Wybitni reżyserzy, niezwykłe osobowości, bracia... Relacja Andrzeja i Janusza Kondratiuków była trudna i pełna rywalizacji
"Często się ze sobą sprzeczaliśmy. Zawsze. Mieliśmy wtedy zupełnie inne spojrzenie na świat"
Ich dzieła na zawsze zapisały się w historii polskiej kinematografii. „Hydrozagadka”, „Dziewczyny do wzięcia”, „Wniebowzięci” czy „Gwiezdny pył” zachwycają kolejne pokolenia. Janusz i Andrzej Kondratiukowie — bracia, wybitni artyści, niezwykłe osobowości. Każdy miał swój własny styl, był ceniony przez branżę artystyczną i zachwycał widzów swoim spojrzeniem na świat. Bliscy, a jednocześnie tak obcy. „Nasze relacje do końca życia były „trudne”, mówił Janusz Kondratiuk w rozmowie z Twoim Stylem. Ostatnia aktualizacja na VUŻ: 8.10.2024 r. Andrzej Kondratiuk i Janusz Kondratiuk - jak wyglądała relacja braci, wybitnych artystów Nie zawsze się ze sobą zgadzali, zdarzało się, że dochodziło między nimi do spięć. Dwóch artystów, o zupełnie innym spojrzeniu. Praca nad wspólnym projektem nie wchodziła w grę. "Myślałem, że dobrze byłoby, gdybyśmy razem robili filmy, ale on miał inne zdanie na ten temat. Jeśli już angażowałem się w jego projekty to miał do mnie o wszystko ogromne pretensje. Współpraca nie była więc możliwa", opowiadał na łamach Anywhere. Łączyły ich więzy krwi, wspólna pasja i bywało, że między sobą rywalizowali. „My często się ze sobą sprzeczaliśmy. Zawsze. Mieliśmy wtedy zupełnie inne spojrzenie na świat, który nas otaczał, a także inny stosunek do samego siebie. Ja mam niepoważny stosunek do samego siebie, a mój brat wprost przeciwnie”, opowiadał Janusz Kondratiuk w rozmowie z FAKT24. Brat był dla niego inspiracją w wyborze zawodowej drogi. Pamiętał, jak do rodzinnego domu wpadali koledzy brata ze szkoły filmowej: Komeda, Cybulski, Polański. Janusz Kondratiuk poszedł w ślady brata i zaczynał pisać własną historię. „Ciągnęło mnie do tego świata. Z Andrzejem miałem marne relacje. Kompletnie mnie ignorował, ale czułem, że kręci się w niebywale fajnym środowisku. A wokół nich kręciły się piękne kobiety. A tym byłem szalenie zainteresowany”, dodawał reżyser w rozmowie z Moniką Stukonis dla Twojego Stylu. Choć nie zawsze mówili jednym głosem, to w trudnych momentach mocno się wspierali. Gdy Andrzej Kondratiuk zmierzył się z poważnymi problemami zdrowotnymi, młodszy brat był przy nim i pomagał w żonie artysty, Idze Cembrzyńskiej. „Ja musiałem to zrobić. Pytają mnie, czy kochałem brata czy nie. To bez znaczenia. Ten film nie jest o miłości braterskiej, lecz o poczuciu obowiązku, jaki człowiek powinien odczuwać w stosunku do swoich bliskich. Ja się zachowałem po prostu normalnie. Życie jak zwykle płata figle”, tłumaczył w rozmowie z Jedynką Polskim Radiem. Zaczęło się od problemów z sercem, następnie lekarze zdiagnozowali u artysty nowotwór węzłów chłonnych. Andrzej Kondratiuk nigdy nie wrócił do pełni sił i zaczął wycofywać się z przestrzeni publicznej. Przeszedł też dwa wylewy. Po pierwszym zamknął się w domu, ponieważ chciał, by zapamiętano go jako młodego i aktywnego mężczyznę. „Odciął się od świata, od znajomych i od tego, co mu mogło pomóc - od rehabilitacji. Łudził się, że choroba przejdzie. Ale ona nie przechodzi”, opowiadał Janusz Kondratiuk Czytaj też: Andrzej Kondratiuk – scenarzysta i reżyser filmowy. Zaczynał od komedii obyczajowych i kryminalnych Janusz Kondratiuk otoczył brata opieką. Do końca był dla niego wsparciem Andrzej Kondratiuk zmarł w 2016 roku. Ostatnie miesiące spędził w domu brata pod Warszawą, był niemal całkowicie sparaliżowany. Do końca trwali przy nim bliscy… Janusz Kondratiuk przyznał, że trudne wydarzenia pomogły im więcej zrozumieć. Nawet gdy nie było im po drodze, potrafili być dla siebie oparciem. Wychowywali w rodzinie, która trzymała się razem... Wtedy również nie mogło być inaczej. Janusz Kondratiuk pomagał Idze Cembrzyńskiej w opiece nad mężem. Wiedział, że byłoby to dla niej trudne. "On nie mógł dalej gnić w Warszawie i wymagał opieki, której Iga nie była w stanie mu dać. Na miejscu okazało się, że razem z żoną nie mamy pojęcia, jak się zająć chorym. Baliśmy się, że zrobimy mu krzywdę. Był przecież kompletnie bezwładny. Pielęgniarka zrobiła nam szkolenie i to wszystko”, wyznał na łamach Fakt24 Mariuszowi Sobocie. Reżyser nie ukrywał, że jego brat był skomplikowanym człowiekiem, silną osobowością. „No, lekki to on nie był. Straszny tyran (śmiech). Ale jak u mnie mieszkał to zrozumiałem, że mamy sobie dużo do powiedzenia. Starałem się go prowokować do wspomnień, ponieważ on pamiętał wywózkę z Polski do Kazachstanu. Był ode mnie starszy o siedem lat. Urodził się w 1936 roku. On był ostatnim bankiem pamięci, dlatego wypytywałem go o wszystko. Ale w trakcie pobytu Andrzeja pod moim dachem też dochodziło do spięć. On się cały czas krępował. Poza tym ciągle miał jakieś wizje, które stawiały mnie w złym świetle”, wspominał brata w FAKT24. Sprawdź też: Porzuciła dla niego poprzednią miłość, łzami wymuszała role. Ewę Szykulską i Janusza Kondratiuka połączył gorący romans Janusz Kondratiuk na kliszy zapisał obraz swojej więzi z bratem, podsumował rodzinne relacje. Przestawił je w pełnej ironicznego humoru wizji. Na początku obawiał się, jak film „Jak pies z kotem” zostanie odebrany przez innych. „Doszedłem jednak do wniosku, że zrobię ten film tylko wówczas, jeśli będzie w nim to, co rzeczywiście razem przeżyliśmy. Zwłaszcza że wszystkie wydarzenia głęboko utkwiły mi w pamięci. Potem okazało się, że ten pomysł bardzo się spodobał i już mieliśmy "zielone światło", by wejść na plan. Film kręciliśmy długo, bo przez cały rok. Chcieliśmy pokazać w nim cztery pory roku”, relacjonował w rozmowie z Fakt24. Młodszy brat reżysera także zmagał się z problemami zdrowotnymi. U Janusza Kondratiuka zdiagnozowano nowotwór trzustki. Odszedł trzy lata później – 7 października 2019 roku w podwarszawskim Łosiu. Źródło: Jedyna Polskie Radio, Plejada, Twój Styl, Super Express. Sfp.org.pl, Fakt24 Czytaj też: Iga Cembrzyńska o związku z Andrzejem Kondratiukiem: „Byliśmy jak Adam i Ewa, żadne z nas bez siebie nie istniało”
Andrzej Kondratiuk – scenarzysta i reżyser filmowy. Zaczynał od komedii obyczajowych i kryminalnych
Twórca kultowej „Hydrozagadki” w ostatnich filmach inspirował się życiem rodzinnym w Gzowie koło Pułtuska
Andrzej Kondratiuk to twórca, dla którego film i życie tworzyły nierozerwalną całość. Od zgiełku miasta i wysokobudżetowych produkcji wolał autorskie kino, rejestrujące trudy i uroki codzienności. Jego obrazy wywołują niewymuszony uśmiech i nostalgię za prostym i pełnym życiem. Spis treści: Notka biograficzna Życie prywatne Andrzeja Kondratiuka Dziura w ziemi (1970) – debiut fabularny Andrzeja Kondratiuka Hydrozagadka (1970) – kultowa komedia kryminalna Wniebowzięci (1973) – film ze Zdzisławem Maklakiewiczem i Janem Himilsbachem w rolach głównych Pełnia (1979) – zmiana stylu artystycznego reżysera Trylogia osobista (1984-1997) – filmy o życiu rodzinnym w Gzowie Pamiętnik Andrzeja Kondratiuka (2006) – dokument podsumowujący karierę Notka biograficzna Andrzej Kondratiuk urodził się 20 lipca 1936 roku w Pińsku na Polesiu. W 1963 roku skończył akademię filmową w Łodzi – najpierw studiował na Wydziale Operatorskim, a następnie na reżyserii filmowej. W czasie studiów współpracował z Romanem Polańskim – razem opracowali scenariusz do filmu „Ssaki” (1962). W latach 70. tworzył komiksy fotograficzne dla tygodnika „Przekrój” i kręcił etiudy, w których pokazywał świat z przymrużeniem oka z dużą dozą ciepła i serdeczności. Razem z żoną Igą Cembrzyńską przeprowadzili się na wieś do Gzowa, gdzie tworzył filmy niezależne na temat własnego życia. W 1996 roku otrzymał nagrodę honorową „Jańcia Wodnika” na festiwalu filmowym Prowincjonalia we Wrześni. Zmarł 22 czerwca 2016 roku po latach zmagań z chorobą nowotworową i skutkami udaru mózgu. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie w nowej Alei Zasłużonych. Życie prywatne Andrzeja Kondratiuka Był starszym bratem Janusza Kondratiuka, również reżysera i scenarzysty, autora takich filmów jak: „Głowy pełne gwiazd” (1974), „Klakier” (1982), „Milion dolarów” (2010) czy „Jak pies z kotem” (2018). Jego matka Krystyna Kondratiuk (1913-1999) była historyczną sztuki i instruktorką tkactwa. Z jej inicjatywy powstało Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Od 1971 roku był w związku z aktorką Igą Cembrzyńską. Wzięli ślub w latach 80. i wspólnie zamieszkali we wsi Gzowo koło Pułtuska. Od 2000 roku reżyser miał poważne problemy ze zdrowiem. Zdiagnozowano u niego nowotwór, a w 2005 roku dostał udaru mózgu. Andrzej Kondratiuk ostatni film nakręcił w 2006 roku – jest to dokument, w którym opowiada o swoim życiu. Dziura w ziemi (1970) – debiut fabularny Andrzeja Kondratiuka „Dziura w ziemi” to filmowa opowieść o przyjaźni dwóch mężczyzn o zupełnie różnym podejściu do życia. Andrzej (Jan Nowicki) jest geologiem z poczuciem misji. Z kolei Miecio (Roman Kłosowski) to człowiek, który chciałby przejść przez życie lekko – nie zamierza angażować się w skomplikowane projekty i łatwo rezygnuje, kiedy nie widzi szybkich rezultatów. Obydwaj biorą udział w badaniach geologicznych pod kierownictwem Jana Skawińskiego (Józef Nowak). Celem jest znalezienie ropy na południu Polski. Film nakręcony według scenariusza Andrzeja Kondratiuka i Andrzeja Bonarskiego został uhonorowany Nagrodą Specjalną na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach w 1970 roku. Zdjęcia w wykonaniu Jana Laskowskiego zostały nagrodzone na Lubuskim Lecie Filmowym w 1971 roku. Hydrozagadka (1970) – kultowa komedia kryminalna Akcja filmu rozgrywa się w Warszawie, gdzie dochodzi do tajemniczej przerwy w dostawie wody. Do sprawy zostaje przydzielony profesor Milczarek (Wiesław Michnikowski), który jest w stanie rozwiązać zagadkę tylko z pomocą legendarnego bohatera Asa (Józef Nowak). Śledztwo wykazuje, że w sprawę zaginięcia wody jest uwikłany doktor Plama (Zdzisław Maklakiewicz), a dalsze kroki prowadzą do egzotycznego maharadży (Roman Kłosowski). „Hydrozagadka” to parodia filmów sensacyjnych i amerykańskich historii o superbohaterach. Ciekawostką jest, że ze względu na deficyty finansowe, zamiast napisów początkowych czołówkę prezentuje późniejsza żona reżysera, Iga Cembrzyńska. View oEmbed on the source website Wniebowzięci (1973) – film ze Zdzisławem Maklakiewiczem i Janem Himilsbachem w rolach głównych Dwaj przyjaciele Arkaszka i Lutek (Zdzisław Maklakiewicz i Jan Himilsbach) wygrywają duże pieniądze w totolotka. Postanawiają po raz pierwszy w życiu wybrać się w podróż samolotem. Tak zatracają się w podniebnych podróżach, że wkrótce tracą całą wygraną. Podróżując, udają innych ludzi, ale w końcu wracają do siebie z poczuciem, że najlepiej czują się we własnej skórze. View oEmbed on the source website Pełnia (1979) – zmiana stylu artystycznego reżysera Film opowiada o architekcie (Tomasz Zaliwski), który przeprowadza się z Warszawy do Łachy koło Serocka. Zmęczony pośpiechem i pogonią za karierą, postanawia znaleźć ukojenie w szczerym kontakcie z ludźmi i naturą. „Pełnia” jest uznawana za przełom w twórczości Andrzeja Kondratiuka. Autorski scenariusz zawiera wątki autobiograficzne, a całość utrzymana jest w nurcie realizmu magicznego. View oEmbed on the source website Trylogia osobista (1984-1997) – filmy o życiu rodzinnym w Gzowie Autorski styl reżysera w szczególny sposób ukazują filmy, w które zaangażował swoją najbliższą rodzinę: żonę, brata i rodziców – Arkadiusza i Krystynę: Cztery pory roku (1984) – w pierwszej części Andrzej Kondratiuk rejestruje spokojne życie na wsi, w którym pomimo sielankowego nastroju rozgrywają się życiowe dramaty, takie jak postępująca choroba ojca, Wrzeciono czasu (1995) – jest to opowieść o małżeństwie reżysera z Igą Cembrzyńską, o czasie spędzonym razem wśród dzikiej przyrody i o przemijaniu, które jest nieodłączną częścią życia. Obok Andrzeja Kondratiuka i jego żony wystąpili także Katarzyna Figura i Artur Barciś, Słoneczny zegar (1997) – to ostatnia część filmowej trylogii o życiu na wsi i filmowej pasji reżysera. Główny bohater jest już przed sześćdziesiątką. Wspomnieniami wraca do czasów dzieciństwa, a jednocześnie widzi siebie i swoją piękną żoną w tym samym miejscu za 20 kolejnych lat. View oEmbed on the source website Pamiętnik Andrzeja Kondratiuka (2006) – dokument podsumowujący karierę Ostatnim filmem w reżyserii Andrzeja Kondratiuka jest dokument o jego życiu. Osobiste przemyślenia na temat życia po udarze mózgu, uzupełniają materiały archiwalne z czasów, kiedy cieszył się pełnią zdrowia. W opowieść wplecione są fragmenty z filmów „Gwiezdny pył” (1982) i „Wrzeciono czasu” (1995).
Iga Cembrzyńska o związku z Andrzejem Kondratiukiem: „Byliśmy jak Adam i Ewa, żadne z nas bez siebie nie istniało”
Byli sobie pisani. Uczucie, które ich połączyło, było niezwykle silne, do utraty tchu i zmysłów. Iga Cembrzyńska świata nie widziała poza Andrzejem Kondratiukiem. „Był dla mnie wszystkim. Bez niego jestem nikim. Ja i Andrzej to jedno, bez niego nie mam po co żyć” – mówiła. Mimo że uchodzili za ekscentryków a nawet dziwaków, byli nierozłączni. W pracy i w życiu. Żyli spokojnie we wsi Gzowo, nigdy nie interesował ich blichtr sławy. Ich filmy uważano za niemal prywatne, oddające indywidualność tej relacji i sposób ich codziennego funkcjonowania. I byli za nie nagradzani na festiwalach. Gdy Andrzej Kondratiuk odszedł, świata Igi Cembrzyńskiej się zawalił... Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: historia miłości Poznali się w 1970 roku na planie filmu Andrzeja Kondratiuka „Hydrozagadka” – oryginalnego i od razu głośnego. Dzisiaj o takich filmach mówi się kultowe, a dialogi z nich powtarzają kolejne pokolenia. Iga Cembrzyńska zagrała w nim… Czołówkę. Wystylizowana na wielką gwiazdę wyliczała: reżyseria…, scenografia…, w rolach głównych… Powstała z tego zabawna scenka: View Ediplayer on the source website Andrzej Kondratiuk musiał na nią wtedy zwrócić uwagę, musiał podziwiać, że sama to wymyśliła i tak świetnie wykonała. Ale spotykać zaczęli się dopiero rok później. Swatała ich podobno barmanka w warszawskim Klubie Aktora, słynnym SPATIF-ie w Alejach Ujazdowskich. Pewnego dnia widząc, że przyszli zamówiła trzy wódki i zawołała: „Wypijmy za was, bo jesteście sobie pisani!”. Oboje byli z innych światów. I nie trzeba cofać się aż do dzieciństwa. Choć ono w przypadku Andrzeja Kondratiuka i jego brata Janusza było na pewno trudne – rodzina przeżyła wojenną tułaczkę, a po wojnie bracia wracali do Polski z Kazachstanu, skąd wykradł ich ojciec. Wszystko na nielegalnych papierach, więc gdy razem z synami byli już w kraju, zemdlał z emocji. Iga Cembrzyńska (rocznik 1939) doświadczyła oczywiście wojny, bombardowań. Ale rodzice robili wszystko by ocalić jej dzieciństwo. W Toruniu, gdzie się urodziła, chodziła do szkoły muzycznej, grała na fortepianie. Do warszawskiej Szkoły Teatralnej dostała się bez problemu. Tak naprawdę ma na imię Maria, imię – Iga to jej pseudonim. Na studiach mieszkała w pokoju z Elżbietą Czyżewską, ale się nie polubiły. Podobno Czyżewska otworzyła kiedyś jej paczkę przysłaną z domu i głośno poinformowała: „Nic ciekawego nie ma, ale biustonosza to ci już nie oddam!”. Czytaj też: Kiedy Grażyna Łobaszewska myślała, że umiera, prosiła Boga, by dał jej jeszcze przeżyć miłość Iga Cembrzyńska w filmie Andrzeja Kondratiuka "Hydrozagadka", 1970 r. Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: jak się poznali? Andrzej Kondratiuk zawsze szukał swojej drogi, swojego miejsca w polskim kinie i sytuował się poza tzw. mainstreamem. Iga Cembrzyńska była megagwiazdą. W latach 60 grała już w modnych filmach i serialach (m.in. „Stawce większej niż życie”). Uwielbiał ją guru polskiego kina, Wojciech Has. Jej wokalizy chwalił Krzysztof Komeda. Na scenie opolskiego festiwalu wylansowała wielkie przeboje: „W siną dal”, „Bo ja tak mówiłam żartem”, „Mój intymny mały świat”, „Peruwiankę”. Mówiono: „Iga to szlagier. Nowoczesność, świeżość, młodość i gracja”. Ładna, zmysłowa, miała w sobie coś przewrotnego. Była wtedy żoną wybitnego polskiego filozofa, Andrzeja Kasi. Prowadzili inteligencki, otwarty dom, ale coraz bardziej oddalali się od siebie. Andrzej Kasia był przytłoczony karierą żony, nie lubił gdy mówiono do niego Pan Cembrzyński. Ona wspominała, że mąż nie potrafił śpiewać i że zazdrościł jej kariery. Odeszła, biorąc pod pachę ulubioną suczkę Figę. Czytaj także: W groźnym wypadku Anna Dymna omal nie straciła życia. Ale dzięki niemu poznała drugiego męża Nigdy nie zakochiwała się pierwsza Mówiła, że nigdy nie zakochiwała się w mężczyznach. To oni ją podrywali. Ale opowiadała, że gdy zobaczyła Andrzeja Kondratiuka „serce jej zatrzepotało”. Nie była pewna, czy chce się aż tak angażować. Przestraszyła się tego uczucia. Chciała zerwać. Pewnego dnia, gdy wracała od niego, wsuwając kartkę z pożegnaniem pod drzwi, Andrzej Kondratiuk niespodziewanie znalazł się na jej drodze. Rzucił się pod koła auta i zawołał: „Chcesz mnie zabić, wariatko? Zostawiasz mnie, przecież i tak będziemy razem!”, opowiadała w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Wprowadziła się do niego, do mieszkania w bloku przy Świętokrzyskiej w Warszawie. W tym mieszkaniu było głośno i radośnie, aż sąsiad czasem walił w kaloryfer i wołał: „Artyści, ku**a, cisza ma być!”. Po pewnym czasie wybudowali dom w Gzowie, niedaleko Pułtuska. „Andrzej zawsze był samotnikiem, i wielbicielem przyrody. Lepiej czuł się na wsi ze swoimi psami, kotami i sikorkami niż z ludźmi”, wspomina jego brat Janusz. Sama Iga Cembrzyńska kompletnie się dla męża zmieniła. Stała się jego muzą, prywatną aktorką, wierną towarzyszką, współpracowniczką, organizatorką codzienności, tak by on mógł poświęcić się tylko tworzeniu. Godzinami potrafili rozmawiać o scenach i dialogach, kiedy on miał wenę, ona spisywała na gorąco cały scenariusz filmu. Przeczytaj także: Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko Filmy były częścią ich życia W Gzowie nakręcili piękne obrazy: „Gwiezdny pył”, „Cztery pory roku”, „Wrzeciono czasu”. Ryzykowali, wkładali w nie wszystkie zarobione i pożyczone pieniądze, aby tylko zachować niezależność. Żyć i pracować, tak jak sami chcieli. To był pomysł na życie i tworzenie Andrzeja Kondratiuka, w który ona tak bardzo uwierzyła. Byli królem i królową swojego świata. Ale też sami dygali kamery, statywy, budowali wszystko, co potrzebne. „Chodziliśmy do lasu, polowaliśmy na śpiew słowika. Wstawaliśmy o świcie, by uchwycić wschód słońca. Andrzej tygodniami czekał na odpowiednie światło i chodził wściekły, gdy akurat lał deszcz. A jak już było to słońce, krzyczał na całe Gzowo: »Igusia, mam, mam słońce, ułapałem kamerą, chodź szybko!«”, wspominała. Filmy były częścią życia, Kondratiuk opowiadał w nich o miłości do żony, o starzeniu się, o przemijaniu akcentując powracający cykl pór roku, rytm dnia i nocy, rytualną powtarzalność codziennych czynności. Żyli blisko natury, otoczeni przez psy i koty. Coraz bardziej skupieni na swoim świecie. Co nie znaczy, że Iga nie grała u innych reżyserów, bo grała dużo, m.in. wspaniałe role w filmach Barbary Sas, dawała też recitale. Z Andrzejem Kondratiukiem była ponad 40 lat. Na początku lat dwutysięcznych jej mąż zaczął chorować. Najpierw był rak węzłów chłonnych, z którego jakoś udało mu się wyjść, potem w 2005 roku dramatyczny wylew. Gdy Iga Cembrzyńska wróciła ze spaceru z psem, zobaczyła męża nieprzytomnego. Zaczęła się walka o jego życie. Przysięgła wtedy, że wyrwie go śmierci, zrezygnowała z pracy, żeby stale przy nim być. I gdy wydawało się, że jest lepiej, nowotwór uderzył po raz drugi. Ostatnie miesiące życia Andrzej Kondratiuk spędził u swojego brata, Janusza, Iga stale tam dojeżdżała, ale nie była w stanie sama podołać opiece nad mężem. W wywiadzie dla „VIVA!”, mówiła: „To, że się komuś ślubuje: »I nie opuszczę cię aż do śmierci« to tylko formułka. Potem trzeba zdać egzamin z miłości”. Kadr z filmu "Wrzeciono czasu" Andrzej Kondratiuk: śmierć Kiedy mąż zmarł w czerwcu 2016 roku, mając 79 lat, jej świat zniknął wraz z nim. Nie potrafiła się z tym pogodzić, mówiono, że całkowicie odizolowała się od ludzi, że pije, jest uzależniona. W 2018 roku odmówiła zagrania w biograficznym filmie swojego szwagra Janusza Kondratiuka „Jak pies z kotem”. Tłumaczyła, że nie chce zagrać gorzej, niż grała kiedyś. Przeżyła drastyczne sytuacje ze swoją rodziną, która chciała ją ubezwłasnowolnić i zamknąć w domu opieki. Wybronił ją brat męża – Janusz Kondratiuk. Swoją starość uważała za dramatyczną, choć dzisiaj podobno ma się lepiej. Może nas jeszcze czymś zaskoczy? Zobacz: Po śmierci męża rodzina miała ubezwłasnowolnić Igę Cembrzyńską. Jaka jest prawda i jak wyglądają ich relacje? O swoim związku z Andrzejem Kondratiukiem powiedziała kiedyś: „Nie wierzyłam, że można aż tak kochać”. Korzystałam z książek: Magdalena Adaszewska: „Mój intymny świat. Rozmowy z Igą Cembrzyńską”, Prószyński i s-ka, Warszawa, 2016 i Barbara Rybałtowska „Iga sama i w duecie”, Akapit Press, 2001.
Szokujące doniesienia o losach Igi Cembrzyńskiej. Aktorka jest ubezwłasnowolniona?
Brat aktorki oświadczył, że jego siostra jest przetrzymywana przez swoją szwagierkę
Iga Cembrzyńska w polskiej kinematografii zapisała się rolami w takich produkcjach, jak Rękopis znaleziony w Saragossie Jerzego Hasa, Salto Tadeusza Konwickiego, Hydrozagadka Andrzeja Kondratiuka czy w serialu Stawka większa niż życie. Ostatnie lata nie były jednak dla wybitnej aktorki łaskawe. W 2016 roku straciła ukochanego męża, Andrzeja Kondratiuka i od tamtego czasu zmaga się z wieloma przeciwnościami losu. Aktorka po tej stracie zupełnie się załamała i ukojenie znajdowała w alkoholu. Znajoma Igi Cembrzyńskiej zawołała wówczas na ratunek jej brata, Zbigniewa Cembrzyńskiego, który kilka dni temu opowiedział o jej losach w programie TVP "Alarm!". Mężczyzna oświadczył, że jego 83-letnia siostra jest przetrzymywana przez swoją szwagierkę w willi na Kaszubach. Iga Cembrzyńska jest przetrzymywana przez szwagierkę? Co dziś dzieje się z aktorką? Młodszy brat Igi Cembrzyńskiej opowiadał na łamach reportażu TVP, że jego relacja z siostrą była przed laty bez zarzutu: "Ja miałem z siostrą znakomite kontakty. Dzwoniła do mnie dwa razy w tygodniu, przyjeżdżała na święta, na groby rodziców... Od momentu, kiedy oni się w to wmieszali, ta niby rodzina, nie widziałem jej". Gdy po śmierci męża artystki Zbigniew Cembrzyński odkrył, że życie jego siostry jest w opłakanym stanie (choroba alkoholowa, zaniedbane mieszkanie, które zamieniło się w melinę i problemy ze zdrowiem), skierował ją do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Aktorka nie spędziła tam jednak więcej niż tydzień czasu. "Zachowywała się jak osoba pozbawiona świadomości", "wychodziła rozebrana z pokoju na korytarz i do parku", "zdradzała objawy otępienia w wysokim stopniu" - mówili jej ówcześni opiekunowie. Zbigniew Cembrzyński odkrył, że z konta siostry zniknęła ogromna suma pieniędzy. W programie opowiedział, że przelew miał zlecić szwagier aktorki, Janusz Kondratiuk. "Dowiedział się, że wiem, że okrada moją siostrę. I nasze stosunki zmieniły się jednego dnia" - opowiadał Cembrzyński w reportażu. Młodszy brat aktorki chcąc powstrzymać okradanie jego siostry przez rodzinę jej zmarłego męża, zwrócił się do sądu z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie sławnej siostry, do czego przychylił się sąd pierwszej instancji. „Załóżmy, że ja napiszę na panią do sądu, że ma pani coś nie tak z głową i sobie nie radzi. Że trzeba panią uznać za niepełnosprawną umysłowo i zamknąć w zakładzie opiekuńczym. Sąd rodzinny nawet pani nie obejrzy i nie zaprosi na rozprawę, po czym panią do tego zakładu wyśle. Tak jest właśnie w przypadku Igi, z tym że zrobiła to jej bliska rodzina”, tłumaczył sytuację szwagierki Janusz Kondratiuk w jednym z wywiadów. To do niego zwróciła się zszokowana postępowaniem swojego brata Iga Cembrzyńska. Dzięki apelacji i pomocy adwokata, wniosek oddalono, a aktorka po całej sprawie zamieszkała w posiadłości nieżyjącego już szwagra i jego żony Beaty na Kaszubach. Czytaj także: Iga Cembrzyńska o związku z Andrzejem Kondratiukiem: „Byliśmy jak Adam i Ewa, żadne z nas bez siebie nie istniało” Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk Brat Igi Cembrzyńskiej nie miał kontaktu z siostrą już od sześciu lat. "Chciałbym bardzo jeszcze zobaczyć siostrę. Sześć lat minęło. Nawet dzwoniłem do tej opiekunki, która jest niby opiekunką z dobrego serca, a ma z tego kasę i poprosiłem, żeby mi dała zabrać siostrę na groby, ale nie, absolutnie. Nigdy mi nie dała do telefonu siostry, żeby sama mi to powiedziała", opowiadał mężczyzna. Próbę spotkania z Igą Cembrzyńską podjął poprzez program "Alarm" stacji TVP. W towarzystwie redaktorki zjawił się pod domem Beaty Kondratiuk, ale nie został wpuszczony do środka. "Ta pani sobie uzurpuje prawo do decydowania. Moja siostra nie jest ubezwłasnowolniona", skomentował całe zajście zdenerwowany Cembrzyński. Szwagierka aktorki dodała przez domofon, że do spotkania może dojść, ale w obecności adwokatów. "To jest mafia. Mafia, która rozkradła majątek. A kto wie, czy jakby ona mnie zobaczyła, to by nie powiedziała: »Zbysiu, zabierz mnie na Niemcewicza, bo ja tu nie chcę być«", mówił brat aktorki. Zobacz też: Po śmierci ukochanego męża rodzina zadała jej okrutny cios. Co dziś robi Iga Cembrzyńska? Iga Cembrzyńska, lata 70. Po emisji odcinka o sprawie pani Igi Cembrzyńskiej podniosło się kilka wzburzonych głosów. Wypowiedziała się m.in. Ajka Tarasow, przyjaciółka artystki, która we wpisie na Facebooku opisała sytuację ze swojej perspektywy: "Czegoś tak paskudnego i goniącego za sensacją nie widziałam. Program dotyczy znakomitej aktorki Igi Cembrzyńskiej. Siłą napędową tego materiału jest braciszek Igi, który ją okradł. Został za to skazany. Jego obowiązkiem był zwrot pieniędzy, które zabrał siostrze. Iga nie chce go widzieć". Zobacz też: Zostawił ją dla innej... Oto historia miłości Katarzyny Łaniewskiej i Ignacego Gogolewskiego <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="265" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fajka.tarasow%2Fposts%2Fpfbid027GvC3ifgfxTMmoG7FEYd1kmngzct5b6e3AoqeZMKTjvAgZh8mNT13pmQRUAQSA34l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> 80. urodziny Igi Cembrzyńskiej, czerwiec 2019 r.
Po śmierci ukochanego męża rodzina zadała jej okrutny cios. Co dziś robi Iga Cembrzyńska?
Na kartach rodzimej kinematografii zapisała się rolami w takich produkcjach, jak Rękopis znaleziony w Saragossie Jerzego Hasa, Salto Tadeusza Konwickiego, Hydrozagadka Andrzeja Kondratiuka czy w serialu Stawka większa niż życie. Jednak w ostatnich latach Iga Cembrzyńska zmagała się z wieloma przeciwnościami. Wszystko zaczęło się od śmierci jej ukochanego męża w 2016 roku. W obliczu tej osobistej tragedii wyszło na jaw, że nie może ufać nawet najbliższym.... Co dziś robi uwielbiana aktorka? Iga Cembrzyńska - kim jest? Iga Cembrzyńska, a właściwie Maria Elżbieta Cembrzyńska, urodziła się w 1939 w Radomiu. Jest także scenarzystką, reżyserką, piosenkarką, kompozytorką i producentką filmową, posiada własną firmę producencką Iga Film. Studiowała w Toruniu na wydziale filozoficznym, a w 1962 ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie. Występowała w warszawskich teatrach, na koncie ma również wiele ról filmowych i serialowych. W ostatnich latach wycofała się zarówno z pracy, jak i życia publicznego. Czytaj także: Elżbieta Dmoch ma za sobą złamane życie. Wokalistka 2 plus 1 przerwała milczenie po 20 latach! Iga Cembrzyńska, lata 70. Iga Cembrzyńska życie prywatne Na początku lat 80. wyszła za mąż za reżysera Andrzeja Kondratiuka. Był twórcą filmów niskobudżetowych, w których często wykorzystywał wątki ze swojej biografii. W ostatnich latach życia zmagał się z poważną chorobą. „Los jakby się na mnie uwziął. Dał mi nowe zadanie: wyrywać Andrzeja śmierci...”, mówiła aktorka. „Przyjmuję z pokorą każdy dzień. Staram się wszystko ciągnąć, choć jest coraz trudniej. Są chwile, gdy nie daję rady, nie wytrzymuję. Fizycznie, psychicznie. Budzę się pełna pretensji do losu, dlaczego tak się stało. Przecież można starzeć się bez dramatów. Właściwie nie boję się już niczego. Może z jednym wyjątkiem, nie chcę zostać całkiem sama. Ja i Andrzej to jedno. Bez niego nie mam po co żyć”, wyznała kilka lat temu w Super Expressie. Niestety, Andrzej Kondratiuk zmarł w 2016 roku. Czytaj także: Iga Cembrzyńska o związku z Andrzejem Kondratiukiem: „Byliśmy jak Adam i Ewa, żadne z nas bez siebie nie istniało” Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk w filmie „Wrzeciono czasu”, 1995 rok Rodzina chciała ubezwłasnowolnić Igę Cembrzyńską Iga Cembrzyńska bardzo przeżyła śmierć ukochanego męża, ale los wciąż jej nie oszczędzał. Jak informował portal Pomponik, przez ostatnie lata musiała walczyć z najbliższą rodziną, która chciała ją ubezwłasnowolnić. W tej sprawie mogła jednak liczyć na wsparcie i pomoc szwagra, Janusza Kondratiuka. „Załóżmy, że ja napiszę na panią do sądu, że ma pani coś nie tak z głową i sobie nie radzi. Że trzeba panią uznać za niepełnosprawną umysłowo i zamknąć w zakładzie opiekuńczym. Sąd rodzinny nawet pani nie obejrzy i nie zaprosi na rozprawę, po czym panią do tego zakładu wyśle. Tak jest właśnie w przypadku Igi, z tym że zrobiła to jej bliska rodzina”, tłumaczył filmowiec w jednym z wywiadów. „Sąd pierwszej instancji zdecydował, że trzeba ją umieścić w zakładzie opiekuńczym. Zadzwoniłem wtedy do adwokata. Okazało się, że zostało parę dni do apelacji, złożyliśmy ją. Odbyły się konsultacje z całym szeregiem psychologów i po czterech rozprawach sąd decyzję o umieszczeniu Igi w zakładzie zmienił. Zabraliśmy ją do siebie. Gdybyśmy nie dowiedzieli się przypadkiem o decyzji sądu, to po prostu przyjechałaby karetka i by ją zabrali. I nie wypuściliby wcześniej niż po dwóch latach – dopiero po takim czasie można wystąpić o ponowne badania psychiatryczne”, przytaczał jego wypowiedź Pomponik. Janusz Kondratiuk zasugerował, że rodzinie zależało na majątku Cembrzyńskiej. Aktorka miała mieszkanie na warszawskiej Ochocie, posiadłość w Gzowie oraz odłożone pieniądze. Kiedy scenarzysta zmarł w październiku 2019 roku, rodzina ponownie złożyła wniosek o jej ubezwłasnowolnienie, jednak i tym razem aktorka wygrała w sądzie. Iga Cembrzyńska najgorsze chwile ma już za sobą, co przekłada się na jej zdrowie. Na początku lipca skończyła 83 lata. „Czuje się świetnie, odzyskała spokój i jest zrelaksowana”, przekazała przyjaciółka artystki, Bożena Stachura. Co więcej, aktorka miała porozumieć się z rodzeństwem. Zaangażowała się też w organizację pierwszej edycji Festiwalu Filmowego im. Andrzeja Kondratiuka „Ach, czego się nie robi dla sztuki”, która odbyła się pod koniec lipca 2020 roku. Źródło: Pomponik, WP Iga Cembrzyńska, 2005 rok Iga Cembrzyńska, 2019 rok
Och-Teatr zaprasza na spektakl Big Bang Andrzeja Kondratiuka. Poznaj szczegóły!
Błyskotliwe dialogi, brawurowe sceny, kultowe sentencje i doborowa obsada!
Spektakl „Big Bang” Andrzeja Kondratiuka w reżyserii Piotra Ratajczaka podbija polską scenę teatralną. W przedstawieniu udział biorą: Izabela Dąbrowska, Joanna Król, Ilona Ostrowska, Wojciech Chorąży, Marcin Gaweł, Andrzej Konopka, Sławomir Pacek oraz Michał Żurawski. Co wiadomo jeszcze o spektaklu? Poznajcie szczegóły! Big Bang Andrzeja Kondratiuka w Och-Teatrze - szczegóły spektaklu W nocy na jednej z mazowieckich wsi ląduje tzw. niezidentyfikowany obiekt latający. Zaskoczeni tym faktem mieszkańcy czują się jednocześnie zaszczyceni, że przybysze z kosmosu wybrali właśnie ich miejscowość. Postanawiają przywitać gości najlepiej jak potrafią: zakładają odświętne ubrania, sprzątają, a na suto zastawionym stole ląduje m.in. skrzynka wódki. Tak zaczynają się zakrapiane alkoholem nocne Polaków rozmowy o życiu, śmierci, seksie, kosmitach i o kondycji ludzkości. Spektakl inspirowany scenariuszem filmowym Andrzeja Kondratiuka dotyka ważnych zjawisk współczesnej rzeczywistości: mnożących się globalnych teorii spiskowych, coraz liczniej pojawiających się fake newsów, nadmiaru informacji, a także silnie odczuwanej potrzeby godności i uznania w tzw. klasie ludowej. Jest równocześnie przyczynkiem do refleksji nad naszymi rodzimymi przywarami. Od powstania tekstu minęło ponad 30 lat. Najwyższy czas na ponowną refleksję i nową interpretację, bo... stół się, kurna, kończy tu. A gdzie się kończy kosmos? Data premiery: 10 września 2021 Czas trwania: 75 minut Najbliższe pokazy spektaklu: 6 i 7 listopada oraz 26, 27 i 28 grudnia. Pełen repertuar dostępny jest na stronie www teatru: www.ochteatr.com.pl
Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk byli dla siebie stworzeni. Rozdzieliła ich śmierć...
Parę rozdzieliła śmierć Andrzeja Kondratiuka...
Ktoś powiedział, że człowiek staje się dojrzały wtedy, gdy obdarza kogoś miłością, nie oczekując nic w zamian. Kiedy mąż zachorował, zaczęła się walka. Lekarze, rehabilitanci. Liczył się tylko on. Obiecała sobie, że wyciągnie go z tego. „Ale czasem budzę się pełna pretensji do życia, dlaczego Pan Bóg chce zabrać mi Andrzeja?”. Iga Cembrzyńska w niezwykle poruszającej rozmowie z Elżbietą Pawełek, przeprowadzonej tydzień przed śmiercią Andrzeja Kondratiuka. Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk: historia miłości Wszyscy mówili, że są dla siebie stworzeni. Iga Cembrzyńska i Andrzej Kondratiuk pobrali się na początku lat 80., po 10 latach związku. Ona była „jego” aktorką. Zagrała w 13 wyreżyserowanych przez Andrzeja Kondratiuka filmach – od kultowej „Hydrozagadki” po „Gwiezdny pył”, „Cztery pory roku” czy „Wrzeciono czasu”. „Andrzej był zabójczo przystojny. Okazał się czarujący i zaimponował mi swoją fantazją”, mówiła o nim. Dla niej Andrzej zawsze był człowiekiem kolorowym. Szarmancki i towarzyski, ale jak mu się ktoś nie podobał, to rzucał: „Wynocha, nie przeszkadzaj”: „Moim przywódcą był Andrzej. Ale ja jestem uparta, mam swój charakter, więc jak coś mi się nie podobało, waliłam prosto z mostu: »Jędruś, tego nie zrobię«. On pytał: »Dlaczego?«. A ja: »Bo ty chcesz to zrobić jak mężczyzna, a ja jak kobieta«”, mawiała. Ale ona również jest i była kobietą wielu talentów. Zobacz: Po śmierci ukochanego męża rodzina zadała jej okrutny cios. Co dziś robi Iga Cembrzyńska? Piękna, seksowna i niesamowicie utalentowana, była zjawiskiem polskiej sceny muzycznej, teatralnej i kina. Śpiewała nawet w paryskiej Olimpii. Parę rozdzieliła śmierć Andrzeja Kondratiuka. Gdy zdiagnozowano u niego nowotwór, stała wiernie u jego łózka pomagając mu wyjść z choroby. W kwietniu 2005 roku doznał udaru mózgu. Zmarł 22 czerwca 2016 roku. Jak Iga Cembrzyńska poznała Andrzeja Kondratiuka? Czy była to miłość od pierwszego wejrzenia? Co ich do siebie zbliżyło i jak wyglądały ostatnie dni życia Kondratiuka? O tym, Iga Cembrzyńska opowiedziała w niezwykle poruszającej rozmowie z Elżbietą Pawełek zaledwie tydzień przed śmiercią Andrzeja Kondratiuka w 2016 roku. Kiedy poznała Pani Andrzeja, to był błysk, magia, miłość od pierwszego wejrzenia? Nie, chyba nawet nie był w moim typie. Ale spojrzeliśmy sobie w ciemne oczy i już wiedzieliśmy, że się nie rozstaniemy. Od tamtej pory minęło ponad 40 lat i wciąż jesteśmy razem. Każdy marzy o spotkaniu w życiu swojej drugiej połówki. Ja ją znalazłam. Dane mi było przeżyć bajkę – tak pamiętam wybuch mojej wielkiej miłości. Chociaż z początku broniła się Pani przed nią? Wydała mi się snem, czymś kompletnie nierealnym. Musiałam się przestraszyć tego uczucia, bo napisałam Andrzejowi kartkę i wsunęłam w drzwi mieszkania. Kilka zdań, że nie możemy być razem, że przepraszam, że może jeszcze kiedyś się zobaczymy. Wsiadłam w samochód i odjechałam. Chwilę później przeżyłam szok – pod koła mojego auta rzucił się jakiś mężczyzna. Nie mogłam uwierzyć, to był Andrzej: „Chcesz mnie zabić, wariatko! Zostawiasz mnie, przecież i tak będziemy razem!”, wrzeszczał. Nie wiem, jak się znalazł na tej drodze. Szybko staliście się najbardziej odjazdową parą w czasach PRL-u. Dwie silne osobowości, dwoje niezwykłych artystów. Brzmi pięknie. Andrzej zawsze był człowiekiem kolorowym. Szarmancki i towarzyski, ale jak mu się ktoś nie podobał, to mówił mu: „Wynocha, nie przeszkadzaj”. Żyliśmy w swoim świecie i dla siebie, chociaż w naszym warszawskim mieszkanku przewalały się tabuny gości, a niektórzy, jak Zdzisio Maklakiewicz, Romek Wilhelmi czy Janek Himilsbach, na dobre się u nas zadomowili. Mieliśmy przyjaciół, pasje. Czuliśmy, że żyjemy. Aż wkurzony sąsiad z góry, słysząc nasz śmiech, walił w kaloryfer: „Artyści, kurwy, ma być cisza!”. Nie przejmowaliśmy się niczym. Mówiło się, że Iga to śliczna dziewczyna o kocich oczach i „najpiękniejsze nogi Warszawy”, poza tym wschodząca gwiazda kina, Andrzej zaś – najprzystojniejszy z reżyserów filmowych. To prawda. Był zabójczo przystojny i bardzo męski. Zauważyłam to już na planie „Hydrozagadki”, jego kultowego filmu, w którym zagrałam zabawną czołówkę i kelnerkę lokalu „Pod Złotym Leszczem”. Film kręcono w 1970, a rok później byliśmy już razem. Andrzej okazał się czarujący, zaimponował mi swoją fantazją. Dbał o swoją ekipę. Pomiędzy scenami narzucał mi kożuch na ramiona, bo strasznie marzłam, i prosił o „herbatę z rumem dla pani Igi!”. To Was trochę zbliżyło? Nawet mocno. To był film szokujący dla wielu ludzi, nakręcony w konwencji parodii zachodnich komiksów, naśmiewający się z absurdów PRL-u. A ja lubiłam nowe wyzwania. Andrzej był wizjonerem, reżyserem z prawdziwego zdarzenia, po łódzkiej filmówce. Był scenografem, scenarzystą, aktorem. Tyle talentów naraz rzadko się zdarza, choć w jego przypadku to zrozumiałe – pochodził z artystycznej rodziny. Jego matka była historykiem sztuki i założycielką Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Objechała świat, promując polskie gobeliny. Stała się moim największym przyjacielem, kochałam ją nad życie. Synowie – Andrzej i Janusz – byli oczkiem w jej głowie. Przeczytaj także: Nie żyje reżyser Andrzej Kondratiuk! Miał 79 lat Chociaż Andrzej był starszy od Pani, rozumieliście się świetnie. To było porozumienie dusz. Tak samo patrzyliśmy na świat, te same rzeczy bawiły nas i wzruszały do łez. Może dlatego, że mieliśmy podobne dzieciństwo, które przypadło na straszne czasy wojny. Ponieważ mój rodzinny Radom miał zostać zbombardowany, zamieszkaliśmy na wsi. Leżałam w łóżku chora na grypę, kiedy wpadli enkawudowcy. Mama przyłożyła palec do ust: „Maryniu, cicho, nie ruszaj się, śpij”. Bo nazywali mnie w dzieciństwie Marynią. Rodzice uciekli do piwnicy. Udałam, że śpię, ale jedno oko uniosłam. Zobaczyłam dwóch Rosjan i jak jeden z nich zrywa mój łańcuszek z Bozią, który mama zawiesiła mi nad łóżkiem. To nas uratowało. Cud? Tak, płakać mi się chce. Potem szliśmy kilometrami, bo wszyscy mówili, że front idzie w naszym kierunku. Uciekaliśmy. Rodzina Andrzeja też miała dramatyczną historię. Została wywieziona na Sybir w wagonach bydlęcych, a potem do Kazachstanu. Głód, 40-stopniowe mrozy, trupy wyrzucane do dołów. Andrzej miał wtedy sześć lat i myślał, że tak wygląda świat. Opowiadał mi, jak wracali do Polski i jak ciocia Nadzia pod spódnicą przemyciła ich ukochanego psa Tumrego. Potem w Łodzi złapali ich psa, jak wylegiwał się w słońcu przed domem, i zastrzelili. Dlaczego? To były takie czasy w Polsce, że można się było pytać, a odpowiedzi nie było. Ten pies przyjechał z nimi z dalekiej Syberii i w wolnej Polsce zginął. Andrzej płakał jak bóbr. W pięknej książce o Pani, „Iga Cembrzyńska. Mój intymny świat”, która stała się księgarskim hitem, znalazłam takie zdanie: „Jesteśmy jak Adam i Ewa, żadne z nas bez siebie by nie istniało”. Wyczuwaliśmy nawet własne myśli. Nieraz byłam gdzieś daleko, on do mnie dzwonił, a ja w tym samym czasie do niego. Mówił to, co chciałam mu akurat powiedzieć. Absolutnie, graliśmy na jednej strunie. Ale biblijni Adam i Ewa w końcu opuszczają raj. Wy też opuściliście Warszawę, przyjaciół, ulubione knajpki, by przenieść się do Gzowa, na wieś zabitą dechami. Tylko po co? Gzowo miało urok, bardzo dobrze na nas wpływało. Przenieśliśmy się tam z umiłowania wolności. A o kupnie kawałka ziemi pod Pułtuskiem zadecydował Jędrek, jak zawsze z wdziękiem i szaleństwem. Sami robiliśmy wszystko, przywieźliśmy piękne sosnowe drewno na nasz dom, który nazwaliśmy Dziuplą. Andrzej był w siódmym niebie. W warszawskich blokach się dusił, brakowało mu przestrzeni do tworzenia. Najlepiej czuł się na wodzie, w błocie, gdzieś w stepach. Był wtedy prawdziwy. Kochałam go takiego. Przygarnialiście co chwila jakieś zwierzęta? A jak bez nich żyć? Są niesamowicie wierne. Jak nasze psy: As, Azor, Kuba czy koty Bahomet i August, że nie wymienię wszystkich. Jednego kota ktoś chciał utopić, inny jadł żaby z głodu. Każdy miał swoją historię, przeżycia. I naszą miłość. Mówi się, że zwierzęta są trochę jak ludzie. Nie, one są od nas dużo lepsze. Jędruś kochał wszystkie zwierzęta. Jak widział psa na łańcuchu, zaraz chciał ten łańcuch przecinać. Wciąż mamy ukochanego kota o imieniu Kot Kot i psa, którego nazwaliśmy Pies Pies. Czasem podróżowaliśmy z nimi samochodem. Czyste wariactwo! Siedziałam za kierownicą z kotem na kolanach, obok mnie As, z tyłu siedział Andrzej z resztą psów i kotów. I cała menażeria jechała do Gzowa! – Kto w domu grał pierwsze skrzypce? Moim przywódcą był Andrzej. Ale ja jestem uparta, mam swój charakter, więc jak coś mi się nie podobało, waliłam prosto z mostu: „Jędruś, tego nie zrobię”. On pytał: „Dlaczego?”. A ja: „Bo ty chcesz to zrobić jak mężczyzna, a ja jak kobieta”. I udawało nam się żyć dalej i słuchać siebie nawzajem. Były momenty, jak to z mężczyznami, że kiedyś mi zginął i musiałam go szukać. Wszystko się dobrze skończyło. Na szczęście mam taką osobowość, że nawet jak mnie czasem skrzywdził, na co nie przymykałam oczu, nie ryczałam, nie wyłam i nie kopałam go, co się zdarza w niektórych małżeństwach. To były krótkie chwile, nietrwające nawet pół dnia. Takie szkwały na złym wietrze. Kto zajmował się kuchnią? Andrzej był świetnym kucharzem, ale przeważnie gotowałam ja. Robiłam obiady codziennie dla nas i gromadki naszych zwierząt. Potrawy musiały być proste i szybkie, żadne frykasy. Jak gotowałam ziemniaki, to w skórkach, bo były wtedy smaczniejsze i zdrowsze. On za to uwielbiał chodzić na zakupy. Miał szczęście, że trafił na swojej drodze na Igę. Była Pani jego muzą, żoną, kochanką, kierowcą i wszystkim. Szefowała Waszej dwuosobowej firmie producenckiej Iga Film. Co jeszcze? Jeździłam za niego po recepty, bo nienawidził chodzić do lekarza. Raz przywiozłam lekarza do domu, bo tak zachwycił się wyciągiem z żeń-szenia, że dawkę zalecaną na miesiąc połknął w kilka dni. Stawiałam się za niego na komisje wojskowe, bo budziły w nim wstręt. Jak wywoływali z listy „Kondratiuk”, to mówiłam, że jestem, wprawiając komisję w osłupienie. Życie z nim nie przypominało sielanki. Bywał uparty i zaborczy, ale też delikatny i wrażliwy jak zodiakalne Raki, którymi oboje jesteśmy. Rządził w ważnych sprawach przekonany, że jest Lwem. Nie wyprowadzałam go z błędu. Kiedyś trudno mi było uwierzyć, że można tak kochać i że już bardziej się nie da. Ale uwierzyłam. Nie wyobrażam sobie bez niego kolejnego dnia. Dlaczego ma Pani łzy w oczach? Bo to się skończyło. Ale Pani Igo, prawdziwa miłość jest wieczna. Ale choroba nie szanuje miłości, a on jest chory. Po wylewie, którego doznał w Gzowie w 2005 roku, lekarze powiedzieli, żeby się nie martwić, bo nie dadzą mu umrzeć. Dopiero jak wyszedł ze szpitala, odkryłam, że nie dawali mu nawet trzech procent szans przeżycia. Obiecałam sobie, że zrobię wszystko, by wyciągnąć go z tego. Zaczęła się walka o życie, długie tygodnie rehabilitacji. Jest Pani silną kobietą? Skądże, narzuciłam sobie taką rolę. W końcu jestem aktorką. Ale czasem czuję się potwornie bezradna. A że jestem uparta, to walczę. Nie lubię się poddawać. Kiedy to się stało z Andrzejem, skupiłam się tylko na nim. Przestałam grać w teatrze, choć dawało mi to wielką frajdę. Zostałam sama ze wszystkimi problemami, naszymi zwierzętami, jego chorobą, swoją chorobą, bo mam bardzo słabe serce. Drżałam o niego, ilekroć wychodziłam z domu. Raz przewrócił się i leżał na podłodze kilka godzin. Buntowała się Pani przeciw takiemu życiu? Nie, przyjmowałam wszystko z pokorą. Ale mam pretensje do losu, dlaczego to mnie się przytrafiło. Przecież można się starzeć bez dramatów, wsiąść w pociąg, wyjechać gdzieś nad morze. Znów wyjść na scenę. Mieć silnego mężczyznę obok siebie. Andrzej zawsze był prawdziwym facetem, takim z krwi i kości, za którym oglądały się kobiety. Chciałaby Pani cofnąć czas? Tego nawet Andrzej nie potrafiłby zrobić, chociaż ma rozliczne talenty (śmiech). Modlę się, by znów był silny i zdrowy. Nie wiem tylko, czy to jest w ogóle możliwe. Czasem myślę, że Bóg, jeśli w ogóle istnieje, nie mógł mnie surowiej ukarać. Tylko za co? W książce mówi Pani: „Właściwie nie boję się niczego. Może z jednym wyjątkiem – nie chcę zostać całkiem sama. Ja i Andrzej to jedno. Bez niego nie ma po co żyć”. To oczywiste, bo przecież wciąż go kocham. Nie dlatego, że jest reżyserem, że kiedyś był bardzo przystojny. Nigdy nie zostawiłabym Andrzeja. Wiem, że gdyby role się odwróciły, on też nie zostawiłby mnie. Ale są chwile, gdy nie wytrzymuję fizycznie i psychicznie. I gdyby nie jego brat Janusz i jego żona Beatka, którzy mi bardzo pomagają, nie dałabym sama rady. Czasem kładę mu rękę na czole, masuję skronie, obcinam włosy… To, że się komuś ślubuje „i nie opuszczę cię aż do śmierci”, to tylko formułka. Potem trzeba zdać egzamin z miłości. Andrzej kochał mnie bezgranicznie, a ja jego. Wzięliśmy ślub dopiero po 10 latach, ale zrobiliśmy to dla urzędników, nie dla nas. To była konieczność, inaczej zostalibyśmy wyklęci. „Chwytaj prędko szczęścia chwile, bo ulecą jak motyle” . Czym jest dla Pani ten cytat z „Wrzeciona czasu”? Przenośnią, że życia nic nie zatrzyma i praw natury nie da się zmienić. Mąż kiedyś buntował się przeciw przemijaniu, ja zresztą też. Żartowałam nawet, że nie mam kiedy się zestarzeć, bo Panu Bogu starość się nie udała, a ja przeżywam ją w swoich rolach. Ale w którymś momencie musi przyjść zgoda na to, co jest. Co dalej będzie? Bez Andrzeja siebie nie widzę. Ja nie istnieję bez niego. On mnie uformował i na swój sposób stworzył. Miał na mnie taki wpływ jak nikt inny. Dzięki niemu uruchomiłam swój mózg i duszę, jeżeli ona w ogóle jest, i grałam w teatrze i filmie. Ale te wszystkie soki twórcze były od Jędrusia. Uczył mnie na przykład, jak stać i wyciągnąć szyję, żeby nie podkreślać podbródka, kiedy już miałam więcej lat. Nawet teraz mi mówi: „Iga, pamiętaj, głowa do góry!”. Ale zamiast grać piękne kobiety, grała Pani u niego Baby i Maryny. No pewnie, bo po co się mizdrzyć przed publicznością, rola ma być dobra. We „Wrzecionie czasu” jednak Pani krzyczy Andrzejowi prosto w twarz: „Słuchaj, dlaczego ja gram u ciebie zawsze jakieś staruszki albo strachy, nie zapomnij, że wciąż jestem atrakcyjną kobietą, nie muszę mieszkać w budzie! Mam w dupie twoje kino!”. Nie każda 40-latka chciałaby grać wiejską babę. Proszę pani, niestety zbliżam się już do innej rocznicy, może zmieńmy temat (śmiech). Ale kiedy byłam rzeczywiście piękna i młoda, Bruno Coquatrix, szef paryskiej Olimpii, zaprosił mnie na występy. Odniosłam tam tak wielki sukces, śpiewając „Mówiłam żartem” Agnieszki Osieckiej, a na zakończenie „Mon Dieu” Edith Piaf, że chciał mnie zatrzymać na cały rok. Ale mu podziękowałam. Żałuje Pani? Wcale. Widocznie to Andrzej był mi przeznaczony, a nie Olimpia. Dodał mojemu życiu kolorów, napisał dla mnie tyle pięknych piosenek i scenariuszy, że byłabym kretynką, gdybym tego nie doceniła. I tak została Pani gzowską gwiazdą. Ale u jakiego artysty! Jeszcze pisarza, malarza, bo on pięknie maluje. Andrzej jest bardzo utalentowany. Własnoręcznie robił pioruny w kadzi na wino dla Dziada z „Gwiezdnego pyłu”, który uruchamiał elektrownię. Znał się na fizyce i chemii, sam skonstruował transformator z części znalezionych na złomowisku! Zaistniał w Księdze rekordów Guinnessa jako najbardziej wszechstronny twórca. Porozmawiajmy o Waszych cudownych gzowskich filmach, takich jak „Gwiezdny pył”, „Mleczna droga” czy wspomniane „Wrzeciono czasu”, o których internauci piszą, że kiedy się je ogląda, „to ciary idą po plecach”. To była gra, poker, nigdy nie wiedzieliśmy, czy uda się zrobić film. Nie mieliśmy sponsorów, ale czuliśmy się wolni. To było nasze kino. Dla Andrzeja pieniądze nie miały znaczenia, musiał jednak je mieć, żeby kręcić filmy. Wkładaliśmy w nie wszystkie nasze oszczędności, moje gaże aktorskie za recitale i role u innych reżyserów. Aktorzy wiedzieli, że szybko nie dostaną honorariów, a grali u nas Maklakiewicz, Himilsbach, Gajos, Chamiec, poza tym brat i rodzice Andrzeja, my sami i nasze zwierzęta. Robiliśmy w kilka osób tyle samo, ile 30-osobowa ekipa. Dźwigaliśmy kamery i statywy, nosiliśmy wodę ze studni. Po efekty dźwiękowe chodziliśmy do lasu, polowaliśmy na śpiew słowika. Czy pani wie, że niektóre ptaki czy zwierzęta, jak się z nimi człowiek zaprzyjaźni, gadają? Wstawaliśmy o świcie, by uchwycić wschód słońca. Andrzej tygodniami czekał na odpowiednie światło i chodził wściekły, gdy akurat lał deszcz. A jak już było to słońce, krzyczał na całe Gzowo: „Igusia, mam, mam słońce, ułapałem kamerą, choć szybko!”. Zadzwoniłam kiedyś, żeby porozmawiać z mistrzem, a Pani powiedziała: „To niemożliwe, bo mój mąż siedzi na dachu naszego domu i obserwuje gwiazdy”. Tak rzeczywiście było, oberwał je, potem kręcił je kamerą. W jednym z filmów pojawia się to niesamowite niebo z tymi migającymi gwiazdami. Andrzej za kino dałby się pokroić. Mówił, że życie bez kamery jest jak niebo bez gwiazd. Tworzył kino jakby w innym wymiarze. Długo nosił się z pomysłami, pisał po nocach. Gwiazdami się zachwycał, a czy zdarzyło mu się zachwycić inną kobietą? Nawet nie pamiętam, czy było takie zdarzenie. Ale w jednej ze scen toczę z Kasią Figurą pojedynek o względy reżysera i oblewam ją wodą z rzeki. Potem czytam: „Kondratiuk zdradza żonę. Kasia Figura zamieszkała w Gzowie. Biedna Iga!”. We „Wrzecionie czasu” jest wymowny dialog. Mówi żona do męża: „To, co wyprawiasz na starość, przechodzi wszelkie granice. W mojej obecności łapiesz za dupę obcą kobietę, wmawiasz jej, że jest ideałem piękna, i gołą godzinami fotografujesz”. Po czym dodaje: „Ona jest młoda, jesteś w tym wieku, że możesz stracić głowę”. Ale mąż jej odpowiada: „Nigdy, nigdy, nigdy nie zostawię cię dla innej kobiety. Idziemy przez życie razem, aż po grób”. Po grób, proszę pani. Co jest najważniejsze? Jakbym powiedziała, że uczucie, to banał. Miłość jest kosmicznie ważna. Ktoś powiedział, że człowiek staje się dojrzały wtedy, gdy obdarza kogoś miłością, nie oczekując nic w zamian. Żałuje Pani, że coś ją w życiu ominęło? Może tego, że nie mam dzieci. Ale dziękuję Bogu, że stworzył mi kolorowe życie. Szkoda tylko, że takie na koniec. Andrzej trzyma się mnie jak deski ratunkowej, łapie mnie jedną ręką i mówi: „Marynia, moja kochana”. Cała promienieję. To są nasze chwile szczęścia. Rozmawiała: Elżbieta Pawełek