Andrzej Chyra nie chce już wspominać o synu. Ujawnił prawdziwy powód
Andrzej Chyra od dziewięciu lat spełnia się jako ojciec swojego jedynego syna. Do tej pory aktor dość chętnie dzielił się szczegółami życia prywatnego. Teraz jednak postanowił oddzielić je od tego publicznego grubą kreską. Powód ogłosił w najnowszym wywiadzie. Andrzej Chyra nie będzie już wspominał o synu. O przyczynie mówi wprost Aktor zachwycił niedawno w najnowszym filmie "Kulej. Dwie strony medalu", gdzie wcielił się w legendarnego trenera boksu Feliksa "Papę" Stamma. Choć produkcja cieszy się sporą popularnością i uznaniem, to Andrzej Chyra wciąż nie pochwalił się rolą swojemu 9-letniemu synowi. Tłumaczy to wiekiem chłopca. "Jest za mały. Owszem, wchodzi już w świat filmów, ale to zbyt skomplikowana historia dla dziewięciolatka" — wyznał w najnowszej rozmowie z Beatą Nowicką dla "Twojego Stylu". "Tadek nie jest typem, który dzieli się przemyśleniami. To nas łączy. Prowadzę z nim rozmowy, które próbują tłumaczyć świat, ale nie przesadzam z tym. Dzieci uczą się przez doświadczenia, nie z lekcji, których im udzielamy", dodał, zapytany o to, czy z synem zdarza mu się prowadzić dyskusje na poważne tematy. W dalszej części aktor przyznał, że w przeszłości chętnie mówił o dziecku, widząc w nim symbol nadziei i przyszłości. Tadeusz, z którego jest niezwykle dumny, stał się dla niego główną inspiracją do działania. Jednak nie zamierza więcej poruszać tematu 9-latka w przestrzeni publicznej. "Nadszedł czas usunąć syna z moich wywiadów. Do 15 października ubiegłego roku Tadeusz był dla mnie ważną częścią opowieści i powodem, dla którego włączyłem się w walkę o demokrację. Przyszłość mojego syna, jego pokolenia była tak ważna, że byłem gotów poświęcić część siebie" — wyznał Andrzej Chyra. CZYTAJ TEŻ: W wieku 50 lat został ojcem. Andrzej Chyra szczerze o relacji z synem, która pomogła mu inaczej spojrzeć na świat Andrzej Chyra rozstał się z partnerką swojego syna Syn Andrzeja Chyry i Pauliny Jarosiewicz przyszedł na świat w 2015 roku, gdy aktor miał 51 lat. Doskonale odnalazł się w roli dojrzałego taty, a pojawienie się Tadeusza odmieniło jego spojrzenie na świat. "Otwiera się inna wrażliwość, myślenie, perspektywa. Rodzi się prawdziwa odpowiedzialność, ale również szansa, żeby dać dziecku takie instrumenty życiowe, które pozwolą mu dokonywać lepszych i mądrzejszych wyborów niż moje. [...] Myślę, że jako 50-latek byłem gotowy do roli ojca. Pierwszy go myłem, przewijałem, przebierałem" — wyznał w niedawnym wywiadzie dla VIVY!. Opieka nad Tadeuszem nauczyła go cierpliwości, odpowiedzialności i bezwarunkowej miłości. Artysta przewartościował swoje życie, aby móc spędzać z pociechą jak najwięcej czasu. Mimo początkowego szczęścia związek aktora i jego partnerki nie przetrwał próby czasu. Dziś byli partnerzy dzielą się opieką nad 9-letnim chłopcem. Oboje są bardzo zaangażowani w wychowanie Tadeusza. "Ojcostwo to również kompromis z mamą, czasami trudny, zwłaszcza kiedy inaczej widzimy priorytety w życiu i w wychowaniu", podkreślał w rozmowie z naszym magazynem. SPRAWDŹ: Andrzej Chyra o wychowywaniu syna po rozstaniu. Tadeusz ma dwa domy
Andrzej Chyra w ostrych słowach krytykuje rząd. Aktor nie gryzł się w język: „Jesteśmy w kryzysie”
Aktor jest wyraźnie rozczarowany: „Dlaczego nie dostajemy emerytury tak jak np. księża?” pytał
Andrzej Chyra właśnie udzielił wywiadu, w którym opowiedział o swoim najnowszym filmie „Kulej. Dwie strony medalu”. W rozmowie z Gazetą Wyborczą nie brakowało jednak ostrych słów na temat obecnego stanu polskiej kultury, a przede wszystkim kinematografii. Aktor nie szczędził słów... [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 16.10.2024 r.] Andrzej Chyra w ostrych słowach krytykuje rząd Andrzej Chyra w najnowszej rozmowie z Dawidem Dróżdżem dla „Gazety Wyborczej” wyraził swoją opinię na temat stanu polskiej kultury. Aktor nie gryzł się w język. Jak przyznał, w świecie kinematografii panuje obecnie prawdziwy kryzys: „Jesteśmy w kryzysie. Robienie dobrych filmów wymaga pieniędzy. Polskie kino nie będzie miało na razie dobrego okresu, bo duża część budżetu za czasów PiS została rozdana swoim” grzmiał artysta. Dodał także, że według niego filmy, które powstawały z funduszy narodowych, były zupełną stratą pieniędzy: Sprawdź też: Andrzej Chyra: „Mam świadomość, że w oczach wielu ludzi narażam się na śmieszność” Aktor przyznał również, że brak odpowiednich funduszy jest swoistym blokiem artystycznym: „Nie chcę, aby twórcy musieli się ograniczać artystycznie, aby zmieścić się w budżecie. Stworzenie pełnowartościowego produktu wymaga jednak zderzenia się z rzeczywistością” czytamy. Andrzej Chyra o stanie polskiej kultury: „Nie możemy teraz usiąść i lamentować” Andrzej Chyra jest również zaniepokojony tym, jak przez państwo od lat traktowani są artyści — aktorzy, muzycy, pisarze, twórcy — którzy nie mają takich samych praw jak osoby pracujące w bardziej unormowanych zawodach. „Artyści to grupa zawodowa, która ma najsłabiej uregulowane stosunki, jeśli chodzi o sprawy ubezpieczenia. Dlaczego nie dostajemy emerytury tak jak np. księża?” czytamy na łamach „Gazety Wyborczej”. Ostre słowa aktora na temat bierności rządów nie trafiły jednak jedynie do poprzedniej władzy, ale także i do obecnej, która jak sugeruje, powiela stare błędy: „Nie słyszę, aby Ministerstwo Kultury mówiło o tym, jaką rolę chce odgrywać w tworzeniu i promowaniu kultury” zagrzmiał. Dodał jednak, że on, a także inne osoby ze świata sztuki, zdecydowanie nie zamierzają poddać się bez walki. „Nie możemy teraz usiąść i lamentować. Musimy szukać rozwiązań” wyznał, podkreślając, że zadaniem sztuki jest właśnie kreatywność oraz rozwój wrażliwości ludzi. Przyznał także, że ma nadzieję, że jego syn będzie miał możliwość na dorastanie w innej rzeczywistości: „Chciałbym, aby mój syn chodził do szkoły, w której nie będzie indoktrynowany” zakończył. Zobacz także: W wieku 50 lat został ojcem. Andrzej Chyra szczerze o relacji z synem, która pomogła mu inaczej spojrzeć na świat
Kiedyś tworzyli jedną z najgorętszych par, do dziś razem współpracują: "Byliśmy z Andrzejem smakowitym kąskiem i idealnym tematem"
"Nie ukrywaliśmy się, byliśmy szczęśliwi w związku", wspomina Magdalena Cielecka
Była jesień 1995 roku. Magdalena Cielecka kilka miesięcy wcześniej skończyła Szkołę Teatralną w Krakowie. na 20. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni odbierała nagrodę za kreację w Pokuszeniu w reżyserii Barbary Sass. Aktorka miała zaledwie 23 lata i doskonale pamięta emocje, które jej wówczas towarzyszyły. "To był świat, w który weszłam trochę jak Kopciuszek. Jestem z małej miejscowości, w szkole teatralnej bardziej się przyglądałam, niż szalałam, byłam raczej wycofana", mówiła. Debiut u Barbary Sass i nagroda w Gdyni są nobilitacją, wyniesieniem na wyższy poziom. "Zostałam aktorką od zadań trudnych, ciekawych. Czułam, że to zobowiązuje, że nie powinnam – ale też sama nie chciałam – grać tak zwanych głupot, ról ozdobników albo wypełniaczy. Ten film był wyjątkowym darem, ale wtedy bardziej pasjonował mnie teatr", mówi w Vivie! Beacie Nowickiej. Od tamtych wydarzeń minęło trochę czasu, portfolio Magdaleny Cieleckiej jest pełne fantastycznych i ważnych ról. Niektóre z nich były przełomowe i wiele dla niej znaczą. Jedną z nich była kreacja w Samotności w sieci, gdzie artystka zagrała u boku Andrzeja Chyry. W życiu prywatnym łączyło ich wyjątkowe uczucie, tworzyli jedną z najgorętszych par polskiego show-biznesu. Magdalena Cielecka podkreśla, że w tamtym momencie jako para, byli dla prasy ciekawym tematem. "Jako para byliśmy z Andrzejem smakowitym kąskiem i idealnym tematem. Jednocześnie beneficjentami i ofiarami", mówi aktorka. Choć ich relacja nie przetrwała próby czasu, to mimo rozstania łączą ich przyjacielskie relacje oraz wspólna praca. Magdalena Cielecka o życiowych rolach, związku z Andrzejem Chyrą i cieniach popularności Czy role, które do Ciebie przychodzą, splatają się czasami z tym, co zdarza się w Twoim życiu realnym? Mam wrażenie, że zawsze, trochę jak w horoskopach. Wierzysz czy nie wierzysz, gdy przeczytasz swój horoskop, wszystko ci się zgadza. Znajdujesz punkty styczne. Podobnie jest z rolami, gdy mi się nie zgadza, nie przyjmuję. Historia bohaterki musi rezonować z moim życiem. Muszę wierzyć sobie w tej roli. I zadać pytanie: Czy widz mi uwierzy? Nie uwierzy we mnie, gdy będę grać steraną życiem matkę ósemki dzieci, kopiącą motyką kartofle na polu. Tak jak ja nie uwierzyłam Catherine Deneuve w chustce na głowie, pracującej jako robotnica w fabryce w „Tańcząc w ciemnościach” Larsa von Triera. Bywa, że ten zawód jest terapeutyczny, jeśli umiesz z tego skorzystać. Wierzę, że role przychodzą w odpowiednim czasie. Nie bez powodu i nieprzypadkowo. Czasami mają cię z czegoś wyleczyć, przed czymś ochronić, zrelaksować, czasem też zgnoić, przećwiczyć. Powiedzieć ci coś o tobie, wstrząsnąć. Czasem pomóc uciec. Wyjeżdżasz na plan na półtora miesiąca i rozumiesz, że to było zbawienne. No właśnie. „Samotność w sieci” kręciliście w 2006 roku w Paryżu, Monachium, Berlinie i Nowym Orleanie. Zagrałaś główną rolę u boku Andrzeja Chyry. Film przyniósł Ci ogromną popularność i… …na pewno nie samotność. Wręcz odwrotnie, życie na świeczniku. Film miał wielką machinę promocyjną, wisieliśmy na ogromnych banerach w wielu miastach, a nasze zdjęcia z różnego typu imprez pojawiały się w różnych magazynach. Media dopiero raczkowały. Pojawili się paparazzi. Nikt nie wiedział, czym to jeść, ale wszyscy się tym zachłysnęli, to była jazda bez trzymanki. Jako para byliśmy z Andrzejem smakowitym kąskiem i idealnym tematem. Jednocześnie beneficjentami i ofiarami. Poza tym nie ukrywaliśmy się, byliśmy szczęśliwi w związku, pracowaliśmy razem, nie tylko przy tym filmie, również w teatrze, do tej pory zresztą pracujemy. Zainteresowanie mediów przyjmowałam jako coś naturalnego, trudno było buntować się czy obrażać na to, że uprawia się zawód, który niesie ze sobą również tego typu konsekwencje. Niedawno przyjaciel podarował mi numer „Elle” z 2005 roku, który – z twoją pomocą – cały „zawirusowałam”. Pamiętam! Poleciałyśmy na sesję do Paryża. Słynny Gilles Bensimon zrobił Ci zdjęcia. Nie miałam tego egzemplarza. Po 20 latach popatrzyłam na tę młodą dziewczynę i pomyślałam: Jaka ja jestem w gruncie rzeczy smutna na tych zdjęciach. Poważna. Nic dramatycznego nie działo się wtedy w moim życiu, a można zobaczyć ukryte gdzieś głęboko we mnie pogubienie, niepewność. Może to jest pokłosie tego doświadczenia pokoleniowego, o którym rozmawiałyśmy. Pamiętam, że wtedy Paryż mnie onieśmielał: ulica, język, ludzie, rozmach. Może nie umiałam skorzystać z możliwości i szans, jakie dostawałam, cieszyć się chwilą. Dziś umiem, a Paryż znam lepiej niż Wrocław. TYLKO W VIVIE!: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Paryż – i nie tylko – poznałaś dzięki teatrowi, głównie Krzysztofa Warlikowskiego i Grzegorza Jarzyny. Za „Psychosis” i „Dybuka” dostałaś w Edynburgu teatralnego Oscara. Kino przyniosło Ci popularność i miłość widzów, teatr – szacunek krytyków i wyrafinowanej publiczności. To perpetuum mobile, jedno nakręca drugie. Pośrodku jest jeszcze telewizja, seriale, inne kanały kreacji. Teatr jest podstawą, fundamentem, czymś stałym. Niektóre przedstawienia gramy po 15–17 lat, zmieniają się razem z nami, dają szansę na wspaniałą podróż. Teatr bardzo się zmienił, przynajmniej ten, który ja uprawiam i w którym teraz siedzimy. Publiczność teatralna jest wysublimowana, wymagająca i tworzą ją rzesze ludzi. Film robię raz na rok–dwa, teatr jest ciągle. Czasami częściej zaczepiają mnie widzowie teatralni niż ci, którzy znają mnie z kina lub serialu. Któryś z seriali zmienił Twoje życie? Na pewno „Chyłka”. Była to moja pierwsza główna rola w serialu, wcześniej grałam drugie plany albo pojawiałam się gościnnie. Miałam 46 lat. Pomyślałam, że mam na tyle ustabilizowaną pozycję zawodową i nazwisko, że mogę zagrać postać tytułową. Nie groziło mi, że zostanę Joanną Chyłką. Ogromna popularność, którą przyniosła mi ta rola, nieco mnie przerosła. Bardzo intensywna praca przez trzy i pół roku na planie była wyczerpująca i dominująca inne zajęcia. Zdecydowałam o zmianie i pożegnaniu pani mecenas, co do dziś budzi w fanach tej postaci czynny żal. Seriale dają wolność finansową. Popularność przekłada się na propozycje reklamowe, kontrakty. W teatrze zarabia się w mikroskali, w kinie od czasu do czasu. Nie wstydzę się, że zarabiam pieniądze. Dla mnie to przywilej, że mogę żyć z tego zawodu. Zaraz wchodzę na plan nowego serialu, rozpoczynam nową przygodę. Dziś w serialach można sobie na więcej pozwolić, dotknąć kontrowersyjnych, odważnych tematów, stworzyć nietuzinkowe kreacje, wiele z nich jest na lepszym poziomie niż niejeden film. TYLKO W VIVIE!: Odnosi międzynarodowe sukcesy, synowie poszli jego śladem: "Najważniejsze, by robili dobre i potrzebne filmy" Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Filmowej. Magazyn z dwoma okładkami do wyboru do kupienia w punktach sprzedaży w całej Polsce.
Andrzej Chyra: "Mam świadomość, że w oczach wielu ludzi narażam się na śmieszność"
Aktor obchodzi dziś urodziny. Tak mówił o życiu, synu oraz swoim ojcu
Aktor wybitny. Gwiazda teatru Krzysztofa Warlikowskiego. Człowiek niebanalny, prowokacyjny, tajemniczy. Andrzej Chyra ochodzi dziś jubileusz 60. urodzin... W ostatnim wywiadzie dla VIVY! zabrał Beatę Nowicką w refleksyjną podróż po życiu. Przypominamy tę poruszajacą rozmowę... Andrzej Chyra - wywiad dla magazynu VIVA! 15/2024 Andrzej Chyra: (Uśmiech). Przygląda mi się pani… Przyglądam, bo zawsze miał Pan zuchwałe spojrzenie. Dziś w Pańskich oczach widzę zmęczenie. Za chwilę 60. urodziny… Niedawno zagraliście setne przedstawienie „Aniołów w Ameryce”, a na festiwalu w Awinionie nowy spektakl „Elizabeth Costello” święcił triumfy. Zastanawiam się, czy wychodzi Pan na scenę z taką samą pazernością na granie jak 20 lat temu na premierze „Aniołów…”? Pierwszy raz na scenę w „Aniołach…” wychodziłem z odrobiną niepewności, niepokoju, bo Roy Cohn, postać, którą gram, była starsza ode mnie. Poza tym widziałem film Mike’a Nicholsa z Alem Pacino w tej roli. Bałem się przez chwilę, czy to jest na moje – w tamtym okresie – właściwości aktorskie. Czy jestem wystarczająco dożyty i dojrzały. Maciek Stuhr po setnym przedstawieniu „Aniołów…” powiedział mi, że wtedy byłem sześć lat młodszy, niż on jest dzisiaj (Maciej Stuhr ma 46 lat – przyp. red.). Popatrzyłem na Maćka, który wciąż bardzo młodo wygląda, i pomyślałem, że miałem rację, że się obawiałem. A jednak zagrał Pan porywająco. Pewnego rodzaju adekwatność aktora do roli: jego gotowość, predyspozycje, umiejętności są bardzo ważne do osiągnięcia wiarygodności. Jedną z moich najtrudniejszych decyzji zawodowych była rezygnacja z roli w „Opowieściach afrykańskich” Krzyśka Warlikowskiego, która była połączeniem Leara, Shylocka i Otella. Zagrać Leara, nie mając 50 lat?! Możliwe, ale wtedy kompletnie nie dla mnie. Powiedziałem Krzyśkowi: „Nie”. Zagrał ją z sukcesem Adam Ferency. Jednak Roya Cohna nie odpuściłem. Byłem nastawiony bardzo sceptycznie, ale przy pierwszym czytaniu poczułem, że w tej postaci nie liczy się wiek aż tak bardzo. Najistotniejsza jest ta pazerność na życie, na robotę, na sztukę, o której pani mówiła. To przeważyło. Wiek dla aktora, szczególnie dla aktorki, bywa przekleństwem. Wiek aktorowi dodaje, według mnie aktorce również. Doświadczenia, dojrzałości, niuansu, świadomości środków. Mądrości? Nie wiem. Zawodowej na pewno. Pytanie, co z nią zrobią: jedni mądrzeją, drudzy głupieją, a inni pozostają constans w ciemnym lesie. Pan zalicza się do grupy...? (Śmiech). Wolę nie operować w tych kategoriach, bo wyjdę na kabotyna. Wiek na mnie już widać, w związku z tym jestem zaliczany do starej gwardii, którą trzeba wymienić. Ostatnio na planie dziewczyna zajmująca się statystami uznała, że wystąpię jako petent. Gorzej, gdy w teatrze widzę w oczach młodej obsługi wątpliwość, czy jestem stąd, a uśmiechając się do nich bezinteresownie, przekraczam jakieś granice. Spotkało mnie to po setnym przedstawieniu „Aniołów…”, a mi grają w duszy takie same rytmy jak 50 lat temu. Rytmy 20-latka? Czy 16-latka, który widzi 60-latka, czasem się z niego śmieje, czasem podziwia, który nie mógłby sobie wyobrazić, że tak niesamowicie będzie wyglądać jego życie. Na polu poszukiwań, eksperymentów, prowokacji ciągle jestem aktywny, nawet jeśli to nie są czasy dla prowokujących 60-latków. Ale moim głównym i najważniejszym celem jest robić wartościową sztukę. Teatry polskie są znane na całym świecie. Wspomniana „Elizabeth Costello” grała w Atenach, Barcelonie, Awinionie, będzie w Bremie, Paryżu… To sztuka sławi Polskę, nie sport. A politycy w Polsce gardzą sztuką i artystami. Potrzebują ich tylko przed wyborami. A ja bym chciał, żeby w szkole zamiast lekcji religii był przedmiot, powiedzmy, komunikacja i sztuka. KiS brzmi jak pocałunek. Bo do rozumienia i odbioru sztuki trzeba się przygotować. Zamiast budować strzelnice i broń, dajmy dzieciakom instrumenty muzyczne, prosty klawisz jest na pewno nie droższy niż karabin. Niech artyści i programiści stworzą program – prawdziwi fachowcy, nie partyjni nominaci. Niech KiS to będzie twórcza zabawa, frajda! Prawda! Tego wewnętrznego 16-latka zobaczył Pan dzisiaj rano w lustrze? W lustrze tego nie znajdę. Raczej w spotkaniu czy w zderzeniu z życiem, z ludźmi. Pewnie można to ładniej ująć metaforycznie, ale w gruncie rzeczy chodzi o pewnego rodzaju postawę. Mam świadomość, że w oczach wielu ludzi narażam się na śmieszność, ale nie dbam o to. Ten sam vibe obserwuję u osób, które są starsze ode mnie, na przykład u Jurka Skolimowskiego, Andrzeja Seweryna. Jest spora grupa artystów, którzy zachowują młodzieńczy ogląd świata: spontaniczny, krytyczny, buntowniczy, prowokacyjny. Trudno mi się do nich porównywać, bo te porównania zazwyczaj są nieadekwatne, ale myślę, że to jest dla mnie droga na kolejną dekadę. Z założenia nie wpuszczam starości ani do domu, ani do swojego wnętrza. Ta strefa w ogóle mnie nie interesuje. Tym, którzy próbują mnie tam zepchnąć, odpowiadam, że łatwo się nie poddam. „Oprócz talentu aktor powinien mieć wyobraźnię” – Pan to powiedział. Ja przeczytałam, że „wyobraźnia to umiejętność widzenia suchej buły jako buły z masłem”. (Śmiech). Wyobraźnia pomaga nam zobaczyć rzeczy w innym świetle, z innej strony, z wielu stron. Pozwala nam również zobaczyć rzeczy nieistniejące. Niestety przestaliśmy rozglądać się wokół. Nie widzimy, co się z nami dzieje. Nie odróżniamy fikcji od rzeczywistości. Nie odróżniamy tego, co nam wciskają inni, od własnych poglądów. Zapominamy o swoich poglądach. Ślepo wierzymy w fora internetowe, w zdanie polityków. Nie czytamy myślicieli, bo to, co piszą, jest zbyt skomplikowane. Szukamy łatwych, ładnych formułek. Polacy bardziej ufają mądrościom ludowym niż nauce. Jesteśmy zanurzeni w zabobonie. Celne i bolesne… Kiedyś wysłuchałem w radiu audycji o religiach dawnych Słowian. Okazało się, że nasi przodkowie byli ściśle związani z przyrodą. Wierzyli w istnienie ducha lasu, praktykowali kult drzew. Ich świat zasiedlały strzygi, demony, rusałki. W religii było więcej magii. To magiczne myślenie w Polakach zostało: niechęć do nauki i wiara w cuda. Być może moje zmęczenie wynika również z tego, że martwi mnie to, co dzieje się w Polsce. Odzyskaliśmy wolność, ale wygląda na to, że bardzo łatwo możemy ją stracić. Wybory europejskie pokazały, że nie rozumiemy, jak bardzo od nas zależy to, gdzie jesteśmy, a nie od władzy. To my wybieramy władzę. Po zmianie rządu wyłączyłem się z czynnego udziału w życiu społeczno-politycznym, ale wciąż wiele rzeczy spędza mi sen z powiek… Mnie też, dlatego o polityce nie rozmawiamy. Jest Pan ojcem dziewięcioletniego Tadzika. Jakie emocje syn w Panu wyzwala? Z jednej strony stymuluje, a z drugiej stawia wymagania. Na przykład, żebym był partnerem w rozmowach na temat tego, co dzieje się w „Minecrafcie”, bo to są rzeczy, które dominują życie dziewięciolatka. Na naszych oczach dzieje się rewolucja. Nowe technologie i narzędzia, które je obsługują, stają się codziennością pokoleń, które nadchodzą. Chodzi o to, żeby w tym świecie nie stracić zupełnie głowy. A jednocześnie proponować coś, co byłoby dla niego ciekawą alternatywą. Proszę o konkrety. Na przykład dużo jeździmy po Polsce, czasem z mapą, czasem ją ignorując. Dojeżdżamy do rozstajów i losujemy kierunek jazdy. Albo skręcamy tam, gdzie nas ciągnie, bez szukania sensownego wytłumaczenia. Ostatnio zaproponowałem Tadzikowi, żebyśmy się wybrali na spływ kajakowy. Zgodził się z ochotą. Są rzeczy, które lubi, za innymi nie przepada. Jest bardzo niezależny. Kwestionuje, ustawia się w kontrze. W jakimś sensie jest podobny do mnie, ale ja nie byłem tak ekspresyjny, może dlatego, że mnie karcono w inny sposób niż ja jego. Mnie uczono przez ciało. Odwożąc kiedyś Tadzika do szkoły, próbowałem coś wyegzekwować drogą perswazji, ale moje racjonalne argumenty nie spotkały się z zainteresowaniem. W związku z tym w pewnym momencie powiedziałem: „Jak nie zrobisz tego, o co proszę, będę cię męcząco łaskotał”. Brzmi to jak chińska tortura, ale w małej dawce nie szkodzi. Kiedy nasze pokolenie dorosło, zrozumieliśmy, że bicie nie działa. Zostawia blizny na całe życie. Kiedy zostałem ojcem, odkryłem też, że wymaganie od małego dziecka, żeby wszystko zrozumiało i przyjęło drogą refleksji, jest nieporozumieniem. Dlaczego? Dyscyplina nie polega tylko na refleksji, również na wytrenowanych nawykach. Tak uczą się zwierzęta. Tak uczą się ludzie. Jesteśmy bardzo blisko człekokształtnych, ale dzisiejsza prawica i lewica wmawiają nam, że zwierzęcość w nas jest be. Niebezpieczna, zła, prymitywna, wsteczna. Liczy się Pan Bóg albo jakaś „mądra” ideologia. Nasza wola musi pokonać wszystkie przeszkody, jakie stawia nam nasz instynkt. Mamy pokolenie młodych neomarksistów, którzy nawołują do kolektywizmu i równości. Przypominał mi się hymn ZMS z lat 60. „Ze wszystkich kraju stron dobiega wspólna pieśń. Jak dobrze śpiewać, kochać, żyć we wspólnym rytmie serc…”. W „Elizabeth Costello” mam kilka wcieleń, a jednym z nich jest małpa. Szympans. Najbardziej zbliżony swoim DNA do człowieka. Przed próbami obejrzałem na Netflixie serial „Imperium szympansów”. To jest Szekspir. Opowieść niesamowita. Polecam każdemu. Grając potem tego szympansa, musiałem inaczej uformować swoje ciało, nadać mu inną motorykę, kształt. Nagle dostrzegłem zwierzę w sobie. Po premierze ktoś zapytał: „Co panu daje granie małpy?”. Wtedy nie umiałem odpowiedzieć. Dziś myślę, że „odnalazłem” swoje ciało. Ciało stało się obiektem mojej obserwacji, ciekawości, czułości. Otworzyło nową sferę. Mówiliśmy o tym, że mój syn wpada w otchłań. …„Minecrafta”. A my w fora internetowe. Żyjemy w świecie, który jest nieprawdziwy. Moje ciało to świat najprawdziwszy. Więc – łaskotanie męczliwe. Tadzik chyba jeszcze nie do końca wie, co to może znaczyć, ale ja wiem, że znalazłem formę. Ciało, poczucie dyskomfortu związane z łaskotaniem da mu znak, że coś jest nie tak. Dlatego szkoda, że wszystko, co jest związane z ciałem, staje się tematem tabu. Tak się od siebie separujemy, że każda bliskość jest od razu postrzegana jako naruszenie naszej przestrzeni, granic, nowych reguł. Stajemy się dla siebie niewidzialni. Nowe pokolenia mają często kłopot z kontaktem w życiu, nie zza zasłony komputera. Przebierają palcami po klawiaturze i ekranie, ale realne zbliżenie wywołuje w nich lęk. Nie chcę, żeby mój syn żył w świecie, w którym ludzie boją się drugiego człowieka. Przytula Pan syna? Permanentnie. Często zasypiamy razem. Ma dziewięć lat, to jest czas na bliskość, ona buduje zaufanie. Nasze wzajemne, ale też w ogóle do człowieka, do świata. Ojcostwo to…? Ojcostwo należy do imponderabiliów. To sfera emocjonalna, która wcześniej w człowieku nie istnieje. Jeśli założymy, że życie składa się z serii naszych historii, to ojcostwo jest nowym, odrębnym tomem. Otwiera się inna wrażliwość, myślenie, perspektywa. Rodzi się prawdziwa odpowiedzialność, ale również szansa, żeby dać dziecku takie instrumenty życiowe, które pozwolą mu dokonywać lepszych i mądrzejszych wyborów niż moje. To jest niezwykle inspirujące, porusza wyobraźnię, bo trzeba poszukać rozwiązań, których do tej pory nie szukaliśmy. To wszystko złożyło się na worek doświadczeń, z którego teraz mogę wyciągać narzędzia jako ojciec. Ale ojcostwo to również kompromis z mamą, czasami trudny, zwłaszcza kiedy inaczej widzimy priorytety w życiu i w wychowaniu. Jako ojciec wyciągnął Pan jakieś wnioski z własnego dzieciństwa? Mamy pokusę, żeby oceniać dziecko jako kogoś, na kim nie można w gruncie rzeczy polegać. Wierzymy, że tylko kontrola zrobi z niego człowieka. Mając w pamięci zdolności pięciolatka do kojarzenia faktów, zrozumiałem, że nadmiar sterowania dzieckiem i trzymania go za rękę dla jego bezpieczeństwa odbiera mu szansę korzystania z rozsądku, który zdobywa. Dziecko uczy się przez doświadczenia, a nie lekcje, których mu udzielamy. Niedawno weszliśmy do sklepu, zacząłem czegoś szukać, nie mogłem znaleźć i Tadzik mówi: „Chodź, Andrzej, spytamy sprzedawcę”. Ja nie chciałem, więc sam podszedł, zapytał i znaleźliśmy, co trzeba. Był skuteczniejszy niż ja. Syn mówi do Pana po imieniu? Tak wyszło. Sam przyjął taką niezależną formę. Bardzo rzadko mówi do mnie „tato”, zazwyczaj, kiedy potrzebuje mojego wsparcia, pomocy. Na co dzień mówi „Andrzej” albo wymyśla skróty od mojego imienia, ostatnio „An”, co bulwersuje ludzi. Konsternacja? Totalna. Ten skrót być może pozwala mu zbliżyć się do mnie w tej relacji. Mam 50 lat więcej od mojego syna, a on mówi do mnie „Andrzej”. Wie, że wiek nie stanowi o człowieku. Sam jestem za skracaniem dystansu, zwłaszcza w pracy. W naszej branży to bardzo istotne. Nadmiar kindersztuby powoduje blokady. „No wie pan, a może w tej scenie zrobilibyśmy tak…” – i już toniemy. Odbył Pan zasadniczą rozmowę z ojcem? Nie odbyłem takiej rozmowy. Ani ja z nim, ani on ze mną. I tyle. Pozostanę tym niedoskonałym. Żyjemy pod presją nakazów nowych „naprawiaczy świata”, którzy chcą nas zreformować, mówiąc, co mamy robić i mówić. Wytwarzają mnóstwo nowych tabu. Rodzaj manipulacji, który stosują, jest podstępny i trujący. Gorszy od świata paska, który pamiętam do dziś. Większość życia: dzieciństwo, młodość, dojrzewanie, zdobywanie pozycji, przeżyłem w świecie ocenianym dzisiaj jako przemocowy. Uprawiam zawód, w którym tworzę byty nieistniejące, ale żeby zrobić z tego sztukę, muszę odwoływać się do siebie i swoich zasobów, ale tych prawdziwych, intymnych, wstydliwych. Z nich biorę swoją glinę i rzeźbię w skupieniu, często ofiarnie. Nikt nie może mnie wykastrować, oskalpować. Ani pozbawić serca. Rozmawiała Beata Nowicka
Andrzej Chyra o wychowywaniu syna po rozstaniu. Tadeusz ma dwa domy
„Lepsze są 2 kochające, niż jeden z toksyczną atmosferą”, mówi nam
Dla wielbicieli swojego talentu to jeden z najlepszych aktorów swojego pokolenia. Dla swojego ukochanego syna – najlepszy tata. Andrzej Chyra został ojcem 9 lat temu, chwilę po swoich 50. urodzinach. W rozmowach z dziennikarzami nie ukrywa, że pojawienie się na świecie Tadeusza przewartościowało jego życie. Sporo zmieniło też rozstanie z mamą chłopca, które miało miejsce kilkanaście miesięcy temu. Jakim tatą jest aktor? [Ostatnia publikacja na VUŻ: 21.08.2024] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 23.08.2024 r.] Andrzej Chyra o ojcostwie Kilka lat temu w wywiadzie dla VIVY! Andrzej Chyra zaskoczył słowami o tym, z jak łatwymi emocjami kojarzy mu się wychowanie dziecka. „„Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, opowiadał nam. I właśnie o te słowa zapytaliśmy artystę kilka lat później. Niedawno w rozmowie z Rafałem Kowalskim z VIVY.pl tak się do nich odniósł: „Mogłem tak powiedzieć, bo wtedy jeszcze tego nie przerobiłem. I też dlatego, że mogłem mieć na myśli, że o takich elementach jak przewijanie wiem bardzo dużo. Ale praktyka nas weryfikuje. I to może być kromka z masłem. A można też mieć tępy nóż i zamarznięte masło – wtedy to wymaga trochę robot”, usłyszeliśmy na planie sesji do najnowszego numeru magazynu. W tym samym materiale Andrzej Chyra wyznał, czego uczy się na co dzień od Tadeusza i jaką lekcję o życiu dał mu 9-latek. Czytaj też: Zdobył popularność dzięki „Lokatorom”, potem zniknął. Dziś to jego córka jest znaną aktorką Rozstał się z ukochaną, jego syn ma dwa domy – Andrzej Chyra prywatnie W tym samym wywiadzie dla VIVY.pl poruszyliśmy wątek momentów tacierzyństwa, które mogłyby być dla pana Andrzeja trudne. Czy takie miał? „Nie czuję, żebym napotkał na takie rozmowy z synem, które by mnie wprawiły z zakłopotanie. Ale poczekamy, może jeszcze przyjdą. Nie stawiam jemu i sobie takich barier w mówieniu o rzeczach, które nas otaczają”, odpowiedział nam. Nawiązując do ostatnich informacji o zmianach w prywatnym życiu artysty, zapytaliśmy: „A wytłumaczyć dziecku, że będzie miało dwa domy – to nie było trudne?”. „To bardziej tłumaczyło się przez praktykę. Wierzę, że mój syn – pomimo że czasem zachowuje się dziecinnie i impulsywnie – ma w sobie jakieś rozumienie rzeczywistości. Wydaje mi się, że to zrozumiał. I w tej chwili sam mówi, że to jest czasem fajne, że ma dwa domy. A ja myślę, że dwa domy kochające i żyjące ze sobą w przyjaźni są lepsze, niż jeden dom, który wytwarza toksyczną atmosferę”, usłyszeliśmy. Cały wywiad wideo z Andrzejem Chyrą – o jego rolach, o występie w teledysku Myslovitz i współpracy z PRO8L3Mem możecie zobaczyć na górze strony lub naszym YouTubie. ZOBACZ TEŻ: Zaskakujące wieści! Adam Małysz zadebiutuje w nowej roli
W wieku 50 lat został ojcem. Andrzej Chyra szczerze o relacji z synem, która pomogła mu inaczej spojrzeć na świat
„Ojcostwo należy do imponderabiliów. To sfera emocjonalna, która wcześniej w człowieku nie istnieje”
Aktor wybitny. Gwiazda teatru Krzysztofa Warlikowskiego. Człowiek niebanalny, prowokacyjny, tajemniczy. Tuż przed swoimi 60. urodzinami Andrzej Chyra zabrał Beatę Nowicką w refleksyjną podróż po życiu. Opowiedział między innymi o swoim dziewięcioletnim synu, Tadziku, oraz relacji, jaka ich łączy. Mnie też, dlatego o polityce nie rozmawiamy. Jest Pan ojcem dziewięcioletniego Tadzika. Jakie emocje syn w Panu wyzwala? Z jednej strony stymuluje, a z drugiej stawia wymagania. Na przykład, żebym był partnerem w rozmowach na temat tego, co dzieje się w „Minecrafcie”, bo to są rzeczy, które dominują życie dziewięciolatka. Na naszych oczach dzieje się rewolucja. Nowe technologie i narzędzia, które je obsługują, stają się codziennością pokoleń, które nadchodzą. Chodzi o to, żeby w tym świecie nie stracić zupełnie głowy. A jednocześnie proponować coś, co byłoby dla niego ciekawą alternatywą. Proszę o konkrety. Na przykład dużo jeździmy po Polsce, czasem z mapą, czasem ją ignorując. Dojeżdżamy do rozstajów i losujemy kierunek jazdy. Albo skręcamy tam, gdzie nas ciągnie, bez szukania sensownego wytłumaczenia. Ostatnio zaproponowałem Tadzikowi, żebyśmy się wybrali na spływ kajakowy. Zgodził się z ochotą. Są rzeczy, które lubi, za innymi nie przepada. Jest bardzo niezależny. Kwestionuje, ustawia się w kontrze. W jakimś sensie jest podobny do mnie, ale ja nie byłem tak ekspresyjny, może dlatego, że mnie karcono w inny sposób niż ja jego. Mnie uczono przez ciało. Mój ojciec nie był człowiekiem przemocowym, ale wychowywał mnie pasem, bo sam był wychowywany dużo boleśniej. To był jego wzorzec. Przez to stał się dla mnie figurą groźną, co prawdopodobnie rzuciło się cieniem nie tylko na nasze rozmowy dziecięce, ale także późniejsze. Odwożąc kiedyś Tadzika do szkoły, próbowałem coś wyegzekwować drogą perswazji, ale moje racjonalne argumenty nie spotkały się z zainteresowaniem. W związku z tym w pewnym momencie powiedziałem: „Jak nie zrobisz tego, o co proszę, będę cię męcząco łaskotał”. Brzmi to jak chińska tortura, ale w małej dawce nie szkodzi. Kiedy nasze pokolenie dorosło, zrozumieliśmy, że bicie nie działa. Zostawia blizny na całe życie. Kiedy zostałem ojcem, odkryłem też, że wymaganie od małego dziecka, żeby wszystko zrozumiało i przyjęło drogą refleksji, jest nieporozumieniem. Czytaj też: Zdobył popularność dzięki „Lokatorom”, potem zniknął. Dziś to jego córka jest znaną aktorką (...) Przytula Pan syna? Permanentnie. Często zasypiamy razem. Ma dziewięć lat, to jest czas na bliskość, ona buduje zaufanie. Nasze wzajemne, ale też w ogóle do człowieka, do świata. Ojcostwo to…? Ojcostwo należy do imponderabiliów. To sfera emocjonalna, która wcześniej w człowieku nie istnieje. Jeśli założymy, że życie składa się z serii naszych historii, to ojcostwo jest nowym, odrębnym tomem. Otwiera się inna wrażliwość, myślenie, perspektywa. Rodzi się prawdziwa odpowiedzialność, ale również szansa, żeby dać dziecku takie instrumenty życiowe, które pozwolą mu dokonywać lepszych i mądrzejszych wyborów niż moje. To jest niezwykle inspirujące, porusza wyobraźnię, bo trzeba poszukać rozwiązań, których do tej pory nie szukaliśmy. Myślę, że jako 50-latek byłem gotowy do roli ojca. Pierwszy go myłem, przewijałem, przebierałem. Wcześniej przez lata zdobywałem swoje know how: podróżowałem po świecie, wiele widziałem, sporo przeżyłem, podejmowałem decyzje dobre i złe, zaliczyłem wzloty i upadki. To wszystko złożyło się na worek doświadczeń, z którego teraz mogę wyciągać narzędzia jako ojciec. Ale ojcostwo to również kompromis z mamą, czasami trudny, zwłaszcza kiedy inaczej widzimy priorytety w życiu i w wychowaniu. (…) Syn mówi do Pana po imieniu? Tak wyszło. Sam przyjął taką niezależną formę. Bardzo rzadko mówi do mnie „tato”, zazwyczaj, kiedy potrzebuje mojego wsparcia, pomocy. Na co dzień mówi „Andrzej” albo wymyśla skróty od mojego imienia, ostatnio „An”, co bulwersuje ludzi. Zobacz także: Ich związek wywołał sensację. Katarzyna Cichopek o trudnych początkach miłości Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn pojawi się już 8 sierpnia 2024 roku i będzie dostępny w sprzedaży przez trzy tygodnie.
Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora
Reżyserka nie miała pojęcia, do czego zmierzają jej wybory
Andrzej Chyra widywany był u boku kilku kobiet. Jednym z jego najgłośniejszych związków była zdecydowanie relacja z aktorką Magdaleną Cielecką. Mało kto wie jednak, że za tą miłością kryje się niewiarygodna historia. Okazuje się bowiem, że swoją partnerkę poznać miał... dzięki własnej żonie! Jak do tego doszło? Andrzej Chyra miał tylko jedną żonę. To ona poznała go z przyszłą partnerką Andrzej Chyra swoją przyszłą żonę, Martę Kownacką, poznał jeszcze na studiach. Połączyła ich wspólna pasja i miłość do świata kina. Chociaż byli jeszcze bardzo młodzi, postanowili, że będą kroczyć przez życie u swoich boków i wzajemnie wspierać się w rozwoju swoich karier. Andrzej Chyra postawić wszystko na jedną kartę i próbował wszystkich sił, by rozwijać się jako aktor. Niestety jego ukochana w pewnym momencie zwątpiła w swoją przyszłość jako aktorka. Postanowiła się nieco przebranżowić, dlatego najpierw została PR-owcem, a później zaczęła reżyserować castingi, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Dziś jest jedną z najbardziej znanych reżyserek. Niestety wówczas nie mogła przewidzieć, że tym wyborem kariery swojego własnego męża pozna z inną kobietą... Czytaj też: Katarzyna Pakosińska rozpaczała po rozstaniu z Kabaretem Moralnego Niepokoju. "Traktowałam ich jak braci" Zasługą reżyserki castingów Marty Kownackiej są m.in. obsady takich produkcji jak „Jesteś Bogiem” o kultowej grupie hiphopowej „Paktofonika”, „Wojennych dziewczyn”, „Sztuki kochania” czy „Dziewczyny i kosmonauty”. To właśnie w ostatnim z tych tytułów obsadziła Andrzeja Chyrę u boku Magdaleny Cieleckiej, między którymi wkrótce później narodziło się uczucie. Andrzej Chyra, Marta Kownacka, Specjalny pokaz familijny filmu Magiczne drzewo. Cinema City Mokotów, 05.09.2009 rok Andrzej Chyra poznał Magdalenę Cielecką dzięki własnej żonie W małżeństwie Andrzeja Chyry i Marty Kownackiej pojawiły się zgrzyty. Wkrótce po zgodnym małżeństwie pozostała tylko historia i para postanowiła się rozstać. „Poczułem, że coś mnie uwiera. Być może narastał we mnie coraz większy chaos. Nagle ten niepokój stał się męczący, więc starałem się go uspokoić różnymi sposobami” opowiadał aktor w rozmowie dla magazynu „Na żywo”. Przyczyn ich rozwodu było wiele. Reżyserka skarżyć miała się, że jej mąż nie stroni od używek, do czego sam później się przyznał: „Tak się stało, że nie było dzieci, a były apetyty na inne rzeczy” mówił na łamach „Rewii”. Kolejnym katalizatorem miała być właśnie młoda aktorka, która zawróciła w głowie Andrzejowi Chyrze. Po rozwodzie w 2002 r. para zaczęła się spotykać. Bardzo szybko okrzyknięto ich jedną z najgorętszych par show-biznesu. Niestety i ten związek nie przetrwał próby czasu. Aktor związał się później z Pauliną Jaroszewicz, z którą przywitał na świecie syna Tadeusza, jednak ostatnio potwierdziły się plotki o tym, że zdecydowali się wychowywać syna osobno. Magdalena Cielecka od kilku lat jest w szczęśliwym związku z młodszym o 16 lat aktorem Bartoszem Gellnerem. Sprawdź także: Przez lata sypiał z żoną brata, rodzina nie chce go znać. Dziś Ryan Giggs próbuje odbudować stracone szczęście Magdalena Cielecka, VIVA! 2017 Andrzej Chyra, VIVA! 14/2019
Byli najgorętszą parą polskiego show-biznesu. Andrzej Chyra przyznał, co przyczyniło się do rozpadu związku z Magdaleną Cielecką
Przed laty byli jedną z najgorętszych par polskiego show biznesu. Ich związek był bardzo burzliwy, pełen namiętności, ale też niezrozumienia. Chociaż od dawna nie są już razem i każde ułożyło sobie życie z innym partnerem, media wciąż czekają na kolejne rewelacje na temat ich relacji. Tym razem to Chyra w jednym z wywiadów wrócił do związku z Magdaleną Cielecką. Jego wyznanie zaskoczyło. ZOBACZ TEŻ: Córka Magdaleny Schejbal poszła w ślady mamy! Dwunastolatka zadebiutowała w „Akademii Pana Kleksa” Syn odmienił życie Andrzeja Chyry Aktor przez długie lata zmagał się z uzależnieniem alkoholowym. Odkąd 8 lat temu został ojcem, wszystko się zmieniło. Życie rodzinne stało się jego priorytetem i stara się prowadzić je z dala od show biznesu. Chociaż nie jest z matką swojego dziecka, syn jest dla niego niezwykle ważny. "To był jeden z głównych motywów odstawienia alkoholu. Jak kończył dwa latka, to nie wyobrażałem sobie, że będzie miał przed oczami wizerunek ojca z przykrym oddechem" - mówił w wywiadzie dla Radia ZET. Chyra o związku z Cielecką Podczas wizyty aktora u Żurnalisty, wrócił wspomnieniami do zakończonego 20 lat temu związku z Magdaleną Cielecką. Zapytany o to, czy media przeszkadzały im w tej relacji, Chyra był konkretny. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są dla siebie wielkim wsparciem, po rodzinnej tragedii zbliżyły się do siebie. Tak wygląda relacja Anny Czartoryskiej-Niemczyckiej z mamą "Myślę, że przeszkadzają. Media szukają sensacji. Nie miałem nawet świadomości, że to tak funkcjonowało powszechnie. Nie miałem czasu obserwować tego, co się dzieje wokół. Gdybym wiedział, może bym to lepiej rozegrał" - powiedział na koniec. Nie potwierdził, że płakał po rozstaniu. Zamiast tego dodał, że drażniło go bardzo "zaglądanie pod kołderkę", co możemy odebrać jako jeden z powodów rozstania pięknej pary.
Andrzej Chyra rozstał się z partnerką. Poróżniły ich metody wychowawcze
Po kilku nieudanych związkach Andrzej Chyra przestał prowadzić szalone życie i chciał się ustatkować. Kilkanaście lat temu w mediach pojawiła się wieść, że założył rodzinę i doczekał się syna. Niestety ostatnio aktor potwierdził, że jego związek nie przetrwał próby czasu. Co spowodowało rozstanie z matką jego syna? Andrzej Chyra rozstał się z partnerką Andrzej Chyra od lat jest znaną postacią w świecie kina. Początkowo w mediach głośno było o jego rozrywkowym trybie życia i imprezach, na których przelewały się litry alkoholu. Nie stronił także od kobiet: początkowo został mężem Marty Kownackiej, reżyserki castingowej, dzięki której udało mu się zdobyć rolę w filmie „Dług” reż. Krzysztofa Krauze. Nie przeszkadzało mu to jednak w nawiązywaniu romansów. Jedną z jego najbardziej rozpoznawalnych partnerek była Magdalena Cielecka, z którą kilkukrotnie się rozstawał, a potem wracał. Jego życie miało się raptownie zmienić, gdy podczas nagrywania filmu „W imię...” Małgorzaty Szumowskiej w jego życiu pojawiła się Paulina Jaroszewicz. Asystentka kierownika zawładnęła jego sercem i wkrótce zaczęli się spotykać. W 2015 r. jego partnerka zaszła w ciążę, a wkrótce na świecie pojawił się Tadeusz. Wszystko zapowiadało wielką zmianę na lepsze: aktor postanowił zerwać z nałogami, by jak mówił, jego syn „nie kojarzył go z alkoholem”. Niestety ostatnio media obiegła wieść, że po latach rozstał się z matką swojego syna. Powodem miała być niezgodność w sposobie wychowania ich dziecka. Czytaj także: Ona nazywała go korzonkiem, on mówił do niej robaczku. Historia miłości Andrzeja Korzyńskiego i jego żony Sylwii Sokorskiej-Korzyńskiej Andrzej Chyra, VIVA! sierpień 2006 r. Andrzeja Chyrę z partnerką poróżnić miała kwestia wychowania syna Aktor w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! wspominał, że ojcostwo nigdy go nie przerażało. Od zawsze czuł się gotowy do tej roli. Ojcem został jednak dopiero po pięćdziesiątce. „Kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem” mówił. Andrzej Chyra, Paulina Jaroszewicz, uroczystość wręczenia odznaczeń Gloria Artis zasłużonym dla Polskiej Kultury, 14.10.2015 Początkowo wychowanie syna przychodziło Andrzejowi Chyrze i jego partnerce z łatwością. Aktor wspominał, że razem się nim opiekowali, on zabierał go na wycieczki, a ona go zabawiała. Niestety z biegiem czasu, gdy ich pociecha rosła, na jaw miał wyjść fakt, że mają zupełnie inny pogląd odnośnie metod wychowawczych. Zdecydowali się rozstać. „Mieszkamy oddzielnie, a Tadek wychowuje się w dwóch, różnych domach. U mnie ma dużo swobody, w drugim domu więcej zasad. Mówi do mnie po imieniu. Uczę go tego, co uważam za słuszne” mówił aktor w rozmowie z „Na żywo”. Aktor dodał, że w porównaniu do byłej partnerki, jego podejście do wychowywania dziecka jest znacznie luźniejsze. Zadeklarował jednak, że nie sprawia to, że go zaniedbuje: „Mam dla niego czas i nie wychowuję go w systemie represyjnym, jak samy byłem wychowywany. Zależy mi, żeby w przyszłości potrafił odnaleźć się w każdej sytuacji życiowej” tłumaczył. Zobacz również: Joanna Przetakiewicz-Rooijens rozprawia się ze stereotypami. Czego tak naprawdę pragną kobiety? Andrzej Chyra, Viva! 14/2019 Andrzej Chyra, Viva! 14/2019
Poznali się jeszcze na studiach, pierwszej żonie zawdzięcza rozwój kariery. Andrzej Chyra i Marta Kownacka rozstali się nagle
„W pewnym momencie poczułem, że coś mnie uwiera. Być może narastał we mnie coraz większy chaos", wyznał
Poznali się jeszcze na studiach, jednak życie zweryfikowało ich uczucie. I choć Andrzej Chyra i Marta Kownacka uchodzili za zgrany duet, nagle postanowili wziąć rozwód. Po latach aktor zastanawiał się, czy powodem rozstania mógł być brak dzieci. „Może dlatego tak się stało, że nie było dzieci, że były jakieś inne apetyty na inne rzeczy", zwierzał się wówczas. Tak wyglądała historia miłości artysty z pierwszą żoną. Andrzej Chyra i Marta Kownacka — historia miłości Przed laty ulubieniec publiczności był duszą towarzystwa, lubił imprezować. Miał również powodzenie u kobiet. Swoją pierwszą żonę, przy której miał odnaleźć spokój i stabilizację, poznał jeszcze na studiach w warszawskiej Akademii Teatralnej. Byli w siebie wpatrzeni, delektowali się miłością. Niemal od razu zrozumieli, że są dla siebie stworzeni. Na ślubnym kobiercu stanęli w bardzo młodym wieku. Andrzej Chyra i Marta Kownacka konsekwentnie chronili swoją prywatność i rzadko opowiadali o kulisach zacisza domowego. Niektóre źródła podają, że w pewnym momencie w ich związku pojawiła się rysa. Dlaczego? Z doniesień Rewii wynika, że aktor czuł się niespełniony. Nie miał poważnych propozycji filmowych czy teatralnych. W dodatku miał być utrzymywany przez żonę. Niedługo potem Marta Kownacka załatwiła mężowi rolę w filmie — Dług, od którego zaczęła się jego wielka kariera. CZYTAJ TEŻ: Z nim miała budować nowe życie. Britney Spears i Sam Asghari rozwodzą się po 14 miesiącach małżeństwa Andrzej Chyra z byłą żoną Martą Kownacką na specjalnym pokazie filmu familijnego Magiczne drzewo. Cinema City Mokotów, 05.09.2009 rok Andrzej Chyra- rozwód z żoną, partnerki, dziecko Uchodzili za zgrane małżeństwo. On odnosił kolejne sukcesy jako aktor, ona natomiast rozwijała się jako reżyserka obsady. Połączyła ich wspólna pasja. Miłość do kultury i sztuki złączyła Andrzeja Chyrę i Martę Kownacką. I choć wydawało się, że nie ma między nimi żadnych różnic, para w 2002 roku postanowiła się rozstać. „Przez wiele lat wiodłem spokojne życie. W pewnym momencie poczułem, że coś mnie uwiera. Być może narastał we mnie coraz większy chaos. Nagle ten niepokój stał się męczący. Starałem się go uspokoić alkoholem, trawką", zwierzał się artysta w rozmowie z Na Żywo. Aktor głośno zastanawiał się też, czy ich miłość nie wypaliła się przez brak dzieci. „Może dlatego tak się stało, że nie było dzieci, że były jakieś inne apetyty na inne rzeczy", dodawał w Rewii. Niedługo potem na drodze Andrzeja Chyry stanęła Magdalena Cielecka, z którą przez jakiś czas tworzył związek. Najprawdopodobniej poznali się dzięki Marcie Kownackiej. Reżyserka miała zaprosić aktorkę do swojego domu. Obecnie ulubieniec publiczności związany jest z Pauliną Jaroszewicz. I to właśnie u jej boku spełnił marzenie o zostaniu ojcem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Długo był singlem, dzisiaj jest zakochany. Paweł Deląg opowiedział o nowej miłości Andrzej Chyra, Marta Kownacka, 2000 rok, XXV festiwal polskich filmów fabularnych — Gdynia
Andrzej Chyra został ojcem po pięćdziesiątce. Dla syna zerwał z nałogiem, jako rodzic czuje się spełniony
"Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem"
W 2015 roku jego świat całkowicie się odmienił. Andrzej Chyra został wówczas ojcem. Miał 50 lat. Razem z partnerką, Pauliną Jaroszewicz, całkowicie poświęcili się wychowywaniu małego Tadzia. O tym, jak zmieniło go ojcostwo, życiowych priorytetach i radości życia aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w lipcu 2019 roku. A był to wyjątek, ponieważ bardzo rzadko udziela wywiadów i niemal w ogóle nie opowiada o swoim życiu prywatnym... „Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, podkreślił. Dziś Tadzio ma 8 lat. Archiwalny wywiad z Andrzejem Chyrą o ojcostwie Krystyna Pytlakowska: Jakie pytania teraz zadaje Twój czteroletni syn? Andrzej Chyra: Trudne. Ostatnio przyniósł obrazek, pytając, czy to jest „ten” Jezus, który był ukrzyżowany. Powiedziałem mu, że tak, ale że nie tylko jego wtedy ukrzyżowali. To stało się dla ludzi symbolem życia wiecznego, choć po śmierci. To kwestia wiary. Naprawdę Tadzio interesuje się takimi sprawami? Dziecko interesuje się wszystkim. Co to znaczy, co jest w tym złego, i czy wiem, że jego rowerek ma już dwa koła. I co to jest „Iladian” czy seksualizacja. Uświadamiam sobie, że kiedy jedzie ze mną samochodem, a ja słucham radia, jest bombardowany takimi słowami. Dlatego łatwo dzieciom coś wmówić i do czegoś przekonać. Chciałbyś, żeby Twojego syna to ominęło? Tego się nie da ominąć. Mam tylko nadzieję, że między innymi mądra szkoła pozwoli mu zrozumieć, że pewne rzeczy nie są takie, jakimi się wydają. Szkoła musi uruchamiać wyobraźnię. Jednak zmieniłeś się, odkąd zostałeś ojcem. Inaczej myślisz, inaczej się przejmujesz. Nie wiem. To, co dzieje się na świecie, na ulicy, interesuje mnie nie tylko dlatego, że jestem ojcem. Choć może właśnie teraz to jest najważniejsze, że się wywrócił na rowerze i starł sobie skórę na policzku, że jest dumny z tego, że jeździ na dwóch kółkach i pytanie, które zadaje — ile ma kółek w rowerze — myślisz, że cztery? I śmieje się. Po upadku znowu wsiadł na rower, ale jeździ już bardziej ostrożnie. CZYTAJ TAKŻE: Krzysztof Ibisz pokazał dawno niewidzianego syna. 24-letni Maksymilian zamierza pójść w ślady ojca Andrzej Chyra prowadzi wózek, uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych Gloria Artis, Warszawa, 14.10.2015 rok Gdy zobaczyłam Twoje zdjęcie z wózkiem, pomyślałam sobie, że takiego Chyry to jeszcze nie widziałam. Jaki troskliwy tata! A kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem. A nie dlatego, że masz poczucie własnej misji? Nie można wszystkiego sprowadzać do misji. To słowo ma swój ciężar i konotacje, które potrafią je wykoślawić. Dla mnie takim ważnym słowem jest pasja i ją bym chciał Tadkowi przekazać. Wydajesz się jednak szczęśliwy i spełniony mimo swoich licznych wątpliwości. Gdy się mówi „szczęśliwy”, to jakbyśmy stawiali kropkę. A ja ciągle widzę jakieś drogi, drzwi do otworzenia. Powiem więc tak: „Bywam szczęśliwy”. Kiedy? Kiedy nie boli mnie noga, a jak zaboli to myślę, jaki ja byłem szczęśliwy, kiedy mnie nie bolała.... Gdy wyjeżdżamy we dwóch z Tadkiem w taką naszą męską podróż i kiedy patrzę na mojego syna, który jest beztroski, szczęśliwy. To samo przeżywa Paulina, kiedy bawi się z Tadkiem a jest w tym bezkonkurencyjna, albo kiedy odbieramy go od dziadków, a on może się przytulić do rodziców, to można się rozpłynąć ze szczęścia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mocne wyznanie Andrzeja Chyry: „Nie piję od półtora roku” Andrzej Chyra, Warszawa, 10. urodziny Zalando, 09.06.2022 rok
Przy niej spełnił marzenie o ojcostwie. Historia miłości Andrzeja Chyry i Pauliny Jaroszewicz
U boku ukochanej odnalazł miłość i szczęście. Andrzej Chyra i Paulina Jaroszewicz wspólnie kroczą przez życie. Gdy zaczynali tworzyć swoją historię, wielu nie wróżyło im przyszłości. W 2015 roku zakochani powitali na świecie synka. Narodziny Tadzia przewartościowały życie Andrzeja Chyry. Wyciszył się, czerpie radość z dojrzałego ojcostwa i cieszy się każdą chwilą z najbliższymi. Andrzej Chyra dla syna zmienił swoje życie Przez długi czas szukał miłości i spokoju. Andrzej Chyra ma za sobą jedno zakończone małżeństwo z Martą Kownacką. Para poznała się na studiach w Akademii Teatralnej, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu. Rozwiedli się w 2002 roku. Potem media rozpisywały się o burzliwym związku aktora z Magdaleną Cielecką. Jednak i ta relacja przeszła do historii, ale mimo rozstania, byłych partnerów do dziś łączą przyjacielskie relacje. Andrzej Chyra, 2010 Andrzej Chyra nie wiódł spokojnego życia. Pojawiał się na imprezach i zasłynął z imprezowego stylu, a prasa donosiła o jego romansach. Aktor w pewnym momencie wyjawił, że ma za sobą trudną drogę. Zmagał się z chorobą alkoholową, ale dziś po dawnym życiu nie ma śladu. Wszystko zmieniło się, gdy miał zostać ojcem. Wyciszył się, uspokoił... „Kiedy cokolwiek się spożywa w za dużych ilościach, to tracimy ostrość widzenia. Nie jesteśmy w stanie w pełni obserwować życia, ponieważ umysł jest pijany. Odzyskałem władzę nad swoim rozumem”, zwierzał się w wywiadzie dla Uwagi TVN. To dla swojego syna postanowił walczyć z nałogiem. „A teraz jak patrzę na te zdjęcia sprzed pięciu-sześciu lat to jestem zdumiony i nagle widzę siebie oczami innych w tamtym czasie i rozumiem, jak mi się to wszystko rozjeżdżało. I potem jak człowiek trzeźwieje, to nagle zaczyna widzieć nie tylko siebie, ale w ogóle widzi dookoła siebie dużo więcej”, zwierzał się w rozmowie z Alicją Resich w podcaście Zbliżenia. Czytaj też: Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra byli ulubioną parą show-biznesu. Dlaczego się rozstali? Andrzej Chyra, VIVA! sierpień 2006 Andrzej Chyra i Paulina Jaroszewicz - historia miłości Andrzej Chyra dziesięć lat temu związał się z młodszą o 24 lata Pauliną Jaroszewicz. Poznali się na planie „W imię…” w 2013 roku, gdzie ukochana była asystentką kierownika produkcji. Coś między nimi zaiskrzyło. Niektórzy nie wróżyli im szczęśliwej i długiej przyszłości, wytykano im różnicę wieku. Oni nie zawracali uwagi na krytyczne opinie, ale budowali wspólną przyszłość. Dwa lata później na świecie pojawił się ich synek, Tadzio. Aktor został ojcem w wieku 50 lat. „Ojcostwo to stan odmienny, kiedy nagle pojawiają się emocje i wyzwania, których wcześniej nie było. To też oddanie i ofiarność, ale i paliwo. Może jest to też taki trochę eliksir młodości”, zwierzał się w Kulisach Sławy Uwaga! TVN. Sprawdź też: Córka Roberta Jansona wychowała się z dala od show-biznesu. Dziś ma 22 lata i wyrosła na prawdziwą piękność Andrzej Chyra, Paulina Jaroszewicz, uroczystość wręczenia odznaczeń Gloria Artis zasłużonym dla Polskiej Kultury, 14.10.2015 Andrzej Chyra nie ukrywa, że dojrzałe ojcostwo go odmieniło, przewartościowało wiele spraw i odpowiednio ukierunkowało. Rodzina jest dla niego największym priorytetem. „A kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, mówił w 2019 roku w VIVIE!. Artysta chciałby przekazać Tadziowi pasję i najważniejsze wartości. Czerpie radość z każdego dnia, chwili spędzonej z synkiem i cieszy się małymi rzeczami. Opowiadał o tym w rozmowie z Krystyną Pytlakowską: „Gdy wyjeżdżamy we dwóch z Tadkiem w taką naszą męską podróż i kiedy patrzę na mojego syna, który jest beztroski, szczęśliwy. To samo przeżywa Paulina, kiedy bawi się z Tadkiem a jest w tym bezkonkurencyjna, albo kiedy odbieramy go od dziadków, a on może się przytulić do rodziców, to można się rozpłynąć ze szczęścia”. Andrzej Chyra i Paulina Jaroszewicz nie pokazują się na branżowych imprezach, strzegą swojej prywatności, troszcząc się o dobro dziecka. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: cozatydzien.tvn.pl, radiozet.pl, Telemagazyn.pl
Andrzej Chyra odstawił alkohol dla synka. Tak wspomina wieloletnią walkę z nałogiem
Andrzej Chyra ma za sobą jedne z trudniejszych zmagań. Cztery lata temu zdecydował się zawalczyć ze swoim uzależnieniem alkoholu — obecnie nie ukrywa, że ogromnym motywatorem był dla niego syn, 8-letni Tadeusz. W najnowszej rozmowie poruszył temat ojcostwa, dzięki któremu przeszedł wewnętrzną przemianę oraz zyskał nowe siły. Andrzej Chyra zmagał się z uzależnieniem od alkoholu Uznawany jest za jednego z najlepszych aktorów. Od lat spełnia się na deskach teatralnych oraz planach filmowych. Z pozoru idealne życie Andrzeja Chyry nie było jednak wolne od problemów. W przeszłości artysta był uzależniony od alkoholu. O swoich zmaganiach z chorobą opowiedział po raz pierwszy w 2020 roku — a stało się to w wywiadzie opublikowanym na łamach książki “Zawód:aktor”. Był wówczas czysty od blisko półtora roku. CZYTAJ TAKŻE: Poruszające słowa w studiu TVN. Tak komentatorzy zareagowali na informacje o stanie zdrowia żony Dawida Kubackiego „W pewnej chwili jesteś już w takiej matni, że albo nie zauważysz, albo to sobie wytłumaczysz. W tej chwili nie jest to dla mnie żaden problem, tylko wiem, że nie mogę się napić. Nie mogę, ponieważ każdy pierwszy kieliszek na pewno jest początkiem lawiny. Tak, niestety, ta choroba działa”, opisywał Andrzej Chyra. Do rzucenia alkoholu motywował go między innymi jego syn Tadeusz. Andrzej Chyra, Viva! 14/2019 Andrzej Chyra został ojcem, wyszedł z nałogu… W wywiadach bardzo często podkreśla, że wraz z narodzinami dziecka przewartościował swoje życie. Ojcem został w wieku 50 lat. Teraz Andrzej Chyra był bohaterem ostatnich “Kulis sławy” w programie “Uwaga!” TVN, gdzie opowiedział o zależności między ojcostwem a walką z nałogiem. Dopiero ten wyjątkowy czas pomógł mu stanąć na nogi oraz dodawał sił w chwilach zwątpienia. „Ojcostwo to stan odmienny, kiedy nagle pojawiają się emocje i wyzwania, których wcześniej nie było. To też oddanie i ofiarność, ale i paliwo. Może jest to też taki trochę eliksir młodości”, podkreślał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Halina Kowalska została z długami po mężu. Aktorka ze Skolimowa wystosowała poruszający apel Jego mama także zabrała głos. Kobieta jest szczęśliwa, że synowi udało się wrócić na właściwą drogę: „Dla nas to było duże przeżycie, że wpadł w ten nałóg. Na szczęście się pozbierał”. Na koniec artysta pokusił się o osobistą refleksję, opartą bez wątpienia na własnych doświadczeniach. „Kiedy cokolwiek się spożywa w za dużych ilościach, to tracimy ostrość widzenia. Nie jesteśmy w stanie w pełni obserwować życia, ponieważ umysł jest pijany. Odzyskałem władzę nad swoim rozumem” — podsumował swój występ z “Kulisach sławy”. I nie sposób się z jego słowami nie zgodzić... Andrzej Chyra, Viva! 14/2019
Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra byli ulubioną parą show-biznesu. Dlaczego się rozstali?
„Bardzo go cenię. Zawsze będzie bliski mojemu sercu, ale przecież od dawna każde z nas ma swoje życie”
Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra tworzyli jedną z najgorętszych par polskiego show-biznesu. Po kilku latach podjęli decyzję o rozstaniu. Dlaczego ich relacja nie przetrwała? Dziś bardzo się przyjaźnią i często spotykają na planach kolejnych produkcji. Przypominamy ich historię miłości. Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra – historia miłości Życie uczuciowe Magdaleny Cieleckiej niezmiennie wzbudza ogromne zainteresowanie fanów. To stanowcza, intrygująca, pewna siebie kobieta, która doskonale wie, czego chce i dokąd dąży. Spełnia się na scenie i przed kamerą, gna za marzeniami. Sama artystka podkreślała, że życie z nią nie należy do najłatwiejszych. „Ciężar życia ze mną polega na tym, że wiem, czego chcę, a czego nie, i nie sposób mnie przekonać. Mężczyźni płaczą, gdy się ze mną rozstają. Ale nie żałują tego wspólnego czasu. Mówią, że jestem wyzwaniem, że nie jestem łatwa. Niełatwo ze mną żyć, ale warto się pomęczyć. Nikt nie powiedział jednak, że czas spędzony ze mną był stracony”, opowiadała aktorka w rozmowie z Twoim Stylem. Aktorka zaznacza też, że od mężczyzn oczekuje wsparcia, partnerstwa. Magdalena Cielecka próbowała ułożyć swoje życie uczuciowe. Jednak jej związki nie przetrwały próby czasu. Co ciekawe, w 2021 roku w programie Kuby Wojewódzkiego wyznała, że nikt z bliskich nie wyobraża jej sobie na ślubnym kobiercu. „Mnie nikt nie pyta o takie rzeczy [o zaręczyny, red.] przy trzydziestce, czy nawet czterdziestce. Może ja sprawiam takie wrażenie albo uosabiam tego rodzaju kobiecość, że mnie się w ogóle nie bierze pod uwagę, że ja stanę na ślubnym kobiercu. Ani rodzina mnie specjalnie o to nie naciskała, ani znajomi, ani przyjaciele…”. Czytaj także: Bartosz Gelner szczerze o związku z Magdaleną Cielecką: „Słyszymy, że wyglądamy jak matka z synem" Byli najgorętszą parą polskiego show-biznesu Jednym z najgłośniejszych związków była relacja Magdaleny Cieleckiej z Andrzejem Chyrą. Kiedy się poznali, oboje byli w innych związkach. Aktorka spotykała się z Grzegorzem Jarzyną — reżyserem teatralnym, a artysta był mężem Marty Kownackiej — reżyserki castingu. Po raz pierwszy spotkali się w domu Chyrów, gdzie bywała aktorska śmietanka. To wtedy, jak podają media, Magdalena Cielecka miała zwrócić na siebie uwagę przyszłego ukochanego. Aktorka i Andrzej Chyra często spotykali się na scenie Teatru Rozmaitości, ale uczucie nie pojawiło się od razu. Najpierw połączyła ich przyjaźń, która z czasem zaczęła przeradzać się w coś poważniejszego. Postanowili zaryzykować i dać sobie szansę. Zakończyli poprzednie związki. „Może dlatego tak się stało, że nie było dzieci, że były jakieś inne apetyty na inne rzeczy”, tak aktor komentował rozstanie z żoną w rozmowie z Rewią. W innej rozmowie z Na Żywo zwierzał się: „Przez wiele lat wiodłem spokojne życie. W pewnym momencie poczułem, że coś mnie uwiera. Być może narastał we mnie coraz większy chaos. Nagle ten niepokój stał się męczący. Starałem się go uspokoić alkoholem, trawką”. Zobacz też: Dzieli ich 16 lat, łączy gorące uczucie. Oto historia miłości Magdaleny Cieleckiej i Bartosza Gelnera Magdalena Cielecka, Andrzej Chyra, Feliksy Warszawskie 2003 Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra szybko zostali okrzyknięci jedną z najgorętszych par show-biznesu. Nie ukrywali swojej miłości i coraz częściej pojawiali się u swojego boku na branżowych imprezach. Wielokrotnie ich drogi krzyżowały się na deskach teatru i przed kamerą. Razem w domu, razem w pracy – nierozłączni. Tworzyli duet idealny. Media podawały, że nie zawsze wszystko układało się pomyślnie. Relacja Magdaleny Cieleckiej i Andrzeja Chyry była burzliwa, przechodziła wzloty i upadki. Zakochani rozstawali się, by za chwilę znów do siebie wrócić. Oboje mieli silne charaktery, poczucie niezależności, a także inne oczekiwania. „Oni kochają się i nienawidzą tak samo mocno”, pisała prasa. Zawrzało, gdy w 2005 roku w gazetach pojawiły się zdjęcia aktora z inną kobietą. Jednak nawet wtedy, ukochana dała mu drugą szansę. Według doniesień mediów, zainteresowanie płcią piękną miało być częstym powodem kłótni. Znajomi pary mieli określać ich związek jako „toksyczny”. „Jest z nim, ale będzie cierpieć. Naprawdę mi jej szkoda. I to bardzo. To toksyczny związek, ale Magda tłumaczy sobie, że tak często bywa u artystów. Chyba pociesza się w ten sposób”, cytował wypowiedź informatora Pudelek.pl. Decyzję o rozstaniu podjęli w 2008 roku. „Jeśli ludzie się zdradzają, dzieje się tak z jakiegoś powodu. Rozpada się związek. Zdrada to decyzja jednej ze stron. Brzemienna w skutkach”, mówiła Magdalena Cielecka w tym samym roku. Magdalena Cielecka, Andrzej Chyra, Premiera filmu pt. Samotność w sieci, 07.09.2006. Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra — jakie mają dziś relacje? Dziś mają ze sobą świetny kontakt i przyjaźnią się. „Bardzo go cenię. Zawsze będzie bliski mojemu sercu, ale przecież od dawna każde z nas ma swoje życie”, tłumaczyła, gdy próbowano sugerować, że znów do siebie wrócili. W innym wywiadzie dodawała: „Z osobistego punkt widzenia mój związek z Andrzejem zakończył się. Wypaliły się emocje i oboje mamy nowe życie. Został układ zawodowy i zaufanie dwojga profesjonalistów”. Rok temu z okazji urodzin aktorki na profilu Andrzeja Chyry pojawiło się zdjęcie byłej partnerki, której złożył życzenia. Często spotykają się w pracy na planach produkcji. Niedawno premierę miał serial z ich udziałem – Dziewczyna i kosmonauta, który możemy oglądać na Netfliksie. Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra są szczęśliwi i układają swoje życie u boku nowych partnerów. Chociaż doskonale zdają sobie sprawę, że ich historia nawet po tylu latach, wciąż budzi ogromne zainteresowanie, a oni sami darzą się szczególną sympatią. „Najważniejsze są zdjęcia z Andrzejem. Żartujemy, że jeśli dożyjemy późnej starości, to jedno będzie sfotografowane na pogrzebie drugiego z podpisem, w zależności, kto się pierwszy zawinie: „Kochał ją do końca” (w wersji ja umieram pierwsza) albo „Kochała go do grobowej deski” (w wersji: pierwszy jest Andrzej). Bo co mamy robić? Możemy się z tego tylko śmiać”, żartowała Magdalena Cielecka w rozmowie z weekend.gazeta.pl. Aktorka jest szczęśliwa u boku Bartosza Gelnera, a Andrzej Chyra jest związany z Pauliną Jaroszewicz, z którą doczekał się syna, Tadeusza. „Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, podkreślał. Magdalenie Cieleckiej i Andrzejowi Chyrze życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Źródło: Glamour, Plejada, Interia
Andrzej Chyra nakrzyczał na uczestniczkę debaty. Jej pytanie rozwścieczyło aktora
Przez kilka ostatnich dni odbywał się Campus Polska. Na to wydarzenie zostało zaproszonych wiele znanych osób, między innymi Andrzej Chyra. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, jednak do czasu... W pewnym momencie artysta nakrzyczał na jedną z uczestniczek. Dlaczego? Nie do końca spodobało mu się pytanie, które zadała. Aby uspokoić aktora, musieli interweniować koledzy i koleżanki z branży. Co się stało? Co to jest Campus Polska? Jak wiadomo, Campus Polska to cykliczne wydarzenie. To właśnie tam zaprasza się wiele osób ze świata kultury, mediów czy polityki. Goście spotykają się z młodzieżą i prowadzą razem z nimi debatę. To właśnie w Olsztynie wszyscy uczestnicy planują przyszłość Polski, rozmawiają o inicjatywach społecznych, postawach obywatelskich, aktywizmie i organizacjach pozarządowych. Tam młode można zadawać pytania, które od dłuższego czasu nurtują obywatelki i obywateli. „Campus Polska Przyszłości to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie w Polsce dla młodych, aktywnych osób, które chcą mieć wpływ na to w jakim kierunku będzie rozwijała się Polska w następnych latach i pokoleniach. Uczestnictwo w Campusie daje możliwość zdobycia cennej i przydatnej wiedzy podczas spotkań z ekspertami oraz tworzy przestrzeń do otwartych dyskusji i wymiany doświadczeń pomiędzy uczestnikami. Campus pozwoli Ci rozwinąć skrzydła i przełożyć pomysły na działania. Dzięki nabytym umiejętnościom będziesz mógł jeszcze sprawniej kształtować otaczającą Cię rzeczywistość", czytamy na oficjalnej stronie Campusu. CZYTAJ TEŻ: Iwona Pavlović rozczarowana atakami Krzysztofa Rutkowskiego: „Nie posłuchał mojej rady…” Andrzej Chyra nakrzyczał na jedną z uczestniczek Campusu Polska Podczas spotkania między innymi z Andrzejem Chyrą doszło do małego zgrzytu. Artysta opowiadał o swoim zaangażowaniu artystycznym i społecznym. W pewnym momencie jedna z dziewczyn postanowiła zadać mu następujące pytanie: „Czy uważacie, że aktorzy powinni być uczeni odpowiedzialności społecznej i tego, jak powinni swoją wrażliwością i zaangażowaniem okazywać wsparcie dla różnych inicjatyw? I czy i jak powinniśmy uczyć młodych artystów zaangażowania społecznego?”, spytała dziewczyna. „Nie”, odpowiedział Andrzej Chyra. W tym momencie doszło do konsternacji. Po chwili dodał: „Przepraszam bardzo. Wszyscy teraz nagle zajmują się przemocą w teatrze. Jakieś dziewczyny niedawno poprosiły mnie, bym udzielił głosu. Czy wyście poszaleli?! Będziecie robić ogólnopolską akcję "przemoc w teatrze"?! O co chodzi? Komu chcecie za przeproszeniem dopieprzyć, robiąc ogólnopolskie kampanie na ten temat? Przecież to kompletnie chore. Chcecie uczyć artystów, jak mają się zachowywać? Jak uczestniczyć? Bo co, przepraszam?!”, mówił zdenerwowany aktor, który w pewnym momencie wstał z kanapy. Zaskoczona uczestniczka próbowała uspokoić wzburzonego artystę. Jej działania nie pomogły. Atmosfera zrobiła jeszcze gorsza. Do akcji dołączył Marcin Meller, który chciał rozładować napięcie. Do niego włączyły się również inne osoby, żeby zapanować nad sytuacją na scenie. Całą sprawę podsumował Mateusz Banasiuk, który siedział z Andrzejem Chyrą. „Aktywizmu trzeba uczyć wszystkich, a nie tylko artystów, którzy mają być za wszystko odpowiedzialni. No nie, jesteśmy też częścią społeczeństwa, po prostu jesteśmy trochę bardziej rozpoznawalni i nasz głos dociera do większej grupy odbiorców" zakończył. A wy co myślicie o tej sytuacji? View oEmbed on the source website CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dominika Gwit ujawniła szczegóły porodu. Wybrała publiczny szpital: „za duże ryzyko”
Andrzej Chyra: „Aktor musi mieć w sobie empatię, żeby rozumieć mechanizmy, jakie rządzą ludźmi”
Wybitny aktor. Nietuzinkowy, tajemniczy, piekielnie zdolny. „Najważniejsze to się nie zestarzeć”, mówi. I dodaje, że u niego w życiu wszystko przychodzi późno. Z synem, który ma już siedem lat i wywrócił jego świat do góry nogami, rozmawia o Jezusie, seksualizacji i o tym, ile kół ma jego rowerek. Grywa morderców, ma swojego anioła i wierzy, że nie należy robić innym, co tobie niemiłe. Andrzej Chyra, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, obchodzi dziś 58. urodziny. A my przypominamy wywiad z lipca 2019 roku, którego udzielił Krystynie Pytlakowskiej na łamach „VIVY!”. Tak mówił o miłości, sukcesach i ojcostwie... Udzieliłeś mi wywiadu 14 lat temu. Powiedz mi, co się przez ten czas zmieniło poza tym, że nadal nie lubisz wywiadów? Jestem 14 lat starszy. Nakręciłem trochę filmów, wyreżyserowałem trzy opery, zwiedziłem z teatrem pół świata. Nie mam na myśli tylko pracy. A w życiu? Może 14 lat temu byłem bardziej beztroski. Chociaż nie wiem, czy teraz czuję się bardziej dorosły. Ciało się zużywa, umysł się zużywa, psychika się zużywa... Ale osobowość zostaje i doświadczenia, które nas kształtują. To prawda. Doświadczenie bywa twórcze i budujące. Ale czasem męczy, nudzi, powoduje zgorzkniałość. To wszystko jest w nim hurtem. W każdym razie nie mogę powiedzieć, że coś widzę ostrzej i jaśniej, a coś ciemniej. Ostatnio byłem na dyplomie w szkole teatralnej. Zobaczyłem ludzi, którzy dopiero zaczynają i mają przed sobą wszystko, ale nie wiadomo, co znaczy to wszystko. Wszystko do stracenia i wszystko do zyskania. Na pewno mają marzenia, energię i ciekawość świata. Ja też to miałem i nie twierdzę, że zupełnie to straciłem, ale na pewno widzę świat z innej perspektywy. Kiedy się poznaliśmy na prywatce u naszej wspólnej znajomej aktorki, byłeś na rozdrożu. Szukałeś dopiero. Teraz też nie jestem na prostej. Teraz też się ciągle rozglądam i próbuję nie ulec rutynie i nudzie. Szamotałeś się, zadając sobie pytanie, czy dobrze wybrałeś zawód. To nie ja wybrałem ten zawód, tylko on wybrał mnie. Zastanawiałem się tylko, czy postawiłem na właściwego konia i czy ten koń będzie chciał pode mną jechać. Byłem wtedy reżyserem programów telewizyjnych i nie pracowałem właściwie jako aktor. Dopiero „Dług” otworzył mi nową perspektywę. Dość późno. Wydawałeś mi się zagubiony jak ktoś, kto nie wie, jak wydostać się z dżungli. Jak obserwator stający z boku. To się akurat bardzo nie zmieniło, choć trafiłem w rwący nurt. Lecz pozycja outsidera zawsze mi odpowiadała. Zobacz też: Mocne wyznanie Andrzeja Chyry: „Nie piję od półtora roku” Kiedyś nie sądziłeś, że będziesz miał dzieci. W każdym razie nie zwierzałeś się z takiej ochoty. U mnie wszystko przychodzi późno. Aktorem takim naprawdę grającym zostałem po 35. roku życia. Ojcem zostałem po pięćdziesiątce. A teraz jesteś najbardziej zapracowanym aktorem, jakiego znam. Co film, to gra w nim Chyra. Lubię Cię oglądać na ekranie. W Polsce chyba nie jestem ostatnio tak zapracowany. Właściwie nie gram w serialach. Osiemnaście lat temu zagrałem w serialu „Oficer”, a ostatnio epizod w „1983” w Netflixie. Teraz mam trochę luzu – skończyliśmy zdjęcia do rosyjskiego filmu „Parkiet” w reżyserii Aleksandra Mindadze, kręconego w Rumunii, w którym z Agatą Kuleszą porozumiewam się po rosyjsku. Zaliczyliśmy 50 dni zdjęciowych. Dużo i fizycznie się to już odczuwa. Zagrałeś też w filmie, który dopiero wejdzie na ekrany, u Xawerego Żuławskiego w „Mowie ptaków” – aluzja do wiersza Tuwima. I jak mi powiedziałeś, to film ważny dla Ciebie. To w jakimś sensie spotkanie z Andrzejem Żuławskim, który kiedyś zaproponował mi udział w swoim filmie, ale projekt nie doszedł do skutku. „Mowa ptaków” to jakby zakończenie tamtych naszych rozmów. No i spotkanie z Xawerym, synem Andrzeja, bo to film o ojcu i synu. Ojciec napisał scenariusz, a syn go zrealizował. Dużo jest w nim z Andrzeja Żuławskiego, który jak zwykle prowadzi swoją intelektualną grę na granicy perwersji. Kim jest Lucjan, którego tam grasz? To niespełniony artysta, który zastygł w cieniu ojca. Wyrzucony na daleką prowincję, a który żyje w artystowskiej estymie. To film o niemożności twórczej w cieniu wielkiego ojca, ale i o zmianach w mentalności Polaków, walce pokoleń, i to nie takiej umownej, a jednym z głównych bohaterów jest nóż. Nóż, który spływa też krwią. Lubisz grać w takich filmach? Tak, bo jest prowokacyjny, zadziorny i łobuzerski. Bardzo na taki film czekałem. Wybierasz sobie scenariusze? Kiedy przyjmuję jakąś propozycję, patrzę oczywiście na scenariusz, na rolę i na to, kto będzie reżyserował. I czy ten film ma jakiś sens, czy dotyka czegoś istotnego. Mam wrażenie, że do mnie właśnie takie filmy trafiają, banalne rzadko. Bo Ty nie jesteś banalny i tandetny. Nie wiem, czy nie jestem i na czym to polega. Może rzeczywiście zmieniła się moja uwaga. Kiedyś nie zajmowałem się obrazem siebie za ileś tam lat, a teraz patrzę na różne rzeczy, wyobrażając sobie, co będzie w przyszłości. Dzieje się tak, odkąd mam syna. Kiedyś reforma edukacji byłaby abstrakcyjnym, choć pewnie ważnym dla mnie tematem, ale teraz przyglądam się jej w kontekście przyszłości dzieci, które kończą gimnazja i są podwójnym rocznikiem. A za cztery lata zdadzą maturę i będziemy mieli znowu podwójny rocznik zdający na studia. Koszmar! A jaka była szkoła w Twoich czasach? Różna, ale generalnie fajna, lubiłem ją. Nie było mi trudno, choć nie głaskano mnie cały czas po głowie. Tak jak w książkach Niziurskiego. Uczniowie zawsze wytworzą sobie strefę wolności. Bohaterowie Niziurskiego biorą sprawy w swoje ręce, a nie są przecież jakimiś herosami. Podoba mi się jego łobuzerska fantazja. To są historie podstawówkowe, ale one zostają w niektórych na całe życie. Gdy zostajesz ojcem, wszystko się przewartościowuje. Może tylko po prostu uświadamiamy sobie wartości do tej pory niezauważalne. Ale najważniejsze jest teraz, żeby za szybko się nie zestarzeć. Mieć siły na wycieczki z synem i objaśnianie mu świata? I żeby nie poddawać się ogólnie przyjętym kanonom i konwenansom, takim tematom obowiązkowym. Ja na przykład nie chciałem chodzić na religię. Pomimo że nawet w świeckim domu namawiano mnie na to, ale ja się uparłem. Może wtedy odczuwałem opresyjność Kościoła i do dziś uważam, że polski katolicyzm jest ideologią walki. Taki bunt pierwszoklasisty. A zasady moralne miałem bardzo jasne. Tak jak u Kanta: „Niebo gwiaździste nade mną...”. A jakie są te Twoje prawdy czy zasady? Po pierwsze, nie rób drugiemu, co tobie niemiłe. W tym może zamyka się jedna z moich głównych życiowych zasad. To się nazywa po prostu empatia. Aktor musi mieć w sobie empatię, żeby rozumieć mechanizmy, jakie rządzą ludźmi. A druga zasada – nie cudzołóż? Tak jest w Dekalogu. Rola mordercy sprawia Ci problem? Zagrałeś mordercę bardzo przekonująco, jakby zabijanie było Twoją pasją. Mówisz o roli seryjnego mordercy Mazurkiewicza w filmie Krzysztofa Langa. Tak, robił paskudne rzeczy, a ja to musiałem zagrać. Ale Mazurkiewicz był dość sympatyczny. Ważne jest, jaka była jego motywacja. Chciał być kimś wyjątkowym, duszą towarzystwa, gwiazdą. Ciekawe, na ile jesteśmy w stanie sprzedać się diabłu, żeby osiągnąć to, co zamierzamy. Masz kontakt z diabłem? Nie. A z aniołami? Na pewno mam jakiegoś swojego anioła. Natomiast, czy to anioł z tej części nieba czy z innej? Źli ludzie też miewają swoje anioły. Pomyślałeś kiedyś o sobie: jestem dobrym aktorem? Czasem zdarzało mi się coś dobrze zrobić. Na pewno. I pierwszy spektakl u Krzysia Warlikowskiego, czyli „Bachantki”, gdzie grałem Dionizosa. Wtedy naprawdę miałem poczucie, że jestem na swoim miejscu, czyli w teatrze, który jest metaforą, a jednocześnie blisko życia. Ale ja w ogóle chcę być dobrym człowiekiem. Ludzie z zasady chcą być dobrzy... Inna sprawa, jak sobie to wyobrażają i realizują. Bo dobro powraca? I tego uczysz swoje dziecko. Jakie pytania teraz zadaje Twój czteroletni syn? Trudne. Ostatnio przyniósł obrazek, pytając, czy to jest „ten” Jezus, który był ukrzyżowany. Powiedziałem mu, że tak, ale że nie tylko jego wtedy ukrzyżowali. To stało się dla ludzi symbolem życia wiecznego, choć po śmierci. To kwestia wiary. Naprawdę Tadzio interesuje się takimi sprawami? Dziecko interesuje się wszystkim. Co to znaczy, co jest w tym złego i czy wiem, że jego rowerek ma już dwa koła. I co to jest iladian czy seksualizacja. Uświadamiam sobie, że kiedy jedzie ze mną samochodem, a ja słucham radia, jest bombardowany takimi słowami. Dlatego łatwo dzieciom coś wmówić i do czegoś przekonać. Chciałbyś, żeby Twojego syna to ominęło? Tego się nie da ominąć. Mam tylko nadzieję, że między innymi mądra szkoła pozwoli mu zrozumieć, że pewne rzeczy nie są takie, jakimi się wydają. Szkoła musi uruchamiać wyobraźnię. Jednak zmieniłeś się, odkąd zostałeś ojcem. Inaczej myślisz, inaczej się przejmujesz. Nie wiem. To, co się dzieje na świecie, na ulicy, interesuje mnie nie tylko dlatego, że jestem ojcem. Choć może właśnie teraz to jest najważniejsze, że się wywrócił na rowerze i starł sobie skórę na policzku, że jest dumny z tego, że jeździ na dwóch kółkach, i pytanie, które zadaje, ile ma kółek w rowerze – myślisz, że cztery? I śmieje się. Po upadku znowu wsiadł na rower, ale jeździ już bardziej ostrożnie. Gdy zobaczyłam Twoje zdjęcie z wózkiem, pomyślałam sobie, że takiego Chyry to jeszcze nie widziałam. Jaki troskliwy tata! A kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem. Zobacz: Andrzej Chyra pożegnał ojca. Aktor opublikował wzruszające nagranie z pogrzebu A nie dlatego, że masz poczucie własnej misji? Nie można wszystkiego sprowadzać do misji. To słowo ma swój ciężar i konotacje, które potrafią je wykoślawić. Dla mnie takim ważnym słowem jest pasja i ją bym chciał Tadkowi przekazać. Wydajesz się jednak szczęśliwy i spełniony, mimo swoich licznych wątpliwości. Gdy się mówi „szczęśliwy”, to jakbyśmy stawiali kropkę. A ja ciągle widzę jakieś drogi, drzwi do otworzenia. Powiem więc tak: Bywam szczęśliwy. Kiedy? Kiedy nie boli mnie noga, a jak zaboli, to myślę, jaki ja byłem szczęśliwy, kiedy mnie nie bolała... Gdy wyjeżdżamy we dwóch z Tadkiem w taką naszą męską podróż i kiedy patrzę na mojego syna, który jest beztroski, szczęśliwy. To samo przeżywa Paulina, kiedy bawi się z Tadkiem, a jest w tym bezkonkurencyjna, albo kiedy odbieramy go od dziadków, a on może się przytulić do rodziców, to można się rozpłynąć ze szczęścia. View Ediplayer on the source website
Dziś Andrzejki! Co mówi o sobie dziewięciu znanych Andrzejów?
Dziś Andrzejki! To jedna z ostatnich okazji, by oddać się hucznym zabawom przed rozpoczęciem Adwentu, okresu przedświątecznej zadumy. Zgodnie z tradycją na imprezach andrzejkowych robi się wróżby na nadchodzący rok. Po szaleństwach niedzielnej nocy nie zapomnijmy kupić adwentowych kalendarzy i oczywiście złożyć życzeń znajomym Andrzejom, którzy następnego dnia obchodzą imieniny. Z okazji andrzejek przygotowaliśmy... galerię sławnych Andrzejów, którym już dziś życzymy wszystkiego najlepszego z okazji ich jutrzejszego święta. Pamiętacie ich zdjęcia z Vivy!?
„To nie ja wybrałem ten zawód, tylko on wybrał mnie”
Andrzej Chyra zdradził, jak rozpoczęła się jego aktorska kariera
Najważniejsze to się nie zestarzeć”, mówił w wywiadzie VIVY!. W jego życiu wszystko przychodzi późno. Grywa morderców, ma swojego anioła i wierzy, że nie należy robić innym, co tobie niemiłe. Andrzej Chyra, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów w rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o swojej aktorskiej karierze. Kiedy się poznaliśmy na prywatce u naszej wspólnej znajomej aktorki, byłeś na rozdrożu. Szukałeś dopiero. Teraz też nie jestem na prostej. Teraz też się ciągle rozglądam i próbuję nie ulec rutynie i nudzie. Szamotałeś się, zadając sobie pytanie, czy dobrze wybrałeś zawód. To nie ja wybrałem ten zawód, tylko on wybrał mnie. Zastanawiałem się tylko, czy postawiłem na właściwego konia i czy ten koń będzie chciał pode mną jechać. Byłem wtedy reżyserem programów telewizyjnych i nie pracowałem właściwie jako aktor. Dopiero „Dług” otworzył mi nową perspektywę. Dość późno. Wydawałeś mi się zagubiony jak ktoś, kto nie wie, jak wydostać się z dżungli. Jak obserwator stający z boku. To się akurat bardzo nie zmieniło, choć trafiłem w rwący nurt. Lecz pozycja outsidera zawsze mi odpowiadała. Kiedyś nie sądziłeś, że będziesz miał dzieci. W każdym razie nie zwierzałeś się z takiej ochoty. U mnie wszystko przychodzi późno. Aktorem takim naprawdę grającym zostałem po 35. roku życia. Ojcem zostałem po pięćdziesiątce. A teraz jesteś najbardziej zapracowanym aktorem, jakiego znam. Co film, to gra w nim Chyra. Lubię Cię oglądać na ekranie. W Polsce chyba nie jestem ostatnio tak zapracowany. Właściwie nie gram w serialach. Osiemnaście lat temu zagrałem w serialu „Oficer”, a ostatnio epizod w „1983” w Netflixie. Teraz mam trochę luzu – skończyliśmy zdjęcia do rosyjskiego filmu „Parkiet” w reżyserii Aleksandra Mindadze, kręconego w Rumunii, w którym z Agatą Kuleszą porozumiewam się po rosyjsku. Zaliczyliśmy 50 dni zdjęciowych. Dużo i fizycznie się to już odczuwa. Co jeszcze zdradził! Zachęcamy do obejrzenia naszego wywiadu video!
Andrzej Chyra: „Do dziś uważam, że polski katolicyzm jest ideologią walki”
„Odczuwałem opresyjność kościoła”, zwierza się aktor
Wybitny aktor, szczęśliwy ojciec, kochający partner. „Najważniejsze to się nie zestarzeć”, mówi Andrzej Chyra. I dodaje, że u niego w życiu wszystko przychodzi późno. Z czteroletnim synem, który wywrócił jego świat do góry nogami, rozmawia o Jezusie, seksualizacji i o tym, ile kół ma jego rowerek. Grywa morderców, ma swojego anioła i wierzy, że nie należy robić innym, co tobie niemiłe. Andrzej Chyra, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Wybierasz sobie scenariusze? Andrzej Chyra: Kiedy przyjmuję jakąś propozycję, patrzę oczywiście na scenariusz, na rolę i na to, kto będzie reżyserował. I czy ten film ma jakiś sens, czy dotyka czegoś istotnego. Mam wrażenie, że do mnie właśnie takie filmy trafiają, banalne rzadko. Bo Ty nie jesteś banalny i tandetny. Nie wiem czy nie jestem i na czym to polega. Może rzeczywiście zmieniła się moja uwaga. Kiedyś nie zajmowałem się obrazem siebie za ileś tam lat, a teraz patrzę na różne rzeczy, wyobrażając sobie, co będzie w przyszłości. Dzieje się tak, odkąd mam syna. Kiedyś reforma edukacji byłaby abstrakcyjnym, choć pewnie ważnym dla mnie tematem, ale teraz przyglądam się jej w kontekście przyszłości dzieci, które kończą gimnazja i są podwójnym rocznikiem. A za cztery lata zdadzą maturę i będziemy mieli znowu podwójny rocznik zdający na studia. Koszmar! A jaka była szkoła w Twoich czasach? Różna, ale generalnie fajna, lubiłem ją. Nie było mi trudno, choć nie głaskano mnie cały czas po głowie. Tak jak w książkach Niziurskiego. Uczniowie zawsze wytworzą sobie strefę wolności. Bohaterowie Niziurskiego biorą sprawy w swoje ręce, a nie są przecież jakimiś herosami. Podoba mi się jego łobuzerska fantazja. To są historie podstawówkowe, ale one zostają w niektórych na całe życie. Gdy zostajesz ojcem, wszystko się przewartościowuje. Może tylko po prostu uświadamiamy sobie wartości do tej pory niezauważalne. Ale najważniejsze jest teraz, żeby za szybko się nie zestarzeć. Mieć siły na wycieczki z synem i objaśnianie mu świata? I żeby nie poddawać się ogólnie przyjętym kanonom i konwenansom, takim tematom obowiązkowym. Ja na przykład nie chciałem chodzić na religię. Pomimo, że nawet w świeckim domu namawiano mnie na to, ale ja się uparłem. Może wtedy odczuwałem opresyjność kościoła i do dziś uważam, że polski katolicyzm jest ideologią walki. Taki bunt pierwszoklasisty. A zasady moralne miałem bardzo jasne. Tak jak u Kanta – Niebo gwiaździste nade mną... A jakie są te Twoje prawdy czy zasady? Po pierwsze: nie rób drugiemu, co tobie niemiłe. W tym może zamyka się jedna z moich głównych życiowych zasad. To się nazywa po prostu empatia. Aktor musi mieć w sobie empatię, żeby rozumieć mechanizmy, jakie rządzą ludźmi. A druga zasada - nie cudzołóż? Tak jest w dekalogu. Pełny wywiad z Andrzejem Chyrą przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym na rynku od 11 lipca
Magdalena Cielecka rozstała się z Dawidem Wajntraubem!
Aktorka potwierdziła to w najnowszym wywiadzie...
Mimo że uchodzi za wzór kobiecości, jej życie uczuciowe dalekie jest od ideału. Media właśnie obiegła informacja, że po niemal sześciu latach związku Magdalena Cielecka rozstała się z Dawidem Wajntraubem. Aktorka potwierdziła ją w najnowszym wywiadzie... Magdalena Cielecka rozstała się z Dawidem Wajntraubem Poznali się w 2013 roku, gdy Magdalena Cielecka spędzała wakacje w Tel Awiwie. On podszedł do jej stolika wraz z grupą innych Izraelczyków, zaczęli rozmawiać. Szybko okazało się, że mają podobne spojrzenie na życie i priorytety. Jak podkreślała wiele razy, widział w niej kobietę, nie gwiazdę i skupiał się na poznaniu jej jako człowieka. To dla niej Dawid Wajntraub zdecydował się również na rozwód po kilku latach separacji z żoną. Unikali medialnego zgiełku, o ich związku wiadomo było stosunkowo niewiele. Jednak w marcu 2018 roku pojawili się razem na okładce tygodnika Newsweek. W rozmowie z Tomaszem Lisem twierdzili, że na skutek wzrostu nastrojów antysemickich w społeczeństwie w ich związku pojawił się niepokój i lęk (Dawid Wajntraub jest Żydem, promotorem kultury Izraela i przewodnikiem wycieczek). Spekulacje dotyczące tego, że relacja pary zakończyła się, pojawiły się pod koniec listopada zeszłego roku. Wszystkiemu miały być winne liczne zobowiązania zawodowe aktorki (a szczególnie praca na planie serialu Chyłka), co Magdalena Cielecka potwierdziła w wywiadzie dla Polityki, nawiązując do narodowości byłego partnera i hejtu, jaki na nią w związku z tym spadł. „Ponieważ byłam do niedawna związana z partnerem żydowskiego pochodzenia, wylała się na mnie i na niego ogromna fala hejtu. W dobrej wierze wyznałam w jednym z wywiadów, że podobało mi się, że on nie pochodzi z Polski. Gdy się poznawaliśmy, nie wiedział, kim jestem. Traktował mnie jako kobietę i człowieka, a nie jako znaną aktorkę. Moja wypowiedź tak rozwścieczyła internautów, że zaczęto nawoływać do ogolenia mi głowy, życzono mi nawet śmierci. Wanda, co nie chciała Niemca - a rebours”, powiedziała. Biorąc pod uwagę czas przeszły, w jakim wypowiedziała się aktorka nikt nie ma wątpliwości, że jej związek z Dawidem Wajntraubem przeszedł już do historii... Wszystkie związki Magdaleny Cieleckiej - Jarzyna, Chyra, Garlicki Mimo że na brak wymagających ról nie może narzekać, jej życie uczuciowe dalekie jest od sielanki. Magdalena Cielecka przez sześć lat spotykała się z reżyserem Grzegorza Jarzyną. Poznali się jeszcze w krakowskiej szkole teatralnej. On czekał na egzamin, gdy usłyszał bardzo energiczne kroki. Stwierdził, że musiały należeć do sekretarki lub księgowej... „To była Cielecka. Najpierw zobaczyłem usta, potem piersi i twarz. Nie zdążyłem się zdziwić, że taka cienka i chuda, pomaszerowała dalej”, wspominał w jednym z wywiadów. Niedługo potem stali się częścią artystycznej elity, poświęcając się pracy zawodowej. Gdy przenieśli się do Warszawy, Grzegorz Jarzyna stanął na czele Teatru Rozmaitości. Ona dostawała główne role we wszystkich spektaklach. Niestety, mimo deklaracji, że to ona jest reżyserem w ich życiu osobistym, on zaś w zawodowym, z czasem zaczęło dochodzić do spięć. Uczucie wypaliło się. „W tej sytuacji najlepiej jest odejść. Nie wolno być z kimś z litości, bo kłamstwo w miłości jest okrutne”, przekonywała w wywiadzie Magdalena Cielecka. Wszystko skomplikowało się jeszcze bardziej, gdy w spektaklu Burza zagrała u boku Andrzeja Chyry. Mówiło się, że to dla niej aktor rozwiódł się z producentką Martą Kownacką. Zaczęli pojawiać się razem na salonach, stali się tematem salonowych plotek i medialnych publikacji. Tym bardziej, że schodzili się i rozchodzili, kłócili i godzili, zaś ich miłość było tą z kategorii romantycznych. W końcu, po sześciu latach znajomości, rozstali się definitywnie. Aktorka nigdy nie ukrywała, że życie z nią nie należy do najłatwiejszych. Jest wymagająca, lubi nowe wyzwania, żyje w biegu. Jej związki były zawsze intensywne, jednak mimo rozstania, żaden z partnerów nie uważał czasu spędzonego u boku Magdaleny Cieleckiej za stracony. „Moi mężczyźni w chwili rozstania... płaczą. Ale nie żałują wspólnych chwil. Mówią, że jestem wyzwaniem. Że niełatwo ze mną żyć, ale warto się pomęczyć. Nikt nie powiedział, że czas spędzony ze mną był stracony”, deklarowała w jednym z wywiadów. Czy w końcu w jej życiu pojawi się ten, u boku którego odnajdzie spokój i szczęście? Magdalena Cielecka i Dawid Wajntraub na okładce Newsweeka Magdalena Cielecka i Andrzej Chyra
Państwo Majdanowie, Olivier Janiak i... Tak gwiazdy wspomogły fundację „Pomóż Im”
I Ty możesz przekazać 1% podatku na rzecz dzieci z chorobami nowotworowymi!
Zrobili to z potrzeby serca i po to, by pomóc najbardziej potrzebującym, którzy na co dzień zmagają się z poważnymi chorobami. Małgorzata Rozenek-Majdan, Radosław Majdan, Olivier Janiak, Paulina Krupińska, Andrzej Chyra, Paweł Małaszyński, Maria Niklińska, Anna Skura i wiele innych gwiazd wzięło udział w sesji do kalendarza Fundacji „Pomóż Im” Białostockiego Hospicjum dla Dzieci. W materiale wideo podkreślają, że wykorzystywanie swojej rozpoznawalności i popularności w szczytym celu jest dla nich nie tylko potrzebą serca, lecz także swoistym obowiązkiem. Szczególnie jeśli chodzi o najmłodszych, którzy nie mają szansy, tak jak ich rówieśnicy, dorastać bez wielkich problemów, bólu i niewyobrażalnego cierpienia. Zobacz relację z sesji do tego wyjątkowego kalendarza! Poniżej dane placówki, niezbędne do przekazania 1% podatku: Fundacja „Pomóż Im” na rzecz dzieci z chorobami nowotworowymi i hospicjum dla dzieci ul. Ciołkowskiego 88J, 15-545 Białystok Bank Millennium: 44 1160 2202 0000 0000 9776 5536 KRS: 0000 288 520 W razie pytań i wątpliwości, kontakt z fundacją jest możliwy pod numerem telefonu +85 66 22 003 lub adresem e-mail: biuro@pomozim.org.pl
„Moje pokolenie to chłopcy rozmiękczeni przez wygodne życie i coraz twardsze kobiety”
Andrzej Chyra to jeden z najlepszych, ale też najbardziej tajemniczych polskich aktorów. Z VIVĄ! rozmawiał dwa razy – w 2005 z Krystyną Pytlakowską i 2006 z Piotrem Najsztubem. Wtedy był samotnikiem i mimo 40 lat na karku nie myślał o założeniu rodziny, a nam powiedział dlaczego. Od tamtej pory jego życie zmieniło się o 180 stopni – dwa lata temu aktor został ojcem małego Tadeusza. Dziś kończy 54 lata i wszystko wskazuje na to, że przeszłość zostawia za sobą. Jaki wtedy był? Na co wydawał pieniądze i dlaczego tak często gra twardzieli? Andrzej Chyra: W pewnym momencie przestałem odczuwać potrzebę robienia wyłącznie niemądrych rzeczy. Chyba trochę wydoroślałem, choć może nie do końca. Dorosłość między innymi polega na świadomości, jak się jest odbieranym przez innych. Może jest w tym jakiś konformizm? – Włożyłeś miękkie kapcie? Andrzej Chyra: Miękkie kapcie są na pewno dużo bardziej dorosłe niż leżenie na ulicy. – Zacząłeś mówić o pomyłkach życiowych. Co w Twoim życiu było taką pomyłką? Andrzej Chyra: Żyję dość konsekwentnie, ale nie jestem wolny od błędów. Ale to moja głęboka tajemnica, w jaki sposób się myliłem. – Boisz się zdemaskowania? Andrzej Chyra: Nie boję się, uważam tylko, że to moja sprawa. – Sukces przyszedł do Ciebie dość późno, bo wszyscy liczą go od „Długu”. Andrzej Chyra: To taki oczywisty, duży sukces, o jakim, sądzę, wielu marzy. Ale nie wiem, czy to było tak późno? Mnie się wydaje, że nastąpił w odpowiednim momencie. – W 1999 roku miałeś 35 lat. To nie późno jak na sukces? Andrzej Chyra: No tak, miałem 35 lat, ale wcześniej nie cierpiałem jakoś specjalnie, czując się niedoceniony czy niedowartościowany. Nie cierpiałem nędzy, ciągle coś robiłem i dawało mi to satysfakcję. – Bo nie wiedziałeś, że może być inaczej. Andrzej Chyra: Taki wielki niekłamany sukces to zawsze podarunek od losu. – Męczący? Andrzej Chyra: Bywa męczący. Wiesz, że ja czasami tęsknię za okresem, kiedy żyłem troszkę w cieniu i mogłem pozwalać sobie na różne głupie wybryki bez strachu, że zostanę przyłapany na czymś, jako osoba publiczna, na którą zwraca się uwagę. – Wypłynąłeś na roli cholernego twardziela, dlatego też wielu uważa, że to i Twoja cecha. Andrzej Chyra: Być może miałem w sobie poczucie niedostatecznej twardości i zapragnąłem jej na ekranie. – Taka tęsknota za czymś, czego nie masz? Andrzej Chyra: Może tęsknota, a może tylko wyobraźnia. Tęskni się za czymś pięknym, czego inni mogą pozazdrościć. – A co jest piękne? Andrzej Chyra: Wolność. – Zależy Ci na sukcesie? Andrzej Chyra: Sukces jest pomocny, ale taki prawdziwy, zawodowy. Medialny – nie i na nim najmniej mi zależy. – Nie możesz zrobić nic głupiego… Andrzej Chyra: Ale z drugiej strony sukces zawodowy powoduje, że mam szansę spotkania się z bardzo interesującymi ludźmi, jak Feliks Falk i Krzysztof Zanussi. No i potem powstają filmy, których się nie wstydzę. To dla mnie ważne. Gdybym został górnikiem, nie miałbym takich możliwości. – A pieniądze? Są ważne? Andrzej Chyra: Dają pewną wygodę. Dzięki nim życie staje się łatwiejsze. Nie wszystko wydaję na głupstwa. Nie gram na wyścigach, coraz rzadziej wydaję na alkohol, który zresztą nie jest znowu aż tak drogi. Upić się można nawet za pięć złotych. Lubię sobie trochę pożyć, jeść w dobrych restauracjach, kupować prezenty i podróżować. Myślę jednak, że nie można zaznać w życiu wszystkiego. Należy pogodzić się z tym, że coś nam ucieka bezpowrotnie. A ja dojrzewam bardzo powoli. Może gdybym przeżył wojnę, dojrzałbym szybciej. A to moje pokolenie to ciągle chłopcy. Rozmiękczeni przez wygodne życie i coraz twardsze kobiety. – Jeszcze raz więc spytam Cię: co to jest dojrzałość? Andrzej Chyra: To jakiś rodzaj odpowiedzialności. I nie jest to temat, na którym się znam. – Dochodzimy do sedna – co jest dla Ciebie najważniejsze? Andrzej Chyra: Może najważniejszą rzeczą jest miłość – istota wszystkiego. Wywiad z 2006 roku: – W jakim jest Pan wieku? (Aktor się zaśmiał i śmiał się przez jakiś czas). Andrzej Chyra: Na to proste pytanie trudno mi odpowiedzieć. Chyba jestem w średnim wieku. – Już Pan zrozumiał, że nie jest nieśmiertelny? Andrzej Chyra: Zrozumiałem. – Kiedy dokładnie? Andrzej Chyra: (Aktor spoważniał). Kiedy straciłem przytomność paręnaście lat temu, w autobusie. Po jej odzyskaniu poczułem coś dziwnego. Ale nie doskwiera mi bardzo myśl o śmiertelności. Na razie mam taki czas, wszystko tak szybko się dzieje, że nie myślę o tym. – Uświadomienie sobie śmiertelności to jeden z momentów, w których człowiek przestaje być dzieckiem. Czuje się Pan dorosły? Andrzej Chyra: Czuję i nie zawsze potrafię sobie z tym poradzić. – Po co sobie z tym radzić? Może lepiej pozostać dzieckiem? Andrzej Chyra: Kiedy mężczyzna-dziecko zupełnie sobie nie radzi, jest to uciążliwe. Takie trwanie w jakichś zawieszeniach, niepewnościach… Zwłaszcza że muszę podejmować strasznie dużo decyzji, dokonywać wyborów. – Jest coś pociągającego w dorosłości? Andrzej Chyra: Na razie niczego takiego nie znajduję. – A odpowiedzialność jest pociągająca czy odpychająca? Andrzej Chyra: Kiedy jest się konsekwentnie odpowiedzialnym, może być pociągająca, bo wtedy ma się poczucie opanowywania rzeczywistości i człowiek mocno się w niej osadza. Ale jeśli wszyscy jej od nas nieustannie wymagają, staje się trochę uciążliwa.
Wiemy, kto zagra w pierwszym polskim serialu platformy Netflix!
Agnieszka Holland wybrała naprawdę znane nazwiska!
Kilka miesięcy temu media obiegła informacja o realizacji pierwszego polskiego serialu dla platformy Netflix. Wówczas znana była jedynie ogólna fabuła, a także fakt, że reżyserią zajmie się m. in. Agnieszka Holland. Teraz produkcja ma już swój oficjalny tytuł. Wiadomo również, kto wcieli się w główne role! Pierwszy polski serial na Netflixie Najnowsza 8-odcinkowa produkcja Agnieszki Holland o nazwie „1983” będzie poświęcona alternatywnej najnowszej historii Polski oraz Europy Środkowej, w której żelazna kurtyna nigdy nie opadła. Skąd taki tytuł? To wyjaśnia fabuła - Straszliwy atak terrorystyczny z 1983 roku pogrzebał polskie nadzieje na wyzwolenie i zapobiegł upadkowi Związku Radzieckiego. Dwadzieścia lat później zimna wojna wciąż trwa w najlepsze. Student prawa z ideałami i skompromitowany oficer śledczy odkrywają spisek, który pozwolił utrzymać żelazną kurtynę i represyjne państwo policyjne w Polsce. Teraz, w 2003 roku, po dwóch dekadach pokoju i dobrobytu, przywódcy reżimu wcielają w życie tajny plan obmyślony wspólnie z nieoczekiwanym przeciwnikiem jeszcze w latach 80. Spisek nie tylko radykalnie odmieni Polskę i wpłynie na życie jej obywateli, ale odmieni losy całego świata. Intryga odkryta przez bohaterów może wzniecić rewolucję, a rządzący nie cofną się przed niczym, żeby zachować ją w tajemnicy. W rolę skompromitowanego oficera śledczego wcieli się Robert Więckiewicz, natomiast pełnym ideałów studentem prawa zostanie... Maciej Musiał! Oprócz nich w obsadzie znajdzie się także Michalina Olszańska, Andrzej Chyra, Zofia Wichłacz, Mirosław Zbrojewicz, Ewa Błaszczyk, Wojciech Kalarus, Edyta Olszówka i Agnieszka Żulewska. Agnieszka Holland dodaje: Jestem przekonana, że wzbogacimy kolekcję oryginalnych seriali Netflix o niezwykle wartościowy tytuł. Nasza historia ma wiele złożonych warstw: można w niej znaleźć przygodę, kryminał i thriller szpiegowski z fascynującymi bohaterami, którzy sprawią, że widzowie nie będą chcieli oderwać wzroku od ekranu – tak jak w każdym wspaniałym serialu od Netflix. Zdjęcia do „1983” są obecnie kręcone w Warszawie, Wrocławiu, Lublinie oraz na Śląsku. Premiera jeszcze w 2018 roku! Będziecie oglądać? Agnieszka Holland i Robert Więckiewicz na gali przedoscarowej w 2012 roku. Maciej Musiał w 2016 roku.
To zamach stanu! Ponad 300 artystów pisze do prezydenta, aby powstrzymał niszczenie państwa
Nawet brat Pierwszej Damy, Jakub Kornhauser przyłączył się do protestu. Ponad trzysta osób - wśród nich Hanna Krall, Jerzy Bralczyk, Krystyna Janda, Wojciech Smarzowski, Maria Janion, Małgorzata Cielecka, Janusz Gajos, Janusz Głowacki, Gosia Baczyńska, Katarzyna Grochola, Sylwia Chutnik, Andrzej Chyra – piszą do prezydenta, żeby powstrzymał zamach stanu. "My, polscy pisarze, artyści, naukowcy, wiemy aż za dobrze, że w bezpośrednim starciu słowa są słabsze od siły. Nie możemy jednak milczeć, kiedy podstawy naszego wspólnego państwa są burzone" W Polsce wrze. Dziesiątki tysięcy ludzi wychodzi na ulice, w dziesiątkach miast ludzi wznoszą okrzyki, palą świece. Walczą przeciwko zmianie ustroju, likwidowaniu trójpodziału władz. Ustawy zmieniające sądy i Sąd Najwyższy dadzą nieograniczoną władzę Jarosławowi Kaczyńskiemu. Obywatele boją się, że nie będzie prawa, sprawiedliwości i wolnych wyborów. Do protestu przyłączyli się ludzie kultury. W liście do prezydenta piszą: „Byliśmy świadkami obezwładnienia Trybunału Konstytucyjnego, teraz jesteśmy świadkami wprowadzania niekonstytucyjnych przepisów, które likwidują zasadę trójpodziału władzy i stoją w sprzeczności z zasadami demokracji, spychając Polskę w ustrój autorytarny. Odpowiednim na to określeniem jest "zamach stanu". Na to nie ma i nie będzie naszej zgody”. Dziś – 20 lipca o godz. 20.00 - pod Pałacem Prezydenta wielka manifestacja ludzi, którzy chcą demokracji. Będą wśród nich artyści, ludzie nauki i kultury. Przyjdź, jeżeli zgadzasz się z tym co piszą: "Zwracamy się do Pana, Panie Prezydencie, ponieważ to z konstytucji wynika powaga Pańskiego urzędu. To konstytucja zawiera rotę przysięgi prezydenckiej, którą złożył Pan nam, czyli narodowi, mówiąc: „dochowam wierności postanowieniom konstytucji”. I to Pan – po zawłaszczeniu Trybunału Konstytucyjnego – jest ostatnią instancją, która może zatrzymać zamach stanu. Apelujemy więc, by nie podpisywał Pan ustaw, które podporządkowują władzę sądowniczą władzy ustawodawczej i wykonawczej".
Nie tylko Stuhr, Ostaszewska, Cielecka... Zobacz, które gwiazdy protestowały w niedzielę pod Sejmem
W niedzielne popołudnie na ulice Warszawy, Krakowa, Gdańska, Poznania czy Szczecina wyszły tłumy osób, które demonstrowały przeciwko zmianie ustawy Krajowej Rady Sądownictwa i Sądu Najwyższego. Uczestnicy palli znicze, świeczki, latarki przed gmachami sądów. Do protestu, obok polityków opozycji, nawoływały także gwiazdy. O kim mowa? Zobacz też: „Rząd nie ma prawa decydować o moim życiu”. Krystyna Janda ostro o polityce u Kuby Wojewódzkiego Gwiazdy przeciwko zmianom w sądownictwie Kilka dni temu rząd przegłosował projekt ustawy o zmianie sądownictwa w Polsce. Dotyczy ona między innymi wygaszenia kadencji 15 członków Krajowej Rady Sądownictwa, a ich następców wytypuje Sejm. Zmiany objęły również ustawę o Sądzie Najwyższych. W rezultacie, praca sędziów zostanie poddana nadzorowi partii rządzącej. Reforma sądownictwa została odebrana przez większość społeczeństwa, polityków opozycji, a także ludzi kultury za zagrożenie dla polskiej demokracji. Przypomnijmy, że nowa ustawa O Krajowej Radzie Sądownictwa wzmocnić rolę polityków rządzącej partii. Solidarnie wraz z mieszkańcami Warszawy na ulice wyszły polskie gwiazdy, które od pewnego czasu coraz częściej angażują się w sprawy polityczno-społeczne. Stuhr, Ostaszewska, Janda jeszcze przed rozpoczęciem demonstracji nawoływały do wspólnej manifestacji organizowanej przez KOD. „To NIE koniec! Powstrzymajmy zamach stanu”, głosi hasło Komitetu. „Władza myśli, że może robić co chce. Niech usłyszy głos tych, którzy nie godzą się na zamach stanu! (...) Nie wolno nam milczeć!”, nawoływał na Facebooku Maciej Stuhr. Maja Ostaszewska pisała: „Sądownictwo podporządkowane partii ( jakiejkolwiek!) to już nie jest demokracja. Władza ustawodawcza, sądownicza i wykonawcza w rękach jednego człowieka to dyktatura. Kochani współobywatele tu nie chodzi o nasze poglądy, mogą być różne. Tu chodzi o praworządność. Brak bezstronności sądów prędzej czy później odbije się na nas wszystkich. Nie gódźmy się na to! Przyjdźmy wszyscy jutro o 15tej pod Sejm. Zaapelujmy również do Prezydenta RP Ważą się losy naszego kraju. Waży się przyszłość naszych dzieci”. W sprawie zabrała głos również Krystyna Janda, która słynie z ostrej krytyki obecnej sytuacji politycznej i partii rządzącej. Wszystko zaczęło się w październiku zeszłego roku przy okazji czarnego protestu, gdy tysiące Polek i Polaków protestowało przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego. Wtedy Krystyna Janda była jedną z inicjatorek protestu. Teraz, znów wspiera obywateli. Polecamy też: Nie tylko Rubik, Kayah i Ostaszewska. Zobacz, które gwiazdy poparły Strajk Kobiet