Dramat Stanisławy Celińskiej rozgrywał się latami. „Nad tym już nie panowałam”. Pomogła jej wiara i dzieci
Stanisława Celińska była jedną z pierwszych znanych Polek, które otwarcie przyznały się do choroby alkoholowej. W ostatnich latach często opowiadała o swojej walce z nałogiem, wierze oraz relacjach z dziećmi. Informację o śmierci artystki potwierdzili jej współpracownicy i bliscy. „Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” — napisała Joanna Trzcińska.
Nie żyje Stanisława Celińska. Wybitna aktorka filmowa i teatralna oraz ceniona wokalistka zmarła w wieku 79 lat. Przez dekady zachwycała publiczność niezwykłym talentem, charyzmą i autentycznością, a jej role na stałe zapisały się w historii polskiej kultury. Prywatnie była kobietą, która nie bała się mówić o własnych słabościach, walce z uzależnieniem i trudnej drodze do odzyskania siebie. Stanisława Celińska o swoich dzieciach Na deskach teatru zadebiutowała w latach 60. Z czasem zaczęła pojawiać się zarówno na małym, jak i dużym ekranie. Stanisława Celińska wystąpiła w tak kultowych produkcjach, jak „Pieniądze to nie wszystko”, „Panny z Wilka”, „Alternatywy 4” czy „Katyń”. W późniejszych latach mogła pochwalić się statusem legendy polskiej sceny aktorskiej. Jednak za kulisami rozgrywał się prawdziwy dramat… Artystka ma za sobą bardzo trudne przeżycia. Gdy jej kariera nabierała tempa, wyszła za mąż za aktora, Andrzeja Mrowca. Para doczekała się dwójki dzieci: syna Mikołaja oraz córki Oli. Z trudem godziła macierzyństwo z karierą zawodową… Do nawarstwiającej się lawiny problemów rodziny doszła w pewnym momencie choroba alkoholowa. I choć Stanisławie Celińskiej udało się pokonać uzależnienie, jej małżeństwo nie przetrwało. Dziś gwiazda otwarcie mówi o tym, co ją spotkało. Aktorka pojawiła się kilka lat temu w programie Taka jak Ty. Gdy rozmowa zeszła na temat macierzyństwa aktorka ujawniła, że po tym, jak została mamą, pojawiły się u niej największe problemy z nałogiem. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” „W związku z tym nie byłam tak sprawna, bo byłam zajęta tym, żeby dojść do siebie. Może dzieci poczuły się zaniedbane… Chociaż tak też nie było, bo ja zawsze byłam z nimi. I zostałam z nimi, chociaż rozstałam się z mężem. Wzięłam na siebie cały bagaż rodzicielski i bardzo się cieszę. Dzięki temu wyszłam z tego wszystkiego. Zajęłam się dziećmi i cały czas jestem im bardzo potrzebna. Można upaść, ale trzeba się podnieść i żyć dalej”, mówiła Mateuszowi Szymkowiakowi. Stanisława Celińska, Warszawa, 07.1971 Stanisława Celińska, Opole, 14.06.2019 r. Stanisława Celińska wyszła z nałogu. Przestrzegła innych ludzi W dalszej części rozmowy gwiazda stwierdziła, że do uzależnienia najtrudniej jest się przyznać przed samym sobą. Dodała również, że ostatnie wydarzenia na świecie mogły sprzyjać rozwojowi alkoholizmu u sporej grupy ludzi, którzy w wysokoprocentowych trunkach mogli szukać ucieczki od miażdżącej rzeczywistości. „To mówię ku przestrodze różnych ludzi. Zwłaszcza teraz, kiedy w czasie pandemii, alkohol może być uważany za jakąś pomoc. To oczywiście nie jest prawda (taki sposób myślenia). Żadna ucieczka nie jest dobra. Trzeba wziąć życie za łeb i walczyć o siebie, walczyć o swoich bliskich. Bardzo trudno jest stanąć przed lustrem i powiedzieć samemu sobie: »Jestem alkoholiczką«”. W pokonaniu nałogu pomogła jej modlitwa. Walka z chorobą trwała kilka lat, lecz dopiero pod wpływem Bożej opatrzności całkowicie pozbyła się alkoholu ze swojego życia. „Wyszłam z tego tylko i wyłącznie poprzez wiarę. Oczywiście potem musiałam się podleczyć, ponieważ organizm był w lekkiej ruinie. […] To był rzeczywiście cud. Cuda się zdarzają i trzeba wierzyć”, kontynuowała artystka, która z nałogu wyszła w wieku 41 lat. Stanisława Celińska była także gościem programu „Daję słowo. Maciej Orłoś”. Cała rozmowa miała zostać wyemitowana 6 kwietnia, ale fragment wywiadu wcześniej trafił do sieci. Aktorka wróciła wspomnieniami do najtrudniejszego okresu swojego życia i opowiedziała o tym, jak łatwo nieświadomie wpaść w sidła uzależnienia. „To są geny, to jest bardzo dużo rzeczy. [Alkoholizm] to przede wszystkim choroba emocji, w to się wchodzi bardzo niechcący czasami, lecząc swoje emocje, problemy”, wyznała w rozmowie z Maciejem Orłosiem. Artystka podkreśliła również, że alkohol bardzo często staje się próbą zagłuszenia lęków i ucieczki od codziennych problemów. Jak sama przyznała, człowiek stopniowo zatraca wtedy samego siebie. „To, że się czego boisz, chcesz być lepszy, chcesz się w jakiś sposób znieczulić i pomału wchodzisz w to. Zaczynasz coraz bardziej się zatracać i przestajesz być sobą. Potem jest już tylko śmierć i koniec”, mówiła szczerze aktorka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Stanisława Celińska wyznała również, że w pewnym momencie poczuła, iż całkowicie straciła kontrolę nad swoim życiem. Wtedy zwróciła się o pomoc do Boga i — jak sama podkreślała — właśnie wiara pozwoliła jej wygrać walkę z nałogiem. „Poczułam, że nad tym nie panuję. Zwróciłam się o pomoc do Góry, do Najwyższego. Miałam jakieś chody” — żartowała. „Oddałam to wszystko, wiedziałam, że to są tak głęboko zakorzenione rzeczy, z taką podświadomością, a też i ze złem — nazwijmy to diabłem po imieniu, to tylko może uporać się najwyższa instancja. To mi pomogło, dlatego o tym opowiadam. Trudno mówić o cudach, bo ludzie nie mogą uwierzyć, ale to się tak stało w moim przypadku”, wyznała. Aktorka podkreślała również, jak ogromną rolę odegrali w jej życiu ludzie, którzy okazali jej wsparcie w najtrudniejszych momentach. Co ciekawe, często były to osoby zupełnie obce. „Podali mi rękę. Bardzo często byli to zupełnie obcy ludzie. To jest ważne. Ktoś, kto na przykład zadzwonił do mnie, jak miałam bardzo niemiłe, złe myśli. Spytał po prostu: jak się czuję? Ktoś obcy, kto mnie lubi. Czasami rodzina nie jest w stanie pomóc. Ktoś bliski nie jest w stanie pomóc, bo jest zbyt związany emocjonalnie, natomiast ktoś obcy może zupełnie inaczej podejść do tego i patrzy na to zjawisko, jako na człowieka chorego, a nie, że »pijesz i robisz mi krzywdę«”, opowiadała w rozmowie z Maciejem Orłosiem. Stanisława Celińska podkreślała również, że na szczęście nawet choroba alkoholowa nie zdołała zepsuć jej relacji z dziećmi. Aktorka zainteresowała się programem 12 kroków i bardzo szybko przeszła do działania. Mikołaj i Ola nie tylko wybaczyli swojej mamie, ale również bardzo docenili fakt, że w tak brawurowy sposób podjęła ona walkę z chorobą. „To jest cudowne (uczucie). Czasami podczas koncertów mówię ludziom, że wybaczenie jest nam bardzo potrzebne. To nas oczyszcza i daje nam siłę”, podkreślała artystka. Stanisława Celińska z dziećmi, Warszawa, 01.2000
To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali”
Ewa Skibińska zdobyła się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w głośnym wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”, a dziś wraca do tego doświadczenia w rozmowie dla viva.pl. Jej historia porusza i zmusza do refleksji.
Ewa Skibińska zdecydowała się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” i – jak sama podkreśla w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla viva.pl – nie wycofała ani jednego słowa. To właśnie ten wywiad był później czytany na oddziale zamkniętym dla osób uzależnionych, gdzie wywołał silne poruszenie. Dziś aktorka wraca do tamtego momentu i jeszcze mocniej podkreśla, dlaczego zdecydowała się mówić otwarcie: nie tylko dla siebie, ale też dla tych, którzy wciąż zmagają się z tym samym problemem. Szczere wyznanie: „Mam problem, to jest choroba alkoholowa” W rozmowie dla viva.pl punkt wyjścia stanowi wyznanie, które po raz pierwszy padło w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Ewa Skibińska nie tylko go nie wycofała, ale – jak wynika z rozmowy – świadomie pozostawiła je bez zmian. Wiktor Słojkowski zwraca uwagę na tę postawę: „Mówisz szczerze, mam problem, to jest choroba alkoholowa, nie kryjesz się, nie krygujesz, zostawiasz w autoryzacji to, co napisała tam, co ty powiedziałaś dziennikarce, ona to ładnie ujęła w słowa, albo po prostu spisała twoje ładne słowa, które wypowiedziałaś.” To wyznanie staje się fundamentem całej rozmowy – bez unikania, bez łagodzenia i bez budowania wizerunku „bez skazy”. Strach przed oceną? „Nie, w ogóle. Nie, nie” Dziennikarz porusza również kwestię potencjalnych konsekwencji takiej szczerości: „Nie pojawia ci się w głowie, nie zapala ci się wówczas takie coś, że okej, to ja teraz będę funkcjonować, no dobra, jestem aktorką teatralną, jestem aktorką serialową, ale że teraz pomyślą o mnie alkoholiczka i mnie nie będą chcieli zatrudnić.” Ewa Skibińska odpowiada bez wahania: „Nie, w ogóle. Nie, nie. Ja wiesz, ponieważ z tego wyszłam, to pomyślałam, że mogę być przykładem dla wszystkich innych pijących, a których ja teraz z taką ostrością widzę.” Aktorka dodaje: „I namierzam, wiesz, ja mam radar na ludzi, którzy się męczą z alkoholem i którzy nie wiedzą, w tej chwili wiedzą, to jest tylko kwestia decyzji, siły woli, żeby sobie z tym poradzić.” Czytaj też: 34 lata miłości, a dziś wybiera Ewa Skibińska samotność. „Jestem w dobrym związku sama ze sobą” Stereotypy o gwiazdach i przełomowa rozmowa z przyjaciółką W rozmowie pojawia się także ważny wątek dotyczący postrzegania osób publicznych. Wiktor Słojkowski zauważa: „Wiesz, bo to jest trochę tak, że wydaje się, że osoby znane, osoby, które występują na scenach, są aktorami, aktorkami, nie mają takich problemów, że ich nie tyczy się choroba alkoholowa, problemy z uzależnieniami, śmierć bliskich ludzi czy problemy wychowawcze z dziećmi. Że wy gdzieś jesteście trochę tym nadczłowiekiem, którego ciemna strona życia się nie tyczy.” I zestawia ten obraz z doświadczeniem aktorki: „A ty mówisz o tym, że miałaś małpki w torebce, czy że rano zaczynałaś dzień od alkoholu, czy że moment, kiedy przychodzi do ciebie twoja przyjaciółka, Jolanta Fraszyńska, i ty nawet jej proponujesz, to może napijmy się drinka, a ona mówi stop, tu jest coś nie tak. Porozmawiajmy, skonfrontujmy się, bo ja ci teraz powiem, co ja widzę, a ty powiesz czy tak jest czy nie jest.” To właśnie ta rozmowa była momentem przełomowym: „Ona ci mówi, ty zaczynasz płakać. To jest bardzo fajnie być taką przyjaciółką.” Słojkowski podkreśla znaczenie tej postawy: „Bo to szacun za to, że nie udała, że nie ma problemu, nie? I że szczerze ci powiedziała.” Ewa Skibińska potwierdza bez wahania: „Tak, tak. No to jest wielki skarb mieć takich przyjaciół.” Historia ojca Ewy Skibińskiej: „on by z tego wyszedł” Aktorka wraca również do osobistych doświadczeń rodzinnych: „Na przykład myślę sobie o tym, że mój ojciec, gdyby w ogóle o tym się mówiło, gdyby miał jakąś edukację, gdyby mógł przeczytać wywiad z jakimś aktorem, że ten aktor ma taki problem i że sobie poradził…” Podkreśla swoją pewność: „Ja jestem pewna, że on miał taką osobowość, że on by z tego wyszedł. Nie musiałby pić do końca, nie musiałby mieć udaru i tak szybko zejść z tego świata.” Wywiad, który poruszył: „na oddziale zamkniętym… ludzie płakali” Ewa Skibińska przywołuje także reakcje na swój pierwszy wywiad dla „Wysokich Obcasów”: „Jak ja się dowiedziałam, że te Wysokie Obcasy były czytane w takim miejscu, na oddziale zamkniętym dla alkoholików, bo pewna dziennikarka się tam znalazła i powiedziała, że ktoś jej przyniósł tę gazetę; i na grupie ludzie ją czytali i płakali.” Aktorka zastanawia się: „I ciekawe właśnie, czy wzruszyło ich to, że to Ewa Skibińska, aktorka, ma taki problem jak oni, czy ta Teresa z tej kuchni ma taki problem…” Pomagać innym, choć to trudne Dziś Ewa Skibińska sama próbuje reagować, gdy widzi problem u innych: „Powiem ci, że ja czasami też próbuję być dla kogoś przyjacielem, chociaż jesteśmy tylko znajomymi i bardzo ryzykuję swoją… reputację w oczach tego kogoś, ale staram się ocenić sytuację, czy mogę komuś zasugerować, że ma problem.” Nie zawsze kończy się to dobrze: „Zrobiłam taką próbę i zostałam wrogiem, ale no czasami to nie jest ten czas, czasami to nie jest ta osoba.” SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Przetakiewicz zdradziła swój sekret urody. Kosztuje kilka złotych i kupisz go w każdej aptece Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania.
Tomasz Ciachorowski ukrywał to przez lata. Aktor przeżył coś, czego nie życzyłby nawet wrogowi
Tomasz Ciachorowski, znany z ról w serialach takich jak "Majka" czy "M jak miłość", otwarcie mówi o swojej walce z alkoholizmem. Aktor przyznał, że przez wiele lat zmagał się z nałogiem, ale od 2013 roku żyje w trzeźwości. Ostatnia publikacja na FB 12.10.2025 r. Początek problemów z alkoholem Tomasz Ciachorowski to aktor, którego popularność eksplodowała po roli w serialu "Majka". Choć widzowie widzieli go jako ułożonego, charyzmatycznego bohatera, jego życie prywatne wyglądało inaczej. Problemy z alkoholem pojawiły się niepostrzeżenie. Początkowo spożywanie alkoholu było okazjonalne i wydawało się kontrolowane. Z czasem jednak nałóg przejął nad nim kontrolę. Wraz z rosnącą karierą aktorską rosła też potrzeba odreagowania napięcia. Alkohol stał się narzędziem do tłumienia emocji i ucieczki od codziennych problemów. Ciachorowski przez lata funkcjonował publicznie, zachowując wizerunek osoby sukcesu, ale wewnętrznie walczył z uzależnieniem. Decyzja o trzeźwości i pierwsze kroki Moment przełomowy nastąpił w 2013 roku. To wtedy aktor postanowił zmienić swoje życie i rozpocząć drogę ku trzeźwości. Była to decyzja, która wymagała ogromnej siły woli oraz wsparcia bliskich. Ciachorowski nie ukrywa, że była to jedna z najtrudniejszych decyzji w jego życiu. Pierwsze miesiące były pełne wyzwań. Aktor musiał zmierzyć się nie tylko z fizycznymi objawami odstawienia, ale przede wszystkim z emocjonalnym obciążeniem, które narastało przez lata. Rozpoczął terapię i wszedł na drogę samopoznania, ucząc się funkcjonowania bez uzależnienia. Życie w trzeźwości i wsparcie otoczenia Od 2013 roku Tomasz Ciachorowski konsekwentnie pozostaje w trzeźwości. Przez kolejne lata budował swoje życie na nowo, unikając sytuacji, które mogłyby prowadzić do nawrotu. Wsparcie otoczenia – zarówno bliskich, jak i środowiska zawodowego – okazało się kluczowe. Trzeźwość zmieniła jego sposób myślenia i podejście do życia. Aktor nauczył się nazywać swoje emocje, radzić sobie ze stresem oraz budować relacje bez uciekania się do alkoholu. Obecnie otwarcie mówi o swojej przeszłości, podkreślając, że wstyd i milczenie nie prowadzą do rozwiązania problemu. CZYTAJ TEŻ: Tomasz Ciachorowski był nękany w szkole. Z okazji urodzin zdecydował się opublikować nietypowy wpis... Wpływ uzależnienia na karierę aktorską Choć problemy z alkoholem miały wpływ na życie prywatne, Ciachorowski potrafił przez wiele lat funkcjonować zawodowo. Grał w popularnych serialach, zyskując sympatię widzów. Jednak sam przyznaje, że wiele ról mogło wyglądać inaczej, gdyby nie nałóg, który odbierał mu energię i koncentrację. Dopiero po odzyskaniu trzeźwości aktor poczuł pełną kontrolę nad swoim warsztatem. Lepsza organizacja, większe zaangażowanie i zdrowy styl życia wpłynęły pozytywnie na jego rozwój zawodowy. Obecnie nie tylko gra, ale także dzieli się swoimi doświadczeniami, inspirując innych do podjęcia walki z nałogiem. Przesłanie Tomasza Ciachorowskiego dla innych Historia Tomasza Ciachorowskiego to przykład tego, że nawet w obliczu poważnych problemów można odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Aktor nie ukrywa swojej przeszłości i otwarcie mówi o alkoholizmie, traktując to jako część własnej tożsamości. Jego przesłanie dla innych osób zmagających się z podobnym problemem jest jasne – nie warto czekać, aż będzie za późno. Decyzja o zmianie, choć trudna, może stać się początkiem nowego, lepszego życia. Ciachorowski pokazuje, że trzeźwość to nie ograniczenie, ale wolność i szansa na prawdziwą transformację. Źródło: Kobieta WP, Plejada
Filip Gurłacz otworzył się na temat uzależnień i depresji. Dziś dziękuje Bogu za drugą szansę
„Jeśli nawet jedna, nieznana mi osoba skorzysta na tym moim upadku i coś zmieni w swoim życiu, będzie to dla mnie największe zwycięstwo”
Filip Gurłacz od lat zachwyca swoją grą aktorską, a od niedawna także swoim tańcem w „Tańcu z gwiazdami”. Aktor zdecydował się otworzyć przed światem i publicznie „wyspowiadał się” z problemów, z którymi zmagał się w przeszłości — używki, alkohol i głęboka depresja, która omal nie doprowadziła do tragedii. Dziś z odwagą mówi, że uratowali go bliscy oraz Bóg: „Gdy w moje życie wkrada się pycha, patrzę na moją żonę i moje dzieci. Oni są moim fundamentem, trzymają mnie w pionie”. Filip Gurłacz opowiedział o uzależnieniach: „dokonałem swoistego coming outu” W najnowszej rozmowie z Plejadą Filip Gurłacz postanowił otworzyć się na temat swojej przeszłości, która mimo jego sukcesów zawodowych, wcale nie malowała się jasnymi barwami. Jego udział w „Tańcu z gwiazdami” jest nie tylko rozrywką czy nowym doświadczeniem, ale także pretekstem, by zwrócić uwagę na bardzo ważne problemy, z którymi ludzie często zmagają się w samotności: „Pomyślałem sobie, że „Taniec z gwiazdami” będzie świetną okazją do tego, by głośno powiedzieć o moich doświadczeniach. I dlatego w pierwszym odcinku dokonałem swoistego coming outu. Jeśli nawet jedna, nieznana mi osoba skorzysta na tym moim upadku i coś zmieni w swoim życiu, będzie to dla mnie największe zwycięstwo” wyznał Michałowi Misiorkowi z Plejady. Zobacz też: Zniknął z popularnego serialu bez ostrzeżenia, o zwolnieniu dowiedział się z mediów. Teraz Filip Gurłacz ujawnia kulisy Aktor przyznał się do swoich problemów z używkami i z alkoholem. Gdy na świat przyszedł jego syn, zaczął zastanawiać się nad swoim życiem. „W mojej głowie kłębiły się różne pytania. Zacząłem zastanawiać się nad tym, czy pamiętam dzień bez picia. Pamiętałem. Tydzień bez picia? Też. A miesiąc? Nie. Rok? Absolutnie nie” opowiedział. Wówczas postanowił zmienić. Nie wiedział tylko jak do tego podejść. Na szczęście znalazł oparcie w miejscu, w którym wcześniej nigdy go nie szukał: w kościele. Filip Gurłacz o walce z uzależnieniem i wierze Aktor opowiedział o przełomowym momencie, w którym wszystko pękło: „Nie umiałem już sobie z tym poradzić. Nadużywałem alkoholu, cierpiałem na bezsenność, organizm odmawiał mi posłuszeństwa. Nie miałem pojęcia, co zrobić, więc zadzwoniłem do żony i o wszystkim jej powiedziałem. Tak mnie to gryzło, że nie mogłem już dłużej trzymać tego w sobie. Wyrzucałem z siebie słowa jak z karabinu. W ogóle nie zastanawiałem się nad konsekwencjami. Powiedziałem, co miałem powiedzieć, rozłączyłem się i upadłem na podłogę w kuchni. Leżałem na ziemi, wyłem z bólu i piłem wódkę. [...] Chciałem odebrać sobie życie. Wydawało mi się, że nie dam rady posprzątać tego syfu, który zrobiłem. Doszedłem do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem będzie skończenie ze sobą” przyznał. Na szczęście to tej tragedii nie doszło. Zatroszczyli się o niego bliscy: „Byłem pijany i nie do końca świadomy tego, co robiłem. Ale w którymś momencie zadzwonił do mnie szwagier. Pewnie poprosiła go o to moja żona. Kazał mi zamówić taksówkę i pojechać na Służew, do kościoła dominikanów. Był środek nocy, nie wiedziałem, o co mu chodzi, ale go posłuchałem” opowiedział. Tak zaczęła się historia, która odmieniła jego życie. Zobacz też: Idzie po Kryształową Kulę jak burza, o żonie mówi z wielką miłością. Mało kto wie, że ukochana Filipa Gurłacza to znana aktorka „Gdy dojechałem na miejsce, wybrałem jego numer i zapytałem, co mam dalej zrobić. „Wbiegnij tam i mów” – powiedział. Dopytywałem go, co mam mówić. „Co chcesz. Tylko trzymaj się jednej zasady: nie myśl, tylko rób” – odpowiedział i się rozłączył. Wszedłem więc do środka z butelką wódki pod pachą. Zobaczyłem księdza, poszedłem do niego i płacząc, opowiedziałem mu wszystko, co tkwiło w moim gardle – wszystko, co mnie dusiło” czytamy. „Zapytał, kiedy ostatnio byłem u spowiedzi. Odpowiedziałem mu, że nigdy. Co prawda przed świętami chodziłem się spowiadać, ale wiele grzechów zatajałem. Nigdy wcześniej w pełni nie otworzyłem się przed Bogiem w konfesjonale, nie przeżyłem pełnego oczyszczenia. A tym razem wyrzuciłem z siebie naprawdę wszystko. Zakończyłem słowami: „I to koniec”. Wtedy ksiądz położył mi rękę na ramieniu i powiedział: „Dobrze, że jesteś”. Dziś Filip Gurłacz patrzy na ten moment w swoim życiu z perspektywy człowieka, któremu udało się pomóc. Jest świadomy tego, że gdyby nie jego bliscy, którzy pokierowali go na dobrą ścieżkę, wcale nie miałby tyle szczęścia: „Bóg jest cudotwórcą. Jeśli zapraszasz go do swojego życia, to nagle zaczynasz zauważać, że w twoim życiu zdarzają się cuda. Dla ludzi wierzących to naturalne. [...] Gdy w moje życie wkrada się pycha, patrzę na moją żonę i moje dzieci. Oni są moim fundamentem, trzymają mnie w pionie” mówił.
Jamie Lee Curtis obchodzi najważniejszą rocznicę w swoim życiu: "227 tys. 913 godzin wolności"
66-letnia ikona kina zdobyła się na wielką szczerość
Jamie Lee Curtis, zdobywczyni Oscara i ikona kina, obchodziła niedawno 26. rocznicę swojej trzeźwości. Aktorka, która od lat inspiruje swoim życiem pełnym determinacji i odwagi, podzieliła się emocjonalnymi refleksjami na temat przemiany, jaka nastąpiła od momentu, gdy rozpoczęła swoją drogę do wyzdrowienia. Jamie Lee Curtis obchodzi bardzo ważną rocznicę. Zdobyła się na szczerość W jednym z poruszających wpisów na Instagramie, Jamie Lee Curtis udostępniła zrzut ekranu z aplikacji Twelve Steps, prezentujący dokładny licznik lat, miesięcy, dni, a przede wszystkim godzin, które upłynęły od momentu rozpoczęcia jej leczenia. „227 tys. 913 godz. wolności” – głosił licznik, będący symbolicznym świadectwem przemiany i codziennej walki o trzeźwość. Aktorka przypomniała, że 26 lat temu uczestniczyła w swoim pierwszym spotkaniu odwykowym, co stało się punktem zwrotnym, otwierającym przed nią nowe możliwości i prowadzącym do głębokich, trwałych przyjaźni. 66-letnia Jamie Lee Curtis wyraziła ogromną wdzięczność wobec wszystkich osób, które towarzyszyły jej na tej trudnej, ale i inspirującej drodze. Dzięki wsparciu ludzi, którzy dzielili się swoimi doświadczeniami związanymi z alkoholizmem i uzależnieniem od narkotyków, aktorka odkryła w sobie nową siłę i pasję do życia. Pomimo że wiele miejsc pamiętających jej początki, takich jak kościół, gdzie odbywały się cotygodniowe spotkania, już nie istnieje, Curtis pozostaje wierna zasadzie „jeden dzień na raz”, która pomogła jej utrzymać trzeźwość przez dekady. Zobacz także: Dziecko Jamie Lee Curtis przeszło korektę płci. „Uczę się nowej terminologii” Jamie Lee Curtis ze łzami w oczach o zniszczeniach po pożarach w Los Angeles W swoim poście aktorka nie ominęła również tragicznych wydarzeń, jakie miały miejsce w Kalifornii. Drugie zdjęcie, które udostępniła, przedstawia niemal całkowicie spaloną ulicę w Pacific Palisades, będącą świadectwem niszczycielskich pożarów. Z łzami w oczach opowiadała o tej katastrofie, która dotknęła jej najbliższe otoczenie. Mimo dramatycznej scenerii, Jamie Lee Curtis podkreśliła, że nawet w obliczu takich trudności nie pozwoli, aby zniszczenie wokół niej wpłynęło na jej decyzję o trzeźwości. To już kolejny rok, kiedy aktorka otwarcie mówi o swojej drodze do wyzdrowienia. Rok temu, świętując 25 lat abstynencji, Curtis podkreślała, że najważniejsze jest to, co dzieje się wewnątrz – poczucie spokoju, równowagi ducha i celu. Jej historia, pełna wyzwań i zwycięstw, stała się inspiracją dla wielu osób walczących z uzależnieniem, przypominając, że każdy dzień życia bez używek jest bezcennym darem. Czytaj również: Pożary w południowej Kalifornii. Dziesiątki tysięcy ewakuowanych, gwiazdy straciły swoje dobytki
Stanisława Celińska zmagała się z uzależnieniem od dzieciństwa. Dzięki modlitwie od 30 lat pozostaje w trzeźwości
„Poradziłam sobie tak, jak uczyła mnie babcia. Modliłam się, Pan Bóg mi pomógł”
Wybitna aktorka, wspaniała wokalistka. Stanisława Celińska po raz pierwszy podbiła serca widowni już jako mała dziewczynka. Od tamtego czasu wcieliła się w setki ról i zaśpiewała tysiące piosenek. Niestety jej życie prywatne nie było tak kolorowe, jak mogło się wydawać — artystka w najnowszym wywiadzie otworzyła się na temat swojego uzależnienia alkoholowego, które przed laty omal nie zrujnowały jej kariery. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.10.2024 r.] Stanisława Celińska była od dzieciństwa uzależniona od alkoholu W najnowszej rozmowie ze „Światem Gwiazd” Stanisława Celińska opowiedziała otwarcie o jednym ze swoich największych problemów życiowych — uzależnieniu od alkoholu. Aktorka przyznała, że alkoholizm dopadł ją, gdy zaczęła gubić się w życiu. Nie odnajdywała szczęścia w małżeństwie i w macierzyństwie, czuła się „zbyt młoda lub zbyt głupia na małżeństwo i posiadanie dzieci”. Jak dodała, czuła, że nie daje sobie rady z codziennością: „Za dużo było wszystkiego, zaczęłam uciekać. Zamiast to wszystko wziąć za łeb i poukładać jak trzeba, stosowałam ucieczkę” usłyszeliśmy. Jednakże problem, z którym borykała się jako dorosła, miał swój zalążek jeszcze w dzieciństwie. Artystka przyznała, że jak się domyśla, alkoholizm był w jej rodzinie dziedziczny. Poza tym, gdy miała zaledwie trzy latka, po śmierci ojca trafiła pod opiekę babci, która często stosować miała alkohol, by uspokoić wnuczkę. „Troszeczkę mi dolewali do zupy alkoholu. Ja się o tym dowiedziałam bardzo późno, kiedy miałam problemy z odzwyczajeniem się od alkoholu. I wtedy pomyślałam sobie: „Aha… To sięga bardzo głębokiego dzieciństwa, czyli – tak jak powiedziałam – tych pierwszych trzech lat” wspominała i dodała, że w czasie jej dzieciństwa takie „wiejskie sposoby” na usypianie dzieci alkoholem, np. gałgankiem namoczonym spirytusem, były popularne. Czytaj też: Dzieci ocaliły Stanisławę Celińską przed gehenną. Nie zawsze było im łatwo: „Wybaczyły mi” Stanisława Celińska o walce z alkoholizmem: „Pan Bóg mi pomógł” W tym samym wywiadzie Stanisława Celińska przyznała, że walka z alkoholizmem nie była tylko powierzchownym odsunięciem się od problemu, a dogłębnej analizie swojego uzależnienia, które sięgało dzieciństwa. Nie było łatwo w krótkim czasie zmienić nawyku, z którym żyła od wielu lat. Jak przyznała, jej prawdziwa walka o zdrowie zaczęła się, gdy zorientowała się, że przez nałóg może stracić to, co kocha najbardziej: aktorstwo. Jak opowiedziała w rozmowie ze „Światem Gwiazd”, o pomoc zaczęła prosić dopiero kiedy zdarzało się jej przychodzić na plan, albo do radia. Wówczas wszystkie swoje zmartwienia zdecydowała się zawierzyć Bogu: „W końcu zrozumiałam, że muszę z tym walczyć. Jak to zrobiłam? Chodziłam do kościoła. Poradziłam sobie tak, jak uczyła mnie babcia. Modliłam się, Pan Bóg mi pomógł” przyznała. Zobacz także: Stanisława Celińska – jej jedyne małżeństwo z aktorem Andrzejem Mrowcem zakończyło się rozwodem Stanisława Celińska zaapelowała o nieosądzanie alkoholików Artystka przyznała także, że wyzdrowienie z choroby, jaką jest alkoholizm, musi zacząć się od determinacji i akceptacji tego, że faktycznie istnieje problem, który osoba uzależniona musi rozwiązać. Dodała również, że jej bardzo długo zajęło to, by wybaczyć sobie własne błędy i przyznać się do winy. „Byłam szm**ą. Byłam nikim [...], ale wybaczyłam sobie. Musiałam sobie wybaczyć” przyznała. Dziś zna tę chorobę od podszewki i nie ocenia osób, które również się z nią zmagają: „Teraz sama bardzo uważam na to, żeby nie potępiać osób w takiej sytuacji. Kiedy walczyłam z nałogiem, pamiętam, że myślałam sobie do tych wszystkich, którzy mnie oceniali »poczekajcie, ja wam jeszcze pokażę«” usłyszeliśmy. Sprawdź również: Po rozwodzie z mężem zamknęła serce na cztery spusty. Dziś ma 76 lat i nie wyklucza, że w jej życiu wciąż może pojawić się miłość Dziś 77-letnia Stanisława Celińska jest niepijącą alkoholiczką już od ponad trzydziestu lat. Chociaż minęło już wiele czasu, wciąż trzyma się swojej żelaznej zasady, by nie kusić losu: „Nie wezmę ani czekoladki z alkoholem, ani piwa, czy lekarstwa, które ma alkohol. Nie wezmę, bo to może być silniejsze ode mnie” przyznała.
Barbara Horawianka za wszelką cenę chciała ratować męża. Gdy odszedł, jej świat runął
Aktorka przez całe życie próbowała ratować męża przed nałogiem
Barbara Horawianka i Mieczysław Voit byli ze sobą przez 34 lata. Stanowili zgrany duet w pracy i w życiu. Bardzo się kochali. Ale nad ich małżeństwem zawsze wisiał cień. Mieczysław Voit, który uchodzi za jednego z najwybitniejszych powojennych aktorów, był alkoholikiem. „Nie pamiętam, kiedy przestał panować nad piciem”, mówiła aktorka o ukochanym mężu. Jak wyglądało życie tej pary i walka Barbary Horawianki o wyprowadzenie męża z nałogu? Ostatnia publikacja na FB viva.pl 21.09.2024 r. Barbara Horawianka i Mieczysław Voit: historia miłości. Dorobek aktorski Mieczysław Voit urodził się w 1928 roku, przyszła żona była od niego o dwa lata młodsza. Oboje pochodzili z dobrych rodzin, ona była córka znanego adwokata, on synem dyrektora banku. Po raz pierwszy mieli spotkać się przed wojną, gdy bawili się w piaskownicy. Po raz drugi ich drogi przecięły się już na scenie. „Wtedy Julia poznała swojego Romea”, opowiadała po latach aktorka. O nim mówiono, że ma klasę niczym angielski lord. Był wspaniałym aktorem, miał świetny warsztat, niezwykły tembr głosu. Mówiono, że "Matce Joannie od Aniołów", w roli księdza Suryna po prostu hipnotyzował widzów. Ona była pięknością. Spędzili ze sobą niemal całe życie. Rozdzieliła ich dopiero śmierć - 30 stycznia 1991 roku aktor położył się spać i już się nie obudził. Zmarł u boku żony. Zobacz też: Barbara Horawianka i Mieczysław Voit: jeden spektakl połączył ich na kilkadziesiąt lat Oboje był wziętymi aktorami. Jego widzowie pamiętają z takich filmów jak: ”Krzyżacy”, „Matka Joanna od Aniołów”, „Komediantka”, W serialu „W labiryncie” grali razem z żoną. Barbara Horawianka była służką w "Krzyżakach", ale chyba wszyscy widzowie zapamiętali ją jako piękną agentkę w "Stawce większej niż życie". Z kolei w serialu „Daleko od szosy” była matką, której nie podobał się mezalians córki z mężczyzną ze wsi. Zagrała też przejmującą rolę w filmie „Kochankowie z Marony”. Oboje z Mieczysławem Voitem mają w swoim dorobku mnóstwo wybitnych ról teatralnych. Barbara Horawianka: jak poznała męża? Barbara Horawianka i Mieczysław Voit poznali się w grudniu 1951 roku. Ona grała Julię, on Romea w spektaklu, który był montażem sztuk Szekspira „Aktorzy w Elzynorze”. Jak wspominała Barbara Horawianka to wtedy spojrzała głęboko w oczy Mieczysławowi Voitowi, Był przystojnym, czarującym człowiekiem. Kiedy poznali się bliżej, aktorka dowiedziała się, że Mieczysław Voit jest wdowcem – jego pierwsza żona, Izabella, zmarła przy porodzie. Voit dzielił czas pomiędzy pracą a wychowaniem córki Joanny. Na początku Barbara Horawianka bała się, że córka ukochanego jej nie zaakceptuje. Ale była tak zakochana, że wszystkie inne sprawy schodziły na dalszy plan. "Mąż jest dla mnie przyjacielem, kochankiem, synem, bratem. Wypełnia mi sobą cały mój świat. Wszystko w nim jest mi najbliższe i najdroższe" – mówiła później o ukochanym Barbara Horawianka. Zobacz też: Rozstali się przez chorobę, gorzko tego żałowała. Zostało jej po nim nazwisko Barbara Horawianka i Mieczysław Voit: jak wyglądało ich małżeństwo? Pobrali się w 1957 roku, byli tak znani i lubiani jako para, że ksiądz udzielił im ślubu… nielegalnie. Zapomniał poprosić, żeby pokazali akt zawarcia ślubu cywilnego. Wtedy było to wymagane. Oni o tym zapomnieli, ślub cywilny wzięli po latach, pieczętując prawnie swój związek. Wkrótce po ślubie przeprowadzili się do Łodzi, do czego przekonał ich słynny reżyser Kazimierz Dejmek. Dostali angaż do Teatru Nowego. Potem zamieszkali w Warszawie, najpierw w garderobie teatralnej, potem kupili własne mieszkanie na Starówce. Barbara Horawianka przymykała oko na nocne wizyty gości. Mieczysław Voit z jednej strony kochał samotność, z drugiej – wykorzystywał każdą okazję do imprezowania, potrafił krzyknąć do znajomych w knajpie: Zapraszam do nas! Nie macie pojęcia, jak żona się ucieszy! Ona wspominała: „Ciągle nie dosypiałam, bo przez całe noce było albo popijanie, albo gadanie”, wspominała Barbara Horawianka. „Nie wiem, jak sobie z tym radziłam, bo przecież opiekowałam się chorą teściową, wychowywałam córkę męża, codziennie były próby i przedstawienia, dużo graliśmy w filmach”, mówiła. Zobacz też: Byli małżeństwem przez ponad pół wieku. Miłość Felicjana i Jadwigi Andrzejczaków rozdzieliła śmierć <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqksrkd-fd0c5d9.jpg" width="1600" height="1709" alt="Polska 22.07.1968. Polski serial sensacyjny TVP pt. Stawka większa niż życie, w reżyserii Janusza Morgenszterna i Andrzeja Konica. Odcinek 17 pt. Spotkanie. Nz. aktorzy Barbara Horawianka jako SS-Sturmfuhrer Anna-Maria Elken i Stanisław Mikulski jako Hans Kloss. meg PAP/Reprodukcja" title="Barbara Horawianka" /> Barbara Horawianka: próbowała ratować męża z nałogu "Nie pamiętam, kiedy przestał panować nad piciem. Ale gdy dostrzegłam, że po piciu poprzedniego dnia zaczyna kolejny dzień od alkoholu i mówi, że musi "wypić klina, żeby się wyprostować", wiedziałam, że jest źle" - opowiedziała w wywiadzie dla Rafała Dajbora w "Stolicy". Pod koniec lat 80. Sławek znalazł się w takim stanie, że musiałam zawieźć go na oddział odwykowy do szpitala w Łodzi. Tamci lekarze bardzo mu pomogli", tłumaczyła. Ostatnie lata swojego życie Mieczysław Voit strasznie cierpiał, bo z powodu uzależnienia tracił rolę za rolą, a praca sprawiała, że trzeźwiał. "Męża najbardziej zawsze męczył i dobijał brak pracy. Grał wszystko, co mu proponowano, byle tylko nie siedzieć w domu, byle tylko wykonywać swoją pracę, bez której całkowicie się zapadał", wspomina Barbara Horawianka. Mieczysław Voit: przedwczesna śmierć Mieczysław Voit zmarł w 1991 roku wieku 62 lat. Powodem był atak serca. Dla Barbary Horawianki był to straszny cios. Mąż był miłością jej życia. Nie pozwoliła niczego zmienić w jego pokoju, tknąć jego rzeczy. Po śmierci męża zrezygnowała na jakiś czas z grania, pojawiała się na scenie sporadycznie. Na ekrany powróciła w 2001 roku. Śmierć Barbary Horawianki Media obiegła dziś smutna wiadomość o śmierci wybitnej aktorki. Barbara Horawianka zmarła 20 września w wieku 94 lat. Informację o śmierci artystki przekazał Onetowi Krzysztof Szuster, Prezes Związku Aktorów Scen Polskich. Przykre wieści zostały potwierdzone także przez bratanicę aktorki, Maję Horawiankę. "Tak, jest to prawda niestety. Ciocia zmarła wczoraj w Szpitalu Praskim w Warszawie" — przekazała w rozmowie z PAP. Czytaj również: Nie żyje Barbara Horawianka. Wybitna aktorka odeszła w wieku 94 lat Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie 11.03.2025 r.
Filmy o alkoholizmie – co warto obejrzeć w temacie uzależnienia od alkoholu?
Mocno zakrapiany ranking filmowy – TOP 10
Film o alkoholizmie to nie tylko wstrząsające dramaty o walce z nałogiem – chociaż takie tytuły również zajmują ważne miejsce w rankingu. To także piękne historie o miłości do siebie i drugiego człowieka, o trudnych decyzjach, zmianach i sile charakteru. Przeglądając najlepsze produkcje o uzależnieniu od alkoholu, warto zobaczyć różnice i podobieństwa pomiędzy polską a zagraniczną kinematografią. Spis treści: Miejsce 10: 28 dni (2000) – film o terapii pod przymusem Miejsce 9: Pod mocnym aniołem (2014) – opowieści pisane alkoholem Miejsce 8: Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) – film o relacji syna z ojcem alkoholikiem Miejsce 7: Lot (2012) – mistrzowskie lądowanie pod wpływem Miejsce 6: Na rauszu (2020) – eksperyment z alkoholem Miejsce 5: Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994) – historia trudnej miłości Miejsce 4: Korkociąg (1971) – film dokumentalny Marka Piwowskiego Miejsce 3: Spacer po linie (2005) – muzyka, miłość, alkohol i narkotyki Miejsce 2: Zostawić Las Vegas (1995) – potrzeba autodestrukcji Miejsce 1: Żółty szalik (2000) – wstrząsający dramat świąteczny Pozostałe filmy o alkoholizmie Miejsce 10: 28 dni (2000) – film o terapii pod przymusem Gwen Cummings (Sandra Bullock) jest niespełnioną dziennikarką i imprezowiczką. Razem ze swoim chłopakiem Jasperem (Dominic West) doskonale bawią się na domówkach i bankietach. Po weselu siostry (Elizabeth Perins) Gwen wsiada za kierownicę i powoduje wypadek. Dostaje ultimatum – pozbawienie wolności albo 28 dni kuracji w ośrodku dla uzależnionych. Wybiera leczenie, myśląc tylko o tym, aby jak najszybciej powrócić do dawnego trybu życia. Kobieta początkowo jest nieufna wobec metod, lekarzy i innych pacjentów. Jednak z czasem zaczyna się otwierać i zauważa problem. Pod wpływem terapeuty (Steve Buscemi) postanawia się zmienić. Ocena na Filmwebie: 6,7. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pod mocnym aniołem (2014) – opowieści pisane alkoholem W centrum historii znajduje się Jerzy (Robert Więckiewicz) – pisarz i alkoholik. Mężczyzna głęboko wierzy w to, że kontroluje swój nałóg. Poznaje młodszą od siebie dziewczynę (Julia Kijowska), więc czuje, że ma dla kogo żyć. Jednak okazuje się, że nie jest w stanie dłużej wytrzymać bez alkoholu. Idzie do baru Pod Mocnym Aniołem i wpada w ciąg. O tym, że potrzebuje pomocy, uświadamia sobie dopiero na odwyku. Na terapii grupowej czyta opowieści z czasów, kiedy pił. W podobny sposób poznajemy również historie pozostałych pacjentów: księdza Kolumba (Jacek Braciak), Mani (Kinga Preis), Króla Cukru (Marian Dziędziel), Borysa (Marcin Dorociński), Królowej Kentu (Iwona Bielska) i policjanta (Bartłomiej Topa). W klinice terapię prowadzi doktor Granada, grany przez Andrzeja Grabowskiego. W rolę personelu wcielili się Iza Kuna i Robert Wabich. Film „Pod mocnym aniołem” Wojciecha Smarzowskiego jest ekranizacją powieści Jerzego Pilcha. Kinga Preis za rolę alkoholiczki Mani otrzymała polskiego Oscara – Orła w 2015 r. Produkcja została nagrodzona również na festiwalu Złote Lwy w 2014 r. – za rewelacyjną muzykę i montaż. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) – film o relacji syna z ojcem alkoholikiem „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” Marka Koterskiego to kolejny epizod z życia Adasia Miauczyńskiego (Andrzej Chyra i Marek Kondrat). Widzimy go na przestrzeni lat – we wspomnieniach syna Sylwka (Michał Koterski) i własnych. Przed oczami starzejącego się Adama przesuwa się długa lista strat, poprzerywana krótkimi epizodami, kiedy nie pił. W trudnej walce trzykrotnie upada (jak Jezus pod krzyżem) i wstaje. Film zdobył dwa Orły w 2007 r. – za najlepszy scenariusz i montaż. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Lot (2012) – mistrzowskie lądowanie pod wpływem William „Whip” Whitaker (Denzel Washington) zostaje bohaterem po tym, jak udało mu się szczęśliwie wylądować awaryjnym samolotem. Ratuje życie 96 osób na pokładzie i nawet najwięksi eksperci przyznają, że jego manewr był wyczynem ponad wszelką miarę. Jednak kiedy emocje opadają, okazuje się, że pilot w momencie wypadku był pod wpływem alkoholu i narkotyków. Grozi mu dożywocie. Film „Lot” w reżyserii Roberta Zemeckisa do alkoholu podchodzi w niestandardowy sposób. Podejmuje temat etyki zawodowej, według której „Whip” nie powinien w takim stanie wchodzić na pokład samolotu. Z drugiej strony, gdyby nie on, zginęliby wszyscy pasażerowie lotu do Atlanty. Produkcja otrzymała nagrodę na festiwalu Satelity w 2012 r. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Na rauszu (2020) – eksperyment z alkoholem Duński film „Na rauszu” Thomasa Vinterberga jest o tym, że alkoholizmu nie daje się jednoznacznie ocenić i zdefiniować. Opowiada o czwórce nauczycieli ze szkoły średniej. Na urodzinach Nikolaja (Magnus Millang) pada propozycja przeprowadzenia pewnego eksperymentu z alkoholem. Doświadczenie ma sprawdzić teorię, w myśl której człowiek ma lekki niedobór promili i dlatego czuje się spięty i nieszczęśliwy. Jeśli uzupełni się dawkę 0,5 ‰, hamulce puszczą, co przekłada się na większą śmiałość w kontaktach społecznych i sukcesy w życiu zawodowym. Eksperyment przynosi różne efekty. Martin (Mads Mikkelsen) ponownie odnajduje pasję nauczania, a lekcje muzyki w wykonaniu Petera nigdy nie były tak lubiane, jak teraz. Produkcja została nagrodzona Oscarem w 2021 r. w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994) – historia trudnej miłości Małżeństwo Michaela (Andy Garcia) i Alice (Meg Ryan) wydaje się być usłane różami. Cudowne, romantyczne chwilę, piękny dom, dwie córki. Dopiero po czasie Michael zauważa, że Alice nadużywa alkoholu. Kobieta zaczyna tracić kontrolę nad swoim zachowaniem, łatwo wpada w złość, wszczyna awantury, w końcu dochodzi do przemocy względem córki. Za namową męża kobieta podejmuję terapię, a on cały czas nad nią czuwa. Odwiedza ją w ośrodku i sam opiekuje się córkami, chociaż nie jest to łatwe. Po skończonej terapii Alice wraca do domu. Jednak okazuje się, że pomimo braku alkoholu, problemy nie znikają. „Kiedy mężczyzna kocha kobietę” w reżyserii Luisa Mandoki to przepiękny dramat obyczajowy z doskonałą oprawą muzyczną. Ścieżkę dźwiękową do filmu skomponował Zbigniew Preisner. Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Korkociąg (1971) – film dokumentalny Marka Piwowskiego Krótki, ale wymowny film Marka Piwowskiego zestawia nagranie z przemówienia prezesa Państwowego Monopolu Spirytusowego z migawkami ze szpitala psychiatrycznego w podwarszawskich Tworkach. Pacjenci oddziału odwykowego opowiadają o swoim doświadczeniu choroby alkoholowej. Film ukazuje skrajne stadia uzależnienia, takie jak psychoza alkoholowa, delirium tremens, padaczka alkoholowa, zanik mózgu czy agonia. Dokument został nagrodzony Srebrnym Lajkonikiem na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 1971 r. Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Spacer po linie (2005) – muzyka, miłość, alkohol i narkotyki „Spacer po linie” to wstrząsający film biograficzny o życiu muzyka, piosenkarza i buntownika – Johnny'ego Casha (Joaquin Phoenix). Fabuła opowiada o jego dzieciństwie, młodości i miłości do June Carter (Reese Witherspoon). To także historia walki z autodestrukcją – muzyk nie stroni od alkoholu i narkotyków. Jednak zamierza przezwyciężyć swoje słabości, aby powrócić do tego, co kocha. Johnny Cash był gwiazdą muzyki country w latach 50. XX wieku. Nazywano go „mężczyzną w czerni” („man in black”) – ubierał się na czarno na znak sprzeciwu wobec nierówności społecznych. Jego największe hity to: „Cry, cry, cry”, „I walk the line” czy „Ring of fire”. Reese Witherspoon za rolę wybranki serca Johnny'ego Cash otrzymała Oscara w 2006 r. Film otrzymał również trzy Złote Globy i dwie nagrody BAFTA (również w 2006 r.). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy muzyczne – historie z piosenką w roli głównej Miejsce 2: Zostawić Las Vegas (1995) – potrzeba autodestrukcji Ben Sanderson (Nicolas Cage) z powodu nałogu stracił pracę scenarzysty filmowego. Wyjeżdża do Las Vegas, aby tam zapić się na śmierć. W „mieście grzechu” poznaje prostytutkę Serę (Elisabeth Shue). Ich znajomość staje się coraz bardziej intensywna – nie tylko w sprawach cielesnych, ale także emocjonalnych. Spędzają ze sobą mnóstwo czasu, zawierając układ, że Ben nigdy nie będzie krytykował zawodu Sery, a kobieta nigdy nie poprosi go o to, aby przestał pić. Dramat „Zostawić Las Vegas” w reżyserii Mike'a Figgisa powstał na motywach powieści autobiograficznej Johna O'Briena. Autor książki popełnił samobójstwo dwa tygodnie po rozpoczęciu produkcji. Nicolas Cage za rolę w filmie otrzymał Oscara w 1996 r. Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Żółty szalik (2000) – wstrząsający dramat świąteczny „Żółty szalik” to dramat telewizyjny na podstawie scenariusza Jerzego Pilcha w reżyserii Janusza Morgensterna. Głównym bohaterem jest zamożny prezes firmy (Janusz Gajos), dla którego każde spotkanie jest okazją do sięgnięcia po kolejny kieliszek. Dzień przed Wigilią mężczyzna oświadcza swojej obecnej partnerce (Krystyna Janda), że od dzisiaj nie pije. Prosi ją, aby odwiozła go do matki (Danuta Szaflarska) na Święta. W prezencie dostaje żółty szalik – talizman, który ma ochronić go przed powrotem do nałogu. Film otrzymał nagrodę publiczności na festiwalu Złote Lwy w 2000 r. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o alkoholizmie Dla osób, które znają już powyższe produkcjęe, lub czują potrzebę rozbudowania historii, przygotowaliśmy listę uzupełniającą: Zranione dusze (1986) – historia alkoholika (Martin Sheen), który uświadamia sobie problem dopiero wtedy, gdy straci wszystko. Reżyseria: Robert Greenwald, Nazywam się Bill W. (1989) – filmowa opowieść o tym, jak Will Wilson (James Woods) tworzy grupę Anonimowych Alkoholików. Reżyseria: Daniel Petrie, Tylko strach (1993) – polski film o dziennikarce (Anna Dymna) i jej powrocie do pracy po kuracji antyalkoholowej. Reżyseria: Barbara Sass, Rosetta (1999) – francuski film o dziewczynie (Émilie Dequenne), mieszkającej z matką alkoholiczką. Reżyseria: Jean–Pierre Dardenne, Luc Dardenne, Aberdeen (2000) – historia dziewczyny (Lena Headey), która na prośbę matki (Charlotte Rampling), ściąga ojca alkoholika (Ian Hart) na odwyk. Reżyseria: Hans Petter Moland, Gdy miłość to za mało (2011) – filmowa biografia dwóch osób – Lois (Winona Ryder) i Billa Wilsonów (Barry Pepper), twórców inicjatyw AI–Anon i Anonimowych Alkoholików. Reżyseria: John Kent Harrison, Zabawa zabawa (2018) – polski film o trzech kobietach, które piją – 40-letniej prokurator Dorocie (Agata Kulesza), chirurżce Teresie (Dorota Kolak) i studentce Magdzie (Maria Dębska). Reżyseria: Kinga Dębska.
Halina Wyrodek-Dziędziel była gwiazdą kabaretu „Piwnica pod Baranami”. Prywatnie zmagała się z nałogiem
Była bardzo charakterystyczną aktorką. Pogodną prymuską z błyskiem w oku. Nie dało się jej nie lubić. W kabarecie znalazła się właściwie trochę przez przypadek. Kiedy Piotr Skrzynecki, kierownik artystyczny „Piwnicy pod Baranami”, zobaczył Halinę Wyrodek po raz pierwszy, z miejsca zaproponował jej miejsce w zespole. Choć wiele lat pracowała w teatrze i zdobywała doświadczenie przed kamerami, to właśnie „Piwnica” stała się jej ukochanym miejscem, w którym czuła się najswobodniej. Interpretowała utwory do słów największych poetów, a piosenką, która podbiła serca widzów, była „Ta nasza młodość”. Utwór szybko stał się żelaznym punktem repertuaru „Piwnicy pod Baranami” i hymnem kabaretu. Prywatnie Halina Wyrodek całe życie była wierna jednemu mężczyźnie... Razem na scenie, razem w codzienności. [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 12.10.2024 r.] Halina Wyrodek-Dziędziel: kariera Kiedy w 1969 roku ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Teatralnych w Krakowie, jeszcze w tym samym roku została aktorką w teatrze im. Juliusza Słowackiego. Można było ją tam oglądać przez kolejne dwie dekady, aż do czasu, gdy w 1992 dołączyła do zespołu Teatru STU. Z kolei pięć lat po zdobyciu dyplomu, zmierzyła się po raz pierwszy w swoim życiu ze sztuką kabaretową i jak sama określiła, było prześmiesznie. "Nigdy nie byłam w Piwnicy, ani nie widziałam wcześniej Piotra Skrzyneckiego. Kiedy Marta Stebnicka w Teatrze Słowackiego robiła 'Karykatury' Kisielewskiego, gitarzysta z zespołu muzycznego, Paweł Ostafil, zaproponował mi, żebym przyszła do Piwnicy. Zostałam przedstawiona panu Piotrowi Skrzyneckiemu i na jego zaproszenie od razu zostałam w Piwnicy jako wykonawczyni. Zaczęłam od piosenki, którą śpiewałam na studiach aktorskich: 'Ballada o żołnierzu i śmierci", opowiadała Halina Wyrodek-Dziędziel. Szybko okazało się, że aktorka poczuła się w tej artystycznej formie, jak ryba w wodzie. Zasady grania w kabarecie były inne niż te na scenie teatralnej, dawały jej więcej swobody i możliwości improwizacji, co Halina Wyrodek ogromnie doceniała i przekuwała w prawdziwą sztukę. Zmieniała się też relacja z widownią, bowiem "Piwnica" stwarzała dla aktorki pole do bliższej i kameralnej relacji z widzami. Zobacz też: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Kraków 1976 r. Spektakl jubileuszowy Piwnicy Pod Baranami. Nz. od lewej: Halina Wyrodek, Anna Dymna, Aleksandra Maurer, Irena Wiśniewska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfcOJwE-f4ac2f5.jpg" width="1600" height="1600" alt="Kraków 11.1976. Spektakl jubileuszowy Piwnicy Pod Baranami, w związku z XX-leciem istnienia kabaretu, w Pałacu Potockich (Pałac Pod Baranami) przy Rynku Głównym 27. Nz. od lewej: Halina Wyrodek, Anna Dymna, Aleksandra Maurer, Irena Wiśniewska. meg PAP/Maciej Sochor Dokładny dzień wydarzenia nieustalony." title="Jubileusz 20-lecia" /> "Kabaret to dla mnie aktorskie dopełnienie. W Piwnicy mam wolną rękę. Każdy numer mogę prowadzić według reakcji publiczności. W teatrze, oczywiście, inwencja też się liczy, ale czasami można mieć odmienne zdanie niż reżyser, a trzeba się podporządkować jego woli", wyznała. Bardzo szybko stała się ważną postacią na krakowskiej scenie kabaretowej. Na przestrzeni lat interpretowała utwory do słów m.in. Baczyńskiego, Witkacego, Szekspira, Leśmiana i Poświatowskiej, jednak najbardziej popularną piosenką bezapelacyjnie została "Ta nasza młodość". Widzowie pokochali kompozycję Zygmunta Koniecznego do słów wiersza Tadeusza Śliwiaka i bardzo często przychodzili do "Piwnicy pod Baranami", aby posłuchać właśnie tego dzieła. "Jest w 'Młodości' coś magicznego. Śpiewam ją kilkanaście lat, a ciągle wzrusza. Często zdarza mi spotykać widzów, którzy mówią: 'Pani Halino, kiedy będzie Ta nasza młodość? Niech nam pani da znać, bo my przyszliśmy na Szał i na Tę naszą młodość. Mam takich fanów zarówno wśród dorosłych, jak i wśród młodzieży. Bardzo mnie cieszy, że to właśnie młodzi ludzie, wychowani przecież na tych heavy metalach i innych szarpidrutach, potrafią tu przyjść i przeżyć inny rodzaj artystycznych wzruszeń.", opowiadała aktorka. Halina Wyrodek-Dziędziel: występy na szklanym ekranie O utalentowaną aktorkę upomniały się też film i telewizja. Jej pierwszym filmem były "Opowieści w czerwieni" Henryka Kluby. W serialu zadebiutowała po raz pierwszy u Andrzeja Titkowa. Reżyser w produkcji pt. "Układ krążenia" obsadził ją w roli mieszkanki Moczar, wyrazistej kobiety ze wsi, która nie boi się wykrzyczeć, co jej leży na sercu. Takie były też inne role, w które Halina Wyrodek wcielała się przed kamerą. Reżyserzy lubili proponować jej postaci silnych i niezależnych kobiet, a ona ze swoim wyrazistym głosem, bardzo dobrze się w nie wpasowywała. Fani polskich serialów mogą kojarzyć aktorkę również z roli prostytutki Grety z niezapomnianego serialu "Na kłopoty... Bednarski" i radnej Wyrobkowej ze "Stacyjki". "Miło wspominam 'Zmory' Wojciecha Marczewskiego, 'Party przy świecach' Antoniego Krauzego. Przywiązana też jestem do epizodów w 'Kochankach mojej mamy' i 'Marcowych migdałach' u Radosława Piwowarskiego czy w 'Kobiecie z prowincji' Andrzeja Barańskiego", wspominała Halina Wyrodek. Halina Wyrodek tworzyła szczęśliwy związek z Marianem Dziędzielem Przez pierwsze lata swojej aktorskiej kariery Halina Wyrodek i Marian Dziędziel szli pod rękę, zawsze razem. Poznali się na sali egzaminacyjnej, jeszcze jako przyszli studenci krakowskiej PWST w 1965 roku. Marian Dziędziel, tak samo jak Halina, tuż po ukończeniu szkoły dostał angaż w Teatrze Słowackiego. Pobrali się, a kilka lat później, już jako małżeństwo, występowali w "Piwnicy pod Baranami", gdzie w latach 70. i 80. stali się bardzo rozpoznawalni i lubiani. Na przestrzeni kolejnych lat założyli rodzinę, urodziły im się córki, Agnieszka i Joanna. Aktorska para stworzyła bardzo ciepły i pełen gościnności dom, który przyciągał wielu przyjaciół. Jedną z atrakcji był z pewnością pies Gucio. Marian Dziędziel nazywał go kundlem podhalańskim, gdy wspominał, jak to się stało, że zwierzak znalazł u nich dom. "Dzieci przyniosły do domu i tak już został", tłumaczył. Zobacz też: Zaszokowali dwa razy - gdy zostali parą i gdy się rozstali. Oto historia Anny Dereszowskiej i Piotra Grabowskiego Kraków, 1976 r. Piwnica pod Baranami, n/z od lewej: Andrzej Warchal, Marian Dziędziel <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGjFEL0-d83d8c7.jpg" width="1600" height="2392" alt="Krakow, 1976. Piwnica pod Baranami, n/z od lewej: Andrzej Warchal, Marian Dziedziel.,Image: 429714242, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Witold Gorka / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Zawodowo ścieżki małżeństwa rozminęły się, gdy Marian Dziędziel zapragnął rozwinąć się aktorsko w większych filmowych produkcjach. Haliny Wyrodek nie ciągnęło tak bardzo przed kamery jak jej męża, choć ilekroć miała taką okazję, traktowała epizody filmowe, jako budujące doświadczenia. To właśnie ona przekonała aktora, żeby w 1996 roku poszedł na zdjęcia próbne do "Gier ulicznych" Krzysztofa Krauzego. "Idź, nie mamy nawet telefonu, powiedziała, zapomną o tobie...", mówiła do Mariana Dziędziela. "Ten film zdecydował o wszystkim. A nie chciałem nawet iść na zdjęcia próbne. Już wiedziałem o używaniu podczas nich kamer bez taśmy, bo i tak było wiadomo, kto zagra", wspominał aktor w rozmowie z "Dziennikiem Polskim". Okazało się, że ta krótka, kilkuminutowa rola stała się przepustką do wielkiej filmowej kariery aktora. Tego samego dnia, kiedy kręcono zdjęcia z udziałem Mariana Dziędziela, na planie pojawił się reżyser Wojtek Smarzowski. "Zaproponował mi rolę w "Małżowinie", później w spektaklu "Kuracja", a w końcu w "Weselu" - opowiadał Marian Dziędziel. O losach ich małżeństwa nigdy nie było wiadomo za dużo. Aktor nigdy nie lubił opowiadać o swoim życiu prywatnym w mediach. Po śmierci żony pytano go o jego związek z Haliną Wyrodek, a także o ich córki, ale Marian Dziędziel nie przekraczał tej granicy. "Coś trzeba mieć dla siebie. Jakąś tajemnicę i pewne świętości, których się nie dotyka", tłumaczył dziennikarzom. Zobacz także: Znają się jeszcze ze szkoły, są razem ponad pół wieku. Tadeusz i Ewa Drozdowie trwają przy sobie na dobre i na złe <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggDPvh4-c48907e.jpg" width="1600" height="2400" alt="Kraków, 14.05.2013. Aktor Marian Dziêdziel podczas konferencji prasowej w Krakowie 14 bm., z okazji zakoñczenia zdjêæ do filmu "Pod mocnym anio³em". Ekranizacja powieci Jerzego Pilcha w re¿yserii Wojciecha Smarzowskiego powinna trafiæ do kin w pierwszym kwartale 2014 roku. (jb/awol) PAP/Jacek Bednarczyk" title="Marian Dziêdziel" /> Halina Wyrodek: zmagała się z nałogiem Aktorka już od młodzieńczych lat nie stroniła od alkoholu. Środowisko artystyczne słynęło w owym czasie z towarzyskich spotkań suto zakrapianych trunkami, a przy tym występy artystki w "Piwnicy pod Baranami" dawały jej kolejne okazje do picia. "Alkohol potrzebny jest w każdym kabarecie, bo daje ludziom odrobinę niezbędnego luzu" - mówiła Halina Wyrodek. "W teatrze jest inaczej: ludzie wchodzą na widownię, muszą siąść, ani papieroska, ani drinka, siedzą, oglądają sztukę. W kabarecie, z założenia, musi być zupełnie inny nastrój. Odrobina alkoholu, oczywiście nie za dużo, dopinguje wykonawców i widzów." Halina Wyrodek przestała pić, kiedy dowiedziała się, że choruje na nowotwór. Walczyła przez kilka lat, rok przed śmiercią wyznała, że wciąż ma wielką ochotę do życia i się nie poddaje. Do końca pozostawała częstym gościem i artystką "Piwnicy pod Baranami". Artystka zmarła 12 sierpnia 2008 roku. "Kochała życie i żyła naprawdę intensywnie. Była szalona i bezkompromisowa, a jednocześnie niezwykle ciepła" - mówił o niej po jej śmierci poeta i kompozytor Leszek Wójtowicz. Źródła: culture.pl, swiatseriali.interia.pl, swiat-tessy.com, kultura.onet.pl
Dawid Kwiatkowski ocalił swoją mamę. Przez jej problemy musiał w mgnieniu oka dorosnąć
„Budziłam się i zamiast po kawę sięgałam po alkohol", zwierzała się
Mierzyła się z niewiarygodnymi problemami. Zmagała się z nałogiem alkoholowym, zaniedbywała rodzicielskie obowiązki. „Musiałem być dorosłym, będąc nastolatkiem" — zwierzał się muzyk w jednym z wywiadów. Ale gdy mama Dawida Kwiatkowskiego była na dnie, syn wyciągnął do niej pomocną dłoń. Pani Agnieszka zaczęła walczyć, wyszła na prostą. Znalazła cel i szczęście. Dziś to ona wspiera syna, który spełnia marzenia. Jest jego wielką, zadeklarowaną fanką. Siłę tej więzi podkreślają przy każdej okazji. Jak udało im się przetrwać najgorsze? Artykuł aktualizowany 01.01.2025 [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 06.01.2025 r.] Dawid Kwiatkowski wyciągnął mamę z nałogu. Pani Agnieszka walczyła z alkoholizmem Ma 29 lat oraz jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd współczesnej sceny muzycznej. Choć osiągnął niebywały sukces, to jego droga na szczyt nie była usłana wyłącznie różami... Dawid Kwiatkowski przeżył trudne chwile jako nastolatek wychowany w domu, w którym rządził alkohol. Rodzice młodego muzyka przez wiele lat zmagali się z nałogiem. Chłopak musiał bardzo szybko dorosnąć, a muzyka pomagała mu, choć na chwilę odcinać się od trudnej rzeczywistości... W materiale Uwaga! TVN, w którym wystąpił razem z mamą, pani Agnieszka powróciła pamięcią do tamtych czasów. Ze skruchą przyznała, że przez alkohol ominęło ją wiele etapów dojrzewania Dawida. Ich relacje nie były w tym czasie najlepsze... „Budziłam się i zamiast po kawę sięgałam po alkohol. To miało bardzo duży wpływ na Dawida. Pamiętam, jak stawał w progu i mówił: „Znów jesteś pijana, nie będę miał śniadania do szkoły”. Wstyd mi jest. Przegapiłam okres, kiedy on zaczął tworzyć, pisać” — wspominała. Dawid Kwiatkowski z mamą Agnieszką Kwiatkowską, Pytanie na śniadanie, 1.03.2014 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgUZS8aw-2e096ee.jpg" width="2320" height="1600" alt="n/z Dawid Kwiatkowski z mama Nagranie programu Telewizji Polskiej TVP2 "Pytanie na sniadanie" 24.02-01.03.14 Warszawa,Image: 429268263, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maciej Biedrzycki / Forum" title="Nagranie programu Telewizji Polskiej TVP2 "Pytanie na sniadanie"" /> Wiele czasu zajęło im naprawianie więzi zatopionej w litrach napojów wysokoprocentowych. Pani Agnieszka posuwała się do naginania prawdy dla dobra syna, lecz szybko przekonała się, że nie jest to najlepsze wyjście. „On nienawidzi kłamstwa, jako jego matka przekonałam się o tym na własnej skórze. Bywało, że kłamałam, więc potem ciężko było nadrobić jego zaufanie. Dawid nie lubi, gdy ludzie zakładają maski na twarz”, podkreślała mama artysty, który postanowił o nią zawalczyć... Dzięki niemu odnalazła w sobie siły, aby odbić się od dna. Dawid Kwiatkowski zaprowadził ją na terapię odwykową. Dziś muzyk otwarcie mówi o tym, co go spotkało w młodości. Jest przekonany, że historia jego rodziny może pomóc tym, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji. CZYTAJ TAKŻE: Jerzy Zelnik nie kryje dumy, wnuk idzie w jego ślady! „To człowiek renesansu” „Nie wiadomo, jak jej choroba alkoholowa potoczyłaby się dalej, gdyby nie moja interwencja. Zaprowadziłem ją na odwyk, więc musiałem być dorosłym, będąc nastolatkiem. Nie boję się mówić o dzieciństwie, nie użalam się nad sobą. Chcę pokazać wszystkim ludziom, którzy mnie obserwują, że da się. Nie ważne, ile masz środków, jakie masz warunki. Da się spełnić to, o czym marzysz”, zwierzał się w programie. Wtórowała mu pani Agnieszka. „Młodzież potrzebuje wzorców i jeśli nasza historia pomoże uratować choć jedną rodzinę, to warto ją opowiedzieć”, dodawała w rozmowie z Party. Dawid Kwiatkowski — jaką ma relację z mamą? Dziś artystę i jego mamę łączy szczególna więź, którą eksponują na każdym kroku. Błędy przeszłości zostały wybaczone, w przyszłość patrzą z nadzieją. Pani Agnieszka z wdzięcznością mówi o poświęceniu, na jakie zdobył się jej ukochany syn. „Walczył o mnie całym sercem, ile tylko miał sił. Tak jak ja sama nie potrafiłam o siebie zawalczyć” — przyznała Magdalenie Jabłońskiej-Borowik. Dzięki sukcesowi Dawida mogła przeżyć rzeczy, o których nigdy się jej nie śniło. Jest również jego największą fanką! Jeździ na koncerty, a także zna teksty wszystkich piosenek. Jednak wyjazdy w trasy koncertowe to nie wszystko. W 2019 roku oboje wzięli udział w programie TVN Starsza pani musi fiknąć. Piosenkarz zabrał mamę na niezapomnianą podróż do RPA, którą zarejestrowały kamery. Był to dla nich wyjątkowy czas autorefleksji, wrażeń oraz wspaniałych przygód. ZOBACZ TAKŻE: „Macierzyństwo mnie wciągnęło i uszczęśliwiło”. Edyta Geppert po urodzeniu syna chciała zrezygnować z kariery „Dzięki Bogu powiedziałem TAK, jedźmy, chcę zabrać mamę na drugi koniec świata i odpłacić się za te kilkanaście lat okrutnych pobudek i krzyków z rana, że jak się znów spóźnię do szkoły, to wyrzuci mnie z domu. Wybrałem RPA, a mamie zafundowałem ekstremalne atrakcje i czasami wyrzuty sumienia trzymały mnie kurczowo za serce, ale... tylko przez chwilę. Nigdy nie powiedziałbym, że moja mama może być tak dobrym kompanem w podróży i że program komercyjny jest w stanie ukazać mi nową mamę, pomoże mi poznać mi ją na nowo” — napisał Dawid Kwiatkowski na swoim Instagramie w ramach zapowiedzi wspólnego formatu. W mediach społecznościowych nie brakuje ich wspólnych zdjęć. Dumna pani Agnieszka chętnie pokazuje się u boku syna i wspiera go na każdym kroku. On z kolei wie, że może na niej polegać. „Pamiętam jak jakiś czas temu straciłem siły, leżałem na ziemi i nie mogłem się podnieść... zadzwoniłem do Ciebie na FaceTime wiedząc, że jesteś bardzo daleko, ale chyba tylko Ty byłaś w stanie jakoś mnie z tego głębokiego doła wyciągnąć. Rozmawialiśmy około 10 minut, a po rozmowie wstałem i ruszyłem dalej” — napisał kilka lat temu przy okazji Dnia Kobiet. Dawid bardzo chętnie wraca do Gorzowa Wielkopolskiego. Takie wyjazdy są dla niego miłą odskocznią od pełnej wrażeń codzienności. „Kiedy zostałem wypchany do dużego miasta, nie chciałem wracać do Gorzowa tak często. Ale coraz częściej udaje mi się znajdować czas i spędzać go z rodzicami i najbliższymi” — przyznał w 2018 roku w rozmowie z Gazetą Lubuską. Całej rodzinie życzymy dużo spokoju i najwspanialszych chwil. Dawid Kwiatkowski z mamą Agnieszką Kwiatkowską
Alkoholizm, depresja, pobyt w domu dziecka. Poruszająca historia Elżbiety Czyżewskiej
Była nazywana „polską Marilyn Monroe”, zaś za zachodnią granicą „królową bez kraju”. Elżbieta Czyżewska w latach 60. wspięła się na szczyt popularności. Grała u Wajdy, Hassa, Kutza. W genialny sposób odtwarzała zarówno role komediowe, jak i dramatyczne. Cieszyła się powodzeniem u mężczyzn. A to wszystko, jak mówiła zaprzyjaźniona z nią Agnieszka Osiecka, za sprawą „obłędnego biustu, szalenie zgrabnych nóg i najpiękniejszego uśmiechu, jaki w życiu widziała”. Niestety, jej życie osobiste pełne było osobistych dramatów. Matka oddała ją oraz siostrę do domu dziecka, porażki w życiu zawodowym i miłosnym sprawiły, że popadła w szpony nałogu. Genialna aktorka odeszła 17 czerwca 2010 roku w szpitalu w Nowym Jorku. Przegrała walkę z nowotworem. Miała 72 lata. Elżbieta Czyżewska: smutne dzieciństwo i pobyt w domu dziecka Od najmłodszych lat jej życie było naznaczone stratą. Elżbieta Czyżewska przyszła na świat 14 kwietnia lub 14 maja (źródła nie są co do tego zgodne) 1938 roku w Warszawie. Niestety, ojciec Jan w trakcie II wojny światowej zginął. Matka Jadwiga Gimpel, z zawodu krawcowa, nie potrafiła udźwignąć ciążącej na niej odpowiedzialności, także finansowej. Cała rodzina żyła w wielkiej biedzie. Mieszkali w suterenie na Tamce, bez bieżącej wody i elektryczności. Mała Ela miała do dyspozycji klaustrofobicznych rozmiarów pokoik. Matka szukała ukojenia i odskoczni od brutalnej rzeczywistości w alkoholu. Wdawała się w przelotne romanse, nie potrafiła zapewnić dziewczynkom (przyszła aktorka miała siostrę) stabilizacji. Z uwagi na trudną sytuację osobistą i nałóg, oddała w końcu córki do domu dziecka w Konstancinie. Elżbieta i Krystyna stały się sobie wówczas bardzo bliskie. Mogły liczyć wyłącznie na siebie... A to okazało się tak samo błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Dzieciństwo było przez długi czas dla przyszłej gwiazdy tematem tabu. Wstydliwą raną, którą spycha się w niebyt. Niechętnie wracała do tych czasów, długo nie było wiadomo, co tak naprawdę wydarzyło się w jej młodości... Z drugiej strony było silnym bodźcem, by wyrwać się z biedy i zawalczyć o marzenia. Gdy były już nastolatkami, Jadwiga Gimpel odebrała córki z placówki opiekuńczo-wychowawczej, mimo że jej sytuacja wcale nie przedstawiała się znacznie lepiej. Pobyt w domu dziecka położył się cieniem na dalszym życiu Elżbiety Czyżewskiej. Wiecznie niespełniona, czuła się gorsza, mimo zachwytów publiczności i krytyków. Potrzebowała nieustannej uwagi i zapewnień, którymi nieskutecznie łatała niskie poczucie własnej wartości. I to właśnie ono ostatecznie wpłynęło destrukcyjnie na jej dalsze losy... Elżbieta Czyżewska: trudne początki i przyjaźń z Beatą Tyszkiewicz Na tym etapie życia była jednak zdeterminowana. Już w liceum zaczęła wykazywać talent aktorski i wokalny. Brała udział w szkolnych akademiach oraz uzależniła się od... czytania. Być może wynikało to z warunków, w jakich żyła i chęci nadrobienia braków w edukacji. Książki nosiła ze sobą dosłownie wszędzie. O jej dalszych losach zdecydował przypadek. Do egzaminów w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej przystąpiła za namową znajomych z kółka recytatorskiego. Jak na ironię, oni odpadli w przedbiegach, ona zaś z miejsca zachwyciła komisję i już wiedziała, co chce robić w życiu. Studia ukończyła w 1960 roku, była na roku m.in. z Januszem Głowackim. Podkreślał, że od początku wykazywała się niezwykłym talentem i wyczuciem w kreowaniu postaci. Z pewnością pomagała jej nietuzinkowa, zniewalająca wręcz uroda. Agnieszka Osiecka nazywała jej biust „obłędnym”, zaś Beata Tyszkiewicz nie miała wątpiła, że Elżbieta Czyżewska jest posiadaczką „najpiękniejszych nóg” w Polsce. Wyrwanie się z biedy nie było jednak takie proste. Z pomocą przyszła właśnie Beata Tyszkiewicz. Wiedziała, że warunki, w których mieszka uzdolniona przyjaciółka, są skandaliczne. Maleńki pokoik musiała dzielić z siostrą, co nie pozwalało na rozwijanie talentu w trakcie studiów. Tak mówiła o wizycie w jej rodzinnym mieszkaniu w książce „Zachłanne na życie” Sławomira Kopera. „(...) zobaczyłam, że ona nie ma nie tylko swojego pokoju, ale nawet swojego kąta. Poszłam więc do prorektora Baczyńskiego, prosząc, aby w tak wyjątkowej sytuacji przyznał jej miejsce w „Dziekance”. Udało się i od tej pory mieszkała razem ze mną w pokoju”. Dzięki temu Elżbieta Czyżewska mogła poświęcić się ćwiczeniom. I rozkwitła w iście gwiazdorskim stylu... View oEmbed on the source website Elżbieta Czyżewska: pierwsze role i rozkwit kariery Pierwszą rolę również otrzymała przypadkiem. W połowie lat 50. przebywała z koleżankami z roku na wakacjach na Mazurach. Tam swój film dokumentalny kręcił Jerzy Łomnicki, którego asystentem był Stanisław Bareja. Dzięki uporowi i wrodzonemu wdziękowi otrzymała angaż i zagrała „dziewczynę przechadzają się w tle”. Szybko stało się jasne, że odniesie spektakularny sukces. Ten przyszedł dosyć szybko. W 1960 wcieliła się w uwodzicielską Renatę w „Mężu swojej żony” Stanisława Barei, u tego samego reżysera zagrała jeszcze w „Żonie dla Australijczyka” (1963) i „Małżeństwie z rozsądku” z 1966, gdzie wystąpiła u boku Daniela Olbrychskiego i Bohdana Łazuki. Ogromną popularność dały jej role w komediach „Giuseppe w Warszawie” (1964) oraz „Gdzie jest generał...” (1963). Obie poruszały w zabawny sposób tematykę wojenną i sprawiły, że gwiazda Czyżewskiej rozbłysła w pełni. Nazywano ją „królową polskich komedii”, była świetnie przyjmowana jako aktorka teatralna, serialowa i komediowa. Wydawało się, że dobrej passy nic nie jest w stanie zatrzymać. Tym bardziej, że zabiegali o nią czołowi reżyserzy. Zagrała w „Rękopisie znalezionym w Saragossie” Wojciecha Jerzego Hasa z 1964 oraz „Milczeniu” Kazimierza Kutza (1963). Wisienką na torcie było poprowadzenie u boku Lucjana Kydryńskiego międzynarodowego festiwalu w Sopocie. Jak zauważa w swoim artykule na łamach Gazeta.pl Natalia Jeziorek, tak wielka popularność Czyżewskiej wynikała z jej bardzo indywidualnego podejścia do kreowanych postaci. W pewnym momencie nie wyobrażano sobie hitowej produkcji bez udziału seksbomby! Tak pisał o tym fenomenie Bogdan Łazuka w książce „Przypuszczam, że wątpię”. „Przy omawianiu obsady do nowego filmu padało zwykle stwierdzenie: Tylko nie Czyżewska, bo tak dużo grała. Po półgodzinnej dyskusji cała ekipa filmowa orzekała jednak: Tylko Czyżewska, dzwońcie do niej”. Na jej punkcie szaleli i mężczyźni, i kobiety. Te ostatnie chciały wyglądać i zachowywać się jak ona. Stała się niekwestionowaną ikoną stylu, każda jej kreacja wywoływała jęki zachwytu na salonach. Inspirowano się nawet sposobem jej uczesania! W życiu prywatnym również odniosła sukces. Wyszła za mąż za początkującego wówczas scenarzystę Jerzego Skolimowskiego. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Szybko zaczął mieć wpływ także na jej życie zawodowe i wybór ról. Angażował ją zresztą do swoich produkcji. Wystąpiła m.in. w „Rysopisie” z 1964 oraz Walkowerze (1965). Jednak w tym samym roku rozwiodła się. Dlaczego? Różnica charakterów, problemy z dochowaniem wierności... Jednak Elżbieta Czyżewska długo nie pozostawała samotna. W tamtym czasie poznała amerykańskiego dziennikarza – Davida Halberstama. Fatalne zauroczenie czy miłość na przekór światu? Jedno jest pewne: gdyby nie on, z pewnością jej całe życie potoczyłoby się zupełnie inaczej... CZYTAJ TEŻ: Związek z Elżbietą Grocholską nadał jego życiu sens. Krzysztof Zanussi żałował, że rzucił się w to uczucie tak późno Błogosławieństwo i przekleństwo. Małżeństwo Elżbiety Czyżewskiej z Davidem Halberstamem Był uznanym na świecie dziennikarzem „New York Times” z Pulitzerem na koncie. Do Polski przybył w połowie lat 60., a więc u szczytu kariery Czyżewskiej. Poznali się na przyjęciu po premierze spektaklu „Po upadku”, adaptacji głośnej sztuki Arthura Millera, w Warszawie. Zagrała w nim rolę Maggie i dzięki niej zyskała miano „polskiej Marilyn Monroe”. Między aktorką a Amerykaninem z miejsca zaiskrzyło. Pod jego wrażeniem było wówczas całe środowisko artystyczne stolicy oraz... władze Polski Ludowej! Jego urokowi uległa także wówczas niespełna 30-letnia Elżbieta. Ślub wzięli 13 czerwca 1965 roku. Wydawali się parą idealną: ona atrakcyjna, niesamowicie popularna o zniewalającej urodzie i uroku osobistym. On uznany dziennikarz, ceniony na świecie, za którym oglądały się wszystkie kobiety. Mieli wszystko. Przywileje, pozycję, luksusy zarezerwowane tylko dla najbogatszych. Do czasu... David Halberstam opublikował na łamach „New York Times” artykuł, krytykujący politykę ówczesnego I sekretarza KCPZPR Władysława Gomułki. Z dnia na dzień stał się nad Wisłą persona non grata. Opuścił Polskę w 1967 roku. Dla Czyżewskiej stało się jasne, że ona także musi podjąć decyzję. Jednak żal jej było wszystkiego, co do tej pory osiągnęła, w tym kontraktu z Teatrem Dramatycznym. Postanowiła przeczekać. Niestety, władze komunistyczne nie zapomniały, co zrobił jej ukochany. W odwecie to ona znalazła się na ich celowniku. Wydarzenia z marcu 1968 roku nie poprawiły sytuacji. Wręcz przeciwnie. W prasie zaczęły ukazywać się niepochlebne artykuły na temat Elżbiety Czyżewskiej. Kreowano ją na wroga narodu. Stało się jasne, że wyjazd do USA był jedynym rozsądnym wyjściem z sytuacji. Pierwszą próbę podjęła 6 kwietnia. Jednak na Okęciu zgotowano jej rewizję osobistą, która według świadków miała być jedynie formą upokorzenia. Koniec końców granice Polski aktorka opuściła 22 kwietnia 1968 roku. Agnieszka Osiecka, Maryla Rodowicz i Elżbieta Czyżewska, 50. urodziny Daniela Olbrychskiego, 30.11.1995 rok W USA uczyła samą Meryl Streep. Ale wielkiego sukcesu nie odniosła Zamieszkała na Manhattanie w Nowym Jorku. Grywała w tamtejszych teatrach. Do Polski wróciła w połowie grudnia 1968 na zaproszenie Andrzeja Wajdy. Wybrał ją do głównej roli, Eli, we „Wszystko na sprzedaż”. Władze były oburzone, wysyłały listy, potępiające tę decyzję. Na próżno. Po skończonych zdjęciach wróciła za ocean. I przez kolejnych 11 lat nie pojawiła się nad Wisłą... Jej amerykański sen nie spełnił się jednak tak, jak być może zakładała. Grywała głównie w teatrach. Wszystko za sprawą wyraźnego słowiańskiego akcentu i słabości do napojów wyskokowych. Jednak w 1974 roku na deskach Yale Repertory Theatre otrzymała angaż w spektaklu „Biesy” Dostojewskiego w reżyserii Andrzeja Wajdy. W tej samej sztuce zagrała również... młodziutka Meryl Streep. Gdy zobaczyła Elżbietę Czyżewską na scenie, nie kryła zachwytu. Poprosiła ją o prywatne lekcje. Polka zgodziła się. Krytycy nie mają wątpliwości, że to dzięki temu spotkaniu udało się Streep stworzyć fantastyczną kreację Zofii Zawistowskiej w „Wyborze Zofii”, dramacie z 1982 roku. Za rolę tę otrzymała zresztą Oscara. To właśnie Elżbieta Czyżewska nauczyła ją mówić z wyraźnym polskim akcentem. Niestety, w 1977 roku małżeństwo Polki i Davida Halberstama przeszło do historii. Zrozpaczona aktorka zaczęła bez opamiętania topić smutki w alkoholu. Jej kariera po raz kolejny załamała się. Brak odpowiednich środków wpędził ją w duże problemy finansowe. I był to początek końca Elżbiety Czyżewskiej. Elżbieta Czyżewska w Międzyzdrojach, 2003 rok Powrót do Polski, przyjaźń z Joanną Pacułą i... „Seks w wielkim mieście” Dzięki sierpniowi 1980 roku mogła wrócić do Polski. Uznani twórcy nie zapomnieli o niej, dlatego zagrała w „Debiutantce” Barbary Sass oraz w „Limuzynie Daimler-Benz” Filipa Bajona. Z kolei w roku 1982 pojawiła się w obrazie „Odwet” Tomasza Zygadły. Rok temu przyniósł również niezwykłe spotkanie Elżbiety Czyżewskiej z Joanną Pacułą. To jeden z najbardziej zagadkowych i niewyjaśnionych epizodów w życiu obu pań. Młoda wówczas aktorka przyszła do 44-letniej koleżanki z prośbą o pomoc. Ta zgodziła się, udzieliła jej schronienia i zajęła się karierą 25-latki. Umawiała na castingi, poznawała z wpływowymi osobami z branży, sprawiła, że Pacuła szybko zaczęła być kojarzona za oceanem. To dzięki Czyżewskiej otrzymała rolę w „Parku Gorkiego” z 1983 roku. Za sprawą tej kreacji aktorskiej była nominowana do Złotego Globu za najlepszą rolę drugoplanową. Sielankę przerwała kłótnia obu pań. Jej przyczyny do dziś owiane są tajemnicą. Wiadomo jedynie, że Joanna Pacuła podjęła decyzję o wyjeździe do Los Angeles. Jej starsza koleżanka ponownie została sama... Relacja ta stała się inspiracją dla Agnieszki Holland i Jerzego Bogajewicza do nakręcenia filmu „Anna”. Elżbieta Czyżewska miała nawet zagrać w nim główną rolę, jednak na skutek nieporozumienia, nigdy do tego nie doszło. Otrzymała jednak pewne wynagrodzenie. Jak na ironię, w tytułową rolę wcieliła się Sally Kirkland, która... wypadła znakomicie. W konsekwencji na jej konto powędrował Złoty Glob, jak również nominacja do Oscara. I choć w kolejnych latach Polka nadal pozostawała aktywna zawodowa, jej gwiazda zaczęła blednąć. Na uwagę zasługują jeszcze kreacje w takich filmach, jak „Stracone lata” Sidneya Lumeta oraz „Niewłaściwe miejsce” – była to pierwsza rola pierwszoplanowa w filmie od jej przyjazdu do Ameryki. Grała w spektaklach teatralnych oraz w rodzimych produkcjach. Świetnie przyjęto jej kreację w „Polowaniu na karaluchy” i „Antygonie w Nowym Jorku” Janusza Głowackiego. W 1996 roku można było podziwiać ją na dużym ekranie u boku Jeanne Moreau w komedii „I Love You, I Love You Not”, zaś w 1999 roku pojawiła się w jednym z odcinków „Seksu w wielkim mieście”! Wcieliła się w doktor Shapiro, seksuolożkę. W Polsce o Elżbiecie Czyżewskiej nigdy nie zapomniano. W 1997 roku było członkinią Jury Konkursu Głównego 22. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Sześć lat później uhonorowano ją w sposób szczególny. Odcisnęła wówczas swoją dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach. z kolei w 2005 roku otrzymała Krzyż za zasługi kulturalne w Polskim Konsulacie Generalnym w Nowym Jorku. Rok później zagrała nieznajomą z Nowego Orleanu w „Samotności w sieci”. Nadal grywała w teatrach, także rodzimych, jednak w 2007 spadł na nią podwójny i ostateczny cios... CZYTAJ TEŻ: Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem niemal pół wieku. Mieli dwójkę dzieci: syna Dawida i teatr Dwie śmierci, choroba i ostatnie lata życia Elżbiety Czyżewskiej Wtedy zmarła jej ukochana siostra Krystyna, zaś chwilę później były mąż, z którym była związana przez 12 lat, David Halberstam. Mężczyzna zginął w wypadku samochodowym. Elżbieta Czyżewska nigdy nie poradziła sobie z tymi stratami. Popadła w głęboką depresję. W ostatnich latach wycofała się z życia publicznego. Zmagała się z chorobą: nowotworem przełyku. Nikogo, kto ją znał, aż tak to nie dziwiło. Jej nieodłącznym atrybutem była papierośnica. Zabierała ją ze sobą dosłownie wszędzie. Walki z rakiem nie udało jej się wygrać. Zgasła w New York Presbyterian Hospital na Manhattanie 17 czerwca 2010 roku. Jej pamięć uczcił m.in. „New York Times” i to właśnie w ich publikacji została nazwana „królową bez kraju”. Pogrzeb aktorki odbył się cztery miesiące później. 18 października 2010 roku została pochowana na warszawskich Powązkach. W ostatniej drodze towarzyszyli jej m.in. Janusz Głowacki, Joanna Szczepkowska i Daniel Olbrychski. Ten ostatni mówił o tej chwili: „Nie spodziewałem się takich tłumów jak na pogrzebie Zbyszka Cybulskiego, ale skromność tej uroczystości mnie zasmuciła. Gdy spotkamy się ponownie, powiem Elżbiecie, że na widowni był komplet”. Odeszła tak, jak żyła – samotnie... Elżbieta Czyżewska, 2 lipca 2003 roku. 7 lat przed śmiercią:
Alkohol zrujnował mu życie oraz relację z jedynym dzieckiem. Ryszard Ostałowski zmarł zapomniany
Przez nałóg zostawił rodzinę. Jego córka jest dziś znaną aktorką
Pojawiał się w najbardziej kultowych filmach i serialach, z powodzeniem grywał na deskach teatralnych — niestety Ryszard Ostałowski był nie tylko doskonałym aktorem, ale też ofiarą nałogu, który doszczętnie zniszczył mu życie i karierę. Porzucił rodzinę dla alkoholu, ostatnie chwile spędził w samotności, a świadkowie twierdzą, że spotkali go żebrzącego o papierosy na ulicy... Doczekał się jednak jedynej córki, w której żyłach płynie artystyczna krew. Ryszard Ostałowski — początki kariery Zapowiadał się na świetnego aktora... Urodzony 11 maja 1934 roku Ryszard Ostałowski już jako młody chłopak kochał teatr i sztukę — wychowując się w okresie II wojny światowej nie miał zbyt wiele czasu na rozwój pasji. Trudne doświadczenia miały odcisnąć na nim piętno w późniejszych latach, lecz nigdy nie zrezygnował z marzeń. Tuż po ukończeniu obowiązkowej edukacji, przepełniony zapałem rozpoczął studia w warszawskiej szkole teatralnej. CZYTAJ TAKŻE: Tak kochają się Tomasz Szczepanik i Monika Paprocka-Szczepanik. Połączyła ich praca, przeszli przez trudne chwile Debiut aktorski zaliczył jeszcze przed uzyskaniem dyplomu, występując w noweli "Trzy starty" z 1955 roku jako Tadeusz Zaremba. Udany występ, a także wrodzony talent i umiejętności otworzyły przed nim drzwi do wielu kolejnych. Aktor zachwycał zarówno na dużym, jak i małym ekranie. "Wszystko na sprzedaż", "Potop", "Trędowata" — lista filmów, w których występował, dziś robi niemałe wrażenie. Miał również na koncie role w serialach: "07 zgłoś się", "Alternatywy 4" czy "Zmiennicy". Choć u szczytu kariery był wprost rozchwytywany przez reżyserów, swoje powołanie odnalazł na scenie. Ryszard Ostałowski, "Trzy starty", 1955 Dominika Ostałowska, być może plan „M jak miłość”, 28.05.2001 rok Ryszard Ostałowski i Dominika Ostałowska. Córka poszła w jego ślady, tak wyglądała ich relacja Można powiedzieć, że równie udane było jego życie prywatne, a przynajmniej do czasu... W połowie lat 60. artysta poznał dziennikarkę, Irenę Ostałowską. Ona odwzajemniła jego uczucie, a już niedługo później para stanęła na ślubnym kobiercu i powitała swoją jedyną córeczkę. Ojciec z pewnością miałby bardzo dużo powodów do dumy — Dominika Ostałowska postanowiła pójść w jego ślady i od dawna występuje na ekranie oraz przed publicznością. Ostatecznie jednak to nie Ryszard zaszczepił w niej pasję do aktorstwa, a jego żona... Która uciekła od męża zaledwie trzy lata po narodzinach dziewczynki. ZOBACZ TAKŻE: Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński wspólnie pokonywali życiowe zakręty. Są razem blisko 40 lat Między małżonkami pojawiła się przeszkoda tak duża, że zupełnie zaprzepaściła łączące ich uczucie. Ostałowski ze swoimi skłonnościami do nałogu oraz częstego zaglądania do kieliszka zmusił ukochaną do podjęcia decyzji ostatecznej. "Ojciec był bardzo dobrym i uroczym człowiekiem, lecz jego wrażliwość okazała się większa niż umiejętność radzenia sobie z przeciwnościami losu. Przed problemami uciekał w alkohol. Mama postąpiła słusznie, podejmując decyzję o rozstaniu. Dzięki temu nasze życie było spokojniejsze" — przyznała ich córka w rozmowie z magazynem Tina. Aktor nieszczególnie przejął się rozpadem rodziny... A wspólne życie dwóch kobiet wcale nie było łatwe. Dominika wspominała to wszystko z pokorą i bolącym sercem. "Czasy były wtedy ciężkie. W dodatku mama nie była kobietą specjalnie zaradną. Nigdy nie dbała o rzeczy materialne. […] Dla mamy bardziej liczyły się sprawy duchowe: książki, sztuki teatralne, muzyka, intelektualne dyskusje. Taki był świat jej wartości. Mimo to starała się, by niczego mi nie brakowało". Ryszard Ostałowski zmarł w zapomnieniu Odejście żony i córki były dla aktora zielonym światłem... Po tym całkowicie zatracił się w nałogu, równocześnie pracując nieustannie na planach zdjęciowych. Alkoholizm i pracoholizm wyniszczały go od środka. Pozostawał aktywny zawodowo aż do końca lat 80., następnie odstawiając karierę na bok. Gdy Dominika Ostałowska próbowała odnowić kontakt z ojcem i wyciągnęła do niego pomocną dłoń, nie przyjął jej. "Kiedy próbowałam się do niego zbliżyć, los nie dał nam szansy na przyjaźń" — przyznała z żalem w Rewii. Ponoć spotkali się kilka razy, wysyłał też listy — jedyną pamiątkę, jaka się po nim uchowała. Nie była to jednak typowa relacja rodzica i córki... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dorotę Stalińską i Agnieszkę Osiecką łączyła przyjaźń. Ale poetka dopuściła się zdrady Ostatnie lata spędził w skrajnej biedzie, żebrząc na ulicach. Okoliczni przechodnie często spotykali złamanego życiem artystę, proszącego ich o jedzenie czy papierosy. Alkohol wpędził go w ruinę oraz bardzo szybko zabrał z tego świata. Dramatyczne losy Ryszarda Ostałowskiego zakończyły się 2 listopada 1998 roku w Drewnicy. Zmarł zapomniany i osamotniony. W chwili śmierci miał tylko 64 lata. Źródło: Plejada.pl, kultura.gazeta.pl, kultura.onet.pl Ryszard Ostałowski, "Zmiennicy", 1986 Dominika Ostałowska, Warszawa, 07.09.2005
Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk
Życie nie oszczędziło aktorce bólu i cierpienia...
Zagrała właściwie jedną znaczącą rolę: tę w serialu „Wojna domowa” w latach 60. XX wieku, która była dla niej swego rodzaju terapią. Elżbieta Góralczyk przeszła w życiu przez piekło. Jej rodzice zmagali się z chorobą alkoholową, od najmłodszych lat była zdana tylko na siebie. Serialowa Anula miała męża tyrana. Gdy od niego odeszła, córka zerwała z nią kontakt. Zmarła po dramatycznej walce z wyczerpującą chorobą. Samotna i opuszczona przez wszystkich. Jej życie to materiał na przejmujący, pełen bólu film. Bez happy endu. Artykuł aktualizowany 16.01.2025 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 17.01.2025 r.] Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Jak sama mówiła w wywiadzie udzielonym cztery lata przed śmiercią, jej dom nie należał do porządnych i ułożonych. Elżbieta Góralczyk od najmłodszych lat patrzyła na zmagania rodziców z chorobą alkoholową. Kłócili się, wszczynali awantury i nie byli w stanie zapewnić dwójce dzieci stabilizacji. Ojciec był również przeciwny karierze filmowej córki, o której pewnego dnia się dowiedział. Na szczęście po jej stronie stanęła matka. Jak na ironię, chętnie wydawał na napoje wyskokowe gaże zarobione przez dziecko. Przy tym nie okazywał żadnej wdzięczności. Wręcz przeciwnie: regularnie znęcał się nad nią psychicznie. Szybko wkroczyła w dorosłe życie. Może zbyt wcześnie... „Zawsze byli zajęci wyłącznie sobą. Całe ich życie było jednym wielkim problemem. Byli uzależnieni od alkoholu, a nasz dom wcale nie należał do porządnych. Często wybuchały konflikty, bo na wódkę zawsze znalazło się parę złotych, ale na buty dla dzieci już nie. Wiedziałam, że w innych rodzinach jest inaczej. Uciekłam od rodziców. Sama musiałam się martwić o siebie i młodszego braciszka. Interesować się czy mu ciepło, czy jadł. W życiu nie bardzo, ale przynajmniej w filmie mogłam być dzieckiem. I to było super”, zwierzała się w „Fakcie” w sierpniu 2004 roku. Dodawała, że rola Anuli była dla niej terapeutyczna. Wyobrażała sobie, że wuj i ciotka z „Wojny domowej” to tak naprawdę jej rodzice. Kochający, którym zależy na jej szczęściu. I którzy są w stanie zrobić wszystko, by ją chronić. Sam Jerzy Gruza, reżyser i scenarzysta serii, polecił Alinie Janowskiej, by otoczyła dzieci – Anulę i Pawła – opieką. Przystała na tę propozycję. „Mając za sobą pedagogikę baletową, pedagogikę interpretacji piosenki i w ogóle skłonności pedagogiczne, zrobiłam to z wielką przyjemnością. Lubię uczyć. Zapraszałam ich do siebie, do domu i rozmawialiśmy o wszystkim, o życiu, o składni etc. Miało to charakter prywatnych rozmów przy użyciu filmowego tekstu, ale dało dobre rezultaty. Gruza był zadowolony”, relacjonowała Janowska w rozmowie z magazynem „Tele Tydzień”. ZOBACZ: Żaden z trzech związków Barbary Wrzesińskiej nie przetrwał. Z Jackiem Janczarskim rozstała się przez inną... Elżbieta Góralczyk o roli Anuli w „Wojnie domowej” Gdy miała 14 lat i chora oraz samotna siedziała w domu, usłyszała w telewizji ogłoszenie. Edyta Wojtczak powiedziała wówczas ze szklanego ekranu, że poszukują młodej dziewczyny do roli w nowym serialu. Poczuła, że to jej szansa, że być może los się do niej uśmiechnie. Nie myliła się. Na casting poszła w tajemnicy przed rodzicami! „Miałam na sobie zwyczajny, szkolny fartuszek z białym kołnierzykiem. Tak bardzo chciałam, żeby mnie wybrali. I udało się! Minęło trochę czasu i zawiadomili mnie, że znowu mam przyjść. Po trzech miesiącach były już ostatnie eliminacje i zdjęcia próbne przed kamerą z Andrzejem Szczepkowskim i Aliną Janowską. Czułam, że dostanę tę rolę”, zwierzała się. Czym urzekła osoby z telewizji? Skromnością i normalnością. Inne dziewczyny – jak mówiła – miały na sobie piękną, koronkową bieliznę, której im zresztą piekielnie zazdrościła. Ale to właśnie aparycja dziewczyny z sąsiedztwa, charakterystyczne roziskrzone oczy i burza blond włosów, przywodząca na myśl gwiazdy Hollywood, zapewniła jej angaż. Niestety, gdy go otrzymała, rywalki z castingu nie dawały za wygraną. Wysyłały do niej listy, w których nie brakowało inwektyw i bardzo przykrych słów. „Pisały, że jestem gruba, brzydka, mam brzydkie zęby, nazywały mnie wodogłowiem. Bardzo to wtedy przeżywałam. No i rzeczywiście miałam na sobie trochę tłuszczyku, biust mi urósł... Nie lubiłam swojego wyglądu”, wspominała z goryczą po latach. Niestety, emisja serialu zbiegła się z tragicznym wydarzeniem w życiu osobistym. Gdy wszystkie nastolatki w Polsce chciały być takie jak Anula, na nią spadł bolesny cios. Zmarł wówczas ojciec Elżbiety Góralczyk. Jej matka nie otrzymała po nim nawet emerytury. Czuła się zobligowana, by wspomóc rodzinę w trudnej sytuacji. Wzięła obowiązki na swoje wątłe barki. Na domiar złego, mimo sukcesu „Wojny domowej”, serial został w 1966 roku, po jednym 15-odcinkowym sezonie, zdjęty z anteny przez decyzję szefa Komitetu Kinematografii PRL, Jerzego Wilhelmiego. „»Wojna domowa« wnosiła do naszej rzeczywistości delikatny absurd, surrealizm i luz, które nie były mile widziane. Decyzję o produkcji wydał w telewizji traktowany marginalnie dział dziecięco-młodzieżowy, tymczasem okazało się, że odbiór jest zaskakująco szeroki. Serial zniknął, kiedy zauważono w jednym z odcinków, że pies sika na »Kulturę«. Ja tego nie wymyśliłem. Nie byłem rewolucjonistą. Pies sam z siebie nasikał na partyjne czasopismo”, wspominał Jerzy Gruza w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”. Cała obsada poszła w swoją stronę. Elżbieta Góralczyk również czekała na propozycje, ale te nie przychodziły. Musiała więc podjąć trudną decyzję, by się utrzymać i zarobić na życie. Szukała zatrudnienia jako modelka, także w telewizji. Niestety, w latach 70. zagrała w zaledwie dwóch filmach: „Nos” (1971, Dasza, służąca) oraz „Życie na gorąco” (1978, Maria Globner, sekretarka Ottona Ildmanna). Były to jednak raczej epizody, więc wiedziała, że musi poszukać zatrudnienia gdzie indziej. Postanowiła zdać maturę (z sukcesem!), dostała się do szkoły charakteryzatorskiej. Po jej ukończeniu znalazła pracę w TVP – polubiła magię telewizji. W końcu jedno wydarzenie całkowicie odmieniło jej życie... „Mój przyjaciel malarz pojechał wystawiać swoje prace w Wiedniu. Napisał list, żebym przyjechała. Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Małżeństwo Elżbiety Góralczyk: wyszła za tyrana Gdy jej pobyt zmierzał ku końcowi, poznała mężczyznę. Austriaka, prawnika. Zauroczyła się. Jednak to, co przykuło jego uwagę i sprawiło, że narodziło się między nimi silne uczucie, później stało się przekleństwem... „Zwrócił moją uwagę tym, że nie był wobec mnie nachalny. Zachowywał się z dystansem. Dopiero potem miało się okazać, że ten dystans towarzyszy mu cały czas”, zwierzała się. Nie została jednak w Wiedniu na stałe. Wróciła do Polski, on po dwóch miesiącach przyjechał w odwiedziny. Tak przypieczętował jej przeznaczenie. „Przez cały jego pobyt z kimś się spotykaliśmy, kogoś odwiedzaliśmy. Był zafascynowany takim życiem. Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: „Gość jest jak ryba. Po trzech dniach śmierdzi". Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Nie znalazła szczęścia u boku ukochanego. Byli razem przez 20 lat. Ona – odizolowana od bliskich i przyjaciół. Samotna. On wiecznie wymagający i niezadowolony. Tyran i furiat, który wpędził ją w kompleksy, traktował jak służącą. W tym koszmarze trwała przede wszystkim dla urodzonej 17 kwietnia 1975 roku córeczki Dominiki. „To, co mojego męża najpierw fascynowało, później go przestraszyło. Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Jak udało jej się wytrzymać przez tyle lat? Grała. Być może była to jej największa i najtrudniejsza rola zarazem. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, zwierzała się. Nie mogła nawet przyjmować w domu gości. Każda konfrontacja kończyła się awanturą. W końcu nie wytrzymała. Popadła w depresję. Wiedziała, że musi odejść. Na dodatek zdiagnozowano u niej wówczas poważną chorobę nerek. Mimo zmagań z tak bolesną dolegliwością, wciąż dawała z siebie dużo innym. Sama jednak pozostawała bez pomocy... „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. CZYTAJ TEŻ: Tak alkoholizm wyniszczał Agnieszkę Osiecką. Choroba ją pogrążyła... Bolesny rozwód, choroba nerek, 11 operacji Gdy mąż dowiedział się, że chce odejść, wpadł w furię. Obiecał sobie, że zostawi ją z niczym. Tak też się stało: tym bardziej, że pani adwokat, którą zatrudniła, była jego koleżanką. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, mówiła ze smutkiem. Zaczęła samotnie wynajmować mieszkanie. Dowiedziała się o chorobie przypadkiem, gdy pewnego dnia poszła do przyjaciółki na wystawną kolację. Nie była w stanie nic zjeść. Zadowoliła się rosołem. „Cały dzień źle się czułam. Następnego dnia zauważyłam, że mam żółte dłonie. Dzień później miałam już żółte źrenice. Pojechałam do kliniki. Zrobili mi badania. Kiedy lekarka wyszła z gabinetu, powiedziała: „To chyba jakaś pomyłka, z takimi wynikami to pani by już nie żyła". Miałam tak mało czerwonych ciałek krwi, że odwieziono mnie na sygnale do szpitala i zrobiono transfuzję”, relacjonowała. Okazało się, że cierpi na HUS, czyli czyli zespół hemolityczno-mocznicowy - rodzaj schorzenia atakującego nerki. Z powodu przyjmowania leków odwadniających, ponownie trafiła do szpitala. Lekarz zalecił przyjmowanie płynów. Zbyt wielu, jak się okazało. „Podniosło mi się ciśnienie, nerki nie wytrzymały obciążenia. Od tej pory żyję dzięki dializom”, opowiadała. Niestety, budowa ciała Elżbiety Góralczyk (wąskie żyły) sprawiła, że musiała zmagać się z potwornym bólem przy każdorazowym oczyszczaniu krwi. „Żeby dostać do żył, stale mnie operowano. Źle znosiłam narkozę. Wypadały mi włosy, to znów pojawiały się na całym ciele, łącznie z twarzą. Przeszłam 11 operacji. W lewą rękę, wszczepiono mi sztuczne żyły. Znowu mogę żyć, pływać, tańczyć, tyle że trzy razy w tygodniu jadę do szpitala na cztery godziny dializy”, ujawniła dramat swojej sytuacji. Córka Elżbiety Góralczyk nie miała z nią kontaktu Jedyne dziecko, córka Dominika, nie chciała mieć z nią kontaktu. Miała matce za złe, że odeszła od ojca. Twierdziła, że w ten sposób „rozbiła rodzinę”. Aktorka jednak do końca broniła jej. Podkreślała, że nie ma pretensji, mimo że żyła w samotności. Choć planowała po rozstaniu z mężem wrócić z nią do Polski, ostatecznie została w Wiedniu. By być bliżej córki i podejmować kolejne próby naprawiania relacji. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, podkreślała. Okazało się zresztą, że Dominika w Austrii zrobiła dosyć dużą karierę. Posługuje się pseudonimem Anik Kadinski. W preselekcjach do Eurowizji 2003 zajęła drugie miejsce, tuż za zwycięzcą, Alfem Poierem. „Jestem z niej dumna. Kocham ją. Nie powiem o niej złego słowa i nikomu na to nie pozwolę”, podkreślała z mocą Elżbieta Góralczyk. Elżbieta Góralczyk zmarła w zapomnieniu Mąż nigdy nie interesował się jej zdrowiem. Ona sama w równym stopniu, co z medycyny tradycyjnej, korzystała również z tej niekonwencjonalnej. Tym metodom była bardziej przychylna. Nawet wtedy, gdy w jej organizmie potwierdzono obecność komórek nowotworowych. „Od 12 lat stosuję metodę Grinberga. Najpierw wyleczyłam się nią z depresji, a teraz nie poddaję się strasznej chorobie atakującej nerki. Przez specjalny rodzaj masażu przypomina się ciału jego prawidłowe funkcjonowanie”, wyjaśniała. Dostawała najniższą rentę, ale mówiła, że nie potrzeba jej wiele, by być szczęśliwą. „Żyję chwilą, a życie ma zawsze rację. To moja dewiza – najszczęśliwszej Eli na świecie”, zapewniała. Odeszła w wieku 57 lat, 16 stycznia 2008 roku w Wiedniu. Kompletnie samotna, nieszczęśliwa, opuszczona przez najbliższych. Pochowana jest na tamtejszym cmentarzu Sievering. Informacja o jej śmierci dotarła do Polski z dwutygodniowym (według innej wersji dwumiesięcznym) opóźnieniem... „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. Te słowa, jakże trafne, są niezwykle smutnym podsumowaniem jej losów... Gdyby żyła, z pewnością wciąż moglibyśmy widzieć ją ekranach w ciekawych rolach. SPRAWDŹ: Alkoholizm, depresja, pobyt w domu dziecka. Złamane życie Elżbiety Czyżewskiej
Alkoholizm omal nie zrujnował mu życia, cudem zatrzymał przy sobie żonę... Tak Marian Opania mówił o walce z nałogiem
„Zacząłem zaglądać głębiej do kieliszka [...] To było piekło"
Mało brakowało, aby choroba alkoholowa zrujnowała mu życie. Nie tak dawno Marian Opania skończył osiemdziesiąt lat — dziś ma poukładane priorytety, wiele wyjątkowych ról na koncie oraz miłość ukochanej żony Anny. To właśnie dzięki niej aktor wyszedł zwycięską ręką z walki z uzależnieniem. Wierzy również, że jego historia może pomóc innym, dlatego z nadzieją dzieli się swoimi doświadczeniami... Marian Opania zmagał się z uzależnieniem. Co mówił o alkoholizmie? Oczy całej Polski zwrócone były ku młodemu Marianowi, gdy po raz pierwszy zadebiutował na ekranie rolą Miśka w "Miłości dwudziestolatków". Z ciekawością wyczekiwano dalszych efektów jego pracy, uznano go nawet za jednego z najciekawszych aktorów, którzy rozpoczęli w tamtym czasie swoją karierę... Kolejne lata dołożyły następne role do jego bogatego dorobku zawodowego. Grał m.in. w "Czterech pancernych i psie", komedii "Zmiennicy", a sympatię szerszej publiczności zyskał jako Profesor Zybert w serialu "Na dobre i na złe". Występował również na deskach teatralnych. Po latach na scenie przylgnęło do niego jednak pewne emploi... „Zawsze grałem nieudaczników, ciepłych facecików" — podkreślał aktor w jednym z wywiadów. W latach 70. swoje zawodowe rozterki zaczął topić w alkoholu... „Grywałem w teatrze, ale najciekawsze role dostawali inni. To był przykry okres. Zacząłem zaglądać głębiej do kieliszka, a nawet bardzo głęboko. To było piekło. Piłem alkohol, bo mnie nie obsadzano, a nie obsadzano mnie, bo piłem. Błędne koło. Ledwo się z tego wygrzebałem", opowiadał w rozmowie z Polską Agencją Prasową. CZYTAJ TAKŻE: Domek na drzewie, oranżeria, pamiątki rodzinne sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi W czasie studiów Marian Opania uchodził za abstynenta. Stronił nie tylko od wysokoprocentowych trunków, ale również papierosów... Pracoholizm całkowicie pogrzebał jego ówczesny stosunek do używek. „Nie piłem i nie paliłem przez całe studia, a po studiach zacząłem jedno i drugie. Wpadłem w taki wir roboty, że pozwalałem sobie: A, koniaczek, bardzo dobrze. Może miałem genetyczne skłonności do wódeczki? Ja, który w czasie przyjęcia maturalnego wylewałem wódkę do kwiatków, w latach siedemdziesiątych miałem potężny problem z alkoholem", mówił Super Expressowi, wspominając trudne czasy. Marian Opania — od alkoholu ocaliła go żona oraz wiara Alkoholizm o mało nie zakończył nie tylko jego prężnie rozwijającej się kariery, ale również małżeństwa. Na szczęście Anna, która jest największą miłością aktora jeszcze z czasów liceum, postanowiła pomóc ukochanemu w walce z nałogiem. Zdawała sobie sprawę, że to, z czym zmaga się Marian Opania, to poważna przypadłość, której nie należy lekceważyć... Wcześniej jednak postawiła mu warunek — albo ona, albo alkohol. „Rozumiała problem, wiedziała, że to choroba. Wyciągnęła mnie z piekła. To dzięki żonie wygrzebałem się i teraz nawet piwa nie piję. Jestem twardy w tym postanowieniu", mówił w jednym z wywiadów. ZOBACZ TAKŻE: Daria Trafankowska doczekała się jednego dziecka. Co robi jej ukochany syn, Wit Dziki? Terapię podjął w styczniu 1988 roku. W międzyczasie miał trzy nawroty, przeszedł przez chwile załamania oraz momenty słabości, lecz udało mu się wyjść z nałogu. Dziś jest świadomy, że życie w trzeźwości zawdzięcza przede wszystkim Annie, ale również dzieciom — Bartoszowi i Magdalenie. Żona i córka nie lubią, gdy aktor wraca wspomnieniami do czasów alkoholizmu. On z kolei czuje się wreszcie na siłach, aby mówić o swoich emocjach oraz rozliczać się z chorobą publicznie. „Musiał odważnie przywołać wspomnienia związane z piekłem alkoholizmu, zmierzyć się z przeszłością", przekazywał niegdyś Dobremu Tygodniowi pracownik teatru, w którym pracuje artysta. Marian Opania z żoną Anną Marian Opania wierzy ponadto, że jego historia może w przyszłości pomóc tym, którzy zmagają się z podobnym problemem. Jako źródło siły, z którego czerpał w momentach zwątpienia, wskazuje przede wszystkim wsparcie najbliższych: „Byłem otoczony kochającymi ludźmi i, chcąc wyjść z nałogu, znalazłem sobie nadrzędny cel, do którego zacząłem uparcie dążyć. Tym celem była rodzina. Uratowała mnie żona. To dzięki niej wciąż żyję". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Andrzej Chyra został ojcem po 50-tce. Tak zmieniły go narodziny synka W trudnej batalii pomogła mu również wiara. „Myślę, że dzięki wierze lżej jest przeżywać życiowe problemy — także te związane z aktorstwem. Nieprzypadkowo w tym zawodzie jest tak wielu ludzi poranionych czy uzależnionych, myślę, że można tego uniknąć dzięki wierze", dodawał w innej rozmowie. Tymczasem życzymy mu wielu pięknych chwil w miłości, szczęściu i spokoju! Źródło: Rozrywka.dziennik.pl, Film.interia.pl, Pomponik.pl
Alkoholizm, pobicia, śmiertelny wypadek... Skandale i trudne doświadczenia Aleca Baldwina
Trzeciego kwietnia 2023 roku obchodzi 65. urodziny. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i znanych aktorów w Hollywood, jednak poza wieloma rolami ma na swoim koncie także sporo mniejszych i większych afer oraz skandali. Alec Baldwin, gwiazdor m.in. „Saturday Night Live”, przeszedł sporo, nierzadko z własnej winy. Poronienia żony, pobicia, problemy z alkoholem, śmiertelny wypadek na planie filmu... Teraz okazuje się, że aktor może trafić do więzienia. Alec Baldwin – strata dziecka i problemy ze zdrowiem Alec Baldwin musiał w swoim życiu zmierzyć się z wieloma trudnymi sytuacjami. I o ile niektóre z nich zdarzały się niezależnie od niego, o tyle za sporą część afer odpowiedzialny jest... jego wybuchowy charakter. Jeden z najbardziej znanych aktorów w Hollywood na początku wcale nie chciał grać w filmach, tylko zostać prawnikiem. Poszedł jednak drogą artystyczną. Swoją karierę zaczął od grywania w operach mydlanych, skąd szybko trafił do produkcji filmowych. Na przełomie lat 80. i 90. był prawdziwą gwiazdą. W 2012 roku Alec Baldwin ożenił się z Hilarią, która jest od niego młodsza o 23 lata. Wcześniej jego żoną była Kim Basinger, z którą ma córkę Ireland. Z obecną ukochaną aktor także doczekał się dzieci. Para ma ich siedmioro. W tej kwestii jednak musieli zmierzyć się z bolesnym ciosem od losu i ogromną stratą... Gdy mieli już czwórkę dzieci, Hilaria dwa razy poroniła. Po tym przykrym doświadczeniu małżonkowie doczekali się jeszcze trójki pociech. Drugą trudną sytuacją w życiu aktora, na którą nie miał wpływu, jest borelioza. Alec Baldwin zmaga się z tą chorobą od dwudziestu lat, a pierwsze objawy zauważył krótko po tym jak znalazł u siebie kleszcza. „To był sierpień. Pewnego lata stałem w nocy na werandzie domu mojego przyjaciela, a wieczór był chłodny. W pewnym momencie poczułem falę gorąca przechodzącą przez plecy i ramiona, jakby coś owinęło się wokół mnie, to było jak dreszcz, właśnie wtedy choroba dała o sobie znać. Przyszło to tak, jakby ktoś pstryknął palcami i rzucił na mnie zaklęcie”, opowiadał mężczyzna Seanowi Hayesowi i dr Priyance Wali w podcaście Hypochondriactor. „Miałem to samo w każdym sierpniu, rok po roku niewytłumaczalny atak bólu stawów, który pojawiał się znowu i znowu”, ciągnął dalej w tym samym podcaście. Zobacz też: Córka Ewy Gawryluk o hejcie: „Czytałam, że nie wyglądam tak dobrze jak mama” Alec Baldwin i Kim Basinger, 1992 rok Zatargi z prawem Aleca Baldwina W środowisku aktora wszyscy wiedzą, że słynie z wybuchowego charakteru i problemów z kontrolowaniem złości. A tym zasłynął już w 1995 roku, kiedy uderzył operatora kamery. Mężczyzna nagrywał jego ówczesną żonę, Kim Basinger, gdy wraz z nowo narodzoną córką wracała do domu ze szpitala. Alec Baldwin doświadczył wtedy obywatelskiego zatrzymania, jednak wkrótce sąd oczyścił go z zarzutów. W kolejnym skandalu z udziałem Aleca Baldwina również niejako uczestniczyła jego najstarsza córka, Ireland. W tamtym czasie mężczyzna wraz z żoną toczył walkę o dziecko. Do mediów wyciekło nagranie z jego poczty głosowej, na którym słychać było, jak mówi, że Ireland jest „niegrzeczną, bezmyślną, małą świnią”. W odpowiedzi na te szokujące słowa aktor wydał oficjalne oświadczenie. I w zasadzie to był chyba jedyny raz, kiedy niejako przeprosił za swoje zachowanie. „Przykro mi, że straciłem panowanie nad sobą w rozmowie z moim dzieckiem. Przez wiele lat byłem doprowadzany na skraj z powodu wyobcowywania mnie jako rodzica. Trzeba przez to przejść, by to zrozumieć", tłumaczył. Dziś dorosła Ireland i jej tata śmieją się z tego, a w 2015 roku dziewczyna umieściła za swoim Instagramie zdjęcie z aktorem, żartobliwie nawiązujące do sytuacji sprzed 20 lat. W 2011 roku mężczyzna został wyrzucony z samolotu linii lotniczych American Airlines. Powód? Alec Baldwin nie chciał... wyłączyć gry, w którą grał na swoim telefonie. Jednak gdy oburzony podzielił się tą sytuacją na swoim Twitterze, z odpowiedzią wystąpiły linie lotnicze, publikując swoją wersję wydarzeń. W treści mogliśmy przeczytać, że „pasażer był niezwykle opryskliwy w stosunku do członków załogi, obrzucał ich wyzwiskami i używał obraźliwego języka”. Parę lat później cięty język i nerwowość aktora przyczyniły się do utraty show „Up Late with Alec Baldwin". Tym razem 63-latek nazwał „ciotą” paparazziego, który miał go nękać. Zarzucono mu homofobię i używanie mowy nienawiści, która stygmatyzuje osoby homoseksualne. Gwiazdor ponownie zdobył się na oficjalne oświadczenie. „Nie chciałem nikogo urazić użytymi przeze mnie słowami, ale najwyraźniej niektórzy poczuli się urażeni. Jest mi przykro. Rozumiem, że dobór słów jest ważny i będę się starał w przyszłości dobierać je ostrożniej. To co powiedziałem, było obraźliwe i niedopuszczalne”. Zaskakującą ironią losu może być fakt, że mężczyzna, którego oskarżono o homofobię, musiał się potem pogodzić z tym, że jego najstarsza córka jest biseksualna... 2014 rok przyniósł kolejny konflikt z prawem Aleca Baldwina. W zasadzie cała sytuacja mogłaby nie urosnąć do takiej rangi, gdyby nie – znowu – porywczy charakter aktora. Mężczyzna został bowiem aresztowany za... jazdę rowerem pod prąd. Pogorszył swoją sytuację stawiając opór podczas zatrzymania przez policję. Tradycyjnie później postanowił skomentować całą sprawę na Twitterze. „Nowy Jork to źle zarządzany karnawał głupoty, który desperacko szuka dochodów i pragnie uznać za przestępstwo zachowanie, które kiedyś uważano za niegroźne” napisał. W 2018 roku miało miejsce następne głośne pobicie, którego dopuścił się Alec Baldwin. O ile bójki z paparazzi zdarzały mu się dość często, tak tym razem postanowił zaatakować mężczyznę z powodu... kłótni o miejsce parkingowe. Poszkodowanym był Polak, właściciel firmy budowlanej Wojciech Cieszkowski. Ostatecznie nasz rodak skończył w szpitalu z lekkimi obrażeniami, a gwiazda kina w areszcie. Wyrokiem sądu aktor musiał zapłacić 120 dolarów grzywny i... zapisać się na terapię radzenia sobie z agresją. Zobacz także: Wzruszające wspomnienia córki Krzysztofa Krauze. Jej słowa chwytają za serce Alec Baldwin i Hilaria Baldwin, 2018 rok Alec Baldwin - wypadek na planie filmu „Rust” Najświeższe tragiczne wydarzenie z udziałem Aleca Baldwina może jednak mieć dramatyczne skutki również dla niego... 21 października br. na planie filmu „Rust” doszło do szokującego wypadku. Aktor postrzelił dwie osoby: reżysera Joela Souzę i operatorkę Halynę Hutchins. Kobieta niestety zmarła, a mężczyzna w ciężkim stanie został przewieziony do szpitala. Alec Baldwin nie zdawał sobie sprawy, że w broni-rekwizycie znajdowały się prawdziwe naboje. Po złożeniu wyjaśnień w biurze szeryfa, mężczyzna był wyraźnie poruszony i nie mógł powstrzymać łez... Rok od tych tragicznych wydarzeń rodzina Halyny Hutchins zawarła ugodę z producentami filmu i wycofano pozew przeciwko Alecowi Baldwinowi. W styczniu br. aktora i specjalistkę od broni palnej, Hannę Gutierrez-Reed formalnie oskarżono przez prokuraturę stanu Nowy Meksyk o nieumyślne spowodowanie śmierci operatorki. „Po dokładnym zapoznaniu się z dowodami uznałam, że istnieją wystarczające przesłanki, aby wnieść zarzuty karne przeciwko Alecowi Baldwinowi i innym członkom ekipy filmowej. Nie pozwolę, by na mojej warcie ktokolwiek stał ponad prawem. Wszyscy zasługują na sprawiedliwość”, tłumaczyła prokuratorka okręgowa Mary Carmack-Altwies w swoim oświadczeniu. Wstępną datę rozprawy ustalono na 3 maja 2023 roku. Jeśli Alec Baldwin zostanie uznany przez ławę przysięgłych za winnego, grozi mu kara grzywny w wysokości 5 tysięcy dolarów oraz 18 miesięcy pozbawienia wolności. Czytaj też: Tomasz Lis wspomina małżeństwo z Kingą Rusin. ''Przez 7 lat życia obiady jadałem w stołówce'' Skrucha? Jaka skrucha? Alec Baldwin niemal nigdy nie przyznaje się do winy. Nie przeprasza, nie mówi: „tak, zawaliłem”. Podobnie było także podczas skandalu z jego obecną żoną. Kobieta okłamała wszystkich, że wraz z całą rodziną pochodzi z Majorki. Mówiła z hiszpańskim akcentem i twierdziła, że ma na imię Hilaria. Okazało się jednak, że pochodzi z Bostonu, a naprawdę ma na imię Hilary. Tak jak wiele razy wcześniej jej mąż, nie przeprosiła za wprowadzenie opinii publicznej w błąd. Wraz z aktorem wydali oświadczenie, w którym twierdzą, że przecież nie zrobili nic złego. W przeszłości aktor miał również spory problem z uzależnieniem od alkoholu. Twierdzi, że zerwać z nałogiem pomógł mu Bóg. Przeszłość Aleca Baldwina obfitowała w imprezy, zarwane noce, litry alkoholu oraz narkotyki i godziny spędzane na graniu w gry komputerowe. Mężczyzna zauważył, że ma problem z uzależnieniem od napojów wyskokowych dopiero w momencie, kiedy podczas prowadzenia samochodu... pił wino z plastikowego kubka. Życie nie rozpieszczało aktora. Na wiele przykrych sytuacji nie miał wpływu, jednak większość skandali z jego udziałem spowodowanych jest nieradzeniem sobie z agresją i podejmowaniem złych decyzji. Alecowi Baldwinowi życzymy wszystkiego najlepszego. Miejmy nadzieję, że zła passa w jego życiu wreszcie minie... Zobacz także: Antonina Turnau przeszła ogromną metamorfozę. Żona Marka Kondrata już tak nie wygląda Alec Baldwin, festiwal filmowy Tribeca 2021
Andrzej Chyra odstawił alkohol dla synka. Tak wspomina wieloletnią walkę z nałogiem
Andrzej Chyra ma za sobą jedne z trudniejszych zmagań. Cztery lata temu zdecydował się zawalczyć ze swoim uzależnieniem alkoholu — obecnie nie ukrywa, że ogromnym motywatorem był dla niego syn, 8-letni Tadeusz. W najnowszej rozmowie poruszył temat ojcostwa, dzięki któremu przeszedł wewnętrzną przemianę oraz zyskał nowe siły. Andrzej Chyra zmagał się z uzależnieniem od alkoholu Uznawany jest za jednego z najlepszych aktorów. Od lat spełnia się na deskach teatralnych oraz planach filmowych. Z pozoru idealne życie Andrzeja Chyry nie było jednak wolne od problemów. W przeszłości artysta był uzależniony od alkoholu. O swoich zmaganiach z chorobą opowiedział po raz pierwszy w 2020 roku — a stało się to w wywiadzie opublikowanym na łamach książki “Zawód:aktor”. Był wówczas czysty od blisko półtora roku. CZYTAJ TAKŻE: Poruszające słowa w studiu TVN. Tak komentatorzy zareagowali na informacje o stanie zdrowia żony Dawida Kubackiego „W pewnej chwili jesteś już w takiej matni, że albo nie zauważysz, albo to sobie wytłumaczysz. W tej chwili nie jest to dla mnie żaden problem, tylko wiem, że nie mogę się napić. Nie mogę, ponieważ każdy pierwszy kieliszek na pewno jest początkiem lawiny. Tak, niestety, ta choroba działa”, opisywał Andrzej Chyra. Do rzucenia alkoholu motywował go między innymi jego syn Tadeusz. Andrzej Chyra, Viva! 14/2019 Andrzej Chyra został ojcem, wyszedł z nałogu… W wywiadach bardzo często podkreśla, że wraz z narodzinami dziecka przewartościował swoje życie. Ojcem został w wieku 50 lat. Teraz Andrzej Chyra był bohaterem ostatnich “Kulis sławy” w programie “Uwaga!” TVN, gdzie opowiedział o zależności między ojcostwem a walką z nałogiem. Dopiero ten wyjątkowy czas pomógł mu stanąć na nogi oraz dodawał sił w chwilach zwątpienia. „Ojcostwo to stan odmienny, kiedy nagle pojawiają się emocje i wyzwania, których wcześniej nie było. To też oddanie i ofiarność, ale i paliwo. Może jest to też taki trochę eliksir młodości”, podkreślał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Halina Kowalska została z długami po mężu. Aktorka ze Skolimowa wystosowała poruszający apel Jego mama także zabrała głos. Kobieta jest szczęśliwa, że synowi udało się wrócić na właściwą drogę: „Dla nas to było duże przeżycie, że wpadł w ten nałóg. Na szczęście się pozbierał”. Na koniec artysta pokusił się o osobistą refleksję, opartą bez wątpienia na własnych doświadczeniach. „Kiedy cokolwiek się spożywa w za dużych ilościach, to tracimy ostrość widzenia. Nie jesteśmy w stanie w pełni obserwować życia, ponieważ umysł jest pijany. Odzyskałem władzę nad swoim rozumem” — podsumował swój występ z “Kulisach sławy”. I nie sposób się z jego słowami nie zgodzić... Andrzej Chyra, Viva! 14/2019
Tak alkoholizm wyniszczał Agnieszkę Osiecką. Choroba ją pogrążyła...
„Nawet jako mama dochodząca wybierała alkohol, nie mnie”, mówiła jej córka
Kiedy jej córeczka miała zaledwie sześć lat, Agnieszka Osiecka odeszła od partnera. Mimo że była wybitną osobowością, to przez całe życie walczyła z różnymi demonami. Największym z nich była choroba alkoholowa... To właśnie przez nią stopniowo traciła nad wszystkim kontrolę i wiele razy zawodziła swoje jedyne dziecko. Niemal wszyscy wiedzieli o tym, że wybitna poetka zatraca się w nałogu... Dziś mija 26. rocznica jej śmierci. View Ediplayer on the source website Agata Passent o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej: „w końcu straciła kontrolę” Dlaczego piła? Według jej córki początkowo z powodów czysto towarzyskich. Agnieszka Osiecka nie lubiła samotności, często widywała się zatem ze znajomymi i przyjaciółmi. Nieodłącznym elementem spotkań był alkohol, nierzadko w dużych ilościach. Wynikało to z wciąż obecnej w Polsce kultury spędzania wolnego czasu. Z czasem problem zaczął się pogłębiać. Poetka zostawiła partnera, Daniela Passenta oraz sześcioletnią córkę. Odeszła do innego. Wówczas już zaczęła powoli tracić kontrolę nad piciem. Gdy Agata Passent była w podstawówce, w wieku około 10-11 lat, uświadomiła sobie, że alkohol stał się nieodłącznym elementem życia jej matki. „Ale nie pamiętam z tego czasu żadnej drastycznej sceny. Jej choroba alkoholowa postępowała powoli. Zaczęło się od tego, że była osobą towarzyską. Nie lubiła samotności. Ciągle się bawiła, wychodziła do znajomych”, wspominała w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim dla „Gazety Wyborczej” w listopadzie 2010 roku. Niestety, choroba postępowała nieubłaganie. Agnieszka Osiecka pogrążała się w niej coraz bardziej, traciła kontrolę nad wszystkim i z powodu swojego postępowania pod wpływem alkoholu dostarczała córce kolejnych powodów do wstydu. „Potem przez całe lata była na okrągło w stanie podchmielenia. Długo potrafiła to kontrolować, w końcu kontrolę straciła. Pamiętam uroczystość na zakończenie swoich studiów. Koledzy, ich rodzice, mama z tatą, pełna sala. Prosiłam ją: „Nie pij chociaż dzisiaj”. „Dobrze, córeczko, nie ma sprawy”. A potem się upiła, wszyscy widzieli. Wiecznie te cholerne niespełnione obietnice”, stwierdziła gorzko córka poetki. Zdarzały się również okresy, w których artystka nie piła. Po nich jednak znowu sięgała po kieliszek. Wówczas wystarczyła niewielka ilość trunku, by się upiła. „Po długim okresie picia wystarczało pół kieliszka, żeby się zalać. A inni mówili: „Nie jest pijaczką, przecież to był tylko naparstek”, przytacza ich wypowiedzi Agata Passent. Czytaj też: Dariusz Krupa chciałby odzyskać kontakt z Allanem. Nie rozmawiali ze sobą od lat Agnieszka Osiecka i Agata Passent Córka Agnieszki Osieckiej wielokrotnie musiała wyciągać matkę ze słynnego Baru Saks na Saskiej Kępie. Poetka uwielbiała w nim przesiadywać. Według miejskich legend, właśnie tam miała pisać teksty słynnych piosenek oraz wiersze. Niestety, była to też okazja do oddawania się zgubnemu nałogowi. „Nie chciała być wyciągnięta. Wystarczyła wymiana spojrzeń i wiedziałam, że sytuacja jest zaawansowana. Ktoś tam ją potem doprowadzał, bo wśród alkoholików jest cała siatka wzajemnej pomocy i solidarności”, relacjonowała Agata Passent. Nie inaczej było w trakcie rodzinnych, wakacyjnych wyjazdów. Agnieszka Osiecka w ich trakcie uwielbiała spędzać czas w gronie ludzi i pić. Jej córka w tym czasie siedziała samotnie w pokoju. Czuła się zagubiona i rozbita. Tym bardziej, że matka nie chciała lub nie potrafiła rozmawiać o problemie, który z czasem zdominował jej życie. „Pamiętam szczere rozmowy o facetach, o miłości, seksie, antykoncepcji. Liczyła, że te nauki pozwolą chociaż mi ułożyć sobie życie rodzinne. Ale o alkoholu nigdy nie mówiła. Próbowałam pytać wprost, potem w listach. „Po co ten alkohol?”, „Dlaczego jesteś smutna?”, „Czy czujesz się samotna?”. Zawsze się wymigiwała, uciekała w jakieś żarty. Albo zaprzeczała. „Znowu piłaś?”. „O, nie, troszeczkę tylko”, podkreślała ponad dekadę temu w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim. I dodawała, że w otoczeniu słynnej poetki nieustannie walały się butelki po wódce. „Szłam do niej i wszędzie znajdowałam butelki, żelazna klasyka. Dręczyło mnie, że może są jakieś ukryte powody, dla których mama pije. Ale nie mogłam się przebić do prawdy. W końcu zaczęłam szukać tych powodów w sobie”, zwierzała się gorzko Agata Passent. W jej głowie kłębiły się pytania. Dlaczego mama pije? Dlaczego woli spędzać czas z kolegami od kieliszka a nie ze mną? Czy jest jakiś ukryty powód, dla którego nie wyobraża sobie dnia bez alkoholu? Czy jest we mnie coś, co sprawia, że nie chce spędzać ze mną czasu? W tym niewyobrażalnie trudnym czasie mogła liczyć na tatę. Daniel Passent chodził z córką do lekarzy i poradni. Sam jednak miał taktykę wychwalania Agnieszki Osieckiej, by zrekompensować Agacie Passent koszmar związany z nałogiem byłej partnerki. To tylko pogłębiało traumę. Wody w usta nabierali również przyjaciele artystki. Twierdzili, że „poeci tak mają”. Choroba alkoholowa matki, kłębiące się w głowie pytania i brak poczucia bezpieczeństwa i zrozumienia sprawiły, że córka Agnieszki Osieckiej zachorowała na depresję. „Włosy wychodziły mi garściami. Chodziłam po szpitalach, bo oczywiście myślałam, że mam raka albo coś równie strasznego”, zwierzała się. Dzięki terapii w Stanach Zjednoczonych, w których studiowała, zrozumiała, że wina nie leży w niej i że nie jest odpowiedzialna za życie sławnej mamy. To pomogło jej stanąć na nogi i rozpocząć nowe życie. A Agnieszka Osiecka? W notatkach, które codziennie robiła, dawała upust emocjom. Wiedziała, że jest chora. Była na siebie wściekła, ale jednocześnie bezradna. Wyrzuty sumienia jedynie pogłębiały chorobę. W końcu alkoholicy potrafią radzić sobie z emocjami w jeden sposób – pijąc. Mimo tej niezwykle skomplikowanej relacji, Agata Passent wielokrotnie deklarowała, że mamę kocha. Dba o jej dorobek i pamięć. Nie zamieniłaby jej również na żadną inną mamę... Od niej nauczyła się wrażliwości i miłości do ludzi oraz słuchania ich. Jednocześnie nie robiła z nałogu matki tematu tabu. Po raz pierwszy szczerze opowiedziała o nim w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” w 1997 roku, tuż po śmierci sławnej poetki. „Wiedziałam, że zrobiłam dobrze. Przeczytałam dużo tego typu wywiadów w prasie amerykańskiej i wszystkie książki profesora Osiatyńskiego. Nie można milczeć, może to kogoś innego uratuje”, podkreślała po latach. Żałuje jednego - że jej mama się nie leczyła... Sprawdź też: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią. Agnieszka Osiecka, Warszawa, 01.06.1991. Przyjaciele o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej: „lubiła pić wódkę, alkohol ją rozluźniał” Temat powrócił w książce „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”. Tam żona Daniela Olbrychskiego, Krystyna Demska-Olbrychska wspominała, jak słynna poetka upijała się w trakcie ich spotkań. „Kiedy przyjeżdżała Agnieszka, całe noce chodziłyśmy po klubach i piłyśmy wódkę. (...) Była alkoholiczką. Pamiętam, jak przychodziłyśmy do Klubu Związków Twórczych we Wrocławiu, a to było w czasach, kiedy nie można było zamówić całej butelki wódki”, relacjonowała. „Podawano ją w kieliszkach. No więc Agnieszka mówiła: "To poproszę dziesięć pięćdziesiątek". I kelner przynosił tacę z kieliszkami, a potem kolejną i kolejną. Ona lubiła pić wódkę, alkohol ją rozluźniał, była bardziej otwarta, żartowała. Nigdy jednak nie widziałam jej, żeby piła do upadłego. Był moment, że wstawała i szła do pokoju. Do picia na umór miała inne towarzystwo”, tłumaczyła żona słynnego aktora. Także Hanna Bakuła, bliska przyjaciółka Agnieszki Osieckiej potwierdziła, że w jej domu wielokrotnie odbywały się libacje alkoholowe z udziałem znajomych lub innych uzależnionych. Hanna Bakuła i Agnieszka Osiecka Maryla Rodowicz broni Agnieszki Osieckiej: „nie widziałam, żeby ona tak piła” Nieco odmienne zdanie od reszty bliskich poetce osób ma królowa polskiej piosenki. Twierdzi, że problem alkoholizmu Agnieszki Osieckiej został wyolbrzymiony, także w serialu TVP. „Przeszkadza mi też ilość alkoholu, który aż wylewa się z ekranu. Agnieszka przez cały czas pije, w ręce trzyma butelkę i pije z gwinta. W każdym odcinku jest dużo tego alkoholu. Znałam Agnieszkę naprawdę długo, bo ponad 20 lat i nie widziałam, żeby ona tak piła. Może wieczorem, może na jakimś spotkaniu, ale w ciągu dnia absolutnie nie”, zapewniała Maryla Rodowicz w rozmowie z serwisem Plejada, oceniając produkcję telewizji publicznej. Jak było naprawdę? Tego już nigdy się nie dowiemy... Czytaj też: Marianna Dufek wspomina Kamila Durczoka. Dziennikarz świętowałby dziś urodziny... Agnieszka Osiecka niemal przez całe życie zmagała się z alkoholizmem: O walce z nałogiem Agnieszki Osieckiej po raz pierwszy po jej śmierci w 1997 roku opowiedziała jej córka Agata Passent:
Jerzy Bończak szczerze o walce z uzależnieniem: „Byłem alkoholikiem, który siebie unicestwiał"
„Zauważyłem, że troszkę zaczyna się mnie wstydzić rodzina", mówił
Świetny aktor filmowy i teatralny, a jednak wzbudzający kontrowersje. W wywiadzie, którego udzielił w zeszłym roku w podcaście Wojewódzkiego i Kędzierskiego przyznał, że alkohol był jego największą słabością. Mówił o uzależnieniu, które powoli go niszczyło od środka. Dodał również, że: „rodzina zaczęła się mnie wstydzić". Co jeszcze mogliśmy wówczas usłyszeć? Jerzy Bończak szczerze o alkoholizmie W październiku zeszłego roku w odcinku podcastu pod tytułem „Wojewódzki i Kędzierski” mogliśmy usłyszeć głos Jerzego Bończaka. Podczas tej rozmowy poznaliśmy ciekawe opowieści z życia artysty. Jak się okazało, nie wszystkie z nich były piękne i wesołe. Aktor w pewnym momencie wyznał, że musiał walczyć z alkoholizmem. „Zerwałem z nim, bo byłem alkoholikiem, który siebie unicestwiał. Piłem dużo alkoholu, głównie wieczorem, po to, aby paść, rano się obudzić na kacu. Jeśli była praca, trzeba było się przemęczyć do wieczora i tak dalej, i tak dalej", słyszeliśmy. CZYTAJ TEŻ: Sylwia Wysocka padła ofiarą brutalnej napaści. Gwiazda „Plebanii” ujawniła, co trzyma ją przy życi Jerzy Bończak, 05.07.2018 r. Festiwal Visa Kino Letnie Sopot "Nie wiem, czy wyszedłbym na prostą, gdyby nie wsparcie żony" - powiedział "Dobremu Tygodniowi". Jubileusz 30-lecia serialu "Alternatywy 4", Jerzy Bończak, 2015 rok Rodzina Jerzego Bończaka pomogła mu w walce z uzależnieniem W tej samej rozmowie dodawał również, że to właśnie dzięki rodzinie mógł stanąć na nogi. To właśnie ona zmotywowała go do działania. Dlaczego? „W pewnym momencie zauważyłem, że troszkę zaczyna się mnie wstydzić rodzina. To był pierwszy sygnał. A kolejny to był już zawód, kiedy zobaczyłem, że mam ogromne trudności z przewalczeniem na scenie tego kaca. Kiedy zacząłem reżyserować, nagle okazało się, że nie jestem w stanie zaproponować aktorom najprostszego rozwiązania, ponieważ mam zupę w mózgu. (...) Stwierdziłem, że albo się unicestwię do końca, albo wrócę do życia”, mówił. „Długo nie rozumiałem, że popełniam samobójstwo, pijąc”. Aktor, chociaż przestał pić, wciąż jest uzależniony od wydawania sporych sum pieniędzy. „Gdybym posiadał fortunę, to kasyna miałyby ze mnie pożytek. Mam jednak małą ilość pieniędzy, więc nie przegrałem dotąd ani domu, ani samochodu” - żartował na łamach magazynu „Elity”. Panu Jerzemu Bończakowi życzymy dużo siły i zdrowia. Czy Ty też masz podobny problem? Jeżeli tak, to zgłoś się po pomoc. Jest wiele ośrodków, które wyciągną pomocną dłoń. Jednym z takich miejsc jest Ośrodek Terapii Uzależnień Kraków/Małopolska. Zadzwoń pod numer: 502225315. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bartosz Obuchowicz zyskał sympatię rolą w Na dobre i na złe. Jak po latach wygląda jego życie? Jerzy Bończak, 2012 rok Nagranie programu Pytanie na Śniadanie, Jerzy Bończak, 2015 rok
Agata Passent opublikowała zaskakujący wpis. „Piję już 30 lat i liczę na co najmniej drugie tyle. Abstynencja mi nie grozi"
Wiele lat temu przyznała też, że jej mama — Agnieszka Osiecka walczyła z uzależnieniem...
Wiele lat temu jedna z wypowiedzi Agaty Passent wywołała wiele emocji. Dlaczego? Ponieważ potwierdziła plotki, które głosiły, że jej mama, czyli Agnieszka Osiecka była uzależniona od alkoholu. Dodała również, że z tego powodu ich relacje nie były najlepsze. „Nawet jako mama dochodząca wybierała alkohol, nie mnie", mówiła wówczas. Teraz przyznała, że sama od trzydziestu lat pije i liczy, że tak pozostanie. Co jeszcze wyznała? Internauci nie kryją oburzenia... Agata Passent szczerze o alkoholizmie mamy, Agnieszki Osieckiej Jakiś czas temu Agata Passent w jednej z rozmów przyznała, że jej mama, Agnieszka Osiecka nadużywała napojów wysokoprocentowych. „Jej choroba alkoholowa postępowała powoli. Zaczęło się od tego, że była osobą towarzyską. Nie lubiła samotności. Ciągle się bawiła, wychodziła do znajomych. I często — alkohol. Bo w Polsce nie można się przecież bawić przy soku czy herbacie. Potem przez całe lata była na okrągło w stanie podchmielenia. Długo potrafiła to kontrolować, w końcu kontrolę straciła", wyznała w „Gazecie Wyborczej". „Szłam do niej i wszędzie znajdowałam butelki, żelazna klasyka. Dręczyło mnie, że może są jakieś ukryte powody, dla których mama pije. Ale nie mogłam się przebić do prawdy. W końcu zaczęłam szukać tych powodów w sobie", dodała. Co więcej, nigdy też nie rozmawiały na ten temat. „O alkoholu nigdy nie mówiła. Próbowałam pytać wprost [...]. Zawsze się wymigiwała, uciekała w jakieś żarty. Albo zaprzeczała", mówiła w tej samej rozmowie. Dodała również, że widziała, że nałóg powoli ją niszczy. Nie wiedziała jednak, co w takim momencie może zrobić. Nie poradziła sobie w tamtej sytuacji. „Skończyło się na ciężkiej depresji, to był ból niemal fizyczny. Włosy wychodziły mi garściami". Poszła wówczas na terapię, gdzie zrozumiała, że nie może brać odpowiedzialności za błędy swojej rodzicielki. CZYTAJ TEŻ: Ojciec Mateusza Murańskiego opowiedział o ostatnich godzinach życia syna Agata Passent szczerze o nadużywaniu alkoholu. Wpis na Facebooku 15 lat temu dla wyborczej.pl Agata Passent przyznała, że sama zagląda do kieliszka w chwilach, gdy czuje się szczęśliwa. „Piję bardzo ostrożnie. Nigdy nie piję, gdy jestem zła albo smutna. Nie traktuję alkoholu jako leku na jakiś kłopot. Jest fajnie, miło - dopiero wtedy można się napić wina". Co więcej, w jednym z ostatnich wpisów na Faceobooku przyznała, że nie zrezygnowała z alkoholu, jednak ma nad tym kontrolę i wie, kiedy powiedzieć dość. „Piję już 30 lat i liczę na co najmniej drugie tyle. Abstynencja mi nie grozi", czytamy. Zapewniła również, że jej sytuacja jest inna w porównaniu do jej mamy. Ona pije jedynie nalewki i dobre wino, aby poznać ich smak. „Interesują mnie [...] nowe smaki. Daleko mi do enologicznych wywodów, ale wiem, co w danym miejscu, klimacie i towarzystwie smakuje doskonale", pisze. Przypomnijmy, że w rozmowie z Kubą Wojewódzkim przyznała: „Jest taka teoria, że to jest genetyczne obciążenie, że jeżeli miałeś mamę albo tatę pijącego, to istnieje prawdopodobieństwo, że ten nawyk się na ciebie przerzuci. Na mnie się nie przerzuciło. Moja mama już wszystko wypiła". W social mediach przyznała również, że: „To, że "umiem pić", to znaczy tylko tyle, że umiem kontrolować ilość alkoholu w moim życiu. Nie znaczy jednak, że moja relacja z alkoholem jest poukładana". Publikacja Agaty Passent wywołała mieszane uczucia wśród jej obserwatorów. W sekcji komentarzy możemy przeczytać między innymi: „Alkohol jest kancerogenem. Niezależnie od ilości. [...] Picie jest kredytem, który bierzemy na poczet szczęścia i dobrego samopoczucia dnia następnego. Wydaje mi się, że ok — każdy ma wolną wolę i jeżeli ma ochotę pić okazjonalnie, to rozumiem — jesteśmy dorosłymi ludźmi. Ale proszę, nie usprawiedliwiajmy nawet takiej formy przyjmowania alkoholu — alkohol jest dla człowieka trucizną, niezależnie od dawki. Jeśli sami ze sobą godzimy się na taki kompromis, nie szukajmy zewnętrznej walidacji". Jan Śpiewak, czyli słynny aktywista dodał: „Odważne słowa jak na córkę Osieckiej". „Produkt o bardzo podłej reputacji jest tutaj promowany. Rozczarowujące....", napisała kolejna osoba. Wtedy też Agata Passent postanowiła przerwać milczenie. „Ja nic nie promuję. To mój profil, piszę za darmo dla swoich znajomych i przyjaciół. Nie mam żadnych kontraktów z producentami żywności czy napojów lub produktów. Post jest o umiarze. O tym, że umiar też jest niełatwy i że można jeść ser i degustować alkohol rzadko i w małych porcjach. Rozsądnie i ze świadomością", podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Alicja Majewska w gorzkich słowach o artystach młodego pokolenia. „Mnie to nie imponuje, że ktoś sobie coś tam naskrobał" <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="678" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fagata.passent%2Fposts%2Fpfbid02731o4QHMSisgiyiEQBSa7EAXLL5d3AEEs9g2CJHTz7tCD7xQT7zq1hH81neWs3CWl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Agnieszka Kotulanka osierociła dwójkę dzieci. To one opiekowały się aktorką przez lata
Jak teraz wygląda życie jej córki i syna? Dziś gwiazda Klanu obchodziłaby urodziny
W ostatnich latach życia Agnieszki Kotulanki to właśnie dzieci się nią opiekowały. Serialowa Krystyna Lubicz doczekała się dwójki. Syna Michała urodziła w 1985 roku, a dwa lata później na świat przyszła córka Katarzyna. Jednak związek aktorki z ich ojcem, Jackiem Sas-Uhrynowskim nie przetrwał próby czasu... Para rozwiodła się w 1992 roku, po dwunastu latach małżeństwa. Kim są dzieci Agnieszki Kotulanki, Michał i Katarzyna Sas-Uhrynowscy? 20 lutego minęła 5. rocznica śmierci aktorki... View Ediplayer on the source website Mąż Agnieszki Kotulanki, Jacek Sas-Uhrynowski Poznali się w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej pod koniec lat 70. Ślub wzięli w 1980 roku. Dziewięć lat później wyemigrowali do Kanady. Córka aktorki, Katarzyna, została w Polsce z dziadkami. „Chciałam silnej ręki, kogoś zdecydowanego, kto narzuca, wymaga, egzekwuje. Jest i było mi to potrzebne do przezwyciężania lęków, wahań, czasem histerii”, zwierzała się w wywiadach aktorka. Mówi się, że w Kanadzie ich małżeństwo przeszło próbę, której nie przetrwało, dlatego dwa lata później Agnieszka Kotulanka załamana wróciła do Polski z sześcioletnim Michałem na rękach i zaczęła układać sobie życie na nowo. Małżeństwo z Jackiem Sas-Uhrynowskim definitywnie zakończyła w 1992 roku. On po rozwodzie ponownie się ożenił. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Anna Dymna z poruszającym apelem. Kolejne niepowodzenie załamało aktorkę Dzieci Agnieszki Kotulanki, Katarzyna Sas-Uhrynowska i Michał Uhrynowski 38-letni Michał i 36-letnia dziś Katarzyna nie poszli w ślady rodziców. Wybrali karierę w gastronomii. W 2016 roku otworzyli w Warszawie na ulicy Pięknej restaurację Sas Duck&Chicken. Ona była pomysłodawczynią projektu i kucharką, on managerem miejsca. Niestety, w 2018 roku byli zmuszeni ją zamknąć. „To był dla Kasi duży cios, wiązała z tym miejscem duże nadzieje, gotowanie od zawsze jest jej ogromną pasją, ale lokalizacja była niesprzyjająca. Samo miejsce jest uważane za pechowe, to już któraś restauracja z rzędu, która musiała zostać zamknięta z powodu słabego ruchu. Choć w weekendy klienci tłumnie przybywali w to miejsce, w tygodniu był z tym problem”, zdradziła nam znajoma pary. W 2013 roku doszła do tego konieczność pomagania mamie. "Opiekowała się nią, cała odpowiedzialność za mamę spoczywała na jej barkach. Nie miały może najlepszych relacji, ale Kasia pomagała mamie, jak tylko mogła. Jej śmierć to dla niej ogromny cios", mówił informator. Inną pasją Katarzyny Sas-Uhrynowskiej od zawsze był konie. Tej dyscyplinie sportowej córka aktorki oddaje się od kilku lat. W galerii (zdjęcie cztery i pięć) możesz zobaczyć, jak wygląda córka Agnieszki Kotulanki. W jednym z wywiadów aktorka zapytana o córkę, wspomniała, że Katarzyna marzyła o tym, żeby zostać weterynarzem, do czego jej mama zawsze szczerze ją zachęcała. Po upadku restauracji, którą prowadziła z bratem, Katarzyna Sas-Uhrynowska postanowiła spróbować swoich sił na kierunku weterynarii. Michał Uhrynowski po zamknięciu rodzinnego biznesu zajął się obrotem nieruchomościami, a obecnie, jak informowało "Na żywo", syn zmarłej 20 lutego 2018 roku Kotulanki pracuje w branży gastronomicznej i współpracuje z ojcem. Czytaj też: Marian Glinka miał być „polskim Schwarzeneggerem”. Zmarł krótko po tym, jak usłyszał diagnozę Dzieci Anieszki Kotulanki wypełniły jej ostatnią wolę W 2019 roku, rok po śmierci ich mamy, Katarzyna i Michał wystawili jej mieszkanie na warszawskim Urysnowie na sprzedaż. Jak podawał tygodnik "Na Żywo" w 2019 roku, aktorka już dawno nosiła się z takim zamiarem, bowiem to miejsce łączyło się dla niej ze złymi wspomnieniami. "Agnieszka chciała zacząć nowe życie, odciąć się od tego mieszkania, otoczenia i sklepów, które kojarzyły się jej przede wszystkim z kupowaniem alkoholu" - wyznała osoba z otoczenia rodziny. Dla dzieci aktorki nie było to łatwe zadanie — było to miejsce ich dzieciństwa, to tam się wychowali, ostatecznie zdecydowali się zostawić za sobą przeszłość. Pozbierali pamiątki, które zostały. Najwięcej było zdjęć, ale też dwie statuetki Telekamery "Tele Tygodnia", przyznane Agnieszce przez widzów za rolę w "Klanie" - zdradziła dla "Na Żywo" przyjaciółka rodziny. Książka o Agnieszce Kotulance Bliska osoba z otoczenia rodziny poinformowała tygodnik "Na Żywo" o propozycji wydania książki, jaką dostały dzieci Agnieszki Kotulanki. "Byłby to wywiad rzeka. Kasia i Michał musieliby opowiedzieć o pięknych, wzruszających chwilach spędzonych z mamą, ale też o jej szalenie trudnej walce z chorobą alkoholową. A oni nie chcą tego pamiętać i wspominać, bo to były najtrudniejsze lata ich życia" - poinformowała przyjaciółka rodziny w lutym 2021 roku. Ostatecznie jednak Kasia i Michał odrzucili propozycję wydawnictwa. Oboje zgodnie uznali, że wspominanie ostatnich lat życia mamy w rozległym wywiadzie byłoby dla nich zbyt bolesne. Zobacz: Piotr Jacoń opisał problem transpłciowej córki. Wiktoria utraciła certyfikat szczepienia Ostatni wywiad Agnieszki Kotulanki Jedyny wywiad, którego od czasu zniknięcia z show-biznesu udzieliła Agnieszka Kotulanka, został opublikowany w czerwcu 2014 roku w Fakcie. Aktorka zwierzyła się w nim z problemów zdrowotnych, mówiąc: „Miałam taką przygodę z psem. Bark mi wyskoczył i teraz chodzę na rehabilitację. Pies mnie pociągnął, było ciemno, potknęłam się i wywróciłam”, relacjonowała. Zaprzeczyła równocześnie, jakoby opuściła ją rodzina i znajomi, zaś do oskarżeń o chorobę alkoholową nie chciała się odnieść. Szybko go również zakończyła i powiedziała, że nie chce udzielać już żadnych wywiadów... Nigdy nie zapomnimy o talencie pani Agnieszki...
Krzysztof Czeczot szczerze o walce z uzależnieniem: „Zrobiłem to dla siebie i dla dziecka”
„Znalazłem odwagę, by zadbać o siebie i skonfrontować się ze sobą i swoimi demonami...”, dodał
Krzysztof Czeczot jest znanym aktorem, który zaprezentował swoje umiejętności między innymi w: serialu „BrzydUla”, filmie „Pitbull. Nowe porządki” czy „Zenek”. Co więcej, artysta rzadko opowiada o swoim życiu i nie udostępnia prywatnych fotografii, chociaż zdarzają się wyjątki. W najnowszym poście postanowił napisać o problemach, z którymi musiał się mierzyć. Jak się okazuje, był uzależniony od alkoholu. To pierwsze wyznanie aktora. Krzysztof Czeczot szczerze o walce z uzależnieniem Dla Krzysztofa Czeczota 6 grudnia jest niezwykle ważnym dnie. Dlaczego? Ponieważ właśnie wtedy świętuje rocznicę trzeźwości. W tym roku minęło już 6 lat. Z tej okazji postanowił podzielić się z obserwatorami swoimi przemyśleniami. „Ostatni obraz, jaki pamiętam z mojego tanga, to ja, pijany, sprzątający wymioty pijanego kolegi. Masakra. 6.12.2016. Od tego dnia jestem trzeźwy. W tym roku odkryłem, że bycie trzeźwym i w abstynencji to jedno, a bycie w kontakcie ze swoimi emocjami to drugie. Nałogowe regulowanie uczuć i mechanizmy iluzji i zaprzeczeń to naprawdę potężne bestie...”, napisał w mediach społecznościowych. Co ciekawe, artysta nie rzucił alkoholu tylko dla siebie, ale także dla dziecka. Dodał też, że nie zamierza kreować się za eksperta, bądź moralizatora. „Zrobiłem to, żeby zatrzymać jakiś dance makabre mojego dziedzictwa. Pewnie zrobiłem to dla dziecka. No i dla siebie. Inaczej: dla siebie i dla dziecka. Dzielę się tym, nie po lajki, ani nie po komentarze, bo mnie takie celebryctwo nie interesuje. Dzielę się tym, bo kiedyś ktoś się ze mną tym podzielił. Znalazłem odwagę, by zadbać o siebie i skonfrontować się ze sobą i swoimi demonami...”, czytaliśmy. CZYTAJ TEŻ: Nie zawsze łączyła je bliska więź... Jak dziś wyglądają relacje Maryli Rodowicz i jej córki? Krzysztof Czeczot, 18.12.2017 Warszawa Multikino Pokaz premierowy filmu „Gotowi na wszystko. Exterminator” Krzysztof Czeczot, Warszawa, 12.07.2021. Próba medialna spektaklu „Dziewczyna z pociągu” Krzysztof Czeczot zaapelował do fanów Krzysztof Czeczot zaapelował do internatów, żeby nie wstydzili się swoich słabości. Dodał też, żeby posłuchali jego kolegów z tego samego środowiska, którzy również walczyli z uzależnieniem. „Mnie pomogło wiele osób, na końcówce Akmed. Jeżeli nie masz pieniędzy, idź po pomoc do publicznych miejsc finansowanych przez NFZ. Tam także pracują świetni specjaliści. Jeżeli nie masz odwagi i gotowości na spotkanie ze specjalistą, poczytaj książki Wiktora Osiatyńskiego, posłuchaj „Co ćpać po odwyku” Jakuba Żulczyka, poszukaj w necie, co mówią Borys Szyc, Misiek Koterski, Marek Sekielski i wielu innych fajnych i mądrych ludzi. Ważne, żebyś zaczął dziś. Czas płynie bardzo szybko. Szkoda życia”, zakończył. Pod wpisem pojawiło się wiele pięknych i ciepłych słów. My również życzymy Krzysztofowi Czeczotowi wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Dymna ze łzami w oczach wspomina wybitnego aktora Jana Nowickiego. Jej słowa chwytają za serce Krzysztof Czeczot, 10.02.2020 Warszawa Premierowy pokaz filmu Zenek Krzysztof Czeczot, Warszawa, 16.09.2022. Na planie programu Dzien Dobry
Nałogi, depresja i osobista tragedia. Tak wyglądało życie Kirstie Alley, gwiazdy „I kto to mówi”
Aktorka zmarła po długiej walce z chorobą
Jako Mollie w filmie „I kto to mówi” bawiła widzów do łez. Jednak życie Kirstie Alley było pełne dramatów. Dwa razy wychodziła za mąż, niestety za każdym razem kończyło się rozwodem. Nieszczęście w miłości okupiła depresją i nadprogramowymi kilogramami. Później było już tylko gorzej, uzależnienie od narkotyków, alkoholu i operacji plastycznych oraz ciągła walka z otyłością. Aktorka nie mogła też pogodzić się ze stratą matki, która zgineła w wypadku samochodowym potrącona przez pijanego kierowcę. Niestety, dzisiaj dowiedzieliśmy się o jej śmierci. Przyoimnijmy, jak wyglądało burzliwe życie amerykańskiej gwiazdy. Błyskotliwa kariera Kirstie Alley Kirstie Alley przyszła na świat 12 stycznia 1951 roku w miejscowości Wichita, w stanie Kansas w USA. Urodziła się jako druga z trojga rodzeństwa. Jej ojciec był właścicielem produkcji elementów meblowych, mama zaś zajmowała się domem i dziećmi. Od najmłodszych lat Kirstie zachwycała urodą. Nie dziwi zatem fakt, że w liceum należała do drużyny cheerleaderek. Oprócz sprawności fizycznej przejawiała także talent aktorski. Z chęcią uczestniczyła w różnych szkolnych przedstawieniach. Po zakończeniu nauki w liceum Wichita Southeast High School, rozpoczęła studia na Państwowym Uniwersytecie Rolnictwa i Nauk Stosowanych (Kansas State University of Agriculture and Applied Science) na Manhattanie. Następnie kontynuowała naukę na Uniwersytecie w Kansas (University of Kansas). Na tej uczelni nie zabawiła jednak zbyt długo. Z powodu ciągłego opuszczania lekcji szybko ją wyrzucono. Droga do aktorstwa Kirstie Alley była dość długa i kręta. Zanim została aktorką pracowała jako architektka wnętrz w Los Angeles. W międzyczasie zainteresowała się kościołem scjentologicznym, do którego oficjalnie dołączyła w 1979 roku. Na ekranie zadebiutowała w 1982 roku w filmie „Star Trek II: Gniew Khana”. Miała wówczas 31 lat. Rok później pojawiła się w sitcomie „Masquerade”. Następnie zagrała w takich produkcjach jak: „Statek miłości”, „Rozpalić Cleveland” czy „Sekrety Weroniki”. Prawdziwy rozgłos zdobyła dopiero poprzez udział w serialu „Północ-Południe”, gdzie wcieliła się w postać Virgilii Hazard, walczącej o równouprawnienie rasowe. Produkcja okazała się wielkim sukcesem i była emitowana na całym świecie. Do dziś jest z chęcią powtarzana w amerykańskiej telewizji. Aktorce na planie towarzyszył m.in. Patrick Swayze, który dzięki serialowi stał się pierwszoligową gwiazdą Hollywood. Po latach Kirstie Alley wyznała, że praca z Swayze była dość uciążliwa, gdyż aktor zmagał się z uzależnieniem od alkoholu. W efekcie przychodził na plan zupełnie pijany i dochodziło do różnych nieprzyjemnych incydentów. Zupełnie odmienna atmosfera panowała za to na planie sitcomu „Zdrówko”. Serialowy partner Kirstie Alley, Ted Danson w jednym z wywiadów zdradził, że na planie aż „iskry latały”, w pozytywnym słowa tego znaczeniu. Czytaj także: Była twarzą TVP, prowadziła Teleexpress… Aż zniknęła. Co dzieje się z Adrianą Niecko? Kirstie Alley, Los Angeles, Kalifornia, 01.08.1983 rok Kirstie Alley, Ted Danson, serial "Zdrówko", 1983 rok Kirstie Alley jako Mollie z filmu „I kto to mówi” W 1989 roku Kirstie Alley przyjęła rolę, która z upływem lat stała się wręcz kultowa, a z serialowej aktorki uczyniła międzynarodową gwiazdę filmową. Mowa oczywiście o Mollie z filmu „I kto to mówi”. Alley brawurowo wcieliła się w postać naiwnej księgowej, która w wyniku romansu z szefem zachodzi w nieplanowaną ciążę. Gdy dociera do niej że pracodawca nie zamierza zostawić rodziny, zostaje samotną matką. Wtem z pomocą przychodzi jej przebojowy taksówkarz James, grany przez Johna Travoltę, który w nagłej potrzebie zawozi ją do szpitala. Wkrótce potem para się w sobie zakochuje. Film okazał się spektakularnym sukcesem i zarobił około 300 milionów dolarów. Na fali popularności nakręcono jeszcze dwie części filmu tworzące trylogię. Pojawiały się kolejno w 1990 roku i 1993 roku. Nowe produkcje nie odniosły już tak zawrotnego sukcesu jak „jedynka”. Dodatkowo ich recenzje były bardziej negatywne niż pozytywne. To nie zmieniło faktu, że po zagraniu w „I kto to mówi” duet Alley-Travolta przeszedł do historii kina. Sami aktorzy wielokrotnie zapewniali, że na planie połączyła ich wyjątkowa przyjaźń. Po dwóch latach od zakończenia przygód Mollie, Kirstie Alley pojawiła się u boku bliźniaczek Olsen w komedii „Czy to ty, czy to ja?”, i ponownie rozkochała w sobie publiczność. Później kariera gwiazdy nieco przygasła, gdyż aktorka zaczęła zmagać się z licznymi problemami w życiu osobistym. Czytaj także: Katarzyna Warnke zabrała głos. Zdradziła, co myśli na temat powrotów do byłych partnerów Kirstie Alley, kadr z filmu "I kto to Mówi", 1993 rok Kirstie Alley, John Travolta, plakat filmu "I kto to mówi 3", 1993 rok Burzliwe życie Kirstie Alley: uzależnienie od narkotyków i alkoholu, walka z otyłością Dobrą passę Kirstie Alley, przyćmiły skandale z życia prywatnego. Los był wobec niej szczególnie okrutny. W 1970 roku, mając zaledwie 19 lat wyszła za mąż za swojego kolegę ze studiów, Roberta Alley'a. Młodzieńcza miłość nie przetrwała jednak próby czasu. Po siedmiu latach byli już po rozwodzie. Po rozstaniu z mężem kobieta mocno się pogubiła, zaczęły się przelotne romanse, nadużywanie alkoholu i narkotyków. „Nie brałam narkotyków do 25. roku życia. Rozwiodłam się z mężem i zaczęłam się spotykać z facetem, w którym szaleńczo się zakochałam. On już wyszedł z nałogu, ale miał wielu ćpających kolegów”, przyznała Alley w programie Howarda Sterna. Aktorka uzależniła się od kokainy, do tego stopnia, że nie zaczynała bez niej dnia. „Brałam kokainę codziennie! Uwielbiałam to! Byłam szalona i imprezowałam bardzo ostro”, ujawniła. Na imprezach się nie kończyło. Zdarzało się, że gwiazda pod wpływem środków odurzających opiekowała się dziećmi swojej siostry. „Szłam na górę i tam zażywałam kokainę, a potem schodziłam na dół i jakby nigdy nic zajmowałam się siostrzeńcami”, zdradziła w programie „Celebrity Big Brother”, po czym dodała: „To było straszne z mojej strony”. Wtedy właśnie uświadomiła sobie, że jej zachowanie jest bardzo nieodpowiedzialne. Nie chcąc doprowadzić do tragedii postanowiła zerwać z nałogiem, co finalnie jej się udało. Niestety, przez kolejne lata była bardzo nieszczęśliwa, trudne doświadczenia mocno odbiły się na jej psychice i wadze. W pewnym momencie temat jej otyłości stał się numerem jeden w amerykańskich mediach. Paparazzi tylko czekali, żeby zrobić aktorce z ukrycia nowe zdjęcia i sprzedać je prasie. Kirstie Alley nie chcąc być bohaterką kolejnego nagłówka, postanowiła w końcu zawalczyć o siebie. W 2011 roku w ramach powrotu do dawnej sylwetki zgodziła się na udział w amerykańskiej edycji „Tańca z gwiazdami”. Udział w show okazał się zbawienny. Dzięki wielogodzinnym treningom i samozaparciu aktorka schudła aż 45 kilogramów. Po pewnym czasie dopadł ją efekt jo-jo. Czytaj także: Misiek Koterski świętuje 8 lat w trzeźwości. Był już na skraju. Co mu pomogło? Kirstie Alley, "Celebrity Big Brother", Anglia, 10.09.2018 rok Życie miłosne Kirstie Alley: dwa nieudane małżeństwa i romanse Pomimo wielu sukcesów w życiu zawodowym, Kirstie Alley nie zaznała szczęścia w miłości. Jej pierwsze małżeństwo zakończyło się po siedmiu latach wniesieniem pozwu o rozwód. Nie inaczej było w przypadku drugiego małżeństwa. 22 grudnia 1983 roku Kirstie Alley wyszła za mąż za aktora Parkera Stevensona. Małżonkowie mieli okazję zagrać razem w serialu „Północ-Południe”. Po 14 latach małżeństwo jednak dobiegło końca. Para doczekała się dwójki adoptowanych dzieci: syna Williama True (ur. 28 września 1992 roku) i córki Lillie Price (ur. 15 czerwca 1994 roku). W październiku 1997 roku aktorka zaręczyła się z aktorem Jamesem Wilderem. Do ślubu nigdy jednak nie doszło, zamiast tego nastąpiło rozstanie. Niepowodzenie w życiu uczuciowym Kirstie Alley przypłaciła depresją. W pewnym momencie aktorka zaczęła zdradzać intymne sekrety gwiazd. W 2012 roku wywiadzie dla ETOnline wyjawiła, że grając w serialu „Północ-Południe” omal nie nawiązała romansu z Patrickiem Swayze. Aktorzy podobno byli w sobie zabójczo zakochani, ale nigdy nie doszło między nimi do zbliżenia w życiu prywatnym, co nie oznacza, że gwiazdor był wierny swojej żonie. Według słów Kirstie miał ją notorycznie zdradzać. Gwiazda zdobyła się na szczerość trzy lata po śmierci aktora. W 2018 roku aktorka, uczestnicząc w gwiazdorskim „Big Brotherze”, znowu zaskoczyła opinię publiczną sugerując, że na planie komedii „I kto to mówi” niemal nawiązała romans z Johnem Travoltą. Czytaj także: Urodziła się w wyjątkowej rodzinie, dziś zachwyca talentem do projektowania przestrzeni i biżuterii... Kirstie Alley, Parker Stevenson, Aspen, Kolorado, 10.02.1979 rok Kirstie Alley z dziećmi: synem Williamem i córką Lillie, 16.03.2010 rok Osobista tragedia Kirstie Alley: pijany kierowca zabił jej matkę Bolesne piętno na życiu Kirstie Alley odcisnął również wypadek, w którym zginęła jej matka Lilliane Maxine. W 1981 roku pijana kobieta spowodowała wypadek samochodowy w wyniku, którego życie straciła matka Kirstie. Dla aktorki był to ogromny cios. Śmierć najbliższej osoby przyszła nagle i niespodziewanie. Gwiazda do końca nie mogła pogodzić sie ze śmiercią rodzicielki. W 2019 roku sprawczyni wypadku szukała kontaktu do aktorki i chciała ją osobiście przeprosić za zbrodnię, której dokonała. Zależało jej także na tym, aby Kirstie w końcu jej wybaczyła. „Rozumiem, że Kirstie nie ma ochoty ze mną rozmawiać. Jeżeli jednak zmieni zdanie, to chciałabym powiedzieć jej, jak bardzo mi przykro, z powodu tego, co się stało tej nocy i za ból, jaki im zadałam”, wyznała sprawczyni, która od lat pozostaje trzeźwa. Kirstie Alley nie miała jednak ochoty na spotkanie z sprawczynią wypadku. Trauma, której doświadczyła spowodowała, że zaczęła publicznie potępiać wszystkich kierowców jeżdżących pod wpływem alkoholu. Brała też udział w różnych akcjach społecznych, mających za zadanie zwiększyć bezpieczeństwo na drodze. Czytaj także: Zniknął z mediów, opowiedział o zmaganiach z depresją. Czy Bartosz Opania wróci jeszcze do aktorstwa? Kirstie Alley, 2005 rok Kirstie Alley nie żyje W nocy z 5 na 6 grudnia media obiegła bardzo smutna informacja. Dowiedzieliśmy się o śmierci popularnej aktorki. Artystka odeszła w wieku 71 lat. Tę informację potwierdziły jej dzieci William i Lillie. Przypomnijmy, że Kristie Alley zmagała się z nowotworem. „Do wszystkich naszych przyjaciół na całym świecie: z przykrością informujemy, że nasza niesamowita, dzielna i kochająca matka zmarła po walce z nowotworem, który niedawno został wykryty”, czytamy. Jej pociechy dodały również, że ich mama walczyła do samego końca. „Była otoczona najbliższą rodziną i walczyła z całych sił, pozostawiając nam pewność niekończącej się radości życia i przygód, które ją czekają. Chociaż była ikoną na ekranie, była jeszcze bardziej niesamowitą matką i babcią”, informują. „Zapał i pasja naszej matki do życia, jej dzieci, wnuków i wielu zwierząt, nie wspominając o jej wiecznej radości tworzenia, były niezrównane i zainspirowały nas do życia pełnią życia, tak jak ona”, zakończyli. Jedną z pierwszych osób, jakie zamieściły wpis żegnający aktorkę był John Travolta. Jej filmowy partner opublikował wzruszający wpis. „Relacja z Kirstie była najbardziej wyjątkową, jakie kiedykolwiek miałem. Kocham cię Kirstie. Wiem, że znowu się spotkamy”, czytamy. W ostatnim czasie mogliśmy ją oglądać między innymi w filmie "Królowe krzyku" czy "You Can't Take My Daughter". Artysta często zabierała głos w ważnych sprawach. Miała odwagę mówić o wszytskim. „Myślę, że niektórzy z was mają rację. Kiedyś byłam tu mniej polityczna i milsza. Wtedy zdałam sobie sprawę, że „życzliwość” jest cechą, którą zawsze będę mieć pod ręką, ale kiedy rozpęta się piekło, jak w dzisiejszym świecie, przemawianie i walka o wolność, przebija uprzejmości”, czytaliśmy w jej social mediach. Czytaj także: Tomasz Lis znów w szpitalu, za nim poważna operacja: „Na Mikołajki dostanę sprawne serce” Kirstie Alley, John Travolta, kadr z filmu "I kto to mówi", 1989 rok Kirstie Alley, John Travolta, California, Hollywood, 22.08.2019 rok Kirstie Alley, California, Hollywood, 22.08.2019 rok Kirstie Alley, California, Hollywood, 22.08.2019 rok View oEmbed on the source website
Michał Koterski przez pół życia wychodził z uzależnień. Teraz za to dziękuje: „To dar od Boga”
Aktor otwarcie opowiada o swojej drodze do trzeźwości
Trudno szukać wśród polskich gwiazd kogoś, kto przeszedł większą, niż Misiek Koterski, wewnętrzną metamorfozę. Aktor i ojciec 5-letniego Fryderyka od czternastego roku życia zażywał narkotyki. Wkrótce, gdy jego popularność wzrosła po roli w Dniu Świra, na imprezach chętnie sięgał też po alkohol. Obie rzeczy szybko stały się jego uzależnieniami. Walka o trzeźwość zajęła artyście pół życia. Co dziś mówi o mrocznym etapie swojego życia? [Artykuł aktualizowany 29.12.24 r.] View Ediplayer on the source website Misiek Koterski o 20 latach uzależnienia Zanim Misiek Koterski wpadł w szpony alkoholu i narkotyków, był bardzo posłusznym dzieckiem, a nauczyciele nie mieli do niego żadnych zastrzeżeń. „Był uroczym dzieckiem, bardzo grzecznym. W szkole podstawowej pani wychowawczyni mówiła, że chciałaby, żeby Michał choć raz coś spsocił, bo był wzorowym uczniem”, opowiadała w programie Uwaga Iwona Ciesielska. Mama aktora już wtedy wiedziała, że jej syn zostanie gwiazdą, a wszystko dzięki wróżce. „Jak był malutki, to poszłam do wróżki i ta powiedziała mi: „Będzie pani miała sławne dziecko”. Bardzo to mnie wtedy rozśmieszyło”, dodała. Pierwsze poważne problemy z używkami w przypadku Michała zaczęły się już w okresie liceum. O problemie syna, jego rodzicielka dowiedziała się od jego szkolnej miłości. „Kiedy Michał poszedł do liceum, sądziłam, że nie będzie żadnych problemów. Któregoś razu licealna miłość Michała przyszła do mnie i powiedziała: „Wie pani, mamy problem, bo Michał bierze narkotyki”, ujawniła mama aktora przed kamerami programu Uwaga. Nałóg jeszcze bardziej się pogłębił, kiedy Michał skończył 17 lat i wyprowadził się z domu rodzinnego do mieszkania na Manhattanie, jak potocznie nazywana jest łódzka Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa. „Jak zacząłem tu mieszkać, to różne rzeczy się działy. Moje mieszkanie było konkurencją dla pobliskich pubów i dyskotek, bo ludzie przychodzili z całego miasta i non stop była impreza”, zwierzyła się aktor w programie Uwaga. Nadużywanie alkoholu było silniejsze niż zdrowy rozsądek. W efekcie zamiast udać się na egzamin do szkoły aktorskiej wybrał libację alkoholową. „Ale do szkoły filmowej nie zajrzymy. Byłem już w drodze na egzamin, ale przed samym egzaminem skręciłem w boczną uliczkę i niestety był ładunek (alkohol)”, przyznał w programie Uwaga, po czym dodał, że w pewnym momencie życie go po prostu przerosło. „Miałem problem, żeby radzić sobie z prozą życia. Paliliśmy dzisiaj, jak to się mówi, niewinne jointy. Z czasem doprowadziło mnie to do innych substancji i kolejnych narkotyków”, szczerze wyznał. Aż dwadzieścia lat trwały starania Miśka Koterskiego i jego bliskich o powrót do normalnego życia. Przez uwikłanie w alkohol i narkotyki aktor wychodził na scenę nie zawsze trzeźwy, potrafił się też awanturować na imprezach oraz odczuwać ciągły tzw. głód. Sława stała się jego przekleństwem. „Mnie po prostu przerosło to, co się działo wokół mnie. Kiedyś ojciec mi tłumaczył, że brak sukcesu równie trudno znieść jak sam sukces. Wtedy nie rozumiałem, o co chodzi”, opowiadał Faktowi dwanaście lat temu. Pierwszym krokiem do zakończenia problemu z używkami było wysłanie artysty do ośrodka dla narkomanów. Rodzina Michała Koterskiego znalazła odpowiednie dla niego miejsce w 2006 roku. Ulubieniec widzów chodził tam dwa razy w tygodniu. Wydawało się, że odwyk mu pomoże, ale już dwa lata później Misiek wrócił do starych nawyków. Z anteny zdjęto nawet jego program, bo jak informowały media, gwiazdor nie był w stanie go prowadzić. Historia powtórzyła się w 2009 roku, kiedy otrzymał angaż w Pierwszej miłości. Wtedy też stawał już na własne nogi, ale nie udało się to do końca. Z kolei w 2013 roku awanturował się podczas jednej z imprez, że pewien projektant zajął jego miejsce, a to on jest większą gwiazdą – przypomina Fakt. CZYTAJ TAKŻE: Wstrząsające wyznanie Michała Koterskiego: jego mama przygotowywała się na telefon z informacją o najgorszym Z kolei w wywiadzie z magazynem Party gwiazdor wyznał, że początkowo niewiele osób wierzyło, że może mu się udać wyjść z nałogu. On sam nie był w tej kwestii wyjątkiem. „Sam w to nie wierzyłem, przecież brałem w hurtowych ilościach. Mieszałem wszystko naraz. Spróbowałem chyba wszystkich zakazanych substancji psychoaktywnych, które istnieją na świecie. W końskich dawkach, które innych ludzi zabijały. Mój organizm był odporny, nigdy nie przeżyłem żadnej zapaści, nie doznałem uszczerbku na zdrowiu, może dlatego nie umiałem się zatrzymać? Miałem jakąś obsesję... Przeszedłem roczne, półroczne i zamknięte terapie. Zaszywałem się. Nic nie pomagało." Dopiero ostatni miesiąc 2014 roku przyniósł oczekiwaną zmianę w zachowaniu Michała Koterskiego. Co ciekawe, on sam utrzymuje, że wystarczyła mu chwila, by odrzuciło go od alkoholu i narkotyków. Pomogła też wiara. „Pokończyłem wszystkie możliwe ośrodki leczenia uzależnień. I po tych wszystkich terapiach doszedłem do momentu, w którym wszystko straciłem. (...) Nie potrafiłem żyć ani z narkotykami, ani bez nich. (...) W końcu przyszedł taki dzień, że uklęknąłem i powiedziałem tak prosto z serca i szczerze: Boże, zabierz mi tę obsesję brania, a zrobię wszystko, żeby już nigdy nie wrócić do narkotyków. I tak się stało”, mówił dla portalu Aleteia.pl. Tę samą historię potwierdził też w VIVIE!. „Całe życie jak czułem się samotny, rozmawiałem z tym kimś, jakimś Bogiem. Nie wiem, kim On jest ani jaki jest, może być nawet z brodą. I pewnego dnia byłem tak zmęczony moim życiem i tym zniewoleniem od używek, że uklęknąłem przed Bogiem i poprosiłem: „Boże, proszę Cię, mam już dosyć takiego życia, tego zagubienia, tego lęku, który mnie nie opuszcza, tego wszystkiego, co robię. Proszę Cię, pomóż mi, a ja zrobię wszystko i obiecuję, bez targowania, że zmienię całe swoje życie”. I możesz wierzyć lub nie, tak się stało. Obsesja z dnia na dzień zniknęła, pierwszy raz mi się chciało i nie miałem ciągot – jak bywało wcześniej – żeby pójść po linii najmniejszego oporu. Zawziąłem się. Włożyłem w to mnóstwo wysiłku. Jest taka przypowieść, że Bóg nigdy nie daje więcej, niż możesz udźwignąć. Tak to się zadziało”, opowiadał nam aktor. Temat wiary w życiu Miśka Koterskiego. To Bóg pomógł mu z nałogami W grudniu 2022 roku minie osiem lat lat, odkąd 42-letni artysta obiecał sobie już nigdy nie zajrzeć do kieliszka. Czy żałuje czegoś z okresu uzależnienia? I jaki wpływ na niego miał Bóg? „Żałuję tylko każdej rzeczy, gdzie krzywdziłem czy oceniałem za szybko innego człowieka, bo sam tego nie lubię. Ale kiedyś myślałem: dlaczego musiałem tak wiele wycierpieć, dlaczego moje życie musiało tak wyglądać i czekała na mnie droga z uzależnieniem. A teraz wiem, że po to przez to przechodziłem, żeby dziś dzielić się tym doświadczeniem. To dar od Boga”, powiedział reporterowi VIVY.pl. Modlitwa wciąż jest dla Michała Koterskiego bardzo ważna. „Z doświadczenia osób uzależnionych wynika, że jak ktoś się pomodli rano i wieczorem, to nie sięga po używkę. Ja się tak modlę, ale czasem zapominam i panikuję, no bo się wstydzę uklęknąć gdzieś na środku ulicy. I tak, jak kiedyś szukałem stacji benzynowej, żeby zażyć coś w kiblu, tak teraz szukam toalety, w której mógłbym się spokojnie pomodlić. Bardzo mi to pomaga”, wyjaśnił w rozmowie z Aleteia. ZOBACZ TAKŻE: Michał Koterski otworzył prywatny ośrodek leczenia uzależnień. Cena szokuje Gdy w 2019 r. Michał skończył czterdzieste urodziny, postanowił, że kolejny etap życia poświęci na umacniania wiary. By się to udało spędził kilka dni w Medjugorie - w miejscu kultu religijnego, gdzie co roku podróżują miliony ludzi, by poczuć obecność Matki Boskiej. Nad wyjazdem nie zastanawiał się ani chwili. Misiek Koterski, Michał Koterski, Viva! kwiecień 2018 rok Michał Koterski od ponad 7 lat żyje w trzeźwości Obecnie Michał Koterski jest szczęśliwym partnerem modelki Marceli Leszczak oraz dumnym ojcem 5-letniego Fryderyka. Od niemal 8 lat pozostaje także w zupełnej trzeźwości. „Jestem trzeźwy siedem lat i można powiedzieć, że moje życie jest jak z bajki. Ale to też ciężka praca na całe życie”, wyznał jakiś czas temu przed kamerami Uwagi na antenie TVNu. Aktor cieszy się, że jego syn Fryderyk przyszedł na świat w trzeźwej rodzinie. „Myślę, że taką największą wartością jest to, że mój Fryderyk urodził się, jako pierwszy, w trzeźwej rodzinie Koterskich. Mój ojciec jest uzależniony, jego ojciec zapił się na śmierć, a mój Frysio przyszedł na świat już w trzeźwej rodzinie. Jedyne, czego chciałbym sobie życzyć, to, żeby jego nigdy nie spotkało piekło uzależnienia. I to w najtrudniejszych chwilach sobie przypominam i to mnie mobilizuje”, oznajmił w wywiadzie dla Uwagi. Z kolei w wywiadzie z magazynem Party podkreślał, że syn jest jego oczkiem w głowie. „Miłości do niego nie potrafię opisać słowami. Fakt, że urodził się zdrowy, że nie zapłacił ceny za moje 21 lat wyniszczającego życia, to też jest cud." Zdaniem Marceli Leszczak, jej ukochany świetnie spełnia się w roli ojca. „Jest fajnym ojcem, zabawnym. Nie wiem, czy umiem się tak bawić jak Michał. Jest też odpowiedzialny. To fajny i domyślny tata”, podkreśliła modelka. Czy jest szansa, że para zostanie rodzicami po raz drugi? „Do niedawna Marcela nie chciała słyszeć o drugim dziecku, bo bardzo źle przechodziła ciążę z Frysiem, choć ja naciskałem, żebyśmy mieli drugie dziecko. Dziś to ona przebąkuje, że może jednak, że teraz jest dobry czas? I ja jestem na to gotów. Sam byłem jedynakiem, więc chętnie podarowałbym Frysiowu na gwiazdkę piękny prezent w postaci brata lub siostry", ujawnił w rozmowie z Party. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Michał Koterski jest osobą w spektrum autyzmu. Przed diagnozą mierzył się z ostracyzmem ze strony otoczenia Aktor przyznał w programie Uwaga, że stara się nie myśleć już o swojej mrocznej przyszłości. „Na terapiach nauczyłem się, że myślenie o przyszłości mi nie służy. Mogę mieć plany, ale jest takie przysłowie „Jak chcesz rozśmieszyć pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. Dla mnie najlepsze jest tu i teraz i skupiać się na danej chwili, co mogę zrobić dla siebie, dla drugiego człowieka, a myślenie o przyszłości i przeszłości jest szkodliwe”, stwierdził. Życzymy Michałowi Koterskiemu wszystkiego dobrego. Mamy nadzieję, że szczerość gwiazdora pomoże innym, którzy czują, że chcą sobie pomóc. Marcela Leszczak, Michał Koterski, VIVA! 7/2019 Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 31.12.2024 r.
Narkotyki, depresja, alkohol, zawody miłosne. Trudne życie Agnieszki Krukówny
Gdy zaczynała karierę, miała zaledwie 12 lat. Na pierwszy casting zaprowadziła ją mama. Szybko okazało się, że ma niezwykły talent. Zdobywała kolejne role i wielką sympatię widzów. Agnieszka Krukówna ma na koncie role u Wajdy, Spielberga i Machulskiego. Jednak z czasem zyskała w branży miano trudnej i humorzastej. Otwarcie przyznała się do zażywania narkotyków. Jak jej życie wygląda obecnie? W tym roku aktorka świętowała swoje 51. urodziny. Agnieszka Krukówna: droga do aktorstwa. Największe role Casting miał być urozmaiceniem nudnej codziennej rzeczywistości w trakcie ferii zimowych. Mama zaprowadziła na niego 12-letnią wówczas Agnieszkę Krukównę. Jakież było jej zdziwienie, gdy okazało się, że córka... wygrała. Sytuacja zresztą powtórzyła się także przy drugim i trzecim podejściu. „Okazałam się dobra. „Rybka chwyciła haczyk” i to był początek mojej kariery aktorskiej”, wspominała w jednym z wywiadów. Rodzice zaakceptowali ścieżkę, którą zaczęła kroczyć, mimo że w rodzinie żywe były tradycje medyczne. Agnieszka Krukówna wybrała jednak scenę. Pod koniec lat 80. zagrała tytułową rolę w serialu dla młodzieży „Janka” i już wtedy nie było wątpliwości, że jest aktorką wybitną. Jak nikt potrafiła oddać na ekranie trudne, skomplikowane charaktery i wielość emocji. Potwierdziły to kolejne kreacje: Ewy w „Korczaku” Andrzeja Wajdy, dziewczyny Czurdy w „Liście Schindlera” Stevena Spielberga czy Weroniki w „Szwadronie” Juliusza Machulskiego. Gdy w 1995 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną, była rozchwytywana przez uznane postaci rodzimej kinematografii. W „Pestce” Krystyny Jandy zagrała Sabinę, przyjaciółkę głównej bohaterki, w „Farbie” Michała Rosy tytułową, wyzwoloną dziewczynę, zaś w „Fuksie”, jako Sonia, na ekranie stworzyła niezapomniany duet z Maciejem Stuhrem. Ogromną popularność przyniosła jej rola Maryśki Jurewicz w serialu obyczajowym „Boża podszewka” Izabelli Cywińskiej. Wywoływał on zresztą ogromne kontrowersje wśród widzów, o czym przypomina w swojej publikacji Onet.pl. „Wściekli kresowiacy szturmowali gabinet Ryszarda Miazka, ówczesnego szefa TVP, domagając się przeprosin i zadośćuczynienia; twierdzili, że serial w niedopuszczalny sposób zakłamuje i wyszydza historię, przedstawiając nieprawdziwy, pozbawiony patriotyzmu i wyjątkowo niepochlebny obraz życia mieszkańców Wileńszczyzny. Do protestujących chętnie dołączyli członkowie Młodzieży Wszechpolskiej, dzierżący transparenty z hasłami „Boża podszewka — gwałt na tradycji” czy „Łata to nie podszewka”. Niedługo potem rada programowa telewizji wystosowała pismo, w którym „wzywała władze TVP, żeby przeprosiły tych widzów, którzy poczuli się obrażeni serialem »Boża podszewka«”. Co więcej, aby załagodzić sytuację, zażądała, by w najbliższym czasie, w ramach moralnej rekompensaty, wyemitowano swojskie „Nad Niemnem”, czytamy. Nie zmieniło to faktu, że Agnieszka Krukówna była w latach 90. u szczytu sławy. Wydawało się, że ma możliwość odniesienia sukcesu także poza granicami kraju. Jej talent przyrównywano m.in. do Elżbiety Czyżewskiej. Jednak nagle zniknęła, właściwie z dnia na dzień. Co się wówczas stało? Czytaj także: Zasłynęła rolą Hanki w serialu „Chłopi”. Krystyna Królówna po dekadzie małżeństwa zakochała się w młodszym mężczyźnie Agnieszka Krukówna, styczeń 1999 roku Agnieszka Krukówna, 2003 rok Agnieszka Krukówna: życie prywatne, kryzysy Każda rola była dla niej również poświęceniem. Wnikała w nią, przyswajała zarówno pozytywne, jak i negatywne cechy bohaterek. Ich radość oraz rozpacz, niepokój i uważność, dobroć i emocjonalność. A to wyniszczało. „Były też chwile okrutne, kiedy budziłam się we własnym łóżku na Saskiej Kępie, bo śniło mi się, że Rosjanie nas atakują. Kiedy bałam się o dziecko, którego jeszcze nie mam i postanowiłam nigdy go nie mieć, bo świat jest zbyt niebezpieczny”, zwierzała się na temat roli Maryśki w jednej z rozmów. W drugiej części produkcji już nie wystąpiła. Zastąpiła ją Kinga Preis. Powód? „Nie mogłyśmy się dogadać”, ucinała w rozmowach z dziennikarzami Izabella Cywińska. Mówiło się, że Agnieszka Krukówna chciała odnaleźć spełnienie i szczęście w życiu osobistym. Zaręczyła się po czterech latach związku z operatorem Marianem Prokopowiczem. Planowała ślub. Niestety, został odwołany, co ona sama mocno przeżyła. Tak bardzo, że przestała grywać w filmach i serialach... Popadła również w szpony nałogów i depresję. Niepokojąco schudła i przestała pojawiać się publicznie. „Nie potrafiłam cieszyć się tym, że jestem młodą kobietą, niezależną finansowo. Życie straciło dla mnie urok. Znalazłam się w pustce, którą zapragnęłam wypełnić czymkolwiek. I wtedy otarłam się o narkotyki”, zwierzyła się. „To był błąd. Epizod w moim życiu, na skutek którego wiele się dowiedziałam, ale też wiele straciłam. Człowiek traci poczucie rzeczywistości, nie panuje nad emocjami. A ja jestem osobą, która pracuje emocjami, to moje narzędzie pracy. Pod wpływem narkotyków nie mogłam nad nimi panować. To tak, jakby skrzypkowi odebrać skrzypce”, doprecyzowywała. Mimo że kilka razy media rozpisywały się o jej nowych związkach, każdy kończył się rozstaniem. Nawet małżeństwo, które zawarła w Sylwestra 2003 roku z Radosławem Fleischmannem, właścicielem salonu optycznego. Bardzo to przeżywała, bo kochała zawsze tak, jakby jutra miało nie być... Czytaj także: Marta Mészáros i Jan Nowicki byli razem 30 lat. Dlaczego się rozstali? Agnieszka Krukówna i Radosław Fleischmann, 31.12.2003, w dniu ślubu Agnieszka Krukówna, maj 2010 roku Agnieszka Krukówna: dlaczego zniknęła? W 2009 roku udzieliła niezwykle szczerego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY! Powód, dla którego zniknęła? Kwestie finansowe... „Zaczęłam pracować, mając 11 lat, a kiedy grałam w „Farbie” czy „Fuksie”, byłam już aktorką znaną z filmów fabularnych i przynajmniej trzech seriali telewizyjnych w Polsce i za granicą. „Urwisy z doliny Młynów”, „Janka” i tak dalej. Po 15 latach przygody z filmem uważałam, że jestem doświadczoną aktorką. Na tyle, by praca była nie tylko pasją, ale i źródłem dochodów. Zawiodłam tych, w których interesie było nazywać mnie „młodą obiecującą”, bo zaczęłam dyskutować o pieniądzach”, zwierzała się. Wyjaśniła również, dlaczego nie zdecydowała się wystąpić w drugiej części „Bożej podszewki”. „Uznałam więc, że niestety nie będę robiła drugi raz „Bożej podszewki”, mimo że stawki były nieco wyższe”, ujawniła. Dodała, że niezwykle zbulwersowało ją również to, że chciano użyć na okładce książki jej zdjęcia... nie płacąc za to ani grosza! „W odpowiedzi na to usłyszałam, że mam pomieszane w głowie, ponieważ osoba w moim wieku powinna być szczęśliwa, że jej twarz jest na okładce książki. Uznano więc, że nie można ze mną pracować, bo jestem wymagająca, kapryśna i w dodatku żądam za swoją pracę horrendalnych pieniędzy”, grzmiała. Niestety, wszystko złożono wtedy na karb narkotyków i innych problemów aktorki. „Oczywiście, bo one się znakomicie łączyły z moimi „kaprysami”. Natychmiast wykorzystano to, że przyznałam się do palenia trawy. Stało się to argumentem na moje „przewrócenie w głowie” z powodu wysokich wymagań finansowych. Mam potrzebę odcięcia się od tego raz na zawsze. O takich sprawach się nie powinno mówić. Popełniłam wtedy straszne faux pas, odpowiadając szczerze na pytania dziennikarki. A teraz ciągnie się to za mną. Sama sobie podłożyłam nogę. Zawiodłam nie tylko rodzinę, ale i środowisko, w którym się obracałam. Rzuciłam na nie cień. Tak jakby wszyscy brali czy palili trawę. Mając tego rodzaju problem, należy zwierzyć się z niego tylko bliskiej osobie!”, przekonywała z mocą. Przyznała wówczas również, że nie należała do najłatwiejszy aktorek. Długo uczyła się pokory. „Kiedyś odpyskowywałam, obrażałam się, byłam drażliwa na punkcie każdego słowa, jakie padało pod moim adresem. Teraz wiem tylko, że jestem dla siebie wymagająca w pracy. Myślę, że mam już początki pokory. Dopiero niedawno zaczęłam się jej uczyć. Dopiero od paru lat mam czas, by zająć się sobą. By się dowiedzieć, kim jestem”, podkreślała. Czytaj także: Przez urodę straciła pracę. Co dziś robi była gwiazda "Wiadomości" Małgorzata Szelewicka? Agnieszka Krukówna, marzec 2013 Agnieszka Krukówna, wrzesień 2016 Agnieszka Krukówna wróciła do grania. Jak ułożyło się jej życie? W 2007 roku głośno było o głównej roli w Teatrze Polonia w Warszawie, którą odrzuciła w ostatniej chwili, na dwa dni przed premierą. Reżyserka plenerowego spektaklu, Krystyna Janda, dowiedziała się o decyzji aktorki w ostatniej chwili. Początkowo nie ukrywała wzburzenia. „Aktor nie gra zaplanowanego spektaklu albo kiedy umarł, albo zwariował”, komentowała rozgoryczona. Ostatecznie Krukównę zastąpiła córka reżyserki, Maria Seweryn. A relacje obu pań? Nie było tajemnicą, że Janda ma do młodszej koleżanki dużą słabość. Jak się z czasem okazało, całe zamieszanie i nieporozumienie koniec końców sobie wyjaśniły. „Agnieszka po prostu się przestraszyła! I nie tylko ona jedna. Około dziesięciu aktorek odmówiło grania na ulicy. A ona się najpierw odważyła, a potem, w ostatnim momencie, dopadły ją wątpliwości. Grać wśród tych jeżdżących tramwajów, bez zgaszonego światła, wśród publiczności, gdzie jedni słuchają, drudzy przystają na chwilę, a potem odchodzą, co może oznaczać, że gram nieciekawie, jest bardzo trudne. Sytuacja jest niekomfortowa. Wytrzymać to psychiczne jest naprawdę wielką sztuką. Jest szalenie delikatną osobą, wrażliwą, rozedrganą”, tłumaczyła z wyrozumiałością Krystyna Janda. W 2013 roku roku Agnieszka Krukówna powróciła na ekrany w filmie „Psubrat”, zaś rok później zachwyciła w „Letnim przesileniu” Michała Rogalskiego. Dwa lata temu pojawiła się z kolei w etiudzie „Klementyna” Nawojki Wierzbowskiej. Zaczęła również regularnie grywać na deskach teatrów. „Widzowie mieli okazję oglądać ją w ostatnich latach w takich spektaklach jak: „Mój pierwszy raz” Teatru Polonia, „Plotka” i „Dogville” Teatru Syrena czy w lutym „Lily” Och-Teatru, gdzie zagrała skrywającą się za ciemnymi okularami femme fatale”, przypomina Onet.pl. Pojawiła się również w epizodycznej roli sędziny Sądu Najwyższego w produkcji Jana Holoubka „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”. Poniżej przypominamy wywiad z aktorką z sierpnia 2009 roku, okraszony zdjęciami autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka. Czytaj także: Maria Gładkowska – była jedną z najpiękniejszych polskich aktorek. Co dzisiaj u niej słychać? Agnieszka Krukówna, wrzesień 2018 roku Agnieszka Krukówna w spektaklu, luty 2020
Mąż Katarzyny Nosowskiej walczył z alkoholizmem. Bolesne wspomnienia zostawili za sobą
Piosenkarka obchodzi dziś urodziny. Oto historia jej miłości
Katarzyna Nosowska i jej mąż Paweł Krawczyk udzielili jakiś czas temu bardzo szczerego wywiadu na temat walki z alkoholizmem. Gdy piosenkarka była młoda przyszło jej wychować się w domu, gdzie na co dzień obecny był alkohol, zaś w przyszłości związała się z mężczyzną, który sam popadł w alkoholowe uzależnienie, ale długo nie potrafił się do niego przyznać. Walka z nałogiem miała znaczący wpływ na ich związek. Mąż Katarzyny Nosowskiej ukrywał, że ma problem z alkoholem Katarzyna Nosowska i Paweł Krawczyk zostali małżeństwem w 2018 roku, lecz zanim się pobrali przez 17 lat tworzyli nieformalny związek. Mąż piosenkarki z zawodu jest muzykiem i gitarzystą. Od dłuższego czasu tworzy także utwory dla zespołu Hey, którego założycielką jest Katarzyna Nosowska. Para, mimo że posiada dość długi staż związku, przez wiele lat zmagała się z uzależnieniem od alkoholu. O swoich przeżyciach zdecydowali się opowiedzieć w wywiadzie na początku 2022 roku. W podcaście „Co ćpać po odwyku” prowadzonym przez Jakuba Żulczyka i Juliusza Strachoty muzycy wrócili wspomnieniami do czasów trudnej walki z alkoholizmem. Rozmowa zaczęła się od szczerego wyznania wokalistki. „To było znakomite, co nam się przydarzyło”, oznajmiła. Mąż artystki na początku wypierał się prawdy i nie potrafił się przyznać, iż wpadł w szpony alkoholu. W końcu jednak udał się do ośrodka uzależnień, gdzie spędził kilka tygodni. „Przez miesiąc byłem przekonany, że ja nie mam żadnego problemu. Nie zajmowałem się tym tak naprawdę, a tam nagle wszystko, co mówili terapeuci, myślałem, że ja to wiem i było oczywiste. To był przełom, żeby się przyznać. Wszystko skrywałem przez całe swoje życie”, ujawnił. Paweł Krawczyk był przekonany, że jego wizyta w ośrodku uzależnień będzie ograniczać się tylko do indywidualnych spotkań z terapeutą. Nie spodziewał się, że będzie musiał brać udział w zbiorowych sesjach. Jednakże zwierzanie się z problemu na forum całej grupy skłoniło go do mówienia prawdy. „Pewnie, gdybym miał tylko spotkania indywidualne, to przez pierwsze tygodnie tylko bym kłamał. Tam nie było szansy, żeby kogoś oszukać. Grupa natychmiast wychwytywała kłamstwa i nie bali się tego powiedzieć”, przyznał. ZOBACZ: Syn Katarzyny Nosowskiej ma już 26 lat. Mikołaj idzie w ślady mamy? Paweł Krawczyk, Katarzyna Nosowska, Festiwal Top Trendy, Sopot, 04.07.2008 rok Katarzyna Nosowska mocno przeżyła uzależnienie męża Katarzyna Nosowska mocno przeżyła pobyt męża w ośrodku uzależnień. Aby lepiej zrozumieć sytuację, czerpała wiedzę z książek psychologicznych. Niestety samo życie okazywało się ponad jej siły. „Wszystko na poziomie intelektualnym było dla mnie zrozumiałe. W momencie praktyki leżę i kwiczę. Rok po roku, przez 45 lat”, szczerze wyznała. Wiele osób doradzało piosenkarce, żeby w końcu zaczęła myśleć o sobie, a nie tylko o problemach męża. „Ostatecznie, zdecydowałam się sobą zaopiekować. Po raz pierwszy w życiu tak naprawdę realnie. Czyli praca z wewnętrznym dzieckiem, wszystkie te rzeczy, które znamy, ale przynoszą efekt, kiedy się człowiek rzeczywiście zanurzy się w praktyce. Krótko mówiąc: kiedy Paweł zapytał mnie, czy może wrócić do domu i on niczego nie oczekuje, to się zbiegło z momentem we mnie, że ja wiedziałam, że jestem ciekawa, kim on teraz jest. Nie napinałam się na jakieś wielkie reunion (powrót - przyp. red.)”, opowiadała w podcaście. Dla mężczyzny myśl o byciu zamkniętym na miesiąc w ośrodku uzależnień było jak spędzenie tam pół wieku. Po opuszczeniu murów placówki kontynuował pracę nad sobą. Przez ponad rok jeździł na spotkania dla uzależnionych, które nawet sprawiały mu przyjemność. Pobyt w ośrodku okazał się dla muzyka, jak i jego małżeństwa zbawienny. Relacja między małżonkami diametralnie się zmieniła. „Dla mnie to jest zupełnie inny związek teraz. Znamy się tak wiele lat, ale teraz jakościowo i jeśli chodzi o jakąś głębię tej relacji i też spokój w niej. Właściwie wszystko jest inne po tej przemianie, to jest naprawdę niesamowite i przyjemne”, wyznała liderka zespołu Hey. Czytaj także: To właśnie miłość ich uskrzydla. Oto niezwykła historia Bartosza i Anny Kurków Paweł Krawczyk, Katarzyna Nosowska, premiera filmu "Pod mocnym aniołem", Warszawa, 13.01.2014 rok Paweł Krawczyk uzależnił się w zespole Hey Para przyznała, że środowisko artystyczne, w którym przebywają, sprzyja wszelkim uzależnieniom. Okazuje się, że Paweł Krawczyk zaczął sięgać po alkohol w dużych ilościach dopiero, jak dołączył do zespołu Hey, a był to rok 1999. „Nie mam takiej historii jak wiele osób, że zacząłem chlać jak miałem 16 lat. Jak miałem 30 lat, to piłem alkohol raz w miesiącu. Dopiero jak zacząłem grać w zespole Hey”, zdradził muzyk. Gdy Paweł Krawczyk dołączył do zespołu Hey był zaskoczony atmosferą jaka w nim panuje. Członkowie zespołu nie kryli się, że lubią sobie wypić alkohol tuż przed samym występem lub po ledwo zakończonym koncercie. Ich zachowanie miało wpływ na postawę Pawła, który po 10 latach sam się uzależnił. Jak się okazuje sytuacja dotyczyła tylko mężczyzn, gdyż Katarzyna Nosowska jako wokalistka stroniła od używek. „To nie była jeszcze straszna patologia, to, co oni wyprawiali, ale było to dla mnie nowe. Te opowieści, jak to oni mają kaca i mają jakieś lęki, to ja nie wiedziałem, o czym oni mówią. Przez 10 lat się tego nauczyłem. Nie zamierzałem się tego dowiedzieć. Okazało się, że to jest przyjemne i przez wiele lat nie zajmowałem się sobą”, stwierdził. Poprzez alkohol gitarzysta odganiał niewygodne myśli. Punkt krytyczny nastąpił przed 40. urodzinami. Najgorzej jednak było w sezonie letnim, ponieważ wakacyjna atmosfera sprzyjała codziennemu piciu od samego rana. Czytaj także: Przez 9 lat tworzą idealne i szczęśliwe małżeństwo. Oto historia Katarzyny Zielińskiej i Wojciecha Domańskiego Paweł Krawczyk, 12.05.2016 rok Paweł Krawczyk, Tor Służewiec Męskie Granie 2019, Warszawa, 17.08.2019 rok Artyści częściej popadają w szpony alkoholizmu Jeden z prowadzących, Jakub Żulczyk stwierdził, że profesja jaką zajmują się jego goście jest niezwykle wymagająca. Nadmierne spożywanie alkoholu przez muzyków może mieć destrukcyjny wpływ na ich pracę artystyczną. Katarzyna Nosowska przyznała mu rację i zauważyła, że artyści są bardzo wrażliwymi osobami i potrzebują dla siebie jakiegokolwiek towarzystwa. „Tacy ludzie bardzo często nie potrafią być ze sobą, takie bycie w samotności jest czymś skrajnie przerażającym. Do tego mamy wolny zawód. W weekend gramy, więc się siedzi, a jak się siedzi to się pije, no bo co? Potem wraca się do domu i jest wolne. Potem kolega dzwoni i pyta: co robicie? Normalnie ludzie w tygodniu pracują, a my nie. Padały propozycje: może wpadniemy na »Top Model«? Nazywa się to, że na »Top Model«, ale jest to regularna impreza”, zdradziła artystka. Na szczęście walkę z nałogiem małżonkowie mają już za sobą, a od czasu odwyku w ich domu zapanował spokój. Tymczasem my życzymy obchodzącej dziś urodziny Katarzynie Nosowskiej wszystkiego najcudowniejszego! Czytaj także: „Ktoś taki dla wrażliwej artystki to prawdziwy skarb”, mówi o mężu Zdzisława Sośnicka Paweł Krawczyk, Katarzyna Nosowska, program "Dzień Dobry TVN", Warszawa, 23.02.2013 rok