Magda Umer miała 10 lat, gdy zadzwoniła do Aliny Janowskiej z nietypową prośbą. Po latach zostały przyjaciółkami
Ta relacja zaczęła się od dziecięcej ciekawości i miłości do piosenki
Zanim jeszcze Magda Umer sama zaczęła śpiewać, muzyka była już obecna w jej życiu – nie jako marzenie, lecz jako coś codziennego, oswojonego, a jednocześnie magicznego. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! opowiada o dzieciństwie przesiąkniętym dźwiękami, o ojcu, który miał słuch absolutny i potrafił zagrać wszystko, o radiowych audycjach, które uczyły piosenek, i o pierwszej dziecięcej odwadze – telefonie do Aliny Janowskiej. Magda Umer wspomina dom rodzinny i początek relacji z Aliną Janowską. Wywiad VIVA! [...] – To tamci mogli Tobie zazdrościć. Muzyka, śpiew, piosenki nie wzięły się w Tobie ot, tak. Ktoś Ci ten talent przekazał. Nikt na świecie nie śpiewał tak, jak mój tata. No może Sinatra i Nat King Cole. Mieliśmy w domu fortepian i akordeon, a on na tym wszystko potrafił zagrać. Miał słuch absolutny. Przesiąkłam tą muzyką i tymi tangami przedwojennymi. „Niedzielą”, „Już nigdy”. Muzyka była naszą rodzinną ucieczką przed cierpieniem. W drugim pokoju leżał mój bardzo chory brat i cała troska się na nim skupiała. (Umarł, gdy miał 14 lat – przyp. red.). Tata śpiewał, a ja słuchałam bez przerwy radia. Pamiętam audycję, w której puszczano kawałek piosenki, potem drugi i trzeci, a słuchacze sobie zapisywali słowa i na końcu śpiewało się całą piosenkę razem ze Sławą Przybylską czy Ireną Santor. Pamiętam, że chyba w „Podwieczorku przy mikrofonie” Alina Janowska zaśpiewała: „Ja się boję sama spać” i tak mi się podobało, że w książce telefonicznej znalazłam numer do niej i zadzwoniłam. Odebrała, powiedziałam, że słuchałam przez radio, jak śpiewa, i czy mogłaby mi podyktować cały tekst, bo nie zdążyłam zapisać. I podyktowała. Miałam wtedy 10 lat. A przy fragmencie „Brom co wieczór biorę i cztery wódki spore” nie wiedziała, jak mi wytłumaczyć, co dzieje się z bohaterką tej piosenki. Po wielu latach byłyśmy już z Aliną bardzo zaprzyjaźnione. Działałyśmy w Kapitule imienia Aleksandra Bardiniego Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Przypomniałam jej tamtą sytuację. A ona ją pamiętała. Jako 10-latka uważałam, że śpiewanie nie mogłoby być moim zawodem, ponieważ mam słabiutki głos, śpiewam cicho i do głowy mi nie przyszło, że mogę mieć taki plan na życie. – Byłaś bardzo odważna. Dzwonić do sławnej aktorki i prosić ją o podyktowanie słów piosenki… A jednak miałam odwagę na tyle, że jak czegoś chciałam, nie cofałam się i to osiągałam. Piosenka była najwspanialszym środkiem wyrazu. Później już, jako 13- i 14-latka, po raz pierwszy usłyszałam Ewę Demarczyk. A potem jeździłam do Krakowa do Piwnicy pod Baranami, a później do Marka Grechuty. Lubili mnie i zapraszali. A Zygmunt Konieczny zaproponował, żebym u nich śpiewała. Tu czytam w recenzjach, że miauczę i szepczę, a tam wchodzi Ewa Demarczyk i mówi, że jestem zjawiskiem. – Uwierzyłaś wtedy w siebie? Czułam, że mówi prawdę, ale w siebie zaczynam wierzyć dopiero teraz. I nie mogę pojąć, jak to jest, że wychodzi siwa staruszka, śpiewa smutne piosenki, a ludziom to poprawia nastrój. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Magda Umer zakochała się w chłopaku podobnym do Belmondo. Po latach los ich zaskoczył ________________________________________ Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Alina Janowska brała udział w Powstaniu Warszawskim. Miała wyjątkowy pseudonim
Była wspaniałą aktorką teatralną i filmową. W młodości jednak przeżyła niezwykle trudne chwile... Alina Janowska wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. Była łączniczką dowództwa Batalionu „Kiliński” i choć działała pod pseudonimem „Alina”, to częściej nazywano ją jednak „Setką”. Dlaczego? Okazuje się, że był ku temu ważny powód... Pierwszego sierpnia 2024 roku obchodziliśmy 80. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Alina Janowska walczyła w Powstaniu Warszawskim Podczas wybuchu II wojny światowej wybitna aktorka miała 16 lat. W 1942 roku Gestapo oskarżyło ją o współpracę z podziemiem, a także pomoc rodzinie żydowskiej. W więzieniu na Pawiaku w Warszawie spędziła siedem miesięcy i wielokrotnie była przesłuchiwana w siedzibie Gestapo w al. Szucha. Dzięki pomocy Ilse Glinickiej, przyjaciółki jej matki, Alina Janowska została zwolniona i cudem uniknęła wywiezienia do Oświęcimia. 1 sierpnia 1944 roku Alina Janowska dołączyła do powstania. Aktorka była łączniczką dowództwa Batalionu „Kiliński”, walczącego między innymi o zdobycie szpitala św. Zofii oraz szkoły przy ul. Żelaznej 88. Wraz z nią tę funkcję sprawowała również Anna Laskowiczówna, która zmarła 5 września. Podczas Powstania Warszawskiego Alina Janowska robiła wszystko to, co akurat było potrzebne. Dbała o to, by zapewnić innym możliwie najbardziej komfortowe warunki, czyściła podłogi, ścieliła łóżka, dbała także o meldunki i jedzenie. Aby nieco złagodzić ten trudny czas śpiewała i tańczyła, dodając innym otuchy. „Czasem trzeba było pomóc siostrom, które przychodziły z noszami do bardzo ostrych wypadków i nie dało się inaczej, jak tylko wynieść na noszach. Musiałyśmy im pomagać. Czasem mogłyśmy coś zrobić same. Osobiście byłam od porządków, od jedzenia i od meldunków”, mówiła Muzeum Powstania Warszawskiego. Przyszła artystka działała używając pseudonimu „Alina”, jednak częściej mówiono na nią „Setka”, co zawdzięczała swojemu charakterowi. „Że niby na sto procent mogą na mnie liczyć, takie dyrdymały opowiadali. Ale tak jestem wychowana przez rodziców, oboje zresztą, ale szczególnie przez ojca”, tłumaczyła Alina Janowska. Służyła aż do 4 października 1944 roku, do końca Powstania Warszawskiego, którego koniec oficjalnie nastąpił dzień wcześniej. Tuż po nim aktorka dostała się do swojej przebywającej w Tworkach rodziny. Osobiście nie czuła się bohaterką i powtarzała, że wcale nią nie była. Czytaj też: Alina Janowska prowadziła dziennik podczas Powstania Warszawskiego. "Nigdy nam nawet o nim nie wspomniała" Alina Janowska, Kwesta na Powązkach, 2011 rok Powstanie zabrało Alinie Janowskiej chłopaka „Te wszystkie odznaczenia, które mam, to niesłusznie, bo nieraz daje się odznaczenia tak, jak leci. Właściwie, gdybym miała siebie odznaczać za coś, to za posłuszeństwo mojemu dowódcy, panu porucznikowi, który za każdym razem mówił: "Alina, uważaj na siebie". Jemu zależało, żeby donieść wiadomości czy meldunki i żeby przynieść jakąś wiadomość, a nie żeby był jeszcze jeden trup”, wyznała w swoich wspomnieniach, które ukazały się na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego. Alina Janowska zdradziła w nich również, że Powstanie Warszawskie zabrało jej coś jeszcze miłość – chłopaka, którego darzyła szczególną sympatią. Aktorka nie chciała jednak zdradzać zbyt wiele szczegółów tej historii... „Miałam bardzo wspaniałego chłopaka, bardzo mi się podobał. Niestety zginął (...) [Kino] to był wielki rarytas i chodziliśmy. Ale byłam w tym kinie chyba tylko dwa razy, bo trzeba było wyrwać sobie ten czas, który na coś innego jest przeznaczony. Byłam tam i wiem, że to było bardzo pożyteczne”, wyznała aktorka. Zmarła 13 listopada 2017 roku po długiej chorobie. Miała 94 lata. Zobacz także: W powstaniu uratował jej życie, tracąc własne. Spotkanie z jego mamą zbliżyło Wandę Traczyk-Stawską do Boga Alina Janowska, lata 60. Alina Janowska, premiera książki "Jam jest Alina, czyli Janowska story" [Tekst opublikowany na Viva Historie 20.04.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja na VUŻ 09.02.2024 r]
Alina Janowska prowadziła dziennik podczas Powstania Warszawskiego. "Nigdy nam nawet o nim nie wspomniała"
Alina Janowska to jedna z najlepszych i obdarzonych ogromnym talentem polskich artystek. Uznanie publiczności zdobyła już w swoim pierwszym filmie — "Zakazanych piosenkach", który opowiadał o wojennej rzeczywistości. Aktorka najlepiej wiedziała, jak wyglądają realia na wojnie, była bowiem łączniczką podczas Powstania Warszawskiego. Zapiski, które prowadziła w tamtym czasie, przekazał do muzeum jej syn. Alina Janowska we wspomnieniach syna, Michała Zabłockiego Aktorka zasłynęła kultowymi kreacjami, które tworzyła na potrzeby wielu filmów i seriali: m.in. "Wojna domowa", "Stawka większa niż życie", "Złotopolscy", a także "Dzięcioł" czy "Rozmowy kontrolowane". Prywatnie Alina Janowska była wspaniałą, odważną kobietą, dającą przykład innym. Wychowała też dwie córki oraz syna, który po latach postanowił pójść w jej ślady. Alina Janowska z córkami i synem, 2003 r. Michał Zabłocki to syn Aliny Janowskiej z jej drugiego małżeństwa z wybitnym szablistą, Wojciechem Zabłockim. Gdy Michał dorósł, postanowił obrać ścieżkę zawodową mamy — dziś pracuje jako reżyser, twórca reklam, jest też poetą, tekściarzem, a od niedawna piosenkarzem. W tym roku zaliczył swój debiut na scenie w Opolu, gdzie zgarnął nagrodą publiczności wraz z Czesławem Mozilem za piosenkę "Ławeczka". W najnowszej rozmowie z Faktem zdradził, że prawdopodobnie nie był tam jednak po raz pierwszy. CZYTAJ TAKŻE: Nagroda publiczności w Opolu powędrowała właśnie do nich! Co wiemy o ducecie Zabłocki Osobiście & Czesław Mozil? "Znając moją mamę, to zabrała mnie ze sobą, gdy występowała na pierwszych festiwalach, bo długo mnie karmiła. Była wspaniałą gwiazdą, potrafiła rozruszać publiczność, lubiła śpiewać, choć przecież początkowo marzyła o karierze tancerki" — wspominał Michał Zabłocki. Alina Janowska prowadziła dziennik podczas Powstania Warszawskiego Wybitna aktorka przeżyła koszmar wojny i okupacji hitlerowskiej. W Powstaniu Warszawskim była znana jako łączniczka "Alina" lub "Setka", pracowała w Batalionie "Kiliński". Niedawno wyszło na jaw, że w tamtym czasie prowadziła dziennik. Opisywała w nim realia powstańczego życia, swoich towarzyszy, a nawet zwierzała się z miłości do dowódcy, który ostatecznie zginął. Michał Zabłocki przekazał już 20-stronicowe zapiski mamy do muzeum Powstania Warszawskiego. Alina Janowska, 1961. Kadr z filmu "Samson" w reżyserii Andrzeja Wajdy "Na pewno wiele razy ryzykowała życie, choć nie uważała się za bohaterkę. Nie mówiła często o swoich wojennych przeżyciach, to chyba charakterystyczne dla tego pokolenia, które przeżyło wojnę. Jej koledzy nazywali ją "Setką", bo nigdy nikogo nie zawiodła. Z ogromnych zdziwieniem odkryłem w jej dokumentach pamiętnik z pierwszych dni powstania. Nigdy nam nawet o nim nie wspomniała" — wyznał syn aktorki. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Łączyła ich trudna więź, byli skłóceni przez wiele lat. Dopiero choroba zbliżyła Alinę Janowską i jej syna Alina Janowska zmarła 13 listopada 2017 roku, gdy miała 94 lata. Pod koniec życia chorowała na Alzheimera, który błyskawicznie postępował i odebrał aktorce wszystkie wspomnienia. Źródło: Fakt.pl Alina Janowska, Warszawa, 1960 r.
Była despotyczna, ojciec był dla niego większym wsparciem. Gdy Alina Janowska zachorowała, naprawili relację
„Pozostawaliśmy w serdecznym kontakcie, ale nie było między nami takiej chemii, jak między mną a ojcem", wspomina Michał Zabłocki
Mimo że mama namawiała go na aktorstwo, on był konsekwentny. Nie chciał iść jej śladami. Podobnie było w przypadku ojca. Michał Zabłocki wybrał własną ścieżkę i rozwijał karierę na własnych zasadach. Dzisiaj syn Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego wspomina zmarłych rodziców. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 15.06.2024 r.] Kariera Michała Zabłockiego, syna Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego Syn Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego nie poszedł w ich ślady. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo potem rozwijał się jako autor piosenek, które zyskały ogromną popularność. Przypomnijmy, że na swojej drodze spotkał wielu znanych artystów, w tym Grzegorza Turnaua, z którym współpracował. „Wobec dominującego wpływu najbliższych. Oboje rodzice byli wybitnymi osobowościami. Nic dziwnego, że uciekałem przed aktorstwem", mówi. „Mama zawsze powtarzała, że widzi mnie na scenie. Uważała, że powinienem zostać aktorem, ale ja tego nie chciałem. Nie miałem wtedy nic od siebie do powiedzenia na scenie i musiałbym odtwarzać rzeczy cudze, a to było dla mnie nie do przejścia", wspomina w rozmowie z Angeliką Swobodą z serwisu gazeta.pl. Michał Zabłocki dodaje również: „Uważam, że mam prawo żyć po swojemu. Przyznam pani, że czasem mama bardzo mnie drażniła. Niestety, w rodzicach jak przez szkło powiększające widzimy to, co nas szczególnie denerwuje i nie chcemy tego powielać. A potem oczywiście wiele rzeczy sami robimy źle, co z kolei wytykają nam nasze dzieci. Oczywiście nie doceniamy też ważnych rzeczy w relacjach z rodzicami, tego organicznego podobieństwa, które istnieje wbrew naszym chęciom. Dużo czasu zajęło mi godzenie się z tą rzeczywistością synowską i teraz w zasadzie jest mi to obojętne. To moje i tyle. Myślę, że takie spojrzenie jest najzdrowsze. Często, gdy słyszę: "jesteś taki jak mama", w czym nie ma nic złego, macham ręką. Trudno, może i dobrze", kontynuuje. Dziennikarka spytała go również, czy teraz widzi podobieństwa do sławnej mamy. Przyznał wówczas, że są pewne zachowania, które odziedziczył po wybitnych rodzicach. „Dotyczące ruchu, min, gestów czy też po prostu fizyczności. A także poczucia humoru, które zostało wypracowane we wspólnych rodzinnych bojach. To samo mówią mi ci, którzy znali ojca. Ostatnio wróciłem do uprawiania szermierki, ale dawniej, kiedy jeszcze ćwiczyliśmy razem, po prostu było widać, że mamy bardzo podobne ruchy. Mój ojciec był w swoich czasach popularny niczym dla nas teraz Adam Małysz, czy Iga Świątek. Był celebrytą sportu, wszyscy go znali. Z kolei mama była gwiazdą telewizji i też była bardzo popularna. Poznali się na jakimś raucie, podobno w ambasadzie włoskiej. Oboje byli po rozwodach i szukali nowych miłości. Mama uznała, że Wojciech Zabłocki jest doskonałym materiałem na męża i zaprosiła go do kina, a potem on ją zaprosił na swoje zawody. I tak się zaczęło", mówi gazecie.pl. CZYTAJ TEŻ: Wanda Nowicka przekazała nowe informacje o tym, gdzie trafią dzieci Barbary Sienkiewicz: „Zrobimy wszystko, by miały normalne dzieciństwo” Alina Janowska, syn Michał Zabłocki, córka Katarzyna, Wojciech Zabłocki, wnuczki Michał Zabłocki wspomina zmarłą mamę — Alinę Janowską Michał Zabłocki w tym samym wywiadzie podkreślił, że w najtrudniejszych dla niego momentach mógł liczyć na wsparcie przyjaciół. „Mam jednego prawdziwego, sprawdzonego przyjaciela od czasów liceum, Piotra Ciacka. Nasza przyjaźń sprawdziła się w różnych trudnych sytuacjach i wiele dla mnie znaczy. Zdarzają mi się też przyjaźnie takie jak z Czesławem, z którym znamy się od 20 lat. Nie widujemy się aż tak często i rzadko zwierzamy z osobistych rzeczy, ale to owocna przyjaźń", opowiada. „Gdy życie się wali, a moje waliło się kilkakrotnie, zawsze zwracałem się po pomoc do przyjaciół. Na przykład podczas choroby rodziców. Najpierw długo chorowała moja mama, potem odszedł mój ojciec. Chociaż wydaje mi się, takie dzielenie się doświadczeniem jest bardziej powszechne w przypadku kobiet. My mężczyźni mamy tendencję do chowania w sobie wielu rzeczy. Może dlatego "Ławeczka" będzie miała większą misję wśród mężczyzn?", zaznaczał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Osiecka twierdziła, że są wiecznie skłóceni i kapryśni. Ale Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz spędzili ze sobą pół wieku Michał Zabłocki o dzieciństwie i zmarłych rodzicach Spytany również o to, jakim był dzieckiem, odpowiedział wprost: „Wydawało mi się, że grzecznym i przykładnym, ale mój brat niedawno powiedział, że wcale nie. Wie lepiej, bo jest ode mnie starszy i mówi, że było ze mną bardzo dużo problemów. Zawsze wszystko wiedziałem lepiej i na wszystko miałem swój pomysł. Poza tym byłem zawsze bardzo złośliwy, co wiele osób wyrzuciło mi po latach. Kpiarski ton, który był obecny w moim domu, bo jako dzieci z rodzicami się przekomarzaliśmy, przenosiłem dalej. Nie widziałem, że inni są mniej impregnowani na takie poczucie humoru, które zresztą mam do dzisiaj. Tata mawiał tak: "Michowy zawsze mówi nie, a potem się zastanawia i mówi tak". Rzeczywiście tak było", zwierzał się Michał Zabłocki. „Wychowałem się w wielopokoleniowej rodzinie z babcią, która była bardzo czuła na punkcie szacunku wobec starszych. Pilnuję teraz tego u moich dzieci. Ważne było odpowiednie zachowanie przy stole i gramatyczne mówienie, czyli takie rzeczy bardzo mieszczańskie. Choć moja rodzina z mieszczaństwem nie miała wiele wspólnego. Dziadek od strony mamy był profesorem rolnictwa i zakładał szkoły rolnicze. Ten ze strony ojca był z kolei inżynierem i wynalazcą w dziedzinie oświetlenia", kontynuuje. O rodzicach mówi bez lukru, lecz z tęsknotą. „Tata był bardzo delikatnej konstrukcji psychofizycznej. Życie z nim nie stanowiło wielkiego problemu. Mama była despotyczna, miała mocny charakter i to sprawiało czasem problemy. Pozostawaliśmy w serdecznym kontakcie, ale nie było między nami takiej chemii, jak między mną a ojcem. Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy zachorowała. Z Alzheimerem radziliśmy sobie śmiechem. I w końcu staliśmy się sobie bliżsi. Choroba mamy była czymś w rodzaju katalizatora. Dzięki niej wiele spraw między nami się wyprostowało. Nabraliśmy do siebie zaufania, zapomnieliśmy o różnych wcześniejszych perturbacjach. Bariera, którą stawiała wcześniej, mówiąc, że jest samowystarczalna i że nie chce, by ktoś jej pomagał, nagle zniknęła. Ja byłem zmuszony nią się zająć, a ona – przyjąć tę pomoc. Nie było innej rady. Choroba zdała mamę na nas i ją zmiękczyła. I dopiero wtedy tak naprawdę stało się możliwe zadzierzgnięcie bliższej relacji. Relacji opartej na zaufaniu i umiejętności rozmowy o wszystkim, o czym wcześniej się nie mówiło", wspomina Michał Zabłocki. „Gdy bronisz się przed pomocą bliskich, to niszczysz więzi. U mamy wynikało to oczywiście z pobudek pozytywnych, nie chciała nas obciążać swoimi sprawami. Ale przy okazji zbudowała mur", kwituje. Autor tekstów dodał również, że wraz z rozwojem choroby Aliny Janowskiej, granice między nią a nim powoli zanikały. „W czasie choroby to stopniowo znikało i zniknęła też bariera między nami. Nasze relacje paradoksalnie bardzo się poprawiły. Sytuacja zdrowotna mamy była coraz gorsza, a nasze stosunki były coraz lepsze, bo mama w końcu przestała się bronić przed pomocą. To był dla mnie czas bardzo trudny, ale i bardzo pouczający. Dotarło do mnie, że życie nie składa się tylko ze świetlanych momentów, ale także ciężkich. I że te ciężkie są często najpiękniejsze", podsumowuje. CZYTAJ TEŻ: Niesamowita metamorfoza Katarzyny Figury. Ten film trzeba zobaczyć! Alina Janowska, Michał Zabłocki, Wojciech Zabłocki
Alina Janowska i Andrzej Borecki: był jej pierwszym mężem, doczekali się dziecka, ale to małżeństwo nie było im pisane
"Nasza niezgodność charakterów była wręcz modelowa"
Wszyscy pamiętają udane i trwające ponad pół wieku małżeństwo Aliny Janowskiej z wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim — Wojciechem Zabłockim, ale nie był on pierwszym mężem aktorki. W latach 60. artystka miała za sobą rozwód ze swoim pierwszym wybrankiem, architektem Andrzejem Boreckim. Ich małżeństwo trwało siedem lat, doczekali się córki, ale wspólne życie nie było im pisane. Jak potoczyła się ta historia? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 25.11.2024 r.] Alina Janowska: mówiła, że miała za krótkie dzieciństwo. Droga do aktorstwa Alina Janowska, znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. W „Rozmowach kontrolowanych” z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały też duet domowych konspiratorek. Alina Janowska mówiła, że miała „za krótkie dzieciństwo”. Jako młoda dziewczyna była łączniczką w Powstaniu Warszawskim, w batalionie Kiliński. Mówiono o niej „setka”, bo wiadomo było, że na sto procent nie zawiedzie. Wcześniej, w 1942 roku była aresztowana przez Gestapo za współpracę z podziemiem i pomaganie Żydom. W więzieniu na Pawiaku trzymano ją 7 miesięcy. Opowiadała, że uratował ją… taniec. Nie chciała się poddać beznadziei, codziennie ćwiczyła, żeby nie być gorsza od koleżanek. Postanowiła, że zostanie aktorką, bo jak sama podkreślała, po prostu miała do tego predyspozycje. "Nie marzyłam, nie kształciłam się, ja się po prostu do tego urodziłam", wyznała w jednym z wywiadów. "Moja mama była aktorką i śpiewaczką, a tata doskonałym aktorem-amatorem i parodystą. Naśladował ludzi w sposób wręcz doskonały, gdziekolwiek gościliśmy to jego talent ściągał z okolicy całą miejscową inteligencję - lekarzy, inżynierów i starostę" (cytat za pudelek.pl). Czytaj też: Złamane życie Marzeny Kipiel-Sztuki. Przeżyła dramat na planie „Świata według Kiepskich”, zmagała się z depresją... 1961 r. Kadr z filmu "Samson" w reżyserii Andrzeja Wajdy, n/z Serge Merlin, Alina Janowska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDEk0Xn-6f70a09.jpg" width="2271" height="1600" alt="1961. Kadr z filmu "Samson" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Serge Merlin, Alina Janowska.,Image: 429031990, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Samson"" /> Alina Janowska: historia miłości z pierwszym mężem. Kim był i jak się poznali? W 1952 r. Alina Janowska poznała Andrzeja Boreckiego, młodszego o prawie cztery lata architekta (jego zdjęcie możesz zobaczyć pod TYM LINKIEM). Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia i wystawał codziennie pod teatrem Syrena. "Ty się zlituj. Ja mam przyjaciela, który się w tobie kocha. To dobry człowiek, on jest architekt. Chory na płuca i taki samotny, nieszczęśliwy. Ty się nim zainteresuj", usłyszała od Tadeusza Konwickiego. Na początku nie uwierzyła, ale po kolejnym spektaklu rozejrzała się uważnie i zobaczyła stojącego pod drzewem mężczyznę. "Możesz mnie odprowadzić do domu", powiedziała do niego. I tak rozpoczęła nowy rozdział w swoim życiu. Zaiskrzyło. 24 marca 1954 r. Alina Janowska i Andrzej Borecki stanęli na ślubnym kobiercu. Kiedy się pobierali, widziała w nim kochanego, miłego, a do tego bardzo zdolnego człowieka. On pracował wtedy jako grafik w Wiedzy Powszechnej, projektował okładki książek. Z czasem wszystko w ich związku zaczęło się zmieniać. "Zdolny człowiek stał się już tylko pracowity, później zaledwie sympatyczny, aż wreszcie okazało się, że nasz dom utrzymywałam tylko ja", żaliła się po latach Alina Janowska. Sytuacja pogorszyła się, gdy Andrzej Borecki zaczął sięgać po alkohol, a pił najczęściej za pieniądze żony. W czerwcu 1954 r. małżeństwo dotknęła wielka strata. Aktorka poroniła, utraconemu dziecku dała na imię Małgosia. W tych najcięższych chwilach nie mogła jednak liczyć na wsparcie męża. "Długo się zastanawiałam, czy spróbować jeszcze raz. Po trzech latach takiego zastanawiania się Andrzej i ja zdecydowaliśmy, żeby jednak spróbować, no i 11 grudnia 1957 r. urodziła się Agatka" — pisała w książce "Jam jest Alina...". Zobacz również: Ich miłość przetrwała największe burze. Historia Piotra i Ewy Fronczewskich Alina Janowska: pierwsze małżeństwo, rozstanie Narodziny dziecka nie zmieniły nastrojów w ich małżeństwie. Mąż aktorki wciąż zaglądał do kieliszka i nie poświęcał czasu rodzinie, spędzał godziny na spotkaniach ze znajomymi, podczas gdy jego żona zajmowała się domem i dzieckiem. Alina Janowska nie miała złudzeń, czuła, że to małżeństwo nie ma przyszłości. "Po siedmiu latach rozstałam się z Andrzejem. Nasza niezgodność charakterów, usposobień i zainteresowań zawodowych była wręcz modelowa, toteż sąd nie miał żadnych wątpliwości i orzekł rozwód" — wspominała po latach. Alina Janowska i Andrzej Borecki rozwiedli się 21 października 1960 r. Historia aktorki ma jednak szczęśliwe zakończenie. Już trzy lata później stanęła na ślubnym kobiercu u boku mężczyzny swojego życia, Wojciecha Zabłockiego. Spędzili ze sobą kolejne pół wieku, aż do śmierci Aliny Janowskiej w 2017 roku. Andrzejowi Boreckiemu również udało się znaleźć w życiu spokój i cel. Zapanował nad nałogiem i zmienił zawód, został scenografem. Pracował m.in. na planie popularnego serialu "Jan Serce". Zobacz też: Mówi się o niej kobieta ze stali. Jak dziś żyje Dorota Stalińska? Tak zmieniła się aktorka! 1960 r. Alina Janowska
Łączyła ich trudna więź, byli skłóceni przez wiele lat. Dopiero choroba zbliżyła Alinę Janowską i jej syna
„W naszej rodzinie styl rozmowy był specyficzny", opowiadał Michał Zabłocki
Przeszła do legendy polskiej kinematografii. W ostatnich latach życia zmagała się z chorobą Alzheimera. Wspierali ją w tym najbliżsi, m.in. syn. „Długo leżało mi na sercu, że ja, osoba pisząca, nie napisałem niczego o mamie”, mówił Michał Zabłocki w sierpniu 2017 roku, dwa miesiące po premierze swojego tomu wierszy o mamie, zatytułowanego „Janowska”. Syn znanej polskiej aktorki udzielił poruszającego wywiadu o rodzinnych relacjach, który ukazał się na łamach magazynu „Uroda Życia” zaledwie trzy miesiące przed odejściem Aliny Janowskiej. Michała Zabłockiego wysłuchała Joanna Derda. Podczas Festiwalu w Opolu zachwycił na scenie razem z Czesławem Mozilem. [Ostatnia aktualizacja: 3.06.2024] Michał Zabłocki o rodzinie, wspomnienia z dzieciństwa. Wywiad „W naszej rodzinie styl rozmowy był specyficzny. Żart, złośliwość, kpina. Kiedy mama zachorowała, z alzheimerem też radziliśmy sobie śmiechem. I w końcu staliśmy się sobie bliżsi”, mówi Michał Zabłocki, reżyser i poeta, syn aktorki Aliny Janowskiej i architekta Wojciecha Zabłockiego. "Nigdy nie miałem poczucia, że jestem dzieckiem niezwykłych rodziców. Że mój dom różni się od innych domów. Prawdę powiedziawszy, i teraz z trudem to dostrzegam. Wydawało mi się całkiem normalne, że jest, jak jest". A przecież nasz dom nie był zwykły – choćby ze względu na ludzi, którzy w nim bywali. Pamiętam Ewę Demarczyk, Agnieszkę Osiecką, Wojtka Młynarskiego, Daniela Olbrychskiego, Zygmunta Kałużyńskiego. Miałem ciekawych chrzestnych, którzy nie mieli zbyt wiele wspólnego z Kościołem, ale wtedy jakoś to przechodziło: Agnieszkę Osiecką i Zygmunta Kałużyńskiego. Ona była przyjaciółką mamy, on – przyjacielem ojca. Bywali też u nas naukowcy, jak profesor Władysław Tubielewicz, orientalista, arabista, ale i zapalony szermierz, z żoną Jolantą, dziekanem japonistyki. Mimo tych wizyt Kaniowska – bo tak zawsze mówiliśmy – nie była domem otwartym, przesadnie tętniącym życiem towarzyskim. Z ludźmi, którzy u nas bywali, mieliśmy fajne, intymne, rodzinne kontakty. Sam dom został zaprojektowany przez ojca. Był – jak na tamte czasy – ekstrawagancki, zresztą niedawno został wpisany do rejestru zabytków, choć powstał w latach 70. To też mówi o jego wyjątkowości. Zobacz też: Aneta Kręglicka nie kryje dumy. Jej syn ukończył prestiżową uczelnię! Michał Zabłocki: o surowym wychowaniu Wychowywano mnie raczej surowo. Zawsze było mnóstwo rzeczy do roboty, a każde z rodziców miało na mnie inne pomysły i z różnym szczęściem te pomysły realizowało. Ale jedno było wspólne: oboje podzielali fascynację wychowawczymi zaletami sportu, tylko różnie to widzieli. Mama chciała, żebym był tenisistą i narciarzem. I rzeczywiście dość długo próbowałem tenisa i nart, z marnym zresztą skutkiem. Ojciec oczywiście wolał, żebym został szermierzem – i to poszło dużo łatwiej, dużo szybciej i dużo lepiej. Byłem wtedy w piątej klasie podstawówki, czyli dość późno jak na początek kariery sportowej, ale wyniki miałem właściwie od razu spektakularne, co mnie, oczywiście, mocno zachęciło. Po pierwszym sezonie pojechałem na mistrzostwa Polski, czyli Spartakiadę Młodzieży, tak to się wtedy nazywało, i wygrałem. Po roku czy półtora treningów byłem najlepszy w swojej grupie wiekowej w kraju. Mama szybko się przekonała, że skoro są wyniki, to nie ma sensu się stawiać. Zwłaszcza że przywoziłem jej medale. Potem, na stare lata, wielokrotnie mi opowiadała, że ciągle ma mnie przed oczami jako nastolatka, który przyjeżdża z nagrodami i jej je wręcza. Wojciech Zabłocki, szermierz, olimpijczyk, chciał, żeby Michał przejął po nim pałeczkę. Warszawa, 1967. To jej wynagrodziło fakt, że poszedłem inną drogą niż przez nią planowana. Ale choć rodzice inaczej moją sportową karierę widzieli, nigdy nie byłem rozerwany między światem mamy i ojca, nie musiałem podejmować żadnych dramatycznych decyzji. Byłem dzieckiem mocno zajętym. Poprzeczka zawsze zawieszona była wysoko. Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało. Pamiętam, jak w liceum nasz polonista i wychowawca, Stanisław Falkowski, zobaczył mój notes wypełniony po brzegi kolejnymi zadaniami – i nie mógł uwierzyć własnym oczom. Niedawno o tym rozmawialiśmy, okazało się, że on dobrze to pamięta. Może nawet lepiej niż ja. Miałem więc czas precyzyjnie, drobiazgowo zorganizowany. Ale w pewnym momencie, chyba pod koniec liceum, zaczęło mnie to męczyć. Przestałem dostrzegać sens tej nieustannej dyscypliny. Nałożyło się to na kryzys – całkiem w tym okresie życia naturalny – kiedy nie bardzo się wie, czy w prawo, czy w lewo, i w ogóle po co. Wtedy też – dosyć raptownie – skończył się dla mnie sport. Miałem problemy z kręgosłupem i musiałem zrezygnować z szermierki właściwie w tym momencie, w którym się zaczyna prawdziwą karierę. Po wielokrotnym zdobywaniu mistrzostw i wicemistrzostw Polski juniorów, po jakichś tam sukcesach międzynarodowych, w wieku 21 lat musiałem dać sobie z tym spokój. Co zrymowało mi się z drugimi studiami, bo reżyseria i sport to połączenie trudne, by nie powiedzieć nierealne. Zmieniło się wszystko. Tryb życia, cele. Trwało dosyć długo, zanim sobie różne rzeczy poukładałem i na pewno z punktu widzenia rodziców to był trudny czas. Teraz myślę, że byli cierpliwi, choć wtedy tego tak nie widziałem. A ja wychodziłem z ustalonych ram, wszystko kwestionowałem, zrobiłem sporo niefajnych rzeczy. Na pewno ich tym raniłem. Wiedziałem o tym. Ojciec zawsze starał się być delikatny, choć miał swoje zdanie, ale mama bywała ostra. W efekcie przez długie lata byliśmy skłóceni. Potem się to uspokoiło, a na jej stare lata minęło zupełnie. Czytaj również: Wielka radość w domu Kwaśniewskiej i Badacha. Żona muzyka nie kryje swojej dumy Narty i tenis były ulubionymi dyscyplinami sportu Aliny Janowskiej. Nic dziwnego, że marzyła o nich dla syna. Na zdjęciu aktorka w Tatrach Zachodnich 12.03.1964 r. Spokojne dzieciństwo Nasze dzieciństwo było czasem spokojnym. Bez traumatycznych przeżyć, wstrząsów, zaburzonego poczucia bezpieczeństwa. Rodzice wcześniej się porozwodzili, moje starsze przyrodnie rodzeństwo miało z tego tytułu różne perturbacje, ale już my – moja młodsza siostra i ja – żyliśmy w rodzinie stabilnej, która trwała i przetrwała. Młodość mamy była wojenna, więc niełatwa. O przeżyciach z tamtych lat nie mówiła chętnie. Przez całą komunę w sferze publicznej to nie był dobry temat, w domu oczywiście jakoś tam istniał, ale mama nigdy nie miała potrzeby snucia wojennych wspomnień. „Wychodziło to” zupełnie inaczej. Na przykład w postaci nauki pewnych domowych zachowań czy obowiązków. Pedantyczne ścielenie łóżek, dokładne czyszczenie, sprzątanie. Mama tę skrupulatność wyniosła po części z domu – jej ojciec, za młodu żołnierz, adiutant Dowbora-Muśnickiego, miał takie wymagania. Ale sporo też zrobiły wojenne przeżycia. Najpierw obóz przesiedleńczy, później siedem miesięcy na Pawiaku – to wszystko odcisnęło się na jej psychice. Przez całą komunę, zwłaszcza lata 50., nie można było w ogóle o karcie powstańczej mówić i ona jakoś to w sobie wyciszyła. A potem, kiedy było wolno, a nawet było to pożądane, w niej nie urosło to już do rangi ważnego wydarzenia. Wprawdzie chodziła na wszystkie powstańcze celebry, ale miała do tego duży dystans. I na szczęście, inaczej byłoby to dla nas trudne. Warszawa, 1984. Turniej szermierczy o Szable Wolodyjowskiego; n/z od lewej Michał Zablocki i Jacek Bierkowski, reprezentanci Polski w szabli. Dom bez wypoczynku Naszą domową „świecką tradycją” były niedzielne treningi w WKN-ie, czyli Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie. Jeździło się tam całą rodziną, nie było mowy o tym, żeby usiąść przed telewizorem i oglądać teleranek. Zresztą w ogóle w domu nie było czegoś takiego jak wypoczynek. Kiedy w moich licealnych czasach ojciec wchodził do pokoju i pytał: „Co robisz?”, nie można było odpowiedzieć: „Nic”. Albo: „Myślę”. Czy: „Coś sobie czytam”. To musiało być zawsze coś konkretnego, wpisanego w plan dnia. Te nasze niedzielne wypady do WKN-u odbywały się niezależnie od pogody. Ulewa, mróz – nieważne, czasem istna męka pańska. Albo wakacje. Z tatą na normalne wakacje pojechać się nie dało. Mieliśmy tradycję rodzinnych obozów sportowych. Jeździliśmy na przykład do supernowoczesnego wówczas ośrodka pięcioboju nowoczesnego w Dżonkowie. Tam uprawialiśmy wszystkie możliwe sporty, wszystkie trzeba było zaliczyć każdego dnia. Jazda konna, strzelanie, szermierka, do tego tenis… Na okrągło. Nieźle byliśmy tym katowani. W dodatku to były czasy, kiedy w sklepach za wiele do jedzenia dostać się nie dało. Zostawała podła raczej stołówka w ośrodku. A ojciec miał obsesję, że coś koniecznie ma być podstawą menu. Jednego roku, pamiętam, można było kupić w wielkich ilościach ogórki szklarniowe. I tata wyczytał gdzieś, że te ogórki są znakomite na coś, prawdę powiedziawszy, kompletnie nie pamiętam na co. Jedliśmy więc je non stop. W efekcie po trzech dniach mieliśmy wszyscy koszmarne rozwolnienie, co w połączeniu z intensywnymi treningami sprawiało, że ledwo trzymaliśmy się na nogach. Innego roku w Zakopanem można było dostać sok z czarnej porzeczki. I znowu: dwa litry dziennie… Perturbacje żołądkowe świetnie pamiętam do dziś. ZOBACZ TAKŻE: Magdalena Abakanowicz — najsłynniejsza dziś polska rzeźbiarka była wzorową żoną, ale żyła w trójkącie Mama z tego dietetycznego terroru często się wyłamywała, za to z działań sportowych nie. Nie miała drygu wyczynowego, ale codziennie prowadziła poranny rozruch. Zresztą nie tylko na naszych „obozach”. Pamiętam, że kiedy pojechaliśmy na wczasy do Bułgarii, nad morze, ona zrywała z łóżek wszystkie panie w ośrodku i jeszcze przed śniadaniem dyrygowała gimnastyką. A one wszystkie grzecznie z Janowską ćwiczyły. Niby to było dobrowolne, ale nie daj Boże, jak któraś nie poszła! Miała przechlapane, bo mama była złośliwa i potrafiła niezłą łatkę przypiąć. Ale w gruncie rzeczy wszyscy uwielbialiśmy nasze trochę dziwne wakacje. Te zwariowane pomysły taty, te wszystkie górskie wycieczki, z których nie zwalniała najkoszmarniejsza nawet pogoda. Szło się w góry z nadzieją, że jednak „się przetrze”, choć naprawdę nic na to nie wskazywało. I trzeba było dojść w zaplanowane miejsce… Potem zacząłem jeździć z ojcem w góry sam. I znowu podobny plan dnia: rano wycieczka, po południu trening szermierczy. Poddawałem się temu, ale nigdy nie czułem się „na sznurku”, choć może z zewnątrz tak to wyglądało. Wcześnie to, mówiąc naukowo, zinterioryzowałem. Przejąłem ten rygor treningowy za swój. Życie towarzyskie, które w czasach licealnych było jednocześnie życiem imprezowym, kompletnie mnie nie interesowało. Zawsze byłem trochę osobny. Inni się bawili, ja czytałem albo pisałem. Chodziłem swoimi ścieżkami, nie byłem ani tu, ani tam. Sportowa rodzina w komplecie: od lewej Alina Janowska, Wojciech Zabłocki, syn Wojciecha Marcin, córka Aliny Agata i najmłodsi: Michał i Kasia. Michał Zabłocki i Alina Janowska: choroba ich zbliżyła Pięć lat temu mama zachorowała. Diagnoza: alzheimer. Obie siostry są w Stanach, więc może z daleka wyglądać to tak, że cała odpowiedzialność spoczywa na ojcu i na mnie. Ale to nie do końca prawda. Nie zostaliśmy tu sami. W chorobie mamy siostry uczestniczą cały czas. Agata, lekarka, trzyma rękę na pulsie w kwestiach nadzoru medycznego. Jest telefon, Skype, ciągle mamy kontakt. Ona to kontroluje, wzięła w swoje ręce wszystko, kiedy choroba mamy była na etapie diagnozowania. Kasia z kolei ma dryg organizacyjno-finansowy, świetnie robi to zdalnie. Na co dzień są panie, które pomagają w opiece. Udało się wszystko tak opanować, żeby grało bez uszczerbku dla mamy i naszego życia rodzinnego. A przecież alzheimer to choroba uciążliwa dla wszystkich. Od razu po diagnozie było ciężko. Właściwie się do rodziców przeprowadziłem. Musiałem ustawić różne sprawy organizacyjne, rzeczywistość choroby była nieprzewidywalna. Sporo czasu upłynęło, zanim postawiono diagnozę. Utrudniało ją to, że mama była zawsze bardzo dobrą aktorką i przez długi czas niektóre objawy choroby kompensowała i ukrywała. Pewne sprawy, które nam wydawały się po prostu związanym ze starością przejaskrawieniem cech jej charakteru, okazały się objawami alzheimera. Choroba przebiega z różną dynamiką. Okres największych zmian pamięciowych jest trudny dla każdego chorego i niezwykle istotne wtedy jest zachowanie najbliższych. Jeśli są przerażeni, to się robi dramat. Więc trzeba sprawę traktować naturalnie. Spędzałem wtedy na Kaniowskiej dużo czasu, byłem z mamą w momentach transformacji. Po krótkim czasie, jakby to powiedzieć, zdziwienia i zakłopotania całą sytuacją, pomyślałem sobie, że to w gruncie rzeczy normalne. Każdy przechodzi grypę i większości z nas zdarza się starość. A ona również z takimi sprawami się wiąże. Po roku choroby przyszedł kryzys. Mama, kiedy powoli zaczęła sobie uświadamiać, że traci swoje życie, że zmiany są nieuchronne i idą w jedną stronę, wpadła w depresję. Wielką. Wydawało mi się, że koniec przyjdzie szybko. Stało się inaczej. Poradziliśmy sobie z depresją dzięki rodzinnej skłonności do naśmiewania się ze wszystkiego, łącznie z chorobą. To sprawiło, że mama mogła wyluzować, nie przejmowała się aż tak, że wszystko jej się wymyka, ulatuje. Zaczęła sama robić sobie z tego żarty i to przeprowadziło ją przez najtrudniejszy moment. Bo w naszej rodzinie styl rozmowy był zawsze specyficzny. Wynikał pewnie z tego, że każdy prowadził życie jakoś osobne, ale przy tym zawsze jednoczyliśmy się wokół stołu podczas prawdziwych mieszczańskich obiadów. Te spotkania były rodzajem przedstawień kabaretowych. Każdy miał się prawo kogoś czepić, raz jeden był kozłem ofiarnym, raz drugi. Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat. I choroba mamy to była kolejna słaba strona, którą można było obśmiać. Nie było użalania się: ojej, jaka ta mama chora, a jaka biedna, jakie to straszne. Chora? Trudno, trzeba zrobić, co się da i tyle. A poza tym być przy niej, opowiadać, trzymać za rękę, śpiewać razem z nią w kółko te same piosenki. I razem się z tego śmiać. W tym zmaganiu w pierwszym okresie choroby było całkiem wesoło. Dużo się wtedy nauczyłem. O tym, jakiego rodzaju kontaktu chory potrzebuje, i że najważniejsze są spokój i oparcie. Kiedy w domu jest nerwowo, tempo postępu choroby jest niewiarygodne. Atmosfera się uspokaja – i wszystko się prostuje. Dzięki tej chorobie wiele spraw między nami się wyprostowało. Nabraliśmy do siebie zaufania, zapomnieliśmy o różnych wcześniejszych perturbacjach. Nie ma tego złego. Mama zawsze była niezależna, uważała, że nigdy od nikogo niczego nie będzie potrzebować. Choroba siłą rzeczy tę pewność podważyła. Zdała mamę na nas i ją zmiękczyła. I dopiero wtedy tak naprawdę stało się możliwe zadzierzgnięcie bliższej relacji. Relacji zaufania, umiejętności rozmowy o wszystkim, o czym wcześniej się nie mówiło. Myślę, że to było ciekawe doświadczenie i dla niej. Dla taty, oczywiście, diagnoza to był szok. Bo do naturalnego smutku i strachu doszła rewolucja dnia codziennego – mama zawsze wszystkim w domu rządziła. Dlatego też musiałem na początku intensywnie się w to włączyć, żeby pewne sprawy na nowo ustawić. Ale potem tata się w tej nowej codzienności odnalazł. Teraz jest w świetnej formie. Alina Janowska z synem Michalem Zablockim, 2008 r. Wiersze Długi czas leżało mi na sercu, że ja, osoba pisząca, nie napisałem niczego o mamie. Wiedziałem, że powinienem, nie wiedziałem jak. Przymierzałem się z różnych stron i w końcu wybrałem sposób dla siebie najbardziej naturalny – tom wierszy. To wiersze bardzo osobiste. Ci, którzy je czytali, mówią, że pisałem bardziej o sobie niż o niej, ale to nie do końca prawda. Ich tematem jest Janowska. Alinka Pół roku temu urodziła się moja druga córka. Kiedy dowiedzieliśmy się, że będzie to dziewczynka, wybór imienia był oczywisty. Alina. Opole w duecie z Czesławem Mozilem Podczas Festiwalu w Opolu Zabłocki i Mozil otrzymali nagrodę publiczności im. Karola Musioła. Zagrali swój utwór "Ławeczka". Syn aktorki występuje artystycznie pod pseudonimem Zabłocki Osobiście. Do tej pory głównie pisał treści, jednak tym razem wyszedł z cienia i zaprezentował się publicznie u boku Czesława Mozila. Jak widać, było warto! „Z Czesławem Mozilem spotkałem się w 2006 roku. Zobaczyłem go na scenie jako zupełnie jeszcze wtedy nieznanego wykonawcę i podarowałem swoje wiersze, z których powstał jego „Debiut”. Nie spędzamy ze sobą wiele czasu, bo i ja, i on zawsze jesteśmy w biegu, a poza tym mieszkamy w innych miastach. Ale co kilka miesięcy siadamy i gadamy. I dziwimy się, że ludzie tak różni mogą się tak lubić” opowiadał o polsko-duńskim artyście Michał Zabłocki. "Ławeczka" to piosenka terapeutyczna, o leczniczej mocy przyjaźni, jak powiedział sam Zabłocki. Gratulujemy sukcesu!
Mężczyźni często ją zawodzili. Alina Janowska dopiero po latach odnalazła szczęście
Największą popularność zdobyła grając oczywiście w „Złotopolskich” oraz w „Wojnie domowej”. Chociaż wydawałoby się, że aktorskie życie było usłane różami, Alina Janowska przeżyła wiele trudnych chwil. W miłości wcale nie miała lżej, bardzo długo nie mogła ulokować swoich uczuć na stałe. Jak wyglądało jej życie? ZOBACZ TEŻ: Alina Janowska wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. Miała wyjątkowy pseudonim Alina Janowska: trudne życie To już sześć lat, odkąd odeszła Alina Janowska. Mówi się, że była legendą jeszcze za życia, co rzadko się zdarza. Jej postać zapisała się w pamięci Polaków, nie tylko jako znakomita aktorka, ale również śpiewaczka i artystka kabaretowa. Jej bajeczne życie na deskach teatrze i ekranach, wcale nie było usłane różami w rzeczywistości. Chociaż pragnęła miłości, zupełnie nie mogła ułożyć sobie życia na stałe. W jej życiu przewinęło się wielu mężczyzn, a każdy z nich przynosił kolejne doświadczenia. To jednak nie było wciąż TO. Minęło wiele lat, zanim w końcu odnalazła spokój i szczęście u boku Wojciecha Zabłockiego. Alina Janowska długo nie miała szczęścia w miłości Do trzech razy sztuka? W przypadku aktorki udało się „do dwóch”, jednak na prawdziwe szczęście musiała poczekać. Była mężatką dwukrotnie. Pierwsze małżeństwo z Andrzejem Boreckim nie trwało długo. Zanim jednak Janowska spotkała miłość swojego życia, związana była jeszcze z Włodzimierzem Galinem. To właśnie u jego boku przeżyła chwile grozy, kiedy to zostali napadnięci. Mężczyźnie udało się uciec, ale wrócił po ukochaną i skradzione przedmioty z towarzyszami uzbrojonymi w kosy. „Włodzio został okrzyknięty bohaterem, a ja zaczęłam w duchu go podziwiać. (...) Chyba właśnie wtedy się zakochałam. A była to wielka, płomienna miłość" - wspominała w książce "Jam jest Alina, czyli Janowska Story". Chociaż wydawało jej się, że to może być ten jedyny, rozdzielili się w okresie powstania. Janowska zdecydowała, że chce zająć się aktorstwem. Wybrała Łódź, kiedy uczyła się zawodu. Galin jednak nie odpuścił, wciąż wierzył w ich relację. Chciał by wspólnie z nim zamieszkała nad morzem. Janowska w pewien sposób dopuszczała do siebie tę myśl, planowała nawet otwarcie szkoły tańca. Galin miał jednak wobec niej inne plany i zdecydowanie zabronił jej aktorstwa. Była w szoku. Kochała to, co robiła. Nie zamierzała poświęcać pasji dla mężczyzny, który wcale może nie dać jej stabilności i bezpieczeństwa, a jedynie wymagać, aby trwała u jego boku. Odeszła. "Nie pozwalał mi nawet kroku zrobić bez siebie; byłam jak niewolnica, przykuta do swojego Araba" - pisała w książce. CZYTAJ TEŻ: W obliczu powstania warszawskiego ich drogi omal się nie rozeszły. Alina Janowska szybko przekonała się, że Galin nie jest mężczyzną dla niej... Kolejnym mężczyzną, który skradł jej serce był Włodzimierz Pluciński. Zanim zostali parą, aktorka spotkała go rok wcześniej, o czym wspomniała w swojej książce. "Nigdy dotąd sobie nie wyobrażałam, że facet może tak wyglądać. Miał na sobie brązowy skórzany płaszcz i takąż pilotkę. Stałam jak zaczarowana, wpatrując się w niego" - wspominała. Związek wydawał się udany. Pełen ciepła, szacunku i miłości. Zamieszkali wspólnie, a mężczyzna oświadczył się. Planowali wspólną przyszłość, jednak nigdy nie doszło do ślubu. Powodów było kilka, między innymi jego chciwość i brak troski. "Tadzio miał szczeniaka; zawsze zapominał go nakarmić, więc pies zdechł. Wtedy na zawsze straciłam do niego serce" - przyznała w książce. Do dwóch razy sztuka Pierwszym mężem aktorki był Andrzej Borecki, tak zakochany w Janowskiej, że nie było dnia, aby nie wystawał pod teatrem, w którym na co dzień występowała. Chociaż mówiła o nim, że był dobrym człowiekiem, lubił alkohol i pieniądze. Zwłaszcza te, które do domu przynosiła jego żona. „Zdolny człowiek stał się już tylko pracowity, później zaledwie sympatyczny, aż wreszcie okazało się, że nasz dom utrzymywałam tylko ja” – mówiła. Chociaż doczekali się córki Agaty, aktorka nigdy nie mogła liczyć na męża, zwłaszcza, kiedy pierwszą ciążę poroniła. Zdecydowała, że nie chce prowadzić życia u boku takiego człowieka. Odeszła. Szczęście odnalazła w 1963 roku, kiedy jej mężem został Wojciech Zabłocki. Był z nią do końca jej dni, czyli aż do 13 listopada 2017 roku. Był miłością jej życia i zawsze wierzyła, że warto było czekać i przeżyć wiele, aby w końcu zrozumieć, do kogo należy jej serce. Na zawsze. Alina Janowska, Wojciech Zabłocki, 2007 rok
Dzieci były jej najcenniejszym skarbem i oczkiem w głowie. Gdy Alina Janowska odchodziła, nie opuszczały jej na krok...
Alina Janowska dopiero u boku Wojciecha Zabłockiego odnalazła szczęście i ukojenie. Razem stworzyli niezwykle piękną, ciepłą i dużą rodzinę. W każde święta ich dom wypełniony był po brzegi. Dzieci, wnuczki i kochający mąż były największym skarbem Aliny Janowskiej. Zaś gdy ona potrzebowała pomocy i wsparcia, nikt nie jej opuścił. Alina Janowska — relacja z dziećmi Pierwszym mężem Aliny Janowskiej był Andrzej Borecki, z którym doczekała się córki — Agaty. „Długo się zastanawiałam, czy spróbować jeszcze raz. Po trzech latach takiego zastanawiania się Andrzej i ja zdecydowaliśmy, żeby jednak spróbować, no i 11 grudnia 1957 roku urodziła się Agatka", opowiadała. A jak wyglądały początki miłości aktorki z pierwszym mężem? „To Tadeusz Konwicki jest winien temu, że serce znowu mi załopotało. Jego przyjacielem z Wilna był właśnie Andrzej — tajemniczy człowiek, który — w deszcz czy pogodę — wystawał przed Teatrem Syrena na Litewskiej i podobno strasznie chciał mnie poznać. Czekał, miał nadzieję, że do niego zagadam. W końcu "Konewka" poprosił, żebym się nad nim zlitowała", wspominała. Na ślubnym kobiercu stanęli 1954 roku. Ich szczęście jednak nie trwało długo. „Nasz dom utrzymywałam tylko ja. Tylko ja zarabiałam", dodawała. „Po siedmiu latach rozstałam się z Andrzejem. Nasza niezgodność charakterów, usposobień i zainteresowań zawodowych była wręcz modelowa, toteż sąd nie miał żadnych wątpliwości i 21 października 1960 roku orzekł o rozwodzie", kwitowała. Ich związek nie przeszedł próby czasu. Po kilku latach małżeństwa postanowili wziąć rozwód. Niedługo potem ulubienica publiczności spotkała na swojej drodze Wojciecha Zabłockiego, który był miłością jej życia. Był szermierzem, olimpijczykiem i architektem. Połączył ich między innymi bagaż doświadczeń. Ich poprzednie związki nie trwały długo. W swoich ramionach znaleźli ukojenie i prawdziwe szczęście. Co więcej, Wojciech Zabłocki podobnie jak aktorka miał syna z poprzedniego małżeństwa z Barbarą Siemiecką. Oboje dali sobie szansę. Stworzyli dużą i piękną rodzinę. Co więcej, dziewięć miesięcy po ślubie na świecie powitali syna — Michała, który związał się z branżą artystyczną. Jest scenarzystą, autorem tekstów, między innymi do piosenek Grzegorza Turnaua, reżyserem teledysków i spektakli oraz poetą. Niedługo potem zakochani doczekali się córki — Katarzyny Zabłockiej. Okazuje się, że zarówno ona, jak i starsza córka aktorki wyjechały za granicę, aby się rozwijać. Agata pracuje jako anestezjolog i wraz ze swoimi córkami mieszka pod Bostonem. Kasia zaś ukończyła italianistykę. Z medialnych doniesień wynika, że wraz z mężem oraz dziećmi mieszka w okolicach Nowego Jorku. CZYTAJ TEŻ: Magda Gessler i Piotr Adamczyk mieli płomienny romans. Restauratorka wróciła do tematu po latach milczenia Alina Janowska, Wojciech Zabłocki, 2007 rok Ostatnie chwile Aliny Janowskiej Alina Janowska miała niezwykle piękne życie rodzinne. Nie mogła narzekać na brak miłości. Niestety w ostatnich chwilach życia niewiele już wiedziała. Nie zdawała sobie też sprawy z tego, że doczekała się wnuczki, która otrzymała po niej imię. Jej mąż przyznał wówczas, że „Nie zdaje sobie sprawy, że na świecie pojawiła się Alinka. Z bliskich jej osób czasami poznaje tylko mnie, bo jestem z nią stale, na miejscu i od dawna". „Do Wigilii, tu u nas w domu w Warszawie, zasiadło czternaście osób, nawet córka Kasia przyjechała z dziećmi z Ameryki. Michała, jego żony Agaty, ich synka Ignasia i nowo narodzonej Alinki oczywiście nie było, zostali w Krakowie. Oglądaliśmy zdjęcia wnuczki, które przysłał syn. Zastanawialiśmy się, do kogo jest podobna. I czy będzie aktorką?", mówił Wojciech Zabłocki w rozmowie z Życiem na Gorąco. Alina Janowska niemal do końca zachwycała formą. Gdy ostatni raz pokazywała się w mediach była w doskonałej kondycji. W 2013 roku usunęła się jednak w cień. „Pięć lat temu mama zachorowała. Diagnoza: alzheimer. Obie siostry są w Stanach, więc może z daleka wyglądać to tak, że cała odpowiedzialność spoczywa na ojcu i na mnie. Ale to nie do końca prawda. Nie zostaliśmy tu sami. W chorobie mamy siostry uczestniczą cały czas. Agata, lekarka, trzyma rękę na pulsie w kwestiach nadzoru medycznego. Jest telefon, Skype, ciągle mamy kontakt. Ona to kontroluje, wzięła w swoje ręce wszystko, kiedy choroba mamy była na etapie diagnozowania. Kasia z kolei ma dryg organizacyjno-finansowy, świetnie robi to zdalnie. Na co dzień są panie, które pomagają w opiece. Udało się wszystko tak opanować, żeby grało bez uszczerbku dla mamy i naszego życia rodzinnego. A przecież alzheimer to choroba uciążliwa dla wszystkich", czytaliśmy w Urodzie Życia. Gdy aktorka zdała sobie sprawę, że traci pamięć, wpadła w depresję. Na szczęście miała wokół siebie najbliższych, którzy pomogli jej pokonać chorobę. „Po roku przyszedł kryzys. Mama kiedy powoli zaczęła sobie uświadamiać, że traci swoje życie, że zmiany są nieuchronne i idą w jedną stronę, wpadła w depresję. Wielką. Wydawało mi się, że koniec przyjdzie szybko. Stało się inaczej. Poradziliśmy sobie z depresją dzięki rodzinnej skłonności do naśmiewania się ze wszystkiego, łącznie z chorobą", mówił syn aktorki w tym samym wywiadzie. I choć dzieci Aliny Janowskiej mieszkały daleko od domu, starały się często odwiedzać ukochaną mamę. Co więcej, artystka również przylatywała do córek do USA. „Mam udaną rodzinę. Cieszę się z moich dzieci i wnuków. Uszczęśliwiają mnie. I rozczulają, bo odczytuję w nich swoje ślady. Szkoda tylko, że nie mam tej gromadki na co dzień", zwierzała się. Ostatni raz widzieliśmy ją w 2013 roku na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Tam świętowała też 90. urodziny. Od tamtego wydarzenia już nigdy nie pojawiła się na imprezach branżowych. Przebywała w domu w gronie najbliższych i specjalistów. Zmarła 13 listopada 2017 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jakub Gierszał o szkole teatralnej: „Mało mnie nie wyrzucili". Wszystko zmieniła w nim rozmowa z Janem Peszkiem Alina Janowska z córkami, 2003 rok Alina Janowska, syn Michał Zabłocki, córka Katarzyna, Wojciech Zabłocki, wnuczki
W obliczu powstania warszawskiego ich drogi omal się nie rozeszły. Alina Janowska szybko przekonała się, że Galin nie jest mężczyzną dla niej...
On kochał bezkresne morze, ona — taniec i występy na scenie. Choć różniło ich tak wiele, po latach Alina Janowska wspominała Włodzimierza Galina jako pierwszą, wielką miłość... Głęboko marzyła o ślubie z piratem, lecz los bardzo nie chciał dla nich szczęśliwego zakończenia. Powstanie warszawskie rozdzieliło ich na wiele tygodni — a gdy zdawało się, że uczucie wygasło, Włodek znów pojawił się w jej życiu. Szybko jednak zreflektowała się, że nie jest to mężczyzna dla niej... Alina Janowska i Włodzimierz Galin — historia wielkiej namiętności Poznali się w 1943, rok przed wybuchem powstania warszawskiego na potańcówce zorganizowanej przez jej przyjaciółki — siostry Gielniewskie. Tamtego wieczoru drogi Aliny Janowskiej i Włodzimierza Galina skrzyżowały się po raz pierwszy. Przystojny i świetnie tańczący młodzieniec przykuł uwagę 20-latki... Jednak to on poczynił pierwszy krok, zaintrygowany jej chłodną obojętnością. Inne dziewczęta zazwyczaj wprost szalały na jego punkcie, dlatego uwiedzenie dziewczyny potraktował jak wyzwanie. Od razu przeszedł do działania, proponując tajemniczej piękności i jej koleżankom wspólną wycieczkę. "Po jakimś tańcu gospodyni Betty Gielniewska powiedziała mi na ucho, że Włodzio zaprasza nas nad Wisłę, bo zbudował żaglówkę i chce nas nią przewieźć" — wspominała Alina Janowska na łamach książki Jam jest Alina. Wszystkie z zachwytem przystały na propozycję, i już kolejnego dnia wianuszek dziewcząt stawił się na przystani Kurkego. Widok umięśnionego Włodka zrobił na młodej artystce niebywałe wrażenie. "Jacht z 25-metrowym żaglem to było coś, a pan Włodzimierz prezentował się równie okazale jak jego łódź", zwierzała się. CZYTAJ TAKŻE: Chociaż ich małżeństwo nie przetrwało, zawsze mówił o niej z szacunkiem. Kim jest pierwsza żona Jerzego Bińczyckiego? Rejs był zaledwie początkiem niezwykłej przygody, a jej ukoronowaniem miał być biwak w Skrzypkach. Nie wszystko jednak poszło po ich myśli. Grasująca w okolicy szajka złodziei omal nie pokrzyżowała planów grupy przyjaciół — bezwzględni rabusie napadli ich i obrabowali niemal ze wszystkiego, co mieli. Gdy już mieli brać nogi za pas, usłyszeli głośne: Stać! Ręce do góry! "To Włodzio na czele kosynierów, których ściągnął z sąsiedniej wsi, przybył nam na ratunek. Został okrzyknięty bohaterem, a ja... zakochałam się w nim" — przyznała aktorka wiele lat później. Włodzimierz Galin i Alina Janowska (z lewej) <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="376" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpowstanczebiogramy%2Fposts%2Fpfbid0ioh8jQnehv5tYJ6RqZZmQ4VSFun4vthRV1NrPvMWfU8N9D61EHaRsFuUWrRyQuMTl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Alina Janowska i Włodzimierz Galin przetrwali powstanie warszawskie Gdy Alina i Włodzimierz zostali parą, stali się niemal nierozłączni... Zaledwie po kilku miesiącach znajomości zaczęli snuć ślubne plany, aby na początku 1944 roku ogłosić wszem wobec, że zamierzają się pobrać w nadciągające wakacje. We wtorek 1 sierpnia wybuchło powstanie warszawskie. Chcąc nie chcąc, ich drogi zostały rozdzielone w brutalny sposób. "Każde z nas trafiło do innego oddziału. Nie widziałam Włodzia przez pierwsze dwa tygodnie" — wspominała po latach od tamtych wydarzeń. ZOBACZ TAKŻE: Dopiero po śmierci Darii Trafankowskiej Waldemar Dziki wyznał, że nigdy nie przestał jej kochać On jednak miał ją cały czas na oku. Pewnego razu, gdy nocowała z całym trzecim plutonem ósmej kompanii batalionu Kiliński w sali kina Stylowy na Marszałkowskiej, złożył jej odwiedziny. "Koledzy mu powiedzieli, że śpię. Wszedł, zobaczył i wyszedł", opisywała. Kilka dni później to Alina postanowiła zakraść się do ukochanego przebywającego w opuszczonym domu na ulicy Mazowieckiej. Podczas pierwszego zawieszenia broni wybrała się w trwającą cztery godziny wędrówkę. Przez to, co tam zobaczyła, jej serce omal nie pokruszyło się w drobny mak. "I widzę Włodzia z kobietą! Wyczuwam jakiś kontakt między nimi. Trudno. Odwróciłam się na pięcie, a on mi mówi: 'Słuchaj, Alik, nie wiadomo, co z nami będzie. Ale jak nas będą wywozić do obozu, to wyskakuję po drodze. Ty zrób to samo. Znajdę cię'! A potem się pożegnaliśmy" — opowiadała Alina Janowska. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="491" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FPolishHistory%2Fposts%2Fpfbid0MT2nxkaq8xbAFse2SjiJN4azZmesTgNSMq2udFCngRpm1Lo3n28YLrorrM19EzWVl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Alina Janowska żyła pod kontrolą bezwzględnego kochanka. On nigdy nie przestał jej kochać Po upadku powstania Alina Janowska wróciła do mieszkającej na Tworkach matki, i tym sposobem dotrwały do końca wojny. Z czasem zanikało również uczucie, jakim darzyła Galina przez ostatnie lata. Aktorka postanowiła skupić się na karierze. "Co było potem — wiadomo. Pojechałam do Łodzi, czekałam na otwarcie teatru Syrena, pierwszy raz zagrałam w filmie. Włodzio mnie w tej Łodzi znalazł i pisywał do mnie, ale nie traktowałam jego korespondencji za bardzo poważnie. Ot, stara znajomość, dawne uczucie chyba wyparowało" — zwierzała się wiele lat później, wspominając przedpowstańczą miłość. Kochanek nie dawał jednak o sobie zapomnieć... Pewnego dnia do Aliny dotarł list od Włodka, w którym przekonywał ją, aby jak najszybciej przyjechała do niego do Sopotu. "Zagroził, że jak nie przyjadę, to on zrywa ze mną na zawsze. Znów się w nim zakochałam". Alina Janowska, Warszawa, 1960 Szybko jednak przekonała się, że marzenia o karierze i związek z Włodkiem nie idą w parze. Mało brakowało, a przez ukochanego zrezygnowałaby z własnych marzeń. "Zrobił ze mnie... niewolnicę. Był cudowny, ale nieobliczalny, namiętny jako kochanek, ale nie znosił sprzeciwu", opowiadała artystka, która zaangażowała się w biznes mężczyzny. "Włodek wyciągnął z morza dwutonowego opla, wyczyścił go, wstawił ławki, dał mi torbę konduktorkę, bloczek z biletami, z kartofla zrobił pieczątkę. Jeździliśmy między Gdynią a Gdańskiem. Przedsięwzięcie Włodka było trafione w dziesiątkę. Tyle tylko, że on nie pozwalał mi nawet kroku zrobić bez siebie", opowiadała. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Planował spędzić z nią życie, jednak ona zostawiła go dla innego. Jak Marian Kociniak uleczył złamane serce? Tęskniła za sceną i występami, a zaborcze zachowanie kochanka zbudzało w niej coraz więcej wątpliwości... Po kilku miesiącach życia pod pantoflem Alina Janowska spakowała walizki i wyjechała z Sopotu: "Z bólem serca zdecydowałam się z nim zerwać. Włodek to jednak nie był chłopak dla mnie". Spotkała się z nim jeszcze, każde z nich układało sobie życie na nowo... A po latach wspominała z czułością: "Tylko on mówił do mnie: Alik... Był moim pierwszym mężczyzną, pierwszą miłością...". Źródło: swiatseriali.interia.pl Alina Janowska, 1961. Kadr z filmu "Samson" w reżyserii Andrzeja Wajdy
„Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała...’’. Mąż Aliny Janowskiej w poruszających słowach wspomina zmarłą aktorkę
Alina Janowska za życia stała się jedną z największych legend polskiego kina. Informacja o śmierci aktorki poruszyła wszystkimi jej fanami. Artystka odeszła 13 listopada, a uroczyste pożegnanie odbyło się w ostatni poniedziałek. Janowska została pochowana na warszawskich Powązkach. Przeczytaj też: Nie żyje Alina Janowska. Aktorka odeszła w wieku 94 lat Maż Aliny Janowskiej o zmarłej żonie Wdowiec po Alinie Janowskiej, Wojciech Zabłocki, w rozmowie z „Dobrym Tygodniem’’ opowiedział o ostatnich dniach życia swojej żony. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała...’’, wyznał mąż Aliny Janowskiej. Jak ujawnia Zabłocki, zmarły brat aktorki, Witold Janowski, również zmagał się z tą samą chorobą. „Na Alzheimera zmarł Witek, brat Aliny. Żona się nim opiekowała, więc zdawała sobie sprawę, jak ciężkie to schorzenie. Ale że zawsze optymistycznie podchodziła do życia, uważała, że jakoś będzie i że na pewno da sobie ze wszystkim radę’’, twierdzi Wojciech Zabłocki. Zobacz także: Syn Aliny Janowskiej przygotował dla chorej matki imieninowy prezent, poświęconą jej książkę „Janowska” Michał Zabłocki o chorobie matki, Aliny Janowskiej Kilka miesięcy temu syna Aliny Janowskiej, Michał Zabłocki, udzielił wywiadu magazynowi „Uroda Życia’’. Opowiedział w nim o chorobie, z którą zmagała się jego matka. „Pięć lat temu mama zachorowała. Diagnoza: alzheimer. Obie siostry są w Stanach, więc może z daleka wyglądać to tak, że cała odpowiedzialność spoczywa na ojcu i na mnie. Ale to nie do końca prawda. (...) Sporo czasu upłynęło, zanim postawiono diagnozę. Utrudniało ją to, że mama była zawsze bardzo dobrą aktorką i przez długi czas niektóre objawy choroby kompensowała i ukrywała. Pewne sprawy, które nam wydawały się po prostu związanym ze starością przejaskrawieniem cech jej charakteru, okazały się objawami Alzheimera. Po roku przyszedł kryzys. Mama, kiedy powoli zaczęła sobie uświadamiać, że traci swoje życie, że zmiany są nieuchronne i idą w jedną stronę, wpadła w depresję. Wielką. Wydawało mi się, że koniec przyjdzie szybko. Stało się inaczej. Poradziliśmy sobie z depresją dzięki rodzinnej skłonności do naśmiewania się ze wszystkiego, łącznie z chorobą’’, powiedział Zabłocki w rozmowie z „Urodą Życia’’. Zobacz też: „Mama zawsze była niezależna. Choroba ją zmiękczyła. Nabraliśmy do siebie zaufania”. Michał Zabłocki o tym, jaką matką była Alina Janowska i jak wyglądała ostatnie lata jej życia
„Choroba ją zmiękczyła. Nabraliśmy do siebie zaufania”. Michał Zabłocki o relacji, jaka łączyła go z matką, Aliną Janowską
Jaką była matką? Jak wyglądały ostatnie lata życia aktorki?
Alina Janowska uznawana jest za legendę polskiego kina. Aktorka w czasie II wojny światowej spędziła 7 miesięcy w więzieniu i wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie natomiast zagrała w pierwszym polskim powojennym filmie „Zakazane piosenki”. Następnie jej kariera rozwinęła się i przez lata zagrała wiele pamiętnych ról. Do 2013 roku była aktywna i występowała na scenie. Niestety cztery lata temu u aktorki zdiagnozowana chorobę Alzheimera i od tamtej pory pozostaje ona w domu pod opieką męża, Wojciecha Zabłockiego. Syn pary mieszka w Krakowie, a córki (jedna z pierwszego małżeństwa Aliny Janowskiej) za granicą, lecz w miarę możliwości wspierają rodziców. Michał Zabłocki jest reżyserem i poetą. W 2017 roku napisał dla matki książkę pt. „Janowska” zawierającą wiersze zadedykowane mamie. W jednym z numerów „Urody Życia” opowiedział o swojej niezwykłej matce i domu, w którym się wychował: Michał Zabłocki o rodzinnym domu Nasz dom nie był zwykły – choćby ze względu na ludzi, którzy w nim bywali. Pamiętam Ewę Demarczyk, Agnieszkę Osiecką, Wojtka Młynarskiego, Daniela Olbrychskiego, Zygmunta Kałużyńskiego. Miałem ciekawych chrzestnych, którzy nie mieli zbyt wiele wspólnego z Kościołem, ale wtedy jakoś to przechodziło: Agnieszkę Osiecką i Zygmunta Kałużyńskiego. Ona była przyjaciółką mamy, on – przyjacielem ojca. Byłem dzieckiem mocno zajętym. Poprzeczka zawsze była zawieszona wysoko. Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało. W domu w ogóle nie było czegoś takiego jak wypoczynek. Kiedy w moich licealnych czasach ojciec wchodził do pokoju i pytał: „Co robisz?”, nie można było odpowiedzieć: „Nic”. Albo: „Myślę”. Czy: „Coś sobie czytam”. To musiało być zawsze coś konkretnego, wpisanego w plan dnia. Czytaj również: Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu: o miłości Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego Warszawa, marzec 1975 r. Aktorka Alina Janowska z córką Katarzyną w swoim mieszkaniu przy ulicy Armii Ludowej Michał Zabłocki o Alinie Janowskiej Młodość mamy była wojenna, więc niełatwa. O przeżyciach z tamtych lat nie mówiła chętnie. Przez całą komunę w sferze publicznej to nie był dobry temat, w domu oczywiście jakoś tam istniał, ale mama nigdy nie miała potrzeby snucia wojennych wspomnień. „Wychodziło to” zupełnie inaczej. Na przykład w postaci nauki pewnych domowych zachowań czy obowiązków. Pedantyczne ścielenie łóżek, dokładne czyszczenie, sprzątanie. Pamiętam, że kiedy pojechaliśmy na wczasy do Bułgarii nad morze, ona zrywała z łóżek wszystkie panie w ośrodku i jeszcze przed śniadaniem dyrygowała gimnastyką. A one wszystkie grzecznie z Janowską ćwiczyły. Niby to było dobrowolne, ale nie daj Boże, jak któraś nie poszła! Miała przechlapane, bo mama była złośliwa i potrafiła niezłą łatkę przypiąć. Alina Janowska z synem Michałem Zabłockim, 2008 r. Choroba Aliny Janowskiej Pięć lat temu mama zachorowała. Diagnoza: alzheimer. Obie siostry są w Stanach, więc może z daleka wyglądać to tak, że cała odpowiedzialność spoczywa na ojcu i na mnie. Ale to nie do końca prawda. (...) Sporo czasu upłynęło, zanim postawiono diagnozę. Utrudniało ją to, że mama była zawsze bardzo dobrą aktorką i przez długi czas niektóre objawy choroby kompensowała i ukrywała. Pewne sprawy, które nam wydawały się po prostu związanym ze starością przejaskrawieniem cech jej charakteru, okazały się objawami Alzheimera. Po roku przyszedł kryzys. Mama, kiedy powoli zaczęła sobie uświadamiać, że traci swoje życie, że zmiany są nieuchronne i idą w jedną stronę, wpadła w depresję. Wielką. Wydawało mi się, że koniec przyjdzie szybko. Stało się inaczej. Poradziliśmy sobie z depresją dzięki rodzinnej skłonności do naśmiewania się ze wszystkiego, łącznie z chorobą. Alina Janowska zmarła 13 listopada 2017 roku. Miała 94 lata. Zobacz także: Syn Aliny Janowskiej przygotował dla chorej matki imieninowy prezent, poświęconą jej książkę „Janowska”
Z OSTATNIEJ CHWILI Nie żyje Alina Janowska. Aktorka odeszła w wieku 94 lat
Nie żyje Alina Janowska. Miała 94 lata. Aktorka od kilku lat cierpiała na chorobę Alzheimera. O śmierci aktorki poinformował prezes ZASP. Dwa lata temu o stanie zdrowia Janowskiej opowiedział jej mąż, Wojciech Zabłocki. Stan gwiazdy już wówczas był dramatyczny. Podobno nie wstawała z łóżka, miała problemy z rozpoznawaniem najbliższych... Dziś dotarła do nas smutna wiadomość. Polecamy: Syn Aliny Janowskiej przygotował dla chorej matki imieninowy prezent, poświęconą jej książkę „Janowska” Nie żyje Alina Janowska Nie żyje Alina Janowska. Aktorka miała 94 lata. Niecałe pięć lat temu u aktorki zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tamtej pory opiekował się nią mąż, Wojciech Zabłocki. „Nigdy nie oddam Aliny do domu opieki. Nawet mi to przez myśl nie przeszło. Nie mógłbym tego znieść i chyba bym wtedy sam umarł. To dla mnie radość nie do opisania, że mogę na nią popatrzeć, nawet jeśli ona przesypia całe dnie. Gdy żona śpi, a ja za nią zatęsknię i chcę ją zobaczyć z czasów świetności, oglądam jej filmy. Mamy je wszystkie na kasetach. To niezwykła pamiątka”, mówił w jednym z wywiadów mąż Aliny Janowskiej, Wojciech Zabłocki. Co ciekawe, aktorka do 2013 roku wystepowała na scenie. Wybitna aktorka, uczestniczka Powstania Warszawskiego, legenda polskiego kina. Po wojnie zagrała w pierwszym polskim powojennym filmie „Zakazane piosenki”. Jej kariera rozwinęła się i przez lata dane jej było zagrać wiele pamiętnych ról. Jej ostatnią rolą była ta w „Ostatniej akcji”. Na trwałe zapisała się w pamięci widzów dzięki roli w serialu „Wojna domowa”. Młodsi widzowie z pewnością pamiętają ją jako Eleonorę Gabriel w „Złotopolskich”. Niektórzy mogą pamiętać ją również z ról w: „Czterdziestolatku”, „Lalce” czy „Stawce większej niż życie”. Alina Janowska udzielała się także społecznie. W 2003 roku została Kawalerem Orderu Uśmiechu. Śmierć Aliny Janowskiej zaskoczyła fanów artystki. Gwiazda osierociła trójkę dzieci: córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, syna Michała Zabłockiego oraz córkę Katarzynę. Michał Zabłocki o mamie Alinie Janowskiej W tym roku na rynku ukazała się książka syna Aliny Janowskiej, Michała Zabłockiego, który napisał ją dla matki. Książka nosi tytuł „Janowska” i zawiera wiersze zadedykowane mamie. „Mama kiedy powoli zaczęła sobie uświadamiać, że traci swoje życie, że zmiany są nieuchronne i idą w jedną stronę, wpadła w depresję. Wielką. Wydawało mi się, że koniec przyjdzie szybko. Stało się inaczej. Poradziliśmy sobie z depresją dzięki rodzinnej skłonności do naśmiewania się ze wszystkiego, łącznie z chorobą”, mówił w wywiadzie dla „Urody Życia”. „Młodość mamy była wojenna, więc niełatwa. O przeżyciach z tamtych lat nie mówiła chętnie. Przez całą komunę w sferze publicznej to nie był dobry temat, w domu oczywiście jakoś tam istniał, ale mama nigdy nie miała potrzeby snucia wojennych wspomnień. „Wychodziło to” zupełnie inaczej. Na przykład w postaci nauki pewnych domowych zachowań czy obowiązków. Pedantyczne ścielenie łóżek, dokładne czyszczenie, sprzątanie”, wspomina w rozmowie z Joanną Derdą syn aktorki. Jak radzili sobie z chorobą mamy? „W naszej rodzinie styl rozmowy był specyficzny. Żart, złośliwość, kpina. Kiedy mama zachorowała, z alzhaimerem też radziliśmy sobie śmiechem. I w końcu staliśmy się sobie bliżsi”, mówi syn Janowskiej, Wojciech. O śmierci Aliny Janowskiej poinformował Prezes Związku Artystów Scen Polskich. Gwiazda odeszła, mając 94 lata.
Syn Aliny Janowskiej przygotował dla chorej matki imieninowy prezent, poświęconą jej książkę „Janowska”
Alina Janowska to legenda polskiego kina. Aktorka w czasie II wojny światowej spędziła 7 miesięcy w więzieniu i wzięła udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie natomiast zagrała w pierwszym polskim powojennym filmie „Zakazane piosenki”. Następnie jej kariera rozwinęła się i przez lata zagrała wiele pamiętnych ról. Alina Janowska - choroba Alzheimera Do 2013 roku była aktywna i występowała na scenie. Niestety cztery lata temu u 94-letniej obecnie aktorki zdiagnozowana chorobę Alzheimera i od tamtej pory pozostaje ona w domu pod opieką męża, Wojciecha Zabłockiego. Syn pary mieszka w Krakowie, a córki (jedna z pierwszego małżeństwa Aliny Janowskiej) za granicą, lecz w miarę możliwości wspierają rodziców. Michał Zabłocki, syn, jest poetą i napisał dla matki książkę pt. „Janowska” zawierającą wiersze zadedykowane mamie. Książka opisuje zarówno karierę aktorki, jak i jej życie prywatne oraz ostatnie lata – chorobę. Jest to niespodzianka z okazji jej imienin przypadających 16 czerwca. Poeta jest bardzo mocno związany z matką. Kiedy w zeszłym roku urodziła mu się córka, od razu postanowił, że dostanie na imię Alina – po babci. Poza chorobą Alzheimera aktorce nic nie dolega, niestety problemy z pamięcią pogłębiły się do tego stopnia, że nie poznaje ona nawet swojej rodziny. W niedawnym wywiadzie jej mąż wyznał: „Z bliskich jej osób czasami poznaje tylko mnie, bo jestem z nią stale, na miejscu i od dawna. Robię wszystko, by trzymać chorobę na tym samym poziomie. To najważniejsze, bo o wyleczeniu nie ma już mowy.” Powiedział też: „Nigdy nie oddam Aliny do domu opieki. Nawet mi to przez myśl nie przeszło. Nie mógłbym tego znieść i chyba bym wtedy sam umarł. To dla mnie radość nie do opisania, że mogę na nią popatrzeć, nawet jeśli ona przesypia całe dnie. Gdy żona śpi, a ja za nią zatęsknię i chcę ją zobaczyć z czasów świetności, oglądam jej filmy. Mamy je wszystkie na kasetach. To niezwykła pamiątka.” Michał Zabłocki w książce „Janowska” napisał z kolei: „Ludzie chorzy na Alzheimera nie rozpoznają bliskich, więc tego chyba nie muszę nikomu szerzej tłumaczyć (.). Kto ja jestem? Syn? Mąż? Kolega? (.) A mama na to: Ty jesteś Witek (...) kolega z powstania, ale na drugie masz Michał (.) Michał to mój mąż (.). Najpierw byłeś kolegą, a dopiero potem mężem.” Zobacz także: Beata Tyszkiewicz skomentowała swój stan zdrowia: „Szpital to nie jest miejsce, które sprzyja palaczom”