To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem
Od lat tworzą jedną z najbardziej tajemniczych par polskiego show-biznesu
Razem na ekranie i w życiu prywatnym. Aleksandra Popławska i Marek Kalita tworzą jedną z najpiękniejszych par polskiego show-biznesu. Choć dzieli ich 18 lat, to łączy silne uczucie. Zakochani wspólnie doczekali się córki Antoniny, rok temu stanęli na ślubnym kobiercu. Wcześniej w wywiadzie z Plejadą aktorka zdradziła, co myśli na temat małżeństwa, czy chciałaby kiedyś zostać żoną, a także odniosła się do plotek na swój temat. Ostatnia publikacja na FB 21.03.2026 r. Aleksandra Popławska i Marek Kalita: historia miłości Oboje są związani ze sztuką. Ona – fantastyczna aktorka, on – aktor i reżyser. Podzielają swoje pasje, zainteresowania i razem stawiają czoła przeciwnościom losu. Dzieli ich 18 lat, a łączy wyjątkowe uczucie. Są idealnym przykładem na to, że wiek to jedynie liczba i nic nie jest w stanie zagrozić prawdziwej miłości. „Będąc z Aleksandrą, nie czuję, że jestem starszy i mądrzejszy, mimo iż jest między nami znaczna różnica wieku, nie ma to znaczenia”, podkreślał Marek Kalita w rozmowie z PANI. A aktorka dodawała: „Ani tego nie czuję, ani nie widzę, bo Marek młodo wygląda, dba o siebie i o kondycję. Dużo nas łączy. Przede wszystkim śląska dusza. Myślę, że są to ludzie bardziej otwarci na świat, serdeczni. A dzięki temu, że mamy bliskich w jednym miejscu, nie ma dylematu, gdzie spędzać święta”. Po raz pierwszy Aleksandra Popławska i Marek Kalita spotkali się w 2000 roku w Teatrze Rozmaitości. Aktorka była wtedy 24-letnią studentką. W jednym z wywiadów wyznała, że była wierną fanką Marka Kality, który imponował jej swoim talentem i wrażliwością. „Podobał mi się, zanim się poznaliśmy, można nawet powiedzieć, że byłam jego fanką. Marek mi zaimponował, jest znakomitym artystą, kocha sztukę”, zwierzała się w PANI. Szybko nawiązała się między nimi wyjątkowa relacja. Zrozumieli, że nie potrafią bez siebie żyć, dają sobie szczęście i siłę. Para wspólnie doczekała się córeczki Antoniny, która przyszła na świat w sierpniu 2005 roku. Zdarzało się, że Aleksandra Popławska i Marek Kalita pojawiali się z pociechą na oficjalnych wyjściach. Nie da się ukryć, że odziedziczyła po rodzicach artystyczną duszę i niezwykły talent. Czy pójdzie w ich ślady? „Może wyobraźnia poprowadzi ją w przyszłości w jakimś artystycznym kierunku? Już zagrała zresztą w spektaklu Grzegorza Jarzyny Uroczystość. Była w Nowym Jorku na tournée. Bardzo jej się tam podobało. Wystąpiła też w jednym odcinku serialu Na dobre i na złe”, mówiła dumna mama. Dla Marka Kality i Aleksandry Popławskiej rodzina jest najważniejsza. Każdą chwilę poświęcają córce i uwielbiają spędzać razem czas. Zazwyczaj wybierają aktywny wypoczynek – trenują jogę, chodzą na basen, jeżdżą na nartach. „Mieszkamy w lesie, w Puszczy Kampinoskiej, mamy ogród. Tutaj czuję się trochę jak na wakacjach. Ale lubimy też żyć aktywnie”, mówił aktor w jednym z wywiadów. Aleksandra Popławska, Marek Kalita z córeczką Antoniną, Otwarcie butiku Joanny Klimas, 2016 rok Aleksandra Popławska i Marek Kalita o miłości Zakochani rzadko udzielają wywiadów, ale jeśli już to robią, wypowiadają się o sobie z szacunkiem i miłością. Widać, że łączy ich wyjątkowe uczucie. Aleksandra Popławska podkreśla, że bezgranicznie ufa ukochanemu. „Dużo razem przeszliśmy i jesteśmy mocno ze sobą związani, choć każde z nas jest indywidualistą, potrzebujemy wolności i swobody”, tłumaczyła. Z kolei Marek Kalita wyznał, że u ukochanej najbardziej imponuje mu jej spokój i opanowanie. „Zwłaszcza w krytycznych sytuacjach, umiejętność podejmowania decyzji w bardzo klarowny sposób, jasność umysłu. To się przydaje w życiu i w pracy w teatrze. […] Łączy nas praca i wspólna pasja, jaką jest teatr, ale najsilniejszym magnesem jest nasza piękna i kochana córka”, mówił aktor i reżyser. Aleksandra Popławska, Marek Kalita, premiera filmu "Dziewczyna z szafy", 2013 rok Aleksandra Popławska, Marek Kalita, Srebrne Jabłka miesięcznika Pani, 2016 Między artystami nigdy nie dochodzi do nieporozumień. Czasami zdarzają im się sprzeczki – ale jedynie na polu zawodowym. Jednak i tutaj, świetnie się uzupełniają i motywują do działania jako aktorzy oraz reżyserzy. „Nigdy nie było między nami żadnych tarć i nieporozumień z powodu tego, że oboje jesteśmy aktorami. Często razem pracujemy i bardzo dobrze się rozumiemy. Jeśli kłócimy się w pracy, to tylko w słusznej sprawie”, mówiła Aleksandra Popławska w jednym z wywiadów. Jakiś czas temu zakochani pracowali wspólnie nad kolejnym projektem. W kwietniu 2022 roku w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie w ramach 79. rocznicy Powstania w Getcie Warszawskim swoją premierę miał spektakl „Mama zawsze wraca”. Marek Kalita odpowiadał za reżyserię, a Aleksandra Popławska wystąpiła w roli głównej. Monodram jest oparty na książce Agaty Tuszyńskiej pt. „Mama zawsze wraca”, w której pisarka przedstawia historię trzyletniej Zosi Zajczyk ukrywanej przez wiele miesięcy na terenie warszawskiego getta przez swoją mamę. Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami Aleksandra Popławska i Marek Kalita — sekretny ślub Jeszcze kilka lat temu w rozmowie z Grzegorzem Dobkiem Aleksandra Popławska zdradziła co nieco o swoim podejściu do małżeństwa oraz o tym, czy zdecydowałaby się na zrobienie okładki ślubnej. „W ogóle ślubem nie jestem zainteresowana. Nie mam swojego, więc nie jest to zgodne do końca ze mną. […] Ja, suknia ślubna, welon... O Jezu! Mam dreszcze na samą myśl. Chyba że w garniturze czarnym — wtedy mogę iść”, wyjaśniła aktorka. W tym samym wywiadzie odniosła się także do krążących w sieci fake newsów, które twierdzą, że kobieta jest mężatką. „Tak, Wikipedia napisała, a to, co tam jest napisane, to chyba jest święte. Pisałam do nich kilka razy: kochani, nie mam męża. Może w przyszłości się zdecyduję, bo jestem w długoletnim związku partnerskim i nie mówię "nie". Ciągle się zastanawiam”. Mimo że Marek Kalita i Aleksandra Popławska nie są zaręczeni, to aktorka zdradziła w rozmowie z Plejadą, że wszystkie dokumenty do ślubu są przygotowane. „Papiery w systemie czekają i można to zrobić z dnia na dzień. Zawsze to jest dreszczyk emocji: zgodzi się czy się nie zgodzi? Mężczyzna musi cały czas zabiegać o mnie. Ja z tego korzystam”, mówiła Grzegorzowi Dobkowi. Niedługo potem okazało się, że para zdecydowała się na sekretną ceremonię. „Ich ślub odbył się 26 sierpnia w wielkim sekrecie. Aleksandra i Marek chcieli bowiem zachować prywatność. Uroczystość zorganizowali w swoim domu, do którego przybył urzędnik stanu cywilnego", informowała wówczas Rewia. W 2023 roku podczas rozmowy z Grzegorzem Dobkiem ulubienica publiczności przyznała: "To sprawa prywatna, ale jak widać, ktoś z mojego otoczenia bardzo chciał się podzielić tą informacją. No cóż, trzeba zweryfikować przyjaciół. [...] Ale tak, wzięłam bardzo "sekretny" ślub, jak widać", mówiła. Źródło: Pomponik, POLIN , Fakt, Plejada, Jastrząb Post, Fragmenty cytatów z magazynu PANI. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQT14xm-750dfb6.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 29.02.2016 r. Srebrne Jablka miesiecznika Pani. N.z Aleksandra Poplawska, Marek Kalita. FOT. Krzysztof Jarosz/FORUM,Image: 425723439, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Aleksandra Poplawska, Marek Kalita" /> Aleksandra Popławska, Marek Kalita, 2017 rok
O ich ślubie huczały media, aktorka musiała się tłumaczyć. Ich związek owiany jest wielką tajemnicą
Aleksandra Popławska i Marek Kalita konsekwentnie chronią swoją prywatność
Od wielu lat uchodzą za jedną z najpopularniejszych par w polskim show-biznesie, choć stronią o mediów i błysku fleszy. Aleksandra Popławska i Marek Kalita tworzą idealny duet już od ponad 20 lat. Nie myśleli wówczas o ślubie. Gdy jednak postanowili zorganizować ceremonię, opinia publiczna dowiedziała się o tym długo po uroczystości... Historia miłości Aleksandry Popławskiej i Marka Kality O ich uczuciu niewiele wiadomo. Pewne jest jednak, że poznali się w 2000 roku, gdy aktorka miała 24 lata i była jeszcze studentką. „Podobał mi się, zanim się poznaliśmy, można nawet powiedzieć, że byłam jego fanką. Marek mi zaimponował, jest znakomitym artystą, kocha sztukę", zwierzała się w wywiadzie dla Pani. Zakochani konsekwentnie chronią swoją prywatność. Skupiają się na zaciszu domowym, o którym nie opowiadają w mediach. Mimo że dzieli 18 lat, to łączy wielkie uczucie, którego owocem jest córka — Antonina, którą powitali w 2005 roku. Co ciekawe, nastolatka postanowiła pójść w ślady rodziców. Na ten moment ma za sobą udział w filie „Kochaj" czy serialu „Na dobre i na złe". Tak wyglądał sekretny ślub Aleksandry Popławskiej i Marka Kality Od 24 lat tworzą piękny i zgrany duet, w którym nie ma mowy o kryzysach. Jakiś czas temu aktorka tłumaczyła, że nie ma męża i jest wyłącznie szczęśliwą mamą i partnerką. „Tak, Wikipedia napisała, a to, co tam jest napisane, to chyba jest święte. Pisałam do nich kilka razy: kochani, nie mam męża. Może w przyszłości się zdecyduję, bo jestem w długoletnim związku partnerskim i nie mówię "nie". Ciągle się zastanawiam", wyjaśniała Plejadzie. Całkiem niedawno para postanowiła stanąć na ślubnym kobiercu. Z informacji, jakie podają niektóre źródła, wynika, że Aleksandra Popławska i Marek Kalita zorganizowali przyjęcie z dala od kamer i błysku fleszy. To miała być wyjątkowa chwila tylko dla nich i najbliższych. „Ich ślub odbył się 26 sierpnia w wielkim sekrecie. Aleksandra i Marek chcieli bowiem zachować prywatność. Uroczystość zorganizowali w swoim domu, do którego przybył urzędnik stanu cywilnego", wyjaśniała wówczas Rewia.
Ma 19 lat i kroczy własną drogą. Marek Kalita i Aleksandra Popławska mają powody do dumy!
Ma już 19 lat i wkracza w dorosłe życie. Córka Aleksandry Popławskiej i Marka Kality to ich największa duma. Czy Antonina pójdzie w ślady rodziców? To utalentowana młoda dama! Co o niej wiemy? Córka Aleksandry Popławskiej i Marka Kality. Co wiemy o Antoninie Kalicie? Niedaleko pada jabłko od jabłoni! Antonina Kalita talent z pewnością odziedziczyła po rodzicach. Aleksandra Popławska i Marek Kalita w 2005 roku powitali na świecie ukochaną córkę. Aż trudno uwierzyć, że ma już 19 lat! Czytaj też: Ma trójkę dzieci, ma do nich ogromne zaufanie. Małgorzata Socha zabrania im jednak jednej rzeczy Już jako mała dziewczynka miała szansę obserwować ich pracę, przesiąkała artystycznym światem. Antonina ma na swoim kocie niemałe doświadczenie i spróbowała swoich sił przed kamerą. W 2014 roku pojawiła się na planie Na dobre i na złe. W dodatku zagrała u boku taty, Marka Kality! Potem fani gwiazdorskiej pary mogli podziwiać ich córkę w produkcji Kochaj czy spektaklu Uroczystość. Rodzice są dumni z jej osiągnięć i nigdy nie stawali jej na drodze w rozwijaniu swoich zainteresowań. Aleksandra Popławska i Marek Kalita dmuchają w żagle córki. Aktorka od czasu do czasu dzieli się z obserwatorami zdjęciami Antoniny. Zdaniem internautów, na niektórych kadrach 19-latka przypomina Monikę Bellucci. I trudno się z nimi nie zgodzić. Aleksandra Popławska z córką, Antoniną, 2017 rok Czym zajmuje się Antonina Kalita? Antonina szukała własnej drogi, sprawdzała się na wielu polach. W czasie pandemii rozwijała swoje pasje – zrobiła dwa patenty – motorowodny i żeglarski. Córka aktorskiej pary przyznała, że rodzina jest dla niej najważniejsza. Docenia wkład bliskich w wychowanie, miłość, którą ją otoczyli i siłę, którą wyniosła z domu. „Mam poczucie, że w ogóle pochodzę z rodziny dominujących, silnych kobiet i może przeszło to na mnie, choć mój charakter pewnie jeszcze się kształtuje. Mój tata jest w tej chwili jedynym mężczyzną w naszej rodzinie, który daje sobie z tym radę. Jest otoczony silną kobiecością i podziwiam go, że to wytrzymuje”, mówiła Antonina w rozmowie z Wysokimi Obcasami. Sprawdź też: Niewiele osób wie, że Cezary Żak ma znanego brata, obaj cenią rodzinne wartości Córka Aleksandry Popławskiej i Marka Kality nie zrezygnowała z artystycznej ścieżki. Pytana o plany na przyszłość wyznała, że nie do końca po drodze jej z aktorstwem, choć chciałaby robić coś związanego z teatrem, ponieważ doskonale zna ten świat. Rodzice marzyli, by zdawała na ASP, "bo dobrze maluję, chyba nikt nie chce mnie „skazać" na zawód aktorki. Tak na poważnie mam różne zainteresowania – gram na gitarze basowej, lubię rysować, żegluję, lubię język angielski. Jest z czego wybierać. Mam czas, żeby się zastanowić", podkreślała w rozmowie z Mają Staniszewską dla Wysokich Obcasów z 2021 roku. Dwa lata później została studentka Akademii Sztuk Pięknych. „Moja córka studentką ASP. Duma, podziw i szacun za ciężką pracę i wytrwałość. Edukacja domowa zakończona. Dziękujemy wszystkim nauczycielom. P.S. Wszystkim, którzy się nie dostali, powiadam - nie martwcie się! Ja i Magda też za pierwszym razem nie dostałyśmy się i żyjemy!”, pisała rok temu dumna mama. Swoimi pracami Antonina dzieli się za pośrednictwem mediów społecznościowych. Życzymy sukcesów i wszystkiego, co najpiękniejsze!
Magdalena Popławska szczerze o terapii: „Zbyt długo brakowało mi poczucia własnej wartości”
Aktorka przyznała, że korzysta z pomocy terapeuty: „Chcę bardziej siebie kochać”
W najnowszym wywiadzie Magdalena Popławska wyznała szczerze, że korzysta z pomocy terapeuty. Aktorka opowiedziała o tym, jak praca nad sobą pomogła jej w życiu i ile zawdzięcza specjalistom. „Chcę bardziej siebie kochać, doceniać, nie osądzać, nie obwiniać” mówi. Magdalena Popławska ma za sobą trudne dzieciństwo Magdalena Popławska, aktorka wcielająca się w tytułową rolę Agnieszki Osieckiej w głośnym serialu z 2020 r. „Osiecka” w najnowszej rozmowie z Agnieszką Litorowicz-Siegert opowiedziała o tym, że od jakiegoś czasu uczęszcza na terapię. Jak tłumaczy, nie ma czego się wstydzić; wręcz przeciwnie: pracę nad sobą i swoim wnętrzem uważa za ogromny atut. „Mam 44 lata i chcę nareszcie poczuć lekkość bytu. Chcę być łatwiejsza dla siebie, wyrozumiała. Chcę bardziej siebie kochać, doceniać, nie osądzać, nie obwiniać” mówiła. Jak się okazało, artystka nie zawsze miała łatwo w życiu. W wywiadzie, którego udzieliła VIVIE! wraz ze swoją siostrą, Aleksandrą Popławską, wyznała, że już w dzieciństwie pojawiły się ich pierwsze problemy, u których źródła leżą ich rodzice, a przede wszystkim choroba alkoholowa ich ojca: „Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm” wyznała Aleksandra Popławska. Chociaż te doświadczenia odbiły na nich niemałe piętno, na szczęście z czasem siostry postanowiły przestać rozpamiętywać przeszłość. Teraz chcą skupić się na tym, co dzieje się w ich życiu w danym momencie. Właśnie dlatego Magdalena Popławska zdecydowała się sięgnąć po pomoc terapeuty. Czytaj też: Jest córką słynnej aktorki, długo nie mogły dojść do porozumienia. Tak dziś wygląda Magdalena Popławska, Aleksandra Popławska, Viva! 24/2023 Magdalena Popławska korzysta z pomocy terapeuty i leków Aktorka przyznała, że terapia pozwoliła jej w końcu odetchnąć pełną piersią. W ostatnich latach napotkała wiele przeszkód: głównie tych mentalnych. „Teraz chcę inaczej. Zbyt długo brakowało mi poczucia własnej wartości, to wyrządza wiele szkód. Nie tylko mnie, ale też ludziom dookoła. Na szczęście można poszukać sposobów, by z tego wyjść” wyznała w rozmowie z Twoim Stylem. Artystka zdecydowała się także otwarcie przyznać, że oprócz rozmów z terapeutą, bardzo pomagają jej również przypisane leki. Magdalena Popławska przyznała, że sama podchodziła do tego tematu dość sceptycznie. Na szczęście z biegiem czasu wyzbyła się tego uprzedzenia: „Mnie pomogły leki. Choć wciąż panuje przekonanie, że to coś ekstremalnego. Słyszę: „Farmakologia? Ale po co? Nie jest ze mną tak źle, żeby brać prochy!”. A ja doświadczyłam tego, że dzięki lekom i pracy nad sobą moje życie zmieniło jakość. Nie chodzi o to, że przestałam widzieć zło świata. Zdarza mi się płakać z powodu tego, jaki on jest. Ale łatwiej mi zaakceptować to, co trudne, niedoskonałe i nie czuć się winną” mówiła. Sprawdź też: Przed laty wszyscy odradzali mu ślub ze starszą ukochaną. Teraz zdradził, jak wygląda ich życie Magdalena Popławska Magdalena Popławska, Aleksandra Popławska, Viva! 24/2023
Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
"Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata"
Są piękne, zdolne i sławne. Siostry, Aleksandra i Magdalena Popławskie, choć różnią się kolorem włosów, z wyglądu są do siebie bardzo podobne. Wiele jednak osób nie wie, że łączą je więzy krwi. Siostry od lat budują swoją aktorską karierę, a każdą z nich możemy oglądać w innych, niezwykle ciekawych produkcjach filmowych czy serialowych. Jakie są prywatnie? Co je łączy, a co różni? Czy mogą na siebie liczyć? ZOBACZ TEŻ: Miała 21 lat, gdy została mamą, samodzielnie wychowała dziecko. Katarzynę Groniec łączy z córką wyjątkowa więź Kim jest Magdalena Popławska? Magdalena Popławska jest młodszą siostrą Aleksandry. Między kobietami są cztery lata różnicy. Mogła więc przez pewien czas być jedynaczką. "Spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co?" - mówiła Magdalena w wywiadzie dla VIVY!. Magdalena Popławska również jest aktorką. Siostry rozwijały swoje kariery równorzędnie. Żadna z nich nie przecierała sobie szlaków. Były wytrwałe, konsekwentne i dążyły do celu. Poradziły sobie znakomicie. Magdalena na co dzień jest w związku z Piotrem Fiedlerem, z którym wychowuje córkę, Zofię. W tym roku siostry udzieliły pierwszego wspólnego wywiadu dla magazynu VIVA!, opowiadając o swoim dzieciństwie oraz łączącej je relacji. Aleksandra Popławska i Magdalena Popławska: relacja sióstr Takie same, a jednak zupełnie inne. Dzielą je cztery lata różnicy i kolor włosów. Brunetka i blondynka. Ogień i woda. Jakie są ich siostrzane relacje? "Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech)" wspominała Aleksandra Popławska. Siostry przyznały, że w dzieciństwie walczyły przede wszystkim o ubrania. Młodsza chciała podkradać je starszej, co niekoniecznie jej się podobało. Magdalena podziwiała starszą Aleksandrę za jej upór i determinację, to jak grała na pianinie. Sama podkreśla, że nie miała w sobie nigdy tyle samozaparcia co siostra. "Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”." - mówiła w wywiadzie Aleksandra. Relacja między siostrami rodziła się bardzo długo. Okres buntu nastolatek nie sprzyjał jej budowaniu. Jak same mówią, kochały się, ale nie potrafiły tego powiedzieć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Brat Tomasza Komendy zdradził, jaka była jego ostatnia wola. Znana jest data i miejsce pogrzebu Siostrzana relacja po latach Wspólną więź odnalazły po latach. Teraz są sobie najbliższe. Rozmawiają ze sobą o radościach i smutkach, codzienności i ważnych sprawach. Są dla siebie zawsze, kiedy tego potrzebują. "Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja" - wspomina Magdalena. Zrozumiały, że siostrzana więź nie jest przekleństwem, a darem. Postanowiły dojrzale przekształcić ją w coś wyjątkowego. "Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. [...]" - dodała Aleksandra. Teraz są siebie pewne, jak nigdy dotąd. Do takiej relacji powinno się dążyć w każdym rodzeństwie. Coś wspaniałego!
Która więcej przeklina? Czego sobie zazdroszczą i co je w sobie wkurza? Magdalena i Aleksandra Popławskie w QUIZIE Vivy.pl!
Sesja do magazynu VIVA! to idealna okazja, by zaprosić nasze gwiazdy przed kamerę VIVY.pl. Nie inaczej było podczas spotkania z Magdaleną Popławską i Aleksandrą Popławską, gdy pewnego grudniowego dnia pracowaliśmy nad okładką aktualnego numeru. Aktorki, a prywatnie siostry, zdradziły nam kilka swoich sekretów… Siostry Popławskie o swojej relacji - QUIZ VIVY.pl Która więcej przeklina? Która z nich szybciej odbierze telefon? Czy kiedykolwiek rolę napisaną dla jednej z nich, ostatecznie zagrała druga? I w końcu: czym dla Magdaleny i Aleksandry Popławskich jest słowo siostra? Na te i inne pytania, wyciągane ze szklanej kuli, poznaliśmy odpowiedzi w naszym materiale… Aktorki zdradziły też, jakich rzeczy sobie zazdroszczą; nad czym muszą pracować w 2024 roku i jakich cech siostry nie chciałyby przejąć za żadne skarby. Zobacz całe wideo na górze strony! Sprawdź też: Choć urodził się w Londynie, za swój dom uważa Warszawę. Chris Niedenthal tu zrobił swoje najsłynniejsze zdjęcie
Aleksandra Popławska o świętach: "Zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”
„Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu”, dodaje Magdalena Popławska i mówi o apostazji
Zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Jak Aleksandra i Magdalena Popławskie spędzą ten czas? W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! zdradziły, że nie przepadają za świętami. Magdalena Popławska wyznała, że dawno temu pożegnała się z Kościołem katolickim. Aleksandra Popławska podobnie jak siostra rozważa apostazję, a święta obchodzi ze względu na bliskich. „Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki”, mówi. A co z listą noworocznych postanowień? Aleksandra Popławska i Magdalena Popławska o świętach Bożego Narodzenia, apostazji i postanowieniach noworocznych Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. Czytaj też: Planowała inną przyszłość, dziś zajmuje się niemarnowaniem jedzenia. Jagna Niedzielska o kulinarnych trikach i swojej drodze Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Sprawdź też: Choć urodził się w Londynie, za swój dom uważa Warszawę. Chris Niedenthal tu zrobił swoje najsłynniejsze zdjęcie Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Całą rozmowę przeczytasz w nowym numerze magazynu VIVA! Numer 24/2023 będzie czekał na Was w punktach sprzedaży przez cztery najbliższe tygodnie. Aleksandra Popławska, Magdalena Popławska, plan „Dzień Dobry TVN”, Warszawa, 29.10.2022 rok
Magdalena Popławska: "Przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy"
Siostry Popławskie w poruszających słowach o chorobie taty i żałobie po jego stracie
Im są starsze, tym bardziej widzą w sobie podobieństwo do rodziców. Magdalena i Aleksandra Popławskie mamie zawdzięczają aktorstwo. Była zafascynowana światem sztuki i tę fascynację zaszczepiła w córkach. "Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to", wspominały w rozmowie z Beatą Nowicką. Temat taty jest dla nich trudny. Po latach zrozumiały, z czym się zmagał. Nie potrafił rozmawiać o uczuciach, był wrażliwą duszą, często się wycofywał. "Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. [...] Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie", mówi Magdalena Popławska. Aleksandra i Magdalena Popławskie o chorobie taty i jego śmierci Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. Czytaj też: Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Czytaj też: To była miłość od pierwszego wejrzenia! Agata Młynarska opowiedziała, jak spotkała swojego męża
Podobne do siebie, a jednocześnie zupełnie inne. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie
„Długo nie było między nami silnej więzi. Po latach się odnalazłyśmy…”, mówią
Byłam jedynaczką przez pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA!”, mówi Aleksandra. Magdalena: „I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co?”. A jak teraz wyglądają relacje dwóch utalentowanych sióstr Popławskich? Aleksandra i Magdalena Popławskie o siostrzanej więzi Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Czytaj też: To była miłość od pierwszego wejrzenia! Agata Młynarska opowiedziała, jak spotkała swojego męża Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. [...] Czytaj też: Irena Santor nie znosiła swojego największego hitu. „Powrócisz tu” mogło nigdy nie powstać Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. [...] Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. [...] Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. Rozmawiała BEATA NOWICKA Cały wywiad z Aleksandrą i Magdaleną Popławskimi do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn znajdziecie w punktach sprzedaży od 21 grudnia i będzie dostępny w sprzedaży przez cztery tygodnie. Co jeszcze w numerze 24/2023? Chris Niedenthal: Życie słynnego fotoreportera w Warszawie – mieście, które pokochał. Jagna Niedzielska orędowniczka nurtu zero waste o swoich priorytetach i życiu rodzinnym. PODRÓŻE: Przyrodnicza perła Chorwacji – Park Narodowy Jezior Plitwickich: 16 jezior połączonych wodospadami. Wielki horoskop 2024: Miłość, kariera, zdrowie… Sprawdź, co przyniesie ci nowy rok. W O TYM SIĘ MÓWI: Wykreowała swoją legendę. Kim naprawdę była Tamara Łempicka, jedna z najsłynniejszych malarek w historii?
Aleksandra Popławska i Marek Kalita po 23 wspólnych latach wzięli sekretny ślub
Są szczęśliwą parą od ponad 20 lat. Nigdy jednak nie zdecydowali się na ślub, mimo że wspólnie wychowują córkę, pełnoletnią już Antoninę. Nikt nie spodziewał się, że po tylu latach para zdecyduje się na sformalizowanie swojego związku. Marek Kalita i Aleksandra Popławska wzięli sekretny ślub. ZOBACZ TEŻ: Dzieli ich 18 lat, żyją bez ślubu. Tak wygląda związek Aleksandry Popławskiej i Marka Kality Aleksandra Popławska powiedziała TAK Dzieli ich 18 lat, od 23 są razem. Ich fani nie łudzili się już, że para weźmie kiedyś ślub… a jednak! Aktorka potwierdziła właśnie nowinę, że ona i jej wieloletni partner oraz ojciec jej córki są małżeństwem. To niesamowita informacja, ponieważ zarówno Kalita, jak i Popławska przez lata bardzo unikali tematu ślubu i formalizacji związku. Co jakiś czas media jednak pisały o potencjalnej ceremonii, jednak żaden z zainteresowanych nie zdradził nic… aż do teraz! Marek Kalita i Aleksandra Popławska pobrali się W rozmowie z „Plejadą” Popławska przyznała, że wraz z Markiem Kalitą są po ślubie. Podkreśliła jednak, że zależało jej na tym, aby potraktować tę sprawę bardzo prywatnie i nie chciała, aby wyciekła ona do mediów. „Nie podawałam takiej informacji mediom. To sprawa prywatna, ale jak widać, ktoś z mojego otoczenia bardzo chciał się podzielić tą informacją. No cóż, trzeba zweryfikować przyjaciół. W Wikipedii i tak od lat pisano, że mam męża, więc żadna nowość dla zainteresowanych. Ale tak, wzięłam bardzo "sekretny" ślub, jak widać” - wyznała w rozmowie z "Plejadą". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Córka Aleksandry Popławskiej ma 17 lat i artystyczną duszę. Jak dziś wygląda Antonina? Według magazynu Rewia, ślub odbył się 26 sierpnia w domu pary, gdzie pojawił się urzędnik stanu cywilnego. Gratulujemy!
Córka Aleksandry Popławskiej ma 17 lat i artystyczną duszę. Jak dziś wygląda Antonina?
Obok urody 17-latki nie da się przejść obojętnie
Aleksandra Popławska i Marek Kalita siedemnaście lat temu zostali rodzicami. Córka pary otrzymała imię Antonina i dziś myśli o tym, co chce robić w przyszłości. Choć wiele jej zainteresowań pokrywa się z tymi rodziców, nastolatka rozważa nie tylko zawody artystyczne. Co o niej wiemy? Mama Antoniny ostatnio coraz częściej pokazuje zdjęcia córki w sieci. 17-latka również prowadzi swoje konto na Instagramie. W reakcji na ostatnio opublikowane przez aktorkę zdjęcia, fani oniemieli, porównując Tosię do Moniki Bellucci. Jak dziś wygląda córka Aleksandry Popławskiej, Antonina Kalita? Zdjęcia, zainteresowania Choć według swojej mamy Antonina nie traktuje przygód filmowych inaczej, niż jako zabawę, 17-latce udało się już wystąpić w kilku produkcjach. W Na dobre i na złe w 2014 roku odegrała rolę Kasi Wrońskiej. W jej serialowego ojca – Mariusza – wcielał się prawdziwy tata, Marek Kalita. Córka Aleksandry Popławskiej pokazała swój talent także w filmach Kochaj (z 2016 roku), filmie Zero oraz w spektaklu pod tytułem Uroczystość. Sympatię i popularność Antonina zdobywa też w sieci. Jej profil na Instagramie to zbiór przepięknych zdjęć. Na części z nich widzimy autorkę konta, której niezwykła uroda często komplementowana jest przez komentujących. W miniony czwartek mama 17-latki pochwaliła się kilkoma pięknymi kadrami z sesji fotograficznej, na której Tosia pozuje, niczym rasowa modelka. "Córka ma", podpisała zdjęcia dumna aktorka. Obserwatorzy nie kryli zachwytu. Co to za istota przepiękna?!; Wow; Boże, zjawiskowa! Myślałam, że to Monica Bellucci - można przeczytać pod postem. Nie zabrakło także porównań Tosi do swojej mamy. Wielu fanów również pomiędzy paniami dostrzega łudzące podobieństwo. "Piękna❤️ bardzo podobna do Mamy". Co ciekawe, poza pozowaniem przed obiektywem i sporadyczną pracą na planie, Antonina Kalita ma też niecodzienną pasję. „W czasie pandemii zrobiła dwa patenty – żeglarski i motorowodny. Całą jesień spędziła na łódkach. Bywało bardzo zimno, nawet chłopcy wymiękali, a ona wytrwała bez marudzenia. Jestem z niej dumna”, mówiła pięknie o córce dumna mama w Wysokich Obcasach. „Bałam się, że usłyszę, że jestem »baba«, jak zdarzyło się kiedyś na obozie żeglarskim. Tak mi to utkwiło w głowie, że teraz boję się odezwać, gdy coś jest nie tak. I czuję wewnętrzną frustrację. To jest kolejny przykład, że subtelny seksizm istnieje i może człowieka zniechęcać”, powiedziała z kolei Antonina. Czytaj także: Córki Katarzyny Chrzanowskiej skończyły 30 lat. Co dziś robią Stefania i Celina? Córka Aleksandry Popławskiej o edukacji w Polsce i relacjach rodzinnych Choć Antoninę poznawaliśmy publicznie, gdy była małą dziewczynką i przychodziła z rodzicami na pierwsze imprezy show-biznesowe, dziś to świadoma dorastająca kobieta, która ma zdanie na wiele ważnych społecznie tematów. Antonina Kalita z rodzicami, 2016 rok Antonina Kalita z mamą, 2017 Swego czasu nastolatka udzieliła wraz z babcią i mamą wywiadu, w którym wypowiedziała się np. w temacie tego, czego brakuje jej w polskim systemie nauczania. „W szkole nie ma edukacji seksualnej i znam ludzi, którzy mają bardzo spaczoną wizję seksu, ale też relacji intymnych z powodu oglądania w internecie pornografii. Często nie wiedzą, że pornografia to fikcja, a to tak nie wygląda w realu. Ja dzięki rozmowom z mamą myślę, że mam zdrowe podejście. Dodam, że edukować trzeba nie tylko młode dziewczyny, ale także młodych mężczyzn”, powiedziała Antonina Kalita w Wysokich Obcasach. Na łamach magazynu przyznała także, jakie relacje łączą ją z innymi członkami rodziny. „Mam poczucie, że w ogóle pochodzę z rodziny dominujących, silnych kobiet i może przeszło to na mnie, choć mój charakter pewnie jeszcze się kształtuje. Mój tata jest w tej chwili jedynym mężczyzną w naszej rodzinie, który daje sobie z tym radę. Jest otoczony silną kobiecością i podziwiam go, że to wytrzymuje”, czytamy. Mamy nadzieję, że jeszcze nie raz usłyszymy o Antoninie. Życzymy wszystkiego najlepszego! Czytaj też: Dzieli ich 18 lat, a łączy miłość. Tak wygląda związek Aleksandry Popławskiej i Marka Kality
Maksymilian Ławrynowicz: „Kocham kobiety takie, jakie są, bez oceniania”
Artysta o inspiracjach, karierze i planach na przyszłość
Odwiedziłam niedawno Halę Koszyki - jedno z tych modnych, warszawskich miejsc, gdzie można dobrze zjeść, napić się drinka i poobcować ze sztuką. Już od wejścia widzę, że z góry spoglądają na mnie wizerunki kobiet – tak pięknych, jak mrocznych. Moje uczucia są mieszane. Z jednej strony czuję przyjemność, bo prace są naprawdę dobre, z drugiej - odczuwam lekki dyskomfort pod spojrzeniem tych niepokojących, okrutnych oczu. Dla niewtajemniczonych, te ciężkie spojrzenia to wystawa fotografii pt. „Piękna i Bestia” którą na początku kwietnia otworzył w Hali Koszyki fotograf Maksymilian Ławrynowicz. To już siódma część jego autorskiego cyklu fotografii kobiecej pt. „Projekt Kobiety”. W tym roku artysta postawił na wizerunki inspirowane prawdziwymi okrutnicami. Zmierzam zatem do jednej z restauracji, gdzie Maksymilian już na mnie czekał, aby porozmawiać o jego pracy, zamiłowaniu do kobiet a już w szczególności tych wzbudzających uwielbienie, a często tez strach. Magdalena Bober: Trudno Cię jednoznacznie określić. Jesteś fotografem, reżyserem, wielowymiarowym artystą, założycielem fundacji „Projekt Kobiety”, projektantem komunikacji… Które z tych wcieleń jest ci najbliższe? Maksymilian Ławrynowicz: Myślę, że jestem trochę mitologiczną hydrą – odcinasz głowę, a wyrastają dwie kolejne (śmiech). A tak naprawdę, chyba najlepiej określa mnie hasło „trzy razy K”, czyli: koncepcja, kreacja i komunikacja. W tych obszarach czuję się wolny i szczęśliwy, ponieważ mogę łączyć pracę, sztukę i wiele innych czynników równocześnie. Fotografia i reżyseria krótkich form filmowych świetnie sprawdzają się w pracy artystycznej, ale też doskonale uzupełniają moje umiejętności zawodowe przy tworzeniu chociażby content marketingu. Zdolności organizacyjne i kreatywne pomagają mi zarówno przy projektowaniu wystaw autorskich, jak i obejmowaniu funkcji generalnego menagera eventów w Burda Media, gdzie pracuję, koordynując największe wydarzenia branżowe w kraju. Wszystko to płynnie się przenika. Pierwsze wystawy robiłeś w Stargardzie, z którego pochodzisz? Tam zrodził się pomysł „Projektu Kobiety”? Tak było! Pierwszą swoją wystawę zrobiłem jeszcze w czasach licealnych. Tam też, w artystycznej kawiarni „Pod Galerią”, w której to - muszę się przyznać - wypiłem morze wina, pokazałem moje pierwsze fotografie. Już wtedy odkryłem ze zdziwieniem, że fotografuję głównie kobiety. I wiele lat później pozostajesz wierny tej fascynacji. Skąd ona się właściwie wzięła? Zawsze powtarzam jak mantrę, że kobiety to niewyczerpane źródło inspiracji dla artysty. Często dosłownie tak je sobie wyobrażam – jako źródło. Studnię bez dna: pociągającą, tajemniczą i nieprzeniknioną. Czasem możesz się w niej przejrzeć, czasem zaczerpnąć, czasem patrzysz w nieskończoną toń. Ale jeśli będziesz pił z niej zbyt zachłannie, możesz się zachłysnąć (śmiech). Dlatego ja staram się czerpać z tego źródła z rozwagą. Czytaj także: Anita Sokołowska w obiektywie Maksymiliana Ławrynowicza. Wystawa Piękna i Bestia jest naprawdę wyjątkowa! Zdjęcie z wernisażu „Piękna i bestia” Maksymiliana Ławrynowicza Ogromny wpływ na twój artystyczny rozwój miała mama. Czy to ona sprawiła, że tak dobrze rozumiesz kobiety i potrafisz wydobyć ich prawdziwe piękno? Myślę, że wrażliwość na piękno zawdzięczam rodzicom ogólnie. Nasz dom był otwarty, pełen miłości i wsparcia. Rodzice uczyli nas uczciwości i empatii. Szacunku do życia, duchowości. Jednak faktycznie, to mama miała bezpośredni wpływ na sferę artystyczną. W domu zawsze leciał Grechuta, Piaf, Piwnica Pod Baranami, Czerwony Tulipan. Mama śpiewała poezję zawodowo, później bardzo zaangażowała się w życie kulturalne – najpierw miasta, regionu, a w końcu kraju. Zawsze wszędzie jej było pełno. W kwestiach zawodowych, dosłownie nie było dla niej rzeczy niemożliwych. Stąd zawsze wiedziałem, że kobiety są niesamowite. Dzisiaj wspólnie działacie w fundacji? Dlaczego ją stworzyliście? Bo uznałem, że jest wielu innych, często dużo lepszych ode mnie artystów, którzy nie do końca radzą sobie z kwestiami organizacyjnymi i na przykład tworzą „do szuflady”. Chcemy im pomóc, zawalczyć o nich, dać im możliwość wypłynięcia na szersze wody. I ja, i mama jesteśmy ekstrawertykami z kontrolowanym i zdrowym poczuciem własnego ego. Czyjś talent, nasz tupet (śmiech). Kim lub czym się inspirujesz? Skąd czerpiesz pomysły? Zawsze miałem pomysł na siebie. Z czasem zacząłem mieć także ciekawe pomysły na innych. Tak objawiała się moja kreatywność. Prawdziwym wyzwaniem okazało się wprowadzanie tych pomysłów w życie. Nadawanie im kształtów, naginanie do potrzeb własnych i innych. Tu ważną rolę odgrywa komunikacja, o której wcześniej mówiłem. Ważna jest też dyscyplina i… wiedza. Zanim zaczynam prace koncepcyjne, czytam setki książek, podań i artykułów, chociażby o historii czy folklorze, który tak uwielbiam. I nie chodzi tu o jakiś kult czytelnictwa, który – bardzo słusznie – skrytykowała kiedyś Paulina Młynarska, potępiając „subtelne deklaracje wyższości moralnej czytających nad nieczytającymi”. Książki naprawdę pomagają w mojej pracy artystycznej. Projektując wystawę „Władza” musiałem zakopać się na długie miesiące w życiorysach legendarnych władczyń. Muszę wiedzieć, o czym chcę opowiadać, znać merytorykę. Wtedy kreatywność zyskuje ciało, sens. Duszę. Wtedy zdjęcie nie jest tylko pustym obrazkiem. Idzie za nim komunikat, jakaś wartość dodana. I przede wszystkim emocje, na nich zależy mi najbardziej. Dzisiaj gwiazdy same zgłaszają się do ciebie, bo chcą być bohaterkami twoich wystaw, ale kiedy zaczynałeś, nie miałeś jeszcze dorobku, który potwierdzałby twój talent. Jak wtedy przekonywałeś je do siebie? Przepis był prosty – doprowadzałem do spotkania twarzą w twarz. Tutaj przydawała się wrodzona charyzma, też po mamusi (śmiech). I pasja. Wiara w to, co się robi. Pierwsze znane aktorki, które zgodziły mi się zapozować, to Ania Czartoryska-Niemczycka, Ola Kisio i Agnieszka Wosińska. Tak to się zaczęło. Do dzisiaj łączą mnie z nimi serdeczne relacje. Pozwolę sobie powiedzieć, że z Olą nawet przyjaźń. Czytaj także: Pełne sprzeczności. Relacja z wernisażu Maksymiliana Ławrynowicza Piękna i bestia Pamiętam, że kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Twoje prace pomyślałam, że na pewno jesteś perfekcjonistą. Masz niesamowite skupienie na szczegółach. Jak wygląda proces twórczy? Bardzo różnie, bo jestem pełen skrajności. Niektóre portrety są planowane z pieczołowitością godną chirurga. Są szkice, face charty… każdy detal ma dla mnie ogromne znaczenie. Na przykład, w portrecie Basi Kurdej-Szatan pt. „Nieszczęsna Dorotka” uparłem się, żeby na dekolcie pojawił się wisiorek z czterolistną koniczyną. Taki kontrast, bo była to postać bardzo tragiczna. Przetrząsnąłem pół Warszawy, żeby coś takiego dostać. Ale udało się! (śmiech). Z drugiej strony czasami jest to kompletny chaos, dziki proces twórczy. Spontaniczny pomysł, szybka akcja. Zawsze jednak staram się dbać o szczegóły. A niedociągnięcia usuwam w postprodukcji, którą uwielbiam. Jak bardzo ingerujesz w fotografie już po jej wykonaniu? Przecież wisiorek z koniczynką na szyi Basi mógłby się pojawić dzięki kilku kliknięciom. Gdzie jest granica? Ingeruję znacznie, co chyba też jest moim znakiem rozpoznawczym. Lubię, kiedy zdjęcie bardziej przypomina obraz aniżeli fotografię. Jednak oczywiście istnieje niepisana granica. Pracuję na tym, co jest na zdjęciu. Idealizowanie urody zastanej, manipulacja kolorem, wprowadzanie sztucznej, wręcz niemożliwej symetrii w elementach kostiumów – to nic nowego. Robili tak już renesansowi malarze. Nie mam z tym problemu, lubię to. Jednak umieszczanie cyfrowo elementów ze Stocka to już dla mnie zbyt daleko idąca ingerencja. Działając na fotografii, idealizując ją czuję, że trochę zwodzę widza. Oczarowuję jego percepcję, igram z umysłem, przedstawiając mu wizerunek pełen harmonii. Ale jest różnica między subtelnym zwodzeniem zmysłów a wciskaniem kitu. Dodając do zdjęcia elementy, które nie istnieją, czułbym się już nie jak wizualny kuglarz czy wizjoner, a bardziej jak oszust i zbój. Retusz to dla Ciebie także forma ekspresji? Często słyszę, że jako wielki fan kobiet i ich naturalnego piękna, mocno z tym retuszem przesadzam. Ale głęboko wierzę, że nie ma nic złego w odrobinie przesady. Moje prace to echa ludzi, kobiet, których już dawno nie ma. Wyobrażenia, emanacje ich charakteru, manifestacje ich życia opakowane we współczesne ramy. Nie zmieniam ich historii, ale chcę, żeby były trochę wyidealizowane w sferze wizualnej. Taki już jest przywilej artysty (śmiech). Twoje dzieła są efektem pracy zespołowej. Jaki jesteś przy ich tworzeniu? Uparcie dążysz do realizacji swojej wizji czy idziesz na ustępstwa, słuchasz sugestii? Tu znów wkracza kompletny dualizm osobowościowy. Z jednej strony staram się być artystą pełnym pokory. Wiem, że przy projekcie pracują ludzie, którzy znają się na swoim fachu dużo lepiej ode mnie i zawsze bardzo uważnie słucham ich uwag czy sugestii. Często im ulegam. Jednak bywa też, że nie daję się przekonać. Fotograf na sesji ma ostatnie słowo i bywa tak, że to słowo wykorzystuję bez mrugnięcia okiem. Jednak dzieje się tak tylko w dwóch przypadkach – kiedy ktoś z zespołu kompletnie rozmija się z wizją całości albo jeśli mam bardzo sprecyzowany pomysł na daną postać i „ma być po mojemu” (śmiech). Opowiadasz historie kobiet z przeszłości, z mitologii i legend. Każdy twój portret ukazuje ich piękno, siłę i moc, ale i skazy. Skąd to skupienie na kontrowersyjnych postaciach? „Projekt Kobiety” ma już 8 lat, przez cały ten czas konsekwentnie skupiam się na zmienności i różnorodności kobiecej natury. Wystarczy spojrzeć na drugą część cyklu projektu z 2017 roku pt. „Kobiety Zbrodniarzy”. To była sensualna opowieść o postaciach, które trwały u boku największych zbrodniarzy dwudziestolecia. Kochały despotów, stały przy bezlitosnych generałach i dyktatorach, często odgrywały znaczącą rolę w dziejach najmroczniejszych reżimów. Ich pobudki były skrajne. Niektóre kierowały się niebezpieczną i bezwarunkową miłością, inne chwilą szaleństwa, a jeszcze inne nieokiełznaną żądzą władzy. Kocham kobiety takie, jakie są, bez oceniania. Z ich blaskami i cieniami. I bardzo bym chciał, żeby one też znały swoją wartość i moc. Nie mówię, że kobiety są lepsze. Nie mówię, że im się należy. Mówię – takie jesteście w moich oczach. Wspaniałe. Niepojęte. Niebanalne. Jesteście wystarczające. Nie musicie być ani mniej, ani bardziej. Nad czym obecnie pracujesz? Nad wyjątkowo ważnym dla mnie projektem. Będzie to już ósma odsłona cyklu „Projekt Kobiety” i wracam w nim do mojego ukochanego tematu – słowiańskości. Tym razem jednak zmienia się skala przedsięwzięcia, bo wziąłem na warsztat legendarne postaci Słowian ogólnie i zagłębiam się w kulturę naszych sąsiadów: Czech, Słowacji, Ukrainy i Białorusi. Na tę największą jak dotąd wystawę, złoży się część moich wcześniejszych prac nawiązujących do ludności i historii. Zostaną one zdefiniowane na nowo, osadzone w nowych ramach i przypisane do nowych postaci. Drugą część stanowić będą nowe, stworzone specjalnie na tę okoliczność fotografie portretowe. Całość przedsięwzięcia liczy aż 48 fotografii portretowych i będzie projektem o skali międzynarodowej. Mamy oczekiwać ludowych strojów czy znów nas czymś zaskoczysz? Zdecydowanie będę się inspirował ludnymi akcentami, jednak sięgnę też jak zwykle po współczesne rozwiązania. Nawiązałem współpracę z projektantami mody, artystami, twórcami kostiumów, florystami, makijażystami i fryzjerami. Do tego vougeowski retusz high touch i spójna koncepcja wizualna. Tyle mogę zdradzić na tym etapie. Wystawę „Piękna i Bestia” zobaczycie w Hali Koszyki do 6 maja.
Akcja Żonkile 2022 - oto jej ambasadorzy! Irena Santor, Janusz Gajos, Andrzej Piaseczny
Po raz kolejny z inicjatywy Muzeum POLIN rozpoczęła się – tym razem jubileuszowa – akcja społeczno-edukacyjna Żonkile. W tym roku wspierają ją Ambasadorki i Ambasadorzy: Irena Santor, Krzysztof Gonciarz, Eliza Rycembel, Janusz Gajos, Andrzej Piaseczny, Aleksandra Popławska oraz wolontariusze – Dariusz, Joanna i Weronika. Tematem przewodnim tej edycji jest miłość i wokół niej koncentruje się program wydarzeń zarówno w Internecie, jak i stacjonarnie. 19 kwietnia 2022 r. przypada 79. rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim. Tego dnia w całej Polsce połączy nas pamięć, której symbolem – już od dziesięciu lat – jest żonkil. Miłość motywem przewodnim akcji Żonkile Marek Edelman, jeden z przywódców powstania, pytał w książce I była miłość w getcie: „Dlaczego nikt mnie nie pyta, czy w getcie była miłość? Dlaczego nikogo to nie interesuje?”. – Podczas dziesiątej, jubileuszowej edycji akcji Żonkile zastanowimy się nie tylko nad zadanym przez Edelmana pytaniem, ale również nad tym, czym była i co znaczyła miłość w getcie warszawskim. Opowiemy o tym, jak wiele miała oblicz: od miłości rodzicielskiej, przez miłość do przyjaciół, idei aż po miłość romantyczną – zapowiada Maria Bliźniak, koordynatorka akcji organizowanej przez Muzeum POLIN. Muzeum podkreśla również znaczenie – niezwykle ponadczasowych i uniwersalnych – postaw mających z miłością wiele wspólnego: wrażliwości na krzywdę innych i poświęcenia na rzecz potrzebujących. Tu również towarzyszą nam słowa Edelmana: „Nienawiść jest łatwa. Miłość wymaga wysiłku i poświęcenia”. – Akcja Żonkile jest oddaniem hołdu bojowcom i cywilom, którzy 79 lat temu w okupowanym mieście stawili czoła oprawcom, nie mając nadziei na militarny sukces. Tegoroczna edycja odbywa się w czasie, gdy za naszą granicą rozgorzał kolejny krwawy konflikt. Sprawą naturalną jest zatem, że będziemy manifestować miłość także w wymiarze ponadczasowego sprzeciwu wobec wojny, jesteśmy przeciwko agresji, jesteśmy po stronie ofiar. Musimy pamiętać i nie możemy być obojętni wobec zła – mówi Zygmunt Stępiński, dyrektor Muzeum POLIN. Program wydarzeń: spotkania online i premiera spektaklu „Mama zawsze wraca” Program wydarzeń odbywających się w ramach akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile koncentruje się właśnie wokół tematu miłości, m.in. tej siostrzanej i braterskiej, miłości romantycznej czy rodzicielskiej. O miłości dwojga bojowników usłyszymy w rozmowie Barbary Kirshelblatt-Gimblett z Eyal Menashes Cukierman – wnuczką Cywii Lubetkin i Icchaka Cukiermana. Zaś Franciszek Bojańczyk opowie o relacji Marka Edelmana i Aliny Margolis-Edelman, Geli Seksztajn i Izraela Lichtensztajna, a także o Poli Lifszyc, która pobiegła za swoją matką, pędzoną na Umschlagplatz, żeby zginąć razem z nią. W obydwu wydarzeniach można uczestniczyć online na profilach Facebook i YouTube Muzeum POLIN. Z myślą o tej ostatniej – miłości rodzicielskiej – 19 kwietnia odbędzie się prapremiera monodramu Aleksandry Popławskiej, jednej z Ambasadorek akcji, zatytułowanego „Mama zawsze wraca”. Spektakl na podstawie tekstu Agaty Tuszyńskiej i w reżyserii Marka Kality będzie grany jeszcze 20 i 21 kwietnia w Muzeum POLIN. Pisarka niezwykle przejmująco opisała historię trzyletniej Zosi Zajczyk ukrywanej przez wiele miesięcy na terenie warszawskiego getta przez swoją Mamę. Przejmujące losy bohaterki prześledzimy nie tylko w muzealnym audytorium, które zamieni się na ten czas w scenę teatralną, ale również dzięki zebranym w Centrum Informacji Historycznej POLIN zdjęciom, fragmentom listów i dokumentom archiwalnym rodziny Zajczyków. Pokaz archiwaliów można zobaczyć w godzinach otwarcia Muzeum, na parterze obok księgarni. Więcej o programie tegorocznych obchodów, akcji Żonkile i powstaniu w getcie warszawskim na stronie polin.pl oraz Akcja Żonkile 2022: program obchodów | Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie. Wolontariusze na ulicach Warszawy. Szkoły, biblioteki i instytucje w całej Polsce 19 kwietnia ponad tysiąc wolontariuszek i wolontariuszy wyjdzie na ulice Warszawy, by wręczać przechodniom papierowe żonkile – symbol pamięci o bohaterkach oraz bohaterach powstania w getcie. Jak co roku akcji Żonkile towarzyszy pakiet materiałów edukacyjnych dla każdej grupy wiekowej dzieci i młodzieży. W tym roku ofertę poszerzyły niezwykłe premiery literackie nawiązujące do hasła tegorocznych obchodów. Do stworzenia opowiadań i reportaży Muzeum zaprosiło Annę Bikont, Marcina Szczygielskiego oraz Pawła Beręsewicza. Materiały pomogą włączyć się w obchody 19 kwietnia szkołom, bibliotekom i instytucjom w całej Polsce. Wszystkie treści są dostępne dla osób z niepełnosprawnościami. Szczegółowe informacje na temat tego, jak dołączyć do akcji Żonkile (instrukcja samodzielnego wykonania papierowych żonkili): Akcja społeczno-edukacyjna Żonkile | Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie 19 kwietnia Muzeum POLIN zachęca do upamiętnienia 79. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim w mediach społecznościowych przy użyciu hashtagów: #ŁączyNasPamięć oraz #AkcjaŻonkile oraz do publikowania zdjęć żonkili i naklejek Powstanie w getcie warszawskim W 1940 r. Niemcy ogrodzili murem część centrum Warszawy i stłoczyli tam prawie pół miliona Żydów ze stolicy i okolic. Uwięzieni w getcie, umierali wskutek głodu, chorób, niewolniczej pracy i ginęli w egzekucjach. Latem 1942 r. została zorganizowana Wielka akcja likwidacyjna. Niemcy wywieźli z getta do ośrodka zagłady w Treblince prawie 300 tysięcy Żydów. Wśród tych, którzy pozostali, narodziła się idea zbrojnego oporu. 19 kwietnia 1943 r. dwa tysiące Niemców wkroczyło do getta, by je ostatecznie zlikwidować. Przeciwstawiło się im kilkuset młodych ludzi z konspiracyjnych – Żydowskiej Organizacji Bojowej (ŻOB) i Żydowskiego Związku Wojskowego. Powstańcy, pod dowództwem Mordechaja Anielewicza, byli wycieńczeni i słabo uzbrojeni. Wielu wiedziało, że nie mają szans, ale wolało zginąć w walce, by ocalić swoją godność. Przez cztery tygodnie Niemcy równali getto z ziemią, paląc dom po domu. Schwytanych bojowców i mieszkańców zabijali lub wywozili do obozów. 8 maja Anielewicz i kilkudziesięciu powstańców zostali otoczeni i popełnili samobójstwo. Nielicznym Żydom udało się wydostać kanałami z płonącego getta. 16 maja Niemcy na znak zwycięstwa wysadzili Wielką Synagogę przy ul. Tłomackie. Getto warszawskie przestało istnieć. Dlaczego żonkile? Jednym z ocalałych z getta był Marek Edelman, ostatni dowódca ŻOB. 19 kwietnia, w rocznicę powstania, składał bukiet żółtych kwiatów pod Pomnikiem Bohaterów Getta na warszawskim Muranowie. Żonkil stał się symbolem szacunku i pamięci o powstaniu. Organizowana przez Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN akcja ma na celu rozpowszechnianie tego symbolu oraz szerzenie wiedzy na temat samego powstania.
Aleksandra Popławska nie mogła dostać się do lekarza: „Zdążę umrzeć”. Co się stało?
„To nie jest kraj dla chorych ludzi”, wyznała
Aleksandrę Popławską spotkała ostatnio nieprzyjemna sytuacja związana z rejestracją w przychodni. Aktorka, chcąc umówić się na wizytę do lekarza, musiała zderzyć się z brutalną rzeczywistością. Swoim rozgoryczeniem podzieliła się z fanami: „To nie jest kraj dla chorych ludzi”, stwierdziła. Co najbardziej oburzyło aktorkę? Poznaj kuriozalne szczegóły rozmowy między pacjentką a rejestratorką medyczną! Aleksandra Popławska nie mogła umówić się na wizytę do lekarza Aleksandra Popławska to aktorka znana chociażby z takich seriali jak „Wataha”, „Szadź”, „Belfer” czy „Stulecie winnych”. Prywatnie zaś jest związana z aktorem Markiem Kalitą, z którym doczekała się córki Antoniny. Jak się okazuje życie aktorki to nie tylko blask fleszów, ale także troski dnia codziennego. Tak jak zwykli Polacy również i aktorka musi mierzyć się z różnymi problemami, niekiedy bardzo absurdalnymi. Nie inaczej było tym razem. Aleksandra Popławska za pośrednictwem mediów społecznościowych opisała jaką kuriozalną rozmowę odbyła z rejestratorką medyczną. Artystka chcąc umówić się na wizytę do lekarza pierwszego kontaktu usłyszała w słuchawce telefonu, że najbliższy wolny termin to 17 lutego. Aktorka nie kryła zdziwienia: „Proszę pani, ale to jest za 10 dni, zdążę wyzdrowieć lub umrzeć do tego czasu”. W odpowiedzi usłyszała: „Przykro mi, takie mamy terminy”. Czytaj także: Córka Aleksandry Popławskiej ma 16 lat i artystyczną duszę. Jak dziś wygląda Antonina? Aleksandra Popławska Aleksandra Popławska opisuje absurdy polskiej służby zdrowia Aktorka stwierdziła, że w takim razie lepszą opcją będzie prywatna wizyta. Gdy zapytała o najbliższy wolny termin znowu spotkała się z odmową. „Jutro na 14.00, ale nie mogę pani zapisać prywatnie, jeśli jest pani naszą pacjentką”, oznajmiła rejestratorka medyczna W tym momencie Aleksandra Popławska zdecydowała, że się wypisze z danej przychodni, i zapiszę do innej, byle tylko móc spotkać się jak najszybciej z lekarzem. „Dobrze. To proszę mnie zapisać na jutro na 14.00, a ja przyjadę przed wizytą i się wypiszę z waszej przychodni”, powiedziała aktorka. W odpowiedzi usłyszała: „Nie mogę pani teraz zapisać, jak jest pani naszą pacjentką. Musi pani przyjechać, najpierw się wypisać i wtedy będę panią mogła zapisać prywatnie”. Aleksandra Popławska nie kryła swojego oburzenia w internecie. Absurdalną rozmowę z przychodnią podsumowała gorzkimi słowami. „Od 20 lat płacę składki zdrowotne. W tym czasie byłam u lekarza w ramach NFZ może z pięć razy? Po wczorajszym telefonie do przychodni doszłam do wniosku, że „To nie jest kraj dla chorych ludzi”, zatem kochani – ciepło się ubierajmy, woda morska do noska, spacery na świeżym powietrzu i jakoś to będzie... Na zdrowie!”, zakończyła wpis aktorka. Do wpisu Aleksandry Popławskiej odniosła się m.in. aktorka Ewa Gawryluk, która napisała: „Dlatego, płacąc składki od 1991 r., nigdy nie byłam u lekarza z NFZ”. Głos zabrała również Maja Hirsch, która stwierdziła iż jest to „tragikomedia lub komitragedia”. Również internauci nie pozostawili wpisu Aleksandry Popławskiej bez odzewu. W sekcji komentarzy pojawiło się mnóstwo osobistych historii, jakie dotknęły innych Polaków idealnie wpisując się w absurdy polskiej śluby zdrowia. „Ja to się u mnie mówi podczas kontaktu, procedur i głupizny z NFZ … żeby być chorym to trzeba być zdrowym”, „Chciałam się zapisać na rehabilitację : _najbliższy termin za rok mówi Pani, _ależ ja mogę do tej pory umrzeć, _to zapiszę panią ołówkiem i później wygumkuję”, pisali internauci. Byli też tacy, którzy podważali sensowność płacenia składek zdrowotnych. „Tylko jaki sens ma płacenie składek więc?”, zapytał jeden z fanów aktorki. Czy was również spotkały podobnie absurdalne sytajce związane z polską służbą zdrowia? Czytaj także: Aleksandra Popławska: „Tata czasem nadużywał alkoholu. Nie chciał nas wpuścić do domu. Czułam wstyd’’
Córka Aleksandry Popławskiej świętowała 16. urodziny. Bardzo przypomina mamę
Aleksandra Popławska zasłynęła z roli w "Kobietach mafii" w reżyserii Patryka Vegi. W ostatnim czasie można było dostrzec wiele okazji, w których aktorka chwali się swoją dorastającą córką. Antonina skończyła właśnie 16 lat i ma już na swoim koncie pierwszy debiut w show-biznesowym evencie, gdy jako 12-latka pokazała się na ściance wraz z rodzicami. Córka Aleksandry Popławskiej świętuje 16. urodziny W mediach społecznościowych Antoniny pojawiły się wczoraj stories z życzeniami od jej przyjaciół, które udostępniła na swoim profilu. Córka Aleksandry Popławskiej i Marka Kality świętowała 16. urodziny. Aleksandra Popławska często wspomina o córce w wywiadach, niejednokrotnie podkreślając, że jest z niej bardzo dumna. Kilka lat temu w rozmowie z "Na żywo" przyznała: "Gdy w domu dwoje rodziców rozmawia o teatrze, sztuce, książkach, to siłą rzeczy dziecko tym przesiąka. Antonina ma duszę artystyczną". "Może wyobraźnia poprowadzi ją w przyszłości w jakimś artystycznym kierunku? Już zagrała zresztą w spektaklu Grzegorza Jarzyny »Uroczystość«. Była w Nowym Jorku na tournée. Bardzo jej się tam podobało" - wyznała dumna mama. Czytaj też: „Nie lubię wulgarności, ale lekką prowokację, czy perwersję już tak. Wstyd nie jest mi obcy” Antonina Kalita i Aleksandra Popławska Jakiś czas temu Aleksandra Popławska opublikowała zdjęcie z Antoniną na swoim instagramowym profilu. Matka i córka wyglądają niemal jak dwie krople wody! Na profilu Antoniny Kality również nie brakuje wspólnych zdjęć z mamą. Nastolatka jest aktywna na Instagramie i chętnie dzieli się fotografiami ze swojego aktualnego życia.
Ustawa przeciwko TVN. Martyna Wojciechowska, Magdalena Różczka, Filip Chajzer i inne gwiazdy stają w obronie wolnych mediów
Gwiazdy w ostrych słowach o głosowaniu nad lex TVN
We wtorek 10 sierpnia o godz. 18.00 osiemdziesiąt miast w Polsce protestowało przeciwko ustawie lex TVN autorstwa Prawa i Sprawiedliwości. Nowe prawo miałoby odebrać stacji TVN prawa do emisji. Protestujący są zdania, że odebranie praw ugodzi tym samym w wolność mediów w naszym kraju. Główny marsz w obronie o wolność mediów ruszył spod sejmu. W Warszawie na proteście można było zobaczyć m.in. Piotra Najsztuba, Jacka Żakowskiego, Małgorzatę Kidawę-Błońską i Michała Kamińskiego. Agata Młynarska podzieliła się pełnym emocji wpisem w swoich social mediach, w którym zacytowała słowa piosenki Pawła Kukiza „Rodzina słowem silna”. W środę 11 sierpnia w Sejmie posłowie debatowali nad lex TVN. Zanim doszło do głosowania, gwiazdy ostro broniły wolnych mediów, a po zdarzeniach z udziałem członków partii Kukiz'15 komentowały wynik. W social mediach gwiazdy pokazały, co sądzą o decyzji posłów. Czytaj też: Media bez wyboru. Światowe media komentują protesty w Polsce! Ustawa przeciwko TVN. Jak gwiazdy bronią wolnych mediów i co sądzą o głosowaniu? Martyna Wojciechowska skomentowała decyzję posłów społecznościowych w obszernym wpisie, w którym przybliżyła początki swojej drogi zawodowej. Zdaniem dziennikarki forsowanie ustawy uderza nie tylko w TVN, ale przede wszystkim w wolne i niezależne media. "Pracuję w stacji TVN od samego początku jej istnienia. Zaczynałam PONAD 23 LATA TEMU od współtworzenia i prowadzenia programu AUTOMANIAK, legendy programów motoryzacyjnych. Nie miałam znajomości, byłam dziewczyną w zasadzie znikąd, z niewielkim dziennikarskim doświadczeniem, ale z ogromnym zapałem do pracy, a jednak… DOSTAŁAM SZANSĘ. Nowe prawo w zasadzie odbierze stacji prawa do emisji, a tym samym ograniczy WOLNOŚĆ MEDIÓW W NASZYM KRAJU. Dzisiaj kolejne posiedzenie sejmu w tej sprawie. WYBÓR. Każdy z nas ma prawo czerpać wiedzę z różnych źródeł. Nie tylko z »jedynie słusznej« stacji. Można TVN lubić, bądź nie, ale teraz chodzi o coś znacznie ważniejszego. O WOLNOŚĆ. A jest to dla mnie i wierzę, że dla wielu z nas wartość nadrzędna" - wyznała Martyna Wojciechowska. Aktorka Aleksandra Popławska, swój komentarz w sprawie głosowania oprawiła we fragmenty filmu Patryka Vegi ze swoim udziałem z podłożonym hitem Coolio "Gangsta's Paradise". "Na ten ekscytujący politycznie wieczór, w oczekiwaniu na »reasumpcję« polecam adekwatną rozrywkę, też o mafii... Siekiera i Żywy idą na całość. »Kobiety Mafii« Patryka Vegi. Podobno ma powstać kolejna cześć pt. »Kobiety Mafii - Reasumpcja«, co myślicie?", napisała aktorka. Laura Breszka i Magdalena Różczka pojawiły się w krótkim wideo, na którym pokazują kartki z napisem "Wolny TVN". Filip Chajzer okazał swoje wsparcie dla TVN-u, publikując krótki wpis ze zdaniem: "Jeszcze będzie przepięknie". Zobacz też: Filip Chajzer otwiera ważną i potrzebną organizację: „Pierwszego dnia dostałem kilka tysięcy CV" Katarzyna Kolenda-Zaleska jest rozczarowana tym, w którą stronę zmierza w Polsce demokracja. "Teraz można już podważyć wszystkie demokratyczne wybory. Parlamentarne. Prezydenckie. Samorządowe. Wystarczy pięciu prawników. I szybkie zredukowanie Sądu Najwyższego do 10 osób na przykład. Gotowe. Tak nie wygląda demokracja", wyznała dziennikarka na swoim Instagramie. Michał Piróg odwołał się w swoim poście do przeszłości, pokazując zdjęcie z dzieciństwa i wspominając czasy, gdy jego rodzice walczyli o wolność. "To zdjęcie wykonano w czasach kiedy moi rodzice marzyli o wolności dla mnie. Wymarzyli. Ja dzisiaj marzę, by jej nie utracić dla moich rodziców, siebie, bliskich i ich dzieci. Czemu to g***o zachowuje się jak bumerang i musi do nas ciągle wracać...". Damian Michałowski przestrzegł przed "kneblowaniem mediów", które miało miejsce w przeszłości. "Jestem rocznik 88. Wolność słowa jest dla mnie oczywistością. Historię kneblowania mediów znam tylko z opowieści rodziców i starszych kolegów z branży — dziś historia może stać się teraźniejszością" - napisał dziennikarz. Poniżej swojego apelu umieścił fragment utworu "W szkole wolności" Wojciecha Młynarskiego. Katarzyna Grochola swój głos sprzeciwu wyraziła w postaci krótkiego wideo z nadpalonym fragmentem drewna. W nagraniu słychać głos pisarki zza kamery, w którym mówi: "Krótki przyczynek do dzieła o pomniejszaniu pojęć. Jak wam się to nie podoba, to oglądajcie tyle razy, aż zagłosujecie, że wam się to spodoba". Michał Kempa zamieścił czarną planszę z dużym, białym napisem "To są jednak mendy. A nie. Sorki. Pomyliłem się", nawiązując tym samym do działań członków partii Kukiz'15. Komentarza w sprawie ustawy "lex TVN" udzieliła również Kasia Tusk. Blogerka udostępniła swój komentarz w relacji na Instagramie, gdzie napisała: "Ukradli wolność słowa. A to mógł być taki miły dzień... #wolnemedia". Wydarzenia z 11 sierpnia br. w opinii Szymona Hołowni to zamach stanu. Dziennikarz i polityk wydał apel do Polaków, aby pamiętali o tym, co się wydarzyło przy kolejnych wyborach. "Zapamiętajcie to, aby nigdy więcej nie popełniać takiego błędu, jak oddanie im władzy", napisał.
To nie koniec koncertów Kory? Powstał jej hologram! „To jakiś sposób na zmartwychwstanie”
W niezwykłym projekcie pomogła znana polska aktorka
W tym roku minęły dwa lata od śmierci Kory, a my wciąż za nią mocno tęsknimy… Do podobnej refleksji doszli autorzy innowacyjnego pomysłu, jakim jest stworzenie hologramu zmarłej artystki. Firmy ART37 i Leia Display System opracowały za sprawą najnowszej technologii i sztucznej inteligencji sposób na to, by jeszcze raz poczuć, że Olga Jackowska jest wśród nas. W realizacji skomplikowanego projektu pomogła aktorka Aleksandra Popławska. Jak ona i Kamil Sipowicz ocenili efekt końcowy? Hologram Kory gotowy. Będzie trasa koncertowa? Do tej pory swoje koncertujące hologramy mieli Michael Jackson czy Whitney Houston. Czy do tego znakomitego grona dołączy niedługo Kora? Wszystko na to wskazuje. Pod koniec października odbył się pierwszy pokaz hologramu wokalistki. Ale decyzja o jego powstaniu nie była łatwa. „Miałem wątpliwości, czy to nie jest jakieś świętokradztwo. Poradziłem się - moi starsi przyjaciele byli przeciwko temu, natomiast młodsi powiedzieli: absolutnie tak. Młodzi są otwarci na technikę, podejrzewam, że hologramy czy awatary nieżyjących muzyków to niedługo będzie codzienność”, mówił w rozmowie z Dzień Dobry TVN Kamil Sipowicz. A jak ukochany artystki odebrał pierwszy pokaz hologramu? „To jest bardzo skomplikowane doświadczenie, ponieważ z jednej strony jest przeświadczenie, że Kory nie ma, że to tylko technologia, a z drugiej czuje się obecność Kory, nie tylko duchową, ale w ogóle jej obecność. (...) Ten hologram pokazuje Korę w jej bardzo charakterystycznych gestach, minach, spojrzeniu, w ruchu, tańcu... Jest to naprawdę fascynujące i właściwie nie wiemy, z czym mamy do czynienia - czy tylko z wirtualnym bytem, czy Kora też jest tu obecna. Ale przecież jest obecna. To jest jakiś sposób na zmartwychwstanie”, opowiadał artysta w wywiadzie z ART73. Dodał też, że istnieje szansa, że po dopracowaniu detali hologram zobaczy szersza publiczność. „Plany są różne. Kto wie czy ten hologram nie zostanie wykorzystany do pewnych koncertów z młodymi artystami, którzy już pracują nad repertuarem Kory”, usłyszeliśmy. By mógł powstać hologram potrzebna jest osoba, która niejako wciela się w wizualizowaną postać. W tym przypadku pomogła Aleksadra Popławska, która wystąpiła w oryginalnych ciuchach Kory użyczonych przez Kamila Sipowicza. „To polega na tym, że nakłada się na moją mimikę twarz Kory, więc trochę przestudiowałam jej mimikę. Trudność polegała też na tym, że Kora często występowała w okularach, czapkach, na czarno. Hologram rządzi się swoimi prawami, musiałam być ubrana na jasno. Musiałam stać w miejscu, nie mieć atrybutów Kory, czyli bez okularów i czapki, więc czułam się trochę naga. To było najtrudniejsze, aby w jednym miejscu na greenscreenie oddać atmosferę, którą ona czuła podczas koncertów. Żeby dać energię do tego śpiewania. Jestem bardzo emocjonalnie poruszona”, mówiła reporterce JastrząbPost aktorka. Zobaczcie, jak wygląda pierwsza wersja hologramu Olgi Jackowskiej. Robi wrażenie, to pewne! Ale czy to dobry pomysł na upamiętnienie piosenkarki Maanamu? View oEmbed on the source website
Aleksandra Popławska pobudowała się na wsi: „W mieście zostałam napadnięta i okradziona”
Aktorka opowiedziała o nowym życiu i pokazała piękne wnętrza
Pochodzi z Zabrza, przez lata mieszkała w Warszawie, ale dość niedawno zaczął przeszkadzać jej miejski szum. Aleksandra Popławska, o której mowa, przeprowadziła się do pięknego domu położonego na skraju Puszczy Kampinowskiej. W najnowszym wywiadzie aktorka wyznała, jakie były powody jej decyzji. Aleksandra Popławska o życiu poza miastem i byciu ofiarą napaści Ulubienica publiczności wyprowadziła się z Warszawy i absolutnie nie żałuje swojej decyzji. W gwieździe nie było też żadnej bojaźni do zmian, ponieważ to właśnie w mieście spotkało ją wiele nieprzyjemności. „Nie bałam się przeprowadzić na wieś. To w mieście raz zostałam napadnięta i okradziona, tutaj czuję się bezpiecznie. Do mojej miejscowości dojeżdża autobus, potem kawałek trzeba przejść, bo mój dom jest ostatni, a za nim zaczyna się puszcza”, wyznała aktorka w Wysokich Obcasach. Dodała też, że choć zawsze była związana z blokowiskami, dopiero teraz czuje się szczęśliwa. „Po różnych doświadczeniach w dzieciństwie i wczesnej młodości – mieszkanie w dużych skupiskach ludzkich, obcowanie ze spółdzielniami czy wspólnotami mieszkaniowymi źle mi się kojarzyło – szukałam ciszy, intymności i niezależności. Znalazłam takie miejsce, w którym, jeśli mam ochotę, mogę poleżeć na trawie w słońcu, tak jak mnie Pan Bóg stworzył, i nikt mi w tym nie przeszkadza”, powiedziała Aleksandra Popławska. Gwiazda zaaranżowała miejsce, w którym równie dobrze czuje się jej mąż Marek oraz córka Antonina. „Nawet moja nastoletnia córka, która jest w wieku, w którym chce się chodzić na imprezy, kiedy centrum miasta przyciąga jak magnes, nie zamieniłaby się z żadną koleżanką. Goście, dorośli i dzieci, a przyjeżdża ich tu trochę, mamy dla nich nawet domek na drzewie, lubią tu być”, wyjawiła w Wysokich Obcasach 44-latka. A jak wyglądają cztery kąty aktorki? „Mój dom przypomina stylem domek prowansalski, ciepły i przytulny, pełno w nim obrazów, pamiątek z podróży, książek. Mam kominek i duży stół ze starego dębowego drewna z recyklingu z kaflem na środku, na którym można postawić gorące naczynia”, czytamy w magazynie. Wyświetl ten post na Instagramie. Ja i moja psia WATAHA, od rana szukamy dobrej pozycji...
44-letnia Aleksandra Popławska pokazała zdjęcie z młodości! Bardzo się zmieniła?
Jej ostatnie metamorfozy robią wrażenie!
Aleksandra Popławska znana ze swoich ról m.in. w serialu Wataha i filmie Kobiet mafii urodziła się w marcu 1976 roku w Zabrzu. Jej debiut teatralny w 1998 roku w podwójnej roli Halinki i Cypojry w "Sztukmistrzu z Lublina" Isaaca Bashevisa Singera odbił się pozytywnym echem w branży. Krakowskie PWST ukończyła w roku 2000, a już w 2001 zdobyła nagrodę za rolę Tani w "Czwartej siostrze" Głowackiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu na II Festiwalu Dramaturgii Współczesnej "Rzeczywistość przedstawiona" w Zabrzu. Mimo tego, że jej siostra Magdalena Popławska również była niezwykle uznana w branży filmowej i teatralnej, Aleksandra Popławska z roku na rok pięła się po szczeblach kariery. Jej uroda zachwyca jak zmieniała się Aleksandra Popławska? W 2020 roku aktorka postanowiła obciąć swoje długie, sięgające do połowy pleców, włosy na modnego boba! To bardzo odważny ruch, tym bardziej że od wielu lat nosiła długie ciemne włosy. Aktorka pokazała również zdjęcie z młodości! Wygląda na nim zjawiskowo! Aleksandra Popławska w nowej fryzurze w 2020 Jeszcze niedawno włosy aktorki miały imponującą długość! Choć często chowała je w koku i innych upięciach. Teraz gwiazda Watahy zdecydowała się na krótkie cięcie! Oddała się w ręce stylisty fryzur ze znanego warszawskiego salonu Hull Hair. Efekt jest niesamowity! Włosy zostały skrócone o kilkanaście jeśli nie o kilkadziesiąt centymetrów oraz delikatnie przefarbowane i wyglądają świetnie. Naszym zdaniem takie cięcie odjęło aktorce lat! Zobaczcie sami: Jak Wam się podoba? View Burdaffi on the source website
Wspieraj i nie bądź obojętny. Ruszyła kampania społeczna Jeżdżę bez promili
Mimo rosnącej świadomości społeczeństwa pijani kierowcy stanowią plagę na polskich drogach. Z roku na rok liczba wypadków i ofiar śmiertelnych rośnie, a statystyki są zatrważające. Tak powstała kampania społeczna Jeżdżę bez promili, która zwraca uwagę na wagę problemu. W akcję zaangażowały się znane i lubiane osoby polskiego show-biznesu! O akcji społecznej Jeżdżę bez promili Akcja została zainicjowana przez doświadczonego instruktora jazdy. Celem kampanii Jeżdżę bez promili jest propagowanie trzeźwości wśród kierowców. Pomysł w jego głowie zrodził się z nieodpartej chęci szerzenia świadomości wśród kierowców, zwłaszcza młodych, z którymi ma styczność każdego dnia. Kampania jest także odpowiedzią na nurtujące pytanie: „Jak mogę zadbać o bezpieczeństwo kursantów nie tylko w trakcie trwania kursu?”. Ambasadorami akcji są osobowości ze świata show-biznesu: Katarzyna Błażejewska-Stuhr, Aleksandra Popławska, Kamila Kamińska, Marcin Kwaśny, Katarzyna Kozak Piskorska z fundacji ZenDriving, Anna Szymańczyk, Dominika Pasternak, Julia Wyszyńska, Katarzyna Jabłońska, Maria Konarowska oraz Wojtek Kalarus. Kampanię wspierają policjanci, ratownicy medyczni, strażacy, a także wiele innych osób które każdego dnia dołączają do akcji. „Dla mnie to było oczywiste. Zdecydowałem się wziąć udział w akcji z jednego ważnego powodu. Sam nie piję od sześciu lat i jestem fanem abstynencji. Wsiadanie do samochodu pod wpływem alkoholu jest dla mnie strasznym idiotyzmem. W Polsce wciąż obowiązują za to zbyt mało rygorystyczne kary”, mówi nam o swoim udziale w kampanii Marcin Kwaśny. „Uważam, że jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest jedną z najgłupszych rzeczy jakie można zrobić. Osobie po 1-2 kieliszkach wydaje się, że czują się normalnie. A przez to ich chwilowe poczucie ktoś może zginąć. Spotkałam wiele osób, które uważały, że mogą wsiąść za kierownicę po takiej ilości wina do obiadu i uważam to za skrajną głupotę i egoizm. Albo pijesz albo prowadzisz”, dodaje Katarzyna Błażejewska-Stuhr. Na uwagę zasługuje spot promujący przedsięwzięcie, którego reżyserem jest Marek Koterski, a główna i jedyna rola przypadła w udziale Marcinowi Kwaśnemu. Aktor w emocjonujący sposób wcielił się w postać mężczyzny, który swoim monologiem przypomina o tym, że kierowca zobowiązany jest do zachowania bezwzględnej trzeźwości. Wsiadając do samochodu pod wpływem alkoholu naraża nie tylko swoje życie, ale przede wszystkim życie innych osób. Więcej informacji na oficjalnej stronie kampanii na Facebooku i Instagramie. Dołącz, wspieraj, promuj i nie bądź obojętny.
Eryk Lubos jako wojownik MMA, który traci wszystko i podnosi się z kolan...
Pierwszy polski film o mieszanych sztukach walki, tzw. MMA (od angielskiego określenia mixed martial arts), ma wszelkie zadatki na zostanie polskim hitem kinowym początku 2019 roku. To nie tylko świetna rola Eryka Lubosa, który na potrzeby filmu zamienił się w prawdziwego wojownika, ale też wciągająca historia podnoszenia się z kolan. „Underdog”. Opis fabuły Borys „Kosa” Kosiński miał u stóp cały sportowy świat. Kolejne wygrane walki sprawiły, że w świecie MMA został niedościgniętą legendą. Wszystko runęło w jednej chwili. Wygrana walka z najgroźniejszym ze swoich przeciwników, Denim Takajewem (Mamed Chalidow) tylko przez chwilę była dla niego powodem do dumy. Badania antydopingowe wykonane po walce wskazały bezspornie, że w jej trakcie Kosa był pod wpływem niedozwolonego wspomagania. Kosztowało go to dyskwalifikację, odebranie tytułu mistrzowskiego i odejście w niesławie. A także ogromny ból, z którym Kosa zmaga się na co dzień. Po wycofaniu się z życia publicznego, wojownik wraca do rodzinnego Ełku, gdzie zostaje bramkarzem w jednym z klubów, a później podejmuje pracę na kolei. Zaczyna spotykać się również z miejscową weterynarz, Niną (Aleksandra Popławska). Niespodziewanie pojawia się propozycja powrotu do klatki. Takajew w swojej pożegnalnej walce chciałby się zmierzyć właśnie z nim. I ostatecznie sprawdzić, który z nich jest największą gwiazdą KSW. Recenzja filmu „Underdog” Underdog to w sporcie określenie zawodnika, który będąc skazany na porażkę, nie ma nic do stracenia. Chyba najsłynniejszym filmowym „underdogiem” był pięściarz Rocky Balboa w niezapomnianej kreacji Sylvestra Stallone. Film Underdog wyreżyserowany przez Macieja Kawulskiego nawiązuje do legendarnej serii o filadelfijskim bokserze, będąc zarazem rasowym kinem sportowym. Co za tym idzie nie jest wolny od schematów charakteryzujących ten właśnie gatunek filmowy. Upadek, podnoszenie się z dna, morderczy trening, a w końcu szansa na odkupienie. Wszystko to zobaczycie w filmie Underdog. W sytuacji, kiedy każdy może domyślić się w mniejszym lub większym stopniu przebiegu fabuły, największy ciężar powodzenia filmu spoczywa na jego realizacji oraz dających się lubić bohaterach. Eryk Lubos stworzył w Underdogu postać Kosy, której nie sposób nie kibicować. Kosa ma swój własny system moralny, którego się trzyma w każdej sytuacji. Nie boi postawić się swojemu szefowi czy stanąć w obronie pokrzywdzonych. Cierpiąc ogromny ból, przyjmuje z odpowiednim dystansem i ironią to, co przynosi mu życie. Taka postawa w końcu się opłaca. Szansa na powrót w blasku chwały wymagać będzie jednak od niego podjęcia kilku ważnych decyzji. Zwiastun filmu „Underdog” View oEmbed on the source website Lubosowi dzielnie partneruje na ekranie reszta obsady. Chyba największym zaskoczeniem na plus jest występ legendy polskiego KSW, najsłynniejszej polskiej federacji organizującej walki MMA, Mameda Chalidowa. Przypadła mu w udziale rola wykraczająca poza walkę w klatce i jak na debiutanta poradził sobie bardzo dobrze. Świetny w roli trenera z Zespołem Tourette’a jest Janusz Chabior, a na uwagę zasługuje też rola Tomasza Włosoka. Wcielił się on w postać niepełnosprawnego brata Kosy. Zaś dla Aleksandry Popławskiej w roli Niny warto spróbować rzucić wszystko i wdrapać się z powrotem na szczyt. Realizacyjnie Underdog również nie ma się czego wstydzić. Po reżyserze filmu, Macieju Kawulskim należałoby się spodziewać porządnego show – autor jest jednym ze współzałożycieli federacji KSW słynnej z organizowanych przez nie gal – ale filmowa materia to dla niego zupełna nowość. Mimo to nakręcił nowoczesny film, w którym można posłuchać świetnej muzyki, chwycić za kciuki kibicując Kosie oraz zobaczyć to, co wyróżnia kino sportowe poświęcone sztukom walki. Są tu więc walki widziane z perspektywy zawodnika, obowiązkowa sekwencja treningu przed walką, a w końcu sama finałowa walka skomentowana przez duet Andrzej Janisz, Łukasz Jurkowski. Wszystko, co najlepsze w filmie Underdog związane jest ze sportem oraz postacią wykreowaną przez Eryka Lubosa. Niezbyt przekonująco wypadł natomiast przede wszystkim wątek rosyjskich gangsterów. Zwiększa on dramaturgię filmu Kawulskiego, ale chyba nie do końca został przemyślany. Mimo to na Underdoga warto wybrać się do kina, bo to dokładnie taka rozrywka, jakiej należy spodziewać się po dobrym, sportowym filmie. Eryk Lubos kontra Mamed Chalidow w filmie Underdog:
Teraz grają małżeństwo po przejściach, ale znali się już jako nastolatkowie! Agnieszka Dygant pokazała tajemnicze zdjęcie sprzed 30 lat
Publiczność uwielbia ich duet w serii „Listy do M.” Karina i Szczepan to wieloletnie małżeństwo, które ma za sobą wiele kryzysów, a wszystkie zwrotne momenty ich związku przypadają w… święta. Okazuje się jednak, że odtwórcy tych ról znają się od 30 lat! Agnieszka Dygant i Piotr Adamczyk przed laty Agnieszka Dygant i Piotr Adamczyk poznali się jako nastolatkowie w ognisku teatralnym państwa Haliny i Jana Machulskich. Tuż przed premierą trzeciej części „Listów do M.” aktorka postanowiła pokazać fanom prywatne zdjęcie sprzed lat. Zdjęcie zostało zrobione w 1987 roku, a oprócz pary aktorów znajduje się na nim także Aleksandra Popławska, choć naprawdę trudno ją rozpoznać. 14-letnia Agnieszka na fotografii ma w ustach smoczek. „Agnieszka często chodziła ze smoczkiem w ustach. Nazywano ją „Niunia”, bo była bardzo słodka. Ja byłem „Węgier”. Nie ze względu na kolor swoich włosów. Pewnie dlatego, że udawałem, jak się mówi po węgiersku. Co zresztą jest ksywą bardzo oryginalną. Dzisiaj, jak ktoś powie do mnie "Węgier", to wiem, że zna mnie z dawnych czasów”, zdradził Piotr Adamczyk w programie „Dzień Dobry TVN”. Dodał także, że wczesne doświadczenia teatralne były dla nich bardzo ważne. „Znamy się z Agnieszką od małego. Mieliśmy kilkanaście lat, kiedy byliśmy w Ognisku Teatralnym „u Machulskich”. To jest takie miejsce, o którym opowiada się jako o czymś niezwykłym. To miejsce nas ukształtowało”, wspominał. Czy pomyślelibyście wcześniej, że para aktorów zna się aż tak długo? Zobacz także: Już wkrótce premiera „Listów do M.”! Dlaczego w trzeciej części nie zobaczymy Macieja Stuhra?! Aktor w mocnych słowach skrytykował film...
Trwa Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Szyc, Popławska, Materna... Zobacz, kto się pojawił!
Maciej Stuhr: Tu nawet dzień po imprezie wygada się dobrze. Jak gwiazdy wspominają sesje „Vivy!”?
Viva! to kopalnia wiedzy o gwiazdach oraz dziesiątki kultowych sesji i wywiadów. Nikt z gwiazdami nie spędził tak wiele czasu co my i nie wie o nich tak dużo jak my. A jak gwiazdy wspominają współpracę z nami? Zobaczcie sami! Polecamy też: Jedenastu wyjątkowych aktorów w sesji na 20-lecie! Co mówią o „Vivie!”?