Aleksandra Kurzak wystąpi w niezwykłym projekcje hollywoodzkiego gwiazdora. Tylko nam zdradza szczegóły
Aleksandra Kurzak nie zwalnia tempa! Właśnie zadebiutowała w nowej roli w nowojorskiej Metropolitan Opera, a wkrótce będzie pracować z hollywoodzkim gwiazdorem filmów akcji. Jackie Chan, bo o nim mowa, zatrudnił ją do swojej inscenizacji słynnej opery, do której chce włączyć elementy sztuk walki! Tylko u nas Aleksandra Kurzak ujawnia szczegóły tego oryginalnego przedstawienia.
Jej nazwisko znają wielbiciele opery na całym świecie. Aleksandra Kurzak występowała bowiem na największych scenach: Royal Opera House, Operze Wiedeńskiej, La Scali czy Metropolitan Opera. Teraz czeka ją jednak wyzwanie, jakiego w swojej karierze jeszcze nie miała. Wystąpi w inscenizacji "Turandot" w reżyserii Jackie Chana. Dla gwiazdora kina akcji będzie to debiut w tej roli. Jego pomysł na to przedstawienie jest rewolucyjny. W rozmowie z VIVĄ! Aleksandra Kurzak zdradza kulisy tego przedsięwzięcia. – Jakie to dla ciebie uczucie wcielić się w nową rolę w „La Boheme” w Metropolitan Opera? Ostatnio grałaś tam Musettę, teraz Mimi. Dwie skrajne postacie. Jest to moja 13 rola w MET. Zagrałam tu już ponad 100 spektakli, ale zawsze jest to niesamowite uczucie. Zwłaszcza że mogę teraz powrócić do „La Boheme” w innej roli. Zawsze było mi bliżej do Musetty, ze względu na mój charakter i osobowość. Mimi jest osobą bardzo spokojną, więc próbuję zrobić ją bardziej temperamentną. Chociaż muzyka napisana dla niej jest fenomenalna. – Słyszałam, że ta inscenizacja „La Boheme” w MET jest spektakularna. Tak! To jest słynna inscenizacja Zefirellego i jest grana na scenie MET od ponad 40 lat. Jest to najczęściej wystawiana opera w MET, zagrana już ponad 500 razy, ukochana przez publiczność. Jest absolutnie spektakularna, w II akcie wybudowano na scenie cały Paryż, do tego padający śnieg! Czytaj także: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! – Czy odczuwasz jeszcze stres przed premierami w MET? Nie, stresu już nie ma. Jeśli tylko wszystko jest w porządku ze zdrowiem, to jest wielka radość i ekscytacja z każdego występu. – Właśnie ogłoszono, że wystąpisz w „Turandot” z okazji setnej rocznicy premiery, podczas Festiwalu Pucciniego we Włoszech, a jako reżyser zadebiutuje aktor filmów akcji Jackie Chan. Podobno zamierza włączyć do przedstawienia sztuki walki. Każda z postaci otrzyma swoje wojownicze wcielenie. Jak Ci się podoba taka wizja "Turandot"? Podoba mi się bardzo wizja wprowadzenia nazwiska ze świata kina do świata opery. Chociaż wydaje mi się, że to w ogóle nie ma znaczenia, czy to jest reżyser, czy aktor kina akcji, czy filmów dramatycznych. Wszystko zależy od człowieka i jego wizji. Było wielu znanych reżyserów filmowych, którzy z operą sobie nie poradzili, a np. Franco Zefirelli stał się ikoną w operze. Nigdy nie ma pewności, czy to się uda, czy nie. Widziałam propozycje projektów do „Turandot” i wyglądają przepięknie. Jestem bardzo pozytywnie nastawiona, czekam na pierwsze spotkanie z reżyserem i jestem absolutnie otwarta na taka współpracę, bo dzięki temu się o tym mówi. – Niedawno głośnym echem odbiły się słowa Timothée Chalamet, że operą i baletem nikt się nie interesuje. Oberwał za to mocne ciosy, ale paradoksalnie dzięki temu, oczy całego świata zwróciły się właśnie w stronę opery i baletu. Niektóre teatry nawet się pochwaliły, że niesamowicie wzrosła sprzedaż biletów i zainteresowanie. Opera nie zginie, ma miliony fanów na całym świecie, sale są wypełnione po brzegi i trudno dostać bilety. Chyba większy problem jest z kinami, które są zamykane, albo na seansie jest garstka widzów. Także, wielbiciele opery mogą spać spokojnie. Zobacz również: Wybitna śpiewaczka operowa oraz ceniona dziennikarka. Przyjaźń Aleksandry Kurzak i Marzeny Rogalskiej
Wybitna śpiewaczka operowa oraz ceniona dziennikarka. Przyjaźń Aleksandry Kurzak i Marzeny Rogalskiej
Wybitna śpiewaczka operowa oraz ceniona dziennikarka i pisarka. Brunetka z sycylijskim temperamentem i blondynka z czułym sercem. Aleksandra Kurzak i Marzena Rogalska zaprosiły Beatę Nowicką w podróż po… świecie zmysłów. Jest tam wszystko: szampan w Nowym Jorku, owoce morza na Lazurowym Wybrzeżu, kutia z karpiem w Warszawie. Oraz bliskość, czułość i radość. Tak jak w ich wspólnej książce „Dobrissimo! Opera od kuchni”. Przyjaźń Aleksandry Kurzak i Marzeny Rogalskiej — tak się poznały Połączyła Was celebracja życia, hedonistyczny apetyt i… miłość do opery. Jak zaczęła się Wasza przyjaźń? Aleksandra Kurzak: Marzenka uwielbia o tym opowiadać… Marzena Rogalska: Uwielbiam to opowiadać, bo przez myśl mi nie przeszło, że ja się mogę zakumplować z Aleksandrą Kurzak, wielką diwą ze świata opery, która robi międzynarodową karierę. Wyobraź sobie Nowy Jork, marcowy wieczór, ja i mój przyjaciel Adaś spacerujemy po High Line, oglądamy te cudne miejscówki z „Seksu w wielkim mieście”, a w kieszeni mamy bilety na „Napój miłosny” w Metropolitan Opera. Tak już mam, że jak jest mi dobrze, świętuję to kieliszkiem szampana. I nagle Adaś mówi: „Jutro idziemy na »Napój miłosny«, może spróbuj zadzwonić do tej Kurzak i zrób wywiad”. Bąbelki, szczęście, magiczne miasto, namowy Adasia… przy drugim kieliszku nabrałam odwagi. W kilka minut załatwiłam jej numer i napisałam. Ola odpisała w sekundę. Byliśmy tak przejęci, że nie mogliśmy w to uwierzyć. Aleksandra: To nie jest żadna kokieteria z mojej strony, ja byłam przejęta tym, że Marzena przyjdzie do mnie. Uwielbiałam „Miasto kobiet” i byłam podekscytowana, że „pani z telewizji” chce mnie poznać! Nigdy nie postrzegałam siebie jako gwiazdy, niedostępnej diwy. Zresztą uważam, że kariera operowa nigdy nie wygra konkurencji na popularność z telewizyjną. Oboje przyszli do mnie do garderoby. Każdy, kto zobaczy pierwszy raz Marzenę, ma wrażenie, że ją zna od lat. Ona od razu skraca dystans, wydaje ci się, że widzisz koleżankę. Marzena: Ja byłam sparaliżowana z przejęcia, a Adasiowi trzęsły się ręce. Byliśmy na olimpie świata operowego i w tym magicznym miejscu mieliśmy zobaczyć polską diwę! Zapukaliśmy do drzwi z tabliczką „Aleksandra Kurzak”, weszliśmy, a kiedy Ola powiedziała: „Zawsze chciałam panią poznać”, miałam wrażenie, że mi się to śni. Potem na scenie zobaczyliśmy Olę w zjawiskowej, seksownej czerwonej sukni. Wchodzi petarda, a ludzie klaszczą na dzień dobry. Publiczność jadła jej z ręki, nigdy czegoś takiego nie widziałam. To był najlepszy napój miłosny, jakim zostałam nakarmiona. Aleksandra: Kiedyś Hania Śleszyńska przyjechała do Londynu na mój spektakl i pamiętam, że ona także była zaskoczona reakcją publiczności. Powiedziała, że w teatrze jest inaczej, spokojniej, ukłony na szybko, czasem podporządkowane muzyce: „U ciebie ludzie wariują z emocji jak na koncercie rockowym albo meczu na stadionie”. I dodała: „Ja to jestem taka domestic star!”. Rozbawiła mnie tym totalnie. Teraz rozumiem, dlaczego Wasza książka „Dobrissimo! Opera od kuchni” jest taka smakowita, zmysłowa, pełna emocji. Z… Was! Większą część rozmów przeprowadziłyście… Marzena: …w cudownym domu Oli i jej męża Roberto Alagny na Lazurowym Wybrzeżu. Słońce, piękny stół na tarasie, wspaniałe potrawy, które Ola gotowała, wino, domowa krzątanina, Malènka, córka Oli i Roberto, która bawiła się obok nas, Roberto pływający w basenie albo odpoczywający, a w tym wszystkim nasze rozmowy o życiu i operze. Aleksandra: To jest przedziwne, ale kiedy Marzena u nas była, miałam wrażenie, że goszczę członka rodziny. Rzadko coś takiego mi się zdarza. Nie było między nami żadnej bariery intymności, wiedziałam, że mogę jej powiedzieć wszystko, co nie znaczy, że potem to wszystko znalazło się w książce. Nie zapomnę, jak bistecca alla fiorentina, Puccini oraz tytułowy Gianni Schicchi, ojciec Lauretty, której aria „O mio babbino caro” jest uwielbiana na całym świecie, nagle stali się pretekstem do spontanicznej rozmowy o moim tacie, bo Ryszard Kurzak jest dla mnie figurą mężczyzny doskonałego. Zawsze przy okazji rozmów o mojej karierze pojawia się mama, a tato od dzieciństwa odgrywał niesamowitą rolę w moim życiu. Troskliwie się mną opiekował. To on zaprowadził mnie do zerówki, odbierał ze szkoły, odprowadzał na lekcje gry na skrzypcach i codziennie rano chodził po świeże rogaliki dla mnie. Pozwalał mi na „domowe” wagary czy popalanie papierosów. Kiedyś poprosiłam ojca: „Tato, daj papierosa”. „Ty palisz?”, zdziwił się, po czym wyjął papierosy, odwrócił głowę i wyciągnął w moją stronę dłoń z paczką: „Bierz, ale nie chcę na to patrzeć” (śmiech). Dziś rozumiem, wolał, żebym została w domu i zapaliła tego papierosa, niż żebym miała wagarować i kupić całą paczkę. Kiedy dorosłam, zdał egzamin na szóstkę z plusem w jednym z najtrudniejszych momentów, kiedy przechodziłam przez rozwód. Było mi ciężko, borykałam się z żalem i poczuciem winy. Odbywaliśmy wtedy z tatą długie rozmowy, on najpierw mnie słuchał, a potem pokazywał mi męski punkt widzenia. Bardzo tego potrzebowałam. Po nim mam silny charakter i poczucie własnej godności. Marzena: Kiedy tego słuchałam, ja, również córeczka tatusia, miałam ciarki. To było nasze olśnienie. Zresztą Lauretta to aria Oli i jej taty. W pewnym momencie powiedziałaś mi, że twoja mama nigdy jej nie śpiewała, ani na scenie, ani na koncertach. Aleksandra: Tak, tę arię Puccinowska Lauretta śpiewa dla ojca. To jest bardzo intymny fragment. I jeszcze tak się pięknie złożyło, że w tej arii na końcu śpiewa się ostatnią nutę bardzo długo, i ta nuta jest unisono z waltornią, a mój tata jest waltornistą, więc za każdym razem, kiedy ją śpiewam, mam tatę przed oczyma. Zobacz też: Patricia Kazadi: „Choroba pozwoliła mi właściwie poustawiać priorytety. Na pierwszym miejscu jest moje zdrowie” Historia się powtarza. Rozczuliła mnie opowieść o Malènie zakochanej w swoim ojcu Roberto. Aleksandra: Ostatnio Roberto usłyszał od Malèny, że ona wszystko sobie przemyślała i postanowiła się z nim ożenić. „Ale jak to?”, spytał mój mąż. „Ja już mam żonę i jest nią twoja mama”. „No to musisz się rozwieść”, zdecydowała nasza córka. „Rozwiedziesz się, a potem ożenisz się ze mną i będziemy dalej mieszkać we trójkę” (śmiech). Malèna znalazła idealny przepis na wyjście z sytuacji i rozmawiała o tym zupełnie na poważnie, ponieważ szczerze się martwi, czy znajdzie tak cudownego i dobrego męża, jakim jest jej tato. Marzena: Nie dziwię się, bo Roberto to pogodny, uśmiechnięty tata, który świata poza córką nie widzi, uwielbia z nią spędzać czas i spełniać jej kulinarne zachcianki. Widziałam to na własne oczy: „Malènko, naleśniczki? A może jajeczko na miękko?”. Mało tego, dziecko widzi, że ojciec kocha mamę, że w nią też jest wpatrzony jak w obrazek i nieba by jej przychylił. To prawda. Jako hedonistka zazdroszczę Wam tych niezwykłych potraw: „Otello” i karczochy, „Madame Butterfly” i labraks w soli, „Tosca” i saltimbocca, Violetta z „Traviaty” i ratatouille… Aleksandra sama te pyszności gotowała? Marzena: Sama gotowała i sama je dobrała do oper! Aleksandra: Wybrałam opery, które zaśpiewałam, które były ważne w moim życiu, w mojej historii, w mojej karierze. Każda z nich kojarzyła mi się z konkretnym miejscem, miastem, regionem lub narodowością kompozytora. To był mój osobisty klucz. Marzena: Ja uwielbiam gotować, to mnie odpręża, a Ola – to paradoks – podkreśla, że tego nie lubi! Aleksandra: To nie jest wielka miłość do gotowania, ponieważ mnie to nie relaksuje. Nie lubię krojenia, szykowania, przygotowywania, dlatego moje dania są smaczne, ale też łatwe i szybkie w przyrządzaniu. Sprawdzą się w domu każdej zapracowanej kobiety. Malèna uważa, że tata dobrze gotuje, szkoda tylko, że kiedy jestem w domu, mój mąż przestaje gotować, twierdzi, że ja robię to lepiej. Pamiętam, że podczas mojego pobytu w Neapolu Roberto był sam z Malèną przez dwa tygodnie i każdego dnia wymyślał jej jakieś nowe danie. Zrobił jej nawet żabie udka, pierwszy raz w życiu. Akurat tego dnia wróciłam do domu i zdążyłam je skosztować, były przepyszne. Marzena: Któregoś dnia siedzieliśmy przy stole na tarasie i Malènka jadła spóźniony obiad. Ola postawiła przed nią talerz spaghetti pomodoro, ona spróbowała i zaprotestowała z wyrzutem: „Mamo, ale tu są pomidory z puszki!”. Byłam oszołomiona, że siedmioletnie dziecko ma tak rozwinięte kubki smakowe! Aleksandra: Dla jasności – to były najlepsze pomidory z puszki San Marzano, ale skubana od razu poznała. Najchętniej jadłaby spaghetti na śniadanie o ósmej rano. Jej tato też tak potrafi! Zresztą Malèna w wieku trzech lat jadła mule, kraby i ośmiornice z grilla. Ostatnio rozbawiła nas do łez, poszliśmy w Berlinie do restauracji, było późno i już w drodze omawialiśmy, co zamówimy, aby zaoszczędzić na czasie. Nie mogliśmy się zdecydować i nagle nasza córka roztropnie powiedziała do Roberto po francusku: „Papa, je vais prendre quelque chose de simple: homard frites”. „Tato, ja zamówię coś prostego: homar i frytki” (śmiech). Marzena: Wasza córka kulinarnie jest zdecydowanie bardziej francusko-sycylijska po tatusiu niż polska po rodzinie mamy. Zdradźmy, że spaghetti pomodoro to obowiązkowe danie Oli w dniu spektaklu. Dawniej jadła schabowego z ziemniaczkami i mizerią, bo śpiewanie operowe to wbrew pozorom ogromny wysiłek fizyczny, trzeba mieć siłę na kilka godzin śpiewu. To się zmieniło, kiedy spotkała męża Włocha, który przed spektaklem zawsze jadł pastę, a mięso dzień wcześniej. Okazało się, że sprawdza się doskonale. Aleksandra: Dariusz Michalczewski też przyznał się, że przed każdą walką bokserską je… spaghetti! Czytaj też: Patricia Kazadi: „Przez lata zmagań z chorobą moje ciało się zmieniało i ciągle było oceniane” Cały wywiad w nowym numerze VIVY!, dostępnym od 22 grudnia w punktach sprzedaży w całej Polsce.
Aleksandra Kurzak o Roberto Alagna: „Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty”
Światowej sławy solistka operowa w rozmowie o szalonej miłości do męża
Występowała na największych operowych scenach świata – w La Scali i Metropolitan Opera. Przez lata żyła na walizkach. Teraz w jej życiu nastąpiła rewolucja. Wraz z mężem, światowej sławy tenorem Roberto Alagną, i córką Maleną osiedli we Wrocławiu. O szalonej miłości i rodzicielstwie, Aleksandra Kurzak opowiada Katarzynie Piątkowskiej. Aleksandra Kurzak o początkach związku z Roberto Alagną Oboje byliście i jesteście bardzo zapracowanymi śpiewakami. Jeździliście po całym świecie. Planowaliście powiększenie rodziny? Roberto oświadczył mi się w Londynie po 10 dniach znajomości. Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty. Zastanawiałam się, czy przyjąć oświadczyny, czy uciec. A potem pomyślałam, że w sumie nie mam nic do stracenia. Jestem po rozwodzie i co ma być, to będzie. Poprosił, abym przyjechała do niego na Boże Narodzenie do Nowego Jorku, występował wówczas w MET. Tylko że on nie był rozwiedziony. Dlatego zagrałam w otwarte karty. Powiedziałam mu, że bycie kochanką już mi nie wystarczy, że już przez to przechodziłam i że nie polecę do Nowego Jorku, żeby się ukrywać przed światem. Poza tym chcę mieć rodzinę i dziecko. Roberto natychmiast zadzwonił do adwokatki i poprosił o złożenie pozwu rozwodowego. Czytaj też: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! To była miłość od pierwszego wejrzenia? Nie wiem… Ale uważam, że to było przeznaczenie. Roberto po 17 latach wrócił do roli Nemorina w „Napoju miłosnym” Donizettiego, chociaż bardzo się wzbraniał. Mnie w międzyczasie zaproponowano zmianę opery, miałam wystąpić w nowej produkcji opery „Robert Diabeł”. Ta opera była po francusku, a ja nie znałam tego języka. Było bardzo mało czasu na naukę kompletnie nieznanego mi dzieła i zostałam przy „Napoju miłosnym” i roli Adiny. Poza tym pamiętam, jak powiedziałam mojej mamie: „Chociaż raz chcę wystąpić z Alagną”. Zawsze marzyłaś, żeby mieć dziecko? Nie, ale pamiętam słowa koleżanki mamy, która po zakończeniu kariery powiedziała mi, że najbardziej w życiu żałuje tego, że nie ma dzieci. Ciocia Mania powiedziała mi: „Ola, pamiętaj, nie zrób takiego samego błędu jak ja”. Musiałaś tylko trafić na odpowiedniego mężczyznę. Ale miałam taki moment, że już chciałam mieć dziecko, a kandydata na ojca nie bardzo. Wiedziałam, że gdybym została samotną matką, na pewno bym sobie dała radę. Ale trafił się Roberto… I jest najlepszym ojcem na świecie. A Malena jest córeczką tatusia. Pełny wywiad z Aleksandrą Kurzak przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 2 grudnia 2021 roku. Zobacz także: Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna zdradzili receptę na udany związek
Jarosław Bieniuk z córką Oliwią o relacji córka - ojciec, pasji i szukaniu własnej drogi
Podobni, a jednak różni. Darzący siebie ogromny szacunkiem. Jarosław Bieniuk z córką Oliwią są bohaterami najnowszego wydania magazynu „VIVA!”. W szczerej, intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedzieli o wzajemnym wsparciu, trudnych momentach, czułości i silnej więzi, jaka ich łączy. Jarosław Bieniuk i Oliwia Bieniuk w nowej VIVIE! Piszą, że jesteś podobna do mamy, a ja uważam, że do Jarka. I to dobrze, bo ponoć córkom podobnym do ojców lepiej się układa. Zresztą możesz nie mieć kompleksów, bo Twój tata też jest bardzo przystojny. Oliwia: Wiem, że jest przystojniakiem i dziewczyny się za nim oglądają. Jarek: Wracając do pomysłów na życie, to tak naprawdę musisz wybrać swoją drogę, zobaczymy, w którym kierunku pójdziesz. Ja oczywiście mogę cię do czegoś namawiać czy podpowiadać i wspierać, bo czasami masz wątpliwości, ale to ty dokonasz wyboru. Znam cię na tyle, że wiem, do czego cię zachęcać. Gdybym powiedział, żebyś poszła na studia matematyczne, odparłabyś: „Tata, ty się ładnie ubierz i idź do lekarza”. Podpowiadam więc, żebyś brała lekcje aktorstwa i śpiewu. Cieszę się, że wykorzystałaś tę długą lekcję tańca w „Tańcu z Gwiazdami”, bo zdobyłaś większą świadomość ruchu i osłuchałaś się z muzyką. Podstawy masz opanowane. Oczywiście Oliwia nigdy nie zostanie profesjonalną tancerką, ale myślę, że to była dla niej świetna lekcja. Obyła się ze sceną, z kamerą. Jej występy bardzo mi się podobały. Oliwia: Przede wszystkim to była moja przygoda życia. Ale też bardzo duże obciążenie psychiczne. Co chwila nowy taniec, stres, krótki czas, żeby się wszystkiego nauczyć. Ale z odcinka na odcinek coraz pewniej się czułam. Doszłaś do półfinału, a to już był sukces. Oliwia: Tak, dla mnie to duży sukces, szczególnie że wcześniej nie miałam takiej styczności z tańcem. Tata siedział na widowni prawie na każdym odcinku i bardzo mnie wspierał. Jarek: Oliwia była najmłodszą uczestniczką, otoczoną ludźmi dojrzalszymi, z dużo większym obyciem z kamerą czy ze sceną. Z każdym odcinkiem nabierała doświadczenia i świadomości swojej kobiecości. Z odcinka na odcinek uczyłaś się być kobietą? Oliwia: Oj, tak. A propozycję udziału w tym programie dostałeś Ty czy Oliwia? Jarek: Zadzwoniono do mnie, zresztą dzwonią już od kilku lat, ale ja nigdy nie miałem na to czasu. No i trzeba byłoby się na trzy miesiące przeprowadzić do Warszawy. I co wtedy zrobić z dziećmi? Oliwia: Poza tym tata ma problemy z kręgosłupem. Myślę, że nie byłoby to dobre dla jego zdrowia. Jarek: Poradziłbym sobie fizycznie. Ale jesteś tak popularny, że nie potrzebujesz występu w takim programie. Jarek: Tak właśnie było. W każdym razie fajnie, że Oliwia wzięła udział w tej przygodzie i nabrała doświadczenia. Powiedziałem jej, że jeśli zda słabo maturę, to na ten program się nie zgodzę. Ale zasłużyłaś na niego, bo cały rok bardzo ciężko pracowałaś. Zwłaszcza że podczas pandemii miałaś zdalne lekcje. I twoi bracia też, a nie było łatwe zgrać to wszystko. A potem widziałeś córkę, jak tańczy. Co wtedy czułeś? Jarek: Byłem bardzo stremowany. Chyba bardziej niż ona. I stresowało mnie, że mieszka sama w dużym mieście, musi zadbać o zakupy, jedzenie i punktualność. Bałem się, czy wytrzyma. Ale wytrzymała. Oliwia: Naprawdę dużo wysiłków w ten taniec włożyłam. To było trudne. Jarek: Oliwia przekonała się, ile trzeba poświęcić, by dojść do wysokiego poziomu czegokolwiek w życiu. Ja to wiem, bo trenowałem od dziecka i poświęciłem 20 lat, by osiągnąć mistrzostwo. Doszedłem więc do wniosku, że to idealny moment, by Oliwia spróbowała dorosłego życia. A gdy przejdzie przez wyczerpujące treningi, nie będzie miała nawet czasu, by zasmakować w jakichś nocnych rozrywkach. Bałeś się tego? Jarek: Oczywiście, że tak. Córka pierwszy raz sama w dużym mieście, to zawsze przysparza troski [...] Czytaj także: „To było życzenie Ani...”. Oto ostatnia wola Ani Przybylskiej. Sekret zdradzili bliscy Co jeszcze w nowej VIVIE! 23/2021? Aleksandra Kurzak: „lubię być diwą”. O błyskotliwej karierze, zaręczynach po 10 dniach znajomości i intymności. Dorota i Czesław Mozilowie: razem pracują, podróżują, oglądają seriale, tańczą... Co jest receptą ich udanego związku? Wojciech Mecwaldowski: artysta, aktor i... introwertyk. Co oznacza dla niego „życie pełną gębą”? Ikar polskiego dziennikarstwa... Jaki był prywatnie? Wzloty i upadki Kamila Durczoka Oraz ogłoszenie laureatów VIVA! Photo Awards 2021! Kto okazał się najlepszy?
Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości!
„Wszystko potoczyło się jak w hollywoodzkim filmie”
Ona jest fantastyczną sopranistką, gwiazdą la Scali i Metropolitan Opera. On to światowej sławy tenor. Polka i Francuz o sycylijskich korzeniach. Sześć lat temu poznali się na scenie Covent Garden w Londynie. Połączył ich „Napój miłosny”, opera Donizettiego wystawiona w londyńskiej Covent Garden. Aleksandra Kurzak w kolorowej sukience w kwiatki, śpiewała partię Adiny, Roberto Alagna - partię Nemorina, ubogiego wieśniaka starającego się o względy ślicznej Adiny. Zabawne było to, bo głównym elementem scenografii były tony siana na scenie… Zakochali się w sobie natychmiast, powitali na świecie córeczkę Malenę i... pobrali się. Od tamtej pory są nierozłączni i potrafią o tym opowiadać godzinami. Historia poznania Aleksandry Kurzak i Roberto Alagna W rozmowie z Beatą Nowicką dla magzaynu VIVA! Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiedzieli o łaczącym ich uczuciu, pasji do muzyki i wspólnej pracy. Jak przyznaje diwa parę połączyło przeznaczenie. "Wydarzyło się wiele rzeczy, które mogły sprawić, że nie wystąpilibyśmy razem w tym spektaklu, więc chyba jednak przeznaczenie. Nie długo przed rozpoczęciem prób dyrektor od obsad w operze Covent Garden zapytał mnie, czy nie zrezygnowałabym z roli Adiny, ponieważ ma dla mnie inną produkcję w tym samym czasie. „Napój miłosny” to było wznowienie, czyli spektakl już istniejący, na dodatek grany we wszystkich teatrach na świecie, więc nie byłoby żadnego problemu z zastępstwem, a on mi proponował premierę, operę bardzo rzadko wykonywaną, gdzie trudno było znaleźć artystkę do głównej partii. Pomyślałam, że mam za mało czasu na przygotowanie, opera jest po francusku, ja w tym czasie nie mówiłam w tym języku, powiedziałam do mojej mamy: „Wiesz co, chciałabym móc napisać w moim zawodowym życiorysie, że śpiewałam z Roberto Alagną. Że wystąpiłam z taką sławą, z legendą operową”, opowiadała w wywiadzie Aleksandra Kurzak. Okazało się, że Nemorino, główna postać męska, to była rola, którą Roberto śpiewał bardzo często na początku kariery, kiedy miał 20 - 30 lat. W związku z tym miał ogromne wątpliwości, czy chce wracać do przeszłości i ponownie śpiewać to samo. "W pewnym momencie powiedział sobie: „Koniec, już tego nie śpiewam, to była rola z czasów młodości, nie wracam do niej”. I kiedy po 17 latach przerwy dostał propozycję zaśpiewania partii Nemorino, wahał się, nie był pewien, czy ma ochotę podjąć to ryzyko. A jeszcze w międzyczasie pojawiła się śpiewaczka, która ogromnie chciała zaśpiewać moją rolę, poprosiła nawet dyrektora opery, żeby dał mi w zamian coś innego, ale odmówił. Podobno powiedział: „Aleksandra jest bardzo kochana przez publiczność w Londynie, nie wymienię jej”, zdradziła sopranistka. A jak wspomina pierwszy moment poznania przyszłej żony Roberto Alagna? Okazuje się, że po zobaczeniu zdjęć z kim przyjdzie mu zaśpiewać był mocno zaniepokojony, lecz gdy poznał Aleksandę Kurzak na żywo zmienił o niej całkowicie zdanie. Diwa oczarowała go wdziękiem, poczuciem humoru oraz swoim niebywałym talentem. "Najpierw widziałem Aleksandrę na zdjęciach, bo oczywiście przygotowałem się wcześniej i sprawdziłem z kim będę śpiewać. I zobaczyłem kogoś twardego, surowego, pomyślałem nawet: „O la la la.., ta to ma temperament” (śmiech). Widać było, że ma silną osobowość, wyglądała dojrzale, ale jednocześnie młodo. Nawet trochę się zaniepokoiłem, że być może ona jest zbyt młoda i jako para w „Napoju miłosnym” wypadniemy śmiesznie. Kiedy zobaczyłem ją na żywo, była totalnym przeciwieństwem tego wyobrażenia. Nie wiem czy pani zna film animowany „Betty Boop”, Aleksandra miała w sobie coś z bohaterki tej uroczej kreskówki. Natychmiast mnie oczarowała, miała mnóstwo wdzięku, poczucie humoru, poza tym na scenie była fantastyczna! Miała rewelacyjny głos, naturalną swobodę bycia, talent aktorski. Więc kiedy poznałem prawdziwą Aleksandrę, to była bardzo przyjemne zaskoczenie", wspominał tenor. Co ciekawe, do pierwszego spotkania pary doszło w barze. "Próby wyjątkowo nie odbywały się w operze, bo nie było wolnych sal i samochodem wożono nas na drugi koniec Londynu, ale tamtego dnia spotkaliśmy w Yellow Barze, przy wejściu do opery Covent Garden, gdzie mieliśmy poczekać na kierowcę. Weszłam, zobaczyłam Roberto i nie za bardzo wiedziałam, jak się zachować, co mam powiedzieć. „Buongiorno, maestro” - przywitałam się, a on mi odpowiedział: „Ale przestań, jaki maestro! Jestem Roberto”. Tak się zaczęło. Później była próba, która wypadła idealnie. On był przesympatyczny, przemiły, szarmancki, uśmiechnięty, w dobrym humorze. Emanowała od niego dobra energia. Tak jest do dzisiaj. Roberto wstaje z uśmiechem, a ja naburmuszona, to nas totalnie różni", podkreślała diwa operowa. Czytaj także: Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna zdradzili receptę na udany związek Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna, VIVA! 3/2019 Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna: miłość jak z Hollywood Wszystko potoczyło się bardzo szybko, jak w hollywoodzkim filmie. Mniej więcej po dziesięciu dniach znajomości Roberto Alagna oświadczył się znanej sopranistce. "Między spektaklami mieliśmy jakieś wolne dni, Roberto powiedział, że musi jechać do Paryża, do swojego dentysty i zapytał, czy nie chciałabym mu towarzyszyć. Nigdy nie byłam w Paryżu, więc pomyślałam - dlaczego nie, Londyn - Paryż Eurostarem to dwie godziny podróży. I w tym pociągu, przy lampce szampana, nad jakimś daniem zapytał czy wyjdę za niego. Nawet nie pamiętam dokładnie mojej odpowiedzi, ale pomyślałam, że to jest totalne wariactwo. Albo facet jest szalony, albo… naprawdę się zakochał. Wkrótce potem poznałam jego rodziców i Ornellę, córkę z pierwszego małżeństwa, wtedy 22-letnią. Z Londynu Roberto leciał do Nowego Jorku, bo zaczynał próby w Metropolitan Opera i poprosił, żeby do niego przyjechała na święta. Na co dzień twardo stąpam po ziemi, jestem zachowawcza, ale wtedy uznałam, że czasami warto zaryzykować. I poleciałam", ujawniła podczas wywiadu diwa. Aleksandra Kurzak do tego stopnia oczarowała znanego tenora, że ten postanowił nie zwlekać z decyzją o zaręczynach ani chwili dłużej. Doskonale wiedział, że to kobieta jego życia. "Bardzo szybko pomyślałem, że właśnie takiej dziewczyny potrzebuję. Miała w sobie wszystko, co kocham w kobiecie. Wiedziałem, że nie mogę stracić takiej okazji. Serce mi podpowiadało, że to jest kobieta mojego życia. Przechodziłem trudny okres w moim poprzednim związku, od lat prawie w ogóle nie widywaliśmy się z byłą żoną, do głowy mi nie przyszło, że mógłbym związać się z kimś nowym. I nagle w moim życiu pojawiła się Aleksandra i uderzyła mnie myśl, że to ona. Nie pomyliłem się (śmiech). Urodziłem się na nowo, mam małą córeczkę, wspaniałą rodzinę, czuję ogromną energię, ale też odpowiedzialność, jestem szczęśliwy, że spotkałem tak cudowną kobietą. Kochamy się nawzajem, kochamy życie", szczerze wyznał muzyk. Sopranistka wyjawiła podczas rozmowy z Beatą Nowicką, że nie musi zabiegać o uwagę męża - wręcz odwrotnie, czasami ucieka. "Roberto jest tak wylewny, tak ciepły, tak gorący, prawdziwy sycylijski temperament. Pod tym względem potrafi niesamowicie zadbać o kobietę. Komplementy dla niego to chleb powszedni. Jest właściwie wymarzonym facetem. Ale nie ma sielanki, czasami pojawią się jakieś sprzeczki, jak w każdym związku. Uważam, że ktoś, kto mówi, że zawsze jest cudownie i różowo, kłamie. Zresztą muszę się przyznać, że często te spięcia pojawiają się z mojej strony, bo ja jestem taka dociekliwa, uparta i wszystko chcę robić po swojemu. Zazwyczaj są to sprzeczki o drobiazgi, że dał słodycze Malence przed obiadem, albo położył mokry ręcznik na łóżko. Głupoty, ale ja się czepiam, jestem okropna pod tym względem. Próbuję nad tym zapanować, popracować nad swoim charakterem, ale ciężko mi idzie", stwierdziła kobieta. Czytaj także: „Tylko mnie kochaj”… Oto historia miłości Macieja Zakościelnego i Pauliny Wyki Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna, VIVA! 3/2019 Roberto Alagna bał się różnicy wieku w związku z Aleksandrą Kurzak Co ciekawe, Roberto bał się różnicy wieku między nim a przyszłą żoną. "Rzeczywiście, ja zawsze miałem z tym problem, krępowała mnie rzucająca się w oczy różnica wieku w związkach, z którymi się stykałem. Wydawało mi, że szczególnie dla dziecka to może być trudne, że jedno z rodziców jest dużo starsze. Poza tym miałem taką parę w rodzinie, i z bliska widziałem, że to kreuje różnego rodzaju problemy, choć w tym przypadku ta różnica naprawdę była ogromna, bo aż 30 lat. Ale powtarzałem sobie, że 10 lat różnicy jest ok, więc jesteśmy prawie na granicy (śmiech)", zwierzył się. Tymczasem dla sopranistki różnica w wieku między parnerami w ogóle nie miała znaczenia. "Roberto mówił, że całe życie się śmiał jak widział na ulicy starszego mężczyznę z młodą żoną i malutkim dzieckiem. Powtarzał: „Ostatnia rzecz, która mi się w życiu przytrafi”. A przytrafiła się! (śmiech). Jego rodzice w ogóle nie mieli z tym problemu. Zresztą zostałam bardzo ciepło przyjęta przez całą rodzinę. Kiedy Roberto oznajmił swojej mamie, że między nami jest 14 lat różnicy, powiedziała: „Świetnie! Będzie miał się kto tobą opiekować na starość”. Wspaniale zachowała się Ornella, córka Roberto, zawsze była po mojej stronie, co nie jest zazwyczaj takie oczywiste. Ornella ma już 27 lat i malutkiego synka, Roberto jest dziadkiem dwuletniego wnuka", ujawniła Aleksandra Kurzak. Czytaj także: Beata Ścibakówna o małżeństwie: „nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami” Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna, VIVA! 3/2019 Włoski jako język miłości między Aleksandrą Kurzak a Roberto Alagna Na co dzień zakochani posługują się językiem włoskim. Ich córka Malena również jest uczona języka włoskiego, a także polskiego i francuskiego. "Zaczęliśmy rozmawiać po włosku i ten włoski z nami został, chociaż teraz w naszym domu używa się trzech języków non stop. Ja rozmawiam z Maleną po polsku, Roberto po francusku, więc nasza córka jest już właściwie trzyjęzyczna, świetnie rozumie włoski, to tylko kwestia czasu, kiedy zacznie mówić", przyznała dumna mama. Roberto, zapytany przez dziennikarkę, jak pieszczotliwie zwraca się do żony, odpowiedział: "Nie mogę pani zdradzić! Wymyślam określenia często w dialekcie sycylijskim, ale są troszkę zbyt śmiałe, zbyt zuchwałe, więc zachowam je dla siebie", tłumaczył się mężczyzna. Rąbka tajemnicy uchyliła za to żona tenora. Zdradziła, że mówią do siebie "amore", co oznacza po polsku "kochanie". "Od początku, na co dzień mówiliśmy do siebie amore, czyli kochanie i tak zostało. Właściwie nie używamy imion, tylko: amore chodź tu, amore zrób to, amore to, amore tamto. Kiedy Roberto mówi - Aleksandra, myślę: oho, jest zły. Nawet moja książka, wywiad rzeka, który ukazał się w Polsce nosi tytuł „Si amore”, ponieważ Roberto bardzo często dzwonił do mnie w trakcie tych rozmów, a ja odbieram telefon i mówiłam: „Si, amore? Tak, kochanie?”. I to „si, amore” jak refren przewijało się przez całą książkę", przyznała Aleksandra Kurzak. Czytaj także: Połączył ich taniec. Poznaj niezwykle romantyczną historię miłości Marcina Mroczka i Marleny Muranowicz Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna, VIVA! 3/2019
Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna w ponadczasowej operze Madama Butterfly na Placu Defilad
To będzie artystyczne wydarzenie sezonu!
Już 15 czerwca 2019 na scenie u stóp Pałacu Kultury dla 5500 widzów wystawiona zostanie opera Madama Butterfly. Na scenie zobaczymy 200 artystów z Aleksandrą Kurzak, Roberto Alagną i Andrzejem Dobberem na czele. To będzie artystyczne wydarzenie sezonu! Opera „Madama Butterfly” 15 czerwca 2019 roku Aleksandra Kurzak, najsłynniejszy obecnie polski sopran, Roberto Alagna, francuski tenor otwierający sezon 2018/2019 w Metropolitan Opera, oraz Andrzej Dobber, jeden z najbardziej rozchwytywanych barytonów na świecie, wystąpią razem w ponadczasowym arcydziele Giacomo Pucciniego, które już od ponad stu lat króluje w repertuarach teatrów operowych na całym świecie. Towarzyszyć im będą: Monika Ledzion-Porczyńska (Suzuki), Marta Brzezińska (Kate Pinkerton), Karol Kozłowski (Goro), Dionizy Wincenty Płaczkowski (Książę Yamadori) oraz Łukasz Konieczny (Bonzo). Orkiestrę Sinfonia Varsovia oraz Chór Filharmonii Narodowej przygotowany przez Bartosza Michałowskiego poprowadzi włoski maestro Marcello Mottadelli. Inscenizowaną wersję koncertową opery wyreżyseruje Natalia Korczakowska, kostiumy zaprojektuje Marek Adamski, za światło odpowiada Aleksandr Prowaliński, a za dźwięk – Marek Suberlak. Madama Butterfly na Placu Defilad to wzruszająca historia miłosna w wykonaniu gwiazdorskiej obsady, uznani realizatorzy, lajfstajlowe wydarzenie operowe w sercu miasta, a przede wszystkim spektakl, w którym Aleksandra Kurzak zaśpiewa tytułową partię po raz pierwszy w Polsce, zaledwie kilkanaście tygodni po swoim debiucie w tej roli na legendarnej neapolitańskiej scenie Teatro di San Carlo. Opera Giacomo Pucciniego 15 czerwca 2019 roku na Placu Defilad! Madama Butterfly bilety w sprzedaży! Dostępne również bilety na Kolacja Japońskie impresje w Pałacu Kultury i Nauki przed spektaklem Madama Butterfly. Madama Butterfly, akt II from Teatr Studio on Vimeo.
Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna zdradzili receptę na udany związek
„Widzę, że naprawdę jesteśmy olbrzymimi przeciwieństwami”
Od początku, na co dzień mówili do siebie amore, czyli kochanie i tak zostało. Aleksandra Kurzaki i Roberto Alagna właściwie nie używają imion, tylko: amore chodź tu, amore zrób to, amore to, amore tamto. O tej miłości w niezwyklej rozmowie opowiadają Beacie Nowickiej. Owocem ich amore jest Malena, śliczna pięciolatka. Córeczka oczywiście ma w sobie gen artystyczny. Już śpiewa i tańczy, wieczorami zawsze urządza spektakle, lubi też malować, rysować, więc najpierw starannie przygotowuje bilety, które potem „sprzedaje” swojej widowni. Spektakl ma trzy części: część operową, baletową i część pop, do każdej się przebiera. Na widowni zazwyczaj zasiada mama, tata, niania i członkowie rodziny. Po spektaklu czasami dostaje kwiaty, cukierki. Kocha występować przed publicznością. W tym jest podobna do taty, uwielbia być otoczona bliskimi ludźmi. Malena – piękne imię. Kojarzy mi się z filmem Guseppe Tornatore i niesamowitą Monicą Bellucci w roli głównej. Roberto: Bardzo też lubię argentyńskie tango „Malena canta el tango”. Zawsze uważałem, że to jest śliczne imię. Ponowne ojcostwo zainspirowało mnie nawet do napisania utworu „Malena” i wydania całej płyty dla córki. Teraz, kiedy codziennie wołam moją córeczkę po imieniu, uważam, że Malena wyjątkowo do niej pasuje. Poza tym jak to ładnie brzmi - Malena Alagna. Do kogo Malena jest bardziej podobna? Aleksandra: Ludzie mówią „wykapany tato”, rzadko ktoś powie, że jest podobna do mnie. Uśmiech ma Roberta, jego kręcone loki i kolor skóry. Ffigurę również odziedziczyła po rodzinie Alagna, siostra Roberto Marinella i córka Ornella są szczuplutkie, zgrabne i smukłe. Po mnie Malenka ma ciemno brązowe oczy. Maelna na razie jest jedynaczką, jak Pani. Aleksandra: No właśnie, a Roberto jest typowym przedstawicielem sycylijskiej rodziny. Ma dwóch braci i siostrę, a każde z jego rodziców ma dziewięcioro rodzeństwa, więc może sobie pani wyobrazić, jaka to jest liczna rodzina. On uwielbia, jak w garderobie przed spektaklem kłębi się 15 osób, wtedy czuje się szczęśliwy. Ja tego nie lubię. Cenię spokój, ciszę, lubię być sama. Niedawno musiałam coś załatwić i sama wyjechałam do Warszawy na trzy dni. Byłam najszczęśliwszą osobą na świecie! A Roberto? Aleksandra: On ginie, dosłownie ginie i więdnie, jak jest sam. Roberto kocha być otoczony przez przyjaciół, przez rodzinę, cieszy się jak jest dużo ludzi i dużo się dzieje, jak tętni życie rodzinne i towarzyskie, i mój mąż wtedy jest najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Roberto: To prawda. Od dzieciństwa byłem otoczony dużą rodziną, ten gwar, tłum w ogóle mi nie przeszkadza. Przyzwyczaiłem się do tego. Jako mały chłopiec odrabiałem lekcje i uczyłem się otoczony gronem bliskich osób, które śpiewały, tańczyły, pokrzykiwały do siebie krzątając się wokół mnie, a ja na rogu stołu odrabiałem lekcje. Całe życie pracowałem, uczyłem się ról otoczony tłumem, umiałem się skoncentrować, stworzyć swoją osobistą przestrzeń. W ogóle uwielbiam obserwować ludzi, szczególnie moich bliskich, patrzeć jak zmieniają się z wiekiem. Mam szczęście, bo moja rodzina i przyjaciele to bon vivanci, ludzie którzy lubią i potrafią się bawić, kochają życie. Sprawia mi przyjemność, kiedy goście czują się w moim domu jak u siebie. Nie ma reguł, każdy robi co chce. Aleksandra: Jak tak patrzę z perspektywy tych kilku wspólnie przeżytych latach, to widzę, że naprawdę jesteśmy olbrzymimi przeciwieństwami. Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają... Są rzeczy, które nas łączą i na pewno jest to praca, zainteresowania, śpiew i to, że potrafimy się zrozumieć, wspomóc i wspierać, bo to jest bardzo ciężki zawód i chyba trudno byłoby go zrozumieć osobie z zewnątrz. Ale jest też dużo różnic. Roberto: Szczerze, nie lubię nieporozumień, zgrzytów, pretensji. Nigdy się nie kłócę. Mam niewyczerpane pokłady cierpliwości, i sporadycznie, jak już naprawdę za dużo zaakceptuję i w końcu mi się przebierze, mówię: „Basta, wystarczy już tego wszystkiego”. Ale jestem bardzo tolerancyjny, ustępliwy, dla mnie najważniejsze jest to, żeby moja żona i moje dzieci dobrze się czuli. Zawsze staram się by były szczęśliwe, by robiły to, co chcą, daję im poczucie wolności we wszystkim. Jeśli moja żona czegokolwiek pragnie, zawsze mówię tak (śmiech). Aleksandra: Roberto jest tak wylewny, tak ciepły, tak gorący, prawdziwy sycylijski temperament. Pod tym względem potrafi niesamowicie zadbać o kobietę. Komplementy dla niego to chleb powszedni. Jest właściwie wymarzonym facetem. Ale nie ma sielanki, czasami pojawią się jakieś sprzeczki, jak w każdym związku. Uważam, że ktoś, kto mówi, że zawsze jest cudownie i różowo, kłamie. Zresztą muszę się przyznać, że często te spięcia pojawiają się z mojej strony, bo ja jestem taka dociekliwa, uparta i wszystko chcę robić po swojemu. Zazwyczaj są to sprzeczki o drobiazgi, że dał słodycze Malence przed obiadem, albo położył mokry ręcznik na łóżko. Głupoty, ale ja się czepiam, jestem okropna pod tym względem. Próbuję nad tym zapanować, popracować nad swoim charakterem, ale ciężko mi idzie (śmiech). Roberto: Mnie nie opuszcza dobry humor, wstaję rano i jestem w świetnym humorze, zauważyłem, że obie moje córki są do mnie podobne, każdy nowy dzień witają z radością. Ale Aleksandra jest tak skonstruowana, że prawie zawsze budzi się nachmurzona, dopiero jak wypije swoją herbatę, jest lepiej. Mój pozytywny nastrój jest przeciwieństwem jej porannego niezadowolenia: zrywam się z łóżka i mam ochotę żartować, śmiać się, robić głupoty, śpiewać pod prysznicem, i nie tylko. Czasami Aleksandra przychodzi do mnie i mówi: „Śpiewasz od dwóch godzin, basta, mam tego dość” (śmiech). Malena ma to w genach po mnie, śpiewa od rana do wieczora. To jest kwestia temperamentu. Gdyby chciała Pani sprawić przyjemność Roberto, co wywołałoby jego błogi uśmiech? Aleksandra: Powiem prawdę: wystarczy, że podejdę do niego, przytulę i dam mu buziaka. Nawet, jak go tylko przytulę i obejmę, wiem, że to będzie moment, kiedy na jego twarzy pojawi się uśmiech od ucha do ucha. Jemu nie sprawiają przyjemności rzeczy materialne. Liczą się ciepłe gesty, czułość, dobre słowo. Dwie bardzo silne osobowości, dwoje wielkich artystów światowej sławy, to Wasze „życie we dwoje” wcale nie było skazane na sukces. A jednak udało się. Roberto: Tak, ale wie pani dlaczego? Bo tak naprawdę ja wcale nie mam silnej osobowości. W rzeczywistości na wszystko się zgadzam, jestem ustępliwy, zawsze mówię - tak, każdemu przyznaję rację. Wszystkim chciałbym sprawić przyjemność: mojej żonie, dzieciom, rodzicom, całej mojej rodzinie, przyjaciołom, dziennikarzom, agentom… Jestem kimś, kto kocha spokój i harmonię, myślę, że ktoś taki jest po prostu łatwy we współżyciu. Aleksandra: Roberto jest bardzo silną osobowością, ale to bardzo. Jesteśmy obydwoje uparci, zresztą on na pewno powie, że nie jest, a jest jak diabli, ja też. Często jest tak, że każdy chce postawić na swoim, chociaż Roberto zaraz powie, że mi pozwala na wszystko i jest w tym też trochę prawdy. Zawsze się śmieję: „Owszem, pozwalasz mi na wszystko, bo nie lubisz się tym zajmować”. Ja uwielbiam remonty, naprawy, kupowanie mebli, wymyślanie, sprzątanie, pranie, gotowanie, układanie na półkach, porządkowanie szaf… sprawia mi to ogromną frajdę i jemu jest z tym wygodnie. Ale Roberto jest niesamowicie dobrym człowiekiem, co bywało jego wadą, ponieważ jak jest nas dużo: rodzice, siostra, bracia, żona, dzieci, teściowie, to on chce, żeby wszystkim było dobrze. Tłumaczę mu mówię, że tak się nie da. W życiu trzeba podejmować wybory, a to zawsze rodzi nieporozumienia. Jesteście już sześć lat razem. W którym mieście jest Państwa dom? Aleksandra: Nie ma takiego miasta, gdzie przebywamy najczęściej. Mieszkamy w Polsce. Ja mam dom w Warszawie, Roberto ma dom pod Paryżem, to są dwa nasze miejsca, gdzie- osobno wprawdzie - ale każde z nas spędziło całe swoje życie. W Warszawie są nasze rzeczy, ale żeby mieć poczucie, że stworzyło się dom, trzeba tam przebywać długo, a my jesteśmy cały czas na walizkach. W zeszłym roku dużo śpiewałam w Paryżu. Nasze ostatnie trzy miesiące to maraton: Paryż, Monte Carlo, Puerto Rico i teraz Nowy Jork. Roberto: Wszędzie jest mi dobrze. W Warszawie czuję się jak w domu, Paryż to moje miasto, kiedy jestem w Nowym Jorku czy Londynie, też jestem u siebie. Właściwie całe życie nieustannie podróżowałem, poza tym proszę pamiętać, że moja rodzina pochodzi z Sycylii, rodzice poznali się jako nastolatkowie w Paryżu, gdzie dziadkowie wyemigrowali za lepszym życiem, ale korzenie mamy sycylijskie. Sycylia od wieków była kolonizowana, jest zadziwiającą mieszanką różnych ludów i kultur, więc tę multikulturowość mam prawdopodobnie w genach. Co zawsze wozi Pani w swojej walizce? Aleksandra: Może śmiesznie to zabrzmi, ale... rzeczy do jedzenia. W Polsce pakuję naturalną, organiczną Vegetę, bo nigdzie indziej jej nie ma. Zawsze mam przyprawy, które kupiłam na Sycylii, to specjalna mieszanka do spaghetti, ale jest obłędna, więc używam jej do wszystkiego. I trzecia rzecz, polski ciemny chleb, kupuję cztery - pięć bochenków i mrożę. Potem kilka kromek odmrażam sobie na śniadanie, tostuję i mam pyszny, chrupiący, ciepły, polski chleb w Londynie, Paryżu albo Nowym Jorku. Lubi Pan gotować dla żony? Roberto: Uwielbiam, ale jak już coś ugotuję to zazwyczaj sam to potem zjadam (śmiech). Wie pani jak to jest, na początku zakochana kobieta zachwyca się wszystkim, co mężczyzna jej ugotuje, a z biegiem czasu coraz mniej rzeczy jej smakuje. Więc ja coraz rzadziej gotuję. To Aleksandra głównie gotuje, poza tym często towarzyszy nam rodzina więc zawsze znajdzie się w towarzystwie znakomity kucharz. Co jeszcze w nowej VIVE! 3/2019? Dlaczego Anna Mucha nie została prawniczką, nie wybrała kariery w Hollywood i… czy „wraca na rynek”? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna - połączyła ich opera… „Napój miłosny” wystawiona w londyńskiej Covent Garden – przypadek czy przeznaczenie?Tajemnice najsłynniejszego małżeństwa na świecie, królowej Elżbiety II i księcia Filipa. Co ukształtowało Patryk Vegę jako twórcę, skąd czerpie motywację, co sprawiło, że zwrócił się do Boga. Ilona Łepkowska: „Nie jestem księżniczką w zamku na szklanej górze – wiem, jak życie może kopnąć w tyłek”, mówi królowa polskich seriali. A także: w Las Vegas ślub może wziąć każda para, która uzyska tak zwany marriage license. I może go udzielić sam… Elvis Presley.