Po bolesnym rozwodzie Aleksandra Konieczna wybrała samotność. Sąsiedzi wciąż pytają, dlaczego nie ma partnera. Ma na to jedną odpowiedź
Aleksandra Konieczna porzuciła życie w Warszawie i wybrała samotność na wsi. Po rozstaniu z partnerem aktorka jasno deklaruje: dziś liczy się dla niej tylko spokój i cisza.
Aleksandra Konieczna zaskoczyła szczerym wyznaniem o swoim życiu prywatnym. Aktorka porzuciła Warszawę i zamieszkała na wsi, wybierając samotność oraz spokój. Po rozstaniu z partnerem nie szuka już miłości, a jej decyzja ma związek z trudnymi doświadczeniami z przeszłości i potrzebą harmonii. Aleksandra Konieczna samotność – dlaczego zakończyła związek Aleksandra Konieczna nie ukrywa, że jej życie uczuciowe przeszło ogromną zmianę. Jeszcze kilka lat temu była szczęśliwa u boku partnera, jednak dziś otwarcie mówi o zakończeniu tej relacji. Jak przyznała, był to prawdopodobnie jej ostatni związek. Aktorka podkreśliła, że rozstanie było częścią naturalnego biegu wydarzeń. „Rozstaliśmy się. Myślę, że on był moim ostatnim partnerem” – wyznała. Dodała również, że choć samotność bywa trudna, akceptuje ją jako element swojego życia. To właśnie Aleksandra Konieczna samotność stała się świadomym wyborem, a nie przypadkiem. Aktorka jasno zaznacza, że dziś najważniejszy jest dla niej spokój i równowaga. ZOBACZ TEŻ: Córka jest jej całym światem, wychowała ją samodzielnie: "Na drugim etacie byłam mamą, która zawsze jest za późno" Życie na wsi: Aleksandra Konieczna i przeprowadzka pod Warszawę Symbolicznym momentem zmiany była przeprowadzka z Warszawy na podwarszawską wieś, w okolice lasu. To tam aktorka odnalazła przestrzeń, której wcześniej jej brakowało. O nowym etapie życia jako pierwszy poinformował dziennikarz Łukasz Maciejewski, który odwiedził Konieczną i nie krył podziwu dla jej decyzji. Również córka aktorki, Julia M. Maj, potwierdziła zmianę, mówiąc wprost: „Mama mieszka teraz w lesie”. Nowe otoczenie przyniosło Koniecznej poczucie harmonii. Aktorka przyznaje, że mimo poznawania nowych miejsc i ludzi, ma wrażenie, jakby to miejsce było jej od dawna bliskie. Trudna przeszłość aktorki – małżeństwo i samotne macierzyństwo Za decyzją o samotności stoją także bolesne doświadczenia z przeszłości. Po nieudanym małżeństwie z reżyserem Andrzejem Majem aktorka została sama z ośmiomiesięcznym dzieckiem. Wspomnienia z tamtego okresu są wciąż bardzo wyraźne. Konieczna opowiadała o momencie, który przesądził o jej decyzji o odejściu. Zobaczyła strach w oczach swojego dziecka i natychmiast podjęła decyzję o zmianie życia. Jak później przyznała, „to nie było łatwe małżeństwo”, a poczucie braku stabilnej rodziny miało ogromny wpływ na jej dalsze wybory. CZYTAJ TEŻ: Aleksandra Konieczna pochodzi z rodziny katolickiej, ale zmieniła wyznanie. "W pewnym momencie się przechrzciłam" Aleksandra Konieczna o relacjach: „Te historie burzą spokój” Dziś aktorka nie szuka już partnera w tradycyjnym sensie. Podkreśla, że relacje damsko-męskie nie są jej potrzebne do szczęścia. „Te wszystkie damsko-męskie historie to już nie chcę. One burzą spokój i gmatwają w głowie” – powiedziała. To jasna deklaracja, że Aleksandra Konieczna samotność traktuje jako świadomą drogę życiową. Nie oznacza to jednak całkowitego zamknięcia się na ludzi. Aktorka dopuszcza relacje oparte na przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu, jednak bez angażowania się w związki romantyczne. Nowe życie i reakcje sąsiadów Życie na wsi przyniosło nie tylko spokój, ale także nowe doświadczenia społeczne. Konieczna przyznaje, że jej styl życia budzi zdziwienie wśród sąsiadów. „Żyję sama. Sąsiedzi dziwią się, gdzie się taka uchowałam” – mówi z humorem. Mimo licznych zaproszeń na lokalne wydarzenia, takie jak spotkania w bibliotece czy remizie, aktorka podchodzi do nich z dystansem. Podkreśla, że traktuje je bardziej jako okazję do poznania lokalnego folkloru niż sposób na nawiązywanie relacji romantycznych. Aleksandra Konieczna samotność zamieniła w swoją siłę. Jej decyzja o życiu w ciszy i z dala od miejskiego zgiełku pokazuje, że dla niej najważniejsze stały się spokój, uważność i wewnętrzna równowaga. Źródło: Plejada, Pomponik, Twój Styl,
W filmie zadebiutowała, mając prawie 50 lat, odniosła spektakularny sukces. Początek jej aktorskiej drogi był skomplikowany
"Poczułam, że to wszystko jest nie takie, jak bym chciała", wspomina Aleksandra Konieczna
"Przyszłam na świat w małym miasteczku w górach i stamtąd przywędrowałam do teatru, do kina. W liceum zaczęłam bardzo dużo czytać. Rozpływałam się w świecie i pejzażu autora. Odczuwałam to jako najbardziej intymne spotkanie z drugim człowiekiem", wspomina Aleksandra Konieczna. W filmie zadebiutowała, mając prawie 50 lat. Za rolę Zofii Beksińskiej otrzymała mnóstwo nagród. Trafiła do mainstreamu. Przez następne siedem lat dostała kolejne wyróżnienia. A mimo to wraca do teatru. Czego szuka, dokąd zmierza i o jakim domu marzy Aleksandra Konieczna, sprawdzała w ciemności i szeptem Katarzyna Piątkowska. Tak wspomina rodzinny Prudnik i początek aktorskiej drogi. Aleksandra Konieczna o początkach aktorskiej drogi, karierze i rodzinnym Prudniku Takie docenienie przez widzów, przez kolegów jest przyjemne? Jest, ale gdy pierwszego Orła dostaje się, mając prawie 50 lat, kiedy trochę się już wie o życiu, troszkę się go najadło, troszkę na nie napatrzyło, nie można odlecieć z tego powodu, wystrzelić. [...] Przede wszystkim jestem aktorką teatralną i całe lata trenowałam u najlepszych reżyserów w tym kraju. Rozwijałam się. Mam więc w tym zawodzie spore mocowanie. I nie pragnęła Pani grać w filmach? Nie odczuwałam niedosytu z tego powodu, że w nich nie gram. Czy film przyszedł do Pani w dobrym momencie życiowym? Powiedziałabym, że w średnim. Nie chciałabym więcej o tym opowiadać, ale nagroda za rolę Zosi Beksińskiej zdarzyła się właśnie w takim słabowitym momencie. I bardzo mi pomogła. Nagle musiałam się ładnie ubrać, wyjść do ludzi, pojawić się na różnych galach i festiwalach filmowych. To nie tak, że nagle wszystko w moim życiu dzięki niej się zmieniło, ale nie mogę zaprzeczyć, że miała na mnie duży wpływ. „Ostatnia rodzina” dostała tak dużo nagród, że dzięki temu wpłynęłam nagle do mainstreamu. Wie pani, pani Kasiu, co było zabawne? To, że dziennikarze musieli dużo szperać, żeby coś o mnie wyszperać, a potem dziwili się, że już wcześniej coś robiłam, mnóstwo ról teatralnych, sporo teatrów telewizji, reżyserie teatralne. Ach, ta moja kariera ma różne przypływy i odpływy. Teraz wracam do teatru. Za chwilę będę aktorką Teatru Powszechnego. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Odnalazł siłę i odwagę, by opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Robert Kudelski wprost mówi o chorobie otyłościowej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/12/forum-0297721424-368f1f6.jpg" width="5616" height="2390" alt="Ostatnia rodzina (2016) (The Last Family) Dawid Ogrodnik, Aleksandra Konieczna, Andrzej Seweryn *Filmstill - Editorial Use Only*,Image: 297721424, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Image" title="Ostatnia rodzina (2016) - filmstill" /> Wracając do Pani rodzinnego Prudnika… W Pani była chęć wyrwania się stamtąd do wielkiego miasta? Gdy się do niego wyrwałam, nie uświadamiałam sobie tej chęci. Kiedyś na konkursie recytatorskim ktoś powiedział, że może powinnam pomyśleć o aktorstwie, bo jestem taka podobna do Joanny Szczepkowskiej. I chociaż chciałam zdawać na romanistykę, pomyślałam: Co mi zależy? Przecież egzaminy wstępne do szkoły teatralnej są wcześniej niż inne. Spróbowałam. I zestrzelony (śmiech). W moim rodzinnym miasteczku starałam się o tych planach nie opowiadać nikomu, żeby mi skrzydeł nie podcinano. Muszę przyznać, że im jestem starsza, tym mam coraz większą akceptację ludzkich słabości, swoich też. Myślę, że to idzie w kierunku, że im większą mam dla siebie pobłażliwość i łagodność, tym większą mam dla innych. Do szkoły teatralnej zdała Pani za pierwszym razem, a potem jednak pragnienie studiowania romanistyki ściągnęło Panią do Francji. Uczyłam się teatru, patrzyłam na wielki, piękny Stary Teatr w Krakowie, do którego jeździliśmy z klasą na przedstawienia. A potem, gdy po szkole trafiłam do Warszawy, do Teatru Współczesnego, poczułam, że to wszystko jest nie takie, jak bym chciała. W Krakowie byli świetni reżyserzy, Jarocki, Wajda, był rozmach w plastyce przedstawień, były wielkie role, była magia. W Warszawie się rozczarowałam. Musiała Pani jechać aż do Francji? Nie mogła po prostu do Krakowa? Nie miałam takiego pomysłu, ale czułam, że potrzebuję piękna. Myślałam, że to, czego szukam, będzie albo w teatrze, albo we Francji, w Paryżu i we wszystkim, co francuskie. Moje pierwsze zderzenie z teatrem warszawskim było nieudane, wydawał mi się mały, mieszczański i nie sprostał moim wyobrażeniom. Spróbowałam Paryża. Miałam przyjaciółkę, która w 1978 roku wygrała konkurs konserwatorski i w Paryżu właśnie założyła pracownię na Montmartrze. Wśród butików, marszandów, w najpiękniejszym miejscu tego miasta. Gdy dowiedziała się, że chcę emigrować, zaproponowała, żebym przyjechała do niej. Uczyłam się konserwacji obrazów. Nieustanne bycie wśród dzieł sztuki było dla mnie zachwycające. Od rana do wieczora. Kocham piękno. Bez piękna wykonuję trzy histeryczne wdechy, jak ryba wyrzucona na brzeg, i mnie nie ma. Uważam, że rzeczywistość taka jeden do jednego jest trudna do zniesienia. Na szczęście mam możliwość wchodzić w świat wyobrażony. I jeszcze mi za to płacą pieniądze. Hulaj dusza! TYLKO W VIVIE!: Rodzicie nie chcieli, by została aktorką, bardzo się o nią bali. Dziś nieustannie ją wspierają Przeznaczenie jednak było silniejsze od francuskiego piękna. Okazało się, że w Warszawie reżyser Szczepan Szczykno wymyślił sobie, że ściągnie mnie do Teatru Dramatycznego, żebym zagrała matkę Prousta w adaptacji siódmej części „W poszukiwaniu straconego czasu”, czyli w „Czasie odnalezionym”. Jak przyleciałam do Warszawy i poszłam do Pałacu Kultury na spotkanie z dyrektorem Maciejem Prusem, okazało się, że on w ogóle nic o mnie nie wie i nie wie, o co chodzi. Gdy wyszłam z dyrektorskiego gabinetu, minął się ze mną na schodach reżyser Prousta, Waldemar Matuszewski. Za chwilę znów otworzyły się drzwi gabinetu i usłyszałam: „Niech pani poczeka, niech pani tu wróci”. Siedziałam, rozmawiałam, widziałam coraz bardziej rozpromienione oczy reżysera… [...] Dobrze już wtedy Pani było w warszawskim teatrze? Trochę jednak czułam niedosyt reżyserów i przez lata w Dramatycznym było z tym słabo. Ale jak się zaczęli pojawiać Piotr Cieplak, potem Grzegorz Jarzyna, który zrobił przedstawienie „Niezidentyfikowane szczątki ludzkie, czyli prawdziwa natura miłości”, w którym dał mi rolę jasnowidzki, wieszczki i narkomanki Benity, od tego czasu zaczęło jakoś hulać. Potem jeszcze pierwsze przedstawienie w Warszawie zrobił Krystian Lupa… Marzyła Pani o rolach u wybitnych krakowskich reżyserów, ale w Warszawie? W ogóle o żadnej roli nie marzyłam. W pewnym momencie poczułam, że się skundliłam artystycznie, wyczerpałam, zwiędłam, wpadłam w jakąś dziurę i nie rozwijałam się. I przestałam marzyć. Tak było aż do momentu, kiedy pojawili się reżyserzy, których pragnęłam. Potem związałam się z TR i Grzegorzem Jarzyną i ten związek trwał aż do „Ostatniej rodziny”. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 19 grudnia. Źródło: Viva! 24/2024
Córka jest jej całym światem, wychowała ją samodzielnie: "Na drugim etacie byłam mamą, która zawsze jest za późno"
Aleksandra Konieczna mówi o trudach życia matki aktorki
Aleksandra Konieczna odniosła ogromny sukces. Od początku swojej kariery ogromną miłością darzyła teatr, w filmie debiutowała mając prawie 50 lat. Dziś jest laureatką wielu nagród i wyróżnień, ale dla niej najważniejsze było zawsze to, co działo się w domu. Aktorka w wieku 31 lat doczekała się ukochanej córki, Julii. Po rozstaniu z partnerem samodzielnie wychowywała dziecko. Niełatwo było jej dzielić pracę z macierzyństwem. W najnowszym wywiadzie VIVY! aktorka opowiedziała również o życiu aktorki matki. Okazuje się, że córka poszła w jej ślady. Julia Maj kończyła produkcję w łódzkiej szkole filmowej. Już w trakcie nauki podjęła odważną decyzję, czuła, że nie będzie robiła filmów. Po ukończeniu szkoły rozpoczęła studia prawnicze. Dziś obie panie łączy fantastyczna relacja. Aleksandra Konieczna jest dla córki przyjaciółką. Ufają sobie, inspirują i zawsze stoją za sobą murem. Co Aleksandra Konieczna zdradziła na temat macierzyństwa w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 20.12.2024 r.] Aleksandra Konieczna o macierzyństwie i życiu aktorki matki. Aktorstwo nie sprzyja macierzyństwu. Życie aktorki matki jest trudne? Niestety bardzo trudne. Dla mnie teatr był luksusem. Odpoczynkiem. Na drugim etacie byłam mamą, która zawsze jest za późno. Nie było to łatwe. Myśli Pani o tamtym czasie, tamtych wyborach? Myślę i niczego nie żałuję, bo niczego bym nie zmieniła. Dla mojej córki to, że jestem aktorką, było zupełnie normalne. Gdy jej koleżanki jeszcze w podstawówce odkryły, czym się zajmuję, egzaltowały się, zazdrościły jej, że gdy się budzi, może mi, aktorce, powiedzieć „dzień dobry”. A dla mojej córki normalne było, że ja jestem taka, jaka jestem, i uprawiam to, co uprawiam, i tak wygląda nasze życie. TYLKO W VIVIE!: Rodzicie nie chcieli, by została aktorką, bardzo się o nią bali. Dziś nieustannie ją wspierają Córka nie ma pretensji, że za mało czasu jej Pani poświęcała? Jeszcze żadnych nie zgłosiła. Ale jestem gotowa w każdej chwili uklęknąć przed nią i przeprosić szczerze za to, że zgrzeszyłam. Że mam na sumieniu grzech zaniechania. Moja przyjaciółka pomogła mi to sobie uświadomić. Ciężko jest się samemu przebić przez własną niepokorę, buńczuczność, przez to rozdanie, że jestem rodzicem, czyli kimś wyżej i kimś nieomylnym. Ale mam też taką rozkminę, że gdybym poświęciła cokolwiek ze swojego rozwoju, nie upominała się o siebie, moja córka nie widziałaby twórczej kobiecości, bardzo produktywnej, niepokornej, rozwydrzonej, odważnej. Szczęśliwej? Też szczęśliwej. Poprzez spełnienia. Człowiek w każdym momencie sam produkuje swoje życie. Nikt nie ma nudnego życia, bo ono jest nudne. Nie jest. Sami je sobie takim robimy. TYLKO NA VIVA.PL: Odnalazł siłę i odwagę, by opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Robert Kudelski wprost mówi o chorobie otyłościowej Pani bierze sprawy w swoje ręce i stara się mieć wpływ na swoje życie, żeby nie było nudne? Staram się. Nie chcę przez to powiedzieć, że stale mi się udaje, bo tak nie jest. Po prostu doświadczam. A jeżeli doświadczam i dostaję w dupę, to też mi coś mówi. Uczy rozwiązań. Ja na maksa kombinuję. I analizuję. Życie bez analizy nie istnieje. Dzięki niej zyskuję coraz większą samoświadomość. Ale to także prawda, że takie wieczne analizowanie bywa męczące. Jak wyczuwam natłok, nacisk i zmęczenie samą sobą i swoją analizą, to bardzo szybko umiem się teleportować do spa. Lubię reset i cały czas się go uczę. [...] Często Pani wraca do rodzinnego domu? Pewnie, bo mam do kogo. Tam mieszkają moi rodzice, siostra, która razem z mężem pod Prudnikiem zbudowała domek. Poza tym mam cudowną córkę, która pragnie konsolidować rodzinę. Wyjazdy, spotkania rodzinne, to wychodzi od niej. I to jest piękne. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 19 grudnia. Źródło: Viva! 24/2024
Aleksandra Konieczna pochodzi z rodziny katolickiej, ale zmieniła wyznanie. "W pewnym momencie się przechrzciłam"
Aktorka jest dziś częścią Kościoła prawosławnego
Aleksandra Konieczna, ceniona polska aktorka i laureatka wielu prestiżowych nagród filmowych, znana m.in. z ról w filmach takich jak "Ostatnia rodzina" czy "Boże Ciało", w jednym z ostatnich wywiadów, którego udzieliła Michałowi Misiorkowi dla Plejady, podzieliła się osobistą historią na temat swojej duchowej drogi. Artystka, wychowana w rodzinie katolickiej, ujawniła, że na pewnym etapie życia podjęła decyzję o zmianie wyznania, co było dla niej momentem głębokich refleksji i przemiany. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 02.12.2024 r.] Aleksandra Konieczna zmieniła wyznanie W rozmowie z Michałem Misiorkiem Konieczna przyznała, że jej dzieciństwo i młodość były związane z tradycją katolicką. Zmiana zaszła po 30. roku życia. "Doznałam mistycznego objawienia", wyznała aktorka. Okazało się, że w pewnym momencie w jej głowie pojawił młody męski głos, który mówił coś w nieznanym jej języku. Nie umiała tego wówczas zinterpretować, ale te słowa wracały do aktorki jeszcze kilka razy. "Aż w końcu zrozumiałam, że jest to starocerkiewna modlitwa. Jednak przez kilka lat nic z tym nie zrobiłam", wspominała. Momentem, który zaważył na jej dalszej drodze duchowej, była wizyta w cerkwi na warszawskiej Pradze. "Zdobyłam się na odwagę i podeszłam do popa. On zaprosił mnie na rozmowę, z której wynikło, że jestem prawosławna", wyznała Aleksandra Konieczna w rozmowie z Plejadą. Aktorka dodała, że nie jest to zresztą niemożliwe, ponieważ część jej rodziny podchodzi z Ziem Odzyskanych i od dziecka polsko-ukraiński język pojawiał się w jej życiu. "Drugi mąż mojej babci był Ukraińcem i to moje prawosławie mogło wziąć się od niego. Mama zawsze mi powtarza, że nie jestem Ukrainką z krwi. Ale odpowiadam jej na to, że nie obchodzi mnie dziadek, którego nie znałam, tylko ten, przy którym dorastałam. A on nigdy nie chciał chodzić do naszego kościoła, jak się modlił, to kreślił krzyż inaczej niż my i mówił po ukraińsku", opowiadała Konieczna. Aktorka jest dziś częścią Kościoła prawosławnego. Obchodzi prawosławne święta i chodzi do cerkwi. Nie jest za to zdecydowana, w jakim obrządku chciałaby być pochowana. "Choć prawda jest taka, że prawosławne rytuały są wyjątkowe – bardziej teatralne, mantryczne, takie spod brzucha. A dodatkowo – pozbawione interpretacji Pisma Świętego", wyznała. Czytaj też: To już potwierdzone. Aleksandra Konieczna rozstała się z młodszym od siebie partnerem: „To zbyt skomplikowane”
To już potwierdzone. Aleksandra Konieczna rozstała się z młodszym od siebie partnerem: „To zbyt skomplikowane”
„Tych wszystkich damsko-męskich hec to już nie chcę”
W najnowszym wywiadzie Aleksandra Konieczna opowiedziała o swoim obecnym statusie! W rozmowie z Plejadą potwierdziła, że obecnie jest singielką i ma nadzieję, że tak pozostanie już na zawsze, chociaż stan zakochania jej nie opuszcza... Aleksandra Konieczna opowiedziała o swoich związkach W rozmowie z Michałem Misiorkiem dla portalu „Plejada” Aleksandra Konieczna zdecydowała się uchylić rąbka tajemnicy na temat swojego życia miłosnego. Przyznała, że bycie DDA (Dorosłym Dzieckiem Alkoholika) miało bardzo duży wpływ na jej życie uczuciowe. Przypomnijmy, że ma za sobą nieudane małżeństwo z reżyserem Andrzejem Majem, który również był uzależniony od alkoholu. „Osoba z DDA wchodzi zarówno w miłosne, przyjacielskie, jak i zawodowe relacje współuzależnieniowe. [...] To nie jest więc tak, że byłam ofiarą i mąż zgotował mi piekło. To raczej ja sama, swoimi nieświadomymi wyborami, to piekło sobie zgotowałam. Ale w pewnym momencie poszłam na terapię, zaczęłam się leczyć i z niego wyszłam. Nie byłoby to jednak możliwe, gdy nie świadomość, którą zyskałam i gdyby nie moja odwaga. A przypominam, że miałam wtedy małą córkę” opowiadała. Czytaj również: Chciała wierzyć, że miłość przezwycięży zło. By ocalić siebie, Aleksandra Konieczna musiała odejść Później padły pytania o obecny status cywilny artystki, która przez jakiś czas zwodziła rozmawiającego z nią dziennikarza. Przyznała, że jest zakochana, ale w drzewach, a także „Nieustannie, nieustająco i do końca swoich dni” w swojej córce. Później zdecydowała się jednak wyjawić prawdę, że obecnie nie ma partnera. „To zbyt skomplikowane. Nieraz nawet podszczypywałam moje koleżanki obracające się w pewnych kręgach, by mnie z kimś poznały. Na przykład z jakimś poznaniakiem – to ponoć fajni faceci. Ale mówiły mi, że jestem znana i samotna, więc trudno będzie mi kogoś znaleźć. Te cechy mnie dyskwalifikują” przyznała. Aleksandra Konieczna chce już na zawsze pozostać singielką To wyznanie zaskoczyło niejedną osobę: jeszcze niedawno aktorka spotykała się z młodszym od siebie parterem, który miał przynieść w jej życiu powiew świeżości. „Nie mam poczucia, że mój partner jest ode mnie młodszy. Po prostu jest młody. A ponieważ ja też czuję się młoda, no to oboje jesteśmy – metaforycznie – ludźmi w trampkach” mówiła wówczas w Twoim Stylu. Teraz aktorka postawiła sprawę jasno, i przyznała że ten związek to już przeszłość: „Rozstaliśmy się. Myślę, że on był moim ostatnim parterem. Być może do tej pory powinniśmy razem być, ale stało się inaczej. Tak się po prostu życie plecie. Zakładam, że tak, jak ma się pleść. Choć samotność jest trudna do konsumpcji” mówiła. Mimo tego aktorka przyznała także, że ma nadzieję, że już więcej... nigdy się nie zakocha. „Teraz pragnę przede wszystkim spokoju. Natomiast chciałabym się zaprzyjaźnić z jakimś mężczyzną. Oni inaczej patrzą na świat niż kobiety. Nasze punkty widzenia mogłyby się uzupełniać. Ale tych wszystkich damsko-męskich hec to już nie chcę. One burzą spokój i gmatwają w głowie” wyznała. Zobacz również: Uciekła z toksycznego związku. Dzięki nowemu partnerowi Aleksandra Konieczna uwierzyła w miłość Źródło: Plejada
Uciekła z toksycznego związku. Dzięki nowemu partnerowi Aleksandra Konieczna uwierzyła w miłość
Po rozstaniu z mężem nie zamknęła swojego serca na miłość. Aleksandra Konieczna jest szczęśliwie zakochana i u boku ukochanego buduje swoje życie. Aktorka niewiele mówi na temat życia prywatnego, ale kilka lat temu zrobiła wyjątek. Jak poznała partnera? [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ-u 18.11.2024 r.] Aleksandra Konieczna: pierwsze małżeństwo, toksyczny związek Aleksandra Konieczna ma za sobą zakończone małżeństwo. W latach 90. poślubiła reżysera Andrzeja Maja. Choć znajomi ostrzegali ją przed tym związkiem, ale ona poszła za głosem miłości. Para doczekała się córki, Julii. Jednak wspólna przyszłość nie była im pisana. Partner aktorki mierzył się z problemem alkoholowym. Długo myślała, że siłą swojej miłości go uleczy, zmieni… Próbowała walczyć. Nie udało jej się pomóc partnerowi wyjść z uzależnienia. W pewnym momencie Aleksandra Konieczna zdała sobie sprawę z tego, że musi wydostać się z tego związku. „Byłam współuzależniona, a to jest taka sama choroba jak uzależnienie. Tyle że nie ma tu prostego niszczyciela chemicznego – alkoholu, narkotyków. Coś umiera w człowieku przez sam związek z uzależnionym partnerem. Podejmuje się pijane decyzje, w malignie naraża zdrowie. To obłęd. Myślę, że gdyby nie pomoc psychologów i mnóstwo lektur, nie wyszłabym z tego”, mówiła w 2019 roku w rozmowie z Twoim Stylem. Odeszła, by ocalić siebie, zapewnić bezpieczeństwo i spokojne dzieciństwo córce. „Pewnego dnia w oczach ośmiomiesięcznego dziecka zobaczyłam strach. Następnego dnia się spakowałam. Bo wiedziałam, że jeśli tego nie zrobię, te oczy będą coraz większe, bardziej przerażone”, dodawała Agnieszce Litorowicz-Siegert. Terapia pomogła jej stanąć na nogi. Jednak trudne doświadczenia odbiły się na stanie zdrowia ulubienicy widzów. Aleksandra Konieczna przeszła udar mózgu, potem operację kręgosłupa i serca. Czytaj też: Dziś jest żoną Englerta, ale przed laty Marta Lipińska zostawiła męża, za którego wyszła z wielkiej miłości Aleksandra Konieczna, 13 sierpnia 2009 Aleksandra Konieczna, Viva! 2017 rok Aleksandra Konieczna jest w związku z młodszym partnerem Nieoczekiwanie w życiu Aleksandry Koniecznej pojawiła się miłość. Aktorka niewiele mówi o swojej relacji. Nie da się ukryć, że jest szczęśliwie zakochana. „Pewne sprawy chce zatrzymać tylko dla siebie. Ale jest szczęśliwa, jak nigdy przedtem. Czuje się kochana”, donosiła Rewia. Ukochany Aleksandry Koniecznej jest od niej młodszy. Jednak dla pary wiek nie ma żadnego znaczenia, liczy się ich uczucie. „Nie mam poczucia, że mój partner jest ode mnie młodszy. Po prostu jest młody. A ponieważ ja też czuję się młoda, no to oboje jesteśmy – metaforycznie – ludźmi w trampkach”, opowiadała aktorka. Jak się poznali? W jednym z wywiadów gwiazda „Na Wspólnej”, zdradziła, że ich ścieżki splotły się na premierze filmowej. Aleksandra Konieczna nie ukrywa, że mężczyzna, który chce związać się z aktorką i wkroczyć do jej świata, powinien być człowiekiem odważnym. „Najlepiej iść w takie miejsce, w którym dobrze się czuje i robi to, co lubi. W naszym przypadku była to premiera filmu. Odważył się i podszedł. Bo mężczyzna, który zadaje się z aktorką, musi być odważny”, ujawniła w Show. Życie z osobą popularną nie należy do najprostszych, drugiej połówce niełatwo też zachować własną suwerenność. Ukochany Aleksandry Koniecznej nie pozuje na ściankach, unika blasku fleszy – to nie jest jego świat. Artystka szanuje jego decyzję do zachowania anonimowości. Nie podaje też zbyt wielu szczegółów, które mogłyby komukolwiek pomóc w jego identyfikacji. „On ze mną wychodzi, ale od ścianki odpada natychmiast. Nie chce być rozpoznawalny. […] Umówiliśmy się, że w wywiadach nie podaję jego imienia. Ani innych szczegółów ułatwiających identyfikację. I niech tak zostanie”, zwierzała się w Twoim Stylu Agnieszce Litorowicz-Siegert. Źródło: Twój Styl, Pomponik Sprawdź też: Ich romans stał się głośny, mówiło się o ślubie. Ale ten związek się rozpadł. Historia miłości Danuty Kowalskiej i Czesława Langa Aleksandra Konieczna, „Korowód” - nowy film Jerzego Stuhra, konferencja prasowa, 20 lipca 2007 roku
Chciała wierzyć, że miłość przezwycięży zło. By ocalić siebie, Aleksandra Konieczna musiała odejść
„Coś umiera w człowieku przez sam związek z uzależnionym partnerem”
Historia jej życia to gotowy scenariusz na film. Aleksandra Konieczna na ekranie czy w teatrze nie ma sobie równych. Wzrusza, bawi, zachwyca… Nie każdy wie, że w jej życiu prywatnym nie zawsze wszystko układało się rewelacyjnie. Aleksandra Konieczna ma za sobą zakończone małżeństwo. Ten związek wiele ją kosztował. Artystka odeszła od partnera, samotnie wychowywała córeczkę. Nie było jej łatwo, ale znalazła w sobie siłę, by zbudować swoje życie na nowo. I jest idealnym przykładem na to, by nigdy się nie poddawać i patrzeć z optymizmem w przyszłość. Aleksandra Konieczna – historia miłości z byłym mężem. Ten związek odbił się na jej zdrowiu Kilkukrotna laureatka Orłów, wspaniała, wrażliwa artystka. Aleksandra Konieczna stworzyła szereg zjawiskowych kreacji artystycznych w Bożym Ciele, Osieckiej, Jak pies z kotem czy Ostatniej rodzinie. Cieszy się uznaniem fanów, a widzowie pokochali ją za rolę Honoraty z serialu Na Wspólnej. Los nie zawsze był łaskawy dla Aleksandry Koniecznej. Gwiazda ma za sobą trudne doświadczenia. Przed laty zakończyła relację z byłym mężem, reżyserem Andrzejem Majem (artysta odszedł 16 czerwca 2005 roku). Para poznała się w latach 90. XX wieku. Zbliżyła ich do siebie wspólna pasja, a z czasem połączyło wielkie uczucie. Dzieliło ich 15 lat, ale nie zwracali uwagi na różnicę wieku. Oboje pragnęli miłości. Reżyser zauroczył Aleksandrę Konieczną swoją inteligencją i nietuzinkową osobowością. Postanowili nie czekać z decyzją o ślubie, a w 1996 roku doczekali się córeczki Julii. Rodzinne szczęście nie trwało długo… Relacja aktorki i Andrzeja Maja zaczęła się rozpadać. Mroczna tajemnica reżysera dała o sobie znać. Artysta mierzył się z nałogiem alkoholowym. Aleksandra Konieczna starała się wyciągnąć ukochanego ze jego szponów, wierzyła, że się zmieni. Zdała sobie sprawę z tego, że jako partnerka, była osobą współuzależnioną. „We mnie odezwał się głos: siłą swojej miłości go odczaruję, zmienię, uleczę. Nie udało się. Byłam współuzależnioną, a to jest taka sama choroba. Tyle że nie ma tu prostego niszczyciela chemicznego, alkoholu czy narkotyków. Coś umiera w człowieku przez sam związek z uzależnionym partnerem. Podejmuje się pijane decyzje, w malignie naraża zdrowie. To obłęd”, zwierzała się na łamach Twojego Stylu. Czytaj też: Widzowie pokochali go jako Romusia z „Plebanii”. Paweł Gędłek odszedł nagle w wieku 35 lat Aleksandra Konieczna, VIVA! listopad 2017 Relacja pary nie przetrwała próby czasu. W końcu gwiazda zdecydowała się odejść od ukochanego. Zabrała ze sobą córeczkę, która miała zaledwie rok. Decyzja o rozwodzie nie przyszła łatwo, ale jak wyznała aktorka, podjęła ją ze względu na Julię. Chciała jej zapewnić spokojne i szczęśliwe dzieciństwo. „To nie było łatwe małżeństwo. Rodziny, jako takiej nie było. Myśmy się dosyć szybko rozstali. Moja córka miała rok (...). Zobaczyłam kiedyś oczy mojej córki. Okrągłe, ciemne, miałam wrażenie, że zwężone strachem. A może światło tak padało? Nie wiem. Była przekonana, że są to oczy zwężone strachem, u ośmiomiesięcznego dziecka. To była sekunda, kiedy podjęłam decyzję o rozwodzie”, wyznała Aleksandra Konieczna w rozmowie z Uwagą TVN. Sprawdź też: Świetny aktor, syn, brat. Za rolę w filmie Johnny dostał nagrodę na festiwalu w Gdyni. Jaki naprawdę jest Piotr Trojan? Aleksandra Konieczna, Gala Orły 2020 Aleksandra Konieczna zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi Ucieczka z toksycznego związku nie była prosta. Aktorka nigdy nie ukrywała, że gdyby nie pomoc psychologów i mnóstwa lektur, pewnie nigdy by z tego nie wyszła. Aleksandra Konieczna wpadła w wir pracy, z której uciekała do swojej córeczki. Była dla Julii jednocześnie mamą i tatą. Nie było łatwo odnaleźć się w tej rzeczywistości. „Najbardziej pomogła mi terapia. Kiedy oddawałam jej kilka godzin z dnia, odczuwałam to jako luksusowe spa”, opowiadała na łamach Twojego Stylu. Ciężkie przeżycia odbiły się na jej stanie zdrowia. Aleksandra Konieczna w wieku 33 lat przeszła udar mózgu. „Dla starszych kończy się to często niedowładem, paraliżem. Młodzi po udarze na ogół umierają. Rzadko kto przeżywa. A mnie zostało to dane”, opowiadała w wywiadach. Potem borykała się problemami z kręgosłupa szyjnego. Przeszła operację i na pół roku była wyłączona z pracy. Kilka lat później ponownie trafiła do szpitala. Tym razem ze względu na poważne powikłania po operacji serca spędziła w placówce nie dwa tygodnie, a dwa miesiące. „Zdrowie miałam faktycznie efektowne (...). Tamto doświadczenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że mam moc... Jakkolwiek, by to zabrzmiało. Moc do wyciągania siebie samej z najtrudniejszych momentów. Za włosy i do góry”, zwierzała się na łamach Onetu. Aleksandra Konieczna nigdy nie traci pogody ducha. Cieszy się każdą chwilą, spełnia się w swojej pasji. Jej wielką dumną jest córka. Julia studiowała produkcję filmową w Łodzi i kroczy śladami rodziców. Aleksandra Konieczna nie zamknęła swojego serca na miłość. Aktorka jest szczęśliwie zakochana, ale nie ma zamiaru podawać szczegółów, które ułatwiłyby komukolwiek identyfikację ukochanego. „On ze mną wychodzi, ale od ścianki odpada natychmiast. Nie chce być rozpoznawalny”, wyznała na łamach Twojego Stylu w 2019 roku. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Świat Seriali, Plotek.pl, Twój Styl wywiad z 2019 roku Sprawdź też: Laura Łącz była z Krzysztofem Chamcem dwie dekady. Aktorka i jej syn nie dostali po nim spadku
Aleksandra Konieczna: „Gdybym się odmłodniła, to bym straciła robotę!” [WYWIAD]
Zaczęła karierę po pięćdziesiątce, od tego czasu zdobyła trzy Orły, a film z jej udziałem został nominowany do Oscara
Aleksandrę Konieczną zatrzymała dopiero pandemia koronawirusa. Odkąd otrzymała Orła za rolę w „Ostatniej rodzinie”, nie schodziła z planu filmowego. Zagrała w autobiograficznym filmie Janusza Kondratiuka „Jak pies z kotem” żonę Andrzeja Kondratiuka, Igę Cembrzyńską, a także wystąpiła u Jana Komasy w „Bożym Ciele”. Mogliśmy ją ostatnio oglądać w serialach „Król”, na podstawie powieści Szczepana Twardocha, i „Osiecka”, biograficznej opowieści o jednej z naszych największych poetek. W 2020 roku ukazała się także jej pierwsza książka, „Anyżowe dropsy”! Kilka miesięcy temu Aleksandra Konieczna skończyła 56 lat. Przypominamy rozmowę aktorki z Magdaleną Żakowską, która ukazała się w „Urodzie Życia” 5/2020. Magdalena Żakowska: Książkę zaczyna pani tak: „7 marca 2019 roku zaczynam pisać. Nie martwię się o nic. Zaś 7 marca 2020 roku kończę. Zapis roku. Kobiety, którą jestem”. A przy okazji zapis roku, świata, który się w jakimś sensie wraz z epidemią skończył. Aleksandra Konieczna: Na pewno po tej epidemii nie będzie już taki sam. Wczoraj wieczorem wprowadzałam jeszcze ostatnie zmiany i czytając, myślałam sobie: tu się ściskałam, tu się przytulałam, tu się całuję, tu przyjęcie na sto osób, tu festiwal, a dziś… Czyli zapis ostatniego beztroskiego roku w historii ludzkości? Pracowałam nad tą książką bardzo intensywnie, szczególnie przez ostatnie dwa miesiące. Odizolowałam się od świata, bo do pisania potrzebuję ciszy i spokoju, i liczyłam na to, że jak już skończę pisać, to wyjdę wreszcie na powierzchnię, wrócę do świata. Tymczasem świat się zamknął. Czuje pani lęk przed tym, co nas czeka? Oczywiście. Myślę, że wszystkim nam będzie teraz ciężko. Aktorzy, politycy, sportowcy i zwykli ludzie – wszyscy są zagrożeni, bo to bardzo „demokratyczny” wirus. Boję się o bliskich, o rodziców, którzy mieszkają na drugim końcu Polski – na szczęście opiekuje się nimi moja młodsza siostra – o pracę i pieniądze, bo w ciągu pierwszego tygodnia epidemii zawieszono wszystkie produkcje filmowe i telewizyjne, przez najbliższy miesiąc nie czeka mnie żadna praca i nie mam pojęcia co potem. Część produkcji upadnie, część zostanie przełożona w czasie o nie wiadomo ile. Boję się o to, czy i kiedy wszystko się znów ułoży. Już wkrótce zobaczymy panią w dwóch najbardziej oczekiwanych serialach tego roku – „Królu” i „Osieckiej”. To są produkcje, które nakręciliśmy jeszcze w tym dawnym, wesołym czasie. Aleksandra Konieczna napisała książkę z tęsknoty za dzieciństwem Napisała pani: „…chodzę naga w ciemności. I taka chcę być. Także w pisaniu. Zwłaszcza w pisaniu”. Ma pani poczucie, że w jakimś sensie obnażyła się w tej książce? Tak, to ma przede wszystkim związek z wątkiem mojej prababci. To moje sacrum. Babcia Julcia była osobą, którą właściwie uznaję za moją drugą matkę. To ona się mną opiekowała, dawała mi najwięcej miłości, czułości, uwagi i ciepła. Byłam jej oczkiem w głowie i sensem jej życia. W lipcu tego roku skończyłaby 130 lat… Pisanie tej książki wiązało się dla mnie z odkrywaniem tęsknoty za czasem dzieciństwa, przede wszystkim właśnie za nią. To było trudne, bo jej już nie ma, i oczyszczające, bo zrozumiałam, jak bardzo wciąż jest dla mnie ważna, że jest dla mnie archetypem matki. Myślała pani o niej, wychowując własną córkę? Rodzaj macierzyństwa, który uprawiałam i wciąż w jakimś stopniu uprawiam, chociaż moja córka jest już dorosła, nazywam macierzyństwem egzystencjalnym. I rzeczywiście ma on bardzo wiele wspólnego z tym, jak wychowywała mnie prababcia. Moja córka nadała mojemu życiu sens w tym samym stopniu, co ja babci Julci. Jeśli ja jestem statkiem, który pływa po oceanie, to moja babcia jest moją kotwicą. I jako matka chciałabym być taką kotwicą dla mojej córki. Dać jej poczucie bezpieczeństwa, akceptację, choć teraz wszystko się pokomplikowało. Wychowywanie dziecka trochę przypomina relację partnerską, jeśli od początku szanuje się swoje dziecko i się z nim liczy. Trzeba się dopasowywać, dogadywać, akceptować to, że dziecko robi czasem coś, co nam się nie podoba. Ale ma prawo do własnych błędów. Dawała pani córce dużo wolności? Kiedy zaczęło się dojrzewanie, miała wtedy jakieś 13 lat, zasięgnęłam opinii terapeuty i usłyszałam, że jestem na dobrej drodze do tego, żeby stać się matką, która nie zgadza się na autonomizację swojego dziecka. Ogarnął mnie niewyobrażalny wstyd. Ja?! Taka wyluzowana?! Tolerancyjna?! Nowoczesna?! Odpowiedziałam: „Proszę bardzo, niech się autonomizuje, ale sensownie!”. Czyli na moich warunkach! Po tej rozmowie wszystko stało się łatwiejsze. Zrozumiałam, że jej dojrzewanie to mój problem. Że autonomizacja to doświadczanie i próbowanie życia, robienie tego, co dobre i co złe. Czasem lepiej, żeby to złe doświadczenie spotkało je szybciej, bo wtedy nauczy się szybciej wybierać. Dlatego przełamałam się i dałam jej pełną wolność. Na ścianie w pani domu wiszą zdjęcia dwóch kobiet – prababci i córki. Bo to dwie najważniejsze kobiety mojego życia. Witam się z nimi o poranku i żegnam, kiedy kładę się do snu. Uważam, że z nimi dwoma – prababcią i moją młodą Pocahontas – niewiele mi się może w życiu złego zdarzyć. Zobacz też: „Jak każda kobieta biorę udział w wyścigu szczurzyc”, Aleksandra Konieczna szczerze o rolach dla kobiet w kinie i poprawianiu urody EKSKLUZYWNE VIDEO Laureatka Orła 2020 o sobie: „Jestem kurą na środkowej grzędzie” W książce rozlicza się pani z latami dzieciństwa, pisze m.in. o ojcu alkoholiku, o tym, że wraz z rodzeństwem żyliście w strachu – czy wróci i w jakim stanie wróci do domu. Tak jak spora część naszego społeczeństwa jestem dorosłym dzieckiem alkoholika. Mimo że to świadome i przepracowane, to wciąż rozpoznaję w sobie wiele cech DDA – niska samoocena, bardzo wysokie wymagania w stosunku do siebie, ciągła gotowość, zadaniowość, nieumiejętność odpoczywania. To są takie obciążenia, których nigdy pewnie nie uda mi się pozbyć, czasem bardziej, czasem mniej dają o sobie znać, ale najważniejsze, że wiem, że to syndrom, który jest w jakimś sensie ode mnie niezależny. Że chociaż czasem się tak czuję, to wcale nie jestem gorsza, że chociaż ogarnia mnie panika i wydaje mi się, że nie dam rady, to znaczy tylko tyle, że ruszyła ta moja wewnętrzna lawina obciążeń, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Mam wrażenie, że ta książka jest równoległą opowieścią o dwóch Aleksandrach Koniecznych. Jedna jest pełna kompleksów wyniesionych z dzieciństwa, uważa, że musi pracować dwa razy więcej niż inni, żeby zyskać akceptację otoczenia, że chociaż osiąga jakieś sukcesy, zbiera nagrody, to tak naprawdę wcale jej się one nie należą i „zaraz to wszystko się wyda”. Druga Aleksandra Konieczna to silna, świadoma siebie kobieta, która na festiwalu w Wenecji wygląda jak milion dolarów, z reżyserami dyskutuje o patriarchalnej dominacji w polskim kinie, ma młodszego od siebie partnera i wcale się tego nie wstydzi. Nie cierpię na chorobę afektywną dwubiegunową (śmiech), ale faktycznie wiele wydarzeń z mojego życia oglądam z tych dwóch stron. To, oprócz moich obciążeń, moja metoda na to, żeby zachować zdrowy rozsądek, poczucie proporcji, żeby nie dać się porwać chwili, nie ulec pozorom. Dzięki temu widzę przejrzyściej. Od jakiegoś czasu moja kariera nabrała tempa, stałam się znana, dostaję nagrody, są jakieś czerwone dywany, festiwale, suknie od wspaniałych projektantów, i to jest wszystko super, ale w tym wszystkim trzeba mieć świadomość, że to wszystko jest w gruncie rzeczy dość ulotne, a ja jestem normalnym człowiekiem, jak każdy inny. Poza tym często na tych czerwonych dywanach w tych pięknych sukienkach po prostu czuję się niepewna siebie, chociaż na zdjęciach tego nie widać. To kwestia kompleksów? Pochodzę z małego miasteczka, jestem córką stolarza i księgowej, po angielsku mówię słabo. Czy to powody do kompleksów? Raczej do dumy, że tyle pani osiągnęła. Też tak myślę. Czyli ani ze mnie ściemniana księżniczka bez butów, ani gorsza Europejka od innych. Ktoś pośrodku. Żyjemy w czasach, kiedy hierarchie społeczne, te grzędy kurnika, podawane są w wątpliwość, wszystko się zmienia, kury z górnych pięter lądują na dolnych i odwrotnie. Ja w tym kurniku bez względu na sukcesy czy porażki wybieram środkowe grzędy. Tam czuję się najlepiej. Filozofia środka. W Kościele katolickim jest taki zakon żeński, urszulanki. To siostry, które nie są ani zakonnicami, ani osobami świeckimi. Są w dużym stopniu niezależne od hierarchii kościelnej. I habity do połowy łydki! Urszulanki wyznają właśnie filozofię środka. To mój ulubiony zakon. Autonomia, umiarkowanie, dużo pracy, tak, żeby nie dać się zamknąć w żadnej szufladzie. Pisze pani: „Nie gatunkować. Nie meliorować. Nie zamykać do szuflad z tym a tym. I, jako mówią na Kurpiach, mieć pozrabiane”. Coś takiego. Chcę się rozwijać do końca życia. Przeżyłam rewolucję długowieczności – jestem kobietą pięćdziesiąt plus, ale nie kładę się jeszcze do trumny. Mam plany, niezłe tempo życia i myślę o sobie jako o fajnym człowieku. W pani przypadku ta rewolucja długowieczności była szczególnie spektakularna. Kariera filmowa, sława, sukcesy, nagrody – wszystko to spotkało panią dopiero po pięćdziesiątce. Późno. Z całą pewnością ominęły mnie przez to w polskim kinie ciekawe role, których nigdy już nie zagram ze względu na wiek. Gdybym w młodości grała tak dużo jak dziś, być może nie martwiłabym się tak upływem czasu, bo przecież ciało jest moim instrumentem. Ale nie zatracam się w rozważaniach nad tym, czy to dobrze, czy źle, późno czy wcześnie, co by było, gdyby. Stało się to, co miało się stać. Ciekawe, że jak już zaczęłam grać, to role kobiet starszych od siebie. Gdybym się odmłodniła, to bym straciła robotę! Specjalizacja: polskie seriale czy filmy biograficzne? Czy dziś widzowie bardziej kojarzą panią z polskim kinem, czy serialową rolą Honoratki w „Na Wspólnej”? Myślę, że te dwie grupy widzów się ze sobą nie mieszają i obie od kilku lat utrzymują się w moim przypadku na stabilnym poziomie. Beksińska w „Ostatniej rodzinie”, Cembrzyńska w „Jak pies z kotem”, Bakuła w „Osieckiej”. Specjalizacja: role biograficzne? To źle? Ludzie kochają czytać i oglądać biografie. Wszystko, co na faktach wydaje nam się interesujące. To wielkie wyzwanie – odwzorować kogoś i jednocześnie zachować siebie. Jakie proporcje przyjąć? Gdzie wyznaczyć granicę naśladowania? „Aktorki błyszczą i każdą rodzinę doprowadzą do rozpadu” – to zdanie z pani książki. Ale nie moje! To cytat z przedwojennych przekazów. Jednak tak myśli o nas jeszcze wiele osób. Moim zdaniem ten zawód jest tak różny, jak różne są osoby, które go uprawiają. Dla mnie na przykład najtrudniejszy w nim jest brak poczucia, że panuję nad swoim życiem. Bo to, czy dostanę rolę i jaką, nie zależy ode mnie. Zresztą, na osiem ról męskich w kinie przypada jedna kobieca. I to jest temat, o którym się u nas wciąż mało mówi. Czy filmy o nas byłyby mniej interesujące? Czy kobiety nie chodzą do kina? Czy mężczyźni są od nas bardziej wielowymiarowi? Przecież kobiecość to nie tylko seksualność i brokat. To także kreatywność, siła, słabość, bezsilność, piękno i brzydota. Pełne spektrum. Napisała pani w „Anyżowych dropsach”, że rola Igi Cembrzyńskiej w filmie „Jak pies z kotem” Janusza Kondratiuka zmieniła pani podejście do miłości. W „Jak pies z kotem” pokazane są przynajmniej dwie postawy wobec miłości: Janusz Kondratiuk, opiekując się ciężko chorym bratem Andrzejem, wykupuje recepty, podaje lekarstwa, myje, sprząta, karmi, masuje, a żona Andrzeja, Iga Cembrzyńska, pije wino i przez całą noc układa dla niego z miłości piosenkę. Ja zawsze należałam do osób, które wykupują recepty, i taka już pewnie pozostanę. W miłości też dużo od siebie wymagam. Ale to nie znaczy, że postawa, którą reprezentowała Iga, nie jest miłością. Przecież to była wielka miłość i nie można tego podważyć. Wcześniej myślałam, że miłość to odpowiedzialność, a odpowiedzialność to miłość. Dzięki Idze ta definicja mi się powiększyła i poluzowała. Zobacz też: Aleksandra Konieczna o samotności: „Umiejętność bycia samemu jest czymś nieodzownym. Jestem z nią oswojona” EKSKLUZYWNE VIDEO Miłość na deser Miłości do partnera daje pani wyraz w „Anyżowych dropsach”, chociaż wcześniej to była pani granica w rozmowach z mediami. Tak, piszę dużo o moim Kochanym. Redaktorka, czytając moją książkę, powiedziała: „Raz piszesz kochanego dużą literą, raz małą. To jak zostawiamy?”. Z dużej! Spotkaliście się jako dojrzali ludzie. Czy to trudne, przyjąć drugiego człowieka, zaprosić do wspólnego życia, kiedy było się wcześniej samej, ma się przyzwyczajenia, przestrzeń, której nie należy naruszać? Dla mnie to było bardzo łatwe, bo ja nie chciałam i nie lubiłam swojej samotności. Znosiłam ją, tolerowałam i z niepokojem myślałam o profitach, które z niej wynikają – że mogę sobie jechać na wakacje, gdzie chcę, że z nikim nie muszę uzgadniać swojego kalendarza, że z nikim nie muszę iść na kompromisy. Ja te profity porzuciłam z radością. Ale z książki wynika, że często stawia pani na swoim. Bo jestem silną osobą. Ale umiem się dopasowywać, uczę się kompromisów, chcę je częściej zawierać. Na tym polega miłość – że jesteś gotowy dla kogoś się zmieniać. Rozmowa z Aleksandrą Konieczną ukazała się w „Urodzie Życia” 5/2020
Aleksandra Konieczna chce nagród filmowych przyznawanych bez względu na płeć: „Czuję się ograniczana”
Stanowisko aktorki poparł na Orłach 2021 Bartosz Bielenia
Za nami tydzień pełny filmowych emocji. A wszystko to za sprawą dwóch ważnych branżowych wydarzeń: Gali Orły i Festiwalu Debiutów Filmowych Młodzi i Film w Koszalinie. Na drugiej z imprez po raz pierwszy w Polsce przyznano nagrodę, która nie określała płci laureata. Było to wyróżnienie spontaniczne, którego celem było niepodkreślanie, czy najlepsza rola była męską czy żeńską. Aleksandra Konieczna, członkini jury wspomnianego festiwalu, wyjaśniła nam, skąd taki pomysł. Poparli ją przyjaciele ze świata kina i mediów. Aleksandra Konieczna o nagrodzie bez podziału na płeć Po gali przyznania najważniejszych polskich nagród filmowych Orły, Aleksandra Konieczna opowiedziała przed naszą kamerą o pomyśle nagrody niebinarnej nie mającej płci. „Skończył się właśnie Festiwal Młodzi i Film w Koszalinie i po raz pierwszy w Polsce oprócz nagrody kobiecej i męskiej ustanowiliśmy jako jury nagrodę gender. To nagroda wolna od płci. […] Ja jako aktorka mogę powiedzieć, że przez wiele lat czułam się i dalej się czuję ograniczana tym, że jestem zdeterminowana płciami. Taka nagroda stwarza przestrzeń i perspektywy dla ludzi niepewnych swojej płci albo tych, którzy nie chcą określać swojej płci”, zdradziła nam aktorka. Reporter VIVY.pl usłyszał też od aktorki, że duże wrażenie zrobiła na niej postawa jej młodszego kolegi z branży. „Bartosz Bielenia wręczając dziś nagrodę za najlepszą rolę żeńską wspomniał, że może należy przyjrzeć się temu ograniczeniu. To nasze wielkie zwycięstwo, zwycięstwo Festiwalu w Koszalinie”, mówiła ulubienica publiczności i apelowała dalej. „Zapraszałabym inne festiwale, by ustanowiły podobną nagrodę. […] Będziemy z innymi działać medialnie, by nie zmarnować tej walki o równość”, podkreśliła Aleksandra Konieczna przed kamerą VIVY.pl Więcej w wideo. Nagroda filmowa bez podkreślania płci. Komentarz Dawida Nickela Pozaregulaminową nagrodę nazwaną Gender jury koszalińskiego festiwalu dla młodych twórców przyznało Mikołajowi Matczakowi. Aktor wcielił się w filmie Ostatni komers w postać chłopaka, który odkrywa, że jest homoseksualny. Według reżysera filmu to za ciut za mało, by to właśnie do 22-latka trafiło to wyróżnienie, choć Dawid Nickel docenia intencje komisji. Reżyser zwrócił też na nazwę nagrody, która jego zdaniem powinna się zmienić. „Wierzę, że nagroda została przyznana przez Jury z głębi serca, natomiast w nazwie nagrody pojawił się błąd językowy. [...] Mikołaj Matczak (cis-hetero)* otrzymał za rolę Tomka (cis-homo) Nagrodę Specjalną GENDER. Aktor i bohater filmu są mężczyznami, różni ich jedynie orientacja seksualna”, napisał Dawid Nickel w sieci i dodał wyjaśnienie pojęcia oznaczonego gwiazdką: „*Jego płeć kulturowa (gender) jest spójna z jego płcią biologiczną (sex). Płeć Mikołaja jest binarna, każdy wymiar jego tożsamości jest heteroseksualny. Mikołaj nie jest apłciowy (agender) czy płynny płciowo (genderfluid). Mikołaj oraz postać, którą zagrał, nie jest ani transpłciowa ani niebinarna. Przyznawanie Mikołajowi, heteroseksualnemu mężczyźnie, Nagrody Specjalnej o nazwie „GENDER” językowo jest błędne”. Jak więc zdaniem twórcy powinna nazwać się nagroda, przy której nie podkreślamy płci jej zdobywcy? „Jury, przyznając nagrodę, chciało uhonorować film za nienormatywną postać w historii – i to szanuję, jestem mega wzruszony działaniem Jury! Myślę jednak, że znacznie lepiej byłoby przyznać Nagrodę Specjalną QUEER, nawiązując chociażby do Queer Palm z Festiwalu w Cannes, czy Queer Lion w Wenecji”, przyznał twórca Ostatniego komersu. Jesteśmy ciekawi, czy kolejne festiwale przyznają podobne wyróżnienia. Mikołaj Matczak, laureat nagrody Gender na koszalińskim festiwalu filmowym
54-letnia Aleksandra Konieczna z Na Wspólnej pokazała się w bikini!
Aleksandra Konieczna to znana aktorka filmowa i telewizyjna. Popularność zdobyła grając Honoratę w serialu Na Wspólnej, ale 54-latka ma na swoim koncie także role w bardzo ważnych i docenionych filmach, m.in. nominowanym do Oscara Bożym Ciele. Teraz wypoczywa z ukochanym na Mazurach i na jego prośbę zdecydowała się zapozować do zupełnie nietypowych dla niej zdjęć... w bikini! Fotografie wzbudziły sensację, a fanki zachwycone są jej odwagą! Aleksandra Konieczna z Na Wspólnej pozuje w samym bikini Pod swoim postem Aleksandra Konieczna napisała: Mój facet pociągnął mnie na łódkę, ułożył na pomoście, i mówi "dawaj śmiało, honey, inne mogą, ty też". O, Jesus, ja jestem aktorką, utytułowaną, profesorką, te rzeczy, lans na body nie dla mnie, i nagle włączyła się pokusa, niespodziewana, kobieca, słodka, pachnąca, że czemu nie właściwie, raz się żyje, w górę serca, młodość nie ma metryki, tak mówią" Może mądrze mówią...” Efekty można podziwiać poniżej! Tylko koniecznie przewińcie strzałkami w prawo, bo tam jest ukryte zdjęcie w bikini na pomoście! Pod postem pojawiło się wiele komplementów i komentarzy wspierających aktorkę i jej odważną decyzję: pPiękna kobieta pełna zmysłów nie ma metryki Fantastyczne zdjęcie, piękna kobieta
„Anyżowe dropsy” - nietypowa autobiografia Aleksandry Koniecznej
Tylko u nas emocjonujący fragment książki!
Na tę premierę czekało tysiące fanów Aleksandry Koniecznej! Już wkrótce, na przełomie marca i kwietnia, nakładem Wydawnictwa Harde ukażą się „Anyżowe dropsy” - pełna emocji autobiografia artystki. Reżyserka teatralna i aktorka, znana m.in. z takich filmów, jak ,,Ostatnia rodzina", ,,Jak pies z kotem”, czy „Boże ciało” debiutuje na rynku wydawniczym. „Anyżowe dropsy” - autobiografia Aleksandy Koniecznej „Anyżowe dropsy” to poetyckie notatki Aleksandry Koniecznej stworzone na marginesie codziennych zdarzeń. Artystka ubiera w piękne metafory ważne wydarzenia ze swojego życia i towarzyskie spotkania z popularnymi postaciami polskiego i międzynarodowego świata filmu, teatru, mody i mediów. Autobiografię dopełniają zdjęcia wykonane na potrzeby książki przez Liubov Gorobiuk. Aktorka w nietuzinkowy sposób opisuje swoje wrażenia. Nastrój książki dynamicznie się zmienia - żart przeplata się z filozoficzną refleksją, śmiech z powagą, a ironia z zadumą. Aleksandra Konieczna przenikliwie i z nieskrywaną ciekawością przygląda się światu, analizując go z wielu perspektyw. Ale petarda, nie mogę się oderwać! Ta książka to Orient Express, który totalnie gna w cudowną podróż i żal, że data końca tej przygody z góry jest wyznaczona - Tomasz Ossoliński. Lektura „Anyżowych dropsów” wymaga skupienia i spokoju. Tylko wtedy ta nieszablonowa autobiografia zaskoczy nas mnogością emocji i wrażeń. Poetycki portret kobiety - świadomej siebie, wielowymiarowej, pięknej i nieprzewidywalnej czytany z refleksją porwie nas bez pamięci. Fragment książki „Anyżowe dropsy” Aleksandry Koniecznej W książce zza kulis przyglądamy się wydarzeniom, takim jak Festiwal w Wenecji, czy Gala Orłów, które dotychczas znaliśmy tylko z powierzchownych, prasowych relacji. W przygotowaniach do nich Aleksandrze Koniecznej wielokrotnie towarzyszy przyjaciel - projektant Tomasz Ossoliński, który dba o to, aby każdy element jej stylizacji - niezależnie od okazji - prezentował się nienagannie. JEJ OCZY JAK GWIAZDY Docelowo suknia jest piękna. Przywozi mi ją do domu tuż przed galą. Włosy ma jeszcze mokre. Przywozi mi markazyty od pobliskiego jubilera. Zapina mnie. Luba robi nam zdjęcia. Podjeżdża lexus wysłany przez Polską Akademię Filmową. Ach, to na niego czekała ta z balkonu, wypinała pupę! I doczekała się. Czuję się jak w shakerze właśnie. Ingrediencjami drinka są oczy Bette Davis, oczy gwiazdy, moje obojczyki, jej czar, mój śmiech, pazur jej kotki. Penelopa odpadła. Barman ją odlał. Spłynęła w ściek. Martwa kobieta. Z tego czekania. Zamieniona w czekanie. Nic już nie zagra. A z nas, Bette Davis i mnie, powstał eliksir Potencji. Teraz z Bette zagram każdą rolę. Każdą, którą dadzą mi biznes i los. Jadę z moim mistrzem krawiectwa na miarę na galę Orłów. I dostaję Orła! Pijana ze szczęścia. Dwa filmy. I dwa Orły. Po drodze dwie wygrane Gdynie. Science fiction. Na stronie Polskich Nagród Filmowych piszą: „Druga połowa drugiej dekady XX wieku należy do niej”. Nie budźcie mnie z tego snu. Słynna suknia projektu Tomasza Ossolińskiego przygotowywana w nieukończonym atelier. Kim jest Aleksandra Konieczna? Aleksandra Konieczna jest aktorką i reżyserką teatralną. Występowała na deskach kilku warszawskich teatrów: Współczesnego, Dramatycznego i Rozmaitości. Od lat związana jest także z Teatrem Telewizji. Za poruszającą kreację Zofii Beksińskiej w filmie Jana P. Matuszyńskiego ,,Ostatnia rodzina" otrzymała Orła - nagrodę Polskiej Akademii Filmowej oraz Złotego Lwa na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Drugoplanowa rola Igi Cembrzyńskiej w filmie ,,Jak pies z kotem” Janusza Kondratiuka przyniosła jej kolejnego Orła. W nominowanym do tegorocznych Oscarów „Bożym Ciele” Jana Komasy wcieliła się natomiast w postać Lidii, za którą po raz trzeci w karierze otrzymała Orła - najważniejsze wyróżnienie polskiego przemysłu filmowego. Obecnie kariera aktorki nabiera rozpędu. Artykuł powstał z udziałem wydawnictwa Harde.
Wiemy, dlaczego Aleksandra Konieczna nie poleciała na galę Oscarów 2020 do Los Angeles
Aktorka „Bożego Ciała” wyjawiła nam całą prawdę...
W kulturze i wśród fanów kina luty przebiegał zdecydowanie pod znakiem Oscarów. Gala wręczenia najważniejszych statuetek przemysłu filmowego odbyła się po raz 92. w Los Angeles. I choć polski film Boże Ciało był nominowany do jednej z kategorii, to w naszej reprezentacji zabrakło jednej z aktorek – Aleksandry Koniecznej. Czy aktorka otrzymała zaproszenie na galę? Polacy na Oscarach 2020. Dlaczego nie było Aleksandry Koniecznej z Bożego Ciała? Okazuje się, że kościelnej w Bożym Ciele była przewidziana na liście oscarowych gości, jednak świadomie nie poleciała z polską ekipą do Hollywood. Co się stało? „Tak się akurat zdarzyło, że kończyłam pisać moją pierwszą książkę w życiu i termin Oscarów pokrył się z moim terminem deadline’u (czyli ostatecznego terminu zrobienia czegoś, w tym przypadku oddania książki - przyp. red.) w wydawnictwie”, wyjaśniła VIVIE.pl Aleksandra Konieczna. Jak udało się nam dowiedzieć książka ma tytuł Anyżowe dropsy, a jej premiera zapowiedziana jest na 31 marca. O czym będzie? „Taki miałam pomysł, żeby zapisać rok czasu z życia kobiety, matki, aktorki – wielu tożsamości, którymi jestem. […] Moje życie od 7 marca tamtego roku do 7 marca tego roku to pędzący ekspress”, zdradziła nam lubiana przez widzów aktorka. Aleksandrę Konieczną już w poniedziałek wieczorem zobaczymy na gali Orły 2020. Aktorka nominowana jest w kategorii Najlepsza główna rola kobieca za rolę w Bożym Ciele. Nasza rozmówczyni trzyma jednak kciuki za kogo innego… Za kogo? Zobacz nasz wywiad wideo do końca. Z kolei na transmisję przyznania Orłów zapraszamy 2 marca o godzinie 20:00 w Canal+.
Zobaczcie stylizacje gwiazd na gali wręczenia Orłów!
Kożuchowska, Kulig, Bołądź... Kto wyglądał najlepiej?
W poniedziałkowy wieczór 25 marca odbyła się uroczysta gala wręczenia najbardziej prestiżowych polskich nagród filmowych, Orły 2019. W tym roku do konkursu zakwalifikowało się aż 105 tytułów - 47 fabuł, 42 dokumenty i 16 seriali fabularnych. W Teatrze Polskim rozdano statuetki w 19 kategoriach, a największą wygraną okazała się „Zimna wojna”, którą wyróżniono aż 6 razy. Na wydarzeniu pojawił się tłum gwiazd. Do zdjęć pozowały m. in. Małgorzata Kożuchowska, Olga Bołądź czy Magdalena Różczka. Ich kreacje wprost olśniewały! A kto wyglądał najlepiej? Zobaczcie w naszej galerii!
Aleksandra Konieczna TYLKO NAM opowiedziała, za co kocha warszawską Pragę! EKSKLUZYWNE VIDEO
Aleksandra Konieczna jest wybitną i docenianą aktorką. Spektakularny sukces zawdzięcza ciężkiej pracy, którą musiała godzić z wychowywaniem córki. Aktualnie możemy ją oglądać w najpopularniejszych polskich serialach, jak „Diagnoza” czy „Na wspólnej”. Zobaczcie, co zdradziła nam o swoim miejscu zamieszkania! Spodziewalibyście się tego? Polecamy też: „Jak każda kobieta biorę udział w wyścigu szczurzyc”, Aleksandra Konieczna szczerze o rolach dla kobiet w kinie i poprawianiu urody EKSKLUZYWNE VIDEO Aleksandra Konieczna w VIVIE! – Kiedy Pani postanowiła, że zostanie aktorką? W trzeciej klasie liceum pojechałam na zlot liceów mickiewiczowskich do Olsztyna. I tam jakaś pani profesor po tym, jak recytowałam coś Mickiewicza oczywiście, zapytała mnie: „Dziecko, a ty nie myślałaś, żeby zdawać do szkoły teatralnej? Jesteś taka do Joanny Szczepkowskiej podobna”. Rok później pojechałam do Warszawy, zdałam do szkoły teatralnej. Pamiętam, że babcia Rozalia zapytała mnie: „A tam po pierwszym trymestru wyrzucają?”. Odpowiedziałam, że wyrzucają. A ona znowu: „A po drugim wyrzucają?”. Znów potwierdziłam. „A po trzecim jeszcze mogą?”, ciągnęła. „Mogą”, odpowiedziałam. „Daj Boże, żeby ciebie wyrzucili”, powiedziała babcia. Ktoś ją zapytał, dlaczego tak mówi, a ona, że w tej szkole są same „prościciutki” (śmiech). Tyle jeśli chodzi o wsparcie ze strony rodziny. Nie mieli dobrego zdania o aktorkach, choć i tak lepsze niż przed wojną. Wtedy uważano, że aktorka każdą rodzinę rozbije. Gdybym się do szkoły aktorskiej nie dostała, zdawałabym na romanistykę. – Tak łatwo by Pani zrezygnowała? Aktorstwo nie było moim wielkim marzeniem. Zależało mi, żeby żyć w pięknym świecie. I takim wydawały mi się teatr, ale też i Francja. Nawet tam wyemigrowałam po studiach. Chciałam studiować antropologię na Sorbonie. Pracowałam w rosyjskiej restauracji i w pracowni konserwacji na Montmartre. Ale wróciłam. I gram. A wcześniej chciałam zostać zakonnicą. – Zakonnicą? Wszystkie dziewczynki chciały być zakonnicami, pani nie chciała? – Nie miałam takich pomysłów. Na egzaminach do szkoły teatralnej jeden z egzaminatorów wziął mnie na bok i zapytał, czy mam problem z Bogiem i jeśli tak, to ta szkoła nie jest najlepszym miejscem na ich rozwiązanie. Potem się zorientowałam, że wszystkie teksty, jakie wybrałam, były związane z Bogiem i z wiarą. – Przypadek? Nie sądzę. Wiara była i jest dla mnie bardzo ważna. Wszystko w życiu wiruje i w końcu przestaje istnieć. W związku z tym jakiś punkt odniesienia, miejsce na mapie duchowej jest mi po prostu bardzo potrzebne. Żeby nie zwariować i nie pogubić się w życiu.
Aleksandra Konieczna o samotności: „Umiejętność bycia samemu jest czymś nieodzownym. Jestem z nią oswojona” EKSKLUZYWNE VIDEO
Aleksandra Konieczna jest wybitną i docenianą aktorką. Spektakularny sukces zawdzięcza ciężkiej pracy, którą musiała godzić z wychowywaniem córki. Jak sama o sobie mówi, była „matką pracującą” i chociaż nie narzeka na swój los, nie poleca tego rozwiązania, ponieważ jest „wbrew naturze”… Aleksandra o macierzyństwie i samotności – Pani jest szczęśliwa? Bez szału. Bywam. Istnieje jakiś przymus bycia szczęśliwym i mnie to denerwuje. Jestem zadowolona, dość pogodna, a szczęśliwa bywam. – Kiedy? Kiedy wystawiam twarz do słońca. – Jak Pani sobie radzi z tą rzeczywistością nie do wytrzymania? Istnieję w sztuce – w teatrze, teraz w filmie. I staram się, żeby codzienność była piękna i ładna. Czy czuje się samotna? Warszawa to nie jest miejsce dobre do samotności. Kwitnie życie społeczne, kulturalne. Poza tym wydaje mi się, że samotność jest suwerenną częścią naszego życia. Robienie wielkiego halo, że to jest jakiś nieszczęśliwy stan, jest chyba kapitalistycznym wymysłem. Rodzimy się sami i umieramy sami. Będziemy mieć osobne worki, w których nas wywiozą. Umiejętność bycia samemu jest czymś nieodzownym. Jestem z nią oswojona. Czasem mnie niepokoi, że ja ją coraz bardziej lubię. Śpi się tak lepiej. Wygodniej. Wszyscy mężczyźni chrapią. A mi nikt nie chrapie. Nikt nie ma pomysłów lepszych niż ja i nie zostawia swoich rzeczy byle gdzie. Czasami tak sobie tylko palnę, że chciałabym mieć takiego męża jak Beksiński. Dla zgrywy. Tak naprawdę fascynuje mnie coś, co nigdy nie było mi dane. Nigdy nie miałam poczucia bezpieczeństwa wynikającego z tego, że jest się żoną przy mężu. Moja córka przez to szybko musiała stać się samodzielna. Ona często wspomina, jak wołałam z kuchni: „Jula, chcesz kakao?”. „Poproszę”, odpowiedziała. Na to ja: „To sobie zrób, bo właśnie wychodzę”. Więcej o byciu samotną matką, a także o tym, co w sobie lubi Aleksandra Konieczna powiedziała w naszym wideo! Zobacz także: „Jak każda kobieta biorę udział w wyścigu szczurzyc”, Aleksandra Konieczna szczerze o rolach dla kobiet w kinie i poprawianiu urody