Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Okrutnie cierpiał, odchodził powoli. Pod koniec życia Alan Rickman planował swój pogrzeb, był otoczony najbliższymi
„Przez cały czas otaczali go ludzie, których kochał. Do końca był w pełni świadomy", wyznała jego żona
Był wybitnym aktorem, zachwycał talentem. Alana Rickmana kochały wszystkie pokolenia. Młodsi kojarzyli go dzięki roli Severusa Snape'a w słynnej serii o Harrym Potterze, zaś starsi zapamiętali go między innymi z: Rozważnej i romantycznej, Szklanej pułapki czy filmu Robbin Hood: Książe Złodziei. To tylko kilka produkcji, które sprawiły, że Alan Rickman stał się popularnym i uwielbianym przez miliony artystą. Niestety 14 stycznia 2016 roku media obiegła tragiczna informacja o jego śmierci, co zelektryzowało fanów na całym świecie. Kilka lat po odejściu aktora zostały wydane dzienniki, które regularnie pisał. Alan Rickman — choroba, rak prostaty W październiku 2022 roku cały świat poznał prywatne zapiski popularnego aktora. Okazało się wówczas, że Alan Rickman w 2005 roku zachorował na raka prostaty. I choć udało mu się wygrać tę nierówną walkę, tak w 2016 roku odszedł z powodu nowotworu trzustki. Pod koniec 2005 roku filmowy Snape napisał, że miał rezonans, w którym nic nie wyszło. Wywnioskować więc można, że już wtedy źle się czuł. „Pobudka o 5.00. O 5.45 jadę do szpitala. O 6.00 konsultacja przed operacją. Czuję się jak na planie filmowym. Wszystko wydaje się takie nierealne. Nic nie pamiętam. Po wszystkim dostałem środek przeciwbólowy i potem byłem już jak na haju. Jestem pod opieką troskliwych, uważnych ludzi. Zostałem przewieziony do sali. Czeka na mnie pielęgniarz imieniem David. Rima też już tam jest (z książką). Po południu zagląda doktor Smith. O 21.00 Rima idzie do hotelu. Zanim wyszła, ze wzniosłym lekceważeniem, obejrzeliśmy odcinek Tańca z gwiazdami. Z nowości: opanowuję różne pozycje i przyjmuję wiele leków, a wszystko to ma zminimalizować ból. I rurki, wszędzie rurki", pisał 5 stycznia 2006 roku. Ostatecznie lekarze zdecydowali się na usunięcie całego gruczołu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy Barbara Kosmal zginęła w tragicznym wypadku, jego świat się zawalił. Gdy spotkał Barbarę Brylską, przytulili się i w ciszy płakali Ostatnie chwile Alana Rickmana Lipiec 2015 roku był dla aktora najgorszym miesiącem. To właśnie wtedy dowiedział się, że choruje na raka trzustki. „Teraz to będzie już inny dziennik", napisał 14 lipca, gdy poznał diagnozę. „Przez cały dzień śpię, nawiedzają mnie krótkie marzenia senne. Skrzynka mailowa pęka w szwach. Bierz tabletki, nie bierz. Porozmawiaj z tym lekarzem, zdobądź skierowanie do innego...", dodał następnego dnia. Tydzień później rozpoczął regularną chemioterapię. Bał się wówczas, że wypadną mu włosy. Z tego powodu dostał ciasny czepek wypełniony mrożonym żelem. Na domiar złego 7 września 2015 roku miał udar. „Nagle zderzam się z podłogą", pisał. Żona zadzwoniła wówczas na pogotowie, które przyjechało po kilku minutach. W szpitalu, gdzie doszedł do siebie, spędził 8 dni. W książce znajduje się również relacja żony aktorka, która opisała ostatnie chwile wybitnego artysty. Wynika z niej, że Alan Rickman 12 grudnia 2015 roku postanowił ostatni raz sięgnąć do swojego pamiętnika. Nie miał już sił na stworzenie kolejnych zapisków, był coraz słabszy. Rak trzustki nieustannie dawał o sobie znać. „Często odczuwał ból, był bardzo słaby i dużo spał. Oboje wiedzieliśmy, że prawdopodobnie zostały mu miesiące, a nie lata, ale wciąż mieliśmy nadzieję, że chemioterapia zadziała i może ustabilizuje guz", pisała jego ukochana. Małżonkowie do samego końca starali się spędzić czas jak najlepiej. Alan Rickman i jego żona postanowili poświęcić się rzeczom, które sprawiały im największą przyjemność. „Oglądaliśmy filmy i sztuki, spotykaliśmy się z przyjaciółmi, wychodziliśmy na kolacje lub bawiliśmy się w domu. Alan nadal pracował, choć projekty filmowe, z którymi był związany, musiał porzucić", wyjaśniała Rima Horton. Jednak 19 grudnia stan zdrowia aktora był już bardzo ciężki. Z tego powodu planował pojechać do szpitala. Zrezygnował z tego, gdyż wcześniej umówił się z bratem i bratową na lunch i oglądanie spektaklu teatralnego. Nie chciał ich zawieść. Do szpitala pojechał dopiero następnego dnia, gdzie został do samego końca. „Ostatnie dwa tygodnie życia Alana były nadzwyczajne. Nie można było zrobić nic więcej poza tym, żeby nie odczuwał bólu. I tak się stało", wyjaśniała jego żona. Artystę codziennie odwiedzali najbliżsi, a on w międzyczasie planował swój pogrzeb. „Był otoczony przez ludzi, którzy go kochali i aż do 13 stycznia nadal kontrolował wszystko, co się wokół niego działo", wyjaśniała Rima Horton. „Ale potem już go nie było, a zmarł o 9.15 rano 14 stycznia 2016 r. Nie odczuwał bólu. Po prostu odszedł", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Starszy poszedł w ślady ojca, młodszy wybrał własną drogę. Czym zajmują się synowie Krzysztofa Globisza? Alan Rickman, Roma Horton, 2015 rok Ostatni wpis Alana Rickmana w dzienniku i wspomnienie żony. Oto fragment książki - „Prawdziwie, do szaleństwa. Alan Rickman. Dzienniki": 12 grudnia: 12.30 — Ratusz w Shoreditch. 14.30 — Dead Dog in a Suitcase. O 19.30 — Lindsay i Hilton. Rima Horton: Ostatni wpis w dzienniku nosi datę 12 grudnia, ale Alan słabł już od jakiegoś czasu i pisał coraz mniej. Przez całą jesień był zmęczony, jadł coraz mniej i często źle się czuł. Mimo wszystko nadal robiliśmy większość rzeczy, które zawsze były częścią naszego życia. Oglądaliśmy filmy i przedstawienia, spotykaliśmy się ze znajomymi, wychodziliśmy na kolację do restauracji albo zapraszaliśmy przyjaciół do nas. Alan trochę też pracował, choć musiał przerwać rozpoczęte projekty filmowe, mimo że bardzo mu na nich zależało. Spędzał więcej czasu na kanapie i oglądał telewizję — w tamtym czasie szczególnie upodobał sobie dwa programy, Don’t Tell the Bride i Salon sukien ślubnych. Szczególnym wydarzeniem była podróż do Nowego Jorku, którą odbyliśmy w listopadzie. Zatrzymaliśmy się znów w naszym mieszkaniu, poszliśmy na nabożeństwo poświęcone pamięci Mike’a Nicholsa i widzieliśmy się z przyjaciółmi, którzy wiele dla nas znaczyli na przestrzeni lat. Alan przepadał za Nowym Jorkiem. Po powrocie jego stan się pogorszył. W połowie grudnia jasne już było, że jest z nim bardzo niedobrze. Często uskarżał się na ból, był bardzo słaby i coraz więcej spał. Oboje wiedzieliśmy, że czas, który mu pozostał, należy liczyć nie w latach, ale raczej w miesiącach. Wciąż jednak mieliśmy nadzieję, że chemioterapia zadziała i powstrzyma wzrost guza. Dlatego robiliśmy plany na święta i sylwestra — Boże Narodzenie mieliśmy spędzić u naszej przyjaciółki, Sary Sugarman, w towarzystwie innych znajomych, w jej pięknym domu w Sheerness. A Nowy Rok chcieliśmy powitać w Norfolk. 19 grudnia wiedziałam już, że Alan musi iść do szpitala, ale on tamtego dnia zaprosił na lunch swojego brata Davida i jego żonę Chris, wieczorem zaś chciał obejrzeć sztukę, w której grała Zoë. To właśnie był cały Alan: choć cierpiał, nie chciał zawieść bliskich. Udało mi się jednak porozmawiać z lekarzem prowadzącym, który zgodził się przyjąć Alana na oddział następnego ranka. Tak też się stało. Alan nie wyszedł już ze szpitala. Wkrótce stało się jasne, że znaszych świątecznych planów nici (krewni i znajomi odwiedzili go za to w szpitalu). Myślę, że wszyscy wiedzieli, że jego stan jest poważny. Alan wciąż miał nadzieję, że pojedziemy na sylwestra, więc 31 grudnia odesłał mnie do domu i kazał nas spakować do podróży, ale kiedy wróciłam do szpitala z dwoma małymi walizkami, zrozumiałam, że nigdzie nie pojedziemy. Był stanowczo za słaby. W sylwestra było dziwnie. Spędziłam cały dzień w szpitalu, ale Alan był śpiący, więc o 20.00 wyszłam. Następnego dnia powiedział mi, że obudził się o 23.50 i zdążył obejrzeć w telewizji pokaz sztucznych ogni. Ostatnie dwa tygodnie życia Alana były niezwykłe. Jasne już było, że odchodzi. Lekarz prowadzący powiedział nam, że jego stan był tak poważny, że koniec mógł nadejść jeszcze przed świętami. Na tym etapie specjaliści nie mogli już nic dla niego zrobić poza uśmierzaniem bólu. I to im się udało. W ciągu tych ostatnich dwóch tygodni sala szpitalna, w której leżał Alan, zaczęła przypominać salon. Belinda przyniosła małą choinkę, a Emma lampę, poduszki i narzutę na sofę. I zaparzacz do herbaty. Miranda dorzuciła karmnik okienny dla ptaków, a mnie kazano przywieźć z domu piękną lampę stołową. Każdego dnia wpadali inni znajomi. Czasami Alan mówił mi, z kim chciałby się zobaczyć. A innym razem ludzie po prostu przychodzili. Często było wesoło, dużo się śmialiśmy. Alan leżał w łóżku, ale zawsze grał pierwsze skrzypce w trakcie tych rozmów. Razem z naszą kochaną przyjaciółką, projektantką wnętrz Caroline Holdaway, planował wystrój nowego mieszkania, które akurat kupowaliśmy. Pamiętam, że wyraźnie powiedział: „I pamiętaj zamontować cholerne drzwiczki dla kota”. I zamontowała je. Zaplanował nawet swój własny pogrzeb. Ian Rickson (dyrektor teatru) miał zająć się organizacją ceremonii. Alan wybrał miejsce, zdecydował, kto będzie przemawiał i jaka będzie oprawa muzyczna. Razem z Ianem siedzieliśmy przy jego łóżku, kiedy wybierał, które fragmenty jego dzieł mielibyśmy pokazać. Przez cały czas otaczali go ludzie, których kochał. Do 13 stycznia był w pełni świadomy tego, co działo się wokół niego. Później jednak stracił przytomność. Zmarł 14 stycznia 2016 roku o 9 rano. Byłam z nim. Nie cierpiał. Po prostu odszedł. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Olga Bończyk i jej starszy brat wychowali się w świecie ciszy. Niesłyszący rodzice zadbali o ich muzyczną edukację Od diagnozy do jego śmierci upłynęło sześć miesięcy. To nic dziwnego w przypadku raka trzustki — średnia wynosi trzy miesiące, bo w tej chwili nie istnieją badania, które pozwalałyby na czas zdiagnozować chorobę, a jej objawy są niespecyficzne. (Później przystąpiłam do stowarzyszenia Pancreatic Cancer UK, w którym obecnie zasiadam w zarządzie. Staramy się pozyskiwać środki na badania, które mają doprowadzić do opracowania skutecznych badań diagnostycznych — gdyby istniały, Alana można byłoby uratować). Wracając do tamtego dnia, odwiedziło mnie wtedy mnóstwo znajomych: Ruby, Helena, Emma, Tara z siostrzenicą Sarah. Tamtego wieczoru wszyscy zebraliśmy się u Ruby. Wielu znajomych, mnóstwo wspomnień, morze łez i potężne emocje. Alana skremowano rankiem 3 lutego. Podczas kremacji byli obecni najbliżsi przyjaciele i rodzina. Nabożeństwo i pogrzeb miały miejsce tego samego dnia po południu w Kościele Aktorów w samym sercu teatralnej dzielnicy Londynu. Ian zaprosił same gwiazdy, by swoją obecnością uświetniły tę ceremonię; wśród żałobników znalazła się na przykład J.K. Rowling. Megan Dodds wystąpiła z fragmentem sztuki My Name Is Rachel Corrie. Oprawę muzyczną stanowiły utwory Uptown Funk i Take It with Me Toma Waitsa. Jedynym dziełem Alana, jakie pokazano, był kawałek sztuki Petera Barnesa Revolutionary Witness. Na koniec wszyscy odśpiewaliśmy The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore. A potem, żeby tradycji stało się zadość, wielebny Richard Syms poprosił nas, żebyśmy po raz ostatni uczcili Alana oklaskami na stojąco. Rima Horton. CZYTAJ TEŻ: Christina Applegate otrzymała owacje na stojąco na gali Emmy 2024. Aktorka nie potrafiła ukryć łez Prawdziwie, do szaleństwa. Alan Rickman. Dzienniki
Alan Rickman zmarł u szczytu sławy. Mówił, że aktorem został przez przypadek
Zasłynął dzięki roli Severusa Snape’a w serii o Harrym Potterze
Był brytyjskim aktorem filmowym i teatralnym, któremu największą sławę i popularność przyniosła rola profesora Severusa Snape'a w serii o Harrym Potterze. Kreacje aktorskie Alana Rickmana do dziś wspomina wielu fanów z całego świata. Sam mówił, że aktorem... został przypadkiem. Jednak choć późno pojawił się w Hollywood, to od razu podbił serca widzów. Niestety, zmarł u szczytu swojej popularności... [Ostatnia aktualizacja 15.01.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 18.01.2025 r.] Jakie było dzieciństwo Alana Rickmana? Urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie. Pochodzi on z irlandzko-walijskiej rodziny. Warto przypomnieć, że odziedziczył niezwykły talent po swoich rodzicach. Jego tato pracował w fabryce i pięknie malował, natomiast jego mama cudownie śpiewała. W domu przyszłego aktora nie przelewało się. Artysta miał trójkę rodzeństwa: Dawida, Michaela oraz Sheilę. Rodzice kładli nacisk na naukę. Alan Rickman mówił: „Dzieci powinny być widoczne, ale nie słyszane”. Przez surowe zasady z tym związane, nigdy nie przypuszczali, że ich syn zostanie jednym z najbardziej cenionych brytyjskich aktorów. Myśleli, że pójdzie do "normalnej" pracy. Według filmowego Snape’a aktorstwo przyszło „tylko wypadkiem”. Zapewniał również, że jego najbliżsi okazali mu ogromne wsparcie w rozwijaniu pasji. W 1954 roku ojciec Alana zmarł na raka. To tragiczne wydarzenie było ogromnym szokiem dla całej rodziny. Aktor przez pewien czas był w głębokiej rozpaczy, lecz nigdy nie ukrywał, że był bardziej przywiązany do swojej mamy. W tamtym czasie starał się jej pomóc jak tylko potrafił. Aby ulżyć jej w problemach, siadał do podręczników i pilnie się uczył. Dzięki temu otrzymał stypendium elitarnej londyńskiej szkoły „Latimer”. To właśnie tam zainteresował się sztuką, a następnie pojawił się w szkolnym przedstawieniu. Alan Rickman, „Szklana pułapka", rok 1988 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgycSQH4-f6f28f4.jpg" width="1865" height="1431" alt="Alan Rickman Die Hard (1988) *Filmstill - Editorial Use Only*,Image: 481486819, License: Rights-managed, Restrictions: Filmstill // HANDOUT / EDITORIAL USE ONLY! Please note: Fees charged by the agency are for the agencyÕs services only, and do not, nor are they intended to, convey to the user any ownership of Copyright or License in the material. The agency does not claim any ownership including but not limited to Copyright or License in the attached material. By publishing this material you expressly agree to indemnify and to hold the agency and its directors, shareholders and employees harmless from any loss, claims, damages, demands, expenses (including legal fees), or any causes of action or allegation against the agency arising out of or connected in any way with publication of the material. Images should only be used for editorial purposes by newspapers or magazines or websites in connection with the event/movie (etc). E.g.: Real Name as Character Name in Film Title (year) No other use is authorized. Filmstill // HANDOUT / EDITORIAL USE ONLY! Please note: Fees charged by the agency are for the agency’s services only, and do not, nor are they intended to, convey to the user any ownership of Copyright or License in the material. The agency does not claim any ownership including but not limited to Copyright or License in the attached material. By publishing this material you expressly agree to indemnify and to hold the agency and its directors, shareholders and employees harmless from any loss, claims, damages, demands, expenses (including legal fees), or any causes of action or allegation against the agency arising out of or connected in any way with publication of the material. Images should only be used for editorial purposes by newspapers or magazines or websites in connection with the event/movie (etc). E.g.: Real Name as Character Name in Film Title (year) No other use is authorized., Model Release: no, Credit line: Image Capital Pictures / Film Stills / Forum" title="Die Hard (1988) - filmstill" /> W szkole brał udział w prawie każdej akademii. Jego mentor powiadał: „Alan, twój głos jest przewodnikiem do późniejszego życia”, sugerując, że jest aktorem z krwi i kości. Nastolatka jednak nie przekonywały te słowa. Postanowił pójść do College of Art and Design w Chelsea, twierdząc: „Sztuka dramatyczna nie wydaje mi się praktycznym wyborem”. Po zakończeniu studiów wraz z przyjaciółmi założył biuro projektowe w Soho. Biznes ten nie przyniósł oczekiwanych dochodów. Kiedy aktor skończył 26 lat, postanowił wrócić do szkoły. Tym razem wybrał Royal Academy of Dramatic Arts. Warto dodać, że jego wyniki były wybitne. W rezultacie otrzymał królewskie stypendium. Jednak to nie wszystko. Mógł również pochwalić się takimi nagrodami jak: „Emily Litter Prize”, „Forbes Roberston Prize” i Złoty Medal Bancroft. Alan Rickman po pewnym czasie zaczął grać w sztukach Szekspira. Dodatkowo podróżował po całej Anglii z licznymi występami. Udział w spektaklu „Niebezpieczne związki” był dla niego strzałem w dziesiątkę. Wtedy pierwszy raz w historii Londynu plakaty do spektaklu stały się jednym z kilku źródeł dochodu dla teatru. Później propozycji i wyróżnień było coraz więcej. CZYTAJ TEŻ: Okrutnie cierpiał, odchodził powoli. Pod koniec życia Alan Rickman planował swój pogrzeb, był otoczony najbliższymi Początek kariery Alana Rickmana Rok 1988 był dla niego bardzo ważny. To właśnie wtedy zagrał w „Szklanej pułapce”, dzięki czemu stał się gwiazdą Hollywood. Po premierze wspominał, że zarobki były okropne. Na samym początku Alan Rickman dostawał “złych bohaterów”. Mogliśmy go oglądać między innymi w: „Rozważna i romantyczna” czy „Rasputin”. Jednak to rola Severusa Snape’a była dla niego niezwykle ważna. Przypomnijmy, że J.K Rowling osobiście zaprosiła aktora do wzięcia udziału w tym projekcie. Autorka książek była przekonana, że nie znajdzie nikogo lepszego na to miejsce. „Alan jest jednym z najbardziej lojalnych i wrażliwych ludzi w branży filmowej”, mówił Daniel Radcliffe. Po zakończeniu serii o słynnym czarodzieju, został zaproszony do „Sweeney Todd” w reżyserii Tima Burtona, „Real Love” czy „Alicja w krainie czarów”. Pojawiał się również w wielu produkcjach animowanych czy fabularnych. Jego niezwykły i aksamitny głos zachwycał każdego. Alan Rickman jako Severus Snape w serii „Harry Potter", 2007 Alan Rickman - życie prywatne Od 1977 roku był związany z Rimą Horton. Ich przypadkowe spotkanie z czasem przerodziło się w wielką miłość. Mimo wieloletniego związku, wzięli ślub dopiero w 2012 roku. O uroczystości mówił: „Było cudownie, bo nie było gości”. Alan Rickman nie lubił mówić o swoim życiu prywatnym. Starał się je chronić, jak tylko mógł. Nigdy nie doczekał się dziecka. „Fakt, że nie mam dzieci, daje mi miejsce do pracy”, mówił. Niestety trzy lata po ślubie przyszedł najgorszy czas w życiu małżonków. W 2015 roku dowiedzieli się, że aktor jest chory. Lekarze zdiagnozowali u niego raka trzustki. Rok później, bo 14 stycznia 2016 roku, Alan Rickman odszedł na zawsze... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wyciekły listy Alana Rickmana… Aktor był „sfrustrowany” rolą w filmie Harry Potter! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgp4Rsyb-f763ccd.jpg" width="1600" height="2205" alt="LONDON, ENGLAND - OCTOBER 17: Alan Rickman attends a screening of "A Little Chaos" during the 58th BFI London Film Festival at Odeon West End on October 17, 2014 in London, England. (Photo by Mike Marsland/WireImage)" title=""A Little Chaos" - Offical Screening: 58th BFI London Film Festival" />
Wyciekły listy Alana Rickmana… Aktor był „sfrustrowany” rolą w filmie Harry Potter!
Ma na koncie wiele wspaniałych ról, jednak przez młodych widzów najbardziej kojarzony jest przez postać Severusa Snape'a w fantastycznym filmie Harry Potter! Alan Rickman to znakomity aktor, którego mogliśmy oglądać m.in. w Szklanej Pułapce, Robinie Hood: Księciu złodziei, Pachnidle czy To właśnie miłość. Aktor teatralny i filmowy zmarł w 2016 roku, w wieku 69 lat. Blisko dwa lata po śmierci na aukcję zostały wystawione prywatne pamiątki aktora obejmujące 40 lat jego kariery. „Wiem, że jesteś sfrustrowany” Na aukcję trafiły m.in. różne dokumenty, serdeczne listy od kolegów i koleżanek z branży np. od Kate Winslet czy Nicole Kidman, scenariusze do Szklanej Pułapki czy Robina Hooda. W listach wybrzmiewała frustracja Rickmana odnośnie granej przez niego roli. W jednym z nich producent Harry'ego Pottera, David Heyman podziękował Alanowi za współpracę przy Komnacie Tajemnic: „Dziękuję Ci za uczynienie HP2 takim sukcesem. Wiem, że czasami jesteś sfrustrowany, ale wiedz, że jesteś integralną częścią tych filmów. I jesteś genialny”, napisał producent. Rickman był niezadowolony z granej przez niego postaci. Odpisał rozżalony: „To tak, jakby David Yates zdecydował, że nie jest to ważne w ogólnym rozrachunku, tj. nie wpływa na zachwyt nastoletniej publiczności”. Aktor pragnął inaczej przedstawić postać Severusa, jednak jego prośby nie zostały wysłuchane. Obwiniał za to producenta. Wszystkie pamiątki wystawione są na aukcji w Londynie. Obecnie wyceniane są na 950 tys. funtów.