Był ponadczasową ikoną muzyki, ale także kochającym synem i bratem. Tak wspominała Freddiego Mercury'ego młodsza siostra
„Dla świata był supergwiazdą, ale sława i bogactwo nie zmieniły go jako syna czy brata”
Dla wielu był jednym z największych artystów wszech czasów, dla innych — po prostu ukochanym synem i wyrozumiałym bratem. Freddie Mercury urodził się 5 września 1946 roku i właśnie obchodziłby 78 urodziny. Niestety zmarł ponad trzy dekady temu po walce z okrutną chorobą, na którą wtedy nie było żadnego ratunku — AIDS. Artysta do samego końca ukrywał to, że umiera. Robił to głównie po to, by chronić swoich bliskich, a przede wszystkim rodzinę: rodziców i młodszą siostrę Kashmirę, z którymi do samego końca łączyła go naprawdę bliska relacja przepełniona po brzegi miłością. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 07.09.2024 r.] [Ostatnia publikacja tekstu na Viva Historie 08.09.2024 r.] Dzieciństwo Freddiego Mercury'ego i jego siostry Kashmiry Freddie Mercury urodził się 5 września 1946 r. jako Farrokh Bulsara w Kamiennym Mieście w stolicy Tanzanii, Zanzibarze. Jego rodzice byli etnicznie indyjskimi Parsami, jednakże pracowali dla Wielkiej Brytanii, więc przenieśli się do kolonii na tanzańskiej wyspie. Farrokh uczęszczał do angielskich szkół z internatem, dlatego już jako kilkuletni chłopiec niewiele czasu spędzał z rodziną. Jego młodsza siostra, Kashmira Cooke, ledwie go rozpoznawała. „Nie bawiliśmy się razem za dużo, ponieważ gdy miałam 2 lata on wyjechał (mając 8 lat) do internatu. Gdy pierwszy raz przyjechał na wakacje miał 12 lat, ja 6, więc właściwie do tego czasu go nie znałam” opowiadała przed laty w rozmowie z brazylijską prasą. „Moje wspomnienia związane z Freddiem z czasów pobytu na Zanzibarze są dość ogólnikowe i pobieżne, dlatego że byłam wtedy bardzo mała, a on przyjeżdżał do nas tylko na wakacje” dodała. Gdy Kashmira podrosła, nawiązała się między nimi bardzo ciepła, jednak wciąż niezbyt głęboka relacja: w tamtych czasach trudno było im utrzymać kontakt, będąc rozdzielonym tysiącami kilometrów rodzeństwem. Farrokh jednak dbał o siostrę. „Zawsze będę pamiętać jak hojne były jego prezenty, które przywoził mnie i mamie – wtedy nie zdawałam sobie sprawy z tego, że wydawał na to swoje kieszonkowe. Do dziś mam dwa z jego prezentów – w tamtych czasach były to najpiękniejsze i najdroższe rzeczy jakie kiedykolwiek dostałam. Dzięki temu przekonałam się – mimo że nie dorastaliśmy razem jak większość rodzeństw – że bratu zależy na mnie i myśli o mnie będąc tyle kilometrów od domu” czytamy. Czytaj również: Olaf Lubaszenko ma przyrodnią, młodszą o 17 lat siostrę. Jakie są między nimi relacje? Freddie Mercury — relacja z rodzicami i siostrą Freddie wrócił do Zanzibaru po szkole średniej, a w 1964 r. wraz z rodziną uciekł przed rewolucją zanzibarską do Middlesex w Anglii. W tych latach rodzeństwo bardzo zbliżyło się do siebie. „Kiedy przybyliśmy do Anglii, oboje musieliśmy bardzo szybko dostosować się do nowego środowiska. Pomagaliśmy sobie nawzajem jak każde rodzeństwo. Freddie był dla mnie zawsze miły i wiele rzeczy uchodziły mi na sucho jako jego młodszej siostrzyczce” opowiadała Kashmira, która opisywała starszego brata jako „bardzo troskliwego, kochającego i pełnego szacunku”. Jego charakter nie miał się nawet zmienić, gdy z Farokkha Bulsary stał się Freddiem Mercurym i wraz z zespołem Queen zyskali najpierw sławę na wyspach, a wkrótce później podbili rynki muzyczne na całym świecie. „Freddie był bardzo hojny. Mawiał: »Bóg podarował mi bogactwo, a ja lubię się nim dzielić«” wspominała Kashmira. Zobacz także: Dzięki mamie wydostała się z piekła. Róża Kozakowska stara się utrzymywać z nią dobre relacje Freddie Mercury myślał o bliskich do samego końca Rodzina i bliscy pozostali bardzo ważni dla Freddiego do samego końca. Gdy zachorował na AIDS, bardzo długo ukrywał przed nimi chorobę. Wiele osób z jego otoczenia dowiedziała się o niej, gdy muzyk patrzył śmierci w oczy. Jego bliscy zrozumieli jednak jego decyzję. „Chciał chronić rodzinę i przyjaciół przed mediami” mówiła Kashmira Cooke, nawiązując do oświadczenia muzyka o tym, że choruje, które pojawiło się zaledwie dobę przed jego odejściem. Frontman Queen ostatnie momenty spędził otoczony najbliższymi. Wiedział, że koniec jest bliski, jednak ani przez moment nie zapomniał o najważniejszych dla niego osobach, a oni — o nim. „Moja mama odwiedzała go częściej niż tata, nie sądzę, żeby tata mógł to znieść, ponieważ pod koniec wyglądał jak szkielet. Pamiętam bardzo wyraźnie, że mój tata czytał jeden z wielu artykułów, a łzy spływały mu po twarzy na gazetę i powiedział: »To powinienem być ja, a nie Freddie«” opowiadała siostra muzyka. Freddie zmarł 24 listopada 1991 r. w swoim domu w Garden Lodge w Kensington w wieku zaledwie 45 lat. Czytaj też: Zawdzięczała jej karierę. Gdy Whitney Houston odeszła, matka wzgardziła spadkiem po niej
Filmy o wirusach – 7 wnikliwych dokumentów
Poruszające produkcje o groźnych i pozornie niegroźnych wirusach, które wywołały epidemię
W zestawieniu filmów o wirusach opowiadamy o dwóch zupełnie różnych obliczach epidemii. Na pierwszy ogień wrzucamy produkcje o wirusie HIV, który od wykrycia i zdiagnozowania w latach 80. XX wieku doprowadził do śmierci ok. 40 mln ludzi na całym świecie. Drugi, bardziej aktualny temat to Koronawirus i liczne kontrowersje związane z naszą ostatnią pandemią. W liście uzupełniającej – najlepsze filmy fabularne o wirusach i epidemiach. Spis treści: Eksperyment Donata (2005) – polski film o wirusie HIV Jak przetrwać epidemię (2012) – dokument o aktywistach z grupy ACT UP 120 uderzeń serca (2017) – film quasi–dokumentalny o wirusie HIV Unseen enemy (2017) – film o przyczynach epidemii 76 dni (2020) – film dokumentalny o walce medyków z COVID–19 Rok, który odmienił świat (2021) – film o przyrodzie w czasach epidemii Koronawirusa Wuhan Wuhan (2021) – życie w epicentrum pandemii Najlepsze filmy fabularne o epidemiach i wirusach Eksperyment Donata (2005) – polski film o wirusie HIV Krótkometrażowy film dokumentalny opowiada o ośrodku dla chorych na AIDS w Wandzinie koło Człuchowa. Przebywają tam osoby uzależnione od narkotyków, bezdomni i chorzy na Alzheimera. Jest razem z nimi Donat Kuczewski, który zainspirowany życiem Marka Kotańskiego, nieodpłatnie pomaga w chorym. Razem z pacjentami tworzy miejsce wsparcia i pomocy dla osób zarażonych wirusem HIV. Film powstał w reżyserii Hanny Kramarczuk. autorki wielu dokumentów, takich jak: „Życie zamknięte na kłódkę", „Kto wybiera samotność" i „Dwa światy artysty Zagajewskiego", Jak przetrwać epidemię (2012) – dokument o aktywistach z grupy ACT UP W Stanach Zjednoczonych w latach 80. wirus HIV w zatrważającym tempie mutował w nieuleczalne AIDS i dla wielu był wyrokiem śmierci. Według retoryki republikańskiego rządu ofiary same ponosiły odpowiedzialność za swój los, a choroba była postrzegana jako kara za grzechy. Dokument Davida France'a opowiada o młodych ludziach, którzy w 1987 r. powołali organizację ACT UP. Jej celem było wymuszenie na firmach farmaceutycznych wprowadzenia w ogólny obieg leków i szczepionek na HIV. Walka trwała latami i była pełna emocjonujących wydarzeń, takich jak protest w katedrze św. Patryka w Nowym Jorku czy wrzucanie prochów ofiar AIDS na teren Białego Domu. Film podejmuje próbę rekonstrukcji przeszłości na podstawie licznych materiałów wideo z tamtych czasów. Jest wspomnieniem pierwszych ofiar AIDS, którzy umierali w nieludzkich warunkach – w poczuciu wstydu i odizolowaniu od rodziny oraz bliskich. To jedna z najważniejszych produkcji dla osób LGBT+. Dokument zdobył liczne nagrody w 2012 r. – Gotham, AFF, BSFC – oraz GLAAD MEDIA w 2013 r. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o gejach – 10 najważniejszych tytułów 120 uderzeń serca (2017) – film quasi–dokumentalny o wirusie HIV O działalności organizacji ACT UP opowiada także głośny film biograficzny w reżyserii Robina Campillo. Mamy wczesne lata 90. Świadomość AIDS jest coraz większa, ale media i wielkie koncerny farmaceutyczne nadal prowadzą zmowę milczenia. Uważają, że problem nie ma charakteru globalnego i nie dotyczy porządnych obywateli. Młodzi ludzie – nie tylko geje i lesbijki – wychodzą na ulice, aby walczyć o równe prawa do opieki medycznej. Film „120 uderzeń serca” nie jest czystym gatunkowo dokumentem. To świetnie napisana fabuła, która powstała w oparciu o osobiste doświadczenia autorów, którzy byli członkami ACT UP we Francji. Poruszający obraz zdobył Grand Prix Festiwalu w Cannes w 2017 r., Nagrodę Specjalną – Palmę Queer, 6 Cezarów w 2018 r. i wiele innych. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy o lesbijkach – TOP 10 Unseen enemy (2017) – film o przyczynach epidemii Dokument Janeta Tobiasa opowiada o tym, co stoi u podstaw najgroźniejszych plag XXI wieku, takich jak wirus Eboli i grypy. Porusza szereg ważnych tematów – takich jak zmiana klimatu, urbanizacja czy migracje. Opowiada o mutacjach wirusów i tempie ich rozprzestrzeniania. Główną przesłaniem filmu jest to, że jeśli nie zrobimy niczego, to nie będzie pytania o to, czy wybuchnie kolejna pandemia, tylko kiedy. Produkcja powstała w 2017 roku, czyli tuż przed wybuchem pandemii COVID–19. View oEmbed on the source website 76 dni (2020) – film dokumentalny o walce medyków z COVID–19 Epidemia COVID-19 rozpoczęła się 17 listopada 2019 r. w chińskim mieście Wuhan. Cztery miesiące później, 11 marca 2020 r. została uznana za pandemię przez Światową Organizację Zdrowia. Amerykański dokument w reżyserii Weixi Chen i Hao Wu przybliża rozwój wydarzeń z pierwszych dni pandemii w Chinach. Dzień pod dniu widzimy pracę chińskich medyków z Wuhan. Poznajemy jednostkowe historie – narodzin i śmierci w sterylnych, szpitalnych warunkach. Widzimy wszystkie emocje, które towarzyszyły początkom pandemii, takie jak niedowierzanie, strach, złość i panika. Produkcja została nagrodzona przez Emmy (Amerykańską Akademię Telewizyjną) w 2021 r. za wyjątkowe zasługi w tworzeniu filmów dokumentalnych. View oEmbed on the source website Rok, który odmienił świat (2021) – film o przyrodzie w czasach epidemii Koronawirusa W dokumencie przyrodniczym w reżyserii Toma Bearda zmieniamy perspektywę. Z opowieści o ludzkich dramatach przenosimy się do świata roślin i zwierząt, dla których rok 2020. również był wyjątkowy. Kiedy została ogłoszona pandemia, ludzie zostali w domach. Wtedy zwierzęta powoli zaczęły wychodzić z ukrycia, co udało się zarejestrować w pięknych zdjęciach i nagraniach przyrodników. Narratorem opowieści o przyrodzie w czasie pandemii jest słynny brytyjski biolog, David Attenborough – autor wielu książek i produkcji przyrodniczych oraz popularyzator wiedzy o zagrożeniach dla środowiska naturalnego. View oEmbed on the source website Wuhan Wuhan (2021) – życie w epicentrum pandemii To kolejny film, który przenosi nas do epicentrum epidemii COVID–19. W pierwszych dniach rozwoju wirusa trudno było zdobyć najważniejsze informacje, o tym, co dokładnie wydarzyło się w Wuhan. Świat zamarł w oczekiwaniu na dalszy rozwój epidemii. Tymczasem Yung Chang, który jest autorem dokumentu, postanowił udokumentować to, jak zmieniało się życie w mieście, od którego wszystko się zaczęło. Film przenosi nas na ulice Wuhan, do odizolowanych stref dla zakażonych i przepełnionych szpitali polowych. Przyglądamy się pracy medyków, którzy próbują ratować życie pacjentów, a także obostrzeniom, które mają na celu ograniczenie zasięgu rozprzestrzeniania się wirusa. View oEmbed on the source website Najlepsze filmy fabularne o epidemiach i wirusach O wirusach i epidemiach powstało wiele świetnych obrazów fabularnych, o których pisaliśmy w zestawieniu filmów o pandemii. Dla osób zainteresowanych tematem, podajemy listę 10 najlepszych tytułów z krótkim opisem. Filmy w kolejności chronologicznej: Tajemnica Andromedy (1971) – thiller sci–fi o obcym wirusie, który został sprowadzony na Ziemię z kosmosu. Reżyseria: Robert Wise, 12 małp (1995) – w filmie główny bohater, James Cole (Bruce Willis), zostaje wysłany w przeszłość, aby zbadać przyczyny wybuchu epidemii, która w 2035 r. doprowadziła do zakażenia 99% populacji Ziemi. Reżyseria: Terry Gilliam, 28 dni później (2002) – film o przetrwaniu po epidemii wirusa zombie w Wielkiej Brytanii. Reżyseria: Danny Boyle. Tytuł został opisany także w rankingu filmów o zombie, Ludzkie dzieci (2006) – film rozgrywający się w czasach epidemii bezpłodności. Reżyseria: Alfonso Cuarón. Tytuł został opisany również w zestawieniu filmów o końcu świata. Pontypool (2008) – kanadyjski horror o rozprzestrzeniającej się epidemii zombie. Reżyseria: Bruce McDonald, Miasto ślepców (2008) – film na podstawie powieści Saramago o epidemii ślepoty. Reżyseria: Fernardo Meirelles, Kwarantanna (2008) – amerykański remake kultowego horroru hiszpańskiego „REC” o epidemii groźnego wirusa, który zamienia ludzi w krwiożercze bestie. Reżyseria: John Erick Dowdle, Zabójczy wirus (2009) – film o ucieczce przed wirusem do bezpiecznego miejsca. Reżyseria: David i Àlex Pastor, Contagion. Epidemia strachu (2011) – film w reżyserii Stevena Soderbergha, który ukazuje różne aspekty walki ze śmiertelnym wirusem – naukowe i polityczne. W rolach głównych wystąpili: Gwyneth Paltrow, Laurence Fishburne, Kate Winslet i Marion Cotillard, Zombie express (2016) – o przerażającej podróży pociągiem zaatakowanym przez zombie. Reżyseria: Sang–ho Yeon.
Ofra Haza: ofiara AIDS, którą miał zarazić mąż. Nigdy nie spełniła marzenia o dziecku
Nazywano ją „Madonną wschodu”. Ulubienica słuchaczy zmarła w wieku 42 lat
Wraz z wielodzietną rodziną mieszkała w slumsach. Dlatego doceniała wszystko, co dał jej los. Ofra Haza miała świadomość, że jedynie talent jest jej przepustką do lepszego życia. Do dziś jest jedyną artystką z Izraela, której płyty sprzedawane są również w krajach arabskich. Dla wielu była uosobieniem mitu Kopciuszka. Piękna, wrażliwa, popularna. Ale ta bajka nie miała szczęśliwego zakończenia... Zmarła w wieku zaledwie 42 lat z powodu powikłania po zapaleniu płuc. Ale ono było tak naprawdę skutkiem innej choroby - AIDS. Z czasem pojawiła się teoria, że to jej mąż zakaził ją wirusem HIV. On wszystkiego się wypierał, ale... odszedł zaledwie rok po niej. Jakie tajemnice skrywało ich życie? Przypominamy niezwykłą historię Ofry Hazy w 23 rocznicę jej tragicznej śmierci... Ze slumsów na Eurowizję. Ofraza Haza uosabiała mit Kopciuszka Przyszła na świat 19 listopada 1957 roku w Tel Awiwie jako dziewiąte dziecko swoich rodziców, ubogich żydowskich imigrantów z Jemenu. Miała dwóch braci i sześć sióstr. Cała rodzina żyła biednie w dzielnicy miasta, uchodzącej za slumsy. Mimo tego los uśmiechnął się do Ofry Hazy. Od dzieciństwa ujawniała talent wokalny. W jej domu często wybrzmiewały utwory z charakterystycznym brzmieniem jemeńskiego folku. Przesiąkła nimi i później chętnie wplatała do swoich piosenek, popularyzując w ten sposób rodzimą kulturę. Przełom nastąpił, gdy miała 13 (według innych źródeł 12) lat. Wówczas dołączyła do obsady Teatru Szchunat Ha-Tikwa. Z nim w latach 1974-1979 wydała cztery płyty i – co najważniejsze – spotkała swojego późniejszego menedżera, kompozytora i autora tekstów Bezalela Aloniego. Był ojcem jej sukcesu. Dzięki niemu zdecydowała się w 1979 roku rozpocząć karierę solową. Wcześniej jednak przez dwa lata odbywała jeszcze obowiązkową służbę wojskową. Zadebiutowała albumem „About Our Loves (Al Ahavot Shelanu)”. Od początku w swojej twórczości łączyła orientalne, folkowe wpływy z nowoczesnym popem. Każdy kolejny krążek sprawiał, że jej gwiazda błyszczała jaśniej – nie tylko w Izraelu! Stosunkowo szybko zyskała również popularność w krajach Bliskiego Wschodu. Nazywano ją nawet „Izraelską Madonną” lub „Madonną Wschodu”. Dla wielu symbolizowała kulturowy pomost ponad politycznymi podziałami. Przełomem w karierze Ofry Hazy był udział w 28. Konkursie Piosenki Eurowizji, organizowanym w Monachium w 1983 roku. Była jedną z faworytek. Już wtedy uważano ją za gwiazdę i znaczącą postać dla izraelskiego rynku muzycznego. Ale – jak na ironię – nie wygrała. Musiała ustąpić reprezentantce Luksemburga, zapomnianej już dzisiaj Corinne Hermes. Utwór „Hi (Chai)”, z którym Ofra reprezentowała swój kraj, zajął wówczas drugie miejsce. Przegrała sześcioma punktami: nie otrzymała żadnych not od gremiów jurorskich z Turcji i Cypru. Ale tak naprawdę dla siebie tę Eurowizję wygrała. Piosenka, którą wykonała w Niemczech, podbiła europejskie listy przebojów – w przeciwieństwie do tej zwycięskiej! Została później przetłumaczona na trzy inne języki. Dla Ofry udział w wydarzeniu był przełomowy. Jej muzyka dotarła do szerokiego grona odbiorców. Występ miał również symboliczny wydźwięk. W miejscu organizacji konkursu – Monachium – 11 lat wcześniej doszło do tragicznego zamachu na izraelskich sportowców podczas igrzysk olimpijskich. Stali za nim palestyńscy terroryści: w zdarzeniu zginęło 11 członków ekipy i jeden oficer niemieckiej policji. CZYTAJ TAKŻE: W dniu śmierci była w ósmym miesiącu ciąży. Brutalne szczegóły morderstwa Sharon Tate View oEmbed on the source website Ofra Haza, piosenkarka izraelska w Niemczech, lata 80. XX wieku Wielka kariera, nominacja do Grammy i muzyka ponad podziałami Wydawała płytę za płytą. Znakomita większość z nich pokryła się złotem lub platyną. W 1984 roku zrealizowała album „Yemenite Songs” („Shirei Teiman”), który w Europie został wydany rok później. Na nim w sposób nowatorski i absolutnie wyjątkowy połączyła piosenki z dawnych lat, śpiewane przez jej matkę z poezją i brzmieniem tradycyjnych instrumentów. Trzy lata później zaś premierę miał krążek „Shaday”, nagrodzony New Music Award dla najlepszego międzynarodowego albumu roku. Pochodzi z niego przebój „Im Nin'alu”. Do dziś Ofra Haza jest wspominana dzięki piosence „Temple of Love”, wydanej w 1992 roku. Śpiewa w niej obok Andrew Eldritcha, zaś kompozycja została wydana na singlu formacji The Sisters of Mercy. Co ciekawe, miała premierę już w 1983 roku, jednak została nagrana ponownie dziewięć lat później... W tym samym czasie jej album „Kirya” uzyskał nomincję do Grammy. Polscy słuchacze kojarzą Ofrę Hazę dzięki piosence „Deliver Us” (Uwolnij nas), którą izraelska megagwiazda nagrała w aż 18 językach! To utwór z filmu animowanego „Książę Egiptu” z 1998 roku. Artystka użyczyła również głosu jednej z postaci: Jokebed – matce Mojżesza, Aarona i Miriam oraz nagrała wiele partii na ścieżkę dźwiękową obrazu. Z kolei w w 1994 roku premierę miał film „Królowa Margot” z Isabelle Adjani w roli głównej, do którego Ofra Haza nagrała piosenkę „Elo Hi” - muzykę do niej skomponował Goran Bregović, serbski artysta, z którym płytę nagrała m.in. Kayah. W tym samym roku wraz z irlandzką piosenkarką Sinead O'Connor izraelska artystka wystąpiła na ceremonii wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla w Oslo. Wykonała wówczas specjalnie napisany na tę okazję utwór „Paint Box”. Współpracowała zresztą z największymi. Poza wymienionymi byli to m.in. Paula Abdul, Whitney Houston czy Iggy Pop. Przez całe życie Ofra Haza angażowała się w akcje charytatywne, zabiegała również o pojednanie w konflikcie izraelsko-palestyńskim oraz normalizację stosunków między Żydami i Arabami. Do dziś pozostaje jedyną artystką, której płyty są sprzedawane we wszystkich krajach arabskich. Była uosobieniem słowa dialog. CZYTAJ TAKŻE: Tragiczna śmierć czteroletniego synka była dla Jana Pospieszalskiego ogromnym ciosem View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Ofra Haza, piosenkarka izraelska, Niemcy, 13.06.1988 rok Ofra Haza, piosenkarka izraelska, 15.10.1989 rok Małżeństwo, które kosztowało ją życie. Ofra Haza prawdopodobnie nie wiedziała, że ma HIV Mimo sukcesów w życiu zawodowym, na miłość czekała dosyć długo. Ślub z biznesmenem Doronem Aszkenazim wzięła 15 lipca 1997 roku. Miała wówczas niespełna 40 lat. Wydawało się, że szczęście wreszcie się do niej uśmiechnęło. Nic bardziej mylnego... Jej partner miał biologiczną córkę z pierwszego małżeństwa, zaś oboje adoptowali syna Shaia. Starali się o potomstwo – bezskutecznie. Po śmierci Ofry jej mąż ujawnił, że przynajmniej raz poroniła. Podobno czuła, że odchodzi. Na początku 2000 roku nagrała wraz z najlepszymi djami na świecie płytę, na której znalazły się jej największe przeboje w nowych wersjach. Podobno w trakcie prac nad projektem bardzo cierpiała, śpiewanie sprawiało jej wielkie trudności i ogromny ból. Nie poddawała się jednak. Utwór „Forever”, który znalazł się na płycie, miał być swoistym pożegnanie Ofry z bliskimi oraz fanami. Niestety, artystka nie doczekała premiery krążka... Odeszła 23 lutego 2000 roku. Wszystkie programy nadawane w Izraelu zostały przerwane, by poinformować o śmierci wielkiej artystki. Stacje radiowe natomiast bez przerwy odtwarzały wykonywane przez diwę piosenki. Ówczesny premier kraju Ehud Barak stwierdził, że była wybitną przedstawicielką i emisariuszką izraelskiej kultury. „Ofra wyszła ze slumsów Hatikvah, by osiągnąć szczyt izraelskiej kultury. Odcisnęła na nas wszystkich ślad”, podkreślił. Dodał, że Izrael stracił swój największy diament. Oficjalną przyczyną śmierci Ofry Hazy były komplikacje po przebytym zapaleniu płuc. Ale krótko po jej odejściu gazeta „Ha-Arec” poinformowała, że badania krwi potwierdziły, że artystka była nosicielką wirusa HIV, który przekształcił się w zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS). W kraju rozgorzała dyskusja, dotycząca okoliczności śmierci piosenkarki oraz poszanowania pamięci i prywatności zmarłej. Narastały spekulacje dotyczące tego, kto zaraził ją wirusem. Podejrzenia z miejsca padły na jej męża: znajomi artystki twierdzili, że ona „prowadziła bardzo powściągliwy tryb życia i nie było mowy o żadnej rozwiązłości”. Mężczyzna odpierał jednak zarzuty i stwierdził, że do zakażenia doszło w trakcie transfuzji krwi w jednym z tureckich szpitali, w którym Ofra Haza przebywała po tym, jak poroniła. Jednak Doron Aszkenazi zmarł niedługo później, 7 kwietnia 2001 roku na zawał serca, spowodowany prawdopodobnie przedawkowaniem narkotyków. Do dziś w wielu publikacjach przyjmuje się, że to on zaraził żonę wirusem HIV, zaś ona długo nie miała świadomości, że jest jego nosicielką. Wersję tę poparł m.in. jej długoletni menadżer Bezalel Aloni – napisał o tym w swojej książce. Faktem jest, że po śmierci Ofry Hazy powołana została specjalna komisja, która miała zbadać czy przy hospitalizacji nie doszło do zaniedbań ze strony lekarzy. W raporcie, który wydano na podstawie jej prac stwierdzono, że „gdyby Ofra poddała się leczeniu wcześniej, można by zapobiec znacznemu pogorszeniu stanu zdrowia, a nawet jej śmierci”. W uroczystościach pogrzebowych Ofry Hazy wzięło udział kilka tysięcy osób. Jej prochy spoczęły na cmentarzu Yarkon w Petah Tikva niedaleko Tel Awiwu. W siódmą rocznicę śmierci artystki gmina Tel Awiw-Jafa i Fundusz Rozwoju Tel Awiwu podjęły decyzję o przemianowaniu na jej cześć części publicznego parku w dzielnicy Hatikva Gan Ofra (Park Ofry). Mieści się on na końcu ulicy Bo'az, przy której stał dom rodzinny Hazy. W parku znajduje się m.in. plac zabaw dla dzieci, symbolizujący jej miłość do nich i starej dzielnicy, w której dorastała i do której zawsze z chęcią wracała... CZYTAJ TAKŻE: Tak dziś wygląda córka tragicznie zmarłego Waldemara Goszcza. Czym zajmuje się Wiktoria? Źródło: Muzyka.Interia.pl, Plotek.pl, Last.Fm, The Guardian Ofra Haza, piosenkarka izraelska, Niemcy, 09.07.1990 rok Ofra Haza, piosenkarka izraelska, lata 80. XX wieku
Rock Hudson był pierwszą gwiazdą, która zmarła na AIDS. Jego śmierć zszokowała świat...
Poślubił sekretarkę swojego agenta tylko po to, żeby do prasy przeciekły zdjęcia ze ślubu
Kiedy w czerwcu 1984 roku Rock Hudson dowiedział się, że ma AIDS, wpadł w przerażenie. Płakał. Choroba była jeszcze wtedy mało znana. Nawet rzadko mówiono o niej publicznie. Nie istniały leki. Diagnoza praktycznie oznaczała śmierć. Było tylko pytanie kiedy to nastąpi. W tamtych czasach AIDS jednoznacznie kojarzyło się z homoseksualizmem. Ktoś nawet wymyślił, że jest to choroba gejów. Rock Hudson był gejem, ale przez całe życie udawał heteroseksualnego mężczyznę. Dużo poświęcił dla kariery i słono za to zapłacił. Jego cała filmowa sława i dorobek zbudowane były na wizerunku twardziela, amanta, bożyszcza kobiet. Uchodził za uosobienie męskości. Bał się, że wszyscy poznają jego skrywaną tajemnicę. A wtedy runie jego legenda i kariera. Bał się reakcji na taki coming out. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 02.10.2024 r.] Rock Hudson: jak potoczyły się losy aktora? O tym, że jest chory dowiedział się niemal przypadkowo. W maju 1984 roku poszedł do Białego Domu na uroczysty obiad zorganizowany przez pierwszą damę, Nancy Regan. Dobrze znał ją i jej męża, kiedyś aktora, a potem prezydenta USA Ronalda Regana. Na zdjęciach, które przysłała mu po imprezie Nancy, zobaczył jak bardzo widać czerwone znamię, które miał na szyi. Poszedł do dermatologa, w czerwcu dowiedział się, że ma AIDS. Było to trzy lata po pojawieniu się pierwszych chorych i rok po zidentyfikowaniu wirusa HIV, jako przyczyny choroby AIDS. Rock Hudson był załamany. Zaczął wysyłać listy do swoich kochanków, z błaganiem żeby się przebadali. Podpisywał je anonimowo – aktor z Palm Springs. Poradził sobie w życiu z wieloma przeciwnościami. Desperacko wierzył, że jakoś wyjdzie z tej choroby. W paryskiej klinice prowadzona była eksperymentalna terapia lekiem HPA-23. Poleciał do Paryża. Poczuł się lepiej. Zagrał nawet w popularnym serialu „Dynastia”. Ale chudł i marniał w oczach. Oficjalnie mówiono długo, że ma grypę, a potem, że jest to nieoperacyjny rak wątroby. Uwierzył w to nawet ówczesny partner gwiazdora Marc Christin. Jak to możliwe, że tak słynny aktor przeżył całe życie w ukryciu, dlaczego wybrał taką drogę? Zobacz też: Jest jednym z najbogatszych muzyków, obracał się wśród celebrytów. Dziś Diddy jest w centrum ogromnego skandalu Rock Hudson: droga do aktorstwa Rock Hudson, a właściwie Roy Harold Scherer Jr. urodził się w 1925 roku w Winnetka, w Illinois. Potem kiedy już zrobił karierę mówiono o nim „chłopak z Illinois”. Ojciec szybko zostawił rodzinę, mama wyszła po raz drugi za mąż. Ojczym, który był wojskowym nienawidził dzieciaka. Uważał, że jest słaby i przewrażliwiony. Chciał go nauczyć moresu i dyscypliny, bił go (co wyszło po latach) i znęcał się nad nim, gdy jego mama była w pracy. Hudson od dzieciństwa nauczył się, że lepiej nikomu się nie zwierzać i nie ujawniać, jaki naprawdę jesteś. W 1943 odbył służbę wojskową, pracował w wojskowej pralni. Podobno w wojsku odkrył, że jest gejem. Zobacz też: Rodzice nie mieli pieniędzy na życie, liczyli każdy grosz. Dziś Budda jest milionerem i pomaga innym Marzył o karierze filmowej. Zawsze słyszał, że z taką urodą, to mógłby zostać aktorem. Był rzeczywiście przystojny, wysoki (1,93) dobrze zbudowany, o regularnych rysach i miłej twarzy. Ale kariera nie przyszła mu łatwo. Jako młody chłopak wystawał przez drzwiami wytwórni w Los Angeles, licząc że ktoś go dostrzeże i zaproponuje role. W końcu dzięki znajomościom trafił pod skrzydła agenta Henry’ego Wilsona. Henry miał rękę do młodych talentów, szła za nim sława odkrywcy Lany Turner i Nathalie Wood. Był naprawdę niezły. Roy pracował wtedy jako kierowca ciężarówki, dostawca mrożonych owoców. O graniu nie miał bladego pojęcia, ale wyglądał na tyle dobrze, że wytwórnia „Universal" chciała w niego inwestować. Do legendy przeszła opowieść o jego debiucie w filmie „Fighter Squadron” z 1948. Rock miał do wypowiedzenia tylko jedną, krótką kwestię, ale żeby zrobił to dobrze, potrzeba było trzydziestu sześciu dubli! Promowano go jako „idealnego, amerykańskiego chłopaka’’. Pseudonim, który wymyślił mu Henry Wilson miał podkreślać, że jest amerykańskim twardzielem – Rock jak góra „Rock of Gibraltar” i Hudson – od Hudson River. Nikomu nawet nie przyszło go głowy, że Rock Hudson może być gejem. Wtłaczano go w ramy heteroseksualnego amanta. Hollywood był wtedy i długo pozostało bardzo homofobiczne. Henry Wilson regularnie sypiał z Rockiem Hudsonem, ale dbał o to, by w tabloidach aktor był pokazywany w tłumie wpatrzonych w niego dziewczyn. Rock Hudson ukrywał swoją orientację Wreszcie przyszła sława. Na premierze filmu „Zakole rzeki” z 1952 roku, Rock Hudson wywołał większe poruszenie niż uznany wtedy gwiazdor James Stewart. A trzy lata póżniej słynny film „Olbrzym” – grał tam razem z największymi wtedy gwiazdami Jamesem Deanem i Elizabeth Tylor – przyniósł mu międzynarodową sławę i uznanie. Dostał też za te rolę nominacje do Oscara. Z Jamesem Deanem nienawidzili się, ale trzeba przyznać, że Hudson sprostał konkurencji genialnego buntownika. Z Elizabeth Tylor zaprzyjaźnił się do końca życia. Mógł wtedy wybrać, czy woli mieć za partnerkę Tylor czy Grace Kelly, wybrał Elizabeth i ona o tym nigdy nie zapomniała. Rock Hudson zagrał jeszcze potem w wielu głośnych filmach , m.in. w „Pożegnaniu z bronią” na podstawie prozy Hemingwaya. W latach 50. i 60. aktor dostawał 30 tysięcy listów tygodniowo od wielbicielek. Był na ustach wszystkich i wszyscy, niestety interesowali się jego życiem osobistym. Hudson nie bardzo sobie z tym radził. Nie był w stanie zapanować nad swoją seksualnością. Miał przyjaciela Jacka Navaro, w którym był bardzo zakochany. Ale oficjalnie nie wolno było im się razem pokazywać, Nawaro nie mógł nawet usiąść koło Rocka Hudsona na premierze filmu. Rozżalony i spragniony rozgłosu opowiedział o swoim romansie z gwiazdą gazecie „Confidential”, która rozpisywała się o hollywoodzkich skandalach. Żeby wstrzymać publikacje Henry Wilson użył swoich kontaktów w mafii! „Sprzedał” też gazecie za Hudsona historie dwóch innych aktorów. Czytaj też: Przed laty mama Vanessy Aleksander zachwyciła Polaków. Mało kto pamięta, w jakim programie wystąpiła Ślub dla prasy Aż trudno w to uwierzyć, ale Rock Hudson musiał się tłumaczyć z życia osobistego. Popularny magazyn „Life” pisał „ożeń się albo wytłumacz, czemu tego nie robisz”. Narastały plotki, że idol chodzi na plaże i tam podrywa facetów. Rozwiązanie było jedno: musiał się ożenić. Sam Hudson dla miłości gotów był zrezygnować z aktorskiej kariery. I znowu stać się kierowcą, Roy’em. Chciał tak zrobić dla Johna Navaro. Nie był jednak gotów powiedzieć publicznie, że jest homoseksualny. Tym bardziej w czasie, gdy wreszcie dostał się do hollywoodzkiego mainstreamu i grał w wielkich filmach. Ślub zaaranżował jego agent Henry Wilson. Daleko nie szukał. Aktor ożenił się z jego sekretarką – Phyllis Gates, bardzo ładną dziewczyną. Nikogo nie interesowało, czy będą szczęśliwi, ważne że do prasy „przeciekły” zdjęcia ze ślubu. Były bardzo popularne, wiele Amerykanek marzyło, by usidlić słynnego „Big Rocka”. Sam aktor mówił prasie: „Kiedy myślę o błogosławieństwach, jakich doznałem, moje małżeństwo jest na samym szczycie tej listy”. Para rozwiodła się po trzech latach. Hudson już się nie ożenił, ale był bardzo związany uczuciowo z Marilyn Maxwell. Poznali się na początku kariery Rocka, w latach 50., ale zbliżyli dopiero w początku lat 60. Maxwell miała pięcioletniego syna, Matthew, którego Hudson traktował jak syna. Uwielbiali się. Spragniony rodzinnego ciepła Rock miał nadzieję, że uda mu się stworzyć z Marilyn szczęśliwy związek. Ale chciał być wobec niej uczciwy. Gdy powiedział jej, że jest gejem, odeszła. Nie miał też szczęścia do związków gejowskich. Chyba nigdy nie spotkał miłości życia, był związany m.in. z publicystą Tomem Clarkiem, ale Tom był alkoholikiem, razem pili, razem staczali się w coraz większy nałóg. Na początku lat 80. poznał Marca Christiana – wysoki blondyn, dużo od niego młodszy, był dla Rocka bliski ideału. Aktor był już wtedy po pięćdziesiątce i po zawale, ale zamieszkali razem. Trudno jednak uznać ich życie za szczęśliwe. Marc zdradzał partnera na potęgę. Rock Hudson też nie należał do wiernych, podobno „sypiał z kim chciał i bawił się, jak chciał”. Zobacz też: Pokonała raka i półpaśca, doceniła ją sama królowa… W wieku 89 lat zmarła wybitna Maggie Smith Po rewolucji seksualnej 68. roku w Ameryce tabu, jakim był homoseksualizm trochę zelżało. Ale Rock Hudson pytany, czy jest gejem, odpowiadał zawsze: „proszę o następne pytanie”. Niby specjalnie się nie krył, chodził do klubów gejowskich. A w latach 70. w Nowym Jorku wziął podobno ślub z celebrytą Jimem Naborsem. Szybko jednak obaj to zdementowali, a gdy plotka stała się głośna wydali oświadczenia grożąc pozwami sądowymi. Hudson był też szantażowany z powodu swojej orientacji, m.in. przez byłą żonę Phyllis. Ale jakoś udawało mu się uniknąć zdemaskowania. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH6sERs-c0a3789.jpg" width="1279" height="2000" alt="Marc Christian, who claims that Rock Hudson repeatedly had sex with him during his last years and concealed the fact that he was dying from AIDS, listens at news conference in Los Angeles on Tuesday, Nov. 12, 1985. Christian filed a $14 million suit against the actor's estate and others. (AP Photo/Lennox Mclendon)" title="ap - arch" /> W latach 70. stał się jednym z najpopularniejszych i najlepiej zarabiających aktorów telewizyjnych. Choroba przerwała jego karierę w wieku zaledwie 58 lat. W czerwcu 1985 roku wystąpił jeszcze w programie swojej przyjaciółki, aktorki Doris Day. Ale wszyscy byli przerażeni jego wyglądem. Był chudy, postarzały, widać było, że nie ma sił. Cały czas utrzymywał jednak, że to powikłania po ciężkiej grypie. Na szczęście nie opuścili go przyjaciele. Nie umierał samotnie. Odwiedzała go Liz Tylor, która kładła się obok na łóżku i godzinami trzymała go za rękę. Było to odważne z jej strony, bo wtedy panika związana z AIDS była ogromna, krążyły różne wersje tego, jak się można zarazić, mówiono, że m.in przez dotyk ( pot na dłoni). Gdy po raz ostatni poleciał na kurację do Paryża, wracał prywatnie wynajętym odrzutowcem. Było w nim miejsce tylko dla Rocka Hudsona i personelu medycznego. Z lotniska przewieziono go do kliniki, a w sierpniu do jego posiadłości w Beverly Crest w Los Angeles. Cały czas śledzili go paparazzi, plotki o chorobie aktora rozchodziły się błyskawicznie. Świat dowiedział się o niej w lipcu 1985 roku, wtedy współpracownik Rocka Hudsona Yanou Collart potwierdził, że aktor ma AIDS. Mówił potem: „nie zapomnę wyrazu jego twarzy. W jego oczach była świadomość, że niszczy swój wizerunek". Rock Hudson: śmierć Rock Hudson zmarł we śnie, 2 października 1985 roku, na sześć tygodni przed swoimi 60. urodzinami. Na prośbę aktora nie odbył się pogrzeb. Jego ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone w kanale między Los Angeles a wyspą Santa Catalina. Po śmierci Hudsona ukazało się wiele artykułów o jego orientacji seksualnej. Została oficjalnie upubliczniona i zaakceptowana. Jego choroba wpłynęła na finansowanie badań związanych z AIDS. Był pierwszą wielką amerykańską gwiazdą, która miała AIDS. Wiele aktorów mówiło: jeśli Rock Hudson zachorował, mnie też może to dotknąć. Ale przypadek gwiazdora pokazał też, jakie mogą być skutki strachu przed ujawnieniem swojej orientacji i choroby. Przed napiętnowaniem. Rock Hudson nie powiedział, że jest chory na planie serialu „Dynastia", a miał tam scenę pocałunku z Lindą Evans. Nie poinformował swojego partnera Marca Christiana, który dowiedział się o tym, razem z całym światem. „Od razu poczułem się martwy", powiedział potem. Jak się okazało był nosicielem HIV, zmarł parę lat później. Sam Rock Hudson w oświadczeniu z września 1985, na parę dni przed śmiercią wyznał: „Nie jestem szczęśliwy, że jestem chory na AIDS. Ale jeśli to pomoże innym, mogę przynajmniej wiedzieć, że moje nieszczęście miało jakąś pozytywną wartość.” Czytaj też: Połączył się gorący romans, nie mogli o sobie zapomnieć. Relację Marka Barbasiewicza i Gerarda Wilka ujawniono po latach <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfRnuXv-1150714.jpg" width="1600" height="2348" alt="(Original Caption) 9/27/56-Hollywood, California: Actress Elizabeth Taylor gets an assist from actor Rock Hudson, as she plants her hands in cement in the lobby of Grauman's Chinese Theater here Sept. 26th, in a ceremony held before the premiere of new film "Giant," in which they co-star. Both screen favorites, along with producer George Stevens, recorded their footprints and signatures as well, in the green-tinted cement, to join those made by other Hollywood greats." title="Elizabeth Taylor With Rock Hudson" />
Gia Carangi — pierwsza supermodelka, która zmarła na AIDS. „Zbyt piękna, by umierać tak młodo”
Pozowała na okładkach taki magazynów jak Vogue i Cosmopolitan. Odeszła 38 lat temu
Nie było jej dane obchodzić nawet 27. urodzin. Gia Carangi mawiała, że Bóg miał dla niej wielki plan, jednak zrealizuje się on dopiero w innym życiu. Pierwsza supermodelka, która wyznaczyła ścieżkę dla takich gwiazd jak Cindy Crawford, Linda Evangelista czy Claudia Schiffer. Mogła mieć wszystko. Niestety, wybrała mroczną ścieżkę uzależnień, toksycznych relacji i w konsekwencji choroby, która odebrała jej to, co najcenniejsze. Życie. Odeszła 38 lat temu, 18 listopada 1986 roku. [Artykuł aktualizowany 18.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 23.11.2024 r.] Od Filadelfii do Nowego Jorku Jako 17-latka uczyła się w szkole średniej i dorabiała w niewielkiej restauracji ojca, aby zaoszczędzić pieniądze na koncert Davida Bowiego. Jego styl był jej niezwykle bliski, z uwagi na androgeniczne cechy męskie i żeńskie, które sobie upodobał. Także sama Gia lubiła męskie ubrania, nie bała się w nich pokazywać publicznie. W Filadelfii debiutowała na zdjęciu w lokalnej gazecie. Nie trzeba było długo czekać, aby dostrzegł ją Arthur Elgort, fotograf z Nowego Jorku. To on pokazał zdjęcie nastoletniej Giny Wilhelminie Cooper, właścicielce agencji modelek, która zachwyciła jej się urodą i odmiennością od panującego wówczas kanonu piękna. Gia nie była bowiem klasyczną, wysoką i chudą blondynką. Brązowe oczy i ciemne włosy odziedziczyła po ojcu, który z pochodzenia był Włochem. Matka Irlandka przekazała jej w genach porcelanową cerę. Krótko po spotkaniu z Cooper, Gina podpisała kontakt w Nowym Jorku, nie wiedząc jeszcze, że jej nowojorski sen nie okaże się „Baśnią tysiąca i jednej nocy”. Czytaj też: Była u szczytu sławy, nagle zniknęła. Elżbieta Zającówna zrezygnowała z kariery przez chorobę Kontrowersyjna, odważna i temperamentna Od początku wiedziała, czego chce. Modeling stał się dla niej nie tylko pracą, ale i przyjemnością. Czerpała z niego garściami. Uwielbiała swoje ciało, była pewna siebie i potrafiła wykorzystać każdy swój atut. Zdjęcia całkowicie to odzwierciedlały. Odważne, nagie i temperamentne sesje nie stanowiły dla niej problemu, wręcz przeciwnie. Podczas rozbieranych sesji zdjęciowych czuła się jak ryba w wodzie, a najwięksi fotografowie mody, jak Francesco Scavullo czy Richard Avedon chcieli przez to pracować tylko z nią. Kiedy pojawiała się przed obiektywem, była tak plastyczna, że potrafiła dokładnie wczuć się w każdą rolę. Nie pozowała — ona grała, pracowała całą sobą. Swobodna, spontaniczna, prawdziwa. Nigdy nie ukrywała, że jest biseksualna. I chociaż przed obiektywem Scavullo stawały już inne gwiazdy, takie jak Madonna, Kim Basinger czy Janis Joplin, z nich wszystkich największą słabość fotograf miał do Gii. Świat mody pokochał ją od pierwszego wejrzenia. Wtedy wydawało się, że nic nie może pójść źle… Romans, który narodził się na planie W wieku 18. lat Gia została zaangażowana do pierwszej dużej sesji zdjęciowej, która w mediach odbiła się szerokim echem. Modelka miała pozować zupełnie nago, przed obiektywem Chrisa von Wangenheima, na tle niczego więcej jak tylko ogrodzenia z siatki. Brzmi niezbyt stylowo, jednak to, co stało się podczas sesji, zszokowało wszystkich, a Gii zapewniło rozpoznawalność i… miłość! Wangenheim zaprosił do zdjęć wizażystkę Sandy Linter. Kobieta również rozebrała się do naga, a wspólna praca na planie sprawiła, że między nią a Gią wybuchł płomienny romans, który trwał wiele lat. Sprawdź też: "Rozdzieliła nas tylko śmierć" - mówi słynna fotografka, przyjaciółka Leonarda Cohena Gia Carangi — twarz, która była wszędzie Nie minęło nawet kilka tygodni od przeprowadzki Gii do Nowego Jorku, a jej kariera rozwinęła się błyskawicznie. Otrzymywała angaże, o których nawet nie śniła, a jej twarz była dosłownie wszędzie. Pozowała do okładek najlepszych magazynów, takich jak Vogue czy Cosmopolitan, a znamienite domy mody wciąż proponowały jej realizacje kolejnych kampanii. Pozowała dla Yves Saint Laurent, Diora, Armaniego, Versave czy Levi'sa. Dużo dała jej też pewność siebie. Gia doskonale wiedziała, ile jest warta, dlatego nie akceptowała pierwszych lepszych propozycji. Wybierała te, które były dla niej atrakcyjne wizerunkowo i finansowo. W ten sposób pięła się na szczyt. I zyskała miano supermodelki – pierwszej takiej, jedynej w swoim rodzaju. CZYTAJ TEŻ: Dla niej miał zostawić pierwszą żonę, ich ślub był medialnym wydarzeniem. Dziś o Marli Maples mówi się "zapomniana" pani Trump Gia Carangi — mroczna strona sukcesu Wydawałoby się, że jej życie było bajką. Najlepsze kontrakty, bajeczne wynagrodzenie, kreacje od ekskluzywnych domów mody. Była stałą bywalczynią takich miejsc jak Mudd czy Studio 54, gdzie bawiła się w towarzystwie Richarda Gere'a, Andiego Warhola czy Micka Jaggera. Nowojorskie nocne życie okazało się jednak dla niej gwoździem do trumny. To właśnie wtedy sięgnęła po używki i narkotyki. Chociaż wydawała się szczęśliwa, uzależnienie było swego rodzaju odskocznią od problemów, samotności i przeszłości, która dopadała ją w najmniej odpowiednich momentach. Kiedy miała 11 lat, jej matka opuściła rodzinę i odeszła do innego mężczyzny. I chociaż po kilku latach wróciła do życia młodej Gii, ta nigdy nie zapomniała bólu, który czuła jako porzucona, mała dziewczynka. Wszystko, co robiła, zarówno w przeszłości, jak i na ścieżce swojej kariery, robiła po to, aby zwrócić na siebie uwagę matki. Kiedy mieszkała w Nowym Jorku, doskwierała jej samotność. Otoczona wianuszkiem asystentów, makijażystów, stylistów i fotografów na planie, po całym dniu wracała do pustego mieszkania w centrum miasta. Narkotyki stały się jej przyjacielem. Dzięki nim nie wpadała w swoje depresyjne nastroje. Wywoływały radość, obojętność, odciągały myśli. Wybierała je więc po to, aby nie czuć się źle. Na złe samopoczucie wpłynęły również dwa wydarzenia z 1980 roku: śmierć agentki Wilhelminy Cooper, która przegrała walkę z rakiem płuc oraz wypadek samochodowy przyjaciela i fotografa Chrisa von Wangenheima. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcqOKKE-623682d.jpg" width="2433" height="1600" alt="Full-length portrait of American fashion model Gia Carangi (1960 - 1986) as she lies in front of a lit fireplace, dressed in a semi-transparent short with metallic coloured dots, a thin wrap-around belt, and skirt, late 1970s to mid 1980s. (Photo by Andrea Blanch/Getty Images)" title="Portrait Of Gia Carangi" /> Nałóg, który zniszczył wszystko Miała zaledwie 20 lat, kiedy uzależnienie od narkotyków osiągnęło apogeum. Sięgała po nie non stop, niczym po cukierki na poprawę nastroju, który nieustannie się wahał. Wpadała w paranoje oraz nagłe, nieprzewidywane napady agresji. Potrafiła wyjść z sesji, jeśli coś działo się nie po jej myśli. Okładka magazynu Vogue z listopada 1980 roku wyraźnie uwydatniła ślady po igłach na jej ręce. Zaczynała sięgać dna, chociaż luksusowe domy mody i wielkie magazyny wciąż chciały, by reklamowała je Gia. Fotograf Francesco Scavullo wspominał, że na jeden z planów zdjęciowych redaktor czołowego magazynu modowego przyniósł modelce torebki z heroiną i kokainą po to, aby sesja przebiegła pomyślnie. Wszyscy wiedzieli, z czym się zmaga. Najważniejsze było jednak wykonanie zadania, czyli zdjęcia. Ludzkie życie, nie po raz pierwszy zresztą, schodziło na dalszy plan. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Płakała z bezsilności, nikt nie chciał z nią pracować. Poważna operacja zmieniła wszystko Po śmierci Wilhelminy Cooper, Gia odeszła z jej agencji i podpisała kontrakt z Ford Models. Tam jednak jej ówczesny stan nie był akceptowany. W końcu została zwolniona. Propozycje okładek i kampanii reklamowych zaczęły znikać, a ludzie się od niej odwracali. Kiedy świat już oficjalnie wiedział, że jest uzależniona, przedstawiciele świata mody zaczęli obawiać się o swoją karierę i reputację. Gia nie sądziła, że właśnie tak skończy się jej bajkowy świat. Kiedyś miała wszystko, a teraz sięgała dna. Gia Carangi — ostatnia okładka Próbowała dać sobie jeszcze szansę. Miała dopiero 21 lat i całe życie przed sobą. Nie chciała skończyć w ten sposób. Wróciła do matki, do rodzinnej Filadelfii, gdzie przeszła krótki detoks. Uzależnienie było jednak silniejsze od niej i wciąż sięgała po narkotyki. Postanowiła wrócić do pracy, tym razem w szeregach agencji Elite Model Management. Wówczas stary przyjaciel Scavullo sfotografował ją na ostatnią w życiu okładkę do magazynu Cosmopolitan. To, w jaki sposób narkotyki zniszczyły jej organizm, widać było już na twarzy. Ręce musiała schować za siebie, aby nie było widać śladów po igłach. Osiągnęła dno. Nie była już w stanie wyrwać się z nałogu. Za piękna, by umierać Kiedy trafiła do szpitala z podejrzeniem zapalenia płuc, usłyszała wyrok: AIDS. Wówczas była to choroba jeszcze nie do końca poznana, lekarze musieli badać ją w kombinezonach ochronnych i rękawiczkach. Zmarła 18 listopada 1986 roku w wieku zaledwie 26 lat, jako pierwsza znana kobieta, u której jako przyczynę podano wirus HIV. W ostatnich chwilach towarzyszyła jej matka, która w ten sposób chciała wynagrodzić jej kilka lat swojej nieobecności. Na pogrzebie zjawili się tylko najbliżsi, a o jej śmierci nie informowano oficjalnie. Rodzina miała nawet problem ze znalezieniem domu pogrzebowego, który podjąłby się przygotowania jej ciała do pochówku. Nikt nie chciał się zajmować zmarłą na AIDS. Życie Gii w filmie biograficznym W 1998 roku życie Gii przedstawiono w amerykańskim filmie biograficznym reżyserii Michaela Cristofera o tym samym tytule. W główną rolę wcieliła się sama Angelina Jolie. Fabuła obejmuje niezwykłą karierę ikony modelingu lat 70. i 80., jej uzależnienie od narkotyków, ale rzuca także światło na lesbijski, burzliwy związek. W filmie wykorzystano również wspomnienia przyjaciół Gii, a także fragmenty jej osobistego pamiętnika. Wygrała szybką i spektakularną karierę. Przegrała to, co najcenniejsze. Własne życie. Otoczona wianuszkiem osób z branży i szeregiem fanów, w rzeczywistości była bardzo samotna, co przekładało się na jej problemy emocjonalne. Kto wie, gdzie byłaby dziś, gdyby odnalazła wsparcie, przyjaciół i być może prawdziwą miłość...
Ta choroba zdziesiątkowała gwiazdy show-biznesu! Zobacz, kto padł jej ofiarą
Dziś Światowy Dzień Walki z AIDS - święto obchodzone corocznie 1 grudnia z inicjatywy Światowej Organizacji Zdrowia. Na całym świecie odbywają się konferencje oraz akcje edukacyjne dotyczące profilaktyki zakażeń wirusem HIV, w które angażują się też media i celebryci. Dziś dzięki postępowi medycyny z wirusem HIV można żyć długo, a śmiertelność w wyniku AIDS wynika głównie z biedy. Choroba dziesiątkuje społeczności tam, gdzie nie ma funduszy na profilaktykę. Szacuje się, że aktualnie nosicielami wirusa jest 37,7 mln ludzi na świecie, a większość z nich żyje w Afryce Subsaharyjskiej. Warto pamiętać jednak, że jeszcze niedawno nie istniały metody walki z wirusem. Na AIDS umierali ludzie na całym świecie, w tym gwiazdy. Poznajcie najsłynniejsze ofiary choroby w naszej galerii.
Ostatnie słowa Freddiego Mercury'ego przed śmiercią wzruszają. Oto nieznane fakty z życia lidera Queen
„Kiedy nie będę mógł już śpiewać, kochanie, umrę”
Freddie Mercury jako główny wokalista i frontman kultowego zespołu rockowego Queen pokazał światu, co to znaczy być rockandrollowym showmanem. Jak nikt potrafił trzymać w garści publiczność, niezależnie od liczby, a także zdecydowanie kroczył po scenie, emanując ogromną pewnością siebie. Ponadto posiadał jeden z najwspanialszych głosów muzyki rockowej. Jego entuzjazm, charyzma, talent i humor były niezrównane. I mimo że od jego tragicznej śmierci minie wkrótce 30 lat, artysta pozostaje na stałe w sercach i umysłach melomanów na całym świecie. Właśnie powstał nowy dokument, który ujawnia nieznane dotąd fakty z życia Freddiego Mercury'ego. Freddie Mercury do ostatnich chwil życia tworzył muzykę Freddie Mercury zmarł 24 listopada 1991 roku. Z okazji upamiętnienia 30. rocznicy jego śmierci Telewizja BBC postanowiła wyprodukować nowy dokument o ikonie światowej muzyki. Film dokumentalny pt. “Freddie Mercury: The Final Act” opowiada o ostatnich miesiącach i dniach lidera zespołu Queen oraz o tym, jak poradzili sobie bliscy z jego otoczenia, którzy dzielili z nim życie. W filmie można usłyszeć niezwykle poruszające i rozdzierające serce słowa Freddiego Mercury'ego, które wypowiedział do swoich bliskich przyjaciół tuż przed swoją śmiercią. Freddie Mercury wiódł bardzo rozrywkowe i towarzyskie życie. Nie miał żadnych skrupułów wobec własnego zdrowia, lecz gdy zdiagnozowano u niego AIDS w 1987 roku, zaczął robić sobie przerwy od imprezowego stylu życia. W następnych latach jego wygląd zmienił się drastycznie. Wyglądał blado i stał się bardzo chudy. Jego przyjaciółka Anita Dobson, żona gitarzysty Queen Briana Maya wspomina, że Freddie zaczął „powoli odpuszczać”, dokładnie na sześć miesięcy przed śmiercią w wieku 45 lat. Kobieta pamięta również, jak Freddie powiedział do niej znamienne słowa: „Kiedy nie będę mógł już śpiewać, kochanie, umrę. Padnę martwy” – było to w trakcie jednego z ostatnich spotkań i to właśnie te słowa były ostatnimi, jakie wypowiedział do bliskich. Pomimo bycia chudym i pozbawionym energii, gwiazdor w ostatnich latach życia tworzył niesamowitą muzykę ze swoimi kolegami z zespołu Queen, aż do przedwczesnej śmierci. Mowa tu oczywiście o nagrywaniu piosenek w studio, gdyż swój ostatni koncert zespół Queen zagrał Knebworth w 1986 roku, czyli pięć lat przed śmiercią muzyka. Za to ich ostatni album “Innuendo” został nagrany w 1991 roku. Teledysk do utworu „This Are The Days Of Our Lives” był ostatnim, w którym publiczność widziała Freddiego przed jego śmiercią. Czytaj także: „Stracił wzrok, był bardzo słaby. Ból się nasilał”. Mary Austin o ostatnich dniach Freddiego Mercury’ego Freddie Mercury Freddie Mercury ogłosił światu, że walczy z AIDS na dzień przed śmiercią Świat dowiedział się o chorobie Freddiego Mercurego na dzień przed śmiercią wokalisty. „Ogłoszono to tuż przed śmiercią, gdyż Freddie nie chciał być przedmiotem litości ani kontroli. W przeciągu 24 godzin zniknął. To był chyba idealny moment. Myślałem sobie, że to cholernie dobry ruch”, wspominał Roger Taylor, perkusista z zespołu Queen. Z kolei gitarzysta zespołu Queen, Brian May wspomina moment, w którym Freddie powiedział mu, Rogerowi i basiście Johnowi Deaconowi o swojej diagnozie AIDS. „Pierwszy raz tak naprawdę dowiedzieliśmy się, kiedy spotkaliśmy się w Montreux. Freddie po prostu usiadł i powiedział: „OK, prawdopodobnie wiecie, co się ze mną dzieje. Wiecie, z czym mam do czynienia. Nie chcę o tym rozmawiać. Nie chcę podejmować żadnych działań poza pójściem dalej takimi, jakimi jesteśmy. Chcę dalej tworzyć muzykę tak długo, jak to możliwe. Nie będziemy się nad tym rozwodzić i będziemy dalej to kontynuować", ujawnił po latach kulisy rozmowy z chorym wokalistą. Muzycy z zespołu Queen nie zamierzali dyskutować z Freddiem i odpowiedzieli mu tylko “OK”. Jednocześnie obiecali artyście, że nie będą nikomu mowić o jego chorobie, aby chronić go przed światem zewnętrznym. „Czuliśmy się z tym całkiem dobrze. Kiedy byliśmy w studio i drzwi do studia były zamknięte, bawiliśmy się dobrze. Dla Queen jako rodziny było to fantastyczne. Nigdy nie byliśmy bliżej. Niestety, ale Freddie wtedy mocno cierpiał”, przyznał Brian May. Osobisty asystent Freddiego, Peter Freestone, który opiekował się artystą aż do jego śmierci, wyznał, że przypadek hollywoodzkiego aktora Rocka Hudsona umierającego z powodu komplikacji związanych z AIDS, poważnie poruszył i zmartwił Freddiego. „To sprawiło, że Freddie zdał sobie sprawę, że nie jest nieśmiertelny i jak najbardziej może przydarzyć się to jemu”, zdradził przyjaciel muzyka. Ujawnił także, że artysta nie chciał przyjmować leków, które miały ratować mu życie. W dokumencie opisano również dzień, w którym legendarny wokalista Queen zgasł. „Joe zadzwonił do mnie około 5.30 rano, gdy Freddie spał, ułożyliśmy go wygodnie. Widać było, że Freddie trochę się poruszył, a potem, gdy zmienialiśmy jego koszulkę, zauważyliśmy, że jego klatka piersiowa przestała się poruszać”, opisywał Peter Freestone. Dokument omawia również okres przygotowań do koncertu “Freddie Mercury Tribute Concert” na stadionie Wembley w 1992 roku, który obejrzało około pół miliarda ludzi na całym świecie. Koncert odbył się ku uczczeniu pamięci zmarłego przed rokiem lidera zespołu Queen. „Freddie żył dla swojej muzyki i kochał swoją muzykę i był dumny z siebie jako artysty ponad wszystko”, dodał na zakończenie Brian May. Dokument “Freddie Mercury: The Final Act” zostanie pokazany w Telewizji BBC2 jeszcze w tym miesiącu. Następnie zostanie udostępniony na platformie internetowej BBC iPlayer. Czytaj także: Freddie Mercury przed śmiercią bardzo cierpiał... „Zabrakło mu tylko kilku miesięcy” Freddie Mercury
Poruszające wyznanie księcia Harry'ego o księżnej Dianie w trakcie odbierania pośmiertnej nagrody dla niej: „Zawsze stawała po stronie wykluczonych”
Kochankowie przeciwko przesądom o HIV. Bardzo intymne zdjęcia homo- i heteroseksualnych par
Kreacje gwiazd na gali amfAR w Mediolanie. Świat mody zbierał pieniądze na walkę z AIDS