Wykreował „księżniczkę na gruzach”. Tak Osiecką wychowywał ojciec. Po latach mówiła, że zrobił z niej dziwadło
Była jedną z najwybitniejszych autorek tekstów piosenek w Polsce, ale za jej talentem kryła się historia niezwykłego dzieciństwa. Wiktor Osiecki postanowił wychować córkę na kobietę, która poradzi sobie w każdych okolicznościach. Chciał, by była niezależna i silna. Po latach Agnieszka Osiecka przyznawała jednak, że właśnie to wychowanie sprawiło, iż przez całe życie czuła się inna od swoich rówieśników.
Choć Agnieszka Osiecka zapisała się w historii jako wybitna poetka i autorka tekstów niezliczonych przebojów, jej życie prywatne od lat budzi równie duże zainteresowanie. W książce „Mężczyźni Osieckiej” Joanna Podsadecka pokazuje, jak ogromny wpływ na przyszłą artystkę miał jej ojciec. To właśnie Wiktor Osiecki ukształtował jej charakter, zaszczepił potrzebę samodzielności i postawił przed nią wymagania, które miały przygotować ją na każdą życiową próbę. Jednocześnie ta relacja pozostawiła ślad, o którym Osiecka mówiła również po latach. Ojciec miał dla niej jeden plan. „Wychowa na tych gruzach księżniczkę” Wiktor Osiecki był najważniejszym mężczyzną w życiu Agnieszki Osieckiej. To właśnie on – jak opowiada Joanna Podsadecka, autorka książki „Mężczyźni Osieckiej” – najmocniej wpłynął na charakter przyszłej poetki. Po powrocie z żoną i kilkuletnią córką z obozu w Dolnej Austrii do zniszczonej wojną Warszawy podjął decyzję, która miała zaważyć na całym jej życiu. – „Kiedy wróciła z rodzicami z obozu w Dolnej Austrii, po różnych ciężkich przeżyciach wojennych, stolica była w gruzach, a Wiktor Osiecki wymyślił sobie, że wychowa na tych gruzach księżniczkę” – powiedziała Joanna Podsadecka w audycji „Aleja Sław” Radia Pogoda. Nie chodziło jednak o wychowanie rozpieszczonej dziewczynki. Ojciec chciał wyposażyć córkę w umiejętności, które pozwolą jej przetrwać nawet wtedy, gdy świat ponownie się zawali. Pięć języków, sport i dyscyplina. Wszystko po to, by nigdy od nikogo nie zależała Wiktor Osiecki uważał, że najlepszym zabezpieczeniem na przyszłość są wiedza i kompetencje. Dlatego od najmłodszych lat stawiał córce bardzo wysokie wymagania. – „Jemu nie zależało na tym, żeby nauczyła się współpracy z innymi, tylko żeby nauczyła się takich umiejętności, by mogła czuć się bezpiecznie” – podkreśla Joanna Podsadecka. Agnieszka Osiecka uczyła się pięciu języków obcych, trenowała pływanie w sekcji Legii, grała w tenisa i siatkówkę. Ojciec planował również, by jako 14-latka nauczyła się latać na szybowcach. Sport miał – w jego przekonaniu – uczyć dyscypliny i kształtować charakter. Ten plan przyniósł efekty. Osiecka bardzo wcześnie zaczęła utrzymywać się z własnej pracy. – „Nigdy nie była zależna finansowo od żadnego mężczyzny” – mówi Joanna Podsadecka. Choć Wiktor Osiecki uważał pisanie piosenek za „mało poważne zajęcie”, właśnie w tej dziedzinie jego córka niemal od początku odnosiła sukcesy. „Ojciec uczył ją odwagi, matka całe życie uczyła ją lęku” Joanna Podsadecka zwraca uwagę, że relacja z ojcem pomogła ukształtować osobowość Agnieszki Osieckiej, ale jednocześnie pozostawiła w niej głęboki ślad. Jak wspominała sama poetka, „ojciec uczył ją odwagi, a matka całe życie uczyła ją lęku”. To właśnie z tego zderzenia dwóch różnych postaw miała narodzić się jej dwoista natura. Wiktor Osiecki chciał mieć wpływ nie tylko na rozwój córki, ale również na sposób, w jaki postrzegała świat. Nie pozwalał jej czytać gazet, uznając, że wiedza o sytuacji politycznej w Polsce nie jest jej potrzebna. Reagował także, gdy dostrzegał u niej zbyt dużą uległość wobec rówieśników. Jak opowiada Joanna Podsadecka, w domu Osieckich nie było też zwyczaju okazywania czułości. Ani ojciec, ani matka nie mieli odruchu, by przytulić córkę, pocałować ją czy pogłaskać po głowie. Pisarka zauważa, że Osiecka potrafiła bez wahania angażować się w nowe znajomości i miłości, by chwilę później wycofać się z relacji. Po kolejnych zawodach wracała do rodzinnego domu na Saskiej Kępie w Warszawie. Po latach rozliczyła ojca. „Była zdania, że to wina ojca” Choć Agnieszka Osiecka przez wiele lat nie buntowała się przeciwko metodom wychowawczym ojca, z czasem zaczęła patrzeć na nie inaczej. Swoje doświadczenia częściowo rozliczyła w powieściowym debiucie „Zabiłam ptaka w locie”, który ukazał się w 1970 roku. Joanna Podsadecka przypomina, że nawet wtedy, gdy Osiecka była już jedną z największych gwiazd polskiej piosenki, nie potrafiła pozbyć się poczucia odmienności. – „W czasie, kiedy była już wielką gwiazdą, pisała teksty piosenek, które wygrywały festiwale, ona uważała się za dziwadło. Była zdania, że to wina ojca” – mówi autorka „Mężczyzn Osieckiej”. Jednocześnie podkreśla, że Wiktor Osiecki przekazał córce także niezwykle cenną lekcję – rzemieślnicze podejście do pracy twórczej oraz przekonanie, że warto być samodzielnym niezależnie od okoliczności. To właśnie dzięki temu Agnieszka Osiecka od początku swojej kariery budowała własną pozycję i pozostawała finansowo niezależna. Cena tej samodzielności okazała się jednak znacznie wyższa, niż mogło się wydawać. Źródła: Radio Pogoda, audycja „Aleja Sław” – rozmowa Tamary Pawlik-Lipskiej z Joanną Podsadecką, TVP Info – wywiad z Joanną Podsadecką dotyczący książki „Mężczyźni Osieckiej”.
Ukrywana tajemnica Agnieszki Osieckiej? Wieloletni przyjaciel poetki ujawnia jej sekret. „To klucz do zrozumienia jej zagubienia”
Agnieszka Osiecka przez lata pozostawała symbolem wolności, miłości i artystycznej niezależności. Pisała o uczuciach tak, jakby znała wszystkie odcienie tęsknoty i samotności. Dopiero po jej śmierci zaczęto jednak głośniej mówić o tym, że za wizerunkiem kobiety wyzwolonej kryła się osoba pełna wewnętrznych konfliktów i emocjonalnych pęknięć. Jeden z jej wieloletnich przyjaciół uważał nawet, że właśnie tam znajdował się „klucz do zrozumienia jej zagubienia”.
Choć Agnieszka Osiecka stworzyła jedne z najpiękniejszych tekstów o miłości w historii polskiej kultury, sama przez całe życie zdawała się szukać odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest bliskość. Jej związki fascynowały opinię publiczną, a lista mężczyzn obecnych w jej życiu była imponująca. Marek Hłasko, Jeremi Przybora, Daniel Passent czy Zbigniew Mentzel — każdy z tych romansów stawał się częścią legendy poetki. Współczesne biografie pokazują jednak, że prawda mogła być znacznie bardziej skomplikowana. Agnieszka Osiecka od młodości czuła, że „nie mieści się w normie” Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie. Była jedynym dzieckiem Wiktora Osieckiego i Marii Sztechman-Osieckiej. Ojciec miał wobec córki ogromne ambicje — chciał wychować ją na wybitną intelektualistkę. Dbał o jej edukację, języki obce, sport i rozwój artystyczny. Dom rodzinny nie dawał jednak poetce emocjonalnego bezpieczeństwa. Biografowie zgodnie podkreślają, że Osiecka bardzo wcześnie nauczyła się ukrywać własne emocje i potrzeby. W jej młodzieńczych dziennikach regularnie pojawiały się rozważania dotyczące „inności” i poczucia niedopasowania do świata. „Prędzej zrozumiem trygonometrię niż samą siebie” — pisała jako nastolatka. Karolina Felberg, autorka książki „Osiecka. Rodzi się ptak”, zwraca uwagę, że młoda Agnieszka stale analizowała własne emocje, próbując zrozumieć, dlaczego relacje z ludźmi bywają dla niej tak trudne. Z jednej strony pragnęła akceptacji i bliskości, z drugiej — panicznie bała się odrzucenia. Poetka dojrzewała w czasach, gdy wszelkie odstępstwa od społecznych norm mogły prowadzić do napiętnowania. PRL nie był miejscem przyjaznym dla osób wymykających się konserwatywnym schematom. Dlatego wiele swoich uczuć Osiecka ukrywała nawet przed najbliższymi. Marek Hłasko i Agnieszka Osiecka. Historia dwojga zagubionych ludzi Kiedy poznali się w połowie lat 50., byli młodzi, błyskotliwi i już otoczeni aurą wyjątkowości. Marek Hłasko uchodził za buntownika polskiej literatury, Osiecka za jedną z najbardziej obiecujących autorek młodego pokolenia. Ich relacja od początku wymykała się prostym definicjom. „Z początku nie łączyło nas jakieś szczególne uczucie. Stanowiliśmy po prostu parę przyjaciół” — wspominała po latach poetka. Biografowie podkreślają jednak, że łączyło ich coś więcej niż fascynacja. Oboje mieli doświadczać emocjonalnego zagubienia i poczucia „inności”. W książce „Mężczyźni Osieckiej” pojawia się sugestia, że relacja Hłaski i Osieckiej mogła opierać się także na wzajemnym zrozumieniu własnych sekretów. Do dziś trwają spory dotyczące seksualności Marka Hłaski. Niektórzy znajomi pisarza sugerowali, że zmagał się z wewnętrznym konfliktem i ukrywał swoją orientację. Wojciech Kałużyński mówił o nim: „Miał w jakiś sposób rozdwojoną naturę, z mężczyznami być nie chciał, a z jedną kobietą dłużej nie mógł”. Z kolei Zygmunt Hertz twierdził: „Miał homoseksualny podkład i starannie to ukrywał, był w nieustannym wewnętrznym konflikcie”. Choć nie istnieją jednoznaczne dowody potwierdzające te przypuszczenia, temat regularnie powraca w biografiach pisarza. Czytaj też: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Kobiety w życiu Agnieszki Osieckiej. „Była ukrytą lesbijką” W ostatnich latach coraz więcej emocji budzą fragmenty biografii sugerujące, że Osiecka mogła przeżywać silne uczucia także wobec kobiet. Szczególnie często pojawiają się nazwiska Hanki Żurek i Barbary Kwiatkowskiej-Lass. Karolina Felberg przytacza fragmenty dzienników młodej Osieckiej, w których poetka opisuje fascynacje koleżankami oraz poczucie, że jej emocje nie mieszczą się w obowiązujących normach. Jako czternastolatka pisała o jednej z przyjaciółek: „Dla Ewuni bardzo chciałabym być chłopcem”. Szczególnie mocne słowa padły jednak z ust Grzegorza Lasoty — dziennikarza i wieloletniego przyjaciela poetki. W rozmowie przytoczonej w książce „Koleżanki” stwierdził: „Była ukrytą lesbijką i to jest istotny klucz do zrozumienia jej zagubienia pośród mężczyzn”. Lasota uważał, że Osiecka przez lata tłumiła własne emocje, próbując dostosować się do społecznych oczekiwań. Według niego właśnie dlatego jej związki z mężczyznami były tak burzliwe i niejednoznaczne. Sama poetka nigdy publicznie nie mówiła o swojej seksualności. Wiele wskazuje jednak na to, że temat budził w niej ogromny lęk i poczucie winy. Miłość, seks i poczucie sztuczności W młodzieńczych zapiskach Osieckiej regularnie pojawiają się także bardzo intymne wyznania dotyczące fizyczności i seksualności. Poetka pisała o poczuciu dystansu wobec seksu i emocjonalnym chłodzie, który pojawiał się w chwilach bliskości. Pierwsze związki z chłopakami utwierdziły ją w przekonaniu, że seks jest przede wszystkim „haraczem za uciechy natury towarzysko-intelektualnej”, ceną, którą trzeba zapłacić za możliwość głębszego poznania drugiego człowieka. „Najgorsze są chwile pieszczoty. Czasami oddaję się im machinalnie — gram, czasem robię to z przyzwyczajenia. (…) To bywa straszne” — notowała. Niektórzy badacze zastanawiają się dziś, czy Osiecka nie była osobą aseksualną lub funkcjonującą poza prostymi kategoriami orientacji seksualnej. Karolina Felberg zwraca uwagę, że poetka wielokrotnie próbowała dopasować się do społecznych oczekiwań, mimo że emocjonalnie czuła się od nich bardzo daleko. W jednym z listów Osiecka pisała z kolei o „okropnej jamie” pomiędzy tym, co sprawia radość, a tym, co trzeba robić, by być akceptowanym przez innych. Zobacz też: O tym małżeństwie wiedziało niewielu. Wojciech Jesionka był drugim mężem Agnieszki Osieckiej Burzliwe związki Agnieszki Osieckiej i samotność do końca życia Przez życie poetki przewinęło się wielu mężczyzn. Była żoną Wojciecha Frykowskiego i Wojciecha Jesionki, związana była z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, a także z Jeremim Przyborą, Markiem Rakowskim czy Zbigniewem Mentzelem. Każda z tych relacji wyglądała inaczej, ale niemal wszystkie kończyły się rozczarowaniem albo emocjonalnym oddaleniem. Osiecka wielokrotnie wracała do tematu samotności i trudności w budowaniu trwałej bliskości. Jeremi Przybora wspominał ją jako kobietę niezwykle czułą, ale jednocześnie nieuchwytną. Ich miłość przez lata pozostawała tajemnicą, a opublikowane po śmierci poetki listy pokazały skalę emocji, które ich łączyły. „Dała mi tyle cudowności, że nie żałuję ani chwili tego romansu” — mówił po latach Przybora. Pod koniec życia Osiecka coraz bardziej zmagała się z samotnością oraz uzależnieniem od alkoholu. Zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie. Miała 60 lat. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej fascynujących i niejednoznacznych postaci polskiej kultury. Kobietą, która przez całe życie próbowała zrozumieć samą siebie — i być może nigdy nie znalazła jednej odpowiedzi. Źródła: newsweek.pl, twojstyl.pl
Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy
Łucja Prus była jedną z najbardziej charakterystycznych polskich wokalistek lat 70. Zachwycała subtelnym głosem i wyjątkową interpretacją piosenek. Historia jej życia i przedwczesnej śmierci wciąż porusza fanów.
Łucja Prus była cenioną i popularną piosenkarką, przede wszystkim w latach 70. Na YouTube można obejrzeć opolski koncert z 1977 roku. Łucja Prus śpiewa z Bogusławem Mecem słynny przebój „Jej portret”. Oboje są fragile - delikatni, śpiewają subtelnie, Mec ma ciepły głos, Łucja Prus śpiewa tę piosenkę genialnie. Gwiazdy, które siedzą koło niej, klaszczą. Dzisiaj oboje już nie żyją. Łucja Prus zmarła w 2002 roku na raka piersi. Jak wyglądało jej życie i kariera? Łucja Prus: szczęśliwe dzieciństwo w trudnych czasach Piosenkarka urodziła się w 1942 roku w Białymstoku. Pochodziła z bardzo szczęśliwej rodziny, której trafiło się życie w trudny czasach. Jej rodzice mieli piekarnię, w Białymstoku wszyscy znali wypieki „od Prusa”, pyszne drożdżówki. Ale po wojnie prywatna inicjatywa była niemile widziana. A nawet ją zwalczano. Prusom odebrano sklep, zaczęły się kłopoty finansowe. I nie wiadomo, co by się stało, gdyby nie mama przyszłej piosenkarki. Zrobiła prawo jazdy (jako druga kobieta w Białymstoku), kupiła auto i to nie byle jakie — ciężarówkę, Jelcz. I zaczęła prowadzić obwoźny bar. Po bazarkach sprzedawali bułeczki, kiełbaski. Ludzie bardzo ich lubili, a oni myśleli, że córki przejmą rodzinny interes. Ale Łucja – uczennica szkoły muzycznej, miała inne plany na życie. Zobacz też: Śpiewała "Szeptem", "Liliowy wrzos" czy "Żyje się raz". Regina Bielska była jedną z najpopularniejszych polskich wokalistek lat 50. Łucja Prus: droga do kariery piosenkarki Na estradę przebijała się drogą różnych konkursów muzycznych. Uczyła się gry na skrzypcach, za czym nie przepadała. Miała za sobą średnią szkołę muzyczną, w klasie wokalu. „Śpiew był dla mnie wszystkim”, opowiadała swojej córce Julii w dokumencie „Gwiazdy tamtych lat”. Skończyła też studio piosenki pod patronatem Jeremiego Przybory. „Miałam straszliwą chęć zaistnienia na scenie. Chyba każde dziecko tak ma. Chęć pokazania się. A potem, kiedy masz już odwagę i decydujesz się pokazać, to są trudniejsze momenty. I rzeczywiście, takim momentem, był dla mnie konkurs radiowy. Kiedy stanęłam do niego, jako bardzo młoda dziewczyna, było 7 tys. kandydatów, szczęśliwie okazało się, że dostałam drugą nagrodę i telewizor marki Szmaragd. Trzecią nagrodę dostała Ula Dudziak, a pierwszą Zofia Gładyszewska. Piosenkarka z Łodzi”, wspominała. Zobacz też: Agnieszka Osiecka do końca ukrywała przed przyjaciółmi, że zmaga się z chorobą. Tak wyglądały jej ostatnie chwile Łucja Prus: była artystką niszową Pierwszy raz zwróciła na siebie uwagę szerszej publiczności, gdy zaśpiewała wiersz Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy się nie zdarza”. Poezja śpiewana była jeszcze wtedy nowością. Łucja Prus śpiewała wiersz Szymborskiej przy akompaniamencie big-bandu, bardzo nowocześnie. Zrobiła wrażenie. Dostała nagrodę na Festiwalu w Opolu, w 1965 roku. W latach 70. zaśpiewała z popularnym zespołem „Skaldowie” wielki przebój „W żółtych płomieniach liści”. Wszyscy ją znali, ale nigdy nie była typem gwiazdy ani idolki. Nie miała takiej urody, takich kreacji, temperamentu estradowego. Dzisiaj pewnie powiedziano by, że jest niszowa, kameralna. Może najbliżej byłoby jej do Magdy Umer, Wandy Warskiej. Ludzie doceniali jej ciekawy głos, dobre teksty, muzykę, często akompaniował jej świetny jazzman Włodzimierz Nahorny albo Jan Ptaszyn-Wróblewski. Wylansowała takie piosenki jak „Dookoła noc się stała”, „Tango z różą w zębach”, śpiewała Szekspira w tłumaczeniu Czesława Miłosza. Z Andrzejem Zauchą u boku śpiewała piosenkę „Umówmy się na stare lata”. Czytaj też: Synowa Marty Lipińskiej to znana i ceniona aktorka. Nie każdy wiedział, że są rodziną Łucja Prus: życie prywatne, rodzina Łucja Prus była żoną muzyka, kompozytora Andrzeja Mundkowskiego. Ale w trakcie pracy ze „Skaldami” spotkała menedżera Ryszarda Kozicza i zakochała się. Byli przez lata szczęśliwi, stworzyli ciepły dom na Zaciszu w Warszawie, doczekali się córki Julii, która nie poszła w ślady mamy, została graficzką. Łucja Prus przyjaźniła się z Marylą Rodowicz, Alicją Majewską, Haliną Frąckowiak, spotykały się czasem w domu piosenkarki, była świetną panią domu, podobno przyrządzała wspaniałą pieczeń jagnięcą. Uwielbiała ogród. Po urodzeniu córki w latach 80. wycofała się na pewien czas ze śpiewania, zajęła domem. Dziwiło to Agnieszkę Osiecką, która uważała, że Łucja Prus marnuje swój talent, namawiała ją do powrotu. Mówiła jej, że zachowuje się tak, jakby dostała skrzypce Stradivariusa i zrobiła z nich podstawkę do nogi od stołu. „Myślę, że Bóg mi wybaczy”, tłumaczyła swoje wybory wokalistka. Ale za namową córki wróciła, wydała dwie płyty. Zobacz też: Pierwszy mąż Ewy Lemańskiej był gejem. O jego śmierci dowiedziała się dekadę później Jej dalszą karierę przerwała choroba, postępujący szybko rak piersi. Nie dokończyła ostatniego albumu, który nagrywała z Alicją Majewską. Wokalistka zmarła 3 lipca 2002 roku. Prosiła, by na jej pogrzebie zagrano standard „What A Wonderful World” Louisa Armstronga. A jej rodzina i przyjaciele uczcili ją, organizując piknik na łące. Cenił ją za kunszt wokalny Czesław Niemen. Zbigniew Wodecki wspominał, że poznał Łucję Prus, mając 21 lat. Był w pierwszej trasie koncertowej, jego mama poprosiła piosenkarkę, by miała na niego oko. Traktowała go prawie jak syna.
Byli jak ogień i woda. Wielka miłość zakończyła się nagle. Kulisy rozstania Osieckiej i Passenta zaskakują
Ich związek trwał osiem lat i pełen był skrajnych emocji. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent stworzyli relację opartą na fascynacji, różnicach i wspólnych marzeniach. Doczekali się córki, ale nie zdecydowali się na ślub. Ostatecznie ich historia zakończyła się bolesnym rozstaniem.
On był zdolnym dziennikarzem i publicystą, który przeszedł w życiu wiele. Ona miała artystyczną duszę, zawsze poszukiwała: inspiracji, siebie, ludzi. Doczekali się córki Agaty. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent byli w związku przez osiem lat. Nigdy nie podjęli decyzji o ślubie... W pewnym momencie para musiała zmierzyć się z kryzysem i wszystko się rozsypało. On nie ukrywał, że rozstanie było dla niego bolesnym ciosem. Dlaczego? Jak wyglądała ich relacja? Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: historia miłości Rozkochiwała w sobie wielu mężczyzn, łamała im serca. Sama również cierpiała z powodu miłości. „Chociaż raz warto umrzeć z miłości. Chociaż raz”, pisała w wierszu. Jednak jednym z najważniejszych mężczyzn w jej życiu był Daniel Passent. Kiedy się poznali, był początek lat 70. Agnieszka Osiecka była cenioną autorką tekstów, poetką i artystką. On był znanym dziennikarzem, tłumaczem i felietonistą Polityki. Kiedy się poznali, oboje byli w związkach. Ale zapragnęli być razem. „Agnieszka pojawiła się w moim życiu. Każde z nas już kogoś wtedy miało. Po jakimś czasie zerwaliśmy swoje poprzednie związki i zostaliśmy ze sobą”, wspominał w rozmowie z Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Agata Passent nie ogląda serialu o Agnieszce Osieckiej. Córka poetki zdradziła powód Agnieszka wyprowadziła się z rodzinnego domu i wspólnie z ukochanym zamieszała w Falenicy. Stamtąd przeprowadzili się na Żoliborz. Tam tworzyli własną historię. Byli jednak jak ogień i woda. Wiele ich różniło, a jednak jakaś siła ich do siebie przyciągała. View Burdaffi on the source website „Jest potwornie wrażliwy i drażliwy. Jeśli sobie wezmę kogoś takiego na głowę, to już trzeba z nim siedzieć na serio i być w porządku. Ale czy ja się do tego nadaję?”, pisała poetka. Czy obawiała się miłości? „Agnieszka wiązała się z wieloma mężczyznami. Po mnie też miała jeszcze życie uczuciowe. Trudno stwierdzić, który z mężczyzn był dla niej najbardziej ważny. Ja może zaspokajałem tę potrzebę tworzenia normalnego domu, domu rodzinnego, z zupą...”, mówił dziennikarz. Daniel Passent relację z Agnieszką Osiecką opisywał jako... pouczającą, inspirującą. Artystka nauczyła go zupełnie innego spojrzenia na wiele kwestii. Dla obojga był to bardzo ważny, cenny czas. Dziennikarza i poetkę łączyła pasja do zawodu, ogromne zaangażowanie i czuli się w tym spełnieni. „Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie. Obserwowałem jej pracę w STS-ie, poznawałem jej środowisko – reżyserów, aktorów, piosenkarki. Dużo rozmawialiśmy. Czy Agnieszka skorzystała? Nie wiem. Ale ja na pewno skorzystałem bardzo dużo. Ona nauczyła mnie innego spojrzenia na świat. Widziała dookoła siebie dużo więcej, niż ja widziałem. Wspólne rozmowy, które prowadziliśmy w towarzystwie, np. w SPATiF-ie – z Minkiewiczem, Ważykiem i wieloma innymi – to bardzo mnie wzbogacało”, pisał w Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Jak naprawdę wyglądało życie Agnieszki Osieckiej? Hanna Bakuła ujawnia sekrety poetki! Agnieszka Osiecka, Agata Passent, Daniel Passent, 1975 rok Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta W końcu na świecie pojawiła się ich córka – Agata. Dziewczynka urodziła się 4 lutego 1973 roku. Poetka pragnęła stabilizacji, ale z drugiej strony obawiała się tej codzienności... To był dla niej zupełnie inny świat, niż ten, do którego była przyzwyczajona. Dusiła się w nim. Ona – dusza towarzystwa, żywioł, wolny duch. Para nigdy nie wzięła ślubu. „Szczęśliwa miłość nie była dla Agnieszki interesująca. Dom, dziecko, pieluchy, zupki – to ją nudziło”, wyjaśniała Maryla Rodowicz w rozmowie z Urodą Życia. Z czasem nie dało się już ukrywać różnic w charakterach i oczekiwaniach od życia. Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta przetrwał osiem lat. „To nie było formalne małżeństwo. To był wolny związek partnerski – jak to się teraz mówi. To trwało około 8-10 lat. Były przerwy, rozstania. Wyjeżdżaliśmy osobno, również zagranicę”, mówił Daniel Passent w Imperium Kobiet. Agnieszka Osiecka z córką Agatą Rozstanie Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta Decyzja o rozstaniu była bolesna. „Byłem zrozpaczony. Zostałem z córką sam w tym domu, który zbudowaliśmy na Żoliborzu. Agnieszka uważała, że tak będzie dla Agaty lepiej. Sama wróciła na Saską Kępę, do swojej matki. Nie wiedziałem, jak sobie dam radę”, wspominał dziennikarz. Agnieszka Osiecka odeszła do innego mężczyzny. Związała się ze Zbigniewem Mentzlem. Krytyk literacki i eseista był młodszy o 15 lat od poetki. Z czasem relacje między Danielem Passentem a Agnieszką Osiecką uległy poprawie. „Po jakimś czasie relacje nasze ułożyły się optymalnie. Agnieszka interesowała się swoją córką. Pomagała mi, sfinansowała remont domu, bywała z nami bardzo często. Nawet, kiedy założyłem nową rodzinę, przyjaźniła się z nami”, wspominał Daniel Passent. „Agnieszka była świetną partnerką, pogodną, żywą, koleżeńską, skromną (…). była osobą jednocześnie bardzo dobrą i niedobrą. Dobrą, gdy kupowała brzydkiego słonia od zmęczonej przekupki ze Wschodu, a niedobrą, bo zostawiała ludzi, zmieniała kompozytorów, nie bawiła się w sentymenty”, dodawał dziennikarz. ZOBACZ: Kusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Kim byli najważniejsi mężczyźni Agnieszki Osieckiej? Daniel Passent ożenił się z Martą Dobromirską, z którą do dziś tworzy szczęśliwe małżeństwo. Z kolei związek Agnieszki Osieckiej i Zbigniewa Mentzla przetrwał dziesięć lat. W 1988 roku poetka została porzucona. Wtedy związała się z Michałem Kottem, a następnie z André Ochodlo. Źródło: Uroda Życia, NaTemat.pl, Onet Kobiet.pl, Imperium Kobiet Daniel Passent z córką Agatą
Zaczęli od życiowych porażek. Tak wyglądało 30 lat Marty Dobromirskiej i Daniela Passenta
Wspólne cierpienie ich połączyło, a codzienność nauczyła prawdziwej bliskości. Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent stworzyli związek oparty na wsparciu, zaufaniu i dojrzałej miłości, który przetrwał ponad trzy dekady. Dziś, w 88. rocznicę urodzin wybitnego dziennikarza, wracamy do ich niezwykłej historii.
W chwili poznania ona miała 32 lata, on był o 10 lat starszy. Połączyły ich bolesne doświadczenia – oboje mieli za sobą nieudane związki i samotnie wychowywali dzieci. Daniela Passenta zostawiła Agnieszka Osiecka, a Marta Dobromirska musiała odnaleźć się po rozstaniu z mężem, który wyjechał do Australii z inną kobietą. W trudnych momentach stali się dla siebie oparciem, budując relację, która przerodziła się w wieloletnie małżeństwo. Dziś, gdy mija 88. rocznica urodzin Daniela Passenta, wracamy do historii ich niezwykłej miłości, przerwanej nagłą śmiercią dziennikarza 14 lutego 2022 roku. Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent: historia poznania Kobieta z przeszłością i mężczyzna po przejściach. Mogłoby się wydawać, że nie stworzą szczęśliwego związku. A jednak postanowili spróbować. Poznali się w październiku 1980 roku, dzięki wspólnej znajomej. Zaczęło się od tego, że Marta Dobromirska wyruszyła swoim żółtym maluchem na lotnisko, aby odebrać swoją dobrą koleżankę Nitę Weissman, która właśnie przyleciała z USA do Polski. Po kilku dniach panie wybrały się do opery na „Halkę”. Zwieńczeniem ich wieczoru była kolacja u znajomego Nity. Mężczyzną tym okazał się Daniel Passent, który niedawno co, rozstał się z poetką Agnieszką Osiecką. Kolacja przebiegała w przyjacielskiej atmosferze, lecz o motylach w brzuchu nie było mowy. Każde z nich miało z tyłu głowy bolesne doświadczenia związane z poprzednimi partnerami. Ponadto oboje wychowywali samotnie dzieci, więc byle romanse nie wchodziły w grę. Miłość przyszła z czasem, jak na dorosłych ludzi przystało, musieli swoje wychodzić. „Najpierw spotykaliśmy się sami, potem zaczęliśmy zabierać dzieci na wspólne wyjścia, wyjazdy nad morze. Ja – trzyletniego Łukasza, Daniel – siedmioletnią Agatę”, opowiadała Marta Dobromirska-Passent w miesięczniku „Pani”. Czytaj także: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, XIV WIELKANOCNY FESTIWAL LUDWIGA VAN BEETHOVENA, Warszawa, 21.03.2010 rok Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent: kochali się mimo przeciwieństw Po dłuższym okresie randkowania postanowili zrobić krok do przodu i zamieszkać razem. Kiedy Marta wprowadziła się do mieszkania Daniela na Żoliborzu w Warszawie, jego dom zaczął tętnić życiem. Kuchnia, która do tej pory służyła Danielowi i byłej partnerce Agnieszce tylko do jedzenia, nagle dzięki Marcie stała się głównym punktem wydarzeń. Publicysta w jednym z wywiadów przyznał, że odkąd zamieszkała z nim Marta nie musiał już martwić o sferę kulinarną. „Kiedyś sam gotowałem i to jak na mężczyznę, dużo. Ale teraz wyparła mnie z kuchni całkowicie Marta i w ogóle nie gotuję”, oznajmił. Marta uwielbiała spędzać czas w kuchni. Zrobiła z niej swoje małe królestwo. Wypieki czy przetwory nie stanowiły dla niej problemu. Pod tym względem była zupełnym przeciwieństwem Agnieszki Osieckiej. Nie bez przyczyny Daniel zaczął mówić o swojej nowej partnerce „bogini domowego ogniska”. Oprócz gotowania Marta potrafiła wprowadzać do domu ciepłą atmosferę, dzięki której zapanował upragniony spokój. Oni sami byli jak ogień i woda. Ona ekstrawertyczka, on zaś introwertyk, który najwięcej czasu spędzał w swoim gabinecie na pisaniu i czytaniu. „Nigdy bym nie zagadnął obcej osoby. Marta natomiast, wchodząc do sklepu, wita się ze wszystkimi jak ze starymi znajomymi”, wyznał pisarz na łamach „Pani”. Czytaj też: O mało się nie rozwiedli, są razem ponad 50 lat. Oto historia miłości Jana i Teresy Peszków Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Srebrne Jabłka miesięcznika „Pani”, Warszawa, 31.01.2011 rok Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent stworzyli zgraną „rodzinę patchworkową” Najtrudniejsze w relacji dwóch dojrzałych ludzi było wychowanie dzieci, które do tej pory były jedynakami. Daniel Passent był wówczas ojcem Agaty, a Maria Dobromirska matką Łukasza. „Były kłopoty. Bo każde z nich przestało być jedynakiem. Były też problemy z równym traktowaniem ich przez Martę i przeze mnie. Trudno wyzwolić się z nadopiekuńczości w stosunku do swojego dziecka. W takich klejonych rodzinach może być ten problem, u mnie był. Dużo rozmawiałem o tym z Martą. To były trudne rozmowy, wymagające dyplomacji”, przyznawał Daniel Passent. Szczere rozmowy zaprocentowały na przyszłość. Rodzicom udało się stworzyć zgraną „rodzinę patchworkową”. Potwierdziły to późniejsze słowa Agaty Passent, która przyznała, że do dziś ma świetny kontakt z macochą oraz przyszywanym bratem. „Jestem w czepku urodzona — mam bliski kontakt z drugą żoną mojego taty, Martą, i przyszywanym bratem. Kiedy miałam siedem lat, stworzyliśmy drugą rodzinę z żoną taty i moim kochanym przyszywanym bratem Łukaszem, z którym chodziliśmy do jednej podstawówki. Teraz Łukasz jest psychologiem i świetnym facetem”, wyjaśniała dziennikarka. Czytaj także: „Potrafię śmiać się z siebie i płakać też”, mówił Roman Kłosowski, który zasłynął rolą Maliniaka w „Czterdziestolatku” Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Srebrne Jabłka miesięcznika „Pani”, Warszawa, 18.02.2013 rok Śmierć Daniela Passenta pogrążyła całą rodzinę w rozpaczy Marta Dobromirska-Passent i Daniel Passent przeżyli ze sobą jako małżeństwo ponad 30 lat. Niejedna medialna para nie dotrwała tak długiego stażu, rozstając się z hukiem. Jednak im to nie groziło. „Z wiekiem, a jesteśmy razem już 30 lat, coraz lepiej się dopasowujemy. Żyje nam się ze sobą dobrze”, twierdziła Marta Dobromirska-Passent. W pewnym momencie, kiedy już dzieci dorosły i opuściły mury domu, Passentowie zostali sami. Jednak nigdy nie nudziło im się w swoim towarzystwie. Chodzili na wspólne spacery, podróżowali, dyskutowali lub czytali. Z kolei przestrzeń po dzieciach zajęły wnuki, które swoim energią i śmiechem wypełniały mieszkanie dziadków po brzegi. Udało im się stworzyć dom pełen ciepła, dobra i miłości, do którego z przyjemnością przychodzili najbliżsi, znajomi i sąsiedzi. Niestety, rodzinna idylla została boleśnie przerwana. 14 lutego 2022 roku nagła śmierć Daniela Passenta pogrążyła w smutku całą rodzinę. Jak napisała na Facebooku córka dziennikarza Agata: „Jesteśmy zdewastowani…”. Czytaj także: Piotr Machalica o ojcu Henryku: „Zawsze mi go brakowało. Tęskniliśmy, ale czuliśmy, że jest blisko” Daniel Passent, Marta Dobromirska-Passent, Poskromienie złośnicy - premiera w Operze Narodowej, Warszawa, 27.11.2015 rok 25.02.2022 rok, Warszawa Pogrzeb Daniela Passenta
Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
O tym małżeństwie wiedziało niewielu. Wojciech Jesionka był drugim mężem Agnieszki Osieckiej
Choć życie i twórczość Agnieszki Osieckiej opisano na wiele sposobów, jej drugie małżeństwo wciąż pozostaje dla wielu zaskoczeniem. Wojciech Jesionka – reżyser i archeolog z wykształcenia – był drugim i zarazem ostatnim mężem poetki, a ich związek do dziś wymyka się łatwym opowieściom.
Wydaje się, że o Agnieszce Osieckiej powiedziano już wszystko: o piosenkach, listach, dziennikach, legendarnych znajomościach. A jednak w biografii poetki jest wątek, który łatwo przeoczyć nawet osobom dobrze znającym jej historię – drugie małżeństwo z Wojciechem Jesionką. Zadziwia nie tylko to, że do niego doszło, ale też jak niewiele śladów po nim zostało. Miłość jako temat, który wracał w jej tekstach O Agnieszce Osieckiej mówiło się, że chociaż żyła dla miłości, to kochać nie umiała. Jej kolejne zauroczenia i związki częściej przynosiły napięcia niż stabilizację, za to regularnie stawały się paliwem do pisania. Właśnie dlatego w jej piosenkach miłość potrafi brzmieć jednocześnie jak obietnica i jak ryzyko – coś, w co wchodzi się bez gwarancji. „Ja nie chcę znów za dużo mieć, za mało - też. W małżeństwie mi wystarczysz ty, parasol - w deszcz, i modny strój, i dobry but, i jeszcze żeby stał się cud... Oddałabym sukienki te i pończoch sto, by z tobą hen, do nieba biec i znów na dno... Bo kiedy w nas przygaśnie blask, ty dla mnie skradniesz jedną z gwiazd…”, pisała w piosence „Kto tak ładnie kradnie?”. W opowieściach o jej życiu przewijają się ważne postacie: wymagający ojciec, pierwsze młodzieńcze fascynacje, później głośne relacje z artystami. Było też pierwsze małżeństwo z Wojciechem Frykowskim – zawarte w 1963 roku i trwające zaledwie kilka miesięcy. Po tym doświadczeniu poetka miała podkreślać, że ślub był jednorazowym epizodem, którego nie zamierza powtarzać. Jak doszło do spotkania z Wojciechem Jesionką Ta deklaracja nie przetrwała jednak długo. Zaledwie kilka lat po rozstaniu z pierwszym mężem Osiecka poznała Wojciecha Jesionkę w krakowskiej „Piwnicy pod Baranami”. Jesionka był wtedy młodym, debiutującym reżyserem, który dopiero układał sobie drogę zawodową i nie miał pewności, w którą stronę pójść. W rozmowie wspomniał, że rozpoczął pracę w Teatrze Komedia jako asystent reżysera przy spektaklu „Król włóczęgów”. Zaczęło się od relacji koleżeńskiej i zawodowej – Osiecka miała zaoferować wsparcie i pomoc w środowisku, które znała doskonale. Szybko okazało się jednak, że ta znajomość nie kończy się na rozmowach o teatrze. Związek nabrał tempa, a poetka – mimo wcześniejszych zapewnień – zdecydowała się na drugi ślub, i to również w sposób, który opisywano jako impulsywny. Czytaj też: Agnieszka Osiecka nieznane szczegóły z jej życia! Czy to możliwe, żeby taka była naprawdę? Drugie małżeństwo, o którym niemal nie ma zapisków Małżeństwo Osieckiej i Jesionki trwało cztery lata. W porównaniu z wieloma jej wcześniejszymi relacjami był to dłuższy okres, ale paradoks polega na tym, że w archiwach i wspomnieniach z tamtego czasu jest wyjątkowo mało szczegółów. Brakuje charakterystycznych dla niej notatek i literackich tropów, które zwykle zostawiała po ważnych emocjach. Nieliczne opowieści o tej relacji przetrwały raczej jako anegdoty niż pełne wspomnienia. Jedną z najbardziej znanych przywołuje Zofia Hertz – krótka scenka, w której pobrzmiewa i humor, i zdziwienie, i coś jeszcze: szybkie decyzje Osieckiej oraz jej odruch współczucia. „Agnieszka, zadzwoniła kiedyś do mnie i powiedziała: - Wiesz, wyszłam za mąż. -Słyszałam - odpowiedziałam - za jakieś paletko. Wcale nie za paletko, tylko za jesionkę. Czyli paletko. A w ogóle czyś ty zwariowała? Nie... Bo on taki biedny był... Taki trochę smutny, trochę chory... przeziębiony…” (cytat za Plejada.pl) Przeczytaj także: Dlaczego Agnieszka Osiecka nie miała szczęścia w miłości? Sekret poetki wyszedł na jaw Kim był Wojciech Jesionka i jak zapamiętali go znajomi Jesionka z wykształcenia był archeologiem, ale najmocniej ciągnęło go do reżyserii. W pewnym momencie pracował – podobnie jak Osiecka – w STS-ie, czyli Studenckim Teatrze Satyryków, działającym w Warszawie w latach 1954–1975. To miejsce skupiało młode talenty sceny i kabaretu, a zawodowe kontakty łatwo przeradzały się tam w prywatne znajomości. Po ślubie Osiecka i Jesionka mieli nawet zamieszkać razem, lecz z relacji osób z otoczenia wynika, że ich codzienność nie układała się w „domową” opowieść. Wspominała o tym Alina Janowska, która odwiedziła ich mieszkanie i zwróciła uwagę na jego prowizoryczny charakter oraz nieobecność Jesionki, pracującego przy projektach teatralnych, a później także przy spektaklach cyrkowych. „Ich mieszkanie sprawiało wrażenie miejsca tymczasowego: gołe okna, tylko parę niezbędnych mebli, żadnych bibelotów. On był reżyserem teatralnym, a później spektakli cyrkowych. W domu bywał niezwykle rzadko. Ten ich związek trwał tak bardzo krótko i był tak zwyczajny, że popadł w całkowite zapomnienie. Nawet nie mogę sobie przypomnieć twarzy Jesionki” - opowiadała Janowska (cytat za Plejada.pl) . Dlaczego to małżeństwo zniknęło z powszechnej pamięci Osiecka rozstała się z Jesionką w 1970 roku, a potem wątek tej relacji właściwie rozpłynął się w tle głośniejszych historii i bardziej udokumentowanych emocji. Być może właśnie „zwyczajność” tej relacji – podkreślana we wspomnieniach – sprawiła, że nie doczekała się wielu opisów. Dziwi to szczególnie, bo poetka często nadawała prywatnym sprawom literacką formę. Nazwisko Jesionki pojawia się jednak w jednym z cytatów, w którym Osiecka z charakterystyczną dla siebie szczerością i teatralną metaforą podsumowała własne wybory uczuciowe. Słowa te przytoczyła Zofia Turowska w książce „Osiecka. Nikomu nie żal pięknych kobiet”. „Bez chwili wahania rzucałam się w mętne bajoro życiorysu Wojtka Frykowskiego, w sadzawkę Jesionki, a jeszcze przedtem – w farbowany, Markowy ocean. Mam skłonność do życia we śnie, do zmyślania sobie ludzi i sytuacji. Do urabiania życia na kształt teatru. Do nierzeczywistości. Wychodzę za mąż za nieznajomych, opowiadam o nieznajomych”. Przeczytaj też: Kusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Kim byli najważniejsi mężczyźni Agnieszki Osieckiej?
Byli sobie bliżsi, niż wielu myślało. Nieznany rozdział relacji Olbrychskiego i Osieckiej
W świecie polskiej kultury niewiele było relacji tak wyjątkowych i opartych na prawdziwym porozumieniu. Łączył ich wzajemny podziw, intelektualna bliskość i poczucie humoru, które pozwalało im przetrwać najtrudniejsze momenty. To historia o przyjaźni, która mimo upływu lat wciąż pozostaje jedną z najbardziej poruszających w artystycznym środowisku.
Ich relacja była jak film – z pięknymi kadrami, podróżami, odrobiną szaleństwa i cichym uczuciem, które gdzieś tam skrzyło się w tle. Daniel Olbrychski i Agnieszka Osiecka – on, jeden z największych aktorów swojego pokolenia, ona – niekwestionowana królowa słowa, dama polskiej poezji i piosenki. Połączyło ich coś więcej niż znajomość. Ich przyjaźń miała głębię, która – choć nigdy nie przerodziła się w romans – była równie intensywna jak największe namiętności. Jak Daniel Olbrychski poznał Agnieszkę Osiecką? Wszystko zaczęło się w teatrze Poznali się w połowie lat 60., w czasach, gdy Osiecka święciła triumfy w Teatrze Ateneum dzięki sztuce Niech no tylko zakwitną jabłonie. "Byłem na tym spektaklu kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt razy" – wspominał Olbrychski. Choć wtedy zakochany w swojej przyszłej żonie, Monice Dzienisiewicz, to właśnie na bankiecie po jednym z przedstawień po raz pierwszy spotkał Agnieszkę. Miała w sobie coś, co przyciągało – lekkość bycia, intelekt, nieoczywisty urok. Nie było romansu. Romantyczna noc Osieckiej i Olbrychskiego w Paryżu Wielu mogłoby pomyśleć, że między nimi coś się wydarzyło. Szczególnie po wspomnieniu Daniela o ich wspólnej nocy w Paryżu. "Wylądowaliśmy u mnie. A ja miałem jedno małżeńskie łóżko, właściwie materac – i jedną kołdrę!" – opowiada aktor. Byli razem pod jedną kołdrą, lekko wstawieni, wolni, a jednak… nie przekroczyli granicy. "To chyba zdarzyło mi się raz w życiu – spać z kobietą o takim temperamencie, tak piękną, tak powabną, pod wspólną kołdrą bez żadnego zbliżenia. Pamiętam, że rano, gdy się obudziłem, Agnieszka krzątała się już w kuchni, przygotowując śniadanie. To było niezwykłe", wspominał aktor. Zobacz również: Wszyscy myśleli, że Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski wezmą ślub, ale aktor nie mógł rozwieść się z żoną. Co było przeszkodą? Gdy Maryla była miłością Olbrychskiego, Osiecka była jego opoką Osiecka była obecna w wielu ważnych momentach życia Olbrychskiego. Gdy związał się z Marylą Rodowicz, poetka dołączyła do ich świata – podróżowała z nimi, wspierała, tłumaczyła Marylę angielskim impresariom, pokazywała Londyn i wnosiła niepowtarzalny klimat do ich codzienności. Była jak most łączący ludzi, a jednocześnie dyskretna obserwatorka. "Agnieszka zawsze stała po mojej stronie" – mówił Daniel. Kiedy Polska dyskutowała, czy powinien grać Kmicica, ona nie miała wątpliwości. Trwała przy nim, nawet wtedy, gdy po nocnej eskapadzie do baru Zodiak groziła mu napaść. W jego wspomnieniach Osiecka jawi się jako osoba czuła, lojalna, niezastąpiona. Zobacz też: Marylę Rodowicz i Agnieszkę Osiecką łączyła wyjątkowa przyjaźń. Jak się poznały? Osiecka wspierała Olbrychskiego po rozstaniu z Rodowicz Wspólne wakacje, konie, pływanie w Bugu, spontaniczne decyzje, kolacje z artystyczną elitą… To wszystko budowało niezwykłą nić między nimi. "Byliśmy jak rodzina" – mówił Olbrychski. Nawet gdy Maryla odeszła, to właśnie Agnieszka była tą, do której przyszedł z bólem. "Spokojnie i cierpliwie mnie wysłuchiwała, nic nie mówiąc. Z własnego doświadczenia wiedziała przecież świetnie, że takie sprawy każdy musi przeboleć sam… Towarzyszyła mi, milcząc…", wspominał Olbrychski. Miłość życia Daniela Olbrychskiego. To Osiecka ich sobie przedstawiła Agnieszka Osiecka miała także udział w jednym z najważniejszych życiowych wyborów Olbrychskiego – to właśnie ona poznała go z Krystyną Demską, jego późniejszą żoną. Ich wspólna przyjaciółka nie owijała w bawełnę. "Krysiu, przyjrzyj się Danielowi, bo jeszcze nie spotkał kobiety, która by na niego zasługiwała" – miała powiedzieć z typową dla siebie szczerością. To spotkanie okazało się przełomowe – choć żadne z nich wtedy nie przypuszczało, że ta relacja przetrwa próbę czasu i stanie się fundamentem trwałego związku. Daniel i Krystyna pobrali się w 2003 roku i od tamtej pory są nierozłączni, nie tylko prywatnie, ale i zawodowo. Zobacz też: Poznali się przypadkiem, połączyła ich wspólna praca. Oto historia Daniela Olbrychskiego i Krystyny Demskiej Wszystkie cytaty pochodzą z książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
"Za cicho, za spokojnie" – hit PRL, którego na początku nikt nie chciał. Dziś to klasyk
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać – zbyt cicha, bez refrenu, zbyt skromna. A jednak to „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przyniósł Magdzie Umer sukces, artystyczną tożsamość i stał się ponadczasowym symbolem poetyckiej piosenki PRL. Jak ocaliła utwór, którego nikt nie chciał?
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać. Komisje festiwalowe ją odrzucały, a jednak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przetrwał próbę czasu i stał się jednym z najbardziej lirycznych symboli polskiej estrady czasów PRLu. Jak Magda Umer ocaliła tę piosenkę od zapomnienia? Choć dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji w historii polskiej piosenki poetyckiej, jej droga do sławy wcale nie była prosta. Piosenka na stałe zapisała się w historii dzięki delikatnemu i nastrojowemu wykonaniu Magdy Umer. Ale została napisana dla innej wokalistki. Wielkiej gwiazdy polskiej sceny muzycznej Ewy Demarczyk. Gdy ta odmówiła, utwór został zaproponowany Zdzisławie Sośnickiej. Jak to możliwe, że tak subtelna muzyczna perełka, idealna na jesienne nastroje została uznana za zbyt skromna i nieciekawą? Muzyczne nieporozumienie – dlaczego nikt nie chciał śpiewać tego hitu lat 70.? Pierwszym wyborem twórców był głos Ewy Demarczyk – silny, dramatyczny, teatralny. Ale już na etapie propozycji, okazało się, że „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” nie wpisuje się w jej sceniczny styl. Kolejną kandydatką była Zdzisława Sośnicka, jednak tu również coś „nie zagrało”. Piosenka została uznana za zbyt „cichą” i delikatną, aby mógł do niej pasować tak mocny wokal. Poza tym była to dziwna piosenka, przynajmniej jak na tamte czasy – nie miała refrenu, co było nietypowe. Sama Magda Umer tak wspominała, jak dostała tę piosenkę od kompozytora Krzysztofa Knittla. „(…) Komisja opolskiego festiwalu uznała tę piosenkę za niedostatecznie dobrą, więc Krzyś machnął ręką i dał mi ją na festiwal studencki Fama, z myślą, że kiedyś nagra ją jakaś prawdziwa wokalistka”, wspominała piosenkarka w Polskim Radio. Początkowo Magda Umer nie wchodziła w rachubę jako wykonawczyni, bo uznawano, że utwór wymaga dużego głosu, a jej styl był bardziej „szeptany”, delikatny. Jak Magda Umer uratowała jesienną, nastrojową piosenkę Magda Umer postanowiła dołączyć tę piosenkę do repertuaru kabaretu „Stodoła”, w którym występowała jako studentka. Jej charakterystyczna, niemal szeptana interpretacja – wcześniej uważana za niepasującą – okazała się idealna. Umer śpiewała ten utwór w nastrojowej ciszy, bez wielkiego instrumentarium, co tylko podkreślało jego jesienny nastrój. Publiczności bardzo się ten nastrój podobał. Wszystkim udzielała się atmosfera pełna lirycznego spokoju i poetyckiego obrazowania: „Za naszym oknem pada deszcz / Na piecu skrzypce stroi świerszcz” / Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato…”, śpiewała delikatnie Magda Umer. Piosenkę skomponował Krzysztof Knittel, autor muzyki współczesnej, który rzadko pisał coś na estradę. Z Magdą Umer znali się jeszcze z Liceum. Gdy ona, jako uczennica śpiewała piosenki Bułata Okudżawy, on – o dwa lata starszy, akompaniował jej na gitarze. Autorem słów jest Wojciech Niżynski, który wiele lat później był znany jako scenarzysta serialu „W labiryncie”, a potem producent i scenarzysta „Klanu’. Zwycięstwo w Świnoujściu i narodziny legendy Prawdziwy przełom przyszedł na festiwalu studenckim Fama w Świnoujściu. Umer zaśpiewała tam „Koncert jesienny…” i zdobyła pierwszą nagrodę. Akurat tak się złożyło, że był nią występ na 9 Festiwalu w Opolu, w 1971 roku, gdzie piosenka bardzo się spodobała. Choć początkowo była odrzucana przez komisję, stała się przebojem i zdobyła nagrodę. A konkurencja była ostra. Na festiwalu zaśpiewano 800 piosenek, wygrał Marek Grechuta z przebojem „Korowód”, nagrodę dostała także Maryla Rodowicz za „Z Tobą w górach”. Urszula Sipińska czarowała piosenką „Nim zakwitnie tysiąc róż”. To właśnie na tym festiwalu rozpoczęła się wielka kariera Magdy Umer. Dzięki tej jednej kompozycji wokalistka zyskała tożsamość artystyczną. Była już nie tylko interpretatorką cudzych tekstów, ale osobowością, która potrafi nadać im charakter, śpiewała w sposób emocjonalny, osobisty, potrafiła wydobyć walory tekstu. Zaśpiewać we własnym stylu - autorskim, poetyckim, który dla wszystkich stał się rozpoznawalny. Nie bez znaczenia jest również kontekst historyczny. Lata 70. w Polsce to czas oficjalnego, gierkowskiego optymizmu, wielkich słów i jeszcze większych gestów. Tymczasem „Koncert jesienny na dwa świerszcze” był subtelny, melancholijny, niemal intymny. Śpiewany cicho, jakby wbrew wszystkiemu, był formą artystycznego sprzeciwu wobec dominującego stylu estrady. Z perspektywy czasu to właśnie ta subtelność sprawiła, że piosenka przetrwała dekady. Nie potrzebowała festiwalowych fanfar, bo miała coś o wiele trwalszego – prawdę emocji. Magda Umer o piosence, której nikt nie chciał W wywiadach Umer wielokrotnie wspominała ten utwór jako jeden z najważniejszych w jej karierze. Z rozbrajającą szczerością przyznaje: „To był koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. Wszyscy mówili: „Za cicho”, „Za spokojnie”, „To nie przebój” Ale ja wiedziałam, że to moje.” Dziś trudno wyobrazić sobie polską piosenkę poetycką bez tej kompozycji. Stała się jedną z najbardziej nastrojowych jesiennych piosenek. „Koncert jesienny na dwa świerszcze” to nie tylko piosenka – to wspomnienie wrześniowego wieczoru , zapachu spadających liści, oczekiwania babiego lata. A przede wszystkim dowód na to, że czasem to, co wydaje się ciche i skromne może wybrzmieć jako wielki przebój pełnej poezji piosenki. Piosenka miła kilka coverów, z których najbardziej znane jest wykonanie Katarzyny Skrzyneckiej z 1998 roku.
Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Czasem największe przeboje rodzą się zupełnie niespodziewanie… Historia jednej z najbardziej rozpoznawalnych piosenek w historii polskiej muzyki zaczęła się od przypadkowej rozmowy i jednego żartu. Co wydarzyło się dalej? Tego nie da się przewidzieć…
Niektóre przeboje rodzą się z wieloletniego planowania, inne — z przypadkowego żartu. Taka właśnie jest historia kultowego utworu „Czy te oczy mogą kłamać”, który do dziś budzi emocje. Napisany przez Agnieszkę Osiecką i skomponowany przez Jana Pietrzaka w 1965 roku, stał się nie tylko muzyczną perłą PRL-u, ale też fenomenem, który do dziś inspiruje kolejne pokolenia artystów. „Czy te oczy mogą kłamać”. Piosenka zrodzona z żartu Nie uwierzycie, ale pomysł na jeden z najbardziej rozpoznawalnych tekstów polskiej muzyki powstał… podczas luźnej rozmowy w kawiarni! W latach 60. artyści często spotykali się w warszawskiej „Antycznej”, by wymieniać się pomysłami i rozmawiać o sztuce. To właśnie tam, podczas jednej z rozmów, Osiecka i Pietrzak wpadli na pomysł piosenki. Gdy dyskusja przybrała nieco ostrzejszy ton, Pietrzak — by rozładować napięcie — zrobił lekkiego zeza i rzucił: „Popatrz, czy te oczy mogą kłamać?”. Dla Osieckiej to był strzał w dziesiątkę. „To jest świetny pomysł na piosenkę. Ja ci go napiszę!” — miała odpowiedzieć. I tak się stało. Po dwóch dniach gotowy tekst był w rękach Pietrzaka. CZYTAJ TEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu Geneza powstania piosenki „Czy te oczy mogą kłamać” Utwór zdobył serca słuchaczy, a jego fragment „A gdy się zejdą raz i drugi kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach” stał się niemalże kultowy. Początkowo Pietrzak planował przekazać piosenkę innemu artyście, ale ostatecznie postanowił sam ją wykonać. Popularność piosenki rosła błyskawicznie. W pamięci fanów zapisały się niezapomniane wykonania Krystyny Sienkiewicz i Bogdana Łazuki w Teatrze Syrena. W kolejnych latach utwór interpretowali także: zespół „Raz, dwa, trzy”, a także duety: Biedrzyńska-Zamachowski, Steczkowska-Domogarow oraz Zamachowski-Machalica. Każdy z artystów nadał tekstowi Osieckiej nowy wymiar. Spontaniczny przebój, który przeszedł do historii Choć powstał spontanicznie, „Czy te oczy mogą kłamać” szybko trafił do kanonu polskiej muzyki. Dziś trudno wyobrazić sobie scenę bez tego poruszającego, pełnego emocji utworu. To kolejny dowód na to, że największe dzieła często rodzą się w najmniej spodziewanych okolicznościach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit lat 90. był hymnem miłości. Co dziś robią wykonawcy? O nim głośno, o niej cicho... Źródło: Pomponik.pl.
Matka bała się uczuć, ojciec uciekł do tancerki. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej z rodzicami
Prywatne życie Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności – z jednej strony pragnęła niezależności, z drugiej szukała miłości na granicy szaleństwa. Jej relacje z rodzicami, szczególnie z matką, odcisnęły silne piętno na dorosłym życiu poetki.
Agnieszka Osiecka to postać, której życie prywatne budziło niemal tyle samo emocji, co jej twórczość. Poetka, autorka niezliczonych tekstów piosenek i scenariuszy, prowadziła życie pełne emocjonalnych zakrętów, trudnych relacji i nieustannych poszukiwań. W jej biografii odbija się zarówno chęć wolności, jak i głęboka potrzeba bliskości. Zrozumienie jej historii rodzinnej pozwala lepiej pojąć, skąd brały się jej wybory i lęki. View Ediplayer on the source website Prywatne życie Agnieszki Osieckiej: między wolnością a tęsknotą za bliskością Życie prywatne Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności. Z jednej strony poetka ceniła sobie niezależność i wolność, z drugiej – nieustannie poszukiwała głębokich więzi emocjonalnych. Jej relacje z mężczyznami często były burzliwe i krótkotrwałe, co odzwierciedlało jej wewnętrzne rozdarcie i trudności w budowaniu trwałych związków. „Ten jeden jedyny raz nie prześladowało mnie poczucie winy, ten jeden jedyny raz nie ono decydowało, ten jeden jedyny raz kochałam naprawdę i było tak, że tylko po to chciałam żyć, i tak, że tylko przez to chciałam umrzeć. Popsuliśmy to oboje” – mówiła Osiecka o związku z Witoldem Dąbrowskim, którego szybko porzuciła dla Marka Hłaski. Małżeństwo z Wojciechem Frykowskim trwało zaledwie pół roku. Związek z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, przetrwał osiem lat. W późniejszych latach Osiecka związała się także z Wojciechem Jesionką, jednak i ten związek nie przetrwał próby czasu. ZOBACZ TEŻ: Zanim poznał Osiecką, miał ułożone życie. Cała prawda o pierwszej żonie Daniela Passenta Dzieciństwo Agnieszki Osieckiej: między chłodem a nadopiekuńczością Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie jako jedyne dziecko Wiktora Osieckiego i Marii z domu Sztechman. Jej dzieciństwo naznaczone było brakiem czułości i emocjonalnym dystansem ze strony rodziców. Ojciec, pochodzący z Belgradu pianista, traktował córkę jak księżniczkę, rozbudzając w niej pasje i zachęcając do samodzielnego myślenia. „Ja miałam głęboką świadomość, że jestem wychowywana inaczej niż inne dzieci. Jakaś taka królewna w biedzie” – wspominała poetka. Matka, z kolei, była osobą emocjonalnie zamkniętą i lękliwą. „Nigdy mnie nie obsypywali pochwałami, a przede wszystkim nie pieścili mnie. Moja mama jak gdyby bała się pieszczoty. Bała się odtrącenia. Ja to już czułam jako bardzo młoda dziewczyna, w związku z tym nie obsypywała mnie pocałunkami, ojciec tym bardziej. A ja tego potrzebowałam…” – mówiła Osiecka w programie „Rozmowy o zmierzchu i świcie”. Relacje rodzinne: wpływ na dorosłe życie Rozpad małżeństwa rodziców i zdrada ojca z tancerką Józefiną Pellegrini miały ogromny wpływ na Osiecką. Po rozwodzie ojciec zniknął z jej życia, co zbliżyło ją do matki. Jednak ich relacja była trudna – matka była zaborcza i kontrolująca, co potęgowało poczucie osamotnienia poetki. „Mama moja była kiedyś odtrącona, bo była dzieckiem z rozwiedzionej rodziny i bała się, że teraz ja ją odtrącę” – mówiła Osiecka. Matka próbowała utrzymać córkę przy sobie za wszelką cenę, kontrolując jej życie i zaszczepiając w niej lęki. „Odkąd pamiętam – uczyła mnie lęku. A raczej: z rozmysłem zarażała mnie własnym lękiem. A bała się wszystkiego: burzy, wiatru, pukania do drzwi. [...] A już najbardziej zależało jej na tym, żebym przeraźliwie bała się seksu. Dawno temu, kiedy miałam siedem czy osiem lat, szłam z mamą wieczorem przez park. Nagle zobaczyłyśmy całującą się parę. Mama szepnęła spanikowana: „Uciekajmy, prędko, nie patrz tam. To obrzydliwe”. Oczywiście, uciekłyśmy” – opowiadała Osiecka w „Rozmowach w tańcu”. Dziedzictwo i pamięć Agnieszka Osiecka zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie na raka jelita grubego. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim. Jej córka, Agata Passent, założyła Fundację „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej, która zajmuje się promocją twórczości poetki i organizuje coroczny konkurs „Pamiętajmy o Osieckiej”. TYLKO NA VIVA.PL: "To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas Źródło: Hanna Bakuła Selfie/Autoportret, Ula Ryciak Potargana w miłości, Styl.pl, Onet.pl
"To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas
Od „Tańczących Eurydyk” po „Małgośkę” – Katarzyna Gaertner stworzyła największe hity, komponując dla legend i przyjaźniąc się z ikonami. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina twórcze relacje z Anną German czy Marylą Rodowicz. Wspomina też o przyjaźni z Agnieszką Osiecką i o wierszu, który poetka wysłała jej na tydzień przed swoją śmiercią. "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza", mówi kompozytorka.
Talent odziedziczyła po rodzicach. Fortepian pojawił się w jej życiu jak znak przeznaczenia – podarunek, który już w wieku sześciu lat przesądził o jej muzycznej przyszłości. Katarzyna Gaertner, kompozytorka legendarnych „Tańczących Eurydyk”, czarowała dźwiękiem, zanim jeszcze Polska zdążyła ją poznać. Stworzyła prawdziwe arcydzieła, dawała artystom sławę. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina artystyczne przyjaźnie z Agnieszką Osiecką, Anną German i Marylą Rodowicz – kobiety, które razem z nią pisały najpiękniejsze rozdziały historii polskiej piosenki. Szczególna relacja łączyła ją z Agnieszką Osiecką. Poetka na krótko przed śmiercią wysłała jej wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. "O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną", mówiła. I dodaje: "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza". Katarzyna Gaertner o przyjaźniach z Marylą Rodowicz, Anną German i Agnieszką Osiecką – Kiedy zaczęłaś komponować? Postanowiłam napisać piosenkę na konkurs specjalności młodzieżowych, który wygrałam. I wtedy powiedziałam mamie: „Zostanę kompozytorem”. Już jako 13-latka czułam, że to będzie moja droga. A kiedy miałam lat 18, napisałam „Tańczące Eurydyki”, które na festiwalu w Szczecinie zaśpiewała Hela Majdaniec. I od tego się zaczęło… – Później jednak „Eurydyki” śpiewała Anna German. Anna zaśpiewała tę piosenkę dwa lata później w Opolu, a ja po jej występie i owacjach wiedziałam już, że wybrałam właściwą drogę. – Przyjaźniłyście się z Anną? Tak, ale po jej wypadku nasza współpraca się wyciszyła. Myślałam, że Ania wyleczy się i wróci. Tak się nie stało. Zaczęłam więc pisać też dla innych wokalistów. – Przede wszystkim dla Maryli Rodowicz i dla Ryśka Riedla z Dżemu. Od musicali i piosenek z „Pozłacanego warkocza” zaczęła się kariera Ryśka, a z Marylą… Zaczęło się zabawnie, od piosenki z przeszłością. – „Hej, dzień się budzi” funkcjonowała nawet jako sygnał radiowy. Tak, tylko że najpierw zaśpiewała ją inna piosenkarka, a dopiero potem Maryla. – Ale później tworzyłyście udany tandem. Ile Twoich piosenek zaśpiewała? Nie mam pojęcia, dużo. I nagrała z nimi płyty. Pamiętam, że jeździłam do niej do Czech, kiedy tam mieszkała ze swoim czeskim narzeczonym. Bardzo lubiłam Marylę i jej głos. Jej interpretacja nadawała mojej muzyce głębi. Przez 50 lat naszej współpracy powstało tyle przebojów, nie do policzenia. Jak choćby „Małgośka”, „Diabeł i raj”, „Gdzie to siódme morze”, „Wrócą chłopcy z wojny”, „Wielka woda”… TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Te piosenki są odtwarzane do dzisiaj. Ty dawałaś artystom sławę. A oni lgnęli do Ciebie. Poznałaś Beatlesów, gdy byłaś na stypendium w Londynie. Byłam nawet u nich na Heave Road. Chodziłam z nimi na jam session, z długimi mikserskimi stołami. Poznałam wiele muzycznych sław. Nigdy nie zapomnę Jiřiego Korna, którego poznałam w Czechach. – Szybko stałaś się sławna… Czy ja wiem? Sławni są wokaliści i aktorzy, a kompozytor zawsze zostaje w cieniu. Dla mnie nagrodą była nie moja popularność, tylko popularność moich piosenek. – Powinnaś to wszystko opisać w swojej biografii. Piszę ją od dawna, ale ciągle jest nieskończona, bo ciągle coś nowego się dzieje. TYLKO W VIVIE!: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem – Z pewnością wiele miejsca poświęcisz Agnieszce Osieckiej, z którą bardzo się przyjaźniłaś. Bardzo. Z Agnieszką można było być blisko albo wcale. Odbierałyśmy na podobnych falach. Przysyłała mi swoje nowe wiersze. Często pisała je też u mnie w domu nad jeziorem, na Kaszubach. Tam powstała między innymi „Wielka woda”. A kiedy się już napracowałyśmy, chodziłyśmy po polach i lesie i gadałyśmy o życiu. – Bardzo przeżyłaś jej śmierć? Bardzo. I żałowałam, że mnie wtedy przy niej nie było. Ale tydzień przedtem przysłała mi wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną. Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza. I do wszystkich nieznanych teksów Osieckiej, których mam dużo. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Ona pisała dla niego, on śpiewał dla niej? O lirycznej zażyłości Osieckiej i Okudżawy
Spotkali się przypadkiem, jakby zapisani sobie przez los – polska poetka z duszą flâneurki i radziecki bard o oczach pełnych melancholii. Wśród dymu papierosów, tłumaczeń i wersów pisanych na serwetkach, narodziła się między nimi subtelna nić porozumienia – liryczna sympatia, która przetrwała więcej niż jedno spotkanie.
Bułat Okudżawa, obok Władimira Wysockiego, uważany jest za jednego z najwybitniejszych bardów rosyjskich. Wielu przypisuje mu wręcz rolę pioniera poezji śpiewanej i prekursora piosenki autorskiej. Na początku lat 60. jego losy skrzyżowały się z Agnieszką Osiecką. Połączyło ich nie tylko zauroczenie, ale i głęboka przyjaźń, która przetrwała próbę czasu – aż do ich śmierci w tym samym roku, dzielonej zaledwie kilkoma miesiącami. Wspólnie stworzyli poruszającą piosenkę „Ach Panie, Panowie/czemu ciepła nie ma w nas”. To właśnie dzięki Osieckiej Okudżawa mógł nagrać płytę w Polsce i zdobyć tu uznanie, którego w Związku Radzieckim często mu odmawiano. Jego artystyczna sława rozkwitła jednak w Paryżu. Kim był ten wyjątkowy człowiek, który odegrał tak ważną rolę w życiu Agnieszki Osieckiej? [Ostatnia aktualizacja: 9.05.2025] Bułat Okudżawa: syn wrogów ludu rosyjskiego Wojciech Młynarski nazywał go czarodziejem z gitarą. Nawet jeśli ktoś nie pamięta ballad Bułata Okudżawy, to jednak na pewno zna „Modlitwę”: „Dopóki Ziemia kręci się/Dopóki jest tak czy siak, /Panie, ofiaruj każdemu z nas, Czego mu w życiu brak:/ Mędrcowi darować głowę racz, /Tchórzowi dać konia chciej/Sypnij grosza szczęściarzom/ I mnie w opiece swej miej!”. Autor tej pięknej pieśni urodził się w 1924 roku. Był synem Gruzina i Ormianki, ale jako dziecko mówił po rosyjsku. Wychował się na słynnym Arbacie w Moskwie, jego rodzice byli komunistami i dostali w tej zabytkowej dzielnicy ekskluzywne mieszkanie. Spokój trwał jednak krótko, bo oboje szybko popadli w niełaskę stalinowskich władz, Ojciec Bułata został rozstrzelany w 1937 roku, matkę, jako żonę zdrajcy skazano na łagry, w których spędziła łącznie 18 lat. Bułat był synem „wrogów ludu”, dlatego jako młody chłopak nie mógł wrócić do Moskwy, nie mógł nawet osiedlić się bliżej niż 100 kilometrów od stolicy. Zobacz też: Młodzi ludzie traktowali go jak Boga. Skąd się wzięła legenda Edwarda Stachury? Agnieszka Osiecka i Bułat Okudżawa: historia relacji Mieszkał w Tbilisi, tam skończył studia, filologię rosyjską. Wcześniej jako 16-latek poszedł na front, wojna była dla niego ogromną traumą. W 1955 r. zaczął pracę jako nauczyciel w kołchozie pod Kaługą. Pracował w różnych redakcjach. Śpiewał i grał od dzieciństwa, w latach 60 postanowił poświęcić się tej twórczości. Bardzo szybko zyskał popularność, choć na początku nie był oficjalnie lansowany, grał prywatne koncerty po mieszkaniach, przychodzili znajomi znajomych. Na takim koncercie w Moskwie była Agnieszka Osiecka, wspominała: „Siedzieliśmy wszyscy, skuleni, wokół pianina, w łopocie serca, w przejmującej radości, w cieple ludzkim, ba - gorąco ze szczęścia nam było - i Bułat nam śpiewał swoje piosenki głosem, który przechodzi człowiekowi przez serce - jak przez głośnik - jakby to serce nasze samo śpiewało...". Poeta Andrzej Mandalian pisał: „W jakimś zatłoczonym mieszkaniu, do którego pod wieczór zawlókł mnie początkujący poeta Jewtuszenko, kilkoro chłopców i dziewcząt, niemiłosiernie dręcząc fortepian, śpiewało . Za niezdarnym akompaniamentem odgadywało się przejmującą nutę goryczy, rozpaczy, żalu i całe niezwykłe ciepło bijące od tej piosenki". Czytaj także: Odeszła od córki i partnera, popadła w alkoholizm... Jaką matką była Agnieszka Osiecka? Agnieszka Osiecka i Bułat Okudżawa: przyjaźń na długie lata Między Agnieszką Osiecką a Bułatem Okudżawą szybko nawiązała się znajomość. Mówiło się, że połączył ich wielki romans, ale nikt tego nigdy nie potwierdził. Na pewno była to przyjaźń pełna czułości i zrozumienia. Agnieszka Osiecka bardzo ceniła Okudżawę, pomogła mu wydać w Polsce płytę w 1968 roku. Okudżawa, chociaż zdobył rozgłos, aprobatę władz w swojej ojczyźnie zyskał dopiero w latach 80. Wcześniej zmagał się z cenzurą, miał różnych tzw. „opiekunów”. Nie dopuszczano do wydawania jego nagrań i tomików poezji, a przecież nie był dysydentem, czy rewolucjonistą. Był liryczny i kameralny, śpiewał o codzienności, o ludzkim losie, o tym, że co było, nie wróci. „Pierwsze kłamstwo/myślisz ech/zażartował ktoś/ Drugie kłamstwo – gorzki śmiech/śmiechu nigdy dość... ", śpiewał w jednej z swoich znanych ballad „Trzy miłości". Zobacz też: Z Agnieszką Osiecką spotykali się w czasie przyjazdów Bułata do Polski. Napisali wspólnie piosenkę „Ach Panie, Panowie”, Okudżawa napisał muzykę i piosenki do moskiewskiej inscenizacji sztuki Osieckiej „Apetyt na czereśnie”, spektakl miał premierę w 1969 roku. Napisał też dla niej znaną balladę „Pożegnanie z Polską” (inny tytuł „Agnieszka”): „Pospólny los, Agnieszko, nas z dawien dawna zbratał na dolę i niedolę, na dobro i na zło…”. Druga żona poety Olga Arcymowicz-Okudżawa mówiła: „A z Osiecką przyjaźnił się przez wiele lat. Wydaje mi się, że w każdym poecie jest mnóstwo pierwiastków kobiecości. Na pewno w jego kontaktach z Agnieszką był jakiś rodzaj takiej lirycznej sympatii, ale oni kontaktowali się ze sobą w bardzo dystyngowany sposób. Pamiętajcie, że ona była także moją przyjaciółką i bardzo mi jej teraz brakuje”. Okudżawa wiele razy przyjeżdżał do Polski, miał tu wielu przyjaciół, tłumaczy, do tego grona należeli m.in. Wojciech Młynarski, Ziemowit Fedecki, Wiktor Woroszylski. Zobacz też: „Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrznXbn-a99852c.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1974. Rosyjski piesniarz i poeta Bulat Okudzawa na spacerze po Starym Miescie.,Image: 431120394, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Michal Browarski / Forum" title="Bulat Okudzawa na Starym Miescie" /> Daniel Passent w jednym z felietonów napisał takie wspomnienie-anegdotę o Okudżawie: „Pewnego dnia, 1976 r., Agnieszka dostała wiadomość, że Okudżawa jest w Warszawie, mieszka w Europejskim. Poszliśmy we trójkę z trzyletnią Agatką. Bułat leżał w łóżku przeziębiony. Na podłodze przy łóżku stało kilka pełnych butelek coca-coli, na nocnej szafce jedna otwarta. – Co ty, Bułat, z tą coca-colą, zabierasz do Rosji? – pytamy. – A czyż oto nie jest wspaniałe – odparł – dzwonisz do recepcji, prosisz o coca-colę. Po kilku minutach pukanie do drzwi. Wchodzi kelner i stawia ci butelkę. Dajesz mu sto złotych, a on ci się kłania i wychodzi. – Co w tym nadzwyczajnego? – To, że jak przyjechałem zimą, w nocy, do hotelu w Leningradzie i zadzwoniłem po szklankę herbaty, to w odpowiedzi usłyszałem: – A tobie nogi z tyłka nie wyrastają, że nie możesz przyjść sam?” Bułat Okudżawa : miłości, tragedie, ostatnie dni Życie osobiste Bułata Okudżawy naznaczone było licznymi dramatami. Jego pierwsza żona, Galina, zmarła na nowotwór w wieku zaledwie 39 lat, niedługo po ich rozwodzie. Poeta długo nosił w sobie poczucie winy, że ją opuścił – jej właśnie poświęcił poruszającą „Modlitwę”. Los nie oszczędził też jego dzieci. Córka zmarła krótko po narodzinach, a jedyny syn, Igor, odszedł w 1997 roku, zmagając się z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Te osobiste tragedie na trwałe wpisały się w biografię artysty, rzucając cień na jego twórczość i życie prywatne. W 1961 roku Bułat Okudżawa poznał Olgę – kobietę, która nie miała żadnych związków ze światem artystycznym, była fizykiem z wykształcenia. Ich związek zaowocował narodzinami syna Bułata Bułatowicza, znanego jako Anton, który przez wiele lat towarzyszył ojcu jako muzyk i akompaniator. Choć Okudżawa formalnie nigdy nie rozstał się z Olgą, to w 1981 roku, będąc już dojrzałym mężczyzną, zakochał się bez reszty w znacznie młodszej od siebie piosenkarce Natalii Gorlenko. Przez długie lata razem występowali na scenie, a sam artysta żył w wewnętrznym konflikcie, rozdarty między dwoma ważnymi dla siebie kobietami. Bułat Okudżawa zmagał się z chorobą serca, która wymagała operacji. Zabieg przebiegł pomyślnie, a poeta odzyskał siły – lekarze przewidywali, że czeka go jeszcze co najmniej dekada życia i zgodzili się nawet na jego podróż po Europie. Niestety, los okazał się mniej łaskawy. Zaledwie rok później, w czerwcu 1997 roku, zmarł w Paryżu z powodu niewydolności nerek, będącej następstwem przebytej grypy. Choć przez całe życie określał się jako ateista, tuż przed śmiercią zdecydował się na chrzest. Jego ciało spoczęło na moskiewskim cmentarzu Wagankowskim. Co znamienne – Agnieszka Osiecka zmarła trzy miesiące wcześniej, w marcu tego samego roku. W jednej z piosenek napisał: „Zaciągnijcie w oknach zasłony błękitne/ Siostro, proszę nie wpuszczać lekarzy za próg/Oto trzej wierzyciele zjawili się przy mnie/ Wiara, Miłość, Nadzieja po swój przyszły dług”. Czytaj także: O tym małżeństwie wiedziało niewielu. Wojciech Jesionka był drugim mężem Agnieszki Osieckiej
Zanim poznał Osiecką, miał ułożone życie. Cała prawda o pierwszej żonie Daniela Passenta
Zanim Agnieszka Osiecka pojawiła się w jego życiu, Daniel Passent prowadził spokojne, ustabilizowane życie u boku swojej pierwszej żony. Poznaj nieznaną historię ich związku.
Daniel Passent – wybitny dziennikarz związany niemal przez całe życie z tygodnikiem „Polityka” – swoją drogę zawodową rozpoczął przypadkiem. Jako młody student szukał możliwości zarobku i trafił do redakcji „Sztandaru Młodych”. Jego uporządkowane życie osobiste zmieniło się radykalnie dopiero wtedy, gdy na jego drodze stanęła Agnieszka Osiecka. Zanim to jednak nastąpiło, Passent cieszył się stabilizacją i miał żonę. Ostatnia publikacja na FB 10.11.2025 r. Początki kariery Daniela Passenta: dziennikarstwo z przypadku Passent swoją karierę rozpoczął jeszcze w czasach studenckich, kiedy – z czysto praktycznych powodów – trafił do „Sztandaru Młodych”. Jego talent szybko został dostrzeżony i wkrótce przyjął go do „Polityki” sam Mieczysław Rakowski. Pierwszy artykuł Daniela Passenta w tym prestiżowym tygodniku ukazał się w 1958 roku. Szczególną sławę przyniosła mu publikacja wspomnień Adolfa Eichmanna, które zdobył dzięki znajomości z Thomasem Harlanem, synem niemieckiego reżysera znanego z nazistowskich sympatii. Pięcioodcinkowa seria opublikowana w „Polityce” w 1961 roku wzbudziła ogromne emocje i umocniła jego pozycję w świecie dziennikarskim. Daniel Passent: pierwsze małżeństwo. Kim była pierwsza żona dziennikarza? W czasie intensywnego rozwoju kariery, Daniel Passent prowadził również ustabilizowane życie prywatne. Był przez siedem lat żonaty z pracowniczką Polskiej Akademii Nauk. Jak sam wspominał w książce „Passa”, to właśnie dzięki swojej pierwszej żonie oraz Agnieszce Osieckiej zaczął intensywnie czytać, co miało duży wpływ na jego późniejszą pracę publicystyczną. Ich małżeństwo trwało do momentu, gdy w życiu Passenta pojawiła się nowa miłość – Agnieszka Osiecka. Czytaj też: Zbliżyły ich bolesne przeżycia. Byli razem ponad 30 lat. Oto historia Marty Dobromirskiej-Passent i Daniela Passenta Daniel Passent był żonaty, zanim poznał Agnieszkę Osiecką. Dla niej zostawił wszystko Pod koniec lat sześćdziesiątych, gdy jego żona przebywała na rocznym stypendium naukowym w Stanach Zjednoczonych, Daniel Passent poznał Agnieszkę Osiecką w Studenckim Teatrze Satyryków. Ich pierwsze rozmowy szybko przerodziły się w głębsze uczucie. Oczarowała go jej błyskotliwość, oczytanie, żywiołowość i uroda. Coraz częściej spędzali ze sobą czas: on wprowadzał ją w świat polityki, ona podsuwała mu nowe lektury. Ta relacja zmieniła bieg ich życia, mimo że oboje byli wówczas formalnie związani z innymi osobami. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: trudne początki nowej miłości Daniel Passent rozwiódł się z pierwszą żoną, Agnieszka Osiecka także zakończyła swoje małżeństwo z Wojciechem Jesionką. Jednak mimo wielkich emocji, Osiecka miała obawy przed stabilizacją i wspólnym życiem. Wyraz swojego niepokoju dawała m.in. w zapiskach dziennikowych, opisując ówczesną rzeczywistość jako szarą, pozbawioną dawnych ideałów i spontaniczności. Wkrótce jednak Passent i Osiecka zamieszkali razem w segmencie w Falenicy, który poetka nabyła dzięki namowom przyjaciela, Jana Borkowskiego. To tam próbowali stworzyć wspólne życie, choć ich związek na zawsze pozostał nieformalny. Zobacz również: Osiecka była wściekła, Rodowicz odmówiła. Wtedy napisała „Orszaki, dworaki” dla Błaszczyk [fragment książki] Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: życie razem bez formalności Sąsiadami Daniela i Agnieszki byli m.in. Stan Borys i Ernest Bryll. W ich domu tętniło życie towarzyskie – na przykład na przyjęcie urodzinowe Osieckiej Maryla Rodowicz przywiozła w prezencie żywe prosię. Mimo wieloletniego związku nigdy nie zdecydowali się na ślub. Daniel Passent otwarcie przyznawał, że nie czuł potrzeby formalizowania relacji, zwłaszcza po doświadczeniach swojego pierwszego małżeństwa. Z perspektywy czasu żałował, że nie walczył o utrzymanie ich wspólnego szczęścia. Czytaj też: Nie byli parą, a spędzili razem noc w Paryżu. Daniel Olbrychski szczerze o relacji z Agnieszką Osiecką *** Materiał na podstawie książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Osiecka była wściekła, Rodowicz odmówiła. Wtedy napisała „Orszaki, dworaki” dla Błaszczyk [fragment książki]
Tak powstała jedna z najmocniejszych piosenek uznanej poetki
Przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Ewy Błaszczyk zaczęła się od wspólnej pracy – a z czasem przerodziła się w coś wyjątkowego. Poznały się w latach 80., gdy spotkały się na deskach teatru i w kabarecie Pod Egidą. Osiecka pisała dla Błaszczyk piosenki, idealnie dopasowane do jej osobowości i emocji. Choć aktorka nie należała do najbliższego kręgu znajomych poetki, łączyła je silna nić porozumienia i artystyczna intuicja. W książce Agnieszka. Osiecka między wierszami autorstwa Piotra Derlatki, Błaszczyk wraca do tamtych chwil, opowiadając o kulisach ich współpracy, wspólnych poszukiwaniach i relacji, która zostawiła trwały ślad w polskiej kulturze. Bunt i szuflada pełna tekstów. Kulisy powstania „Orszaków, dworaków” [FRAGMENT] W kabarecie Pod Egidą Osiecka zaprzyjaźniła się z Ewą Błaszczyk. Poznały się w 1984 roku, kiedy warszawski Teatr Współczesny wystawiał "Niech no tylko zakwitną jabłonie" w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego. Oprócz Błaszczyk na scenie wystąpiła plejada najznakomitszych aktorów, między innymi Wojciech Wysocki, Krystyna Tkacz, Agnieszka Kotulanka, Mieczysław Czechowicz, Krzysztof Tyniec, Maria Pakulnis, Adam Ferency, Emilia Krakowska, Krzysztof Kolberger, Wiesław Michnikowski i Pola Raksa. W tamtym czasie Ewa Błaszczyk występowała też w kabarecie Jana Pietrzaka. „Potrzebowałam repertuaru, w kabarecie ciągle trzeba było mieć jakąś nową piosenkę, więc Agnieszka pisała mi teksty – wspominała aktorka. – Myślę, że wyczuwała mnie intuicyjnie… Pierwsze zdanie, jakie o mnie napisała, brzmiało: »Jakaś nerwica życia czai się w niej zimnym ogniem i popycha do wciąż nowego kroku i do nowego ryzyka«. Ona też miała tę »nerwicę życia«. I niesamowite wyczucie ludzi, od razu wiedziała i widziała. Zobacz też: Ewa Błaszczyk w poruszających słowach o kontakcie z córką. Ola rozpoznaje jej kroki, mają codzienne rytuały Poznałyśmy się lepiej dzięki współpracy, dzięki piosenkom. Wspólnie poszukiwałyśmy – dobrych kompozytorów właściwych dróg interpretacji, artystycznych rozwiązań. Strasznie się wtedy rozpuściłam: teksty pisali dla mnie Osiecka, Kofta, Janczarski…”. To właśnie wtedy Osiecka napisała – specjalnie dla Ewy Błaszczyk – jedną z najmocniejszych swoich piosenek Orszaki, dworaki: „Historio, historio / Tyle w tobie marzeń / Często ciebie piszą / kłamcy i gówniarze”. Wielką zaletą współpracy Agnieszki Osieckiej z Ewą Błaszczyk było to, że dobrze się znały – poetka doskonale wyczuwała, jakie piosenki chce śpiewać aktorka. „Miałam z Agnieszką nić porozumienia, choć nigdy nie należałam do najbliższego grona jej znajomych – wspominała Błaszczyk. – Spotykałyśmy się we dwie, miałyśmy zupełnie osobny, inny kod. Z wyborem tekstów bywało różnie – czasem pisała po prostu »na zamówienie«, czasami jednak pozwalała, żebym sama sobie wybrała piosenkę z całej masy tekstów, które mi pokazywała. Pamiętam, że kiedyś pojechałyśmy z Ewą Bogacką, żoną Janusza, kompozytora muzyki do Jeżeli jest, do Agnieszki na Saską Kępę. Była wściekła, bo Maryla Rodowicz odrzuciła właśnie jakąś jej piosenkę. Zobacz też: Marylę Rodowicz i Agnieszkę Osiecką łączyła wyjątkowa przyjaźń. Jak się poznały? Wyciągnęła całą szufladę swoich tekstów i w szale zaczęła je segregować. »Widzisz? Dobre do dobrych, złe do złych, średnie do średnich! Proszę bardzo, weź sobie. Weź sobie, co chcesz! Chcesz średni tekst, proszę bardzo, chcesz zły – są tutaj«. Czasem więc mogłam przeglądać jej szuflady pełne piosenek. Generalnie jednak wiedziała, co mnie interesuje, co mnie dotyka. Na przykład piosenka Orszaki, dworaki, którą wykonywałam w kabarecie Pod Egidą, powstała po śmierci Grzegorza Przemyka. Pewien kompozytor napisał do niej muzykę. Poszłyśmy do niego, usiadłyśmy, żeby posłuchać melodii. Przypominała Wojenko, wojenko! Kiedy Agnieszka to usłyszała, wściekła się, chciała przytrzasnąć mu dłonie wiekiem od pianina… Złapała mnie za rękę, wyciągnęła stamtąd na ulicę i krzyczała: »I co teraz? Kto napisze do tego muzykę?!«. »Ja mam takiego kogoś, ale ty go nie znasz« – powiedziałam. W ten sposób poznałam Agnieszkę z Jurkiem Satanowskim. I Jurek napisał, bardzo dobrą zresztą, muzykę do Orszaków. Początkowo ta piosenka była krótsza o dwie zwrotki. Śpiewałam ją i czułam, że coś tu nie gra. W końcu doszłyśmy – z Agnieszką – do tego, co jest nie tak. Piosenka była za krótka. Zanim widzowie w to weszli, już się kończyła. Dodatkowe zwrotki zupełnie zmieniły percepcję”. Zobacz również: Podróżowały wspólnie po całym świecie, łączyła je niezwykła więź. Anna Szałapak i Agnieszka Osiecka były nierozłączne *** Fragment pochodzi z książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Dba o jej spuściznę, ich relacja była trudna. Córka Agnieszki Osieckiej odziedziczyła po matce fortunę
Poetka zabezpieczyła przyszłość Agaty Passent
Relacja Agnieszki Osieckiej i jej córki była trudna. Jednak dzięki sukcesom literackim i stworzeniu wielu wybitnych utworów, poetka zabezpieczyła ją finansowo na długie lata. Ile zarabia Agata Passent? Ta kwota robi ogromne wrażenie. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 08.02.2025 r.] Agata Passent - córka Agnieszki Osieckiej. Trudna relacja Była wybitną, silną osobowością. I bardzo trudną. O jej związkach i relacjach krążą legendy, podobnie jak o stylu życiu. Agnieszka Osiecka była jedyna w swoim rodzaju: wrażliwa, silna, w ciągłym biegu, otoczona ludźmi. Ale gdzieś w głębi również samotna i niespokojna. Skomplikowana. Najlepszym dowodem na to jest jej relacja z córką. Gdy Agata Passent miała zaledwie sześć lat, jej mam odeszła do innego partnera. Została sama z ojcem. Bardzo długo miała o to żal. Co prawda spędzały razem weekendy i wakacje, ale to nałóg dominował ich relację. „Czułam się jako dziecko podwójnie odtrącona. Pierwsze odtrącenie - że nie chciała ze mną mieszkać. Drugie - że nawet jako mama dochodząca wybiera (...) [napoje wysokoprocentowe - przyp. aut.], nie mnie. (...) Miała wyrzuty sumienia. Ja jeszcze je podgrzewałam, winiąc ją za odejście od nas”, zwierzała się w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Poetka nie lubiła mówić o uzależnieniu wprost, córka wielokrotnie prosiła ją, by pozostała trzeźwa. Ona jednak nie była w stanie obietnic dotrzymać. Dochodziło do sytuacji niezręcznych i kłopotliwych. Agnieszka Osiecka zawodziła, uciekała. Agata Passent była w stanie wybaczyć matce dopiero po latach. Miała jej za złe, że wybierała nałóg i towarzystwo przyjaciół, nie zaś rodzinę. Ta skomplikowana relacja położyła się cieniem na jej życiu: przypłaciła ją depresją. „Włosy wypadały mi garściami”, mówiła w jednym z wywiadów. Jednak córka Agnieszki Osieckiej w końcu uporała się z demonami przeszłości. Gdy była na studiach w USA, znalazła fachową pomoc. Zbudowała siebie na nowo, poszła na terapię dla Dorosłych Dzieci Alkoholików. I uświadomiła sobie, że doświadczenia, które ma, są bliskie również innym. Dziś na wszystko patrzy z dystansem, nie myśli o tym, ile straciła. Skupia się na dobru. Czytaj także: Dzieliły wspólnie dzień urodzin i miłość do sztuki. Magda Umer jako pierwsza skrytykowała teksty Agnieszki Osieckiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKwEU35-4b3e945.jpg" width="1600" height="2433" alt="Warszawa, 1976. Agnieszka Osiecka z corka Agata Passent.,Image: 458029808, License: Rights-managed, Restrictions: album 6 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jacek Barcz / Forum" title="Osiecka z corka" /> Agata Passent - spadek. Tyle odziedziczyła po matce Agata Passent pielęgnuje pamięć o matce, jest jej spadkobierczynią, dziedziczką. W 2000 roku założyła fundację Okularnicy. W końcu dorobek Agnieszki Osieckiej jest imponujący: pisała teksty dla największych. Współpracowała m.in. z Marylą Rodowicz, Sewerynem Krajewskim, Edytą Geppert i Skaldami. Hity, których teksty wyszły spod jej pióra, są wykonywane do dziś, między innymi przez Edytę Górniak czy Katarzynę Nosowską. Do tego należy dodać eseje, sztuki teatralne. „Mama była i jest nadal, oprócz osoby prywatnej, dobrem narodowym, kobietą instytucją. Bycie spadkobiercą takiego archiwum zobowiązuje”, deklarowała córka Agnieszki Osieckiej we wspomnianej rozmowie. A to przynosi wymierne korzyści... To właśnie z tantiem na konto Agaty Passent wpływa co roku średnio 1,5 mln zł. „W statucie Stowarzyszenia Autorów ZAiKS czytamy, że wypłacane są one do 70 lat po śmierci autora, a należące do niego majątkowe prawa autorskie przechodzą w wyniku dziedziczenia na spadkobierców”, podawał „Super express” w 2021 roku. W związku z tym Agata Passent nie musi martwić się o finanse jeszcze przez co najmniej 40 lat. Czytaj także: Agnieszka Osiecka i Elżbieta Czyżewska były duetem nierozłącznym. Poróżniła je „Biała bluzka”
Była gwiazdą lat 60., dziś nie wiadomo nawet, czy żyje. Co się stało z Fryderyką Elkaną?
Była jedyną piosenkarką, która śpiewała w duecie z Ewą Demarczyk
Fryderyka Elkana, na którą przyjaciele mówili Freda, zadebiutowała w początku lat 60. I szybko zdobyła serca publiczności. Miała dobry, mocny głos, osobowość. Sama Agnieszka Osiecka napisała dla niej piosenkę „Czarna Mańka”, która stała się przebojem, a nawiązywała do słynnej Czarnej Mańki z miejskich, warszawskich legend i piosenek. Elkana śpiewała "Rebekę" z Ewą Demarczyk, a z Urszulą Dudziak na sławnym festiwalu Jazz Jambore wykonywały brawurowo standard „Beir mir bist du schon” - Ty masz w sobie coś. Wydawało się, że będzie prawdziwą gwiazdą, ale zniknęła i dziś nie wiadomo nawet, czy żyje. Co się stało? Dziewczynka z Aczyńska Fryderyka Elkana, właściwie Judkowska, urodziła się w grudniu 1942 roku w Aczyńsku, w Rosji. Jej rodzina po wojnie wróciła do Polski, Fryderyka uczyła się w średniej szkole muzycznej w Warszawie. Debiutowała, jak wiele gwiazd z jej pokolenia, w warszawskim klubie „Stodoła”. Potem ruszyła na festiwale w Opolu i w Sopocie, gdzie zdobyła nagrody. Wylansowała takie przeboje, jak „Koci twist”, „Z nad białych wydm” „Gonią wilki za owcami” (piosenkę po latach pięknie śpiewaną przez Marylę Rodowicz) i wiele innych. Szczytem marzeń każdego wokalisty był wtedy występ w paryskiej Sali Olimpia. Freda została tam zaproszona na koncert, nagrała także płytę w języku francuskim. To były czasy jazzu, klubów i piwnic muzycznych, koncertów w kłębach papierosowego dymu, pojawiło się pokolenie świetnych muzyków, Namysłowski, Nahorny, Kurylewicz. Fryderyka Elkana występowała z nimi na festiwalach jazzowych, śpiewała w zespole legendarnego Janusza Zabieglinskiego. Emigracja u szczytu sławy Była jeszcze młoda, kiedy w 1968 roku zdecydowała się wyjechać do Szwecji. Pojechała razem z mężem, zdolnym rysownikiem Januszem Majewskim „Maykiem”. Zamieszkali w Malmö, urodził się im syn Marcus. Majewski był w Szwecji bardzo ceniony, pracował w gazecie „Sydsvenska Dagbladet”. W Polsce pojawiły się nowe gwiazdy, o Elkanie zapomniano, a ona nie chciała albo nie potrafiła się przypomnieć. Powracała od czasu do czasu, ale już nie zdobyła większej popularności. Nigdy nie żałowała, że w pewnym momencie postawiła na rodzinę, w ogóle niczego nie żałowała. Kiedy po raz ostatni przyjechała do Polski w 2002 roku, mówiła w jednej z rozmów: "Nigdy nie chciałam być gwiazdą, nie walczyłam o tanią popularność i nie ciamciaramciałam do kotleta". Tajemnica ostatnich lat piosenkarki Znajomi i wielbiciele Fryderyki Elkany zwrócili uwagę, że na żadnym profilu piosenkarki nie jest podana data jej śmierci. Chociaż niektórzy twierdzą, że zmarła i została pochowana w Malmö. Przez jakiś czas, w 2012 roku Fryderyka Elkana prowadziła na Facebooku własny fanpage, ale szybko to porzuciła. W listopadzie 2016 roku na Blogu Emigracji "Reunion 69" ukazało się ogłoszenie, z którego wynikało, że Freda szuka kogoś, kto zająłby się sprzedażą obrazów jej męża, Janusza Majewskiego. Ale adres nie odpowiadał. Śmierci piosenkarki nie potwierdzili także oficjalnie jej bliscy. Do dzisiaj ta sprawa jest tajemnicą.
Gdy miała czternaście lat, odkryła romans ojca. Agnieszka Osiecka miała do rodziców wielki żal
„Mówiłam długo o tym, że mając dziecko, rodzice o poziomie mego ojca i mamy powinni umieć je wychować” mówiła pisarka
Agnieszka Osiecka przez lata doświadczała niepodzielną miłość ojca — jako jedynaczka była przez niego pielęgnowana i rozpieszczana. Niestety jednego dnia ich relacja zmieniła się o 180°. Gdy nastoletnia wówczas dziewczyna odkryła romans ojca, znacząco zawiodła się na postawie obojga swoich rodziców. Jak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej z jej ojem? Relacja Agnieszki Osieckiej z ojcem, Wiktorem Osieckim Wiktor Osiecki był znakomitym pianistą, który zaszczepił w córce zamiłowanie do sztuki. Zarówno przed, jak i po wojnie, gdy rodzina Osieckich osiadła na Saskiej Kępie, starał się poświęcać jedynej pociesze jak najwięcej czasu. Zabierał ją na spacery, dbał o jej wszechstronną edukację, rozpieszczał prezentami. Przez lata dorastająca Agnieszka Osiecka widziała w nim prawdziwy ideał. „Ojcu zawdzięczam usposobienie trampa, niechęć do nacjonalizmu, rzemieślniczy nieco stosunek do sztuki, sceptycyzm w ocenie ludzi oraz swoiste szwejkowsko-galicyjsko-okupacyjne poczucie humoru” miała mówić o Wiktorze Osieckim [cytat za Sławomirem Koprem w książce „Zachłanne na życie”]. Pisarka była świadoma że to, jak wyglądało jej dzieciństwo, znacznie odbiegało od życia większości jej rówieśników żyjących w powojennej Warszawie. „Ja miałam głęboką świadomość, że jestem wychowywana inaczej niż inne dzieci. Jakaś taka królewna w biedzie” przyznała. Sielanka nastolatni jednak nie trwała długo: gdy miała zaledwie czternaście lat odkryła, że ojciec zdradza jej mamę z Józefiną Pellegrini — ten moment już na zawsze splamił ich dotąd zażyłą relację. O szczegółach tego odkrycia rozpisała się na kartkach swojego pamiętnika, który możemy przeczytać w opublikowanej niedawno książce „Osiecka. Rodzi się ptak” autorstwa Karoliny Felberg. Zapraszamy do lektury fragmentu biografii. Czytaj także: Dzieliły wspólnie dzień urodzin i miłość do sztuki. Magda Umer jako pierwsza skrytykowała teksty Agnieszki Osieckiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img04hjb0-cc52e21.jpg" width="1600" height="2413" alt="Warszawa, 1976. Agnieszka Osiecka, poetka, autorka tekstow piosenek - w swoim mieszkaniu.,Image: 457980848, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jacek Barcz / Forum" title="Agnieszka Osiecka" /> „Osiecka. Rodzi się ptak” — fragment książki Pierwszego września 1950 roku w „Skłodowskiej” odbył się koncert inaugurujący nowy rok szkolny. W charakterze gwiazdy wystąpiła Pellegrini. Przygrywał jej naturalnie Osiecki. Agnieszka jeszcze wtedy nie wiedziała, że więzi łączące ojca z artystką mają również charakter pozazawodowy. Bardzo była dumna z taty, więc pochwaliła się koleżankom, że Pellegrini niemalże każdego dnia szlifuje swój repertuar na Dąbrowieckiej. Jej wyznanie zelektryzowało podlotki z Saskiej Kępy – zwłaszcza te, które uważały obdarzoną włoską urodą śpiewaczkę za ikonę stylu i boginkę. Od tego momentu wiele z nich zaglądało do Osieckich tylko po to, by podsłuchiwać i podpatrywać idolkę. Kilka tygodni później Agnieszka odkryła romans ojca i opisała go w dzienniczku. Świadoma tego, że rodzice od czasu do czasu monitorują jej zapiski, ostemplowała nieprzeznaczone dla ich oczu kartki. Osiemnastego listopada 1950 roku Osiecki zauważył w dzienniku córki sklejone kartki, po czym zapytał o ich zawartość żonę. Maria wiedziała (albo domyślała się), co się na nich znajduje – w obawie przed gniewem męża odebrała mu zeszyt, wyrwała sekretne kartki i je spaliła. Kiedy Agnieszka po powrocie do domu dowiedziała się o całym zajściu, wpadła w furię. „Nie wiedziałam w ogóle, co zrobić. Przecież już tyle czasu umiałam grać komedię niewinnej nieświadomości o »romansie« ojca, a teraz…” – zapisała, a dzień później zrelacjonowała dokładnie całą sprawę: Powiedziałam mamie, że powiem ojcu, że wszystko wiem o d n i e j, bo zachowała się jak głupi, idiotyczny tchórz i na to zasługuje, a wreszcie, naprawdę rozwścieczona Jej spokojem, kazałam Jej się wynosić z pokoju, a w końcu usiłowałam się pobeczeć, ale mi się to nie udało. Nie mogłam zebrać myśli. Nie chodziło mi o sam fakt straty kilku kartek. Nie wiedziałam tylko, czy ojciec już wie i do jakiego stopnia, co tam było napisane. W końcu zrobiło mi się Mamy żal i pomyślałam, że najlepiej będzie zrobić tak: udam, że wiem, że zaginęły kartki pamiętnika, ale, nie znając sprawcy, mogę o to posądzić tylko ojca. Napiszę więc do niego kartkę demaskującą mój obecny stosunek do niego i domowej sytuacji, ale niewydającą matki. Matka, co prawda, też mi wyrządziła w tym wypadku krzywdę i często denerwowała mnie tym, że ojciec mógł ją sobie zawsze naokoło palca okręcić, ale żal mi Jej było jako tzw. ofiary życiowej, którą ja nie jestem, ale którą mogę tym niemniej [!] zrozumieć. Uspokoiwszy się zupełnie, kartkę taką napisałam, a następnie, przed położeniem jej u ojca na nocnym stoliku, pokazałam także już spokojnej Mamie. Mama po przeczytaniu powiedziała, że byłoby to całkiem dobre, gdybym n i e w i e d z i a ł a, że kartki wyrwała Mama, a tak to jest już intryga. Zaczęłyśmy się naradzać. Rozmawiałyśmy bardzo długo, chyba ze 3 godziny. Doszłyśmy do wniosku, że ojciec jeszcze nie wie dobrze, nie domyśla się, co tamte kartki zawierały, i że wskazanym [!] będzie, jeżeli komedia potoczy się dalej. Jak Mama sama zdążyła stwierdzić, ona zachowywała (cały czas) się jak smarkacz, a ja – jak dorosły. Tak, ona jest całkiem bierna i ciągle „pokrzywdzona”. Mówiłam długo o tym, że mając dziecko, rodzice o poziomie mego ojca i mamy powinni umieć je wychować; o tym ({kartki nie dałam więc ojcu i załączam jako „dowód”} 19 XI 1950), że egzaminu tego nie zdali, że ja nie jestem i nie mogę być już dzieckiem. Mama kładła to na karb tego, że u nas nie ma „domu”. Zresztą wciąż przyznawała mi rację. Miałam do niej i do ojca masę pretensji. Odmalowałam raz jeszcze wszystkie, kolejne, sprzeczne jej fazy i ustosunkowania się do „romansu” ojca, i całego, kolejnie [!] zmieniającego się jego postępowania. To się „rozchodzili”, to jedno z nich się „wyprowadzało”, dostawali ataków nerwowych, histerycznych, „wariackich”, kochali się „sielankowo”, kłamali, urządzali awantury. Mama śmiała się i płakała. W jednym dniu była w ojcu po uszy zakochana, w drugim była na niego wściekła, w trzecim znowu zrezygnowana. W jego i moich rękach dawała się całkowicie „urobić”. Oby tylko mieć dom i spokój. Ojciec wyprawiał pod naszym bokiem, nawet w domu, najgorsze świństwa, o których ja byłam przez mamę, a ona przez samego ojca­‑tchórza, „życzliwych”, Krysię czy w jakikolwiek inny sposób poinformowana. Znamienne, że „sprawą” wcale nie była zdrada Osieckiego, ale niedyskrecja Agnieszki. Córka bowiem, wykrywszy romans, opisała go w dzienniczku, który w tamtym czasie regularnie pokazywała koleżankom. Dzienniczki dziewczęce spełniały wówczas tę samą funkcję, jaką pełnią obecnie media społecznościowe. Stanowiły zatem narzędzie do dzielenia się wyselekcjonowanymi informacjami z życia prywatnego. Agnieszka wklejała do swoich zeszycików zdjęcia, wycinki z gazet, zeschnięte listki i inne pamiątki, a w czasach studenckich pozwalała kolegom umieszczać w dziennikach dowolnej treści komentarze, dopiski i rysunki. Tomy z jej zapiskami codziennymi rzeczywiście więc przypominają współczesne social media. Wiktor Osiecki wiedział, że czytelnikami diariusza córki są nie tylko wybrane koleżanki, ale również matka i ciocia Basia. Istniało także ryzyko, że dziennik Agnieszki wpadnie w niepowołane ręce. Muzyk nie dbał więc o to, że swoim zachowaniem z pewnością zranił żonę i córkę. Przejął się natomiast tym, że jego sekret mogły poznać inne osoby. Agnieszka dobrze znała jego tok rozumowania. Dotąd starała się zachowywać tak, by nie sprawiać mu swoim zachowaniem większych zmartwień tudzież kłopotów. Tym razem postanowiła wygarnąć całą prawdę na jego temat. Czternastolatka wyraziła ją w liście datowanym na 18 listopada: Z mego pamiętnika zginęły kartki, kartki, których ukrycie ważne byłoby dla utrzymania pozy naszych stosunków domowych. Przyznam się, że o takie… chamstwo Ciebie nie podejrzewałam. Od tej chwili widzę w Tobie ojca i jako takiego Cię kocham, ale nie widzę w Tobie gentlemana, którego mogłabym szanować, i jako który mi zawsze imponowałeś. Pomimo usiłowań zarówno ze strony matki, jak i Twojej, wiem o Tobie mniej więcej wszystko. Pomimo mego wieku potrafiłam jednak być delikatna, czego o Tobie powiedzieć nie mogę. Jestem do tego stopnia zdemoralizowana, że na moją osobowość świadomość Twego postępowania absolutnie nie wpłynęła; nie martw się o to. Ja mam w domu to wszystko, co [!] potrzebuję i czego wymagam. Wychowywać mnie już nie potrzebujecie. Nie mam jeszcze swoich poglądów, ale mogę dać w życiu w mordę każdemu, kto mi w nim przeszkodzi. O ile nie masz nic konkretnego przeciwko temu, to jestem gotowa przystać na to, abyśmy odgrywali nadal cnotliwą rodzinkę. Wybacz formę tej wypowiedzi, ale jestem silnie zdenerwowana. Myślałam, że ludzie dorośli mają ciekawsze metody badania psychologii swych tzw. trudnych dzieci i bardziej „na poziomie” zainteresowania. Nie ma nic gorszego jak ośmieszyć się lub nie stanąć na wysokości zagadnienia [!]. W życiu trzeba być bezczelny [!], a nawet chamem, ale trzeba to także u m i e ć stosować. To jest obowiązkiem i prawem człowieka. Nie opisałam tu tego, co wiem i czuję w całej pełni. Ty to zrozumiesz i zechciej uważać kwestię za wyczerpaną. Aga PS Rozumiem, że sytuacja jest bezsprzecznie trudna, ale jeszcze nie najgorsza i stosunki mogą się ułożyć jak najlepiej. Najważniejszym [!] jest – nie denerwować się. O wiele więcej opłaca się np. udawanie zdenerwowania, co już zdążyłam wypróbować. Przepraszam za cynizm. Jest on tylko objawem braku inteligencji. Twoja córka Rodzice nie powinni stanowić dla dziecka problemu. Powinno być na odwrót. Zresztą, dzieci nie interesują się każdymi [!] problemami, na szczęście. M a j ą g ł ę b s z e zainteresowania. W zapisku z 19 listopada Agnieszka uznała siebie za nazbyt „uświadomioną”, matkę zaś – za „biedną” i zanadto poświęcającą się dla rodziny. Zarzekała się więc na kartach dzienniczka, że ona nigdy nie stanie się taka jak jej matka. „Nie dam, nie dam!! Będę zębami, pazurami darła tych, co mi c h c ą krzywdę wyrządzić, nie będę miała potrzeby zemsty, bo do jej p o w o ­d u nie dopuszczę” – oświadczyła. Wyznała też, że z dwojga złego wolałaby być kimś takim jak jej ojciec. Owszem, uważała go za „tchórza” – i to „podłego” – lecz jednocześnie doceniała w nim umiejętność „[u]kłada[nia] sobie życie tak, jak mu jest względnie wygodnie”. To właśnie wtedy zanotowała sławetne zdanie o tym, że cokolwiek by się nie działo – ojciec przynajmniej pozostaje „Panem swojej męki, panem swej sytuacji”. Burza na Dąbrowieckiej nie umywała się do tornada, jakie przeszło przez ulicę Francuską. Dowiedziawszy się o romansie żony, Przyłęcki wpadł w szał. W obu rodzinach zdarzały się w tamtych dniach „ataki” histerii, których skutki załagadzał doktor Mogielnicki. Medyk od dawna przyjaźnił się z panią Osiecką i czuł się zobowiązany do informowania jej o sytuacji domowej artystki. Tuż po tym, jak skandal z udziałem Wiktoria stał się najgorętszym tematem w dzielnicy, Agnieszka – z właściwej dla siebie przekory – postanowiła zdystansować się od tej sprawy, a nawet zdobyć się w ocenianiu postępków papy na „obiektywizm”. Ojciec nie jest wcale większą świnią niż inni mężczyźni, ale niepotrzebnie jest tchórzem i dosłownie „zwierza” się z tym wszystkim Mamie. Potem zresztą żałuje, że tak zrobił (nie żałuje, naturalnie, postępków, tylko zwierzenia), kłamie, znowu się zmienia, chce z Dziadka pokoiku za pomocą podstępu zrobić sobie garsonierę, w chwili fiaska wykręca się obłudnie z dobrze znanych intencji, zaczyna szturm z drugiej strony… – stwierdziła 19 listopada. Zapraszamy do lektury biografii Agnieszki Osieckiej „Osiecka. Rodzi się ptak”, z której pochodzi opublikowany fragment. Ksiązka już w sprzedaży! Zobacz również: Podróżowały wspólnie po całym świecie, łączyła je niezwykła więź. Anna Szałapak i Agnieszka Osiecka były nierozłączne
Podróżowały wspólnie po całym świecie, łączyła je niezwykła więź. Anna Szałapak i Agnieszka Osiecka były nierozłączne
Potrafiły godzinami rozmawiać ze sobą przez telefon
Agnieszka Osiecka i Anna Szałapak w pewnym okresie swojego życia były nierozłączne. Wspólnie jeździły po świecie, śpiewały, występowały, potrafiły godzinami rozmawiać przez telefon. Co mówiły o tej relacji? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 17.10.2024 r.] Agnieszka Osiecka i Anna Szałapak: historia przyjaźni Połączyła je niezwykła więź, były nierozłączne. Ufały sobie bezgranicznie i towarzyszyły w wielu etapach życia. Podróżowały razem po całym świecie - od Nowego Jorku po Warszawę. Osiecka nie tylko pisała teksty dla przyjaciółki, ale często też zapowiadała jej występy. Uzupełniały się niemal doskonale. Szałapak cudownie interpretowała utwory Osieckiej, jak chociażby "Oczy tej małej". Jej wykonanie kradło serca słuchaczy. ZOBACZ TEŻ: Była gwiazdą „Piwnicy pod Baranami”. Annę Szałapak nazywano Białym Aniołem polskiej piosenki Agnieszka Osiecka i Anna Szałapak: co mówiły o sobie Podobno Osiecka zwykła mówić o przyjaciółce, że ta wynurzyła się niczym biały anioł z piwnicznego piekła. Była to aluzja do "Piwnicy pod Baranami", której Szałapak była niekwestionowaną gwiazdą. Osiecka z kolei stałą bywalczynią. CZYTAJ TEŻ: Dzieliły wspólnie dzień urodzin i miłość do sztuki. Magda Umer jako pierwsza skrytykowała teksty Agnieszki Osieckiej Z kolei Anna Szałapak podziwiała talent Osieckiej aż po kres swoich dni. Podkreślała, że nikt tak nie słuchał, jak Osiecka. Każda opowiedziana jej historia już kreowała w jej głowie obrazy. To niezwykłe, że wspólnie stworzyły jak bliską więź. Anna Szałapak bardzo tęskniła za Osiecką i wspominała ją bardzo często nie tylko jako przyjaciółkę, ale przede wszystkim wybitną artystkę. Źródło: Viva, Polskie Radio
Był wielką miłością Osieckiej, lecz on wybrał inną. Dziś żyje w cieniu
Był wielką miłością Agnieszki Osieckiej, poetka była gotowa zrobić dla niego wszystko. Zbigniew Mentzel był od niej o 15 lat młodszy, lecz to nie miało dla nich żadnego znaczenia. Miłość była najważniejsza. Przypomnijmy, że to właśnie dla niego słynna artystka porzuciła Daniela Passenta, który zajął się ich córką. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 22.08.2024 r.] Zbigniew Mentzel był wielką miłością Agnieszki Osieckiej On na początku podchodził do niej z dystansem, lecz postanowili dać sobie szansę. W tamtym czasie w mediach pisano, że artystka kupiła mu mieszkanie, lecz on wszystkiemu zaprzeczał. „Jest początek 1982 r., pierwsze miesiące stanu wojennego, mam 30 lat, właśnie odszedłem z „Polityki”. Uczynny Janek Bijak załatwia mi posadę rzecznika prasowego Polskiego Towarzystwa Przeciwnikotynowego. I jednocześnie namawia mnie, bym wrócił do „Polityki”. Nie chcę, mówię mu, że jestem już gdzie indziej. I w tej oto sytuacji kupujemy z Agnieszką małe mieszkanie na Żoliborzu. Nie mam pieniędzy, ale matka przekazuje mi najcenniejszą pamiątkę rodziną: złoty zegarek z brylancikami, czarną biżuterię po powstaniu styczniowym. [...] Jak przychodzi do kupna mieszkania, ustalamy, że sprzedający połowę należności dostanie w gotówce wyłożonej przez Agnieszkę, a połowę w moim zegarku. Właściciel chce z zegarkiem udać się do rzeczoznawcy...”, zwierzał się na łamach Tygodnika Powszechnego. Poetka straciła dla niego głowę, była zakochana po uszy, ale on nie czuł się przy niej komfortowo. Nie odpowiadał mu błysk fleszy, nie chciał, by na spotkaniach branżowych o nim plotkowano. Bolał go również fakt, że w oczach innych był wyłącznie „tym drugim”. Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie ich sielanka się zakończyła. Po latach Agnieszka Osiecka w swoich dziennikach napisała wprost, że została porzucona, a ten związek przeszedł do historii w 1988 roku. „Jak potępieniec kochałam przez 14 lat jednego Zbyszka. Byłam już dorosła, miałam za sobą dorobek, jakąś popularność, osobowość, która się ludziom podoba. Ja dla Zbyszka zrobiłabym wszystko. I wszystko bym zostawiła. Niestety, nie miałam szansy się poświęcić”, czytaliśmy. Zbigniew Mentzel zakochał się w innej kobiecie. Chce być jednak lojalny wobec byłej partnerki. „Mówię, że zwrócę jej udział. Mieszkanie na nowo zostaje wycenione, bo jego wartość trzykrotnie wzrasta. Gotówkę mam, gram wtedy na giełdzie. Idziemy do Narodowego Banku Polskiego przy placu Powstańców Warszawy i udział Agnieszki spłacam w dwóch ratach. Agnieszka jeszcze pyta: „Zbyszek, nie chcesz, bym ci chociaż papier podpisała, że zwróciłeś mi pieniądze?”. Nie chcę. Wystarczy, że oboje wiemy”, wyznał w Tygodniku Powszechnym. Niedługo potem poetka związała się ze Michałem Kottem, lecz i ten związek nie przetrwał próby czasu. Jej ostatnią miłością był pieśniarz André Hübner-Ochodlo. CZYTAJ TEŻ: Była wybitną poetką, jej grób wydaje się być zapomniany. Tak wygląda miejsce spoczynku Agnieszki Osieckiej Co dziś robi Zbigniew Mentzel? O życiu prywatnym Zbigniewa Mentzela niewiele wiadomo. Pewne jest jednak, że ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Przez wiele lat był związany z Tygodnikiem Polityka, gdzie współpracował z Danielem Passentem. Zadebiutował wówczas artykułem „Polowanie bibliofila”. Co więcej, 1975 roku uzyskał magisterium, a niedługo potem objął stanowisko asystenta w Katedrze Kultury Polskiej na Wydziale Polonistyki UW. Po dwóch latach otrzymał stanowisko redaktora działu kulturalnego Polityki. W latach 80. współpracował z emigracyjnym wydawnictwem Puls w Londynie oraz jego kwartalnikiem. Zaś od 1994 roku zajmuje się inwestycjami giełdowymi. W 1995 roku został laureatem Akademii Gry na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Współpracował również z gazetą giełdy Parkiet oraz Gazetą Wyborczą, Przekrojem, Tygodnikiem Powszechnym, czy Rzeczpospolitą. A jak wygląda jego życie prywatne? W 1998 roku wziął ślub z Dorotą Jovanką Ćirlić, która jest pół Polką, pół Serbką. Jego ukochana jest redaktorką i tłumaczką literatury krajów bałkańskich. „Zobaczyłem ją o świcie, nad Wisłą, gdy łowiłem ryby. Jovanka jechała konno. Nie miałem pojęcia, kim jest, po latach dopiero nasze dwie równoległe się przecięły. Wtedy, gdy ją zobaczyłem, była dla mnie w pierwszej trójce najpiękniejszych kobiet świata. Te dwie pozostałe to Kate Winslet i Emmanuelle Seigner. Błyskawica, „i grom ryknął”. Zanim się jednak jej oświadczyłem, minęło parę lat. [...] Po raz pierwszy w życiu zdarzyło mi się, że pod jednym dachem zamieszkałem z kobietą. I z jej nastoletnim synem z pierwszego małżeństwa. Można powiedzieć – ryzykowna sprawa”, wyznał. Zbigniew Mentzel przyznał również, że po rozstaniu z Agnieszką Osiecką, jej środowisko nigdy go nie zaakceptowało. „Od lat wylewane są na moją głowę kubły pomyj. W środowisku Agnieszki mówi się o mnie: pan Nikt. Autorzy książek o Agnieszce idą po linii najmniejszego oporu. Raz dosiedli stereotypu i będą cwałować na nim do śmierci. To czysty Sienkiewicz. Zagłoba poznaje Rocha Kowalskiego i pyta: „Rochu Kowalski, a gdzie pani Kowalska?”. Roch: „Ja jestem Roch Kowalski”. I wyciąga szablę. „A to jest pani Kowalska”. Do końca życia powtarza to, co ma zaszpuntowane we łbie: „Ja jestem Roch Kowalski, a to jest pani Kowalska”. A ja dla pań Kowalskich jestem pan Nikt”, mówił w rozmowie z Tygodnikiem Powszechnym. Nie każdy też może wiedzieć, że w 2006 roku książka Zbigniewa Mentzla — Wszystkie języki świata znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike. Dziś mieszka w Warszawie i unika błysku fleszy. Źródło: Kobieta.onet.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz
Była wybitną poetką, jej grób wydaje się być zapomniany. Tak wygląda miejsce spoczynku Agnieszki Osieckiej
Artystka spoczęła w rodzinnym grobowcu na Powązkach
Agnieszka Osiecka zmarła 27 lat temu po walce z nowotworem. Chociaż do dziś znana jest jako jedna z najznamienitszych polskich tekściarek wszech czasów, jej życie prywatne nie było takie kolorowe. Nie znalazła prawdziwego szczęścia w miłości, nie była idealną partnerką oraz matką. Po śmierci spoczęła na Powązkach jako zasłużona artystka, jednak to, jak wygląda jej grób, pozostawia wiele do życzenia... [Ostatnia publikacja FB VUŻ: 19.08.2024] Agnieszka Osiecka była wybitną artystką, ale mierną matką i partnerką Życie prywatne Agnieszki Osieckiej nie było tak udane, jak jej kariera. Przez lata łączona była z wieloma mężczyznami, jednak nie potrafiła związać się z żadnym z nich na dłużej. Nawet jej związek z Danielem Passentem, z którym doczekała się dziecka, nie przetrwał próby czasu. Poetka opuściła dom i rodzinę, gdy ich wspólna pociecha miała zaledwie sześć lat. „Agnieszka nie jest osobą domowo-rodzinną. Niespecjalnie ceni dom, ognisko domowe” mówił o niej były partner, Daniel Passent. Agata Passent, córka artystki, nie miała z nią zbyt dobrej relacji. Przyznała, że czuła się bardzo pokrzywdzona przez mamę. „Czułam się jako dziecko podwójnie odtrącona. Pierwsze — że nie chciała ze mną mieszkać. Drugie — że nawet jako mama dochodząca wybierała alkohol, nie mnie” mówiła w jednym z wywiadów. Agnieszka Osiecka zmarła 7 marca 1997 r. po walce z nowotworem. Chociaż z biegiem czasu Agata Passent wybaczyła mamie, nietrudno się dziwić, że nawet po śmierci Agnieszki Osieckiej trudno jest jej dbać o jej grób, skoro za życia nie nawiązały żadnej głębszej więzi. Czytaj też: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Tak wygląda dziś grób Agnieszki Osieckiej Jak czytamy na stronie Fundacji Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej, ciało artystki zostało złożone na Starych Powązkach w Warszawie w kwaterze 284 B, rząd 2, miejsce 16. Chociaż zadbano o to, by miejsce spoczynku poetki było zadbane i godne jej dorobku, jedna rzecz przykuwa ogromną uwagę. Otóż odwiedzający go od czasu do czasu są zaskoczeni, jak pusty jest grób tekściarki. W porównaniu do grobów znajdujących się w pobliżu, ozdobionych zniczami i kwiatami, pomnik Agnieszki Osieckiej zdecydowanie odstaje od reszty — chociaż złożono ją w grobowcu rodzinnym, wygląda na to, że nie jest on często odwiedzany. Czasami stoi tam kilka lampionów, lecz wydaje się, że został on zupełnie zapomniany... Zobacz także: Agnieszka Osiecka i Jerzy Giedroyć: zrezygnowanie z tej miłości było najtrudniejszą rzeczą w jej życiu
Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz
„Nawet miałyśmy wspólnego syjamskiego kota. Nasze biografie przeplatały się jak makaron, jak napisała Agnieszka. Szkoda, że odeszła”
Relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz była naprawdę niezwykła. Obie artystki przez lata były praktycznie nierozłączne. Obie — niezwykle utalentowane — pielęgnowały swoją przyjaźń w przeróżne sposoby. Autorka tekstów pisała o przyjaciółce wiersze, ta zaś śpiewała jej piosenki i haftowała różne podarunki. W pewnym momencie nawet wychowywały razem kota! Wydawało się, że na ich drodze nie może stanąć nic. Niestety ich wieloletnią relację przerwała śmierć Agnieszki Osieckiej... Przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz To, kim były Agnieszka Osiecka i Krystyna Sienkiewicz, nie trzeba mówić chyba nikomu. Obie znamienite artystki na zawsze zapisały się na kartach historii polskiej sztuki, filmu i piosenki. W 2016 roku Krystyna Sienkiewicz udzieliła VIVIE! wywiadu, w którym wspomniała o swojej przyjaźni z Agnieszką Osiecką. Jak mówiła, łączyło je bardzo wiele. „Byłyśmy jak siostry: podobne charaktery, wspólne wartości i fantazje, ten sam smak. Agniecha stała się moją przyjaciółką i w życiu, i w zawodzie” mówiła artystka. Dodała także, że obie lubowały się w sztuce, która oczywiście oprócz tego, że była ich sposobem na życie, była także sposobem wyrażania uczuć. „Malowałam jej obrazki, coś wyhaftowałam, ona zaś pisała mi piosenki. Kiedyś dostałam od poetessy list: Angażuję cię jako ozdobę sezonu (salonu). Zaśpiewasz moją piosenkę: »Wyhaftuj mi za to Klatkę z papużką A nad nią Z piernika serduszko. W dole niech będzie kartka A na tej kartce – coś z mięs Bo tylko z kartką Oraz hafciarką Życie (w ogóle ma sens)«” — wspominała aktorka. Łączyła je jednak nie tylko sztuka, ale także sprawy bardziej przyziemne. Agnieszka Osiecka była nawet świadkową na ślubie przyjaciółki z pierwszym mężem, Włodzimierzem Rylskim. W tym dla wielu osób najważniejszym dniu w życiu nie wyobrażały sobie nie stać u swojego boku. Nawet gdy ich związki się rozpadały, one szły przez życie ramię w ramię. „Nawet miałyśmy wspólnego syjamskiego kota. Nasze biografie przeplatały się jak makaron, jak napisała Agnieszka. Szkoda, że odeszła” mówiła VIVIE! Barbara Sienkiewicz. Zobacz także: Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną Krystyna Sienkiewicz o Agnieszce Osieckiej: „wiedziałyśmy o sobie wszystko” Krystyna Sienkiewicz wspomniała także przyjaciółkę na łamach swojej książki „Cacko”. „Agnieszka Osiecka była moją przyjaciółką w życiu i w zawodzie. Ja jej malowałam obrazki, ona mi pisała piosenki. Byłyśmy bliskimi przyjaciółkami i wiedziałyśmy o sobie wszystko. [...] To nadzwyczajna osoba ta Agnieszka, mimo że miała takie mroczne i słoneczne strony, ale tak człowiek powinien mieć. Rozeszłyśmy się, bo ja bym tych jej pięknych piosenek nie umiała zaśpiewać, dlatego że mam w gardle krzywą nutkę” czytamy. Aktorka wspomniała także, że jej serdeczna przyjaciółka wielokrotnie honorowała ją wzmiankami w swoich pracach — zupełnie tak, jakby była jej muzą. „[...] Grałam we wszystkim, co dla mnie napisała. Pierwszy jej musical „Niech no tylko zakwitną jabłonie”, Krysia Traktorzystka, nawet moje imię miała. „Łotrzyce”, Waleria ­moje drugie imię. „Dziś straszy”, Agafia Demonowna, miałam psa Agafię, doga. Tego psa miałam z Piotrem, bo ja z mężczyznami psy miewałam. „Apetyt na czereśnie”, zagrałam to z Piotrem Fronczewskim. Prawie wszystkie listy śpiewające i wszystkie piosenki, które człowiek z krzywą nutką może zanucić. To strasznie zrośnięte ze mną. Śpiewałam w jej recitalu „Kartki z podróży”. Ona do mnie pisała kartki rymowane. Jest taki niebotycznie piękny czterowiersz: »Kiedyś byłam lalką, ale już mi się nie chce. Zaproś mnie, proszę na balkon. I kup mi od ptaka serce«. Zobacz również: Stan Borys dla trzeciej żony opuścił Polskę. Jego wielka miłość zmieniła się w koszmar „Zadzwoniłam do Agnieszki, i mówię: ­Napisz mi więcej. Po co mi taki kawałek kulawego wierszyka. Napisała, i przyniosła mi to na kartce, na tych jej bibułkach. Myśmy miały podobną wyobraźnię. Czuję się bardzo osierocona, ale ona mnie rzuciła dawno, czyli przygotowała mnie do tego osierocenia. Fascynowało ją słowo. Była poetką. Żyła w kompanii, ale pracowała sama –­ w kącie, w skupieniu, z kartką papieru. Kochana Agniesia z Dąbrowieckiej” wspomniała przyjaciółkę Krystyna Sienkiewicz. Przyjaciółki zostały rozdzielone śmiercią Agnieszki Osieckiej w 1997 r. Jej powierniczka zmarła dwie dekady później w 2017 r. Po śmierci, tak jak za życia, wciąż są sobie bliskie — obie artystki spoczęły na tym samym cmentarzu, warszawskich Powązkach... Czytaj też: Po 16 latach odszedł do innej kobiety. Uszanowała jego wybór, a potem... wzięła ślub Źródło: culture.pl, viva.pl
Agnieszka Osiecka i Jerzy Giedroyć: zrezygnowanie z tej miłości było najtrudniejszą rzeczą w jej życiu
Poetka przeżyła romans ze starszym od niej o 30 lat redaktorem paryskiej "Kultury"
Miała zaledwie 23 lata, w Polsce przeżywała wówczas burzliwy związek z Markiem Hłasko. Byli nawet zaręczeni, ale kiedy przyjechała do Paryża i osobiście poznała Jerzego Giedroycia, człowieka legendę powojennej emigracji, na chwilę zapomniała o całym świecie. Ich relacja była krótka, ale intensywna. Na tyle krótka, że można ją liczyć bardziej w godzinach, niż dniach. Potem pozostało im słanie listów, bo poetka nie miała pozwolenia na wyjazd z Polski przez kolejne kilka lat. Tę rezygnację z jedynej dojrzałej miłości do mężczyzny nazwała najtrudniejszą decyzją w swoim życiu. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 20.12.2024 r.] Agnieszka Osiecka i Jerzy Giedroyć: historia relacji Mimo swojego młodego wieku wydaje się szalenie dojrzała. Jak każda dwudziestolatka, Agnieszka Osiecka popełnia błędy, bawi się życiem i podejmuje lekkomyślne decyzje, ale jednocześnie z jej oczu bije mądrość. Kiedy Jerzy Giedroyć poznaje młodą poetkę osobiście, dostrzega w niej te wszystkie cechy, widzi jej dojrzałość, wypisane na jej twarzy przeżycia, a także wielki talent. 23-latka jest przy tym wszystkim bardzo atrakcyjna, co sprawia, że dojrzały 50-latek przepada w całej gamie odczuć do niej. Rozsądek mówi mu jedno, ale serce rwie się do przebywania z nią. Jerzy Giedroyć, nazywany "księciem z Maisons-Laffitte". Krótko przed wojną rozstał się ze swoją żoną Tatianą, później walczył w armii gen. Władysława Andersa. W 1947 roku osiadł w Paryżu i zaczął wydawać miesięcznik „Kultura”, który w kolejnych latach stał się pismem-instytucją - różnymi drogami przemycany był także do Polski. On sam nigdy nie wrócił do kraju. Został legendą powojennej emigracji. Swoje życie skupił wokół pracy, mówiono, że był jej prawdziwym tytanem, w podparyskim Maisons-Lafitte. Mieszkał tam z młodszym bratem Henrykiem, malarzem Józefem Czapskim, jego siostrą Marią, z Zofią i Zygmuntem Hertzami. To tam jednego lata pod koniec lat 50. odwiedzi go Agnieszka Osiecka, podobnie jak robiło to przez lata wielu innych Polaków. Podparyski dom Giedroycia stanowił swojego czasu niezwykle gościnny ośrodek dla osób przyjeżdżających z kraju. "Szara willa pachniała perfumami i fajką, domu pilnował czarny spaniel Black i wszyscy jeszcze żyli. Na górce Józio Czapski, a na dole trójka ludzi, z którymi miałam się poznać i pokochać na całe życie: pustelniczy Giedroyc, Zygmunt Hertz zbudowany z dobroci i gadulstwa, no i – jak powiada Miłosz – zdumiewająca Zosia – opoka domu i wydawnictwa. Jerzy Giedroyc miał na mnie wpływ duchowy niewyobrażalnie silny, wszystko mi poprzestawiał w głowie, zmienił horyzonty, to było jak operacja na mózgu", opisała później swoje pierwsze wrażenia z wizyty w legendarnym domu Osiecka. Przyjazd młodej poetki do Francji miał jeden konkretny cel, ale odbył się pod przykrywką winobrania w Burgundii, na które na początku przyjechała wraz z grupą przyjaciół z STS-u. W pewnym momencie oddzieliła się od grupy i ruszyła autostopem do Maisons-Laffitte. Od samego początku miała misję, a było nią przekazanie Jerzemu Giedroyciowi maszynopisu "Cmentarzy" Marka Hłaski, jej ówczesnego narzeczonego. Zobacz też: Żonę poznał dzięki muzyce, są razem od ponad 40 lat. Historia miłości Marka i Urszuli Sierockich jest niezwykła Agnieszka Osiecka, 1965 r. Agnieszka Osiecka: romans z 30 lat starszym redaktorem W czasie gdy Hertzowie stali się dla młodej poetki jak przyszywani rodzice, Jerzy Giedroyć nie umiał się w tej relacji z 23-latką odnaleźć. Miotał się, próbował udawać, że uczucie, które go właśnie ogarnia, to wcale nie szczeniackie zadurzenie. Uciekał przed nim, chcąc jednocześnie spędzać z tą młodą, fascynującą dziewczyną każdą wolną minutę. Będą mówić sobie na "pan i pani" właściwie do końca pobytu, on nazwie ją też Kikimorą, nawiązując do słowińskiej mitologii i będzie się tak do niej zwracał jeszcze długo później, w listach i telegramach, ostatniej nocy przed jej wyjazdem do Polski pocałują się, ale do niczego ponadto fizycznego między nimi nie dojdzie. Ten romans jest bardziej słownym flirtem i platoniczną fascynacją. "Kiedy się na niego patrzę, żałuję – pierwszy raz w życiu – że nie mam 20 lat więcej. Tylko nie mówcie o tym nikomu”, napisze później Agnieszka Osiecka. On z kolei nawiązując do wieku, napisze do niej w ten sposób: "Tego niepokoju nie umiem, nie chcę definiować. Gdybym miał 20 (co najmniej) lat mniej, ten niepokój przyjąłbym jako zapowiedź nie wiem czego, w każdym razie jakiegoś przełomu. Tak widzę w tym tylko klęskę". Redaktor "Kultury" sam jest zaskoczony tą falą uczuć, jaka zalała go po przyjeździe Agnieszki. Nie mógł uwierzyć, że zakochał się w dwudziestokilkuletniej kobiecie, która na dodatek jest narzeczoną pisarza, którego sam nagradzał i promował. Pod koniec października 1957 roku młoda poetka opuszcza Maisons-Laffitte, które zaczęła nazywać domem i jedzie do swojej ciotki do Londynu. Jerzy Giedroyć niczym zakochany nastolatek wymyka się tam zaraz za nią pod błahym pretekstem. Na miejscu Agnieszka Osiecka dzwoni do hotelu, w którym Jerzy gości za każdym razem, gdy jest w Londynie i słyszy od niego w słuchawce entuzjastyczne: "Nareszcie!". W tamtym czasie jadalii razem w restauracjach, pijali w barach i chadzali londyńskimi alejkami na długie spacery. To był dla nich czas dyskretnych rozmów o swoich największych lękach i pragnieniach. „[…] Gapiłam się na niego bezwstydnie, zachwycona […]”, pisała w swoich dziennikach Osiecka. Później w Warszawie zacznie nowy dziennik i nazwie go „Kikimora”, a w nim zapisze te słowa: „Idiota powiedziałby o nas, że spotkaliśmy się w złym miejscu i w złym czasie. Ale gdybyśmy się spotkali gdzie indziej i kiedy indziej, to nie wiem, czy byłoby to ważne i poważne – takie jak jest teraz”. Zobacz też: Aktorka Halina Kossobudzka przeżyła śmierć ukochanego męża i syna, który zginął pod lawiną Agnieszka Osiecka i Jerzy Giedroyć: pożegnanie Po powrocie do Polski Agnieszka Osiecka napisała, że była to jej najważniejsza miłość w życiu. Manuela Gretkowska, autorka powieści "Poetka i książę", opisującej zażyłą relację redaktora i poetki, wyznała w wywiadzie dla VIVY!, że 23-latka mogła szukać w relacji z redaktorem swojego ojca. "Musiał przypominać jej ojca. Był niezwykle wykształconym i kulturalnym człowiekiem i jak ojciec z innego, przedwojennego świata. Na pewno łączyło Osiecką i Giedroycia poczucie humoru. Podobnie, jak z Jeremim Przyborą", opisywała autorka książka. Nielegalne przewiezienie przez granicę opowiadań Hłaski miało dla Osieckiej przykre konsekwencje. Bezpieka zabrała jej paszport na kolejnych siedem lat, co brutalnie urwało jakąkolwiek wizję na przyszłą relację z Jerzym Giedroyciem. Poetka i pisarz słali do siebie listy, dzwonili, on wysyłał jej kwiaty, co bardzo ją wzruszało, ale zobaczyć się dane im było dopiero w połowie lat 60. „[…] Poznałam tam człowieka, którego pokochałam, i wtedy zaczęła się ta historia”. Uchylił przed nią maski. „Mówił do mnie i wiedział, że rozumiem […]. Pokochał mnie (nie należy do rzeczy opowiadanie o tym, skąd i jak o tym wiedziałam. Wiedziałam – to wszystko), ale nie mówiliśmy o tym”, pisała o Giedroyciu poetka. Oboje wiedzą, że nie jest im pisana historia miłości, w której na samym końcu zakochani biorą ślub i idą przez życie razem. Jerzy Giedroyć czuje, że jeśli miałby się jeszcze z kimkolwiek w życiu związać, byłaby to Osiecka, ale nigdy do tego nie dojdzie. I zresztą tak jak przypuszczał, nikogo już więcej nie obdarzył takim uczuciem. Ona zakocha się jeszcze nie raz, ale zawsze będzie miała dla Jerzego specjalne miejsce w swoim sercu. Ostatni raz zobaczą się trzy lata przed jej śmiercią. Jerzy Giedroyć przeżyje ukochaną o kolejne trzy lata. Czytaj również: Magdalena Samozwaniec za pierwszego męża wyszła, żeby wyrwać się z domu. Drugiego odbiła córce Jerzy Giedroyć, 1997 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgbGOuPP-d3748c1.jpg" width="1600" height="2512" alt="Francja Maisons-Laffitte pod Pary¿em 1997. Redaktor naczelny miesiêcznika Kultura Jerzy Giedroyæ w siedzibie Instytutu Literackiego przy Avenue de Poissy 91, gdzie mieszka³ od 1954 r. meg PAP/Jerzy Ruciñski Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="Jerzy Giedroyæ" />
Agnieszka Osiecka i Elżbieta Czyżewska były duetem nierozłącznym. Poróżniła je "Biała bluzka"
Aktorka nigdy nie wybaczyła jej ujawnienia najintymniejszych sekretów...
W latach 50. Elżbieta Czyżewska i Agnieszka Osiecka były niemalże nierozłączne. Aktorka i poetka tworzyły wyjątkowy duet w życiu prywatnym, wspierały się i razem realizowały szalone pomysły. Jednak dwie bardzo bliskie przyjaciółki zerwały bliską znajomość z powodu publicznie ujawnionych sekretów... Wszystko przez "Białą bluzkę". [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 28.11.2024 r.] Elżbieta Czyżewska budziła w wielu koleżankach niepokój. Ale nie w Osieckiej O wielkiej przyjaźni Czyżewskiej oraz dwa lata starszej Osieckiej wiedzieli wszyscy. Pod koniec lat 50. aktorka śpiewała piosenkę Wojciecha Solorza do tekstu poetki "Kochankowie z ulicy Kamiennej" — nieformalnego hymnu środowiska Studenckiego Teatru Satyryków, z którym obie były związane. Elżbieta Czyżewska trafiła tam w czasie studiów, była to również jej pierwsza styczność ze sceną. Agnieszka Osiecka pozostawała pod ogromnym urokiem przyjaciółki, która to z kolei w innych koleżankach budziła niepokój oraz zazdrość. Stwierdziła nawet niegdyś, że mężczyźni tracili głowę dla Elki za sprawą "obłędnego biustu, szalenie zgrabnych nóg i najpiękniejszego uśmiechu". Elżbieta Czyżewska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgw94dbu-a529d48.jpg" width="2376" height="1600" alt="1966. Kadr z filmu "Malzenstwo z rozsadku" w rezyserii Stanislawa Barei; n/z Elzbieta Czyzewska.,Image: 429318115, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Malzenstwo z rozsadku"" /> "Gdy w 1958 r. pojawiła się w naszym teatrze wszyscy się w niej zakochaliśmy, bo była zjawiskiem niezwykłym. Duża, pyzata buzia, włosy typu siano, odrobina piegów, uroda raczej proletariacka. Obłędny biust, który doprowadzał chłopców do szaleństwa, arystokratyczne dłonie i szalenie zgrabne nogi. Prowadziłyśmy we dwie ironiczny tryb życia. Malowałyśmy włosy na niebiesko, rzucałyśmy narzeczonych dla kawału, jeździłyśmy do różnych miast, chowałyśmy się, kupowałyśmy tanie antyki i oddawałyśmy byle komu" — wspominała poetka. (cyt. za Encyklopedia Teatru) CZYTAJ TAKŻE: Mimo wielkiej sławy sypiał w garderobach. Rola Zbyszka z Bogdańca zrujnowała jego karierę Elżbieta Czyżewska i Agnieszka Osiecka. Poróżniła je "Biała bluzka" Kontakty przyjaciółek nie osłabły nawet po wyjeździe Elżbiety Czyżewskiej do Stanów Zjednoczonych. Aktorka wyemigrowała tam z mężem, korespondentem "New York Times'a", Davidem Halberstamem. Agnieszka Osiecka wielokrotnie bywała w USA, przy każdej możliwej okazji umawiały się na spotkania oraz spędzały godziny na rozmowach. Znały swoje najskrytsze sekrety, dzieliły się niemalże wszystkim... I właśnie to miało doprowadzić do gwałtownego rozpadu ich wieloletniej znajomości. Elżbieta Czyżewska i David Halberstam Wszystko przez tekst "Białej bluzki" — książki Osieckiej opowiadającej historię dziewczyny o imieniu Elżbieta. Czyżewskiej wystarczył jedynie jej fragment, aby zrozumieć, że pisarka wykorzystała fakty z jej życia do stworzenia biografii głównej bohaterki. Później doszły ją słuchy o scenicznej wersji przygotowywanej przez przyjaciółkę wraz z Magdą Umer. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Giżowska święciła tryumfy w latach 80., każdy znał jej hit „Nie było ciebie tyle lat”. W ostatnich latach doznała bolesnej straty Aktorka była zrozpaczona tym, co wieloletnia przyjaciółka zgotowała za jej plecami. Nie chciała, aby jej przeszłość ujrzała światło dzienne w takiej formie. Były to bolesne i najintymniejsze przeżycia związane z pobytem w domu dziecka czy alkoholizmem. Niewiele myśląc, zerwała znajomość z Osiecką raz na dobre. Osiecka pogrążyła się w nałogu. Nie zdążyła pogodzić się z Czyżewską Tymczasem Agnieszka Osiecka zupełnie nie rozumiała reakcji przyjaciółki i uznała ją za... przesadzoną. Sama wychodziła z założenia, że przy konstruowaniu postaci literackich oczywistym jest wykorzystywanie elementów z życia osób ze swojego otoczenia. Przez lata pozostawały skłócone, choć miały kilka podejść ku wzajemnemu zrozumieniu i odnowieniu dawnej znajomości. W latach 90. Osiecka jako pierwsza wyciągnęła dłoń do byłej przyjaciółki. Korzystając z jej dłuższego pobytu w Polsce, za pośrednictwem Janusza Bogackiego zaprosiła ją do udziału w odcinku telewizyjnego programu "Sentymenty". Choć oficjalnie to reżyser odcinka złożył propozycję Czyżewskiej, ona doskonale wiedziała, komu naprawdę to zawdzięcza. Agnieszka Osiecka, Warszawa 1990 r. W przerwie między nagraniami pogrążona w zadumie aktorka wyraziła chęć kontaktu z nieobecną tego dnia w studiu Osiecką. Jednak mimo zachęt ze strony Bogackiego ostatecznie uznała, że nie da rady wykonać telefonu do wieloletniej znajomej. Następnie minęły się na hucznych 50. urodzinach Daniela Olbrychskiego — jednak i tamtego dnia nie zamieniły ze sobą ani słowa. Jakiś czas później Agnieszka Osiecka śmiertelnie zachorowała. Tragiczne wieści dotarły do Elżbiety Czyżewskiej, aktorkę tknęło sumienie. Tuż przed śmiercią pisarki kontaktowała się z Krystyną Jandą, błagając ją o pomoc. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dla niej odszedł od żony i dzieci, Zofia Kucówna kochała go nad życie. W obliczu choroby Adam Hanuszkiewicz zostawił ją samą "Tuż przed śmiercią Agnieszki, Elżbieta zadzwoniła do mnie w nocy – proszę cię, idź do Agnieszki z telefonem w ciągu dnia i ja wtedy zadzwonię, uproś ją, żeby przyjęła telefon, muszę się z nią pogodzić przed jej śmiercią. Ale w ciągu dnia Agnieszka była niedostępna, było za późno" — wspominała Krystyna Janda po latach. (cyt. za kobieta.wp.pl) Aktorka przyleciała w marcu na pogrzeb przyjaciółki. Później pojawiła się na stypie. Zmarła w 2010 r., podobnie jak Osiecka długo chorowała, lecz i w jej przypadku o tych zmaganiach wiedzieli tylko najbliżsi... Źródło: kobieta.wp.pl, historia.rp.pl Agnieszka Osiecka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img04hjb0-cc52e21.jpg" width="1600" height="2413" alt="Warszawa, 1976. Agnieszka Osiecka, poetka, autorka tekstow piosenek - w swoim mieszkaniu.,Image: 457980848, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jacek Barcz / Forum" title="Agnieszka Osiecka" />
Osiecka twierdziła, że są wiecznie skłóceni i kapryśni. Ale Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz spędzili ze sobą pół wieku
On żartował, że jest mężem swojej żony. Gdy odszedł, załamała się...
Tylko mi nie zabieraj, siebie mi nie zabieraj, słońca mi nie zabieraj, a tak, co chcesz", śpiewała Wanda Warska. Dzisiaj nieco zapomniana, była prawdziwą wielkością. Gdyby w latach 60. śpiewała na Zachodzie czy w Ameryce, zrobiłaby światową karierę. Jej wokaliza do filmu „Pociąg” Jerzego Kawalerowicza do tej pory robi wrażenie. Jak pisała jej córka - Gabriela Kurylewicz – Wanda Warska nie zrobiła kariery, opierając się głównie na tekstach Agnieszki Osieckiej. Śpiewała poezję, od tej renesansowej po współczesną, wyśpiewała na przykład piękny wiersz Haliny Poświatowskiej „Ptaku mojego serca”. Sama Osiecka mówiła, że Warska jest prawdziwą artystką. Miała cudowną barwę głosu i swój własny oryginalny sposób śpiewania. Warto posłuchać „Laury i Filona” czy „Romanca Cherubina” z wokalizami Czesława Niemena. Wanda Warska śpiewała piosenki głównie do muzyki swojego męża Andrzeja Kurylewicza. Kto oglądał serial „Polskie drogi” Janusza Morgensterna, ten wie, że znana muzyka z serialu to właśnie dzieło Kuryla, jak nazywali go koledzy. Koncertowali na całym świecie od Ameryki Południowej po Francję, Wielką Brytanię, Portugalię. Pisali dla niej muzykę Penderecki, Kilar, Górecki. Fotografowali ją Horowitz, Nasierowska, Plewiński. Ona wraz z mężem wprowadziła do Polski brazylijską bossa-novę. Jak potoczyły się losy Wandy Warskiej i Andrzeja Kurylewicza, tej pary nadzwyczaj zdolnych ludzi? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 25.112024 r.] Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz: kim byli? Biografie, kariera Wanda Warska, z domu Małolepsza, urodziła się w 1930 roku w Poznaniu. Miała 9 lat, kiedy trafiła z rodzicami do transportu, nie wiadomo, co by było, gdyby jej tata nie spotkał kolegi ze studiów w Berlinie. Nie lubili się, ale gdy ten przypadkowo spotkany Niemiec zobaczył, co dzieje się z rodziną dawnego kolegi, zwolnił ich i wrócili do Poznania. Warska skończyła Średnią Szkołę Muzyczną i Szkołę Baletową. Adam Hanuszkiewicz, poznany przez rodziców, namówił ją w 1954 roku na studia aktorskie. I przygotował, podobno bardzo dobrze. Zdawała, ale nie dostała się, zresztą nie zależało jej na tym. Dzień wcześniej poznała Andrzeja Kurylewicza i została zaangażowana do jego zespołu. Studiowała na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Jego trzecia żona była młodsza od niego o ponad cztery dekady. Ignacy Machowski został ojcem po siedemdziesiątce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgy47EiJ-e892b49.jpg" width="1614" height="1600" alt="Sopot 1970r. Od prawej: piosenkarka Wanda Warska z mê¿em, muzykiem, kompozytorem Andrzejem Kurylewiczem, piosenkarka Halina Kunicka, aktor, satyryk Jan Tadeusz Stanis³awski oraz konferansjer Lucjan Kydryñski (L). /bpt/ PAP/Janusz Uklewski" title="warska, Kunicka, Kydryñski, Kurylewicz, Stanis³awski" /> W programie „Moja historia” mówiła, że we wszystkim jest amatorką. Bo skończyła tylko szkołę baletową, chociaż… nigdy potem nie zatańczyła. W 1955 roku rozpoczęła współpracę z Andrzejem Kurylewiczem, dokonała pierwszych nagrań z prowadzonym przez niego Sekstetem Organowym Polskiego Radia w Krakowie. Pseudonim Warska wymyśliła jej Zofia Komedowa, która w latach 50. była menedżerką zespołu Andrzeja Kurylewicza. Andrzej Kurylewicz był od niej o dwa lata młodszy. Urodził się w 1932 roku we Lwowie. Studiował w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, został z niej jednak usunięty za wykonanie jazzu, który uchodził za „niedopuszczalny, szkodliwy produkt imperializmu”. Był jednym z pierwszych w Polsce muzyków jazzowych i zapłacił za tę pasję relegowaniem z konserwatorium. W latach 50. na zaproszenie Władysława Szpilmana zaczął współpracę z Polskim Radiem. Pisał muzykę do spektakli i filmów. Na prezentowanie bardzo bogatej drogi muzycznej i dorobku kompozytora nie starczyłoby tu miejsca. Ale jego muzykę można było usłyszeć m.in.w serialu „Lalka”, w filmach „Sublokator”, „Nad Niemnem”, „Lekcja martwego języka”. Za odmowę wstąpienia do PZPR stracił stanowisko szefa orkiestry Polskiego Radia i Telewizji. Zobacz też: Alina Janowska i Andrzej Borecki: był jej pierwszym mężem, doczekali się dziecka, ale to małżeństwo nie było im pisane <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgreGs54-3f32085.jpg" width="1600" height="1617" alt="Warszawa 30.10.1970. Sala Kongresowa PKiN. XIII Miêdzynarodowy Festiwal Jazzowy Jazz Jamboree 70, w dniach 29-31 padziernika. Na zdjêciu wokalistka Wanda Warska i zespó³ Formacja Muzyki Wspó³czesnej, którym kieruje Andrzej Kurylewicz. meg/gr PAP/Zbigniew Wdowiñski" title="Jazz Jamboree 70" /> Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz: historia miłości. Jak potoczyła się ta relacja? Agnieszka Osiecka w książce „Szpetni czterdziestoletni” tak pisała o swoich przyjaciołach: „Jedyną parą, która uprawiała coś w rodzaju cyganerii we dwoje, byli Kurylewiczowie, to znaczy Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz. Oboje z kresów, a przynajmniej jakąś kresowością rodziców podszyci, jednocześnie pełni wewnętrznego ciepła, ale i jakiejś azjatyckiej pokrętności – tyleż miłej, co tajemniczej – oboje żyjący muzyką w swoisty, domowy sposób, jakby melodie i piosenki smażyły się na patelni razem z naleśnikami, oboje jakby wiecznie z sobą skłóceni, a jednocześnie okropnie się kochający, oboje zgodni, ale i oboje kapryśni (zwłaszcza Kuryl – trudny, nieznośny czasami), oboje jakby wiecznie w drodze, w wozie, a jednocześnie budujący wciąż nowe piwnice, strychy, chaty i pałace, biedni i bogaci, posiadacze kuchni pełnej ziół i skrzyń pełnych bajkowych skarbów, byli – uf – Kurylewiczowie jakąś osobliwą rodziną, do której przychodziło się rano na śniadanie, a wychodziło o szóstej wieczorem (tyle bowiem zabierało Wandzie czasu usmażenie jajecznicy, włączywszy w to wstanie z łóżka, kupienie jajek, uszycie sobie po drodze nowego kapelusza i ułożenie pięciu piosenek”. Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz: ślub, córka, wyprowadzka do Warszawy Poznali się w latach 50, Wanda Warska poszła na koncert Andrzeja Kurylewicza i Andrzeja Trzaskowskiego, potem poszła im pogratulować za kulisy. Jak mówiła, wiedziała, że idzie do Kurylewicza i po Kurylewicza na całe życie. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, ale to było coś, czego nie można było zignorować. Od tamtej pory zawsze byli razem. Ślub wzięli w 1958 roku, w 1971 roku doczekali się córki Gabrieli Kurylewicz, dzisiaj filozofki, doktorki nauk humanistycznych, poetki. Oboje występowali w Piwnicy pod Baranami w Krakowie. To rzeczywiście było życie cyganerii. Zobacz też: Złamane życie Marzeny Kipiel-Sztuki. Przeżyła dramat na planie „Świata według Kiepskich”, zmagała się z depresją... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDCubYs-e7054f8.jpg" width="1600" height="2127" alt="Lata 70. Od lewej: Wanda Warska, Andrzej Kurylewicz, Czeslaw Niemen.,Image: 431348810, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marek Karewicz / Forum" title="Wanda Warska, Andrzej Kurylewicz, Czeslaw Niemen" /> „Byliśmy wtedy wszyscy nędzarzami. Chodziliśmy głodni. Nie było na bar mleczny. Na chleb. […] Wanda Warska, kiedy nie miała pieniędzy, to papierosy wymieniała na bilety tramwajowe. Ale po jakimś czasie wszyscy się trochę podreperowali. […] Kraków był biednym miastem. Wspaniałym, ale biednym. Żyć się tu nie dało, zwłaszcza z jazzu. I tak za chlebem przenieśliśmy się z Krzysiem [Komedą] do Warszawy, a za nami wywędrowali inni: Kurylewiczowie, Trzaskowscy. Owszem, zaczęło nam się powodzić lepiej. Stanęliśmy na nogi. Ale nigdy nie polubiliśmy Warszawy. […] prawdziwe życie zostało tam, a tu wszystko jest pozorem, pustką, pogonią za talonem na samochód i za uśmiechem ministra” - Zofia Komedowa (cytuję za culture.pl). Współpraca z Piwnicą pod Baranami nie układała się najlepiej, Kurylewiczowie postanowili wyjechać z Krakowa do stolicy. W 1963 roku Wanda Warska przeniosła się wraz z mężem do Warszawy. Wspólnie założyli słynną Piwnicę Artystyczną w 1966 roku, która najpierw się mieściła na Nowym Świecie, a od 1967 roku przy Rynku Starego Miasta w Warszawie. Pierwsza Piwnica zawaliła się, ale Wanda Warska znalazła inne miejsce i za własne pieniądze odremontowała Piwnicę przy Rynku Starego Miasta 19. W podjęciu decyzji pomogła jej wielka Ella Fitzgerald, amerykańska wokalistka jazzowa. „Wiedziała, że żeby śpiewać to, co chcę i kiedy chcę, muszę mieć swoje miejsce”, mówiła Wanda Warska. Bywała tam tzw. cała Warszawa. Występowali: Tadeusz Łomnicki, Andrzej Szczepkowski, Zbigniew Zapasiewicz, Zofia Kucówna, Maja Komorowska, Teresa Budzisz-Krzyżanowska. Przychodziło się posłuchać muzyki, porozmawiać swobodnie o polityce, o literaturze, filmie. To był inteligencki lokal. Siedziało się tam w kłębach dymu z papierosów, ale wtedy nikomu to nie przeszkadzało. Czytaj także: Była jego muzą, myślała, że zostawi dla niej żonę. Po rozstaniu nie potrafiła wybaczyć Łapickiemu Wanda Warska i Andrzej Kurylewicz: kochali się aż do śmierci Zofia Nasierowska w rozmowie z Agnieszką Osiecka w książce „Fotonostalgia. Znani i lubiani w obrazie i anegdocie”, mówiła: „Udało się natomiast Kurylom zachować i przechować w Warszawie – i na Skarpie, i na Żoliborzu – coś jeszcze dawniejszego i głębiej ukrytego – pewną kresowość, pewną lwowskość. Wszystko w ich domu pachnie – i czosnek, i papryka, i puder, i wanilia. Przez lata całe Andrzej Kurylewicz grał i komponował dla teatru, dla kina, i dla samego siebie, a Wanda śpiewała. Teraz dała o sobie znać również jako malarka. Ani Andrzej, ani Wanda nie są wesołkami. Kuryl, kiedy się samotnie przechadza po Europejskim, zakrawa nawet na mruka. Ale w jego sztuce, tak samo jak w piosenkach Wandy, odbija się radość”. Po 1989 roku „Piwnica” nie była już tak popularnym miejscem, ale działała, miała swoją publiczność. W prowadzeniu tego sławnego klubu artystycznego pomagała Gabriela Kurylewicz, córka artystów. To ona do dzisiaj kultywuje pamięć po sławnych rodzicach. Wanda Warska słynęła ze swojej słabości do kapeluszy, miała ich całą kolekcję. Była kobieca, miała silną osobowość. Andrzej Kurylewicz mówił pół żartem, że jest mężem swojej żony. Kompozytor zmarł we śnie na zawał serca w 2007 roku, w wieku 75 lat. Dla Wandy Warskiej był to ogromny cios. Przeżyła męża o 12 lat. W 2016 roku przeszła rozległy udar, zmarła w 2019, została pochowana na Starych Powązkach w Warszawie, u boku męża. Czytaj też: Ich miłość przetrwała największe burze. Historia Piotra i Ewy Fronczewskich