Wraz z córką musiała uciekać przed żywiołem, jej mąż został na miejscu. Agnieszka Maciąg opowiedziała o tragedii
Agnieszka Maciąg od kilku lat mieszka w okolicy Lądka Zdroju, który ucierpiał w wyniku aktualnej powodzi. Była modelka w swoich social mediach zamieściła przejmujący wpis o tym, że wraz z córką Helenką musiała uciekać z rodzinnego domu, podczas gdy jej mąż Robert został na miejscu, by ratować ich dobytek i pomagać sąsiadom. Jej słowa rozdzierają serce... Agnieszka Maciąg uciekała przed powodzią Niewyobrażalna tragedia z którą mierzą się mieszkańcy Dolnego Śląska i Opolszczyzny, dotknęła również Agnieszkę Maciąg i jej rodzinę. Przed laty była modelka przeprowadziła się w okolice Lądka Zdroju, które teraz przechodzą przez najtrudniejsze chwile. Powódź zniszczyła domu, ulice, zabrała dobytki. Agnieszka Maciąg na swoim Instagramie podzieliła się informacją, że wraz z córką Helenką jest już bezpieczna w Warszawie. Musiały opuścić dom i szukać schronienia w stolicy. ZOBACZ TEŻ: Maciej Musiałowski mieszka w zamku, dziś drży o jego fundamenty. Pobliskie tereny są zalane Maciąg zwróciła uwagę, że wciąż tysiące osób pozbawionych jest prądu, kanalizacji, a także wody zdatnej do picia. Tragedia dzieje się na naszych oczach i dotyka tysiące ludzi. Wielu przyjaciół pisarki zostało na miejscu i walczy z żywiołem. Mąż Maciąg został w rodzinnym domu Agnieszka Maciąg przyznała, że w okolicach Lądka Zdroju został jej ukochany mąż, Robert. Tam na miejscu pomaga zarówno przyjaciołom, jak i osobom zupełnie nieznanym. Ratuje również dobytek rodziny. ZOBACZ TEŻ: Przed laty relacjonowała wielką powódź. Magda Mołek wspomina dramatyczne chwile Była modelka zachęcała również do wsparcia zbiórek pomocowych, na rzecz osób dotkniętych powodzią. Sama jest jedną z nich i widziała to wszystko, co dzieje się w tamtym regionie na własne oczy. Tragedia, jakiej nie chciałby przeżyć nikt z nas... Źródło: Instagram
Agnieszka Maciąg zaszła w ciążę po czterdziestce, paraliżował ją strach. Dziś uspokaja inne kobiety
„Czas ciąży był dla mnie okresem ogromnego lęku”
Agnieszka Maciąg była kiedyś jedną z najbardziej znanych polskich modelek. Od lat jednak nie jest już związana ze światem mody. Dziś skupia się na tym, co uważa za najważniejsze: rodzinie i bliskich, a także zdrowiu i dobrym samopoczuciu. Jej porady, które regularnie zamieszcza na swoim blogu nieraz pomogły ukoić nerwy niejednej kobiecie. Sama blogerka ma za sobą niejedno trudne przeżycie. Jak udało się jej przygotować się do macierzyństwa po 40.? Agnieszka Maciąg została mamą po czterdziestce Agnieszka Maciąg w przeszłości była znaną modelką oraz dziennikarką, dziś spełnia się jednak bardziej jako blogerka oraz autorka książek, która za zadanie postanowiła sobie motywowanie kobiet do dbania o własne potrzeby i kochania siebie. To właśnie dzięki niej tysiące kobiet może poczuć się, że nie są same, znaleźć oparcie w trudnych momentach. 55-latka nie boi się także opowiadać o swoich doświadczeniach, z którymi nie zawsze potrafiła sobie poradzić. Jednym z tych chwil był moment, w którym będąc już po 40 urodzinach, dowiedziała się, że ponownie jest w ciąży. Pierwsze dziecko, syna Michała, Agnieszka Maciąg urodziła 32 lata temu. Drugie — córkę Helenę — aż 20 lat później, gdy skończyła już 42 lata. Jak wyznała, początkowo lęk zupełnie ją sparaliżował. „Czas ciąży był dla mnie okresem ogromnego lęku. Mówiono mi, że ciąża w tym wieku może być zagrożona. Sugerowano również, że może być zagrożeniem dla dziecka. Te wszystkie opowieści, które słyszałam z różnych stron, wywoływały we mnie niepokój, tym bardziej, że życie na świecie również nie wyglądało spokojnie” opowiadała. Zobacz także: Wybaczyła mężowi zdradę, której owocem był syn. Teraz Ostrowska-Królikowska ujawniła prawdę Agnieszka Maciąg, VIVA 9/2020 Agnieszka Maciąg bała się ciąży po czterdziestce. Dziś nawiguje inne kobiety Wiadomość o ciąży sprawiła, że była modelka straciła grunt pod nogami. Bała się o zdrowie i życie zarówno swoje, jak i dziecka, które nosiła pod sercem. „Gdy zaszłam w ciąże po raz drugi miałam 42 lata i tak jak większość kobiet, usłyszałam w życiu mnóstwo przerażających historii o zagrożeniach późnego macierzyństwa. Oczywiście obawiałam się nie tylko o zdrowie dziecka i swoje, obawiałam się przyszłości (co będzie za 20 lat?), obawiałam się wojen, problemów ekonomicznych i końca świata, którym jestem straszona w zasadzie przez całe moje życie” czytamy w jednym ze wpisów na jej blogu. Na szczęście wówczas postanowiła skupić się na wartościach, które dodają jej siły i którymi kieruje się na co dzień. „Musiałam zmierzyć się z moimi najgłębszymi lękami i obawami. Dla dobra mojej ukochanej córki robiłam wszystko, aby być jak najlepszą wersją siebie. Czułam totalną panikę, a to sprawiło, że to właśnie wtedy stosowałam różnego rodzaju techniki, aby mieć w sobie więcej spokoju, równowagi, zaufania, harmonii, światła” wyznała. Agnieszka Maciąg, VIVA 9/2020 Dokładnie te same wartości dziś przekazuje innym kobietom, które zmagają się z podobnymi lękami. „W moim głębokim przekonaniu fundamentem udanego macierzyństwa i mądrej ciąży jest zrozumienie istoty i głębi tego, czego właśnie doświadczamy – największego CUDU na tej ziemi. Dajemy nowe życie. Nosimy w sobie nową istotę za którą jesteśmy odpowiedzialne. To wielki przywilej, a dla nas szansa na rozwój” pisała na blogu. Agnieszce Maciąg udało się pozbyć lęku. Zaczęła dbać o siebie, słuchać swojego ciała i reagować na jego potrzeby. Dzięki tej harmonii udało się jej donosić ciążę, która na początku była zarówno dla niej, jak i dla lekarzy — ogromnym wyzwaniem. Na szczęście Helenka przyszła na świat silna i zdrowa: a na dodatek urodziła się w domu rodzinnym. Czytaj też: W dzieciństwie wiele przeszła, postanowiła pomagać innym. Tak żyje dziś córka Małgorzaty Foremniak Agnieszka Maciąg, VIVA 9/2020 Agnieszka Maciąg powierzyła swoje życie w ręce Boga Jak możemy przeczytać na blogu byłej modelki, jedną z rzeczy, która pomogła jej w momencie zwątpienia i strachu, była wiara. „Cały okres ciąży to idealny moment, aby zaufać Życiu i oddać się Boskiej opiece. Sprawić, by Bóg naprawdę stał się naszym Ojcem (i Matką w jednym) – dobrym, bezwarunkowo kochającym, troskliwym, rozumiejącym, współczującym Rodzicem, który dba o wszystkie nasze potrzeby” czytamy. „Więc jeśli przyjmiemy ciążę jako wielki dla nas dar, a dziecko wewnątrz nas uszanujemy i pokochamy jako bezcenną duszę, która nas wybrała, powierzyła się naszej trosce i opiece, jeśli pozwolimy prowadzić się Bożej opatrzności, która zawsze chce dla nas tego, co najlepsze, to z całą pewnością w naszym życiu będą działy się takie cuda, o jakich nawet nigdy nie śniłyśmy! Życie stanie się zupełnie innym wymiarem. Będzie miało bardzo głęboki sens i wielką wartość. I z całą pewnością przestanie być przerażające. Będzie ważną i przede wszystkim PIĘKNĄ przygodą” radziła przyszłym mamom. Zobacz również: Chciała zostać zakonnicą, wybrała muzykę. Maryla Rodowicz ma niezwykłą relację z Duchem Świętym​​​​​​​ Agnieszka Maciąg, VIVA 9/2020
Babka z migdałami, zupa z łososia... Agnieszka Maciąg zdradza przepisy na świąteczne dania!
Agnieszka Maciąg, autorka bestsellerowych książek, blogerka i modelka co roku wyjątkowo skrupulatnie przygotowuje się do świąt Bożego Narodzenia. Tak będzie i tym razem. Maciąg zawsze dba nie tylko o dobrą atmosferę podczas tego bardzo specjalnego czau w roku, lecz także o to, aby wszyscy jej goście wyszli ze świątecznych przyjęć syci, najedzeni i zadowoleni. Gwiazd regularnie publikuje książki ze swoimi autorskimi przepisami na różne okazje. Na swoim koncie ma też książkę „Świat świąt”, w której zawarła ponad 100 przepisów i porad dotyczących właśnie Bożego Narodzenia. ZOBACZ: Przepisy na wigilijny barszcz czerwony, idealny na Święta 2022! Świąteczne przepisy Agnieszki Maciąg Gwiazda już jakiś czas temu zdradziła nam swoje ulubione przepisy na świąteczne dania. Pełen miłości i ciepła dom stworzyła z inspiracji różnymi kulturami świata, bo taka też na co dzień jest jej kuchnia. Kiedy jednak nadchodzą święta, otwiera słój własnoręcznie zebranych grzybów i przywołuje w pamięci przepisy mamy i babci Ani. CZYTAJ TEŻ: Boże Narodzenie 2022: jak udekorować wigilijny stół? Tylku u nas znajdziecie przepisy na babkę z migdałami i gorzką czekoladą, pyszną zupę z łososia, śledzie w pomidorach z rodzynkami, karpia faszerowanego, aromatyczną kaszę gryczaną z ziołami oraz kurczaka imbirowo-miodowego z pieczonymi jabłkami. Wszystkie one idealnie nadadzą się na wigilijny stół oraz na wszelkie inne spotkania z rodziną i przyjaciółmi z okazji świąt. Korzystajcie z tych przepisów i świętujcie równie hucznie i pięknie jak Agnieszka Maciąg. Smacznego!
Agnieszka Maciąg zdradza przepis na kuchnię pełną... miłości
Kiedyś jedna z najsłynniejszych polskich modelek, od lat jest uwielbianą blogerką i autorką kilkunastu bestsellerowych książek. Wielbicielka natury i zdrowego stylu życia. Wspaniale gotuje, wiele jej potraw, choćby pasztet z cukinii, to prawdziwe hity. W ostatniej książce „Dom pełen miłości” podała aż 111 przepisów na każdą porę roku. Jaką kuchnię proponuje dzisiaj Agnieszka Maciąg? ZOBACZ TAKŻE: Dom Agnieszki Maciąg to prawdziwa oaza spokoju! Agnieszka Maciąg o zdrowym stylu życia i radości gotowania Dom, który stworzyła wspólnie z mężem, znanym fotografem Robertem Wolańskim, jest jej azylem miłości i miejscem spokoju. W ogrodzie hoduje warzywa, zioła, owoce. Śmieje się, że czasem robi zupę ogrodową i wkłada do niej po prostu warzywa, które ma koło domu. Dziesięć lat temu, w wieku 43 lat, w domu urodziła swoje drugie dziecko – córkę Helenę. Położna najpierw nie chciała przystać na tak odważny wybór, ale kiedy zobaczyła, jak Agnieszka panuje nad emocjami i ciałem, jaką posiada samoświadomość oraz sprawność, zgodziła się. Tę doskonałą formę modelka zawdzięcza dobremu odżywianiu, ćwiczeniom jogi, praktyce medytacji i witaminie M, czyli miłości. – Kiedy odkryłaś, że bycie w domu dużo Ci daje, jest wartością? Jak wiesz, moje życie zmieniło się w 2006 roku, kiedy po śmierci taty zaczęły się we mnie bardzo głębokie zmiany. Zaczęłam uświadamiać sobie, co jest naprawdę ważne. Byłam modelką, przez wiele lat moje życie toczyło się w świetle reflektorów, chodziłam po wybiegu, robiłam sesje, okładki. I w tamtym momencie, po śmierci taty, zdałam sobie sprawę, że te najważniejsze chwile naszego życia uciekają, kiedy gonimy za czymś, co nie do końca daje nam spełnienie i radość. Rozpoczęłam wtedy własną ścieżkę powrotu do siebie. Uczyłam się od nowa celebrowania czasu spędzonego z rodziną i bliskimi. Wróciłam do gotowania, ono stało się moim procesem mindfulness, choć wówczas nie znałam tego słowa. Uczyło mnie skupienia na codzienności, bycia tu i teraz, docenienia darów, które mamy, a nie dostrzegamy ich. Zachwyciłam się ajurwedą, potem odkryłam, że my również mamy swoją polską ajurwedę. – Co nazywasz polską ajurwedą? Ajurweda to szeroko pojęta wiedza o życiu. Nasi przodkowie ją mieli, korzystali z ziół, robili kiszonki, używali olejów roślinnych, tworzyli naturalne leki. W czasach komuny zapomnieliśmy o tym bogactwie, potem zachwyciliśmy się zachodnią kuchnią i też zapomnieliśmy o naszych korzeniach. A przecież w Polsce są wspaniałe tradycje ziołolecznictwa i stosowania wspaniałych przypraw w kuchni. Ja robię sałatkę z mniszka, jest pyszna i zdrowa. Korzystam z głogu, który wspiera nasze serce. Kiedy idę do sklepu, to cieszy mnie, że jest w nim suszona pokrzywa, jest zakwas z buraków, których nie było, gdy w 2007 roku wydałam moją pierwszą książkę „Smak życia”. Cieszę się, że stała się inspiracją dla tak wielu osób! Mnóstwo dobrych rzeczy odświeżyłam z naszej tradycji kulinarnej, dałam im nowe życie. Tę mądrość przodków nazywam polską ajurwedą. – Piszesz, że kuchnia to najważniejsze miejsce w domu. Co daje bycie w kuchni? Jeśli patrzymy uważnie, możemy dostrzec cuda we wszystkim. Ja się tego nauczyłam i napisałam kiedyś nawet wiersz o krojeniu marchewki i gotowaniu zupy. Świadoma osoba wszędzie dostrzega dary. Nauczyłam się, że codzienne rzeczy są najważniejsze. Stół kuchenny to miejsce wyjątkowe, gdzie jemy wspólne posiłki, siadamy przy nim, by przeprowadzić ważne rozmowy. Kiedy gotuję, Helenka przy tym stole odrabia lekcje. Kiedy przychodzi rodzina albo znajomi, siadamy do wspólnego stołu, by zjeść kawałek ciasta, wypić herbatę. Ten stół jest nam bliski, toczy się przy nim codzienne życie. A do tego dochodzi aromat gotowanej zupy czy piekącego się ciasta, które powodują, że jest nam dobrze. Dla mnie to domowa aromaterapia. ZOBACZ TAKŻE: Naturalna kuchnia Agnieszki Cegielskiej to znacznie więcej niż przepisy. To sposób na życie. – Zazdroszczę Ci, kiedy piszesz, że „odpływasz w radość gotowania”. Talent do kuchni wiele upraszcza w życiu. Wszystko jest w naszej głowie. Chodziłam do liceum plastycznego, chciałam być artystką. Teraz rozumiem, że kreacja, tworzenie i sztuka są również w kuchni. Nawet kiedy gotuję kompot, robię z niego małe dzieło sztuki: dodaję gwiazdki anyżu, trochę cynamonu, goździki, kawałek imbiru. Tak powstaje żywa sztuka, którą potem będziemy konsumować i cieszyć się nią. Gotuję od dziecka, wychowałam się w pięcioosobowej rodzinie, mam dwóch braci, byłam jedyną dziewczyną i musiałam brać się za krojenie, siekanie, obieranie ziemniaków, robienie przetworów. – Nie buntowałaś się? Bywałam tym umęczona, ale nie buntowałam się, bo takie było wtedy życie. Nie można było pójść do sklepu i kupić, co się chce. Później, kiedy dorosłam, był we mnie bunt, myślałam: to ja tyle czasu spędzam na gotowaniu, żeby potem to wszystko zniknęło w pięć minut. Przecież to bez sensu! Z czasem zrozumiałam, że te chwile wcale nie znikają, a zostają z nami na zawsze. Pamiętam do dzisiaj, jak z rodzicami jadłam babkę ziemniaczaną czy ciasto drożdżowe z owocami i kruszonką. To, co gotowała moja babcia, dzisiaj przekazuję moim dzieciom. Poza tym, tak czy inaczej, musimy jeść, bo takie jest nasze życie. Wszystko jest w naszych głowach: do gotowania możemy podejść jak do udręki albo się nim cieszyć. Ja pielęgnuję w sobie radość, zwłaszcza teraz, kiedy wszędzie jest mnóstwo wspaniałych warzyw, owoców, ziół. Czuję za to wdzięczność. Pokolenia naszych przodków nie miały dostępu do takiej obfitości, którą my mamy praktycznie wszędzie! Cały czas zachwyca mnie zapach przypraw, wygląd ziół czy kwiatów. Jestem szczęśliwa, że moją pasję do gotowania przejął mój mąż, mój syn Michał i Helenka, która powiedziała mi ostatnio: „Jak ja lubię, kiedy jesteśmy wszyscy razem i gotujemy”. – Twoja kuchnia – bardzo różnorodna i bogata – jest Twoją autorską propozycją. Kiedy robisz rosół, dodając do niego curry, kurkumę i z warzyw kalarepkę, to jest to Twój rosół. Co w tej kuchni jest dla Ciebie ważne?Moje potrawy mają być proste w przygotowaniu, zdrowe, pyszne i lekkie. Mam swoje ulubione przyprawy, to jest imbir i kurkuma, w ajurwedzie – przyprawy bazowe. Dodaję do tego czarny pieprz, bo dzięki niemu kurkuma jest lepiej przyswajalna. Używam dużo przypraw i ziół, które nie tylko są pyszne, ale również są lekami: kocham suszoną pokrzywę, cynamon, czosnek niedźwiedzi, czarny bez, płatki i owoce róży. W książce podaję przepis na kurczaka w cynamonie i imbirze, dwóch bardzo lubianych przeze mnie przyprawach. Zależy mi na tym, żebym była sprawna i dobrze się czuła przez długie lata, dlatego kuchnia ma być zdrowa, zdobyłam dużą wiedzę o odżywianiu. Moje przepisy są tak proste, że stosują je nawet osoby, które nie przepadają za gotowaniem. Jest mi bliska filozofia kuchni śródziemnomorskiej, gdzie nie ma zwyczaju długiego przygotowywania potraw. Ile czasu zajmuje włożenie do piekarnika ryby z warzywami? Nasze mamy często robiły bardzo pracochłonne potrawy, ale czy one były lepsze? Można zrobić pyszny i zdrowy obiad w pół godziny. – Jedną z Twoich ulubionych zup jest rosół. Kiedy rodziłaś Helenkę, Twój mąż Robert gotował rosół, który potem postawił Cię na nogi. Ale w ogóle jesteś zwolenniczką zup, polecasz je nawet na śniadanie. Może nie latem, ale gdy robi się chłodno – tak. Polacy są przyzwyczajeni do jedzenia na śniadanie kanapek, co wcale nie jest zdrowe. Dojrzałe osoby mają tendencje do tycia, a wystarczy w odpowiedni sposób komponować posiłki. Ja kładę nacisk na śniadanie i obiad. Muszą być odżywcze, dlatego zimą na śniadanie jem na przykład zupę pomidorową z kaszą gryczaną. Jest pyszna i sycąca. Po okresie pandemii, w której zarzuciłam różne swoje zasady, wróciłam teraz do mojej genialnej diety niełączenia, gdzie nie łączy się w jednym posiłku białek i węglowodanów. Opisałam ten sposób odżywiania się w książce „Smak szczęścia”. Dla kobiet po 50. roku życia wspaniały jest również tak zwany post przerywany. – Czyli dieta 16 godzin? Ona się też nazywa oknem żywieniowym albo dietą 16/8. Przez osiem godzin spożywa się posiłki, 16 godzin odpoczynku. To bardzo dobrze zbadany sposób odżywiania się, idealny dla osób dojrzałych. – Kończy się lato, co jeszcze możemy z niego kulinarnie wybrać? Czas późnego lata to sezon obfitości. Mamy teraz wszystkie warzywa korzenne: buraki, marchew, pasternak. Do tego mnóstwo owoców. Zaczyna się wtedy pora pieczenia i właśnie gotowania zup. Przed nadejściem jesieni dobrze jest pić sok, który poprawia odporność. To jest sok bomba witaminowa, wystarczy wrzucić do wyciskarki wolnoobrotowej jeden burak, dwa jabłka i trzy marchewki. Dodaję do tego jeszcze sok z całej cytryny i imbir. Taki napój odżywia organizm i wzmacnia naszą krew. – W swojej kuchni masz sporo hitów, pierwszy z brzegu – pasztet z cukinii. A z nowej książki co byś poleciła? W zasadzie wszystko! To są przepisy na cztery pory roku i święta, dla całej rodziny! Ja cały czas szukam nowych pomysłów na zdrowe warzywa. Hitami stały się moje ciasta, placki, potrawy z dyni, pasztet z marchewki oraz ten wspomniany z cukinii. Teraz robię z niej wspaniały ajwar z dodatkiem pomidorów, pieczonej papryki, cebuli i czosnku. A ile wspaniałych rzeczy umiem wyczarować z dyni! – Piszesz o witaminie M, o miłości, która jest ważna w kuchni… Miłość jest najważniejsza w życiu. Możemy jeść najpyszniejsze potrawy w najpiękniejszych wnętrzach, ale jeśli brakuje ciepła, bliskości, akceptacji i miłości, to wszystko nie jest nic warte. – Ale czasem jest tak, że robimy obiad, wkładamy w to serce, a mąż przychodzi zmęczony, uważa posiłek za coś oczywistego, dzieci zajęte sobą, nawet nie zauważą. I gdzie ta witamina M? Żartem mogłabym powiedzieć, że wtedy dobrze jest wyjechać i przegłodzić rodzinę, żeby zaczęła doceniać nasze wysiłki. Ale można też poczarować. Ja codziennie rano zapalam w kuchni świeczkę w intencji miłości. Ponieważ słowa mają wielką moc, piszę je ręcznie, na przykład: „W tym domu jest miłość”. Kobieta ma w sobie potężną moc! Zamiast się martwić i narzekać, możemy wypełniać dom energią wdzięczności, radości i miłości – ona się udziela innym. Jest zaraźliwa! W naszym domu są też pewne zasady: nie ma mowy, żeby siedzieć przy stole z komórką albo rozmawiać o polityce czy o tym, co właśnie dzieje się w wiadomościach. Tworzymy atmosferę, w której pragniemy się zanurzyć. Rodzina to docenia, chce w tym być. Jeżeli my będziemy zadowolone, jeśli dla samych siebie stworzymy miłą atmosferę, to inni to zauważą. – W rodzinie łatwo zagubić siebie, myślimy o bliskich, żeby byli zadowoleni, szczęśliwi. I nagle odkrywamy, że cały czas służymy innym, a my? Kobietom łatwo jest się zagubić, pisałam o tym w książce „Smak miłości”. Nam się wydaje, że jak będziemy skoncentrowane na wszystkich wokoło, będziemy dbały o potrzeby bliskich, to jest właśnie miłość i my wtedy też będziemy bardziej kochane. A wcale tak nie musi być. Wzywałam i wzywam kobiety, żebyśmy nie zapominały o sobie, o tym, czego my potrzebujemy. Co jest dla nas ważne. Na przykład w kuchni kobiety łatwo rezygnują z siebie. Jeśli mąż lubi kotlety schabowe czy jakieś ciężkie dania, przygotowują je i jedzą razem z nim. A my potrzebujemy innego pożywienia. Nie idźmy na wieczne kompromisy. Jeśli będziemy szanowały siebie i będziemy konsekwentne, przekonamy i męża, i syna, zaczną inaczej patrzeć na odżywianie. Wiem, bo sama tego dokonałam. I tu nie chodzi o samolubstwo, ale uszanowanie istoty, którą jesteś, kobieto. Rozmawiała Agnieszka Dajbor Przepisy na dania ze zdjęć pochodzą z książek: „Smak wiecznej młodości” i „Dom pełen miłości. Przepisy na cztery pory roku”, Wydawnictwo Otwarte, 2020 i 2021.
Dom Agnieszki Maciąg to prawdziwa oaza spokoju!
Jak mieszka gwiazda, która obchodzi dziś 53. urodziny?
Agnieszka Maciąg, modelka i pisarka obchodzi dziś 53. urodziny. W swoim życiu gwiazda osiągnęła niezwykle wiele. Jak sama twierdzi, wiele zawdzięcza przemianie wewnętrznej, którą przeszła kilka lat temu. Pozwoliło jej to odnaleźć siebie dzięki jodze, medytacji i naturze. Jej życie zmieniło się całkowicie, a sukcesem jest również odbudowa związku, który wisiał już niemal na włosku. Agnieszka Maciąg chociaż bardzo chroni swoją prywatność, na Instagramie co jakiś czas publikuje zdjęcia ukazujące wnętrza jej niesamowitego domu. To prawdziwa oaza spokoju i odpoczynku. Jak mieszka Agnieszka Maciąg? ZOBACZ TEŻ: Jak zachować młodość? Agnieszka Maciąg zdradza przepis na długowieczność Agnieszka Maciąg pokazała wnętrza swojego domu Agnieszka Maciąg, miłośniczka natury i zdrowego stylu życia uwielbia otaczać się wszystkim co piękne i delikatne. We wnętrzach jej domu dominują jasne, minimalistyczne kolory: biele, beże, szarości i błękity. Wszyscy zwracają uwagę na sypialnię i przepiękne dwuosobowe łóżko w kolorze beżowym. Na każdym zdjęciu widnieje również biała pościel, w której niepostrzeżenie uwielbia wylegiwać się kot pisarki. Rama łóżka ma przepiękne detale, a po bokach znajdują się szafki nocne z lampkami, a także mnóstwem świec. W takim wnętrzu można doskonale wypocząć. Nad łóżkiem zawieszono na ścianie zasłony, a tuż obok widzimy nawet kominek. Na ścianie znajduje się również obraz z wizerunkiem XIX wiecznej kobiety. View Burdaffi on the source website Ze względu na to, że Agnieszka Maciąg sama pisze książki, poradniki i wiersze, jej dom jest pełen literatury. Na półkach, parapetach, czy przy łóżku, zauważyć można liczne pozycje ciekawych autorów. View Burdaffi on the source website CZYTAJ TEŻ: 7 wskazówek życia w pandemii według Agnieszki Maciąg W salonie widać wygodną kanapę w kolorze szaro-kremowym, z miękkimi poduszkami, a także fotel i stolik kawowy. Ściany mają kolor śmietankowy. Uwagę zwraca również przepiękny ogród, na który wychodzą okna. To z pewnością tam wiele czasu spędza Agnieszka Maciąg, pisząc kolejne książki, a także medytując, czy uprawiając jogę.
Jak zachować młodość? Agnieszka Maciąg zdradza przepis na długowieczność
„Zmiana życia zaczyna się na talerzu”, mówi
Czy można oszukać czas i zatrzymać młodość? Jej się to udało! „Zmiana życia zaczyna się na talerzu”, mówi Agnieszka Maciąg. Była supermodelka, joginka i autorka książek inspiruje do odnalezienia równowagi duchowej i świadomego odżywiania. Żyjemy w czasach kultu młodości. Chcemy zatrzymać ją jak najdłużej, być w dobrej formie – ciałem i duszą. Wydaje się, że to coś niedoścignionego i skomplikowanego. Co jest przepisem na długowieczność? To pytanie pozostaje z nami od tysięcy lat. Przede wszystkim styl życia, sposób myślenia i dieta wpływają na nasz dobrostan. Wciąż wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że te wszystkie elementy oddziałują na organizm. Ale pojęcie młodości nie jest uzależnione od metryki, tylko od energii. Nasze życie i zdrowie jest w naszych rękach. Zwłaszcza kiedy organizm w końcu odmawia posłuszeństwa i nie toleruje już grzechów kulinarnych. I trzeba dokonać rewolucji żywieniowej i duchowej. Brzmi poważnie. Jak to wyglądało w Pani przypadku? Zmianę mojego życia rozpoczęłam od zmian na talerzu. W 2005 roku przeżyłam głęboki kryzys. W tamtym czasie byłam osobą schorowaną, apatyczną. Kilkanaście razy w roku potrafiłam przyjmować antybiotyki. Generalnie byłam wyznawczynią medycyny konwencjonalnej, która w tamtej chwili nie przynosiła już żadnych rezultatów. Miałam dość takiego życia. Trafiłam do bioenergoterapeuty, który zachęcił mnie do korzystania z naturalnych metod. Na tę propozycję patrzyłam z przymrużeniem oka. Powątpiewałam, że pokrzywa, ostropest, siemię lniane, propolis czy pyłek pszczeli mogą być zbawienne. Przez lata podróżowałam po całym świecie, miałam dostęp do najlepszych specjalistów, odkryć medycyny. A moje wszystkie problemy miały rozwiązać chwasty? Spróbowałam i byłam w szoku, jak bardzo zmieniło się moje samopoczucie i ciało. Inaczej spojrzałam na naturę. Nowe życie. Niesamowite, że większość z tych najcenniejszych przypraw, produktów mamy na wyciągnięcie ręki. I nie musimy korzystać z apteki. Natura jest cudowna. Nauczyłam się, jak możemy się naturalnie oczyszczać i wzmacniać organizm. Odkrywałam rzeczy, które wcześniej ignorowałam. Przygotowywałam posiłki z większą świadomością. Przyglądałam się produktom, zwracałam uwagę na ich smak, kolor, zapach. Efekty sprawiały przyjemność nie tylko mnie, ale całej rodzinie. Zaczęłam nawet pisać o tym wiersze! To było niesamowite. Czułam się lepiej, miałam dużo więcej energii. Z tego zachwytu powstała moja pierwsza książka „Smak życia”. Potem procesy moich przemian były coraz głębsze. Zainteresowałam się ajurwedą i ziołolecznictwem. Sięgałam do dawnych polskich przepisów. Odkryłam zakwas z buraków i świat kiszonek. Większość rzeczy dawniej była popularna i doceniana. Dziś o nich zapominamy, jak o oleju z czarnuszki, który jest zdrowotnym fenomenem o właściwościach antywirusowych. Po 14 latach jestem innym człowiekiem. Realizuję swoje pasje, podchodzę z entuzjazmem do kolejnych podróży, czerpię siłę do tego, by opiekować się swoją rodziną, mamą, pisać książki… Co powinniśmy włączać do naszych codziennych posiłków, by oszukać czas? Przede wszystkim do żywienia powinniśmy podejść elastycznie. Korzystajmy z żywności sezonowej, regionalnej. Właśnie ta najmniej przetworzona leczy i przedłuża młodość. Jesienią i zimą wybierajmy na śniadanie zupy, na przykład na bazie kasz, a także owsianki czy potrawy z ryżem. Cudowne są pieczone warzywa i te gotowane na parze. Podstawą są też rośliny strączkowe, oleje i zioła. Pijmy też zakwas z buraków. Z wiekiem powinniśmy skupiać się na warzywnych sokach (seler naciowy, ogórek, natka pietruszki). Na przekąskę wybierajmy garść orzechów włoskich, laskowych, nerkowców czy pestek dyni. To nas syci i jest bogactwem odżywczych minerałów. Otwierajmy się na mleka roślinne. I wykluczamy z jadłospisu cukier, który przyspiesza starzenie organizmu? Ale smaku słodkiego też potrzebujemy. Dobrze, jeśli ten cukier występuje w owocach. Pamiętajmy, że najlepiej spożywać je do godziny 14. Korzystajmy również ze stewii. Starajmy się powoli rezygnować z mięsa. Jego częste spożywanie prowadzi do wielu chorób cywilizacyjnych. Polacy jedzą bardzo dużo ziemniaków, a nie dla każdego są one korzystne. Osoby z chorą tarczycą i hashimoto mogą mieć nietolerancję na rośliny psiankowate. Do nich należą także pomidory. Dlatego szczególnie ważne jest wykonanie badania na nietolerancje pokarmowe. Najczęściej ludziom nie służą: gluten, jajka i krowi nabiał. Pisząc swoje książki, zawsze staram się zamieszczać w nich przepisy oczyszczające i odżywiające nasz organizm, oparte na sposobie odżywiania najstarszych ludzi na naszej planecie albo ludów długowiecznych, na przykład ludu Hunza. Dzięki zmianom nawyków żywieniowych możemy dokonać naprawdę wielu pozytywnych zmian w naszym ciele. A wydaje się, że niektóre procesy organizmu trudno odwrócić. Wcale nie musi tak być. Ważne jest to, co chcemy sobie ofiarować, czym się karmimy w sensie fizycznym i mentalnym. Wiele ma do powiedzenia nasz wiek biologiczny, który możemy obniżyć. Od wielu lat na moje warsztaty przyjeżdżają kobiety w różnym wieku. Ich życie zmieniło się diametralnie dzięki świadomemu odżywianiu. U osób, które mają problem z koncentracją, spadkami nastrojów, depresją, także ważna jest zmiana diety. Czytałam niedawno o badaniach naukowych przeprowadzonych w USA. Zaproszono do nich agresywnych nastolatków. Odstawili „śmieciowe” jedzenie i skupili się na oczyszczaniu organizmu. Po kilku miesiącach ich poziom agresji spadł o… 100 procent! Niewłaściwe, zatrute pożywienie obciąża nasz układ nerwowy. Zachęcam wszystkich do takiego eksperymentu. Odstawmy alkohol, papierosy, jedzenie z chemicznymi dodatkami i obserwujmy zmiany. Niech przykładem będzie najzdrowszy i najdłużej żyjący człowiek na świecie – to Hindus, który ma 125 lat. Biologicznie jest młodym człowiekiem. Naukowcy podkreślają, że w 30 procentach nasze zdrowie zależy od genów, 70 procent to nasze wybory żywieniowe i styl życia. Po urodzeniu Helenki powinnam mieć wycieńczony organizm. Miałam wtedy 44 lata, a badanie wieku biologicznego wykazało 27. Cieszyłam się, jak wiele dobrego mogłam zrobić dla siebie. Czasami u 30-latków wiek biologiczny wynosi 50–60 lat. To nie jest powód do załamania. Tylko trzeba znaleźć w sobie odwagę do zmian. Organizm tylko na to czeka. W książce „Smak wiecznej młodości” zwraca Pani też uwagę na sygnały, które wysyła nam nasz organizm w kryzysowych momentach. Próbujemy się wtedy ratować na wszystkie możliwe sposoby. I sięgamy po lekarstwa. Z każdej strony jesteśmy bombardowani reklamami środków na niestrawność czy trawienie. Zwracajmy uwagę, kiedy po zjedzeniu czegoś stajemy się zaspani, apatyczni. Jeśli czujemy się źle na przykład po roślinach strączkowych, to stosujemy do dań zioła regulujące trawienie (kminek, kumin, kolendrę, majeranek, tymianek). Pożywienie powinno dodawać nam siły i energii, a nie ją odbierać. Zauważam, że coraz więcej osób wybiera tę zdrową opcję. Wracamy do zapomnianych produktów i otwieramy się na nowe smaki. Tak. Myślę, że też dlatego moja kuchnia jest taka bogata. Dużo podróżowałam i nigdy nie zamykałam się na nowości kulinarne. Obracałam się też wśród osób, które uczyniły ze sposobu odżywiania ważny element swojego życia. Zainteresowałam się ajurwedą, ale również tradycyjną polską kuchnią. A ta kojarzy nam się z kotletem schabowym i zasmażaną kapustą. A to nieprawda. Czasy komunizmu zmieniły nasz sposób odżywiania. Dawniej mięso było gotowane od święta. Na co dzień jedzono pajdę żytniego chleba na zakwasie i smarowano olejem lnianym. Z siemienia lnianego robiono też napoje i było ono naturalnym lekarstwem, a przy tym źródłem fitoestrogenów. Olej konopny również był kiedyś podstawą w polskim domu. W mojej książce dzielę się przepisami na potrawy z roślin strączkowych, które w naszym kraju były niesamowicie popularne. Dawniej przynajmniej raz w tygodniu jadano fasolówkę i raz grochówkę. Aby zapobiec osteoporozie, kobiety powinny jeść rośliny strączkowe trzy razy w tygodniu (groch, fasola, soczewica, fasolka mung). Wprowadzajmy do naszej kuchni proste potrawy na nowo. Sama urozmaicam je przyprawami ajurwedyjskimi, mlekiem kokosowym. Domowe menu wzbogaciłam o wszelkie kasze: jaglaną, gryczaną (paloną, niepaloną), amarantus czy komosę ryżową, a także kiszonki. Jeśli lubimy makarony, to wybierajmy te zrobione z cieciorki, gryki czy ryżu. Zdrowe odżywianie się w tych czasach jest bardzo łatwe. Wystarczy sięgnąć po Pani książkę, żeby przekonać się, że zdrowe jedzenie nie musi być nudne! A także niesmaczne, czasochłonne i drogie. To czynniki, które wprowadzają natychmiastową mentalną niechęć. Każde jedzenie dobrze przyprawione jest smaczne. Mięso bez przypraw też nie posiada żadnych walorów. Domowy pełnowartościowy posiłek nie jest trudny w wykonaniu. Ugotowanie soczewicy albo ryżu, a do tego zrobienie sałatki zajmuje maksymalnie pół godziny. A zdrowe warzywa, takie jak groch, fasolka szparagowa, kapusta, buraki, nie muszą być kosztowne. Czyli dla witalności organizmu najlepsza jest dieta wegańska i wegetariańska? Badania naukowe wskazują, że wegetarianie żyją dłużej i są zdrowsi. Dobrze zbilansowana dieta jest kluczem do sukcesu. Nie musimy daleko szukać. Przyjrzyjmy się naszej doktor Dąbrowskiej, która leczy za pomocą diety roślinnej. Ja też ją polecam. Moja książka stała się jej przedłużeniem i jest zgodna z tą filozofią. Zawarłam w niej jedynie potrawy, które nas oczyszczają i odżywiają organizm. A do tego są proste w wykonaniu, ponieważ zależało mi na tym, żebyśmy czerpały radość z gotowania i miały czas na rozwijanie innych pasji. Co jest Pani największym odkryciem kulinarnym? A może jest danie, które zawsze gości na Pani stole? Ostatnio odkryciem jest jogurt kokosowy, do którego można dorzucić garść owoców. Po 40. roku życia warto zacząć zmieniać sposób myślenia o deserach. Niesamowita jest owsianka na mleku kokosowym czy purée z grochu. To brzmi słabo, wiem, ale jest przepyszne. Najczęściej gości w naszym domu dhal z soczewicy. Możemy dodać to do wszystkich kasz, a także pieczonych warzyw. W dodatku przygotowanie zajmuje 20 minut. Mój mąż to pokochał, a syn doprowadził do perfekcji. Nie zmuszam moich bliskich, by zdrowo się odżywiali. Sami otworzyli się na te smaki. Kocham moje zdrowe odżywianie! „Nieważne, w jakim świecie żyjesz, ważne, jaki świat żyje w Tobie”. To zdanie już ze mną pozostanie. Zawsze podkreśla Pani, że powinniśmy też zadbać o nasze wnętrze, by osiągnąć najlepsze efekty. To chyba najbardziej wymagający krok i najtrudniejszy? Harmonia ciała i ducha jest bardzo ważna. To zdanie jest efektem tego, że na świecie jest wszystko. Mogę zniszczyć swoje życie, koncentrując się na tym, że świat jest przepełniony złem, ale mogę też koncentrować się na pozytywach i zapraszać je do siebie. Dostrzegajmy dobro i piękno. My też tworzymy nasz świat we własnym życiu. Odżywianie pomaga również w rozwoju duchowym. To nie jest ezoteryczny odlot, ale posiadanie pięknych, zdrowych emocji. Jemy to, co ma w sobie światło, co powstaje w wyniku fotosyntezy – warzywa, owoce, rośliny… Wszystko jest ze sobą połączone. Inaczej trudno mówić o lepszym samopoczuciu psychicznym i fizycznym. Co jest dla Pani kluczem do osiągnięcia spokoju? Bycie tu i teraz. To proces, który zaczyna się od ćwiczenia uwagi, skoncentrowania na tym, co mówi moje ciało, co lubi, czego potrzebuje. Z czasem zaczęłam ćwiczyć jogę, medytować czy śpiewać mantry. Z taką samą troską karmię siebie dobrym pożywieniem, a duszę i umysł dobrymi emocjami. To wymaga od nas dbałości każdego dnia. Ważne jest, aby łączyć się z wysokimi wibracjami, uspokoić swój umysł i nabrać zaufania, pewności i miłości. Tylko dzięki temu będziemy iść do przodu i odnajdziemy szczęście. To jest właśnie wieczna młodość!
Agnieszka Maciąg szczerze o menopauzie: „to nie koniec świata!”
Pisarka, modelka, blogerka oraz matka i żona. Agnieszka Maciąg swoim doświadczeniem dzieli się z tysiącami czytelniczek w Polsce. Jej książka, która ukazała się w tamtym roku, dotyczy tabuizowanego, ale niezwykle ważnego tematu, jakim jest menopauza. W poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o swojej misji, kobietach oraz osobistych doświadczeniach. Krystyna Pytlakowska: Wydałaś nową książkę, tym razem o menopauzie. Sięgasz po trudne tematy. Agnieszka Maciąg: Poprzednio pisałam o przebaczaniu, o miłości, o jej różnych aspektach. Teraz, kiedy przeszłam menopauzę, temat wydał mi się bardzo ważny. Jesteś pionierką, bo do tej pory menopauza była tematem prawie tabu. To prawda. I w tym sensie jestem pionierką, bo mówię o tym inaczej, bardziej otwarcie. Wydaje mi się, że w ogóle świat, w którym żyjemy, opiera się na chorym systemie przemilczania, który trzeba zburzyć i zbudować od nowa. Pewne tematy są związane z etapami ewolucji człowieka, a zwłaszcza kobiet, i nie mogą być pomijane ciszą, okryte wstydem. Stajemy się przecież mądrzejsze, a nasza wiedza to dar dla innych. I nie pozwólmy sobie wmówić, że jesteśmy bezwartościowe, stare i niepotrzebne. Ta książka to mój głos w obronie kobiet, wskazująca różne nieprawdy, które świat kobiecy otaczają i który trzeba odczarować. Bałaś się menopauzy? Nie, bo o niej nie myślałam. Sądziłam, że będę ją przechodzić bardzo późno, bo się zdrowo odżywiam, bo urodziłam późno dziecko. Myślałam więc, że menopauza czeka mnie, gdy będę miała 55, a nawet 60 lat. Tymczasem nagle się okazało, że to już, i byłam tym bardzo zdziwiona. Nawet nie zdążyłam się przestraszyć. Masz to więc już za sobą? Tak, i czuję się bardzo dobrze. Oczywiście proces przekwitania może się rozciągać na kilka lat, ale nie widzę u siebie już żadnych takich symptomów. Trudno mi jednak powiedzieć, czy mam to za sobą, czy jestem w trakcie. Czuję się jednak wyzwolona od owulacji. Uwolniona przez cykl biologiczny. Wiele kobiet twierdzi, że po menopauzie zaczęły drugie życie. No właśnie. Tylko że mówimy o tym szeptem, na ucho i nieoficjalnie. Natomiast oficjalnie opowiada się o tym okresie, że jest zły i straszny. A nie jest? Może być zły, ale nie musi, bo im bardziej żyjemy w zgodzie z naturą i ze sobą, tym ten proces jest łagodniejszy. Ale pamiętamy, jak przechodziły to nasze matki. Nawiązujesz do tego. A jak twoja matka przechodziła menopauzę? Nie opowiadała o tym szczegółowo, ale widziałam po niej, że jest podirytowana, nerwowa i ma uderzenia gorąca do głowy. No widzisz, pewnie nie zwracała uwagi na to, jak się odżywia i jaki prowadzi styl życia. A tymczasem natura wyposażyła nas w naturalne fitoestrogeny, których ilość w naszym organizmie może się już zmniejszać, ale możemy je sobie dostarczać z pożywienia. Dlatego tak lubię pisać książki o zdrowym odżywianiu i czytać je, a także rozmawiać ze starszymi ludźmi o tym, co kiedyś jadano. A szczególnie na wsi. I okazuje się, że na przykład siemię lniane było w wiejskich domach w codziennym użyciu. Robiono z niego napoje, smażono wszystko na lnianym oleju, spożywano wszystkie rośliny strączkowe. Mięso było zarezerwowane tylko od wielkiego święta. A my teraz jemy zdecydowanie inaczej. Japonki chociażby jedzą dużo tofu i produktów z soi, z których czerpią te ważne fitoestrogeny. Im bardziej jesteśmy oddalone od natury, tym trudniejsza bywa menopauza. A jak się do niej przybliżamy, to menopauzę możemy przejść łatwo i lekko. Ciekawe, jak do tego doszłaś. Nie jesteś przecież ani lekarzem, ani zielarką. Bo ten temat zafascynował mnie już dawno temu. Odkrywałam go jak nowy kontynent. Chciałam zrozumieć istotę procesu przekwitania, bo nie możemy przecież udawać, że go nie ma. Jeżeli coś chcemy poznać, musimy temu się przyjrzeć dokładnie i odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego pewne rzeczy się dzieją i jak to wygląda w różnych kulturach. Co więc robić, żeby menopauza nie rujnowała kobietom psychiki? To nie menopauza, to my sobie rujnujemy psychikę, bojąc się jej. Menopauza często jest wybuchem wszystkiego, co zrobiłyśmy sobie wcześniej fizycznie i psychicznie. To wołanie o pomoc, o uwagę i o zmianę stylu życia. A emocjonalność, to, co mamy w głowie, wpływa na fizjologię. Dlatego tak interesowały mnie różnice kulturowe. Studiowałam kulturoznawstwo, więc antropologia kultury nie była mi obca. I bardzo wiele mi to w życiu dało. Dzięki niej zrozumiałam, że żyjemy w pewnym systemie, który sami stworzyliśmy. I mamy wybór: przyjąć go albo zmienić. A ja mam naturę buntownika, który nie godzi się na wszystko bez szukania alternatywy. Bo przecież zawsze można coś zrobić inaczej. No dobrze, a jak Ty zmieniłaś swoje życie? Dla mnie najważniejsze jest słowo akceptacja. Trzeba zaakceptować, że na pewnym etapie życia rzeczywiście się zmieniamy fizjologicznie i fizycznie. Ale nie traktujmy owulacji jako manifestacji kobiecości. To tylko jeden z etapów, jakie w życiu przechodzimy. A pomyśl, ile jeszcze czeka nas lat po menopauzie. Moje podejście do długości życia się zmieniło, kiedy zaczęłam się nad tym wszystkim zastanawiać. Jak mówi Martyna Wojciechowska, nie musimy żyć 80 lat, ale nawet 125. Nie ma takiego powodu, abyśmy nie żyły o wiele dłużej, jeżeli mamy na to ochotę, chcemy w siebie zainwestować. Nasza płodność i prokreacja to tylko epizod. Ale postrzegamy ją jako manifest młodości. No właśnie, bo tak się ludzie umówili. A młodość to przecież nie tylko fizjologia czy wygląd. Znam kobiety 20-, 30-letnie, które myślą w spróchniały sposób, nie mają w sobie entuzjazmu, woli zmian i odkrywania. Uważam, że młodość to otwartość na zmiany, a one są w naszych głowach. Zawsze jest coś do odkrycia. Nawet, jak się ma 200 lat. Menopauzę więc trzeba traktować jako czas zmiany, która wymaga od nas akceptacji. Jeżeli mamy w tym okresie wyzwania emocjonalne, to trzeba się im przyjrzeć. Jak? No chociażby, przez praktykowanie jogi, jak ja to robię. Przez medytację i przez potrzebę zrozumienia, o co w tym wszystkim chodzi. Trzeba poprawić głównie relacje samej ze sobą. I nauczyć się słuchać własnego ciała, a także je akceptować. I ja ten proces przeszłam. A seksualność w okresie menopauzy, też się zmienia? To prawda, że mamy wtedy mniejszą ochotę na seks i przechodzimy w związku z tym przez różne trudne momenty. Ale trzeba szanować samą siebie i słuchać głosu swojego ciała. Nie istniejemy tylko po to, żeby spełniać zachcianki mężczyzn. Przez wiele lat mówiło się, że mężczyzna ma swoje potrzeby, a kobieta powinna na nie odpowiadać. A teraz trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, jakie są moje potrzeby i czego ja potrzebuję w związku z tym. Nie musimy żyć w systemie patriarchalnym, który zmuszał kobiety do gotowości w każdej chwili i dawał nam poczucie, że jesteśmy tyle wartre, ile nasza atrakcyjność i seksowność. Powiedzmy sobie szczerze, że związek nie opiera się tylko na seksie. I może być jeszcze bardziej scementowany, nawet jeżeli potrzeby seksualne się zmieniają. Podobnie dzieje się zresztą u kobiet w okresie ciąży czy połogu. Ale co na to mężczyźni? Uważam, że kobieta w okresie menopauzy jest darem dla mężczyzny, który też musi zmieniać się i przechodzić na wyższy etap rozwoju. Szanowanie potrzeb drugiego człowieka to wyższy rodzaj uczucia. A my - ludzie - musimy uczyć się kontrolowania wszystkich naszych popędów. A poza tym mężczyzna, który w starszym wieku chce uprawiać taki seks, jaki w młodości, okrada sam siebie z energii życiowej. Ludzie często o tym nie wiedzą, że do wytworzenia spermy w starszym wieku organizm męski musi pobrać składniki aż ze szpiku kostnego. Być może dlatego mężczyźni krócej żyją, bo mają wpojone, że ich męskość jest związana z aktywnością seksualną. A to przecież nieprawda. Aktywność seksualna w naszej cywilizacji jest chora, to karykatura tego, czym powinna być. Bliskość między kobietą a mężczyzną nie polega przecież głównie na seksie i musimy sobie to jasno powiedzieć i się tego nauczyć. Oboje partnerzy powinni przechodzić podobne etapy rozwoju. Gdyby mój mężczyzna traktował mnie jako rzecz do zaspokajania swoich potrzeb seksualnych, to na pewno na chciałabym z nim być. Jestem wspanialszym człowiekiem niż ciałem. I mój głos jest ważny. Rozmawiasz ze swoim partnerem czasem o menopauzie? Oczywiście. Mój mąż był pierwszy, który się o tym dowiedział. Tak samo, jak pierwszy dowiedział się, że jestem w ciąży. To najdroższy dla mnie człowiek, mój partner, mąż, kochanek i przyjaciel. A związek nasz polega na tym, że ze sobą rozmawiamy, chcemy wspólnie dojrzewać do nowych wyzwań życiowych. Kobieta nie powinna udawać przed mężczyzną, że nic się nie dzieje i tylko ona ma jakieś problemy. Otwartość i rozmowy łączą, a zatajanie dzieli. A na czym polega kobiecość po menopauzie? Kobiecość to temat, który tak naprawdę dopiero niedawno odkryłam. I odkrywam go cały czas. Czy kobiecość to tylko atrakcyjność i seksualność? Oczywiście to jest bardzo ważne, bo dodaje światu koloru, ale kobiecość to również, a może przede wszystkim, otwartość na drugiego człowieka. Dawanie i szukanie wsparcia. Przecież to na nas się opierają przyszłe pokolenia, które będą wspierać następne. Wiele kobiet mówi, że menopauza to wspaniały etap w ich życiu, bo już się nie boją ciąży i przemijają miesiączkowe napięcia. To prawda, wolę uderzenia gorąca niż miesięczne okresy (śmiech). I nie ma się czego bać. Trzeba po prostu zaakceptować ten nowy, wspanialszy etap w życiu. Powiedziałabym nawet, że to etap mistrzowski, bo nic go już nie obciąża. W Twojej książce znajduje się wiele porad. Na przykład, w jakie kolory się ubierać z biegiem czasu. Tak, bo wibracje kolorów mogą na nas wpływać pozytywnie albo negatywnie. Moja szafa była kiedyś czarna, ale teraz staje się coraz bardziej kolorowa. Na menopauzę wpływa też aromaterapia i homeopatia. Testowałam ją i doznania były dla mnie szokujące. Na przykład uderzenia gorąca do głowy przechodziły mi po pięciu minutach od zażycia leku homeopatycznego, mijała nadpobudliwość i stany lękowe. To znacznie lepsze od terapii hormonalnej, która jest bardzo ryzykowna. Odradzasz plastry? Tak, bo sztuczne hormony są o wiele bardziej szkodliwe dla organizmu niż uważało się kiedyś. Prowadzą do raka piersi albo raka macicy. Nasz organizm broni się przed nimi, bo już tych hormonów nie potrzebujemy, a przyjmowanie ich to pogwałcenie natury. Naturę trzeba przede wszystkim szanować. I nie koncentruj się na tym, co tracisz, tylko co zyskujesz. Twoja książka ukazała się niedawno. Czy już jakieś kobiety do Ciebie pisały po jej przeczytaniu? Tak. Jedna napisała, że uratowałam jej życie właśnie tą książką. Dziękowała mi, że pokazałam jej inną drogę. Inna napisała, że przywracam kobiecość kobietom i że powinnyśmy się rozwijać we wszystkich aspektach życia. Stałaś się specjalistką od kobiet. Nie wiem, czy tak to nazwać, bo bardziej chodziło mi o to, żebym bardziej zrozumiała siebie, swoje ciało i swoją duszę, i dopiero tym zrozumieniem pomogła innym kobietom. A wiem, że pomagając sobie, pomagam też każdemu, kto tego potrzebuje. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Książka Agnieszki Maciąg „Menopauza. Podróż do esencji kobiecości” ukazała się w czerwcu 2020 r. Agnieszka Maciąg przyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską, że przeszła już menopauzę:
Dzień Matki 2021! Ona i on, a między nimi wielkie uczucie, czyli matki i synowie w sesjach VIVY!
Na kogo wyrośli synowie gwiazd, co robią i jak dziś wyglądają ich rodzinne relacje? „Kochaj syna do 5. roku życia jak księcia, od 5. do 15. jak niewolnika, a od 15. jak przyjaciela...”, powiedziała Małgorzata Pieczyńska, mama Victora. Znane mamy i ich synowie przez lata występowali na łamach VIVY! Z okazji Dnia Matki przypomnijmy czułe zdjęcia z rodzinnych sesji.
Zobacz najpiękniejsze sesje VIVY! 2020 roku!
Rok 2020 zbliża się ku końcowi. Dla wszystkich był to trudny i wymagający czas, ale każdy z nas żyje nadzieją, że nadchodzące miesiące będą dużo lepsze. ,,Teraz wszyscy mamy przejściowy czas, ale wierzymy, że wszystko obróci się na lepsze i że 2021 rok będzie cudowny. A na pewno dużo lepszy niż ten", mówił nam Rafał Szatan. Najpiękniejsze sesje VIVY! 2020 W ciągu dwunastu miesięcy stworzyliśmy 25 wyjątkowych numerów magazynu VIVA! Nie brakowało poruszających wywiadów, wyjątkowych historii i niepowtarzalnych emocji uchwyconych w kadrze przez cudownych fotografów. Przed obiektywem stanęli znani i lubiani, m.in: Maryla Rodowicz, Basia Kurdej-Szatan i Rafał Szatan z dziećmi, Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan z Heniem, Tadeuszem i Stanisławem, Martyna Wojciechowska, Ewa Chodakowska, Monika Olejnik, Dorota Wellman, Paulina Krupińska-Karpiel... Dla naszych Czytelników przygotowaliśmy podsumowanie najpiękniejszych sesji VIVY! 2020 roku. Kto pojawił się na naszych łamach?
Agnieszka Maciąg: ,,Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie!"
Jak udało jej się odnaleźć radość życia?
Agnieszka Maciąg podkreśla, że pandemia nie zmieniła jej życia. Sama dokonała tego 14 lat temu. „W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie”, mówi w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Czas poświęca rodzinie – mężowi i córeczce. Dziś jest szczęśliwa, ale potrzebowała czasu, by odnaleźć to uczucie. ,,Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie!", dodała Agnieszka Maciąg w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w nowej VIVIE! Jak wyglądała jej droga? W przewidywaniu tego, co może się wydarzyć, zmieniłaś swoje życie już wiele lat temu? Porzuciłaś świat mody, salony, blichtr… To prawda, choć przecież nie wiedziałam, że świat, jaki znaliśmy dotychczas, rozpadnie się jak domek z kart. Po prostu kierowałam się intuicją i wewnętrznym głosem, mądrością. To ona mnie popychała w odpowiednim kierunku. Dzięki temu cudownie żyję od czasu, kiedy zrezygnowałam z kariery modelki i pracy w telewizji. Zobacz, jak wiele pięknych książek napisałam, które tak bardzo pomagają innym ludziom. Policzmy. Dziesięć już jest i jeszcze dwie czekają na wydrukowanie. Czułam wewnętrzną pasję, zapał, a nawet presję, aby pisać i dzielić się z ludźmi tym, co tak bardzo uzdrowiło moje życie. To nie były kalkulacje biznesowe, ale moje wewnętrzne wołanie. Często zmieniałam tematykę książek. Najnowsza to „Słowa mocy”. Nie była w planach! Miałam podpisaną umowę na książkę ze zdrowymi przepisami na potrawy dla dzieci, ale pewnego ranka poczułam, że teraz muszę napisać zupełnie inną książkę, która doda kobietom siły. Pisałam ją niemal w amoku, wstawałam o czwartej rano, ogarniałam małe dziecko, dom, pomagałam mamie i w każdej chwili pisałam. Pytałam samą siebie, kiedy wreszcie odpocznę, ale mój wewnętrzny głos odpowiadał, że to nie czas na odpoczynek. Z tej pasji powstała książka, która niesamowicie wspiera ludzi w tym trudnym czasie – a ja mogę teraz trochę odpocząć. Czasem, kiedy odpuścimy naszą wizję, nasze plany i pozwolimy się poprowadzić, wtedy wszystko dzieje się płynnie, wręcz magicznie. View Burdaffi on the source website Jesteś szczęśliwa? Oczywiście! Nawet bardzo! Każdy człowiek, który jest na ścieżce swojego serca i powołania, jest głęboko szczęśliwy, niezależnie od tego, co dzieje się ze światem zewnętrznym. Pamiętam mój początek, który nie był łatwy. To był rok 2006. Mój tata umarł na raka, przeżywałam kryzys w małżeństwie, nie widziałam sensu w pracy i byłam chronicznie chora. Nie chciało mi się żyć. Ten kryzys spowodował, że padłam na kolana i zaczęłam modlić się o pomoc. Wcześniej studiowałam psychologię i miałam wrażenie, że o wszystkim wszystko już wiem. A jednak kompletnie nie umiałam poradzić sobie ze sobą. Byłam przepełniona lękiem, załamana. Ale ta modlitwa otworzyła przede mną nowe życie! Dzisiaj akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje mądrość i sens. Wszystko jest ważną i potrzebną lekcją. A co wtedy zrobiłaś? Pojechałam sama na Korfu. Szukałam natury, spokoju i wytchnienia, a trafiłam w turystyczne miejsce pełne krzyków… Myślałam, że oszaleję! Położyłam się wymęczona na leżaku. Nie miałam nawet siły, aby czytać. Leżałam w cieniu oliwnych drzew, słuchając muzyki relaksacyjnej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to była naturalna medytacja. Leżałam tak przez trzy dni, z przerwami na posiłki i sen. Trzeciego dnia, pod wieczór, stało się coś niesamowitego. Zdjęłam słuchawki, usiadłam na leżaku i spłynęła na mnie nieopisana błogość. Poczułam przypływ szczęścia, którego nie sposób wyrazić! A przecież nic się nie zmieniło. Mój związek nadal był w kryzysie, a ja nadal miałam te same problemy. Zmiana zaszła we mnie. Niesamowita, radykalna! Czułam, że wszystko jest jednością – woda, drzewa, wiatr, słońce i wszyscy ludzie, którzy wokół mnie krzyczą i śmieją się! Przestali mnie irytować – cieszyło mnie życie we mnie i wokół mnie. Szukałam tego szczęścia w świecie zewnętrznym – w mojej urodzie, w sukcesach, w podziwie adoratorów, a moja wewnętrzna samotność, ból i pustka ciągle rosły. Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie! View Burdaffi on the source website I to był dla Ciebie szok! I to jaki! Ale chciałam to uczucie na zawsze w sobie zatrzymać – nie mogłam przecież leżeć na plaży na Korfu przez całe życie. Musiałam wrócić do Warszawy, do nastoletniego syna, do obowiązków. Prosiłam: „Boże, pomóż mi! Daj mi narzędzie, abym mogła codziennie doświadczać tej pełni i radości, ponieważ wiem, że to jestem prawdziwa ja!”. I przyszło do mnie wsparcie w postaci jogi i medytacji, ludzi, warsztatów, książek. Jak pilna uczennica uczyłam się wszystkiego, krok za krokiem i zmieniałam siebie. Wkrótce napisałam pierwszą książkę pod tytułem „Smak życia”. Ona była nie tylko o gotowaniu, ale celebrowaniu prostoty, natury, czerpaniu radości z życia w chwili obecnej. Przed 2006 rokiem bałam się dosłownie wszystkiego – kładąc się spać, bałam się o zdrowie, o życie, bałam się katastrof naturalnych, wojny, starości, kryzysów ekonomicznych. Byłam jednym wielkim lękiem. W procesie przemiany krok za krokiem uczyłam się panować nad umysłem i emocjami. Uczyłam się zarządzać istotą, którą jestem, i dokonywać wyborów – jak chcę się czuć, na czym koncentruję uwagę, czemu poświęcam energię. Uczyłam się, jak sprawić, aby nie miotały mną wydarzenia świata zewnętrznego, nad którymi nie mam kontroli. Piękne to, co mówisz. Ale jak w sobie obudzić ten mechanizm zaufania? Jak uzyskać spokój w czasach zarazy? Kiedy wierzymy, że jesteśmy wyłącznie naszym umysłem i ciałem, czyli naszym ego, ciężko jest pomóc. Ego jest nietrwałe, dlatego nieustannie się boi. Szuka sławy, bogactwa, aprobaty, aby wypełnić swoją pustkę. Dusza jest wieczna, wszystko posiada, niczego nie potrzebuje i nie boi się niczego. Bez połączenia ze swoją duchowością nie znajdziemy poczucia bezpieczeństwa. W świecie materii wszystko jest nietrwałe i nieprzewidywalne. Dlatego teraz jest tak ważne, aby nauczyć się bezpośredniego kontaktu ze swoją duchowością. Ksiądz za nas tego nie załatwi ani żaden inny człowiek. Nawet oni muszą sami sobie poradzić ze sobą i swoimi problemami. To jest nasza praca, nasze zadanie i temu służy obecna pandemia, aby ludzie zaczęli się rozwijać! Świat duchowy wpływa na świat materii. Możesz mi dać przykład, jak to działa w praktyce? Kiedy moja mama zachorowała, lekarze mówili, że nie będzie chodzić. Helenka miała dwa latka. Zajmowałam się nią i mamą, podczas gdy reszta rodziny była daleko. Mój mąż Robert często wyjeżdżał. Zostawałam sama, odnosząc wrażenie, jakbym dźwigała na barkach cały świat. Byłam zmęczona i przestraszona. No i jeszcze miałam podpisany kontrakt na książkę, którą powinnam była pisać codziennie. A jak to robić, gdy muszę gotować, prać, sprzątać, jeździć po leki, wzywać lekarzy? Padłam na kolana i powiedziałam: „Boże, pomóż mi, jak mam sobie z tym poradzić?”. I wtedy usłyszałam: „Masz wszystkie narzędzia, więc z nich korzystaj!”. Wow! Nie stał się cud. To ja miałam nad sobą pracować, aby cudu dokonać! Zaczęłam od tego, że zmieniłam sposób myślenia – przestałam przejmować się tym, co mówi lekarz. To była jego wizja, szanuję ją, ale ja stworzyłam inną, lepszą. Zaczęłam potężną pracę duchową. Pomimo tego, co było „realne”, co mi mówiono i co widziałam na własne oczy, zaczęłam wyobrażać sobie inny scenariusz. Oczami wyobraźni widziałam, że moja mama jest zdrowa i krząta się samodzielnie po własnym mieszkaniu. To mi dało siłę, abym zaczęła motywować mamę do pracy nad sobą, bo ona również musiała uwierzyć, że to możliwe! Nasza praca trwała kilkanaście miesięcy, ale stało się tak, jak sobie wyobrażałam! Mama stała się samodzielna i krzątała się po swoim mieszkaniu! Cały wywiad w kioskach od 14 maja. Nowa Viva! dostępna jest także online KLIKNIJ TUTAJ
Agnieszka Maciąg: „Kochani, jeszcze będzie pięknie, cudownie, najpiękniej”
Jak radzi sobie z pandemią koronawirusa?
Podkreśla, że pandemia nie wywróciła jej życia do góry nogami i nie była dla niej rewolucją. Już jakiś czas temu odnalazła duchową harmonię i wewnętrzny spokój. Wierzy, że wszystkie doświadczenia są dane w jakimś celu i nawet z najtrudniejszej sytuacji możemy wyjść obronną ręką, silniejsi i bardziej pewni kierunku, w którym chcemy podążać. W najnowszej VIVE! Agnieszka Maciąg mówi o szczęściu na przekór światu, odnajdywaniu duchowej równowagi i nadawaniu sensu w najbardziej ekstremalnych sytuacjach. Agnieszka Maciąg o pandemii koronawirusa i odnajdywaniu równowagi W wyjątkowej sesji, zrealizowanej przez jej męża, wybitnego fotografa Roberta Wolańskiego, Agnieszka Maciąg pozuje m.in. w maseczce ochronnej. Tytuł rozmowy „świat bez maski” odnosi się do sytuacji na świecie: mrocznych stron pandemii, ale przede wszystkim jej wymiaru egzystencjalnego i tego, jak poradzić sobie w tej trudnej sytuacji. „Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo...”, podkreśla w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. W powyższym wideo przekonuje natomiast, że „jeszcze będzie pięknie i cudownie”. My również nie mamy co do tego wątpliwości! Pełna rozmowa z Agnieszką Maciąg dostępna w nowej VIVIE!, która ukazała się na rynku 14 maja, także na w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl.
„Jest ciekawa świata, niezwykle kreatywna”. Córeczka Agnieszki Maciąg ma już osiem lat!
Bohaterką nowego wydania magazynu Viva! jest Agnieszka Maciąg. Joginka, autorka książek i była modelka rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o tym, jak wygląda jej życie w czasach pandemii koronawirusa. ,,Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”, mówi. Gwiazda od wielu lat stara się żyć w zgodzie z samą sobą. Porzuciła świat mody, salony, blichtr… Każdą wolną chwilę spędza ze swoją pociechą i mężem, wybitnym fotografem - Robertem Wolańskim. Ich córeczka, Helenka ma już osiem lat. Mamę i córkę łączy wspaniała więź! Agnieszka Maciąg o relacji z córką w VIVIE! Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. Doceniam stan świadomości, który osiągnęłam. Dziękuję mojemu wewnętrznemu głosowi, mojej intuicji, której zaufałam i która mnie tak pięknie prowadziła przez ostatnich 14 lat. Każda kobieta posiada w sobie ten głos mądrości, ale trzeba nauczyć się go słuchać. W mojej książce „Pełnia życia” napisałam: „Nieważne, w jakim świecie żyjesz, ważne, jaki świat żyje w tobie”. Więc widzisz, mimo tego, co dzieje się na zewnątrz, mój świat jest nadal piękny. View Burdaffi on the source website A jak Ty i Twój mąż znosicie bycie razem przez 24 godziny? Wiele małżeństw przeżywa teraz kryzys, bo okazało się, że nie potrafią być ze sobą. My ten kryzys mamy już za sobą. Przeszliśmy go ponad 15 lat temu. Wiele nas nauczył i dzięki niemu stworzyliśmy mądry, pełen miłości i bliskości związek. A to się nie zdarza samo, to jest proces, który wymaga zaangażowania i przemiany. Opisałam to w książce „Miłość. Ścieżki do wolności”. Jesteśmy razem już 25 lat i uwielbiamy być ze sobą. Ciągle jest nam siebie mało. Jak któreś z nas wychodzi na zakupy, to za sobą tęsknimy. Idealnie do siebie pasujemy, szanujemy siebie i wspieramy, mamy podobne poczucie humoru. Nie tylko się kochamy, ale również przyjaźnimy i lubimy. Mówisz to tak, jakby koronawirus Ciebie w ogóle nie dotyczył… Zawsze są jakieś bakterie, wirusy i grypy, każdego roku. To jest część naszego życia. Od lat dbam o siebie i wypracowałam mocny układ odpornościowy. Ja się nie boję. Lęk nie wnosi nic pozytywnego. Wykazują to badania naukowe, mówią o tym lekarze. Wierzę w fenomen ludzkiego ciała. Nie czekam też na szczepionkę cud, która uratuje mnie przed wszystkimi wirusami i bakteriami świata, bo to jest niemożliwe. Jeśli zaszczepię się na koronawirusa, to za chwilę pojawi się coś innego. To jest błędne koło. Aby z niego wyjść, trzeba zadbać o swoje zdrowie i odporność. Codziennie piję olej z czarnuszki, do potraw dodaję kurkumę, pijemy napar z pokrzywy, robię syrop z mniszka, przyjmuję propolis. Natura jest fenomenem! Kiedyś ciągle chorowałam, brałam antybiotyki nawet kilkanaście razy w roku. Od 14 lat wzmacniam i leczę się naturalnie, nie używam chemii i ze schorowanej osoby stałam się okazem zdrowia. Do tego stopnia, że w wieku 43 lat Helenkę urodziłam w domu! W przewidywaniu tego, co może się wydarzyć, zmieniłaś swoje życie już wiele lat temu? Porzuciłaś świat mody, salony, blichtr… To prawda, choć przecież nie wiedziałam, że świat, jaki znaliśmy dotychczas, rozpadnie się jak domek z kart. Po prostu kierowałam się intuicją i wewnętrznym głosem, mądrością. To ona mnie popychała w odpowiednim kierunku. Dzięki temu cudownie żyję od czasu, kiedy zrezygnowałam z kariery modelki i pracy w telewizji. Zobacz, jak wiele pięknych książek napisałam, które tak bardzo pomagają innym ludziom. Cały wywiad w kioskach od 14 maja. Nowa Viva! dostępna jest także online KLIKNIJ TUTAJ View Burdaffi on the source website
7 wskazówek życia w pandemii według Agnieszki Maciąg
Joginka, autorka książek, była modelka o tym jak przeżyć trudny czas i jak sprawić, by stał się wartościowy
Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami i o siedmiu zasadach, które pomogą nam przetrwać trudny czas Agnieszka Maciąg opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Cały wywiad w najnowszym numerze VIVY! 1. Bez używek! Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo. Potrzeba wewnętrznej siły, aby nie załamać się, nie rozpić i nie popaść w depresję. (…) Dobrze by było, gdyby ludzie, zamiast osłabiać siebie żywnością i używkami, zaczęli zdrowo żyć i zdrowo się odżywiać. 2. Bez lęku. Zrobiłam na Instagramie hashtag #życiebezlękuzagnieszkąmaciąg, bo wiem, że najważniejszy będzie teraz optymizm i zaufanie. Nie możemy dać się zastraszyć! A może to wszystko dzieje się właśnie po to, żebyśmy się tego nauczyli? 3. Dbanie o siebie. Zawsze są jakieś bakterie, wirusy i grypy, każdego roku. To jest część naszego życia. Od lat dbam o siebie i wypracowałam mocny układ odpornościowy. Ja się nie boję. Wierzę w fenomen ludzkiego ciała. Nie czekam też na szczepionkę cud, która uratuje mnie przed wszystkimi wirusami i bakteriami świata, bo to jest niemożliwe. 4. Naturalne metody. Trzeba zadbać o swoje zdrowie i odporność. Codziennie piję olej z czarnuszki, do potraw dodaję kurkumę, pijemy napar z pokrzywy, robię syrop z mniszka, przyjmuję propolis. Natura jest fenomenem! Kiedyś ciągle chorowałam, brałam antybiotyki nawet kilkanaście razy w roku. Od 14 lat wzmacniam i leczę się naturalnie, nie używam chemii i ze schorowanej osoby stałam się okazem zdrowia. 5. Kontakt z duchowością. Teraz jest tak ważne, aby nauczyć się bezpośredniego kontaktu ze swoją duchowością. Ksiądz za nas tego nie załatwi ani żaden inny człowiek. Nawet oni muszą sami sobie poradzić ze sobą i swoimi problemami. To jest nasza praca, nasze zadanie i temu służy obecna pandemia, aby ludzie zaczęli się rozwijać! Świat duchowy wpływa na świat materii. View Burdaffi on the source website 6. Bez złych wiadomości. Słyszę te wszystkie przepowiednie ekonomistów o kryzysie gospodarczym, o spustoszeniu wywołanym przez COVID-19. Bombarduje nas negatywna energia… Ale czy umiemy zarządzać naszymi myślami, nastrojami i energią? Czy pozwolimy, aby miotały nami czarne wizje? Możemy, ale ja wybieram to, co daje mi siłę i zdrowie, a więc spokój i zaufanie. Nie słucham na okrągło wiadomości. Najgorsze, co możemy dla siebie zrobić, to z samego rana podłączyć się do wiadomości przez media społecznościowe, telewizję czy radio. Rano powinniśmy zasilić się tym, co pozytywne. Dlatego najważniejszym elementem „nowej normalności” powinna być codzienna medytacja. Badania naukowe potwierdzają, że osoby, które codziennie rano medytują, są zdrowsze, spokojniejsze, realizują swoje cele i cieszą się wyższą jakością życia. Medytacja to w tych czasach podstawowe BHP przetrwania. 7. Czas na przemyślenia. Moja złota zasada mówi: „Żyj jednym dniem na raz”. Ogarnij dzisiejszy dzień. To wystarczy. Nie ma sensu bawić się w przewidywania, bo przyszłość może nas zaskoczyć. Mamy co jeść, mamy dach nad głową. To są wielkie dary! Niektórzy tracą pracę, ale to też dzieje się po coś. Kiedy tracimy pracę, warto się zastanowić, czy tę pracę kochaliśmy, czy wnosiła coś dobrego, czy była zgodna z naszym powołaniem? Zwykle najgorsze rzeczy w życiu prowadzą do najlepszych rzeczy w życiu. Pandemia pozwala odpowiedzieć sobie na pytania, które dotyczą pracy, związków i tego, co robi człowiek z naszą planetą. Z szalonego pędu zwykle zatrzymuje ludzi choroba, wypadki. Teraz jest zatrzymana cała ludzkość – nie bez powodu. Potrzebujemy tego, by kilka spraw przemyśleć. Nie możemy kupić szczęścia, kupując sobie drogie buty od modnego projektanta. Cały wywiad z Agnieszką Maciąg w najnowszym numerze VIVY!. Dostępny także tutaj. View Burdaffi on the source website
„Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją...”, mówi Agnieszka Maciąg
Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, jak udało jej się zmienić swoje życie i czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami, z Agnieszką Maciąg rozmawia Krystyna Pytlakowska. Nowy numer VIVY! pojawi się punktach sprzedaży w całej Polsce już 14 maja, także na w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl View Ediplayer on the source website Agnieszka Maciąg w VIVIE! Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. [...] [...] Medytacja chroni przed wirusem? Z całą pewnością podniesie twoją odporność i nastrój, a to uchroni cię przed wirusem. Czytałam wywiad z rosyjskim naukowcem, który podkreśla, jak nasze nastawienie wpływa na naszą fizjologię. Prowadzono badania z ludźmi, którzy stracili pracę. Byli załamani, ich odporność spadła, często chorowali, odnotowano wśród nich bardzo wysoką śmiertelność bez żadnych racjonalnych powodów. Naukowcy odkryli, że lęk i frustracja zniszczyły ich, dosłownie. Dlatego trzeba dbać o kontrolowanie swoich emocji, bez używek! Idealnie służy temu joga i medytacja. Widzę to po sobie i po wielu osobach, które znam. Ale powiedz mi, jak polubić życie w izolacji i samotności? W czasie mojego kryzysu uczyłam się być szczęśliwa sama ze sobą. Zabierałam samą siebie na randki. Przestałam czekać, aż pojawi się ktoś lub coś, co mnie uszczęśliwi. Nawiązałam ze sobą piękną, głęboką relację, a dzięki temu mogłam stworzyć dobre, zdrowe relacje z innymi ludźmi! Nie wszystkie dni są łatwe, a ja wtedy zastanawiam się: „Co mogę zrobić najlepszego z tym, co mam tu i teraz”. W mojej książce napisałam: „Zamiast koncentrować się na problemie, skoncentruj się na rozwiązaniu”. To pierwsze dobija i podcina skrzydła, to drugie wnosi siłę, moc i odkrywcze pomysły! [...] A co, Twoim zdaniem, zdarzy się po pandemii? To dobre pytanie. Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo... [...] Co jeszcze w nowej VIVIE! 9/2020? Były terapeuta i wydawca, dziś przedsiębiorca i profesor honorowy Szkoły Biznesu Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadzi autorską Akademię Psychologii Przywództwa. Jacek Santorski w rozmowie z Beatą Nowicką zastanawia się, co nam pomoże przetrwać czas zarazy i nie zwariować. I jaki świat nas potem czeka? Dewastacja przyrody, dehumanizacja życia, niepohamowana żądza posiadania... Natura powiedziała: STOP. Specjalnie dla VIVY! pisze Beata Pawlikowska. Młynarska, Olejnik, Rodowicz, Rusinek, Wojciechowska... Co pomaga im przetrwać trudny czas pandemii? Jak domowa izolacja wpływa na ich relacje z bliskimi, hierarchię wartości? A także historia miasta, w którym życie mieszkańców determinuje kolor aplikacji. Zielony oznacza – jesteś zdrowy, możesz podróżować i chodzić do pracy. Żółty i czerwony – obostrzenia. Tak wygląda Wuhan po pandemii.
Agnieszka Maciąg skończyła 50 lat! Przypominamy najważniejsze momenty z jej życia i kariery
Była modelką, dzisiaj radzi innym, jak pięknie żyć
Agnieszka Maciąg miesiąc temu skończyła 50 lat. Właśnie wydała swoją kolejną książkę Miłość. Ścieżki do wolności. Sama napisała o niej: „KOCHAJ. ŻYJ MIŁOŚCIĄ. BĄDŹ MIŁOŚCIĄ. Od 24 lat jestem w szczęśliwym związku. Jego punktem zwrotnym był kryzys, który przeżyliśmy trzynaście lat temu. Mogliśmy wtedy oddalić się od siebie, rozstać się, stworzyć nowe związki, ale wybraliśmy inaczej – weszliśmy na drogę rozwoju i głębszej miłości. Teraz cieszymy się bliskim, radosnym, dojrzałym związkiem, którego wspaniałym owocem jest nasza ukochana córeczka Helenka. Dziś pragnę pomóc Ci zajrzeć w swoje serce i podążyć za jego głosem. To Ty jesteś centrum Twojego wszechświata. Twoja wartość nie jest uzależniona od mężczyzny, pracy czy czegokolwiek innego. W Tobie jest wszystko. Pragnę, byś stała się istotą emocjonalnie niezależną. Byś mogła dawać miłość i dzielić się miłością tak, jak tego pragniesz. Byś mogła żyć miłością również wtedy, gdy jesteś sama – bo nawet kiedy jesteś sama, nie jesteś samotna. Możesz kochać i dzielić się miłością na wiele sposobów. Twoje serce Cię poprowadzi. Jak kochać, jak żyć miłością, jak tworzyć trwałe i wartościowe relacje z samą sobą, z partnerem, z dziećmi, z rodziną i z otaczającym światem – o tym piszę w mojej najnowszej książce. Dołącz do mnie w przepięknej podróży do źródła miłości”. Agnieszka Maciąg - kariera Zanim zaczęła pisać książki (ta jest ósma), w latach 90 była jedną z najpopularniejszych i najpiękniejszych polskich modelek. Jako jednej z nielicznych udało jej się zrobić karierę za granicą. Pracowała w Mediolanie, Paryżu, przez rok mieszkała w Nowym Jorku. Można ją było zobaczyć na wybiegach największych domów mody. A potem Agnieszka Maciąg zaszła w ciążę i wróciła do Polski, by tu urodzić syna. W polskich pokazach chodziła przez wiele lat, ale to już nie moda stała się jej chlebem codziennym, a show-biznes. Prowadziła programy telewizyjne, była dyrektorem artystycznym Vistuli, nagrała płytę „Marakesz 5:30” i wydała tomik wierszy „Zielone pantofle”. Agnieszka Maciąg - kariera pisarki Kieruje się w życiu cytatem Ericha Fromma: „Szczęście nie jest dziełem przypadku ani darem bogów. Szczęście to coś, co każdy musi sam wypracować”. Od lat więc pracuje na swoje szczęście, które znalazła poza showbiznesowym światem. „Kiedyś chodziłam po wybiegach, nosiłam najpiękniejsze kreacje świata, byłam podziwiana, ale nie miałam nawet skrawka takiego poczucia szczęścia i sensu, jakie mam teraz”, mówiła w wywiadzie do VIVY! Zaczęła pisać książki, prowadzić bloga. Dla swoich czytelniczek stała się guru od dobrego życia. „Z osoby, która piła, paliła, późno chodziła spać, była pełna obaw i lęku stałam się całkowitą abstynentką, która wstaje między 4:30 a 5:00, ćwiczy jogę i robi w życiu fascynujące, ważne i potrzebne rzeczy”. Od 24 lat jest w szczęśliwym związku z fotografem Robertem Wolańskim, z którym ma córkę Helenę
Już za chwilę Walentynki 2022! Zobacz najpiękniejsze pary w sesjach VIVY!
Piękni, zakochani, zapatrzeni w siebie… Tworzą szczęśliwe związki, choć zdarzało się, że musieli pokonywać życiowe zakręty. Przez lata występowali na naszych łamach. Dzięki nim poznawaliśmy wszelkie odcienie miłości i podziwialiśmy wspaniałe sesje zdjęciowe. Lewandowscy, Maciąg i Wolański, Kożuchowska i Wróblewski, Szapołowska i Stępniewski... Oni gościli na łamach VIVY!. Jaka jest historia ich znajomości? Zapraszamy do wyjątkowej walentynkowej galerii!
„Dzieci to strzała, którą wysyłamy w przyszłość”. Najsłodsze dzieciaki gwiazd na okładkach VIVY!
W Dzień Dziecka przypominamy urocze okładki gwiazd z ich dziećmi. Gdy pojawia się dziecko, zmienia się cały świat. Agnieszka Maciąg, Olivier Janiak, Natasza Urbańska, Krzysztof Ibisz, Piotr Gąsowski, Marcin Prokop, Marta Wiśniewska, Kasia Kowalska, Dorota Gardias, Katarzyna Skrzynecka, Justyna Steczkowska , Jarosław Bieniuk, Piotr Kraśko i inni szaleją na punkcie swoich pociech i chwalą się nimi w VIVIE! Agnieszka Maciąg: Gdy urodziła się Helenka, założyłam dla niej zeszyt, w który wklejam zdjęcia i opisuję codzienne wydarzenia, uczucia, a zwłaszcza to, co Helenka mówi. Ten zeszyt to mój jeden wielki list do Helenki. Dostanie go, gdy będzie już dorosła. Będzie wiedziała, jak wiele radości wniosła do naszego życia. W naszej galerii, znajdziecie wyjątkowe sesje VIVY!, w których gwiazdy zapozowały wraz ze swoimi pociechami.
Dowbor, Kożuchowska, Figura... Te gwiazdy zostały mamami po 40-tce!
Dojrzałe macierzyństwo to znak naszych czasów
Niedawno Brigitte Nielsen, była żona Sylvestra Stallone'a, podzieliła z fanami szczęśliwą nowiną. 55-latka wkrótce po raz kolejny zostanie mamą! Dojrzałe macierzyństwo to już poniekąd znak naszych czasów. Z pewnością nie powinno wydawać się niczym zaskakującym, a tym bardziej szokującym. Jednak wciąż u niektórych osób wywołuje silne emocje. Które gwiazdy zostały mamami po czterdziestce? Cud późnego macierzyństwa Małgorzata Kożuchowska w wieku 43 lat powitała na świecie synka, Jana Franciszka. Aktorka długo starała się, by zajść w ciążę. Z badań wynikało, że miała dwa, trzy procent szans. W wywiadzie wyznała: „Ta wiadomość była jak najdroższy brylant. Ale początek był stresujący. Musiałam leżeć przez dwa miesiące. (...) Kiedy jesteś w ciąży, nie masz takich dylematów. Myślisz tylko, żeby nie popełnić żadnego błędu, żeby dziecko było zdrowe", wyznała. Co poczuła, gdy pierwszy raz zobaczyła synka? „Pewnie mówi tak każda matka, ale rzeczywiście mój synek był śliczny, proporcjonalny, choć malutki. Mogłam patrzeć na niego godzinami. Po chwili pojawia się pewność, że cokolwiek się nie wydarzy, już nigdy nie będę sama. I poczucie, że odtąd jestem za kogoś naprawdę odpowiedzialna”, dodała. „Pogodziłam się z tym, że nie będę miała więcej dzieci, ponieważ bezskutecznie staraliśmy się o nie przez kilka lat. Życie jednak jest nieprzewidywalne… Nie zaplanowałabym, że po czterdziestce urodzę córkę”, mówiła Agnieszka Maciąg we wzruszającej rozmowie o ciąży, cudzie narodzin i sile kobiecości w VIVIE!. Urodziła Helenkę w wieku 43 lat. Katarzyna Skrzynecka w jednym z wywiadów wyznała, że poroniła aż pięć razy. W końcu jej marzenie o powiększeniu rodziny spełniło się w 2011 roku. „Nigdy się nie poddałam. Urodziłam zdrową i pogodną córeczkę, mając skończone 40 lat. A ta mała kruszynka daje nam tyle radości, energii i sił witalnych, że oboje promieniejemy!”, mówiła nam. Po raz drugi matką w wieku 46 lat później została również modelka i aktorka Monica Bellucci. „Kobietom, które późno rodzą swoje pierwsze dzieci, tak jak ja, zawsze przypisuje się odwagę. Oczywiście to prawda, że im jesteś starsza, tym trudniej, tym większe ryzyko dla ciebie i dla dziecka. Ale nie czuję się odważna, czuję się po prostu szczęśliwa”, wyznała w wywiadzie dla Vanity Fair. Zobacz, kto jeszcze doświadczył cudu późnego macierzyństwa?
W HOTELU COLUMNA MEDICA można odnaleźć spokój dla ciała i ducha. Warsztaty z Agnieszką Maciąg
W HOTELU COLUMNA MEDICA można odnaleźć spokój dla ciała i ducha. Przekonały się o tym uczestniczki warsztatów z Agnieszką Maciąg i naturopatką Anną Ras-Menet. Weekend upłynął na wyjątkowych zajęciach jogi, medytacji, szczerych rozmowach. Zobacz też: Zadbaj nie tylko o swoje ciało, ale również o duszę. „Joga wieczorna dla każdego’’ Agnieszki Maciąg już w sprzedaży Panie miały też wykład o kosmetykach naturalnych i organicznych Naturativ, poprowadzony przez Panie Magdalenę Hajduk - właścicielkę marki NATURATIV i Renatę Piotrowską - Szefa Badań i Rozwoju z firmy NATURATIV. Prowadzące przygotowały dla wszystkich uczestniczek „naturalny butik’’ z kremami, balsami i olejkami. Uczestniczki mogły przetestować wszystkie kosmetyki wyłącznie z certyfikowanych, ekologicznych upraw. Kosmetyki tworzone są według rozpoznawalnych na całym świecie zasad certyfikacji NaTrue. Dzięki temu można być pewnym, że trzyma się w ręku produkt prawdziwie naturalny. Informacje o następnych warsztatach na www.urodazycia.pl. Przeczytaj też: Agnieszka Maciąg i Robert Wolański - 20 lat razem. Historia niezwykłej, choć czasem trudnej miłości
Edyta Herbuś ostatnio pokochała białego Mercedesa. Kto jeszcze uwielbia drogie auta?
„Uroda Życia” zaprasza na warsztaty z okazji Dnia Matki z Agnieszką Maciąg w ośrodku Columna Medica
TYLKO U NAS Agnieszka Maciąg wyznaje: „Z natury jestem choleryczką”. Modelka kończy dziś 48 lat
Dbaj o swoje ciało i naturalne piękno! „Uroda Życia” zaprasza na warsztaty z Agnieszką Maciąg
Zmęczenie, stres, zanieczyszczenie środowiska… Wyzwania codziennego dnia sprawiają , że zapominamy o tym jak ważne jest zdrowie i życiowa równowaga. Idealnym sposobem na wyrwanie się z rutyny i skupienie się przez chwilę na sobie są warsztaty prowadzone przez Agnieszkę Maciąg. W czasie trzydniowego pobytu w hotelu Columna Medica Agnieszką Maciąg podzieli się z uczestnikami zajęć swoją unikalną wiedzą na temat zdrowego trybu życia oraz żywienia. W programie przewidziane są dwa nowe bloki: dietetyka oraz beauty. Będzie mowa o naturalnych kosmetykach, o produktach, które wspierają witalność, zdrowie i piękny wygląd, szczególnie kobiet. Agnieszka Maciąg jest modelką, prezenterką, pisarką, ale przede wszystkim spełnioną żoną i matką. Po latach poszukiwań odnalazła swój sposób na spokój oraz radość życia i chętnie dzieli się wiedzą z innymi. Podczas warsztatów poprowadzi m.in. zajęcia jogi i warsztat rozwoju osobistego, a każdy z uczestników będzie miał okazję poznać ją i porozmawiać. View Ediplayer on the source website Cały pobyt będzie niezwykłą okazją dla każdej kobiety, aby odpocząć, wiele się nauczyć i zadbać o siebie. ZAPISY NA WARSZTATY WIĘCEJ INFORMACJI Zobacz także: Relacja z warsztatów rozwoju osobistego z Agnieszką Maciąg, Magą Korbiel i „Urodą Życia”. Relacja wideo!
Dlaczego w życiu ważne są korzenie? Agnieszka Maciąg o świętach w rodzinnym domu
„Z domu wyniosłam, że wszystko to co najlepsze, musi być robione własnoręcznie”
Agnieszka Maciąg stworzyła pełen miłości i ciepła dom z inspiracji kulturami świata. Ale kiedy nadchodzą święta, otwiera słój własnoręcznie zebranych grzybów i przywołuje w pamięci przepisy mamy i babci Ani. „Z domu wyniosłam, że wszystko to co najlepsze, musi być robione własnoręcznie. Jedzenie zrobione z sercem i z miłością jest najzdrowsze i najlepsze”. Agnieszka Maciąg o świętach O silnych kobietach, o tym, czego nie zazdrości mężowi i dlaczego w życiu ważne są korzenie, Agnieszka Maciąg opowiedziała w świątecznej rozmowie z Katarzyną Sielicką w specjalnym numerze VIVY! Ze Smakiem w 2014 roku. Jak wyglądały święta w Pani rodzinnym domu? To były zupełnie inne czasy. Nie było tych wszystkich niesamowitych urządzeń, które teraz pomagają nam w kuchni, więc przygotowania trwały bardzo długo. A tak naprawdę zaczynały się już latem, bo wtedy robiliśmy przetwory z myślą o świętach. Jakie to były przetwory? Na pewno musiały być pyszne gruszki mojej mamy, w occie, z goździkiem i przyprawami, śliwki, ogórki kiszone. Grzyby suszone i marynowane. Gęste, aromatyczne śliwkowe powidła, które dodawaliśmy do świątecznego piernika, i suszone jabłka. Wszystko przygotowywała moja mama, a cała rodzina jej w tym pomagała. Pochodzę z Białegostoku, a w tej części naszego kraju wszystko, co najlepsze, jest wystawiane na świąteczny stół. Więc zawsze jest mnóstwo pysznego jedzenia! Nie kupowało się niczego w słoikach? Grzyby zbieraliście sami? Oczywiście! Moi rodzice byli w tym świetni, chociaż ja, jako dziecko, nie lubiłam porannego grzybobrania. Mogłam się potknąć o grzyba, a nie potrafiłam go znaleźć. Rodzice za to przynosili pełne kosze. Kiedy wracaliśmy z lasu, w domu roznosił się ten cudowny zapach i odbywało się rodzinne czyszczenie. To, że samemu zbiera się grzyby, że przetwory robione są w domu, dziś już nie jest takie oczywiste. A ja z domu wyniosłam, że wszystko, co najlepsze, musi być robione własnoręcznie. Moja mama zawsze twierdziła, że jedzenie zrobione w domu, z sercem i miłością, jest najzdrowsze i najlepsze. Dlatego rodzice unikali jadania w restauracjach. A kiedy już gdzieś poszli, to zwykle mieli jakieś uwagi. Moje dzieci również na co dzień mają prawdziwe, zdrowe domowe jedzenie. Nasza spiżarnia jest pełna przetworów. Helenka już umie znaleźć w lesie grzyby, choć jeszcze jest za mała, żeby je jeść. To jest niesamowite, bo ona ma teraz dwa i pół roczku, a potrafi wskazać, gdzie rosły grzyby rok temu! Moje gotowanie po porodzie zaczynałam z Helenką noszoną w chuście. Teraz moja córeczka uwielbia zabawy w gotowanie i już żyje świętami! Jakie potrawy stawiało się na wigilijnym stole w Pani rodzinnym domu? Wigilia to oczywiście czas grzybów, kapusty, aromatycznych przypraw i ryb. W Białymstoku bardzo ważne są śledzie. Białostocczanie są nazywani „śledzikami” nie tylko dlatego, że tak śpiewnie mówią, ale też dlatego, że bardzo te śledzie lubią. Moja mama jest mistrzynią w ich przygotowywaniu, a ja, gdy jestem w restauracji, od razu potrafię wyczuć, czy śledź był dobrze potraktowany, czy... tak sobie. Białostockie podstawowe śledzie to te w oleju, z cebulą i grubo mielonym czarnym pieprzem. Nie takie jak na Kaszubach – z octem, które zresztą również bardzo lubię. Matiasy koniecznie muszą być wymoczone w mleku, żeby stały się miękkie, delikatne i niezbyt słone. Oczywiście są różne wariacje na temat tych ryb. Moja mama robi również świetne śledzie smażone w cieście. Rarytas! Na naszym stole zawsze był również postny bigos z suszonymi prawdziwkami i ze śliwkami – suszonymi i wędzonymi, które mają bardzo charakterystyczny smak. Nie każdy go lubi. Dodaję je teraz w bardzo ograniczonych ilościach ze względu na mojego męża, który do tego smaku nie jest przyzwyczajony. Taki tradycyjny bigos to potrawa dla wytrawnych smakoszy. Oprócz tego w domu zawsze był kompot z suszonych owoców z dodatkiem cynamonu i goździków. Mama robiła też kisiel żurawinowy z prawdziwej polskiej żurawiny. Przepis jest bardzo prosty: gotuje się żurawinę do miękkości, potem przecedza się przez sitko, żeby oddzielić skórkę. Dodaje się tylko cukier i mąkę ziemniaczaną. Dla mnie to jeden ze smaków dzieciństwa, tak naturalny, że niemal go nie doceniałam. Dopiero kiedy wyjechałam do Nowego Jorku, przekonałam się, że żurawina jest tam niesamowicie modna i ceniona! Co jeszcze jadaliście w święta? Moja mama zawsze robiła świetną faszerowaną rybę – mielone filety z dodatkiem przypraw i gotowane w bulionie z liściem laurowym i zielem angielskim. Na Wigilię powinien to być karp, chociaż można w ten sposób przyrządzić również pstrąga, mintaja albo tołpygę. Gdy byłam dzieckiem, nie przepadałam za rybami, natomiast ryba faszerowana w wykonaniu mojej mamy to był dla mnie zawsze hit! Teraz jest ulubioną potrawą moich przyjaciół i mojego syna Michała, a Helenka dopiero do niej dojrzewa. Zadaniem mężczyzny jest, aby karp był doskonale oczyszczony, bez skóry i bez ości. To właśnie ta ryba spowodowała, że napisałam pierwszą książkę. Zawsze przed prawdziwą Wigilią przygotowywałam kolację dla przyjaciół i podawałam to danie. Któryś ze znajomych powiedział: „Ta ryba jest NIESAMOWITA! Musisz napisać książkę kucharską!”. W ten sposób pojawił się pomysł na spisanie najlepszych przepisów, bo i tak musiałam je podawać dalej, przyjaciółkom i koleżankom! Gdy byłam dzieckiem, nie przepadałam za rybami, natomiast ryba faszerowana w wykonaniu mojej mamy to był dla mnie zawsze hit! Na świątecznym stole były oczywiście pierogi. Z grzybami albo z kapustą i grzybami. Był też czerwony barszcz. Ale taki intensywny, że aż czarny! Z ogromnej ilości buraków, z dużą ilością czosnku i czarnego pieprzu. Czasem robiłam taki barszcz, będąc za granicą, i moi znajomi z Paryża czy Nowego Jorku byli w szoku, że zupa ze zwykłych buraków może być aż tak pyszna! Robiłam im również nasze białostockie śledzie. Oszaleli z zachwytu! Kto zasiadał przy wigilijnym stole? Przede wszystkim rodzina, która jest liczna, więc stół był duży. Na spotkania z przyjaciółmi były pozostałe świąteczne dni, a Wigilia to czas dla najbliższych, refleksyjny i głęboki. Zaczynało się od czytania Pisma Świętego i modlitwy, od wspominania członków rodziny, których już z nami nie ma, i cieszenia się tym, co mamy tu i teraz. Do tej pory tak jest. Pismo Święte czytał zawsze tata, a później któryś z moich dwóch braci. Ta tradycja przetrwała i będziemy ją kultywować, bo jest piękna. To są nasze korzenie. A choinka? Prawdziwa! Wysoka po sam sufit. Ja chciałam ubierać ją wcześniej, ale mama uważała, że jak stoi choinka, to już są święta, więc ubieraliśmy ją zwykle dopiero w dniu Wigilii. Do tego czasu czekała na balkonie. Strojenie choinki to również było dla nas wielkie wydarzenie – samo otwieranie pudełek z bombkami, oglądanie ich. To były magiczne przedmioty, piękne, delikatne, ręcznie zdobione, niektóre starsze niż ja. Nadal są w domu moich rodziców. Na swoim blogu umieściła Pani taki cytat z książki Laurie Colwin: „Nikt, kto gotuje, nie gotuje sam. Nawet w największej samotności naszej kuchni otaczają nas pokolenia gotującej przeszłości (...)”. kto jest z Panią w kuchni, gdy przygotowuje Pani święta? Kobiety z mojej rodziny. Zawsze babcia, mama Wanda, jej przyjaciółki, moje ciocie... Odkąd na świecie pojawiła się Helenka, bardziej doceniam pokoleniowość. Kiedy jesteśmy młodzi, trudniej nam dostrzec wartość tego, co otrzymujemy po przodkach. Koniecznie chcemy być oryginalni, inni niż nasi dziadkowie i rodzice. Ale potem okazuje się, że to, co oni wnieśli do naszego życia, jest bardzo ważne i wspaniale procentuje. Łapie się Pani na tym, że robi coś dokładnie jak mama czy babcia? Te same gesty, zachowania? Z wyglądu jestem zdecydowanie podobna do taty! Jestem osobą bardzo otwartą na inspiracje z całego świata, ale święta to czas tradycji! Wigilię staram się więc przygotować tak jak moja mama. Dużo podróżowałam po świecie, jadałam w najlepszych restauracjach, więc wiem, że moja mama jest prawdziwą mistrzynią w gotowaniu. Pewnie każdy tak mówi o swojej mamie, ale moja mama naprawdę taka jest! Dużą wartością jest dla mnie również miejsce, w którym się urodziłam, ponieważ Białystok jest kulturowym tyglem. Mieszkałam w bloku, w którym żyli obok siebie katolicy, prawosławni i muzułmanie, bo są tam również Tatarzy. Zawsze było też na tych ziemiach wielu Żydów i ich wspaniała kuchenna tradycja tam przetrwała. Nawet ryba faszerowana, o której mówię, ma żydowskie korzenie. Są w niej rodzynki i cudowne łamanie smaków, które uwielbiam. I taka też jest kuchnia mojej mamy – wyrazista i różnorodna. Smaki przenikają się, dopełniają. Mama zresztą mówi, że wszystko, co jest słone, potrzebuje odrobinę słodyczy, a wszystko, co jest słodkie – odrobiny soli. Jest Pani otwarta na świat i inne kultury, ale też przywiązana do tradycji. Tej polskiej i tej rodzinnej. Jak to pogodzić? Kiedyś bardzo się buntowałam przeciwko temu, że się urodziłam w takim miejscu, i wydawało mi się, że Polska ma mnóstwo wad. Dopiero gdy zaczęłam podróżować, przekonałam się, że każde miejsce ma i wady, i zalety. Zaczęłam doceniać swoje korzenie. Podróżując po świecie, zdałam sobie sprawę z tego, że choć ludzie różnią się kulturowo, serca i dusze mają bardzo podobne. Te same marzenia, pragnienia i potrzebę miłości. I abym dobrze się czuła w tej różnorodności świata, potrzebuję zrozumieć i kochać miejsce, w którym się urodziłam. Nie bez powodu właśnie tu przyszłam na świat. Jest w tym wyższy sens. Jestem tego pewna, bo ja już nie wierzę w przypadki... Mówi Pani, że mężczyzna buduje dom, ale to kobieta go tworzy. Tak uważam. Wypełnia go duszą, ciepłem i pięknem. Jednocześnie jest Pani postrzegana jako osoba wyzwolona, artystka i modelka o międzynarodowej sławie. Skąd więc takie tradycyjne pojmowanie roli kobiety? Jestem bardzo silną osobowością. Kobietą samodzielną i niezależną. W mojej rodzinie kobiety zawsze były silne. Dla mnie normalne jest to, że kobieta pracuje zawodowo, zarabia, podejmuje decyzje. Uważam jednak, że kobieta i mężczyzna mają swoje role. Nikt nie jest lepszy ani gorszy. Uzupełniamy się. Nie ma powodu, żeby ze sobą konkurować. Jest wiele cech, które podziwiam w moim mężu i wcale nie chcę ich przejmować. Być kobietą to jest coś wyjątkowego. To dar. Moim zdaniem rolą kobiety w rodzinie i partnerstwie jest duchowe inspirowanie męża i dzieci, aby mogli się rozwijać. Kobiety chyba nie doceniają tego, jaką mają wielką wewnętrzną moc! Jak wyglądają święta u Pani w domu? To czas celebrowania rodziny i bycia razem, dopieszczania się i kochania. Bardzo lubię świąteczne przygotowania. Staram się tak zorganizować moje aktywności zawodowe, żeby mieć jak najwięcej czasu dla domu. Wtedy męczę się fizycznie, ale zupełnie „resetuję” swoją głowę. Koncentruję się na sprzątaniu, upiększaniu i gotowaniu. Staję się czarodziejką i artystką domowego ogniska. A Pani raczej wyrzuca czy raczej zbiera przedmioty? Mam naturę sentymentalną, ale nauczyłam się już, że nie można trzymać zbyt wielu rzeczy z przeszłości, ponieważ blokują miejsce na pojawienie się nowego. Jest taki fragment w Starym Testamencie, mówiący o żonie Lota, która odwróciła się za siebie i zamieniła się w słup soli. To mi właśnie przypomina, żeby nie rozpamiętywać tego, co było, ale iść do przodu. Doceniam to, co było, ale chcę żyć tu i teraz, a także mieć marzenia na przyszłość! Uwielbiam czas zimowy za to, że gdy dni są krótkie, to mamy więcej czasu, żeby zanurzyć się w sobie, pisać, zrobić rachunek sumienia i stworzyć wspaniały scenariusz na przyszłość. Ale oprócz rzeczy podniosłych jest jeszcze 12 potraw, które trzeba ugotować... Tak, bo to, co duchowe i ziemskie, pięknie się przeplata! A przygotowanie świąt to spore wyzwanie. Niezbędny jest dobry plan. Zakupy zaczynam robić już wcześniej... Sama? Czy mąż Pani pomaga, dostaje kartkę z listą zakupów i idzie do sklepu? Pomagają obaj – i mąż, i syn! A ja wszystkim zarządzam. Mam specjalny zeszyt, w którym zapisuję, co będzie potrzebne. Wspólnie prowadzimy dyskusje, ustalamy, co na tym świątecznym stole się znajdzie, bo przecież mąż też ma swoje rodzinne tradycje, które szanuję i pragnę pielęgnować. Na przykład u mnie musi być barszcz, a u męża – zupa grzybowa, a czasem oboje mamy ochotę na zupę z ryby. Prowadzimy negocjacje! Zapisuję też rzeczy, które trzeba kupić, żeby w domu było magicznie i pięknie – świece, lampki, girlandy. Bardzo lubię to wszystko organizować. W naszym domu ważna jest też muzyka. Kolęd z różnych stron świata słuchamy już dwa, trzy tygodnie przed świętami. Lampki w całym domu rozwieszam już pod koniec października, gdy dni stają się krótsze. Dlaczego nie?! Nauczyłam się tego w Nowym Jorku i w Paryżu. Kiedy Michał był mały, pomagał mi piec ciasteczka, a teraz robi to Helenka. Razem też przygotowujemy ozdoby świąteczne, gwiazdy z papieru, szyjemy, dekorujemy. Spędzała Pani kiedyś święta poza Polską? Tylko raz. W Los Angeles, w domu mojej przyjaciółki modelki. Z perspektywy czasu myślę, że było fajnie, ale wtedy ogromnie tęskniłam za rodziną! Spędziłam u niej ponad tydzień. Pewnej nocy temperatura spadła poniżej zera i był kataklizm. Z drzew pospadały wszystkie pomarańcze! Pamiętam, jak jechałyśmy autostradą wśród tych owoców. Zupełnie abstrakcyjny widok! Zaczął też padać śnieg, dosłownie odrobina, a ludzie wybiegali z domów, zbierali go i zanosili do zamrażarek, krzycząc z euforii. Dla wielu był to pierwszy śnieg w życiu! Poza tym była i choinka, i prezenty, i kolędy. W telewizji leciały filmy o bałwankach i reniferach. To było takie trochę naśladowanie tego, co się dzieje w Polsce. Pomyślałam, że to fantastycznie, że my mamy cztery pory roku i niczego nie musimy udawać. To były piękne święta, ale z dala od rodziny. Powiedziałam sobie wtedy: „Nigdy więcej! Żeby nie wiem co się działo, na święta jadę do Polski. Do domu!”.
Agnieszka Maciąg kocha Sudety, a Karpiel-Bułecka Tatry. Które jeszcze gwiazdy wyciągnęliśmy w góry?