Siostra znanej reżyserki wykonuje ten sam zawód. Mało kto wie, jak naprawdę wyglądają ich relacje
Magdalena Łazarkiewicz, młodsza siostra Agnieszki Holland, ujawniła, że to właśnie starsza siostra pomogła jej wejść do świata filmu, załatwiając pierwszą posadę u Andrzeja Wajdy. Choć przez lata unikała porównań z Agnieszką, dziś sama jest uznaną reżyserką z własnym dorobkiem i odrębnym stylem.
W dniu 77. urodzin Agnieszka Holland okazuje się, że jej filmowa saga to nie samotna ścieżka — również młodsza siostra, Magdalena Łazarkiewicz, odważyła się wejść do świata filmu. W trudnym dla niej momencie to właśnie Agnieszka „załatwiła jej posadę” asystentki u Andrzeja Wajdy, co otworzyło jej drogę do własnej kariery reżyserskiej. Kim jest Magdalena Łazarkiewicz — młodsza siostra Agnieszki Holland Magdalena Łazarkiewicz jest młodszą siostrą Agnieszki Holland. Podobnie jak słynna reżyserka, również Magdalena związała swoje życie z kinem. W rozmowie z Plejadą opowiedziała o kulisach swojej drogi zawodowej oraz o wpływie, jaki miała na nią starsza siostra. Łazarkiewicz nie ukrywa, że w przeszłości miała ogromny lęk przed porównywaniem się z Agnieszką Holland. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Holland szczerze o wychowaniu córki. „Dopiero po latach zrozumiałam, jak bardzo ją to bolało” Lęk przed porównaniem i decyzja o własnej drodze W rozmowie z Plejadą Magdalena Łazarkiewicz przyznała, że długo bała się rozpocząć własną karierę filmową właśnie ze względu na siostrę. Jak podkreśliła, „bała się konfrontacji z Agnieszką”, ponieważ Holland była już wtedy uznaną twórczynią. Mimo tego wewnętrznego oporu, Magdalena postanowiła nie rezygnować z pasji. Jej wybór okazał się przełomowy. Jak doszło do pierwszej posady — rola Agnieszki Holland Łazarkiewicz ujawniła, że to dzięki Agnieszce otrzymała swoją pierwszą posadę w branży filmowej. Starsza siostra „załatwiła jej posadę” asystentki u Andrzeja Wajdy. Jak sama mówi, było to możliwe, ponieważ Agnieszka znała Wajdę i miała z nim bezpośredni kontakt. Magdalena podkreśliła, że to był dla niej wielki start. Praca u legendarnego reżysera była kluczowym momentem, który otworzył jej dalszą ścieżkę zawodową. Własna kariera Magdaleny Łazarkiewicz — filmy i seriale Po pracy u Andrzeja Wajdy Magdalena Łazarkiewicz zaczęła tworzyć własne filmy i seriale. Jak zaznaczyła w rozmowie, najważniejsze było dla niej wypracowanie własnego stylu i spojrzenia na kino. Nie chciała kopiować siostry ani podążać jej śladami, ale rozwijać się na własnych warunkach. Dziś Łazarkiewicz jest uznaną reżyserką z własnym dorobkiem artystycznym. CZYTAJ TEŻ: Ona śpiewa, on komponuje. Polski duet, który zachwycił Agnieszkę Holland i podbił Europę Choć obie siostry pracują w tej samej branży, ich podejście do sztuki różni się znacząco. Magdalena przyznała, że ich temperamenty i wizje artystyczne są bardzo inne. Nie przeszkadza to jednak we wzajemnym szacunku i wspieraniu się przez lata. W dniu 77. urodzin Agnieszki Holland, Magdalena podkreśliła, jak wielką rolę odegrała siostrzana relacja w jej życiu zawodowym. Źródło: Plejada
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski
Wyjątkowa, piekielnie uzdolniona i... tajemnicza. Ewa Braun to ktoś znacznie więcej niż wybitnie uzdolniona scenografka i kostiumolog. To pierwsza Polka w Oscarem. Poznaj tajemnice jej życia i drogę na szczyt za kulisami wielkiego kina. Życiorys Ewy Braun to gotowy scenariusz na... porywający film!
Ewa Braun jest pierwszą Polką, która dostała Oscara. Wyróżnienie otrzymała za wystrój wnętrz do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga z 1994 roku. Teraz przed nią kolejne prestiżowe wyróżnienie. W tym roku zostanie uhonorowana nagrodą Platynowych Lwów za całokształt twórczości na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. A będzie to 50., jubileuszowy festiwal! Ewa Braun pochodzi ze znanej rodziny, odnosi wielkie sukcesy, ale zapłaciła za to swoją cenę. Jak ułożyło się życie tej wybitnej polskiej artystki? Ewa Braun, córka pisarza, bratanica słynnej w PRLu skandalistki Ewa Braun urodziła się 2 sierpnia 1944 roku w Krakowie, w rodzinie o silnych tradycjach intelektualnych. Jej ojcem był Andrzej Braun – ceniony pisarz, eseista i działacz społeczny. Niewielu wie, że nasza słynna scenografka jest bratanicą Michaliny Wisłockiej, najsłynniejszej polskiej seksuolożki, autorki wielu książek, która w PRL przełamywała tabu związane z seksem. Dlatego nazywana była skandalistką. Ewa Braun pracowała zresztą jako kostiumolog i scenograf przy filmie o Wisłockiej „Sztuka kochania”. Jako dziecko interesowała się filmem, tym bardziej, że jej ojciec – Andrzej Braun – był nie tylko znanym pisarzem i scenarzystą, lecz także kierownikiem literackim jednego z ówczesnych zespołów filmowych. Czasem w dorosłym życiu prowadziło to do zabawnych sytuacji. Kiedy miała pracować przy filmie „Lawa” z Tadeuszem Konwickim, pisarzem i reżyserem, którego bardzo ceniła, powiedziała mu, że czuje się stremowana. „A wiesz jaki ja jestem skrępowany. Pamiętam Ciebie, jak siedziałaś na nocniku!”, odpowiedział mistrz Konwicki. Czytaj także: Tak rodził się Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Dziś odbywa się w Gdyni, ale wszystko zaczęło się od Gdańska Wybitny operator podrywał ją i radził : nie idź do szkoły filmowej, to jest męski świat Szukała swojej drogi, myślała o dziennikarstwie, fotografii. Ale też operatorce w Łódzkiej Szkole Filmowej. Wtedy jednak słynny operator Mieczysłw Jahoda, który emablował ją jako 18-latkę, bardzo jej to odradzał. „Co ty wymyśliłaś?!”, żachnął się, gdy poprosiła go o poradę. „To nie jest praca dla kobiet, staniesz się babochłopem, kamera jest ciężka, waży kilkanaście kilogramów!” Do tej pory mało jest kobiet operatorów. Ewa Braun posłuchała Jahody i poszła na historię sztuki... Była na czwartym roku, kiedy zadebiutowała w filmie. Sama sobie tę pracę wychodziła. Jako debiutantka została wrzucona na głęboką wodę. Była asystentką scenografa przy głośnym filmie „Album Polski” w reżyserii Jana Rybkowskiego. Nocami sprawdzała, jak wyglądają oznaczenia armii niemieckiej, policji, służby kolejowej. Była dumna, że ubrała kolumnę 1000 jeńców niemieckich. To był nie tylko sprawdzian z talentu, ale też z umiejętności organizacyjnych. Do dzisiaj ceniony jest nie tylko jej talent, ale też skrupulatność i doskonałe oko do detali. Czytaj także: Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą Ewa Braun: kariera filmowa – od polskich produkcji do Hollywood Zaczynała, jak wiele kobiet w polskim filmie, od projektowania kostiumów. Ale ta praca zaczęła ją nużyć. Jako historyczka sztuki interesowała się zawsze przedmiotami. Dlatego ciekawym wyzwaniem stała się dla Ewy Braun dekoracja wnętrz, robiła scenografię m.in. do serialu historycznego „Królowa Bona” i „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” i całej masy innych filmów i seriali. Jak wspominała, w PRLu nie wystarczyło to, że się miało pomysł artystyczny. Trzeba było zdobyć wszystkie rzeczy, i pamiętać np. o tym, żeby Barbara Radziwiłłówna nie miała sukni z tego samego materiału, z którego szyto obicia na fotele. A brakowało wszystkiego. Ewa Braun współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami polskiego kina, m.in. z Krzysztofem Zanussim, Andrzejem Wajdą, Agnieszką Holland, z Januszem Majewskim, z którym zrobili wiele filmów, m.in. „Zazdrość i medycynę”, „Zaklęte rewiry”, „CK Dezerterów”, „Sprawę Gorgonowej". Ona sama mówiła, że lubiła „filmy z epoki”, w których można było oddać smak danych czasów. Jej styl scenograficzny cechuje realizm, głęboka znajomość epoki, w której osadzona jest akcja filmu, oraz niezwykłe wyczucie koloru i przestrzeni. Pracowała zarówno przy filmach fabularnych, jak i dokumentalnych, wykazując się niebywałą wszechstronnością. Czytaj także: Doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym partnerem ikony PRLu Na Oscarach zapowiadał ją Tom Hanks Największym osiągnięciem Ewy Braun była współpraca z Allanem Starskim przy tworzeniu scenografii do „Listy Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga. Film zdobył aż siedem Oscarów w 1994 roku, w tym dla Ewy Braun i Allana Starskiego za najlepszą scenografię. To wyróżnienie uczyniło z niej na lata jedyną polską artystkę nagrodzoną Oscarem. Po latach dostała tę nagrodę w 2024 roku Ewa Puszczyńska, jako współproducentka filmu „Strefa Interesów”. Mimo międzynarodowego sukcesu, pozostała osobą skromną, unikającą medialnego rozgłosu. Jak wspominała tamten oscarowy wieczór? „Wyszedł Tom Hanks, przedstawił nominacje. Następnie powiedział sakramentalne: „and the Oscar goes to...” i wymienił Allana Starskiego i „Iłłę” Braun. W pierwszym momencie nie do końca się zorientowałam, że to chodzi o mnie”, mówiła w rozmowie z Polskim Radiem. „Kiedy odbierałam mojego Oscara, żadna z naszych telewizji nie transmitowała tej uroczystości.”, wspominała. „Lista Schindlera” była robiona z wielkim rozmachem. Powstawało kilka scenografii dziennie, pracował nad tym sztab ludzi. My, widzowie, rzadko zdajemy sobie sprawę, ile czasu pochłania praca scenografa, trzeba sprawdzić każdy przedmiot, każdy element ubioru, oznaczenia wojskowego itp. Oscar – ważąca prawie 4 kilogramy figurka, pokryta czternastokaratowym złotem – to najbardziej pożądane, profesjonalne wyróżnienie w dziedzinie filmu, przyznawane przez członków Amerykańskiej Akademii Sztuki Filmowej. Jak zauważył fotograf Janusz Czapiński, statuetka Oscara stała u Ewy Braun w sypialni, na stoliku z kosmetykami, scenografka powiesiła na niej perły. Poprosił wtedy, by się ubrała w szlafrok i zrobił super zdjęcie. Ewa Braun mówiła, że Oscar jest jak zawód, jest wizytówką na całe życie. Bardzo ceni tę nagrodę, choćby dlatego, że przyznają ją profesjonaliści. Czytaj także: Syn Toma Hanksa runął na dno, wszyscy drżeli o jego życie. Tylko rodzina ocaliła go przed najgorszym Ewa Braun: Platynowe Lwy to bardzo radosna wiadomość Poza pracą w branży filmowej, Ewa Braun poświęciła się działalności edukacyjnej. Przez wiele lat była wykładowczynią Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie wychowała pokolenia scenografów i dekoratorów wnętrz. Jej studenci podkreślają, że była wymagająca, ale sprawiedliwa – potrafiła zauważyć potencjał i go pielęgnować. Mimo licznych obowiązków zawodowych, Braun znalazła czas na swoje pasje. Interesowała się sztuką współczesną, architekturą oraz historią kultury. Ceniła życie rodzinne i prywatność, unikając show-biznesowego blichtru. Czas wolny spędzała w gronie najbliższych i przyjaciół, pielęgnując więzi z dawnych lat. Nigdy nie mówiła o swoim życiu osobistym. Uważana jest za kobietę z wielką klasą i stylem. Zawsze jest elegancka, świetnie ubrana. Cieszy się z nagrody, którą otrzyma w Gdyni, z Platynowych Lwów. „To niezwykle radosna wiadomość dla mnie! Jestem zaszczycona decyzją przyznania mi Platynowych Lwów za całokształt dokonań twórczych. Tradycyjnie tą nagrodą wyróżniano przede wszystkim reżyserów, jestem dumna, że decyzją Komitetu Organizacyjnego Festiwalu z rekomendacji Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Rady Programowej Festiwalu otrzymam tę niezwykle prestiżową nagrodę”, mówiła w portalu Filmweb. I dodawała .„Jestem miło usatysfakcjonowana, że po raz drugi po Agnieszce Holland, reżyserce, zostanie wyróżniona twórczyni kobieta”.
Do tej pory milczała, teraz niespodziewanie otworzyła się na temat wiary. Agnieszka Holland mówi wprost
"Nie jestem członkinią żadnego Kościoła"
Agnieszka Holland w najnowszym wywiadzie opowiedziała o swoim stosunku do wiary. Przyznała szczerze, że nie należy do żadnego kościoła i zwróciła uwagę, co w kwestii wiary jest dla niej najważniejsze. Co dokładnie powiedziała reżyserka? Agnieszka Holland o wierze Jedna z najpopularniejszych polskich reżyserek w wywiadzie dla TVP powiedziała, co sądzi o kwestiach wiary. Podkreśliła, że jest i jednocześnie jest osobą wierzącą. "Nie jestem członkinią żadnego Kościoła. Myślałam, żeby własny zbudować. Jak zaczęłam tę myśl poważnie traktować, to się okazało, że jest mnóstwo ludzi, którzy by się chętnie przyłączyli" mówiła w TVP Info. ZOBACZ TEŻ: Słowa Agnieszki Holland wywołały lawinę łez. Tak reżyserka pożegnała Jerzego Stuhra Holland o swoim innym podejściu Przyznała, że na temat swoich poglądów wielokrotnie rozmawiała nawet z teologami. Rozważała, gdzie mogłyby się odbywać spotkania zgromadzenia, które reprezentuje takie wartości, jak ona. "W każdym większym mieście jest planetarium. Myślę, że to jest piękne miejsce do transcendentnego kontaktu z nieskończonością, ale to wymaga bardzo dużo czasu, którego nie miałam. Jest wielka potrzeba nowej wiary i nadziei" mówiła. CZYTAJ: Agnieszka Holland zasiądzie w jury Międzynarodowego Weneckiego Festiwalu Filmowego To wyjątkowe, że reżyserka podzieliła się tak intymnymi szczegółami, które fani uznali za bardzo ciekawe. Źródło: Plejada
Słowa Agnieszki Holland wywołały lawinę łez. Tak reżyserka pożegnała Jerzego Stuhra
„Trudno mi mówić trochę, bo nie bardzo wierzę w ostateczne zakończenie drogi Jurka po naszym świecie", zaczęła
Za nami ostatnie pożegnanie wybitnego polskiego aktora — Jerzego Stuhra. Na ceremonii pojawiły się tłumy fanów, rodzina, najbliżsi przyjaciele oraz koledzy i koleżanki z branży, w tym: Dorota Segda. Głos zabrała również Agnieszka Holland, która nie szczędziła pięknych słów. Agnieszka Holland żegna Jerzego Stuhra Na cmentarzu głos zabrała Agnieszka Holland, która w poruszających słowach zwróciła się do żałobników. „Trudno mi mówić trochę, bo nie bardzo wierzę w ostateczne zakończenie drogi Jurka po naszym świecie. Myślę, że odszedł w dobrym momencie, bo ta droga będzie coraz trudniejsza. Jurek pozostawił po sobie tak wiele śladów materialnych jak i tych niematerialnych. Myślę, że zostanie to dla mojego pokolenia, ale też pokolenia jego wnuków", wyznała. CZYTAJ TEŻ: Być jak Jerzy Stuhr. Katarzyna Figura czule o relacji z wielkim aktorem Agnieszka Holland z trudem powstrzymywała łzy na pogrzebie Jerzego Stuhra Reżyserka wróciła pamięcią do czasów, gdy poznała Jerzego Stuhra. „Kiedy myślę o Jurku, to myślę o nim jako o tym młodym aktorze, którego poznałam jeszcze na studiach. To, co odróżnia narcyza od człowieka za wielkim ego od prawdziwego inteligenta, to poczucie, że dostało się tyle, ile trzeba dawać", kontynuowała. Na sam koniec Agnieszka Holland zwróciła się do Barbary Stuhr. „Nie byłoby Jurka bez Basi. A jednocześnie Basia nie jest tylko żoną Jurka. Jest artystką i opoką dla was wszystkich. Basiu dziękuję za Jurka!", skwitowała. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. Źródło: Super Express. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pogrzeb Jerzego Stuhra. Tłumy zebranych opłakują wybitnego aktora Pogrzeb Jerzego Stuhra, Katarzyna Gniewkowska Pogrzeb Jerzego Stuhra, Katarzyna Figura
Agnieszka Holland zasiądzie w jury Międzynarodowego Weneckiego Festiwalu Filmowego
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
Przygotowania do Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji trwają. Rozpocznie się on 28 sierpnia, a do Wenecji zjadą największe gwiazdy branży filmowej. Podczas tegorocznej 81. edycji Festiwalu, w jury zasiądzie sama Agnieszka Holland. Przewodniczącą jury została zaś Isabelle Huppert, francuska aktorka. Agnieszka Holland w jury festiwalu w Wenecji O tym, kto zdobędzie nagrody podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji, zadecyduje jury złożone z grona międzynarodowych ekspertów. W tym roku Agnieszka Holland została wybrana, aby do niego dołączyć. Rok temu sama otrzymała Specjalną Nagrodę Jury za swój film "Zielona granica". ZOBACZ: To nie był przypadek, że została aktorką, kontynuuje rodzinne tradycje. Mało kto wie, kim jest ojciec Mai Ostaszewskiej Kto jeszcze wejdzie w skład jury? Polka znalazła się w bardzo prestiżowym gronie. Poza nią, w jury zasiądą również James Gray, Andrew Haigh, Kleber Mendonça Filho, Abderrahmane Sissako, Giuseppe Tornatore, Julia von Heinz oraz Zhang Ziyi, chińska aktorka. Gratulujemy!
Agnieszka Holland o Zielonej granicy w pierwszym wywiadzie po Orłach 2024. Apeluje do polityków
Reżyserka nie zatrzymuje się. Rozpoczęła prace nad filmem marzeń
Nie z jedną, a z dwoma Orłami Agnieszka Holland opuściła 26. galę rozdania Polskich Nagród Filmowych Orły. Jeden z nich dotyczył Osiągnięć Życia, drugi był uhonorowaniem na Najlepszy Film minionego roku. O „Zielonej granicy”, jego odbiorze przez publiczność i polityków reżyserka opowiedziała VIVIE.pl. Agnieszka Holland apeluje do polityków. Czy film może zmienić rzeczywistość? Na chwilę po zakończeniu gali Rafał Kowalski z VIVY.pl miał przyjemność porozmawiać z panią Agnieszką Holland. Czy jej zdaniem premiera „Zielonej granicy” wpłynęła jakoś na sytuację na granicy polsko-białoruskiej? „Mam wrażenie, że film może zmienić poszczególnych ludzi. Czasem może zmienić kawałek świata. Ale nie ma takiej sprawczości, żeby zmienił całkowicie politykę państw. Film otwiera wrażliwość ludzi na sposób patrzenia na innych. Patrzenia, o jakim wcześniej w ogóle nie myśleli. I to też ogromna siła”, usłyszeliśmy przed kamerą. Choć premiera „Zielonej granicy” wywołała w mediach i w społeczeństwie ogromne i skrajne emocje, autorami większości z krzywdzących opinii byli Ci, którzy nie widzieli nigdy tego filmu. Realna publiczność Agnieszki Holland przyjęła obraz bardzo pozytywnie. „Ten film miał taki odbiór widowni, jakiego nie miał chyba żaden mój poprzedni film. I to nie tylko w Polsce, a w samej Polsce aż 800 tysięcy widzów. Mam wrażenie, że nasza publiczność przyjęła ten film lepiej, niż się spodziewałam. To przyniosło nam wiele satysfakcji”, powiedziała Agnieszka Holland i dodała, że boleje tylko nad jednym. „Chciałabym tylko, żeby miał większy wpływ na polityków, ale oni prawdopodobnie go nie obejrzeli”. „Życzymy, aby go nadrobili”, powiedział nasz reporter. „Też tak myślę. Może Orzeł w tym pomoże”, podsumowała reżyserka. Najbliższe plany Agnieszki Holland. Zrealizuje marzenie – film o Kafce A który z Orłów ucieszył panią Agnieszkę bardziej? „Oba mnie cieszą, oba to dowód uznania, wdzięczności i miłości, ale jednak smakują inaczej. Ten za film jest moim zdaniem ważniejszy. Bo dotyczy nie tylko mnie, ale i całej mojej ekipy filmowej, z którą „Zieloną Granicę” tworzyłam. Dobrze jest dzielić z nimi tę radość”, powiedziała nam. Nagroda za Osiągnięcia Życia zdecydowanie nie oznacza, że pani Agnieszka planuje osiąść na laurach i przestać tworzyć. W pewnym momencie mogę się zatrzymać i wiem, że chętnie to zrobię. Bo też fajnie jest pożyć. Ale jeszcze nie teraz. Jeszcze trochę. Zresztą teraz przebywam głównie w Pradze, gdzie jesteśmy w przedprodukcji filmu o Franzu Kafce. To takie moje stare marzenie jeszcze ze szkoły filmowej. Myślę, że premiera już w połowie przyszłego roku”, obiecała przed kamerą VIVY.pl. ZOBACZ TEŻ: ORŁY 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej
Orły 2024: Agnieszka Holland laureatką statuetki za Osiągnięcia Życia
„Samotność jest wtedy, kiedy reżyser jest dowódcą na koniu, a za nim idą zastępy”
Agnieszka Holland została pierwszą Laureatką 26. Polskich Nagród Filmowych Orły. Nazwisko twórczyni, która już w poniedziałek na uroczystej gali w Teatrze Polskim odbierze statuetkę Orła za Osiągnięcia Życia, zostało ogłoszone w czwartek 29 lutego, podczas oficjalnego spotkania z Nominowanymi do nagród Polskiej Akademii Filmowej. – To artystka nieustraszona. Stanowi awangardę świata filmu, co potwierdzają niezliczone nagrody w Polsce i za granicą. Jest osobą o niezwykłej wrażliwości artystycznej, ale i społecznej, która kieruje kamerę w stronę wydarzeń najważniejszych i najbardziej bolesnych. Jest nie tylko naszą Mistrzynią, ale również naszym sumieniem. Kiedy na granicy polsko-białoruskiej działy się rzeczy nieludzkie, ruszyła z filmową ekipą do lasu i na bagna, by rozpocząć dyskusję i obudzić nasze sumienia. Wiedząc, z jaką reakcją części społeczeństwa się spotka i zdając sobie sprawę, jakie siły polityczne ruszą, by ją zniszczyć. Ta nagroda jest wyrazem naszego hołdu dla jej postawy obok uznania za wszystkie jej filmy i seriale – powiedział Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej, ogłaszając nazwisko pierwszej Laureatki 26. Polskich Nagród Filmowych Orły. Agnieszka Holland należy do grona najbardziej cenionych reżyserek na świecie. Była trzykrotnie nominowana do Oscara (za filmy: „Gorzkie żniwa”, „Europa, Europa” oraz „W ciemności”). Jest zdobywczynią Nagrody Specjalnej Jury na MFF w Wenecji za „Zieloną granicę”, Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale i Nagrody Głównej na festiwalu w Montrealu za film „Pokot”, Złotego Globu i Nagrody Amerykańskiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych za „Europę, Europę” oraz Nagrody FIPRESCI w Cannes za „Aktorów prowincjonalnych”. Ten ostatni obraz został uznany za klasykę kina moralnego niepokoju. Jej „Zielona granica” była nominowana do Europejskiej Nagrody Filmowej. Agnieszka Holland była również nominowana do nagrody Emmy za reżyserię odcinka głośnego serialu „TREME”. Czytaj także: Demokratyczne, tajne i bezpośrednie, z certyfikatem NATO… Orły „nie do złamania”! Agnieszka Holland stoi na czele Europejskiej Akademii Filmowej. Jest również członkinią Polskiej Akademii Filmowej, a także honorową przewodniczącą Gildii Reżyserów Polskich. W 2023 roku Stowarzyszenie Filmowców Polskich uhonorowało Agnieszkę Holland nagrodą za wybitne osiągnięcia artystyczne. Nagrodę Specjalną Orzeł za realizację drogi twórczej w kraju i za granicą otrzymała w 2002 roku. Teraz w jej ręce trafi druga statuetka Orła – za osiągnięcia Życia. Do Orłów Agnieszka Holland była w przeszłości nominowana za filmy „Julia wraca do domu”, „W ciemności”, „Pokot”, „Obywatel Jones” i „Szarlatan”. W tym roku „Zielona granica” Agnieszki Holland ma szanse na Orły w aż sześciu kategoriach. Ogłoszeniu Laureata nagrody za Osiągnięcia Życia towarzyszyło uroczyste spotkanie z Nominowanym do tegorocznych nagród Polskiej Akademii Filmowej. Wzięli w nim udział aktorzy oraz twórcy filmów, które już w najbliższy poniedziałek mają szansę zdobyć prestiżowe statuetki Orłów. Wśród gości znalazły się m.in. nominowane do Orłów za role kobiece: Maja Ostaszewska („Zielona granica”), Magdalena Cielecka („Lęk”), Lena Góra („Imago”), Kamila Urzędowska („Chłopi), Ewa Kasprzyk („Chłopi”), Katarzyna Herman („Doppelgänger. Sobowtór”) i Sandra Drzymalska („Filip”). Nie zabrakło także nominowanych aktorów, m.in. Leszka Lichoty („Znachor”), Tomasza Włosoka („Zielona granica”) czy Roberta Więckiewicza („Kos” i „Filip”). W studio Canal+ gościli ponadto scenarzyści, twórcy filmów fabularnych i seriali, dokumentaliści, autorzy zdjęć, muzyki i kostiumów, scenografowie, charakteryzatorzy, montażyści i dźwiękowcy, którzy współtworzyli nominowane do Orłów filmy. W tym roku najwięcej, bo aż 16 nominacji przypadło filmowi „Kos” w reżyserii Pawła Maślony. O nagrody w 13 kategoriach powalczą: „Filip” w reżyserii Michała Kwiecińskiego oraz „Doppelgänger. Sobowtór” w reżyserii Jana Holoubka. O Orła dla Najlepszego Filmu rywalizować będą: „Chłopi”, „Zielona granica”, „Doppelgänger. Sobowtór”, „Filip” i „Kos”. Pełna lista nominacji dostępna jest POD TYM LINKIEM. Agnieszka Holland: biografia laureatki Orła za osiągnięcia życia – Sądzę, że ja nie mam jakiejś bardzo oryginalnej moralności, raczej taką tradycyjną: trzeba być przyzwoitym, widzieć bliźniego w innym człowieku. Myślę, że to nie jest sprawa moralności, lecz raczej odwagi i wytrwałości – mówiła Agnieszka Holland w jednym z wywiadów. Agnieszka Holland urodziła się w Warszawie, trzy lata po wojnie. Dorastała wśród ruin, na Powiślu. Jej matka, dziennikarka Irena Rybczyńska, walczyła w Powstaniu Warszawskim, po wojnie pisała książki i poświęcała się wychowaniu córek. – Mama bez przerwy przyprowadzała kogoś do domu, kazała mi oddawać zabawki biednym dzieciom. Mówiła: „Agnisiu, bądź wielkoduszna”. Zakodowała we mnie pewien rodzaj altruizmu (…) i poczucie sprawiedliwości – wspomina Agnieszka Holland. Ojciec reżyserki, Henryk Holland, wojnę spędził w Związku Radzieckim. Gdy wrócił do Polski, podobnie jak wielu młodych ludzi w tamtym czasie dał się uwieść wzniosłym ideom socjalizmu. W późniejszym okresie krytykował konserwatyzm PZPR, czym naraził się władzom partyjnym. W 1961 roku oskarżono go o szpiegostwo. Kiedy SB dokonywało w jego mieszkaniu rewizji, Henryk Holland wyskoczył przez okno. Agnieszka miała wówczas 13 lat. O śmierci ojca dowiedziała się z nekrologu w gazecie, którą kupiła jej koleżanka. Polityczne uwikłanie Henryka Hollanda naznaczyło przyszłą reżyserkę na wiele lat, a swoją relację z ojcem określa jako ambiwalentną. – Do pewnego momentu prawie mnie nie dostrzegał, nie umiał dogadać się z małymi dziećmi – wspomina. – Dopiero gdy rodzice się rozeszli, zbliżyliśmy się z ojcem. Jemu zawdzięczam intelektualne i artystyczne rozbudzanie. Odkrywałam z nim teatr, np. „Trzy siostry” Czechowa, zabierał mnie na koncerty, do kina, na wystawy. Był chłonny sztuki i tę pasję mi przekazał. Na studia Agnieszka Holland wyjechała do Czech. Wybrała praską szkołę filmową FAMU – kolebkę czechosłowackiej Nowej Fali i Alma Mater Miloša Formana, Petra Zelenki oraz Emira Kusturicy. W tym czasie na arenie politycznej coraz mocniej wrze, zbliża się Praska Wiosna. Agnieszka Holland z ówczesnym partnerem, Laco Adamikiem, drukuje ulotki dla czeskich opozycjonistów. Zostaje aresztowana i trafia do więzienia. – Pobyt w więzieniu (...) był dla mnie ważnym doświadczeniem. Przekonałam się, że mogę coś takiego wytrzymać – powie po latach. Po studiach Holland wraca do Polski. Początkowo pracuje jako asystentka Krzysztofa Zanussiego. Potem trafia pod skrzydła Andrzeja Wajdy. Poznaje również Krzysztofa Kieślowskiego. Na cienie życia w PRL-u nie narzeka. – Ten łagodny totalitaryzm w gruncie rzeczy dawał duże poczucie wewnętrznej wolności – wspomina. Po czterech latach od powrotu do kraju udaje się jej zadebiutować filmem „Wieczór u Abdona” (1975) wg własnego scenariusza. W 1978 roku Agnieszka Holland tworzy „Aktorów prowincjonalnych" – film uznawany dziś za klasykę kina moralnego niepokoju. Opowieść o aktorach prowincjonalnego teatru, reżyserze z wielkiego miasta i osobistych rozterkach jednego z artystów przyniosła reżyserce nagrodę FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu w Cannes. Kolejny ważny film w jej karierze to „Kobieta samotna” (1981) – przeszywająco szczera opowieść o życiu samotnej matki i jej bezsilności wobec systemu. Film wzbudził zastrzeżenia cenzorów i trafił na półkę. Na oficjalną premierę Agnieszka Holland będzie musiała poczekać aż sześć lat. Stan wojenny zastaje Agnieszkę Holland na festiwalu filmowym w Szwecji. Holland decyduje wówczas, że nie wraca do kraju. Udaje się do Paryża. Tam szybko orientuje się, że francuski świat filmu jest bardzo hermetyczny. – W Paryżu (...) osoby ze środowiska filmowego nigdy cię nie zaakceptują – mówiła w jednym z wywiadów. Przy innej okazji dodawała: – Emigracja zawsze jest trudna. To ogromny wysiłek, za który płaci się pewną formą samotności. Kiedy wyjechałam z kraju, musiałam przetłumaczyć siebie na inne języki – wspomina. Pierwszy znaczący film z okresu emigracji Agnieszki Holland powstaje w Niemczech. To – nominowane do Oscara – „Gorzkie żniwa” (1985) poruszające bolesny temat Holocaustu. W 1991 swoją premierę ma pierwszy, w pełni francuski film Holland zatytułowany „Olivier, Olivier”. Przełom w karierze przychodzi wraz z premierą „Europy, Europy” z 1990 roku – obrazu opartego na historii Solomona Perela, Żyda, który trafił do Hitlerjugend. Film odnosi spektakularny sukces. Zdobywa Złoty Glob i zostaje nominowany do Oscara! Po tej nominacji sypią się propozycje z Hollywood, a przed Agnieszką Holland otwierają się wrota słynnych studiów filmowych w Los Angeles. Jej pierwsza hollywoodzka produkcja to „Tajemniczy ogród” (1993), barwna, zrealizowana z rozmachem adaptacją powieści Frances Burnett W 1995 roku powstaje „Całkowite zaćmienie” z Leonardo DiCaprio, a w 1997 „Plac Waszyngtona” z Jennifer Leigh w roli głównej. W kolejnych latach Holland kręci „Trzeci cud” (1999), „Strzał w serce”(2001) oraz film „Julia wraca do domu” (2002) o kryzysie małżeńskim polskich emigrantów. W obrazie tym dopatrywano się nawiązania do osobistych doświadczeń reżyserki. Agnieszka Holland deklaruje od jakiegoś czasu, że chce robić „kino środka” – z intelektualnym przekazem, lecz skierowane do szerokiej widowni. „Zabić księdza” (1988) utrzymany chwilami w poetyce thrillera, „Kopia mistrza”(2006) i „Janosik. Prawdziwa historia” (2009) – efekt współpracy Agnieszki Holland z córką Kasią Adamik – mają stanowić realizację tych założeń. Flirtując z kulturą popularną i wychodząc naprzeciw masowej publiczności, Holland staje na planie telewizyjnych seriali. Jeszcze w latach 90. dla amerykańskiej telewizji reżyseruje odcinek „Upadłych aniołów”. Dekadę później trafia na plan „Dowodów zbrodni”. W 2004 roku dołącza do ekipy „Prawa ulicy”. Za reżyserię jednego z odcinków serialu „Treme” o muzykach z Nowego Orleanu otrzymuje nominację do prestiżowej nagrody Emmy. Reżyseruje też „Dochodzenie”, aż sześciokrotnie nominowane do nagród Emmy. Na koncie ma również pracę przy „House of Cards” i serialowej produkcji „The First. Misja na Marsa”. W 2018 roku powstaje thriller „1983”. Serial przedstawia alternatywną wizję historii Polski, a jego premiera staje się wydarzeniem medialnym – to pierwszy polskojęzyczny serial zamówiony przez platformę Netflix. To także kolejna produkcja, którą Agnieszka Holland reżyseruje kolektywnie – tym razem z córką Kasią Adamik, a także Olgą Chajdas i Agnieszką Smoczyńską. Zapytana, co powoduje, że do pracy przy swoich projektach chętnie zaprasza innych reżyserów, Agnieszka Holland mówi: – W kinie, jakie jest mi bliskie, wierzę w pewną kolektywność. (…) Samotność jest wtedy, kiedy reżyser jest dowódcą na koniu, a za nim idą zastępy. W 2011 roku – dwadzieścia lat po premierze „Europy, Europy” – Agnieszka Holland powraca do tematu Holokaustu. Jej film „W ciemności” to opowieść o lwowskim kanalarzu, który w czasie wojny ocalił przed zagładą grupę Żydów. Obraz zostaje entuzjastycznie przyjęty przez widzów i krytykę, sypią się nagrody. Dostaje też nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Dwa lata później Agnieszka Holland reżyseruje „Gorejący krzew” (2013) – trzyczęściową miniserię opowiadającą o Janie Palachu, czeskim studencie, który w styczniu 1969 roku podpalił się w centrum czeskiej Pragi w proteście przeciw agresji Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W 2017 roku na ekrany trafia kolejny wspólny projekt Agnieszki Holland i jej córki, Kasi Adamik – baśniowy ekothriller „Pokot”, na podstawie powieści Olgi Tokarczuk. Obraz otrzymuje Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie m.in. za wyznaczanie nowych granic filmowego języka. W kolejnych latach na Berlinare prezentowane są także: „Obywatel Jones" (2019) Agnieszki i jej „Szarlatan” (2020) – film zainspirowany życiem Jana Mikoláška, czeskiego zielarza i uzdrowiciela. Filmowa wizja Agnieszki Holland odległa jest jednak od tradycyjnych biografii. Te bowiem – jej zdaniem – „są na ogół spłaszczone i hagiograficzne, a zbytnia wierność oficjalnej wersji blokuje wyobraźnię”. W 2023 roku na ekrany trafia „Zielona granica”, opowiadająca o kryzysie migracyjnym na polsko-białoruskiej granicy. Film Agnieszki Holland – jeszcze przed premierą – rozpala gigantyczne emocje społeczne, wywołując jedną z najgorętszych debat publicznych ostatnich lat. W tym samym czasie, kiedy reżyserka odpiera brutalne ataki przeciwników „Zielonej granicy”, do kin na jej film masowo ruszają widzowie. Produkcja odnosi spektakularny sukces frekwencyjny, a „Zielona granica” zdobywa Nagrodę Specjalną Jury MFF w Wenecji. Hasło o „kinie społecznie zaangażowanym” znów jest na ustach wszystkich. Agnieszka Holland w jednym z wywiadów zauważa, że jej „Zielona granica” jest krzykiem sprzeciwu i niezgody. – Nie mówię spokojnie – podkreśla. – Robię film, który jest krzykiem. Od kiedy zaczęłam myśleć, co mogę zrobić, by świat był lepszy, wraca do mnie cytat z „Wyzwolenia” Wyspiańskiego: „Musimy coś zrobić, co by od nas zależało, zważywszy, że dzieje się tak dużo, co nie zależy od nikogo”. *Tekst powstał w oparciu o: książki „Holland. Biografia od nowa” Karoliny Pasternak oraz cykl wywiadów Marii Kornatowskiej pt. „Magia i pieniądze”, wywiady udzielone przez Agnieszkę Holland tygodnikowi „Polityka, magazynom „Vogue”, „Twój Styl”, „Wysokie obcasy”, serwisom Onet.pl, WP.pl, Interia.pl oraz materiały zamieszczone w serwisie Culture.pl LAUREACI ORŁÓW ZA OSIĄGNIĘCIA ŻYCIA: Stanisław Różewicz (2001), Tadeusz Konwicki (2002), Roman Polański (2003), Kazimierz Kutz (2004), Jerzy Kawalerowicz (2005), Jerzy Hoffman (2006), Witold Sobociński (2007), Janusz Morgenstern (2008), Jerzy Wójcik (2009), Jerzy Stefan Stawiński (2010), Tadeusz Chmielewski (2011), Janusz Majewski (2012), Danuta Szaflarska (2013), Kazimierz Karabasz (2014), Franciszek Pieczka (2015), Janusz Gajos (2016), Sylwester Chęciński (2017), Jerzy Stuhr (2018), Krzysztof Zanussi (2019), Maja Komorowska (2020), Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz (2021) oraz Jerzy Skolimowski (2022), Jan A.P. Kaczmarek (2023) Agnieszka Holland, 80. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, 9.09.2023
Agnieszka Holland – reżyserka filmów społecznie ważnych
Tworzy w Polsce i poza jej granicami, nie bojąc się trudnych tematów
Życiorys Agnieszki Holland pokazuje, że potrafi zrobić dobry film praktycznie wszędzie. Już studia na Akademii Filmowej w Pradze wyznaczają międzynarodowy charakter jej twórczości. Dzięki emigracji do Paryża poznaje producenta z RFN, Artura Braunera, dla którego tworzy filmy produkcji niemieckiej. Następnie podejmuje wyzwanie w Hollywood, współpracując z najlepszymi amerykańskimi producentami i aktorami. Po czym wraca do Europy zająć się tematami ważnymi dla naszego kraju. Spis treści: Skrócona biografia Agnieszki Holland Ciekawostki z życia reżyserki Nagrody na międzynarodowych festiwalach filmowych Najważniejsze filmy Agnieszki Holland Skrócona biografia Agnieszki Holland Agnieszka Holland urodziła się w 28 listopada 1948 w Warszawie, czyli zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Jako nastolatka uczyła się w warszawskim liceum im. Stefana Batorego, a następnie rozpoczęła studia filmowe w czeskiej Pradze. Okres studencki (1966–1971) przypadł na czas strajków w ramach Praskiej Wiosny (1968), w których przyszła reżyserka brała udział. Pod zarzutem przemycania czasopism emigracyjnych została zatrzymana przez czechosłowacką SB i spędziła w areszcie 6 tygodni. Powrót do Polski i długo wyczekiwany debiut Po studiach wróciła do Polski, gdzie podjęła współpracę z Andrzejem Wajdą w ramach Studia Filmowego „X”. Trudno było jej się przebić z pomysłami na filmy, ponieważ jej scenariusze były odrzucane przez cenzurę. Pełnometrażowy debiut ukazał się w kinach w 1978 r. – był to film psychologiczny „Aktorzy prowincjonalni” o młodym aktorze teatralnym (w tej roli Tadeusz Huk), który zatraca się w swoich ambicjach, co rzutuje na jego relację z żoną (jako Anka Malewska wystąpiła Halina Łabonarska). Za ten tytuł Agnieszka Holland otrzymała nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Cannes w 1980 r. View oEmbed on the source website Przed wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce reżyserka nakręciła jeszcze dwa pełnometrażowe filmy – „Gorączkę” (1980) i „Kobietę samotną” (1981). Emigracja polityczna W latach 1982–1990 reżyserka przeprowadziła się do Francji. Działalność reżyserską kontynuowała w RFN, gdzie nadal współpracowała z Andrzejem Wajdą. W 1985 r. ukazał się jej film poruszający temat Holocaustu pt. „Gorzkie żniwa” – to historia młodej Żydówki, która uciekła z transportu do obozu koncentracyjnego i znalazła schronienie u polskiego chłopa w zamian na swoje ciało. Obraz spotkał się z różnymi opiniami krytyków, jednak zdobył rozgłos, o czym świadczy nominacja do Oscara w 1986 roku. W 1988 r. reżyserka stworzyła film w koprodukcji amerykańsko–francuskiej „Zabić księdza” o życiu i zabójstwie Jerzego Popiełuszki. W obrazie wystąpili Christopher Lambert i Ed Harris. Chociaż film nie zyskał pozytywnych opinii, a w Polsce był krytykowany zarówno przez środowisko kościelne, jak i komunistyczne, Andrzej Wajda ocenia ten tytuł jako wzorcowy dla polskiej szkoły filmowej. View oEmbed on the source website W tym samym roku powstał również film Andrzeja Wajdy na podstawie scenariusza Agnieszki Holland – „Korczak”, opowiadający o życiu wybitnego nauczyciela i jego śmierci w obozie w Treblince. Okres amerykański Na zlecenie niemieckiego producenta Artura Braunera, reżyserka nakręciła film „Europa, Europa” (1990) na podstawie autobiografii Solomona Perela – Żyda, który udawał Aryjczyka, aby uniknąć Holocaustu. W 1991 r. wróciła do Francji, ale już dwa lata później wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Tam powstał film „Tajemniczy ogród” (1993) na podstawie powieści Frances Hodgson Burnett. Kolejnym filmem było „Całkowite zaćmienie” (1995), w którym Leonardo DiCaprio i David Thewlis wcielają się w role francuskich poetów i kochanków. Chwilę później pojawił się „Plac Waszyngtona” (1997) na podstawie powieści Henry'ego Jamesa, a na przełomie wieków: „Trzeci cud” (1999), „Strzał w serce”, (2001) i „Julia wraca do domu” (2001). View oEmbed on the source website Powrót do Europy W 2007 r. Agnieszka Holland wróciła do Europy, by razem z córką, siostrą i Borysem Lankoszem pracować nad serialem telewizyjnym „Ekipa”. W 2011 r. ukazał się w film „W ciemności”, opowiadający historię Leopolda Sochy (Robert Więckiewicz), który ukrywał pod ziemią uciekinierów z lwowskiego getta. W następnych latach powstały dwa miniseriale „Gorejący krzew” (2013) i „Dziecko Rosemary” (2014), a w 2016 r. – „Pokot” na podstawie kryminału ekologicznego Olgi Tokarczuk. W 2019 r. ukazał się „Obywatel Jones”, a rok później film biograficzny „Szarlatan” o czeskim zielarzu i uzdrowicielu, który został skazany na śmierć przez władze komunistyczne. View oEmbed on the source website W 2023 r. ukazał się film „Zielona granica” poruszający problem kryzysu migracyjnego na granicy Polski i Białorusi. Ciekawostki z życia reżyserki Agnieszka Holland jest córką Henryka Hollanda i Ireny Rybczyńskiej. Jej ojciec był dziennikarzem i socjologiem, w czasie PRL działał w PZPR. Matka również była dziennikarką i publicystką, brała udział w Powstaniu Warszawskim, jednak negatywnie ocenia jego wybuch. Po wojnie razem z mężem wstąpiła do PZPR. Jej młodsza siostra, Magdalena Holland–Łazarkiewicz również jest reżyserką i scenarzystką. Kiedy w 1959 r. jej rodzice się rozwiedli, została z matką. W 1961 r. jej ojciec został aresztowany i oskarżony o zdradę stanu, w wyniku czego popełnił samobójstwo. Przyszła reżyserka miała wtedy 13 lat i śmierć ojca była dla niej ogromnym wstrząsem. W latach 60. reżyserka „Zielonej Granicy” próbowała dostać się do Łódzkiej Akademii Filmowej, jednak nie została przyjęta. Zdeterminowana do realizacji swoich pasji, rozpoczęła studia reżyserskiej na akademii w Pradze. Była żoną Laco Adamika, słowacko–polskiego reżysera, jednak małżeństwo skończyło się rozwodem po tym, jak Agnieszka Holland wyjechała do Francji (po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce). Jest mamą Katarzyny Adamik, która również zajęła się reżyserią filmową. Agnieszka Holland wielokrotnie wspierała córkę w karierze filmowej. Jest producentką jej debiutu reżyserskiego pt. „Boisko bezdomnych”. Reżyserka jest krytyczna wobec działań politycznych i jawnie opowiada się za wolnością sztuki. Nagrody na międzynarodowych festiwalach filmowych 1980 r. – Nagroda FIPRESCI na MFF w Cannes za film „Aktorzy prowincjonalni” (1978), 1992 r. – Złoty Glob w kategorii film obcojęzyczny za obraz „Europa, Europa” (1990), 2011 r. – trzy Nagrody Publiczności na Międzynarodowych Festiwalach w Mar del Plata, Saint Louis i Valladolid oraz Złote Zęby na Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce za tytuł „W ciemności” (2011), 2012 r. – Grand Prix festiwalu Batumi International Art House i Złote Lwy na festiwalu w Gdyni za film „W ciemności”, 2017 r. – Srebrny Niedźwiedź na Berlinale, nagroda specjalna na Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce, nagroda za reżyserię na festiwalu w Gdyni oraz nagroda główna w Montrealu za „Pokot” (2017), 2019 r. – Złote Lwy w Gdyni za film „Obywatel Jones” (2019), 2021 r. – dwie nagrody Czeskiej Akademii Sztuki Filmowej i Telewizyjnej za obraz „Szarlatan” (2020), 2023 r. – Nagroda Specjalna Jury na MFF w Wenecji za film „Zielona granica” (2023). Najważniejsze filmy Agnieszki Holland Europa, Europa (1990) Solomon Perej (Marco Hofchneider) jest młodym Żydem mieszkającym w Niemczech. W noc kryształową, z 9 na 10 listopada 1938 r. zostaje zabita jego siostra. Chłopak z rodzicami uciekają do Polski, która z kolei zostaje zaatakowana w 1939 r. Solomon zostaje wysłany do ZSRR. Kiedy w 1941 r. dochodzi do starcia wojsk Trzeciej Rzeszy z Armią Czerwoną, podaje się za niemieckiego więźnia. W Berlinie dołącza do Hitlerjugend i zakochuje się w Lenie, zafascynowanej ideologią Hitlera. View oEmbed on the source website Tajemniczy ogród (1993) Rodzice Mary Lennox (Kate Maberly) giną podczas trzęsienia ziemi w Indiach. Dziesięciolatka zostaje wysłana do Anglii pod opiekę zamożnego wuja Cravena (John Lynch). Tam odkrywa ogród, który został zamknięty na klucz po śmierci żony wuja. Po chwili okazuje się, że mroczna posiadłość również skrywa swoją tajemnicę. View oEmbed on the source website Całkowite zaćmienie (1995) Film rozpoczyna się spotkaniem Paula Verlaine'a (David Thewlis) z Isabelle (Dominique Blanc), siostrą Arthura Rimbauda (Leonardo DiCaprio). Kobieta chce odzyskać wiersze brata z lat młodości, aby rzekomo wykonać jego przedśmiertną wolę. Verlaine wraca wspomnieniami do momentu ich pierwszego spotkania, kiedy oczarowany ciałem i umysłem szesnastoletniego Arthura przepadł w zakazanej wówczas miłości. View oEmbed on the source website W ciemności (2011) To film o II wojnie światowej, którego akcja rozgrywa się na wschodnim krańcu ówczesnej Polski. Głównymi bohaterami są Leopold Socha (Robert Więckiewicz), konserwator kanalizacji ze Lwowa i jego przyjaciel, Szczepek Wróblewski (Krzysztof Skonieczny). Mężczyźni pomagają w ucieczce Żydów podczas likwidacji miejskiego getta. Początkowo biorą pieniądze za opiekę, ale gdy sytuacja się pogarsza, nie zważają już na finansowy aspekt. View oEmbed on the source website Szarlatan (2020) Jan Mikolašek (Ivan Trojan) jest znanym czeskim zielarzem, u którego leczy się nawet prezydent Zápotocký (Ladislav Kolář). Już w czasie okupacji niemieckiej cieszy się dużym poważaniem pacjentów, co pozwala mu na dostatek materialny. Po śmierci prezydenta zostaje jednak pozbawiony protekcji partii komunistycznej. Trafia do więzienia oskarżony za trucicielstwo. View oEmbed on the source website Zielona granica (2023) Akcja filmu rozgrywa się wielotorowo, ukazując perspektywę kilku stron zaangażowanych w sytuację na granicy polsko–białoruskiej. Śledzimy losy grupy syryjskich uchodźców, którzy zostają pozostawieni w lesie na granicy z Unią Europejską. Z drugiej strony poznajemy historię Janka (Tomasz Włosok), pracownika straży granicznej i Julii (Maja Ostaszewska), miejscowej psycholożki. View oEmbed on the source website
Agnieszka Holland nagrodzona w Wenecji. „Zielona Granica” z nagrodą specjalną jury
W sobotę 9 września końca dobiegł 80. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji. Nagrody z kilku kategoriach zostały już przyznane. Najważniejszą, Złotego Lwa, otrzymał film „Biedne istoty” Yórgosa Lánthimosa. Agnieszka Holland wraca jednak z festiwalu z innym wyróżnieniem: nagrodą specjalną jury, którą otrzymała za „Zieloną Granicę”. 80. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Finał 80. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji odbył się w sobotę 9 września. W jego trakcie przyznane zostały nagrody w kilku kategoriach oraz ta najważniejsza, czyli Złoty Lew, który powędrował do Yórgosa Lánthimosa za film „Biedne istoty”. W tym roku brano pod uwagę 23 tytuły, które startowały w Konkursie Głównym. Po raz pierwszy w historii o Złotego Lwa walczyły dwa filmy reżyserowane lub współreżyserowane przez Polki: „Zielona granica” Agnieszki Holland, a także „Kobieta z...” Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Czytaj też: Tomasz Jacyków został ojcem w wieku... 15 lat. Syna urodziła mu koleżanka jego mamy Agnieszka Holland, 25. Przegląd Filmowy "Kino na Granicy" Agnieszka Holland nagrodzona na festiwalu w Wenecji Choć Złoty Lewa trafił do Yórgosa Lánthimosa, to Agnieszka Holland nie wraca do kraju z pustymi rękami. Reżyserka pokonała jego „Biedne istoty” i otrzymała nagrodę specjalną jury za swoją „Zieloną granicę”. „To nie był łatwy film do stworzenia, jak mogą sobie niektórzy wyobrazić, niektórzy nie. Dziękuję całej ekipie, producentom, współproducentom. O 2014 r., trwa kryzys migracyjny w Europie, jesteśmy tu dzisiaj, a sytuacja wciąż trwa. Ludzie są w lasach, ktoś ich odziera z godności, niektórzy z nich umierają. I to nie tak, że nie mamy zasobów (...). Ale są tacy, którzy im pomagają”, mówiła ze sceny. „Film opowiada o tym, co dzieje się na granicy polsko-białoruskiej. Przedstawia odpowiedzi polityków, sił zbrojnych, uchodźców, aktywistów i mieszkańców regionu na to wyzwanie. Zależało nam, by uchwycić ten temat w całej jego złożoności. Chcieliśmy również udzielić głosu tym, którzy są go pozbawieni”, wyjaśniła Agnieszka Holland podczas konferencji prasowej. Po premierze film reżyserki długo oklaskiwano na stojąco. Produkcja zebrała także bardzo dobre recenzje krytyków z całego świata. „Zielona granica” przypomina nam o tych ludziach, którzy nadal umierają na granicach Europy. Bez wątpienia jest to więc wyjątkowo aktualny obraz... Agnieszce Holland serdecznie gratulujemy! Zobacz także: Maja Barełkowska zagrała w serialu „Lipowo. Zmowa milczenia”. Nie każdy wie, czyją jest żoną! Agnieszka Holland, 80. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, 9.09.2023 View oEmbed on the source website
Maria Chwalibóg: przełomem w jej karierze był jeden z najbardziej pesymistycznych polskich filmów
Rolą Ireny-listonoszki aktorka wstrząsnęła widzów i zdobyła uznanie krytyków
Maria Chwalibóg, żona dwóch uznanych aktorów, Andrzeja Kopiczyńskiego i Marka Bargiełowskiego, a także szwagierka Zbigniewa Cybulskiego, miała na swoim koncie udział w kilkudziesięciu filmach fabularnych, ale to właśnie główna rola w dziele Agnieszki Holland pt. "Kobieta samotna" dała jej największy rozgłos i poniekąd uczyniła aktorką jednej roli. Film polskiej reżyserki zawierał w sobie na tyle mocny przekaz, że widzowie do dziś twierdzą, że jest to jeden z najbardziej pesymistycznych polskich filmów. Ostatnia aktualizacja i publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie 04.02.2025 r. Maria Chwalibóg: dorastanie, droga do aktorstwa Aktorka urodziła się 4 lutego 1933 w Warszawie, dorastała wraz z braćmi i siostrą w Mysłowie, w pobliżu stolicy. Jej rodzice mieli tam swoje ziemie. Siostrą Marii jest Elżbieta Chwalibóg, która w dorosłym życiu też częściowo związała swoje życie z aktorstwem. Jako absolwentka Akademii Sztuk Pięknych pracowała w studenckim teatrze Bim-Bom, gdzie poznała swojego ukochanego, Zbigniewa Cybulskiego. Wybuch wojny zakłócił spokojne życie rodziny Chwalibóg w Mysłowie. W pierwszych dniach bombardowano dom, w wyniku czego doszło do rodzinnej tragedii — zginął najmłodszy brat Marii, kilkumiesięczny Tadeusz. Rodzina opuściła Mysłów dopiero w 1944 roku. Kiedy uciekali do Warszawy, Maria miała 11 lat. Po tym, jak działania zbrojne dobiegły końca, dziewczynka przeniosła się z rodziną do Łeby. Kilka lat później rozpoczęła studia aktorskie w Łodzi. Tam poznała swojego pierwszego męża, Andrzeja Kopiczyńskiego. Los połączy ich na dłużej dopiero kilka lat później, kiedy oboje będą aktorami Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku. Ten związek z rok młodszym od siebie aktorem zacznie się od romansu, a po rozwodzie z jego ówczesną żoną, wezmą ślub, ale nie przetrwa próby czasu. Młodzi aktorzy rozstaną się po kilku latach. W swoim aktorskim dorobku Maria Chwalibóg doczekała się wielu świetnych ról teatralnych i filmowych. Zaliczają się do nich takie kreacje, jak "Matka Joanna od Aniołów", "Poszukiwany, poszukiwana", "Niedzielne dzieci", "Godzina szczytu", "Kocham kino", "Oszołomienie", "Korczak" i "Szczęśliwego Nowego Roku". Najbardziej zapamiętaną rolą aktorki jest bez wątpienia Irena, listonoszka z filmu "Kobieta samotna" Agnieszki Holland. Widzowie do dziś mówią o tym filmie: wstrząsający i podkreślają, że dzieło reżyserki rodzi wiele sprzecznych odczuć. "Często do niego wracam. Okrutny koniec", "Lubię ten film i boję się go jednocześnie", można przeczytać komentarze w mediach społecznościowych. Zobacz też: Krzysztof Komeda kochał swoją żonę Zosię, ale w USA romansował z młodą artystką z Izraela Maria Chwalibóg: rola w filmie "Kobieta samotna" Dramat z 1987 roku to bez wątpienia kino przygnębiające, zaliczane do jednego z najbardziej przejmujących polskich filmów. Reżyserka, Agnieszka Holland, przyznała, że jej dzieło miało na celu poniekąd sprowokować. Grana przez Marię Chwalibóg listonoszka Irena, to kobieta w średnim wieku, mama kilkuletniego Bogusia, którego wychowuje w pojedynkę. Mama i syn mieszkają w trudnych warunkach, w jednej z dzielnic Wrocławia. Tata chłopca okazał się alkoholikiem i przestępcą. Z trudami codzienności Irena musi radzić sobie sama, spędza długie godziny w pracy za niewielką pensję, podczas gdy jej syn nieustannie czeka na mamę w domu. Kiedy w życiu wyczerpanej kobiety pojawia się Jacek, w tej roli Bogusław Linda - kaleki rencista, ofiara wybuchu w kopalni, wstępuje w nią nadzieja na lepszą przyszłość. Ich historia ma jednak tragiczny koniec. "Irytowało mnie to zachłyśnięcie się klasą robotniczą, ten hurraoptymizm, naiwny entuzjazm, egzaltacja. Chciałam zrobić coś na przekór. Pokazać, że Solidarność Solidarnością, a biedni ludzie są nadal biednymi ludźmi. To miała być trochę prowokacja", opowiadała po latach o swoim filmie Agnieszka Holland. Prowokacyjna w "Kobiecie samotnej" była także obsada. O Marii Chwalibóg mówiono, że z jej typem urody i sposobem mówienia nie przypomina listonoszki, a wybór Bogusława Lindy na filmowego Jacka wzbudził jeszcze więcej wątpliwości. Tymczasem kreację aktora w filmie Holland okrzyknięto rolą jego życia. "Rola trudna, wymagająca i niejednoznaczna, ale zagrana kapitalnie", pisali krytycy. Film sześć lat przeleżał na półkach, premiera odbyła się dopiero 1987 roku i przyniosła Marii Chwalibóg ogromne wyróżnienie w postaci nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą na 13. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. "Nieocenzurowana kopia filmu leżała w korytarzu Zespołu Filmowego X. Mój szwagier, nieżyjący już Piotrek Łazarkiewicz, który był asystentem przy tym filmie, zabrał tę kopię. Akurat odwiedzał Polskę dyrektor festiwalu w Rotterdamie Hubert Bals. Zdecydował się on przewieźć 'Kobietę samotną' do Holandii. Dzięki jego wstawiennictwu otrzymałam taśmę z angielskimi napisami. Z tą kopią objechałam cały świat", opowiadała Agnieszka Holland. Maria Chwalibóg zmarła 15 marca 2024 roku, ostatni raz mogliśmy oglądać aktorkę na ekranie w 2015 roku w filmie Carte Blanche. Czytaj również: Wielki tancerz Michaił Barysznikow uciekał z ZSRR w dramatycznych okolicznościach. Biegłem po życie, mówił Bogusław Linda i Maria Chwalibóg, kadr filmu "Kobieta samotna", 1981 r. Źródła: film.interia.pl
Agnieszka Holland i Laco Adamik: wyszła za niego, mając 18 lat. Po rozwodzie z nikim się już nie związała
Jest marką samą w sobie. Agnieszka Holland zwykle nie pojawia się z mężczyzną u boku, raczej z córką czy siostrą. A jednak jedyny mąż reżyserki - Laco Adamik stał się, obok ojca, najważniejszym mężczyzn jej życia. I choć są dawno po rozwodzie, nie przepadła łącząca ich więź. Tym bardziej, że mają przecież córkę, znaną dzisiaj reżyserkę Katarzynę Adamik. Jak wyglądały losy tej pary? Agnieszka Holland i Laco Adamik: historia miłości Agnieszka Holland, która urodziła się 1948 roku w Warszawie, nie miał łatwego dzieciństwa. Jej ojciec, działacz komunistyczny i wybitny dziennikarz, zginął tragicznie w 1961 roku. Nie ustalono, czy sam skoczył z okna z szóstego piętra swojego mieszkania, czy został wypchnięty. Wcześniej podpadł partii za krytykę, oskarżono go o szpiegostwo. Był ofiarą nagonki, aresztowano go, przesłuchiwano. Do tych wydarzeń nawiązuje przejmujący film Andrzeja Wajdy „Bez znieczulenia”. Agnieszka Holland w chwili śmierci ojca miała zaledwie 13 lat, mama wywiozła ją na zimowisko, by była jak najdalej od medialnego szumu, plotek, komentarzy. Ale Agnieszka Holland dobrze wiedziała, co się dzieje. Ojciec był dla niej ważną postacią, jego śmierć stała się wielką traumą. Przez całe życie została przy jego nazwisku, chociaż mogła je zmienić po mężu na Adamik. W połowie lat 60. zdecydowała się wyjechać na studia filmowe do Pragi, wiedziała, że w Polsce nigdzie nie zostanie przyjęta. W Pradze poznała chłopaka z polsko-słowackiej rodziny. Urodzonego w Malej Hradnej na Słowacji - Laco Adamika. Był od niej starszy o 6 lat. Zobacz też: Tak wygląda dziś Wojtuś z Rodziny zastępczej. Czym zajmuje się Michał Włodarczyk? Agnieszka Holland - jak wyglądało jej małżeństwo? Agnieszka Holland przemykała chyłkiem do męskiego akademika, z Laco Adamikiem rozmawiali godzinami, snuli wizję naprawy świata. Mama Agnieszki Holland – Irena Rybczyńska – dowoziła im wałówki z bigosem i myła okna. Ślub wzięli w 1966 roku, panna młoda miała 18 lat. Trudno w takim wieku spodziewać się wyborów na całe życie. Mieli różne charaktery – Agnieszka Holland zawsze walczyła o wszystko do końca. Laco Adamik miał więcej życiowego luzu, unikał konfliktów, lubił spokojne życie. Na ich wspólne życie duży wpływ miała… polityka. Oboje studiowali podczas wydarzeń Praskiej Wiosny, zaangażowali się w niepodległościowy zryw Czechów. Drukowali ulotki, biegali na manifestacje, wspierali jak mogli dysydentów. Jak wspominał Laco Adamik, Agnieszka Holland nie interesowała się wcześniej polityką, a rozmowy u siebie w domu puszczała mimo uszu. Ale Praska wiosna zrobiła na niej kolosalne wrażenie. Reżyserka trafiła nawet na miesiąc do więzienia. Mówiła, że było to dla niej ważne doświadczenie. Przekonała się, że może coś takiego wytrzymać. Po skończeniu studiów w początku lat 70. zdecydowała się z mężem przyjechać do Polski. To nie była łatwa decyzja, szczególnie dla niego. Nie wiedział, jak się tu odnajdzie, niczego nie miał. Zresztą obydwoje byli biedni. Rzeczywistość okazała się trudniejsza, niż myśleli. Agnieszka Holland nie mogła znaleźć pracy. Jako pierwszy pomógł jej Krzysztof Zanussi, u którego po długich staraniach została asystentką. Potem współpracowała – nie zawsze oficjalnie - z Andrzejem Wajdą. Przebijała się w męskim świecie filmu. Mówiono o niej „twarda baba”. Laco Adamik długo przystosowywał się do życia w Polsce, uczył się języka. Zobacz też: Barbara Sołtysik i Jan Englert: czemu pobrali się w tajemnicy i rozstali po 33 latach związku? Córka Agnieszki Holland i Laco Adamika W 1978 roku przyszła na świat córka Agnieszki Holland i Laco Adamika – Katarzyna. Była oczkiem w głowie rodziców, choć radzenie sobie z kłopotami codziennego dnia z małym dzieckiem u boku nie było łatwe dla pary artystów. Agnieszka Holland wspominała: „Mieszkaliśmy wtedy przez ścianę z moją mamą i ona, słysząc ten niemowlęcy wrzask, przybiegała, brała Kasię na ręce, a ona się uspokajała. To było poniżające dla nas, rodziców. Przeżyliśmy z Laco krzyż pański. Dlatego zatrzymałam prokreację na jednym dziecku, bo fizycznie byłam wykończona. Parę lat niewyspania się daje w kość”. Agnieszka Holland nie miała, jak sama mówiła, instynktu opiekuńczo-macierzyńskiego, a jednak była z małą bardzo zżyta. Często zabierała córkę na plany filmowe i telewizyjne. To w miarę poukładane życie przerwał stan wojenny. Agnieszkę Holland stan wojenny zastał w Szwecji, gdzie promowała film „Kobieta samotna”. Zdecydowała się nie wracać do kraju, pojechała do Paryża. Męża i córkę udało jej się ściągnąć dopiero po ośmiu miesiącach. Pomógł im Krzysztof Kieślowski. Kasia Adamik wspominała, jak ojciec wiózł ją starym Polonezem do mamy. Auto się zepsuło, Agnieszka Holland odebrała córkę na jednej ze stacji benzynowych. Ale w tym czasie, niepewnym, z perspektywami na kolejne rozpoczynanie życia od nowa, Agnieszka Holland i Laco Adamik rozstali się. Po paru miesiącach pobytu we Francji on wrócił do Polski. Agnieszka Holland została z córką w Paryżu. Jej mąż nie chciał kolejnej emigracji. „Myślę, że przerażała go wizja kolejnej tułaczki. Widywaliśmy się w wakacje, święta, odbyliśmy kilka wspaniałych podróży, m.in. do Meksyku. Zawsze miałam poczucie, że jest obok”, wspominała Katarzyna Adamik. Ich życie toczyło się od tej pory osobnymi torami. Zobacz też: Edward Dymek w latach 70. miał świat u stóp. Dziecięcy gwiazdor zmarł w zapomnieniu i biedzie Jak potoczyły się losy Agnieszki Holland i jej jedynego męża? Agnieszka Holland podbiła świat takimi filmami, jak „Europa, Europa”, „Tajemniczy ogród” czy „Washington square”. Laco Adamik został wybitnym reżyserem spektakli telewizyjnych i operowych. Jego dorobek jest tak wielki, że trudno byłoby wszystko wyliczyć, ale są w nim i kryminały, jak „Żegnaj Laleczko” Chandlera i „Diabły w Louden” Krzysztofa Pendereckiego. Są takie dramaty, jak „Elżbieta, królowa Anglii” czy „Fedra” z wielkimi rolami Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej. Agnieszka Holland, Magdalena Łazarkiewicz, Laco Adamik, Antoni Komasa-Łazarkiewicz, Kasia Adamik, Mary Komasa, oraz nieżyjący już Piotr Łazarkiewicz tworzą dzisiaj jeden z największych klanów filmowych w Polsce. Pojawiają się czasem wszyscy na przeglądach czy festiwalach filmowych. Można tam zobaczyć adaptację telewizyjną „Procesu” Franza Kafki, którą Agnieszka Holland zrobiła wspólnie z mężem w 1980 roku. Agnieszka Holland nie wyszła po raz drugi za mąż. Z nikim nie związała się na dłużej, przynajmniej oficjalnie. O Laco Adamiku wiadomo mniej i niech tak zostanie. Po rozwodzie oboje zachowali przyjazne relacje.
Tak czuje się Jan A.P Kaczmarek. Agnieszka Holland odwiedziła go w szpitalu: „To było wzruszające”
„Choroba przybrała dramatyczny wymiar''...
Od pewnego czasu Jan A.P. Kaczmarek zmaga się z zanikiem wieloukładowym, czyli MSA. Bliscy wybitnego kompozytora uruchomili kilka zbiórek, z których zebrane środki pomogą w tak ważnej teraz opiece i terapii. „Ciało przestaje być władne, samodzielne i wymaga podłączenia różnego rodzaju urządzeń”, czytamy w sieci. Podczas rozmowy z Agnieszką Holland dowiedzieliśmy się, jak aktualnie czuje się pan Jan. Agnieszka Holland o spotkaniu z Janem A.P. Kaczmarkiem w szpitalu Dzięki współpracy tej dwójki powstało kilka pięknych filmów z muzyką nie do podrobienia. Przy okazji spotkania z reżyserką podczas Festiwalu Mastercard Off Camera w Krakowie, zapytaliśmy, czy Agnieszka Holland ma kontakt z przyjacielem. Okazało się, że właśnie wróciła ze spotkania z nim. „Odwiedziłam wczoraj Jana w szpitalu, to było bardzo wzruszające. […] Mówiłam mu miłe rzeczy, on też chciał bardzo, żebym opowiadała różne rzeczy. Gdzie byłam, dokąd jadę, co się dzieje i tak dalej. Jest spragniony kontaktu i wiadomości”, powiedziała Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. Nie zabrakło też sentymentalnych historii dotyczących miejsca, które dało kompozytorowi wiele radości. „Wspominaliśmy Bretanię, gdzie mam dom i spędzam tam dużo czasu. Jan mnie tam kilkukrotnie odwiedzał i ma tęsknotę do tych pejzaży, to tamtych czasów”, usłyszeliśmy. Zobacz też: Eleni i Fotis Tzokas są razem na dobre i na złe. Kim jest mąż znanej artystki? Agnieszka Holland wspominała też poprzednie spotkania z Janem A.P. Kaczmarkiem. Potwierdziła też, że artysta zmaga się z trudnościami podczas mówienia. „W czasie pandemii żeśmy się nie widywali, a kiedy jego choroba przybrała taki dramatyczny wymiar, to komunikowaliśmy się głównie smsami. Niedawno z kolei dostał nagrodę ORŁY za całokształt twórczości. Ja wygłaszałam laudację, była też na miejscu Ola Kaczmarek – żona Jana. I po tym Jan do mnie zadzwonił – on ma trudności z mówieniem wskutek swojej choroby – ale mi dziękował”, opowiedziała reżyserka. Agnieszka Holland o współpracy z Janem A.P Kaczmarkiej i sztucznej inteligencji Jednym z projektów, jaki połączył reżyserkę i kompozytora, była produkcja „Całkowite zaćmienie” z 1995 roku. Jak to się stało, że zaczęli wspólną pracę? „Dla Jana to był naturalny wybór, on bardzo chciał. Ja nie byłam pewna. Wydawało mi się, że jego muzyka ma zupełnie inny charakter, niż aura filmu, którą sobie wyobrażałam. A on skomponował pewnego rodzaju demo i to była wspaniałe. Puszczaliśmy sobie to w czasie zdjęć jako inspirację”, wyznała Agnieszka Holland. „Później już tylko się wzajemnie inspirowaliśmy. Zrobiliśmy razem pięć filmów i w każdym jego muzyka jest bardzo ważna”, dodała. OBEJRZYJ TEŻ: Anna Cieślak i Edward Miszczak na gali otwarcia Mastercard OFF Camera. Prezentowali się zjawiskowo! Podczas wywiadu z twórczynią zadaliśmy między innymi dwa pytania, które wygenerowała sztuczna inteligencja. O tym, że tak się stało, poinformowaliśmy reżyserkę pod koniec rozmowy. Jaka była jej reakcja? Zobacz całe nasze wideo na górze strony. Agnieszka Holland, Jan A.P. Kaczmarek, 2018, Kraków Agnieszka Holland, 2021, Gdynia
Ekskluzywny album „Opowieść o domu” robi wrażenie!
Znajdziecie w nim piękne zdjęcia oraz wypowiedzi autorytetów z dziedziny sztuki i architektury
Na początku pandemii, gdy wokół panowała niepewność, deweloper klasy premium, Invest Komfort, rozpoczął intensywną pracę nad nową strategią komunikacji. Teraz, w 2023 roku, ta strategia jest konsekwentnie realizowana w oryginalnej kampanii „Opowieść o domu”, będącej multiplatformowym przedsięwzięciem. Najważniejszym z działań w ramach projektu jest wydanie ekskluzywnego albumu, na łamach którego wypowiedzieli się wiodący artyści, kreatywni liderzy i autorytety z dziedziny architektury, tacy jak Agnieszka Holland, Jacek Poremba, Anda Rottenberg, prof. Ewa Kuryłowicz oraz Marcin Kydryński. Album „Opowieść o domu” Album „Opowieść o domu” wydany we współpracy z Label Magazine, traktuje o zmysłowym podejściu do architektury i urbanistyki. Bogato ilustrowane wydawnictwo opowiada o ikonach designu, a wywiady z bohaterami to historie o intymnej prozie codzienności i szukaniu domu bez względu na to, gdzie się jest. Jako że każdy na swój sposób interpretuje słowo „dom”, autorzy albumu oddali głos bohaterom, ludziom sztuki i kultury. Dodatkowo, zaproszone do współpracy przy projekcie osobistości, przyłączyły się do tworzenia idei odpowiadającej na pytanie: Co czyni dom domem. Wzbogacając materiał o różne punkty widzenia, nadali komunikacji autentyczności i wyjątkowości. „Album z pasją opowiada o tym, jak żyjemy, ale przede wszystkim powstał z pasji do rzeczy pięknych” mówi Norbert Miętki, Kierownik Marketingu Invest Komfort. ‚„Budując apartamenty mamy poczucie, że my tylko tworzymy przestrzeń, a to mieszkańcy zamieniają ją w dom. Wierzę, że klienci docenią w tej publikacji nie tylko piękne zdjęcia trójmiejskich realizacji Invest Komfort, ale również pokaźne źródło inspiracji i wiedzy z zakresu architektury, designu i urbanistyki”, dodaje Miętki. Premiera albumu odbyła się 10.02.2023 w Warszawie w Galerii Zachęta gromadząc ponad 200 osób ze świata kultury, sztuki i designu. Album nie trafi do sprzedaży detalicznej, będzie on ekskluzywnym prezentem dla klientów i przyjaciół Invest Komfort. Premiera albumu „Opowieść o domu” inicjuje akcję marketingową, która jest częścią strategii wizerunkowej marki Invest Komfort. Obrany kierunek ma na celu zwrócenie uwagi na relacje międzyludzkie, dom, otoczenie, architekturę i dizajn. Dom to motyw przewodni w komunikacji na 2023 rok. Przykładem może być choćby IKEA, która ogłosiła współpracę ze światowej sławy fotografką Annie Lebovitz w ramach wydawnictwa poświęconemu domowi. Invest Komfort wyprzedził międzynarodową kampanię i wprowadził temat domu na rynek polski. Projekt ten wchodzi w interakcję z potencjalnymi klientami dewelopera i zaprasza ich do dzielenia się własnymi historiami na dedykowanym landing page’u opowiescodomu.pl. „Budowanie marki premium to w dzisiejszych czasach wielowymiarowy proces, który wykracza daleko poza produkty”, mówi Ania Tuzek, Dyrektor ds. Marketingu Invest Komfort. „Marka premium to dziś dla klientów narzędzie identyfikacji pozwalające poczuć się częścią danej grupy lub po prostu zamanifestować swoje pasje i zainteresowania. W Invest Komfort wierzymy, że nasi klienci to ludzie świadomi, podróżujący po świecie i chcący widzieć w polskich miastach najlepsze rozwiązania urbanistyczne i architektoniczne” dodaje Tuzek. Firma deweloperska Invest Komfort, która swoimi inwestycjami już od 28 lat zmienia krajobraz Trójmiasta, pokazuje odważne podejście firmy do projektowania architektury przy jednoczesnym poszanowaniu dla tkanki miejskiej. To odważne podejście jest również częścią strategii komunikacji, która rozpoczęła się w 2020 roku kampanią wizerunkową „Twórcy czasu i przestrzeni”. Poruszone zostały tam nie tylko kwestie jakości projektu i wykonania, ale również istotne w Polsce tematy o znaczeniu społecznym, takie jak wpływ urbanistyki na jakość życia oraz temat zanikających zawodów. Kilka miesięcy później do opowieści o Twórcach dołączyła kolejna odważna kampania pt. „Czas tworzy wartość”, dotykająca świata sztuki, ale w kontekście konkretnego produktu. O Apartamentach Opacka, położonych w zabytkowej Oliwie opowiedziano językiem nawiązującym do malarstwa czasów baroku, które uwiecznił w współczesnej interpretacji Jacek Poremba. Za tę kampanię Invest Komfort otrzymał m.in. nagrodę Kreatury 2022. Kolejnym krokiem w realizacji strategii firmy, która ma na koncie 48 realizacji, a także liczne nagrody i wyróżnienia, jest projekt „Opowieść o domu”.
Siostry, które łączy wspólna pasja. Agnieszka Holland i Magdalena Łazarkiewicz w intymnej rozmowie
Obydwie są wybitnymi reżyserkami, ale mówią, że się nie porównują
Mieszkają blisko siebie na Mokotowie, który znają od dzieciństwa. Obie są wybitnymi reżyserkami, ale mówią, że się nie porównują. Agnieszka Holland i Magdalena Łazarkiewicz – starsza i młodsza siostra – opowiadają Krystynie Pytlakowskiej o rodzicach, swoim domu, wzajemnej bliskości, traumie po tragicznej śmierci ojca i wspólnej pracy, także ze swoimi dziećmi. Szczerze, intymnie i poruszająco. Agnieszka Holland i Magdalena Łazarkiewicz - wspólny wywiad sióstr Bycie młodszą siostrą jest trudne czy łatwe? Magda: Nigdy nie byłam starszą siostrą, więc nie wiem, ale zawsze świat cię porównuje z tą drugą, starszą siostrą. Agnieszka: Osobiście chciałam być jedynaczką. Miałam niecałe sześć lat, więc dość długo, żeby się przyzwyczaić do tej roli. A potem byłam nie tylko zdziwiona, ale i zazdrosna, bo pojawiła się kolejna istota, a mnie się zdawało, że to jakiś kosmos. Moja córka Kasia też chciała być jedynaczką, więc spełniłam jej życzenie. Magda: Mój syn Antek również nie tęsknił do rodzeństwa, ale gdy miał dziewięć lat, przytrafiła mu się siostra i był tym zachwycony. Bardzo się kochają. Więc warto czasem dać losowi szansę. [...] Rodzice rozstali się w 1959 roku. Agnieszka: Tak. Byli niedobrani i oboje straumatyzowani, a ojciec ciągle nieobecny. Prawdopodobnie odcisnęły się na nim doświadczenia wojenne (pies Agnieszki, Berek, zaczyna głośno szczekać, wtrącając się w naszą rozmowę). Magda: Może duch ojca wcielił się w Berka (uśmiech). Wasz dom był inny niż wszystkie? Magda: Zdecydowanie. Mama miała silną osobowość. Była niezależna, pracowała jako dziennikarka. Byłam z niej dumna. Agnieszka: Mama promieniała, przyciągała najróżniejszych ludzi. Magda: Na pewno nasz dom różnił się tym, że bez przerwy przychodziło tu mnóstwo znanych ludzi, którzy po nocach słuchali Wolnej Europy. Nie mogłam zasnąć, bo tak huczało zagłuszanie. Szczerze tego nie znosiłam. Kompletnie ich nie obchodziło, że wstaję rano do szkoły. Agnieszka: Namiętnego słuchania Wolnej Europy nie pamiętam, może już studiowałam w Pradze. Czytaj też: Anna Dymna ze łzami w oczach wspomina wybitnego aktora Jana Nowickiego. Jej słowa chwytają za serce Byłaś bardzo do ojca przywiązana. Agnieszka: Bardzo przeżyłam jego śmierć, chociaż nasze relacje były ambiwalentne. Miałam poczucie, że wcale mnie nie zna, że nie chce mnie poznać, że mnie nie dostrzega i wyciąga na światło dzienne, tylko gdy przychodzą goście. Ojciec ożywiał się głównie w towarzystwie. Natomiast kontakty intymne z nim były utrudnione. Ojciec wojnę przeżył w Związku Radzieckim. Kiedy wrócił do Polski, dowiedział się o zagładzie Żydów. Holocaust był dla niego szokiem, cała jego rodzina zginęła. Całe jego pokolenie miało te traumy, chociaż nie zdawało sobie z tego sprawy, nikt nie myślał o konieczności terapii. Całe to pokolenie było rąbnięte. Gdy rodzice się rozeszli, zaczął przychodzić w weekendy. Bardzo się wtedy zbliżyliśmy. Odkrywałam z nim teatr, na przykład „Trzy siostry” Czechowa. Chodziliśmy też do kina i na wystawy. Magda: A mnie do opery. Dla sześciolatki oglądanie „Zamku Sinobrodego” to była prawdziwa tortura, ale siedziałam grzecznie, bo chciałam zasłużyć na jego pochwałę. Ojciec jako dziennikarz, a potem naukowiec był bywalcem kulturalnym. Wydawało mi się, że znał wszystkich artystów. [...] Magda: Agnieszka miała w rodzinie status wunderkinda. Miała dużo talentów, była niezależna w poglądach i działaniach i emanowała siłą. Dochodziło z Agnieszką do rękoczynów? Magda: Nie. Agnieszka tylko straszyła mnie i szantażowała Piotrusiem Panem. Wierzyłam, że ma z nim komitywę i może spowodować, że on do mnie przyleci i nauczy mnie fruwać. Byłam pewna, że można nauczyć się fruwać, trzeba tylko bardzo chcieć. Agnieszka: Ale przecież to nie był szantaż. Dlaczego tak to nazywasz? Magda: Rodzaj szantażu, bo twoje opowieści stały się dla mnie uzależniające. Ty miałaś dostęp do Piotrusia Pana, a ja nie. Agnieszka: Ale robiłam za to błędy ortograficzne, bo prawie nie chodziłam do pierwszej i drugiej klasy, ciągle chorowałam. Magda: Ale świetnie rysowałaś. Zazdrościłam ci tego talentu. Agnieszka: I kreowałam światy z mojej wyobraźni i fantazji. Miałam taką dziecięcą charyzmę. [...] Byłyście jednak o siebie zazdrosne. Magda: Nie pamiętam. Byłam zazdrosna wtedy, gdy rodzice wzięli Agnieszkę na Mazury, a ja pojechałam z nianią na letnisko. Czułam się odepchnięta i bardzo samotna. Agnieszka: Ale nie pamiętasz, że przyjechali po mnie, bo zaczęłam strajk głodowy? Magda: To totalna różnica pokoleniowa w podejściu do rodzicielstwa. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym nie zabrać moich dzieci ze sobą na wakacje. To była dla mnie zawsze wielka radość spędzać z nimi czas wolny. Odkąd wiedziałyście, że chcecie reżyserować filmy? Agnieszka: Wcześnie. Chociaż chciałam być malarką, ale spotkałam bardzo zdolnego chłopaka i zrozumiałam, że nie będę miała takiej ekspresji jak on. Zrobiłam sobie autoanalizę i dowiedziałam się, że jest we mnie wizualna ekspresja, chęć opowiadania historii i władza pozwalająca mówić ludziom, co mają robić. Doszłam do wniosku, że taki jest reżyser filmowy. Do szkoły filmowej w Pradze zdałam, gdy miałam 17 lat. Magda: Ja wcześnie miałam plan, żeby studiować reżyserię teatralną. To teatr mnie bardzo interesował. Znalazłam sobie studia we Wrocławiu – kulturoznawstwo ze specjalnością teatrologiczną. Nie chciałam być posądzona, że naśladuję Agnieszkę. Wypierałam reżyserię filmową aż do czasu, kiedy Agnieszka mi uświadomiła, że mogę pójść też w tym samym kierunku co ona. Nie ma powodu, żebym się od tego odcinała. Zrozumiałam wtedy, że jednak film mnie bardziej pociąga i że pójście w tym kierunku może także oznaczać moją własną drogę. Agnieszka: Starsza siostra się więc na coś przydaje. Magda: Poleciłaś mnie Andrzejowi Wajdzie, u którego zaczęłam pracować przy produkcji „Panien z Wilka”. Wtedy już nieodwołalnie zaraziłam się miłością do kina. A później zdałam do szkoły filmowej. Kiedy pierwszy raz uświadomiłaś sobie, że masz wybitną siostrę? Magda: Zawsze tak myślałam, a gdy zobaczyłam jej pierwszy film „Wieczór u Abdona”, byłam już pewna. Miałam poczucie, że to też trochę mój film, był bliski moim gustom filmowym. Sprawdź też: Małgorzata Potocka o relacji z Janem Nowickim. Jej słowa chwytają za serce Nie miałaś kompleksu Agnieszki Holland? Magda: Całkowicie wyzwoliłam się z tej potrzeby porównywania się do siostry w momencie, gdy podjęłam decyzję, że chcę robić filmy. Zupełnie inne filmy. Agnieszka: Magda umie robić różne rzeczy, reżyseruje nawet w operze. Ja w życiu bym opery nie wyreżyserowała. Nasze talenty są trochę inne. Ja – konkretna, dramaturgiczna i rzeczowa, a Magda poetycka i delikatna. Magda: Potrafię też być bardzo silna. Jestem w wielu sytuacjach wojowniczką. [...] Jesteście obie reżyserkami. To genetyczne? Magda: Mama na pewno miała w tym duży udział. Była osobą obdarzoną wieloma talentami, była zdolną dziennikarką. Miała też niesamowitą intuicję, jeśli chodzi o sztukę, i dzieliła się nią z nami. Tak naprawdę chciała zostać aktorką, jak jej najbliższa przyjaciółka, Bohdana Majda, ale się nie odważyła… Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Niejednoznaczna. Skomplikowana. Tajemnicza. Sama o sobie mówi: „Osobowość schizoidalna”
Reżyserka filmowa świętuje dziś swoje 73. urodziny
W lutym na Berlinale 2019 Agnieszka Holland pokazała swój nowy film Mr. Jones, opowieść o walijskim dziennikarzu, który ryzykując życiem opisał Wielki Głód na Ukrainie, podczas którego zmarło od 3 do 6 mln ludzi. Gareth Jones pojechał do ZSRR w 1933 r., żeby przeprowadzić wywiad ze Stalinem. Jednak, gdy odkrył ukraińską tragedię, za wszelką cenę postanowił opowiedzieć o niej światu. „To postać tragiczna”, powiedziała reżyserka Gazecie Wyborczej. „Za swoją bezkompromisowość płaci największą cenę. Ma jednak w sobie przekonanie, że jako dziennikarz musi mówić prawdę bez względu na wszystko”. W rolę głównego bohatera wcielił się James Norton, znany z seriali telewizyjnych Happy Valley czy Wojna i pokój. Obok niego pojawili się m.in. Vanessa Kirby, Peter Sarsgaard, Krzysztof Pieczyński i Michalina Olszańska. Podczas jednego z pokazów filmu w Moskwie w październiku tego roku uczestnicy zostali nastraszeni przez grupę około 30 zamaskowanych osób, które wtargnęły na scenę i wykrzykiwały nacjonalistyczne hasła, nawołując m.in.: „wynocha z Rosji”. Do sprawy musiała interweniować policja. Agnieszka Holland nie po raz pierwszy podejmuje drastyczny temat. W swoich filmach mierzy się z okrutną naturą człowieka i przemocą świata. Kino Agnieszki Holland to wołanie o sprawiedliwość i współczucie. Poznaj życie reżyserki. Dowiesz się o niej rzeczy, które otworzą Ci oczy. Upadek genialnego dziecka Warszawskie podwórko, lata 50-te zeszłego wieku. Mała Agnieszka bawi się pośród ruin. Starsza dziewczynka popycha ją. „Ty Żydówko!”, woła. Agnieszka jest zła. Ale też zdziwiona. „Mamo”, pyta w domu. „Co to znaczy?”. Matka, redaktorka Irena Rybczyńska mówi tylko: „Ludzie powinni ci tego zazdrościć”. Ojciec Agnieszki, dziennikarz i socjolog Henryk Holland jest Żydem. Jego rodzina ginie w czasie wojny. On sam wypadnie przez okno podczas rewizji Służby Bezpieczeństwa w roku 1961. Przez wiele lat na mieście szepcze się, że go wyrzucono. Dla trzynastoletniej Agnieszki to szok. Uraz, który zostanie na całe życie. I odbije się na jej filmach. Dramatyzm, okrucieństwo i fatalizm są ich solą. Dziś reżyserka żałuje, że miała słabą więź z ojcem. Rodzice rozwiedli się, matka związała się z innym mężczyzną. „O ojcu myślę często”, mówi reżyserka. „Mógłby być moim synem”. W dzieciństwie Agnieszka dużo choruje. Na szczęście lubi czytać. I rysować. Ma do tego rękę. Wszyscy wokół zachwyceni. Magda, młodsza siostra jest zazdrosna. Walczą o uwagę matki. I o cukierki. W domu się nie przelewa. Ale podziwiana Agnieszka nie dostaje się do liceum plastycznego. Oblewa matmę. „Niespodziewany cios poniżej pasa”, wspomina jej siostra, Magdalena Łazarkiewicz, również reżyserka. „Ta porażka zachwiała jej pozycją małego geniusza. Zaważyła na życiowych wyborach”. Gwoździem do trumny okazuje się miłość. Agnieszka ma 15 lat i kocha się w młodym malarzu. Słyszy z jego ust, że „maluje zupełnie nieźle, jak na kobietę”. To boli. Ale też jest odkrywcze. „Pomyślałam, że on ma rację, to amatorska pasja”, wspomina. „Pociąga mnie za to opowiadanie historii. I pewien rodzaj władzy nad ludźmi”. Agnieszka odkrywa kino. Czołgi na ulicach Ma siedemnaście lat, zdaje do praskiej szkoły filmowej. W Polsce nie miałaby szans, ze względu na ojca. W Pradze na siedem miejsc startuje 350 chętnych. Ona jest najlepsza. Dostaje pokój w akademiku. Pierwsza wizyta pod prysznicem – zażenowanie. W kabinie Czeszki uprawiają seks. „Było to dla mnie, młodej dziewczyny, szokujące”, wspomina. Ale szybko łapie luz. Zakochuje się w koledze ze studiów – Słowaku Laco Adamiku. Waletuje u niego. Nie przeszkadza jej, że w pokoju jest jeszcze trzech chłopaków. Później zakochani znajdą mały pokoik na skraju miasta. Kupią duże łóżko, na maszynce Agnieszka gotuje kapustę z boczkiem. Mają mnóstwo przyjaciół. Zdarzają się wieczory, że w pokoiku siedzi trzydzieści osób. Praga kipi entuzjazmem. Jest wiosna 1968 roku. Reżim zelżał, ludzie budzą się do życia. Agnieszka też biega na manifestacje, pomaga drukować gazetki. Roznosi ją euforia. Rewolucja buzuje we krwi. A potem wkraczają wojska Układu Warszawskiego. Agnieszka widzi rosyjskie czołgi na ulicach. Idzie i płacze. Koniec pięknego snu o wolności. Śledzą ją tajniacy. Młoda dziewczyna czuje, że zaciska się wokół niej pętla. Biorą z Laco ślub. Zaraz potem trafia do więzienia. Cele są małe, pojedyncze, tyko taboret i łóżko umocowane do ściany. Agnieszka siedzi między kurwą i alfonsem. „Oni z sobą, że tak powiem korespondencyjnie spółkowali. Ja siłą rzeczy pośredniczyłam w ich kontaktach, bo głosy docierały tylko z celi do celi”, wspomina. Nawet tam jest reżyserem. Próbuje ogrywać śledczych. Niezbyt hardo, bo ubecy są brutalni. Udaje jej się nikogo nie wkopać. Później powie: „Więzienie i poród to doświadczenie transcendencji. Moment wyjścia poza siebie, odczucia czegoś większego...”. Wychodzi z celi po sześciu tygodniach, wyrok: półtora roku w zawieszeniu. Od tamtej pory inaczej patrzy na ludzi. „Dzieliłam ich na takich, z którymi fajnie by się siedziało. I na takich z którymi nie fajnie”. W Czechach jest spalona. Wraca do kraju. Wiele lat później nakręci Gorejący krzew, serial poświęcony Janowi Palachowi, studentowi, który podpalił się w czasie praskiej wiosny w proteście przeciwko komunistycznej dyktaturze. Denaturat z gwinta Warszawa, rok 1971. Wytwórnia filmów na Chełmskiej. Andrzej Wajda kręci Wesele. Na planie stoi w białym kożuszku, cygaro w ręku. Agnieszka widzi go i śmieje się: „playboy”. Ale jest artystą. Dużo się od niego nauczy. Gdy władza prześladuje ją za nazwisko, Wajda obiecuje, że ją adoptuje i da swoje. „Na początku bardzo się nie lubiliśmy”, wspominał reżyser. „Agnieszka była bardzo agresywna. Szybko stała się przywódcą naszego zespołu”. Mówi się o niej, że jest „jedynym facetem zespołu filmowego X”. Ma charakter i charyzmę. „Nie miałem żadnej wątpliwości, że jest wyjątkowa i poradzi sobie w zawodzie”, uważa Krzysztof Zanussi. „Przy wyjątkowej wrażliwości jest niesamowicie odporna. Temperament wulkaniczny lecz bardzo klarowny, kartezjański umysł”. Lubi prowokować. Na planie Iluminacji, przy której asystuje Zannusiemu głośno przeklina. Z kolegą kupują fiołkowy likier i piją go z butelki od denaturatu. To zabawa. Ale rzeczywistość wesoła nie jest. Przyszła nominowana do Oskara reżyserka nie może wystartować z karierą. Jej scenariusze przepadają. Jest blokowana przez partyjnych aparatczyków. Pomaga jej Wajda. Holland debiutuje telewizyjnym filmem Wieczór u Abdona, sama pisze scenariusz na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Szybko dołącza do najlepszych. Razem z Kieślowskim, Wajdą i Zanussim tworzą „kino moralnego niepokoju”. Jej Kobietę samotną ogląda się dziś jak wyprawę do piekła – ludzkiego bólu, upodlenia, beznadziei. Z Kieślowskim pracuje przy Trzech kolorach. Pomaga mu montować Podwójne życie Weroniki, on jej Europa Europa. Ludzie na zachodzie są zdumieni: „Za darmo?!”. Skulona na podłodze W Polsce wybucha stan wojenny. Holland jest akurat u rodziny w Szwecji. Wstrząśnięta. Mówi zagranicznej prasie, że Jaruzelski to bolszewicki generał w polskim mundurze. To koniec. Zamyka sobie powrót do kraju. A w Polsce zostaje jej dziesięcioletnia córka, Kasia. „Agnieszka cierpiała, chorowała z rozpaczy”, wspomina tamten czas Magda Łazarkiewicz. Mała Kasia też jest przerażona. Myśli, że mama umarła. „Ubecy straszyli Laco, że wsadzą go do więzienia, a wtedy Kasia trafi do domu dziecka”, dodaje Łazarkiewicz. Córka nie widzi matki półtora roku. Agnieszka wysyła do kraju lekarskie zaświadczenie, że jest umierająca. Komuniści nabierają się na to. I wypuszczają za granicę Adamika z Kasią. Lecz małżeństwo nie potrafi się już odnaleźć. Laco wraca do Polski. Nie ma w sobie dość sił, aby zaczynać życie po raz kolejny od nowa. Agnieszka zostaje z córką w Paryżu. Obie są jak porażone. Obca ziemia. Obcy język. Emigracja smakuje gorzko. „Francuscy znajomi mojej matki myśleli, że jestem autystyczna”, wspomina Kasia Adamik w GW. „Bo nie mówię, nie poznaję ludzi”. Agnieszka również płaci dużą cenę. Wynajmuje mieszkanie w kamienicy w IX dzielnicy. Szybko przekonuje się, że cudzoziemka z dzieckiem nie pasuje porządnym mieszczanom. Piszą listy z pogróżkami, sprawdzają, co wyrzuca do zsypu. Wystarczy, że stuknie lodówką, a na podwórzu otwiera się okno i wrzeszczy jakaś wariatka. „Nie mówiłam jeszcze po francusku i każda taka agresja werbalna potwornie mnie stresowała”, wspomina. „Kładłam się na podłodze i zamierałam”. Trwa to aż do chwili, gdy Kasia uczy się tubylczego języka. Któregoś razu na wrzaski „wariatki” odpowiada taką wiązanką przekleństw w czystej francuszczyźnie, że kobietę zatyka. Od tej chwili mają spokój z sąsiadami. Ale walka trwa. Agnieszka musi stworzyć się na nowo. Góra pieniędzy „Doskonale odnalazła się na obcym rynku”, wspomina tamte czasy Krzysztof Zanussi. „Zachwyciła mnie jej orientacją w nowym świecie. Wielu kolegom się to nie udało”. Znów pomaga Wajda. Dzięki niemu Holland poznaje producenta, Artura Braunera. Wspólnie robią w 1985 roku Gorzkie żniwa. Historię o polskim chłopie, który w czasie wojny ukrywa Żydówkę. Za ochronę zmusza ją do seksu. Ponura historia o zależności, chęci posiadania. Brauner to dusigrosz. Halę zdjęciową urządza w starej fabryce cyklonu B. Jest tak gorąco i duszno, że aktorzy mdleją. Niemcy nie chcą wystawić filmu do Oskara. Agnieszka robi potworną awanturę. Jak zwykle musi walczyć o swoje. Film zdobywa nominację. Radość i niepokój buzują w niej. Nagle ląduje na samym szczycie. Amerykanie zapraszają ją do Los Angeles. Po obiedzie z Barbrą Streisand wyprawa do Disneylandu. Producent Brauner korzysta z okazji. Namawia Agnieszkę na górską kolejkę. Reżyserka wrzeszczy ze strachu. Gdy wysiada spocona, podsuwa jej dokumenty do podpisania. Tak zgadza się zrobić film Europa Europa. Opowieść o żydowskim chłopcu, który dla ratowania skóry wstępuje do Hitlerjungen. Znowu sukces. Druga nominacja do Oskara. Film pełen przygód podoba się w Ameryce. Przed Agnieszką otwierają się drzwi do Hollywood. Kręci Tajemniczy ogród. To jej największy komercyjny sukces. Zarabia górę pieniędzy. „Honorarium wydało mi się monstrualne”, wspomina w książce Magia i pieniądze. „Jechałam pociągiem i nagle uświadomiłam sobie, iż takich pieniędzy nie zarobiło dziesięć pokoleń moich przodków razem wziętych. W związku z tym postanowiłam natychmiast je wydać”. Kupuje dom w Los Angeles. Rodzinie z różnych stron świata funduje trzytygodniowe wakacje na Kostaryce. Jest szczęśliwa i spełniona. Matka i córka Przy Tajemniczym ogrodzie zaczyna pracować z nią jej córka, Kasia Adamik. Na razie tylko odbiera telefony i pisze maile. „Strasznie się wtedy kłóciłyśmy”, mówi dziś Adamik. „Jeżeli czegoś nienawidzę, to biurowej pracy”. Ale Agnieszka dopuszcza ją do wszystkich tajemnic. Powoli Kasia wyrasta na samodzielną reżyserkę. Debiutuje w Stanach. W Polsce zrobi Boisko bezdomnych. Producentką oczywiście jest matka. Wiele filmów wyreżyserują razem. Opowieść o słowackim zbójniku Janosik. Prawdziwa historia, okupacyjny W ciemności, nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem Pokot – ekranizacją powieści Olgi Tokarczuk. Razem kręcą serial polityczny Ekipa. Jak mówi: „Z miłości do ojczyzny”. Ich najnowsze „dziecko” to pierwszy polski serial dla Neftlixa 1983, polityczny science-fiction, w którym Polska jest w szponach komunistycznego reżimu. „Bardzo dużo sobie nawzajem dają”, uważa Magdalena Łazarkiewicz. „Agnieszka uzależniła się od pomocy Kasi, od jej energii, kreatywności”. Córka również ceni sobie ten układ. „To profesjonalistka, a ja jestem z nią bardzo związana. Powie mi co jest do dupy, i zrobi to wprost, uczciwie”, mówi o matce. Codziennie do siebie dzwonią. Albo siedzą na Skype. Nie mają przed sobą tajemnic. Ich relacja ma głębokie korzenie. Nie tylko rodzinne. Razem przeszły przez emigrację. To łączy. „Na obczyźnie były skazane na siebie”, zauważa Łazarkiewicz. Kiedy we Francji nastoletnia Kasia przechodzi okres buntu, matka wysyła ją na judo. Wściekła na świat dziewczyna rzuca dwa razy od siebie większymi chłopakami. Pomaga. Gdy klaruje się jej orientacja homoseksualna (co pierwszy raz przyzna w VIVIE!), dla matki nie jest to problemem. Są blisko. Razem urządzają dom w Bretanii. To ich eden. „Chciałam nam stworzyć azyl”, wspomina Holland. „Kupiłyśmy zniszczony, stary kamienny dom na wsi, niedaleko oceanu i wrzosowisk”. Każdy pokój kolorowy i eklektyczny. Agnieszka przez dwa lata myszkuje po bazarach, skupuje oryginalne meble, zwozi figurki i bibeloty. To miejsce ucieczki i wypoczynku. Spacery nad oceanem, dobre, własnoręcznie przygotowane jedzenie. Goście: znajomi, rodzina. Ale też czas intensywnej pracy. Tam zamyka się na kilka miesięcy w roku. I pisze. Albo montuje filmy. Jeżeli czegoś żałuje, to tego, że nie może tam być dłużej. Wojna z producentami Na planie W ciemności w 2010 roku artystka wygląda jak polarnik. Ciepła kurtka, mocne buty. Czapka wciśnięta na uszy. Jakoś trzeba przetrwać zimno. I stres. Nad filmem wisi fatum. Mróz, wilgoć, wszystko się psuje. Wciąż brak pieniędzy. Kanadyjski producent wycofuje się, bo Agnieszka nie zgadza się, żeby aktorzy mówili po angielsku. Niemiecki producent popełnia szkolne błędy. Nie usuwa z ulicy współczesnych samochodów. A przecież akcja dzieje się w czasie II wojny światowej. Agnieszka podnosi głos. A dokładniej, ryczy. Wyzwiska latają jak messerschmitty. W chwili zdenerwowania przechodzi na polski. Na całe szczęście dla niemieckiego producenta. „Każdy film to walka na śmierć i życie”, opowiada Kasia Adamik, córka artystki. „Gdyby Agnieszka nie krzyczała, dostałaby zawału serca”. Nie tylko reżyserka przeżywa film. Agnieszka Grochowska zapada się w sobie. Robert Więckiewicz płacze w przyczepie kempingowej. Za zejście do kanałów płaci się olbrzymią cenę. „Żyjesz w schizofrenii”, powie reżyserka o tym doświadczeniu. „Teraz i w tamtym czasie”. Dlatego długo odmawia, zanim weźmie się za historię o lwowskim cwaniaczku, który ratuje Żydów. Dla niej to nie tylko dwa lata udręki. Dla niej to całe życie... Kobieta samotna O jej związkach nie wiadomo nic. Zawsze ukrywała je nawet przed Kasią. „Jacyś tam mężczyźni byli”, Magda Łazarkiewicz zbywa sprawę wzruszeniem ramion. Dyskretna do bólu. Ale nie jest sama. Wprost przeciwnie. Holland utrzymuje kontakty z nieprawdopodobną ilością znajomych rozrzuconych po całym świecie. Dzień zaczyna od wysyłania sms-ów. I nie ustaje do wieczora. „Czasami to mnie drażni”, dodaje siostra. „Rozmawia ze mną, a cały czas biega palcem po ekranie komórki”. Przed opuszczeniem Polski przyjaźni się tylko z mężczyznami. Wszystko to ludzie filmu. Kino wypełnia jej życie. „Byłam powierniczką erotycznych fascynacji przyjaciół”, wspomina. Mężczyźni w jej filmach to słabeusze. A seks to zawsze przemoc, perwersja, wykorzystanie. Jak już pojawi się czułość – jak w Oskar Oskar – to kazirodcza, między bratem i siostrą. Czy ma to związek z jej życiem? „Mnie tylko kilka razy w życiu zdarzyło się, żebym odczuła prawdziwe spełnienie”, powie szczerze o swojej intymności. Nie ma w niej wiary w autentyczny, partnerski związek. Kobieta i mężczyzna? „Cud boski, że udaje im się jakoś ze sobą współżyć”, powie z przekąsem. Na emigracji zaprzyjaźnia się z kobietami. Dopiero tam docenia własną płeć. I wbrew pozorom, ona także jest kobieca. Co prawda nie maluje się i nie nosi biżuterii, lecz kocha zakupy. „Uwielbia kupować sobie ciuchy”, przyznaje siostra. „Wybiera klasyczną, kobiecą elegancję”. Ta wojowniczka kina ma w sobie wielkie pokłady wrażliwości. „Jest delikatna, nosi w sobie dużo empatii”, przyznaje Łazarkiewicz. „I ma odruch bezinteresownego pomagania ludziom”. Ostra, gdy walczy o film, na planie zmienia się w troskliwą matkę. „Kocha aktorów”, mówi jej córka. „Oczekuje dużej współpracy, ma zaufanie”. Olek Mincer, aktor W ciemności: „Znałem ją wcześniej, pełna dystansu. Nagle na planie bardzo ciepła, otwarta. Czułem, że stoi po naszej, aktorów, stronie”. „Jestem wobec aktorów macierzyńska. To trochę, jak z dziećmi”, przyznaje sama. Wyrachowanie? Może. Ale na pewno też miłość. Do kina. Do ruchomych, kolorowych obrazków. O księdzu ze swojego Trzeciego cudu powie: „Ma w sobie autentyczną integralność. Z takim facetem chciałabym być”. Milion widzów do kanału Niejednoznaczna. Skomplikowana. Tajemnicza. Mówi o sobie: „Osobowość schizoidalna”. Mimo życia na emigracji pazurami trzyma się Polski. Ojczyzna leży jej na sercu. Zawsze chętnie pyskuje w mediach. Zwalcza politycznych oszołomów. Z siostrą i córką nakręciła polityczny serial Ekipa. W którym przepowiedziały, że przywódca państwa zginie w samolotowej katastrofie. Każdy film odchorowuje. Wtedy najchętniej nie opuszczałaby Bretanii. Ale zaraz znów rzuca ją po świecie. Z wiekiem z coraz większym dystansem mówi o swojej pracy: „Dziwne, że jeszcze nie zgłupiałam od tych filmów”, sarka. Uważa, że kino spsiało. Komercja zabija sztukę. Od amerykańskiego kina wieje nudą. Ona wciąż balansuje między terrorem box offisów, a potrzebami swego kartezjańskiego umysłu. Reżyseruje miniserial Dziecko Rosemary i trzy odcinki House of Cards. Na pewno jej nominowane do Oscara W ciemności zachowało równowagę. Film ciężki, przejmujący do szpiku kości obejrzało już ponad milion widzów. To sukces. Zwycięstwo artysty nad popcornem. Agnieszka ma tego świadomość: „Myślę, że to pierwszy film, w którym udało mi się tak mocno dotrzeć do publiczności”, mówi po „przegranej” oskarowej gali. „Jak słyszałam od widzów na całym świecie – wychodzą z kina z poczuciem katharsis. Nie mogłam przecież przewidzieć, że W ciemności obejrzy w Polsce milion widzów. I to jest prawdziwe zwycięstwo, przy którym Oscar jest jednak średnio ważny”.
Film Agnieszki Holland na shortliście do Oscarów 2021. Kto jeszcze znalazł się wśród wyróżnionych?
Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej ogłosiła shortlisty oscarowe w dziewięciu kategoriach. Wśród nominowanych produkcji w kategorii najlepszy film międzynarodowy pojawił się film Agnieszki Holland Szarlatan. Wbrew oczekiwaniom, zabrakło jednak produkcji Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta Śniegu już nigdy nie będzie. Kto jeszcze znalazł się na shortliście Akademii? Oscary 2021 shortlista nominowanych tegoroczna gala Oscarów 2021 odbędzie się 25 kwietnia 2021 roku.Początkowo Oscary 2021 miały odbyć się w tradycyjnym dla filmowego wydarzenia terminie, czyli pod koniec lutego, ale ze względu na pandemię koronawirusa organizatorzy zdecydowali, by impreza odbyła się w innym terminie. W związku z tym, że gala oscarowa odbędzie się nieco później, to w czasie przesunęła się także data publikacji tak zwanej shortlisty kandydatów oraz pełnej listy nominowanych. Tę poznaliśmy 9 lutego. Oscary 2021: Najlepszy film międzynarodowy „Na rauszu” (Dania) – reżyseria Thomas Vinterberg „Better Days” (Hong Kong) – reżyseria Derek Tsang „Szarlatan” (Czechy) – reżyseria Agnieszka Holland „Collective” (Rumunia) – reżyseria Alexander Nanau „Drodzy towarzysze!” (Rosja) – reżyseria Andriej Konczałowski „I’m No Longer Here” (Meksyk) – reżyseria Fernando Frias „Hope” (Norwegia) – reżyseria Maria Sødahl „La Llorona” (Gwatemala) – reżyseria Jayro Bustamante „The Mole Agent” (Chile) – reżyseria Maite Alberdi „Night of the Kings” (Wybrzeże Kości Słoniowej) – reżyseria Philippe Lacôte „Quo Vadis, Aida?” (Bośnia i Hercegowina) – reżyseria Jasmila Žbanić „Sun Children” (Iran) – reżyseria by Majid Majidi „Two of Us” (Francja) – reżyseria Filippo Meneghetti „A Sun” (Tajwan) – reżyseria Chung Mong-hong „The Man Who Sold His Skin” (Tunezja) – reżyseria Kaouther Ben Hania Oscary 2021: Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny „76 Days” (MTV Documentary Films) – reżyseria Weixi Chen, Hao Wu, Anonymous „All In: The Fight for Democracy” (Amazon Studios) – reżyseria Lisa Cortes, Liz Garbus „Boys State” (Apple TV Plus) – reżyseria Amanda McBaine, Jesse Moss „Collective” (Magnolia Pictures and Participant) – reżyseria Alexander Nanau „Crip Camp” (Netflix) – reżyseria James Lebrecht, Nicole Newnham „Dick Johnson Is Dead” (Netflix) – reżyseria Kirsten Johnson „Gunda” (Neon) – reżyseria Viktor Kosakovskiy „MLK/FBI” (IFC Films) – reżyseria Sam Pollard „The Mole Agent” (Gravitas Ventures) – reżyseria Maite Alberdi „Ośmiornica, nauczycielka życia” (Netflix) – reżyseria Pippa Ehrlich, James Reed „Notturno” (Neon) – reżyseria Gianfranco Rosi „The Painter and the Thief” (Neon) – reżyseria Benjamin Ree „Time” (Amazon Studios) – reżyseria Garrett Bradley „The Truffle Hunters” (Sony Pictures Classics) – reżyseria Michael Dweck, Gregory Kershaw „Witamy w Czeczenii” (HBO) – reżyseria David France Oscary 2021: Najlepsza charakteryzacja i fryzury „Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn)” (Warner Bros) „Emma” (Focus Features) „The Glorias” (Roadside Attractions and LD Entertainment) „Elegia dla bidoków” (Netflix) „Jingle Jangle: A Christmas Journey” (Netflix) „The Little Things” (Warner Bros) „Ma Rainey: Matka bluesa” (Netflix) „Mank” (Netflix) „One Night in Miami” (Amazon Studios) „Pinocchio” (Roadside Attractions) Oscary 2021: Najlepsza muzyka oryginalna „Amonit” (Neon) – Dustin O’Halloran, Volker Bertelmann „Blizzard of Souls” (Film Movement) – Lolita Ritmanis „Da 5 Bloods” (Netflix) – Terence Blanchard „The Invisible Man” (Universal Pictures) – Benjamin Wallfisch „Jingle Jangle: A Christmas Journey” (Netflix) – John Debney „The Life Ahead (La Vita Davanti a Se)” (Netflix) – Gabriel Yared „The Little Things” (Warner Bros) – Thomas Newman „Mank” (Netflix) – Trent Reznor, Atticus Ross „Niebo o północy” (Netflix) – Alexandre Desplat „Minari” (A24) – Emile Mosseri „Mulan” (Walt Disney Pictures) – Henry Gregson-Williams „Nowiny ze świata” (Universal Pictures) – James Newton Howard „Soul” (Pixar) – Jon Batiste, Trent Reznor, Atticus Ross „Tenet” (Warner Bros) – Ludwig Göransson „Proces siódemki z Chicago” (Netflix) – Daniel Pemberton Oscary 2021: Najlepsza piosenka „Turntables” z „All In: The Fight for Democracy” (Amazon Studios) „See What You’ve Done” z „Belly of the Beast” (Independent Lens) „Wuhan Flu” z „Kolejny film o Boracie” (Amazon Studios) „Husavik” z „Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga” (Netflix) „Never Break” z „Giving Voice” (Netflix) „Make It Work” z „Jingle Jangle: A Christmas Journey” (Netflix) „Fight For You” z „Judas and the Black Messiah” (Warner Bros) „lo Sì (Seen)” z „The Life Ahead (La Vita Davanti a Se)” (Netflix) „Rain Song” z „Minari” (A24) „Show Me Your Soul” z „Mr. Soul!” (Shoes in the Bed Productions) „Loyal Brave True” z „Mulan” (Walt Disney Pictures) „Free” z „The One and Only Ivan” (Disney Plus) „Speak Now” z „One Night in Miami” (Amazon Studios) „Green” z „Sound of Metal” (Amazon Studios) „Hear My Voice” z „The Trial of the Chicago 7” (Netflix) Oscary 2021: Najlepsze efekty specjalne „Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn) ” (Warner Bros) „Bloodshot” (Sony Pictures) „Love and Monsters” (Paramount Pictures) „Mank” (Netflix) „The Midnight Sky” (Netflix) „Mulan” (Walt Disney Pictures) „The One and Only Ivan” (Disney Plus) „Soul” (Pixar) „Tenet” (Warner Bros) „Witamy w Czeczenii” (HBO) Oscary 2021: Najlepszy krótkometrażowy film animowany „Burrow” „Genius Loci” „If Anything Happens I Love You” „Kapaemahu” „Opera” „Out” „The Snail and the Whale” „To Gerard” „Traces” „Yes-People” Oscary 2021: Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny „Abortion Helpline, This Is Lisa” „Call Center Blues” „Colette” „A Concerto Is a Conversation” „Do Not Split” “Hunger Ward” „Hysterical Girl” „A Love Song for Latasha” „The Speed Cubers” „What Would Sophia Loren Do?”
Agnieszka Holland powalczy o Oscara! "Szarlatan" czeskim kandydatem do nagrody
Decyzją Czeskiej Akademii Filmu i Telewizji film w reżyserii Agnieszki Holland ogłoszony został czeskim kandydatem do Oscara w kategorii Najlepszy Pełnometrażowy Film Międzynarodowy. Informację o zaszczytnym wytypowaniu filmu Szarlatan przekazał dzisiaj Polski Instytut Sztuki Filmowej. Nominacje do Nagrody Akademii Filmowej ogłoszone zostaną 15 marca 2021 roku. Byłaby to czwarta nominacja do Oscara polskiej reżyserki! Agnieszka Holland. "Szarlatan" czeskim kandydatem do Oscara! Film Szarlatan to kolejny ukłon Agnieszki Holland w stronę historii naszych sąsiadów z południa. Światowa premiera najnowszego dzieła znakomitej polskiej reżyserki odbyła się w lutym podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Czesko-polsko-irlandzka produkcja zainspirowana jest życiorysem czechosłowackiego zielarza, Jana Mikoláška. "To bardzo skomplikowana postać, którą przedstawiam na wielu różnych płaszczyznach, przez co klucz interpretacyjny do tego, kim on jest, pozostawiam widzom", mówiła Agnieszka Holland w rozmowie z tvn24.pl. W roli głównej wystąpił Ivan Trojan. Scenariusz do filmu o czeskim uzdrowicielu napisał Marek Epstein, natomiast zdjęcia wykonał Martin Štrba. Jan Mikolášek jest niezwykle intrygującą postacią. Urodził się w 1887 roku w Rokycanach. W okresie międzywojennym cieszył się ogromną popularnością. "Gdy zaczęliśmy kręcić film, podczas rozmów ze statystami i ekipą okazywało się, że wszyscy o nim słyszeli. Każdy miał w rodzinie kogoś, kto się u niego leczył - babcię, dziadka, prababcię albo ciocię. A dla konsultantów zielarzy, z którymi pracowaliśmy, Mikolasek był bogiem", mówiła Agnieszka Holland przed premierą filmu. U legendarnego uzdrowiciela leczyli się m.in. pierwszy prezydent Czechosłowacji, Tomas Masaryk, kompozytor, Josef Bohuslav Foerster czy też komunistyczny działacz, powojenny prezydent Czechosłowacji, Antonín Zápotocký. Juraj Loj, Agnieszka Holland, Ivan Trojan i Josef Trojan na czerwonym dywanie 70. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie: Agnieszka Holland powalczy o Oscara! To jej czwarta szansa na zdobycie prestiżowej statuetki Nominacje do Nagrody Akademii Filmowej ogłoszone zostaną 15 marca 2021 roku. Jeżeli w zaszczytnym gronie znalazłby się Szarlatan, byłaby to czwarta nominacja Agnieszki Holland do Oscara. Wybitna polska reżyserka pierwszą szansę na zdobycie statuetki miała w 1986 roku za film Gorzkie żniwa. Film nominowany był w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny. Po latach artystka powtórzyła ten sukces. W tej samej kategorii nominację do Oscara w 2011 roku otrzymał jej film W ciemności. Agnieszka Holland miała ponadto szansę na zdobycie Nagrody Akademii Filmowej w kategorii Najlepszy Scenariusz Oryginalny za film Europa Europa z 1990 roku. To wyjątkowy rok dla fanów polskiej kinematografii. Z wyjątkiem Agnieszki Holland, o Oscara powalczą także Małgorzata Szumowska i Michał Englert. Wyreżyserowany przez nich film Śniegu już nigdy nie będzie jest z kolei polskim kandydatem do najbardziej prestiżowej nagrody filmowej. Mamy nadzieję, że obie produkcje otrzymają w marcu nominację w kategorii Najlepszy Pełnometrażowy Film Międzynarodowy. Szkoda tylko, że zwycięzca może być jeden. 93. gala wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej odbędzie się 25 kwietnia 2021 roku.
Już dziś oficjalna światowa premiera filmu Szarlatan Agnieszki Holland!
Aktualnie trwa jeden z najważniejszych festiwali filmowych na świecie - Berlinale - który odbywa się w niemieckiej stolicy. Jak co roku nie mogło na nim zabraknąć polskich akcentów. W konkursie sekcji "Encounters" bierze udział polski twórca animacji: Mariusz Wilczyński. Miała tu również miejsce premiera serialu Netflixa - The Eddy - z Joanną Kulig w roli głównej. Do Berlina przyjechała także Agnieszka Holland, jedna z najbardziej szanowanych na niemieckim festiwalu polskich reżyserek. Nic dziwnego, w końcu film Pokot otrzymał w 2017 roku Srebrnego Niedźwiedzia! Rok temu reżyserka zaprezentowała na festiwalu Obywatela Jonesa, a podczas tegorocznego Berlinale debiutuje Szarlatan, najnowsza produkcja naszej rodzimej twórczyni. Opowiada ona o historycznej postaci Jana Mikolášeka, czechosłowackiego zielarza i uzdrowiciela, który leczył ludzi wykorzystując swoje nadzwyczajne zdolności. Główny bohater musi zmagać się zarówno z reżimem nazistowskim jaki i komunistycznym, a także ze swoimi własnymi demonami. Ponieważ premiera filmu odbywa się już dzisiaj, Agnieszka Holland pojawiła się w Berlinie, by porozmawiać z dziennikarzami o swoim najnowszym dziele. Udaliśmy się zatem na konferencję prasową i specjalnie dla Was relacjonujemy jej najlepsze momenty! View Ediplayer on the source website Agnieszka Holland "Szarlatan" Berlinale Reżyserka pojawiła się na konferencji prasowej w towarzystwie odtwórców głównych ról: Ivana Trojana, który wcielił się w Jana Mikoláseka, Juraja Loja grającego asystenta uzdrowiciela oraz jego kochanka, a także Josefa Trojana (syna Ivana Trojana), który zagrał młodego Mikoláseka. Na spotkanie przybyli również producenci filmu: Sarka Cimbalova i Mike Downey. Twórcy filmu zdają darzyć się ogromną sympatią. Agnieszka Holland wyrażała się ciepło o wszystkich swoich współpracownikach. A młodemu Josefowi Trojanowi, dla którego był to kinowy debiut, wróżyła nawet karierę hollywoodzką! Reżyserka została zapytana o historycznego odpowiednika bohatera jej filmu. Opowiedziała więc o procesie przygotowań. Twórcom wydawało się, że w dzisiejszych czasach Czesi nie będą już znali nazwiska cudownego uzdrowiciela. Jednak szybko okazało się, że każdy kto pracował przy filmie miał w rodzinie lub też znał kogoś, kto był leczony przez Jana Mikoláseka. A więc jego legenda wciąż jeszcze trwa! Agnieszkę Holland zapytano również o szalone tempo, w jakim tworzy kolejne produkcje. Dziennikarze obecni na konferencji byli pod wrażeniem jakości filmów, które zawsze są na wysokim poziomie. Reżyserka odpowiedziała żartobliwie, że w międzyczasie zajmuje się jeszcze kręceniem seriali, a także udziela się społecznie. Agnieszka Holland opowiedziała również o scenariuszu do filmu oraz o czym tak naprawdę była dla niej przedstawiona w nim opowieść: Była to przede wszystkim historia męki i miłości dwojga ludzi i takiej walki ze sobą. To co mi się najbardziej podobało, że jest to szalenie intymny film, który ma jednocześnie epicki wymiar. Twórczyni wypowiedziała się również na temat narcystycznej osobowości głównego bohatera, która nie pozwala mu przyjąć do wiadomości, że może posiadać jakiś słabszy punkt. A była nim z pewnością wielka namiętność, która łączyła go z jego asystentem. W tamtych czasach relacje homoseksualne były surowo zabronione. Jak opowiadała reżyserka: Jan Mikolásek był człowiekiem, który nie mógł zaakceptować bezsilności. Wyleczył wiele osób, ale nie był w stanie wyleczyć każdego (...) Kolejne reżimy, w których stawał się pionkiem i musiał iść na szalone kompromisy moralne, żeby móc realizować swoje powołanie, swoją pasję - wobec tego również był bezsilny. I też nie umiał się z tym pogodzić. (...) to jego niepogodzenie jest w pewnym sensie wyrazem pychy, braku pokory. Agnieszka Holland postanowiła również wspomnieć o naszej zeszłorocznej noblistce - Oldze Tokarczuk. Opowiedziała o słynnej pisarce w kontekście pytania o działania ekologiczne w Polsce. Jak stwierdziła reżyserka, głos Tokarczuk ma teraz bardzo duże znaczenie ze względu na jej ostatnie sukcesy i być może apele pisarki odniosą jakiś skutek. Agnieszka Holland opowiedziała także o coraz prężniej działającym w Polsce ruchu ekologicznym. W pewnym momencie głos zabrał słynny czeski aktor i odtwórca głównej roli - Ivan Trojan, który podzielił się historią o tym jak jego syn, Josef Trojan zdobył rolę w Szarlatanie. Ponoć ojciec chłopaka nie miał pojęcia, że ma on zamiar brać udział w castingu. Dowiedział się, że Josef gra w filmie dopiero na planie filmowym, kiedy podszedł podejrzeć pracę sąsiedniej ekipy. Zdaje się, że była to jednak miła niespodzianka dla Ivana Trojana, który był bardzo dumny z syna. Oświadczył, że Josef ma wielki talent. Szarlatana będzie można obejrzeć w Berlinie jeszcze jutro oraz w sobotę. Film znajduje się w sekcji "Berlinale Special" razem z dziełami takich znanych reżyserów jak: Matteo Garrone czy Jia Zhang-ke. Polska premiera nie została jeszcze zapowiedziana, ale najpewniej odbędzie się w tym roku. View oEmbed on the source website
Holland i Komasa zrobili wspólny film! Poznajcie szczegóły
Jego premiera już wkrótce na festiwalu w Berlinie!
Już wkrótce rozpocznie się Berlinale - jeden z najważniejszych festiwali filmowych na świecie! Od 20 lutego do Berlina będą zjeżdżać twórcy z całego świata, aby po raz pierwszy zaprezentować swoje dzieła zarówno znawcom, jak i szerszej publiczności. Nie zabraknie tam również słynnej polskiej reżyserki - Agnieszki Holland, która z festiwalem jest związana od dawna. W zeszłym roku w Berlinie miała miejsce premiera Obywatela Jonesa. Reżyserka jest też laureatką Srebrnego Niedźwiedzia za film Pokot, który brał udział w konkursie głównym festiwalu w 2017 roku. W tym roku przedstawi swój nowy projekt - Szarlatana - który pojawi się w sekcji Berlinale Special. Co wiemy o kolejnej produkcji reżyserki? View Ediplayer on the source website Fabuła filmu "Szarlatan" Fabuła filmu będzie skupiać się na prawdziwej postaci czechosłowackiego uzdrowiciela Jana Mikolášeka. Obdarzony nieprawdopodobnymi umiejętnościami zielarskimi znachor leczył tak znane osobistości jak angielski król Jerzy VI czy czechosłowacki premier Antonín Zápotocký, który dzięki jego pomocy nie musiał amputować jednej z kończyn. Od tego momentu Mikolášek był protegowanym premiera. Jednak po śmierci polityka, uzdrowiciel został postawiony przed sądem, którego decyzją odebrano mu prawa obywatelskie oraz majątek. Głównym zamysłem filmu jest ukazanie zmagań uzdrowiciela-samouka z komunistycznym systemem. Zwiastun filmu "Szarlatan" View oEmbed on the source website Współpraca Komasy z Holland Film jest wynikiem współpracy Holland z twórcami z Polski, Czech, Irlandii, Słowacji i Niemiec. Scenariusz do niego napisał czeski filmowiec Marek Epstein. Obsada również składa się z czeskich aktorów: Joachima Paula Assböcka, Jana Vlasáka, Martina Mysicki, Claudii Vasekovej i Jany Kvantikovej. W Jana Mikolášeka wcieli się Ivan Trojan. Zdjęcia do filmu wykonał Martin Štrba. W ekipie filmowców znalazło się również wyjątkowo głośne w ostatnim czasie nazwisko. Muzykę do filmu Holland skomponował bowiem Antoni Komasa-Łazarkiewicz - mąż Mary Komasy, siostry oscarowego twórcy Jana Komasy. Okazuje się, że kompozytora łączą więzy rodzinne także z Agnieszką Holland! Antoni Komasa-Łazarkiewicz jest siostrzeńcem słynnej reżyserki. Nie możemy doczekać się premiery najnowszego filmu Agnieszki Holland, który będziemy mogli obejrzeć już 27 lutego na festiwalu w Berlinie. Choć w tym roku uznana polska reżyserka nie bierze udziału w konkursie głównym, opinie berlińskich widzów będą miały kluczowe znaczenie w późniejszej dystrybucji filmu i zadecydują o jego sukcesie bądź porażce. Trzymamy zatem mocno kciuki!
Nagrodzony Złotymi Lwami w Gdyni Obywatel Jones już w kinach
Choć Agnieszka Holland w swoim najnowszym filmie opowiada prawdziwą historię, która rozegrała się w latach 30. ubiegłego wieku, jej przesłanie jest jak najbardziej aktualne. A wnioski wyciągane przez autorkę filmu mogą zaboleć. Od piątku 25 października w kinach Obywatel Jones. „Obywatel Jones”. Opis fabuły Gareth Jones (James Norton) to pochodzący z Walii doradca byłego premiera Wielkiej Brytanii, Lloyda George’a (Kenneth Cranham). Jego specjalnością jest polityka zagraniczna. Jones wsławił się przeprowadzeniem wywiadu z Adolfem Hitlerem. Nikt jednak nie chce słuchać niewygodnych wniosków, jakie wyciągnął z tego spotkania. Ambitny, młody dziennikarz chce iść za ciosem i tym razem postarać się o wywiad z Józefem Stalinem. Rządzony przez niego Związek Sowiecki przeżywa okres wielkiej prosperity i rozwoju, który zawstydza pogrążony w kryzysie zachód. Jak grzyby po deszczu powstają w ZSRS nowe fabryki, a do Moskwy szeroką rzeką płyną zachodni specjaliści, którzy pomagają w osiągnięciu rekordowo szybkiego wzrostu gospodarczego. Nikt nie zna odpowiedzi na jedno pytanie: w jaki sposób udało się to wszystko sfinansować? I właśnie odpowiedzi na nie szukać będzie w Moskwie Gareth Jones. Pozbawiony posady doradcy Lloyda George, na własną rękę wyruszy w podróż w sam środek piekła. Recenzja filmu „Obywatel Jones” Podczas gdy pogrążony w kryzysie zachód skupiony jest na własnych problemach, sowiecki cud gospodarczy trwa w najlepsze, zadziwiając cały świat. Nikt jednak nie pyta, w jaki sposób udało się to osiągnąć. Napływające z Moskwy relacje przebywających na miejscu zachodnich dziennikarzy nie pozostawiają złudzeń, że rozwiązaniem wszelkich problemów jest socjalizm. Dopracowywany przez Stalina ustrój przynosi zadziwiające efekty, które opisywane są w pochwalnych artykułach autorstwa takich tuzów dziennikarstwa jak między innymi laureat Nagrody Pulitzera, wysłannik The New York Timesa Walter Duranty (Peter Sarsgaard). Wydaje się, że jedyną osobą, która podskórnie czuje, że kryje się za tym jakieś drugie dno jest młody idealista Gareth Jones. I tylko ktoś taki jak on, osoba przekonana, że świat można zmienić głoszeniem prawdy, jest w stanie odnaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. Ktoś inny na jego miejscu szybko przepadłby w dekadenckim świecie zagranicznych dziennikarzy wiodących słodkie życie w Moskwie. Tuż po przybyciu do stolicy Jones od razu trafia na rozwiązłą orgię zorganizowaną przez Duranty’ego. Zdążył się już jednak rozejrzeć tu na tyle, żeby wiedzieć, że nie wolno się poddawać, bo coś jest na rzeczy. Dopiero co dowiedział się, że podczas napadu rabunkowego zginął tu jego przyjaciel dziennikarz (Marcin Czarnik). Jeszcze kilka dni wcześniej rozmawiał z nim przez telefon i słyszał, że kolega po fachu jest na tropie tajemnicy, którą władze koniecznie chcą ukryć. Tak trafia na ślad rzekomego głodu, jaki panuje na Ukrainie. Jones na własne oczy będzie chciał przekonać się, jak jest naprawdę. Pomoże mu w tym młoda dziennikarka Ada Brooks (Vanessa Kirby) Zwiastun filmu „Obywatel Jones” View oEmbed on the source website Klamrą spinającą wydarzenia pokazane w Obywatelu Jonesie jest powieść George’a Orwella Folwark zwierzęcy. Została ona zainspirowana właśnie relacjami Garetha Jonesa, w których opisywał panujący na Ukrainie Hołodomor. Tragedię ludobójstwa, w której śmierć poniosły miliony obywateli Związku Sowieckiego. Agnieszka Holland przypomina o tym okresie w historii kraju w sposób ascetyczny, ale i poruszający. Kilkuminutowa sekwencja podróży Garetha Jonesa przez śniegi Ukrainy pozostawi po sobie kilka obrazów, które trudno będzie wymazać z pamięci. Celem reżyserki nie jest jednak szokowanie na siłę. Poprzez historię o świecie pomiędzy dwoma światowymi wojnami, Agnieszka Holland snuje opowieść o roli niezależnego dziennikarstwa i o tym, że, cytując Edmunda Burke’a, aby zatriumfowało zło wystarczy, by dobry człowiek niczego nie robił. Obywatel Jones nie jest tylko i wyłącznie oskarżeniem przeciwko stalinowskiemu reżimowi. Dzięki szerzej zarysowanemu kontekstowi świata początku lat 30. ubiegłego wieku, winnych ukraińskiego ludobójstwa jest więcej. Nie tylko dlatego, że coś w tym kierunku zrobili, ale również dlatego, że nie zrobili nic. „Co według ciebie powinienem zrobić?” – pyta głównego bohatera Lloyd George, ale pytanie to pozostaje bez odpowiedzi. Sowiecki wzrost gospodarczy jest na rękę każdemu. Na współpracy z nim wzbogaci się także zachód, a w takiej sytuacji los sowieckich obywateli jest obojętny. Tragedia ogółu jest także tragedią jednostki – Jones przekona się na własnej skórze, że niewiele może tu zrobić. Nikogo bowiem nie interesuje jego prawda. 6/10. Plakat filmu Obywatel Jones:
Złote Lwy dla filmu Obywatel Jones Agnieszki Holland!
Które filmy nagrodzono podczas 44. Festiwalu Filmowego w Gdyni?
To było prawdziwe święto kina! Mimo licznych w tym roku kontrowersji, właśnie zakończył się 44. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Podczas gali w Teatrze Muzycznym w Gdyni przyznano prestiżowe nagrody. Złote Lwy zdobył film Obywatel Jones Agnieszki Holland! Srebrnymi lwami uhonorowano film Ikar. Legenda Mietka Kosza. Kto jeszcze otrzymał nagrodę? „Obywatel Jones” ze Złotymi Lwami W ubiegłym roku Złote Lwy otrzymał film Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego, a w 2017 roku Cicha noc Piotra Domalewskiego. Wśród tegorocznych nominowanych do konkursu głównego uwagę zwracały liczne filmy historyczne. Większość z nich swoją premierę miało dopiero podczas Festiwalu. Oto pełna lista nagrodzonych! Złote Lwy: Obywatel Jones Srebrne Lwy: Ikar. Legenda Mietka Kosza Platynowe Lwy: Krzysztof Zanussi Konkurs filmów krótkometrażowych: Nie zmieniaj tematu, reż. Hubert Patynowski Debiut reżyserski lub drugi film: Bartosz Kruhlik, Supernova Charakteryzacja: Jolanta Dańda, Ikar. Legenda Mietka Kosza Kostiumy: Agata Culak, Ikar. Legenda Mietka Kosza Scenografia: Grzegorz Piątkowski, Obywatel Jones Dźwięk: Marcin Jachyra, Jarosław Czernichowski, Oliwier Synkowski, Marcin Lenarczyk, Interior Montaż: Robert Gryka, Wolfgang Weigl, Krzysztof Arszenik, Ukryta gra Profesjonalny debiut aktorski: Zofia Domalik, Wszystko dla mojej matki Drugoplanowa rola kobieca: Eliza Rycembel, Boże ciało Drugoplanowa rola męska: Sebastian Stankiewicz, Pan T. Muzyka: Leszek Możdżer, Ikar. Legenda Mietka Kosza Zdjęcia: Witold Płóciennik, Ikar. Legenda Mietka Kosza Scenariusz: Mateusz Pacewicz, Boże ciało Główna rola kobieca: Magdalena Boczarska, Piłsudski Główna rola męska: Dawid Ogrodnik, Ikar. Legenda Mietka Kosza Reżyseria: Jan Komasa, Boże ciało Nagroda specjalna: Ukryta gra, reż. Łukasz Kośmicki O czym jest film „Obywatel Jones” Obywatel Jones miał swoją premierę podczas festiwalu filmowego w Berlinie. To opowieść o młodym walijskim dziennikarzu, który zostaje świadkiem tragedii Hołodomoru. Widzi to, czego nie miał zobaczyć – jak miliony ludzi umierają z głodu. Opisuje swoje doświadczenia, wbrew silnym naciskom Kremla. To między innymi dzięki jego publikacjom Zachód poznał prawdę o rozmiarze stalinowskich zbrodni na Ukrainie.
44. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych: zobacz, kto pojawił się na czerwonym dywanie!
Borys Szyc, Agnieszka Holland, Roma Gąsiorowska...
W Gdyni trwa prawdziwe święto dla miłośników kina! Na 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, który potrwa od 16 do 21 września, pokazane zostaną najważniejsze i najlepsze filmy roku. O Złote Lwy powalczą m.in. Boże Ciało Jana Komasy, Legiony Dariusza Gajewskiego, Obywatel Jones w reżyserii Agnieszki Holland, Słodki koniec dnia Jacka Borcucha, Piłsudski Michała Rosy i – pomimo wielu kontrowersji – Mowa ptaków, wyreżyserowana przez Xawerego Żuławskiego. Pierwszy dzień 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych już za nami – zobacz, kto pojawił się na czerwonym dywanie!
Aż trzy polskie filmy mają szansę na Europejskiego Oscara!
„Kler”, „Obywatel Jones” i „Wilkołak” wśród najlepszych filmów roku
Aż trzy polskie filmy znalazły się wśród najlepszych europejskich filmów tego roku. Kler, Obywatel Jones i Wilkołak są na liście ogłoszonej przez Europejską Akademię Filmową. Jest na niej 46 filmów, spośród których wybrane zostaną te nominowane do Europejskich Oscarów. Członkowie akademii na drodze głosowania wyłonią nominacje do kategorii Film, Reżyser, Aktor, Aktorka i Scenariusz. O pozostałych kategoriach zadecyduje jury. Europejskich Nagród Filmowych odbędzie się 7 grudnia w Berlinie. Polskie filmy z szansą na Europejskiego Oscara Europejska Nagroda Filmowa to najbardziej prestiżowa nagroda w europejskim kinie. Jest przyznawana przez członków Europejskiej Akademii Filmowej od 31 lat. Pierwszym jej laureatem był wybitny polski reżyser, Krzysztof Kieślowski. Nagroda przyznawana jest w dziesięciu kategoriach, z których najważniejsza to Film Roku. O polskich kandydatach, filmach Kler Wojciecha Smarzowskiego, Obywatel Jones Agnieszki Holland i Wilkołak Adriana Panka było dotąd głośno w Polsce. Czy teraz odniosą sukces za granicą? Oto pełna lista nominowanych do Europejskich Nagród Filmowych: Nie obchodzi mnie, czy przejdziemy do historii jako barbarzyńcy, reż. Radu Jude Opowieść o trzech siostrach, reż. Emin Alper Noc przez dwanaście lat, reż. Alvaro Brechner Biały, biały dzień, reż. Hlynur Palmason Wszystko dobrze, reż. Eva Trobisch Da chven vitsekvet, reż. Levan Akin Dzięki Bogu, reż. Francois Ozon Rossz versek, reż. Gabor Reisz Wysoka dziewczyna, reż. Kantemir Bałagow Eynayim sheli, reż. Yaron Shani Kler, reż. Wojciech Smarzowski Dafne, reż. Federico Bondi Dirty God, reż. Sacha Polak Siła ognia, reż. Oliver Laxe Bóg istnieje, Jej imię to Petrunia, reż. Teona Strugar Mitewska Gundermann, reż. Andreas Dresen Dodomu, reż. Nariman Aliew High Life, reż. Claire Denis Byłam w domu, ale..., reż. Angela Schanelec Tam gdzieś musi być niebo, reż. Elia Suleiman Podrzutki, reż. Ivan I. Twerdowskij Joy, reż. Sudabeh Mortezai Les Miserables, reż. Ladj Ly Kwiat szczęścia, reż. Jessica Hausner Obywatel Jones, reż. Agnieszka Holland Podwójne życie, reż. Olivier Assayas Oleg, reż. Juris Kursietis Ból i blask, reż. Pedro Almodovar Piranie, reż. Claudio Giovanessi Portret kobiety w ogniu, reż. Celine Sciamma Królowa kier, reż. May el-Touhky Sibel, reż. Cagla Zencirci, Guillaume Giovanetti Synowie Danii, reż. Ulaa Salim Sorry We Missed You, reż. Ken Loach Savovi, reż. Miroslav Terzic Synonimy, reż. Nadav Lapid Błąd systemu, reż. Nora Fingscheidt Tel Aviv Boeret, reż. Sameh Zoabi Faworyta, reż. Jorgos Lantimos Królestwo, reż. Rodrigo Sorogoyen Zdrajca, reż. Marco Bellocchio La Gomera, reż. Corneliu Porumboiu Fiore Gemello, reż. Laura Luchetti Wilkołak, reż. Adrian Panek Yesterday, reż. Danny Boyle Młody Ahmed, reż. Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Agnieszka Holland: „Nie można mówić o demokracji bez wolnych mediów”
Ważny apel reżyserki na festiwalu w Berlinie
Nowy film Agnieszki Holland Obywatel Jones miał swoją premierę podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, Berlinale 2019. Film walczy w konkursie głównym i ma szansę zdobyć Złotego Niedźwiedzia. Po pokazie film zbiera bardzo pozytywne recenzję. Został nazwany nawet „jednym z lepszych filmów prezentowanych podczas tegorocznego Berlinale. Warty obejrzenia, zwłaszcza jako wyraźne porównanie do dzisiejszego stanu świata”. Krytycy podkreślają, że to film bardzo ważny w dzisiejszych czasach. Zwrócenie uwagi na rolę mediów dawniej i dziś było głównym celem Agnieszki Holland. Agnieszka Holland o filmie „Obywatel Jones” Obywatel Jones to opowieść o młodym walijskim dziennikarzu, który zostaje świadkiem tragedii Hołodomoru. Widzi to, czego nie miał zobaczyć – jak miliony ludzi umierają z głodu. Opisuje swoje doświadczenia, wbrew silnym naciskom Kremla. To między innymi dzięki jego publikacjom Zachód poznał prawdę o rozmiarze stalinowskich zbrodni na Ukrainie. Sama reżyserka podkreśliła, że zależało jej na tym, by „ten film wywoływał refleksję nad tym, czym są media, czym jest dziennikarstwo, jak łatwo można manipulować prawdą i jak wygodnie nie dopuszczać jej do głosu”, w wywiadzie z Wyborcza.pl. Na konferencji prasowej na Festiwalu Filmowym w Berlinie Agnieszka Holland opowiedziała, dlaczego zainteresował ją temat przedstawiony w filmie. „Dostaję dużo scenariuszy o tragediach XX wieku, czasem ich nawet nie czytam, bo nie chcę już wracać do tych wydarzeń, ale tekst Andrei Chalupy zainteresował mnie. To była opowieść o Hołodomorze – jednej z największych zbrodni poprzedniego wieku, o której nikt prawie nie wie. Czułam, że duchy ofiar tej zbrodni wołają o sprawiedliwość. Do tego Gareth Jones – świetnie wykształcony młody człowiek z olbrzymim wyczuciem politycznym, jego odwaga i cena, jaką musiał za nią zapłacić”, mówiła. Dla reżyserki ważne były jednak nie tylko względy historyczne. Zauważyła, że filmowa historia ma uniwersalne znaczenie, ważne także we współczesnych czasach. „Wreszcie pytanie o media: czym są, czy są wolne, uczciwe, czym są fake news i alternatywna rzeczywistość, jak robi się propagandę w podzielonym świecie. (...) uważam, że nie można dziś mówić o demokracji bez wolnych mediów. Podobnie jak nie można milczeć na temat działań polityków we współczesnym świecie”, apelowała Agnieszka Holland. Film Obywatel Jones do polskich kin trafi dopiero jesienią.