Harlan Coben dał historię, Polacy zrobili z niej hit. Widzowie Netfliksa pokochali ten serial
Harlan Coben to mistrz thrillerów, którego książki zyskały międzynarodową sławę i miliony czytelników. Kiedy jego historia trafiła w ręce polskich filmowców, powstała produkcja, która zaskoczyła wszystkich. Trzymająca w napięciu fabuła, ponura atmosfera i silne emocje sprawiły, że serial wyprodukowany przez Netfliksa stał się jednym z najgłośniejszych tytułów nie tylko w Polsce, ale i na świecie. To dowód, że Polacy potrafią przekuć literacki bestseller w ekranowy sukces.
Thrillery Harlana Cobena od lat przyciągają miliony czytelników, ale dopiero polska adaptacja tej powieści pokazała, że napięcie z książek można z sukcesem przenieść na ekran. Serial wyprodukowany przez Netfliksa stał się nie tylko lokalnym przebojem, ale także międzynarodowym hitem, docenionym przez krytyków i widzów z różnych zakątków świata. Sukces „W głębi lasu” w Polsce i na świecie „W głębi lasu” to sześcioodcinkowy polski serial kryminalny, który swoją premierę na Netflixie miał 12 czerwca 2020 roku. Produkcja zyskała status jednego z najlepiej ocenianych seriali na platformie, a także została doceniona przez widzów i krytyków na całym świecie. To właśnie ta adaptacja powieści Harlana Cobena okazała się najpopularniejszą wśród polskich ekranizacji jego twórczości. Serial, dostępny na Netflixie, od początku przyciągnął uwagę międzynarodowej publiczności. Jego mroczny klimat, dopracowana narracja oraz silne kreacje aktorskie zostały zauważone nawet przez brytyjski magazyn „Empire”. Tym samym „W głębi lasu” dołączył do grona europejskich thrillerów, które wyznaczają nowe standardy. Zobacz też: Hollywoodzki megahit już dostępny. Netflix odpalił coś, co trzeba zobaczyć! Fabuła i atmosfera, które trzymają w napięciu Głównym bohaterem serialu jest prokurator Paweł Kopiński, którego życie na nowo komplikuje tragedia sprzed lat. W 1994 roku, podczas obozu letniego, znika jego siostra Kamila oraz troje innych nastolatków. Po latach, w 2019 roku, pojawia się nowe ciało, a sprawa znów wraca na pierwszy plan. Fabuła, osadzona w dwóch liniach czasowych – latach 90. i współczesności – łączy tajemnice przeszłości z niepokojem teraźniejszości. Klimat produkcji budowany jest dzięki zdjęciom Pawła Flisa, które doskonale oddają mrok lasu, opuszczonych przestrzeni i nostalgii lat 90. Leśna sceneria, mgła oraz żałobne ujęcia sprawiają, że serial wręcz emanuje atmosferą grozy i melancholii. ZOBACZ TEŻ: Pożegnanie z Geraltem, jakiego nie było. Netflix kończy „Wiedźmina” z przytupem! Mocna obsada i reżyseria na najwyższym poziomie W rolę Pawła Kopińskiego wcielił się Grzegorz Damięcki, a jego młodszą wersję zagrał Hubert Miłkowski. Agnieszka Grochowska jako Laura Goldsztajn oraz Jacek Koman w roli Dawida Goldsztajna również dostarczyli niezapomnianych kreacji. Ich bohaterowie mierzą się z traumą z przeszłości, co wybrzmiewa w każdym geście i spojrzeniu. Reżyserami serialu są Leszek Dawid („Jesteś Bogiem”) i Bartosz Konopka („Królik po berlińsku”). To właśnie ich wizja oraz odmienne metody pracy nadały serialowi unikalny charakter. Konopka podkreśla, że w produkcji chodziło o coś więcej niż tylko zbrodnię – o emocjonalne skutki nierozliczonych wydarzeń z przeszłości. Od książki do ekranu: jak powstała polska wersja thrillera Cobena Choć „W głębi lasu” powstał na podstawie amerykańskiej powieści, twórcy zadbali o jej pełne przystosowanie do polskich realiów. Scenariusz napisali Agata Malesińska i Wojciech Miłoszewski, a Harlan Coben był producentem wykonawczym serialu. Choć nie odwiedził planu zdjęciowego w Polsce, na bieżąco oglądał materiały i udzielał konsultacji. Adaptacja nie jest wierną kopią książki – wiele elementów zostało przekształconych, by lepiej pasowały do lokalnego kontekstu. Jak zaznaczył reżyser Leszek Dawid, najtrudniejsze było właśnie przełożenie fabuły na polskie realia. Dzięki temu powstała historia, która jest zrozumiała i poruszająca niezależnie od szerokości geograficznej. Zobacz również: Wiemy, kiedy nowi Bridgertonowie. Na planie serialu zapadła ważna decyzja Dlaczego warto obejrzeć „W głębi lasu” na Netflixie „W głębi lasu” to propozycja dla wszystkich fanów thrillerów psychologicznych, którzy cenią sobie napięcie, zagadki i złożonych bohaterów. Serial nie tylko bawi, ale też zmusza do refleksji – o tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość, i że prawda, nawet ukrywana przez lata, w końcu domaga się ujawnienia. Dopracowane zdjęcia, silne emocje, muzyka z lat 90. i przekonująca gra aktorska sprawiają, że „W głębi lasu” to jedna z najlepszych produkcji Netflixa ostatnich lat. Jest to serial, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zostaje z widzem na długo po seansie. Źródła: elle.pl, wyborcza.pl, Netflix, materiały promocyjne serialu „W głębi lasu”
Akcja Żonkile 2024: startuje dwunasta edycja tego wyjątkowego społeczno-edukacyjnego wydarzenia
Już 19 kwietnia wystartuje dwunasta edycja akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile. Tego dnia każdy będzie mógł przypiąć żonkile na znak, że łączy nas pamięć o bohaterkach i bohaterach powstania w getcie warszawskim. W tym roku wolontariuszki i wolontariusze wręczą na ulicach Warszawy dwumilionowy papierowy żonkil. Akcja Żonkile 2024: Grochowska, Braciak i drag queen Lulla La Polaca Akcję Żonkile wspierają nowe Ambasadorki i Ambasadorzy: aktorki Agnieszka Grochowska i Martyna Byczkowska, najstarsza drag queen w Polsce – Lulla La Polaca (Andrzej Szwan), blogerka Bogumiła Siedlecka-Goślicka, znana jako "Anioł Na Resorach", aktorzy Tomasz Włosok i Jacek Braciak, a także wspaniali wolontariusze – Kasia, Beata i Andrzej. Powstanie i wojnę przeżyła zaledwie garstka Żydówek i Żydów. Wśród nich był Marek Edelman i to właśnie od jego gestu – składnia każdego 19 kwietnia żółtych kwiatów pod pomnikiem Bohaterów Getta – wziął się symbol akcji. Żonkile nawiązują do tej tradycji. Nosząc je, pokazujemy, że łączy nas pamięć o walczących, a także około pięćdziesięciu tysiącach ukrywających się w ruinach getta cywilach w 1943 roku. Nie mają one na celu poparcia dla żadnej ideologii, żadnego państwa czy narodu, są wyrazem naszej pamięci o tych, którzy w beznadziejnej sytuacji walczyli o człowieczeństwo. W 81. rocznicę powstania getcie warszawskim w ramach akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile podejmujemy temat pamięci. Zastanowimy się, co pamięć współcześnie oznacza i jakie zadanie do wykonania zostawiają nam ostatni świadkowie Zagłady. View oEmbed on the source website Czym jest akcja społeczno-edukacyjna Żonkile? 19 kwietnia przypada rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim – największego zbrojnego zrywu Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszego powstania miejskiego w okupowanej Europie. Tego dnia Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN organizuje corocznie akcję społeczno-edukacyjną Żonkile. Dlaczego żonkile? Ostatni przywódca Żydowskiej Organizacji Bojowej, Marek Edelman, który przeżył likwidację getta, przez lata pielęgnował pamięć o wydarzeniach z 1943 roku. Do końca życia w rocznicę powstania przychodził pod Pomnik Bohaterów Getta, by oddać hołd poległym towarzyszom. Wraz z nim przychodziło coraz więcej ludzi z żółtymi kwiatami. – Żółty żonkil jest symbolem zbiorowej pamięci. My wszyscy, którzy chcieliśmy pamiętać, zanosiliśmy na Muranów żonkile – powiedziała Paula Sawicka, psycholożka, była nauczycielka akademicka, związana z opozycją demokratyczną. Wspólnie z Markiem Edelmanem napisała książkę „I była miłość w getcie”. Akcji od początku towarzyszy hasło „Łączy nas pamięć”, które podkreśla siłę wspólnoty, znaczenie solidarności, potrzebę dialogu ponad podziałami. Głęboko wierzymy, że pamięć o przeszłości jest jedną z nadrzędnych wartości, które nas jednoczą i nadają nam wspólną tożsamość – niezależnie od światopoglądu czy sympatii politycznych. Agnieszka Grochowska Jacek Braciak Lulla La Polaca (Andrzej Szwan) Tomasz Włosok Martyna Byczkowska​​​​​​​ Bogumiła Siedlecka-Goślicka, „Anioł na resorach”​​​​​​​ Wolontariusze akcji Żonkile: Kasia, Beata i Andrzej​​​​​​​
Odebrała Orła, zapomniała ze sceny powiedzieć najważniejszego. Agnieszka Grochowska o ukochanych dzieciach
„Są moimi dwoma największymi przyjaciółmi”
Najlepsza Drugoplanowa Rola Kobieca – statuetkę w tej kategorii odebrała wczoraj podczas gali ORŁY 2024 Agnieszka Grochowska. Na chwilę po zakończeniu transmisji aktorka porozmawiała z nami o pierwszych emocjach, symbolicznym wymiarze swojej postaci w filmie „KOS” i tym, co obiecała ukochanym synom. Władysław i Henryk dopingowali mamę przed telewizorem. Agnieszka Grochowska o dzieciach. To jej najwięksi przyjaciele Z sukcesu aktorki dumni są nie tylko wielbiciele jej talentu i widzowie filmu KOS, ale też najbliższa rodzina, a przede wszystkim synowie – 12-letni Władysław i o 4 lata młodszy Henryk. Aktorka odbierała statuetkę pełna emocji. W swoim przemówieniu przepięknie mówiła o swojej drodze. „Dziękuję, że mogę robić w Polsce filmy. I dziękuję, że mogę je robić z wami”, zwróciła się do kolegów. Oklaskiwana przez publiczność Teatru Polskiego zeszła ze sceny, a tym samym – jak później przyznała – zapomniała o jednym. „Obiecałam moim dzieciom, że jak dostanę nagrodę, to powiem coś ze sceny. I zapomniałam. Zapowiedziałam im, że bardzo im podziękuję. Są moimi dwoma największymi przyjaciółmi. Miało wybrzmieć: „Władzik, Niutek – jesteście najlepsi. Bardzo Wam dziękuję!” Przypomnijmy, co o wychowaniu synów aktorka mówiła kilka lat temu w Dzień Dobry TVN. „Ja czasem mam wrażenie, że jestem bliska szaleństwa. (...) Jeśli masz dużo zadań, i one są emocjonalne. (...) Zastanawiam się, gdzie jest granica wytrzymałości, ile tych emocji jesteś w stanie sobie pomieścić”, słuchaliśmy. „Myślałam, że będzie mi łatwiej być mądrym i zrównoważonym rodzicem, nie projektować na nich swoich wspomnień, obaw”, dodała z kolei w Gazecie Wyborczej. ZOBACZ TEŻ: ORŁY 2024: Oto najpiękniejsze kreacje z 26. gali rozdania nagród Polskiej Akademii Filmowej Agnieszka Grochowska chroni prywatność dzieci i ich rodzinnych zdjęć nie znajdziecie na jej kontach w mediach społecznościowych. Agnieszka Grochowska o filmie Kos i sytuacji kobiet Gdy zapytaliśmy aktorkę po gali Orłów o to, jak smakuje nagroda za najlepszą rolę, odpowiedziała szczerze, że praca na planie Kosa była grą zespołową. „Nie ma mojej roli bez roli moich kolegów. Taka jest prawda, to była praca zespołowa. Stanowiliśmy w tym projekcie wręcz zespół teatralny. Żeby uzyskać efekt, który widać na ekranie – w scenach przy stole – trzeba było nakręcić bardzo wiele ujęć, z różnych kątów. A to oznacza, że my graliśmy to samo przez wiele godzin. Czy na nas była kamera czy nie, zawsze z takim samym zaangażowaniem. To była ogromna przyjemność siedzieć obok Roberta Więckiewicza, Bartka Bieleni, Piotrka Packa i patrzeć na to, jak świetnie grają”, usłyszeliśmy. CZYTAJ TAKŻE: Agnieszka Holland o Zielonej granicy w pierwszym wywiadzie po Orłach 2024. Apeluje do polityków Rola pułkownikowej Marii Giżyńskiej miała dla niej wyjątkowe znaczenie. „Dla mnie w pewnym sensie moja rola symboliczna. Od początku rozmawialiśmy z reżyserem o tym, że ani ja, ani on nie chcemy, by moja kobieca postać była tylko od podawania napojów przy stole. Nie chcieliśmy, by to była taka służebna postać. Zależało nam na tym, żeby miała pełnoprawne miejsce przy stole. I to się ciekawie wpisuje w dyskurs, który jest obecnie. Wydaje mi się, że to jest tak, że nawet jeśli to miejsce przy stole masz, ale przez wiele lat go dla ciebie nie było, to musisz uwierzyć, że tam jesteś”, powiedziała Agnieszka Grochowska Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. Dodała też, że często podczas pracy na planie myślała o sytuacji kobiet w Polsce. „Podczas tych zdjęć sama przełamywałam w sobie takie dziwne uczucie, że „a może ja nie mogę się odezwać?”. A przecież mogę. I mam nadzieję, że kobiety w tym kraju nigdy nie będą już miały tego problemu. I że dla wszystkich to stanie się oczywiste. W każdej dziedzinie i na każdym polu, który dotyczy kobiet”. Cały wywiad obejrzysz na górze strony. Agnieszka Grochowska, Viva! 2013
Plejada gwiazd na premierze filmu „Skołowani”: Grochowska, Markowska, Woźniak-Starak
Kto pojawił się na czerwonym dywanie? Co miała na sobie gwiazda filmu Agnieszka Grochowska?
We wtorek, 11 kwietnia odbyła się oficjalna premiera filmu „Skołowani”. Na imprezę przybyło mnóstwo gwiazd. Nic dziwnego, bo o tym filmie głośno jest od dawna. To polska wersja opowieści, która podbiła serca widzów na całym świecie. „Skołowani” to romantyczna historia spotkania lekkoducha Maksa i przebojowej Julii. W rolach głównych wystąpili Agnieszka Grochowska i Michał Czernecki. ZOBACZ TAKŻE: Agnieszka Grochowska od 18 lat jest szczęśliwą żoną Dariusza Gajewskiego. Czym zajmuje się mężczyzna? Stylizacje gwiazd na premierze filmu „Skołowani” Na premierze pojawili się m.in. Agnieszka Woźniak-Starak, Joanna Kulig, Aleksandra Szwed, Patrycja Markowska, Zbigniew Zamachowski, Gabriela Muskała, Michał Czernecki, Jan Macierewicz, Bogumiła Siedlecka-Goślicka, Marcin Perchuć, Anna Karwan. Gwiazda filmu, Agnieszka Grochowska postawiła na stylizację od polskiego projektanta. Cały look to dzieło Macieja Zienia. Skórzany płaszcz, zamszowa mini oraz sandałki pochodzą z najnowszej kolekcji projektanta „Bloom” na sezon wiosna-lato 2023. Nam stylizacja aktorki przywodzi na myśl sposób ubierania się Paryżanek - naturalny, minimalny makijaż, włosy w lekkim nieładzie i niezobowiązujący, ponadczasowy strój - dyskretny szyk w najlepszym wydaniu. A jak wyglądały inne gwiazdy? Zobacz zdjęcia w naszej galerii.
„Skołowani” z Agnieszką Grochowską i Michałem Czerneckim bawią i wzruszają
Film z plejadą polskich gwiazd już od 14 kwietnia w kinach
Komediowa opowieść, w której główna bohaterka porusza się na wózku to nowość w polskim kinie. A to nie jedyna niespodzianka czekająca widzów podczas seansu „Skołowanych”. Filmu, który już w piątek 14 kwietnia trafi na ekrany kin w całej Polsce. Komedia pozytywnie romantyczna O czym opowiada film? Maks to niepoprawny kobieciarz, a zarazem notoryczny kłamca. Gdy Anna, młoda i atrakcyjna kobieta, bierze go za osobę z niepełnosprawnością, Maks brnie w kłamstwo, licząc na kolejny łatwy podryw. Anna ma jednak inny plan – przedstawia go swojej starszej siostrze, Julii, która porusza się na wózku. Niespodziewanie, cynicznie nastawionego do świata Maksa i pełną energii Julię zaczyna łączyć coś więcej, ale... kłamstwo jako fundament relacji? Czy ta miłość ma szansę? View Ediplayer on the source website – Ta historia ma coś, co lubię w filmach, jest zabawna, ale momentami wzruszająca, opowiada o ważnych sprawach i dość głęboko wchodzi w bohaterów, nie tracąc komicznego spojrzenia na życie – mówi wcielająca się w rolę Agnieszka Grochowska. – Znalezienie się w skórze kogoś, kto myśli inaczej, kto łamie stereotyp, przyjęte myślenie i daje z siebie naprawdę dużo, to było bardzo fajne. Michał Czernecki gra rolę notorycznego kłamcy, który zrobi wszystko, by poderwać kolejną kobietę. – Lubię Maksa za jego poczucie humoru, za jego niedoskonałość i kruchość, maskowaną pozorną pewnością siebie. To bardzo wdzięczny do grania bohater. Lubię też to, że się nigdy nie poddaje, nawet jeśli w nie do końca słusznych sprawach... – mówi o swojej postaci. W „Skołowanych” występują również Marianna Zydek, Gabriela Muskała, Marcin Perchuć, Bartłomiej Kotschedoff, Jerzy Bończak, Maria Pakulnis, Mikołaj Grabowski i Krzysztof Materna. Sen na pogodne dni Utwór „Sen na pogodne dni” był wielkim przebojem w 1987 roku i dzięki „Skołowanym” dostał właśnie drugie życie. Piosenkę, którą pierwotnie wykonywała Beata Bartelik, w nowej odsłonie, specjalnie na potrzeby filmu nagrała Ania Karwan. View Ediplayer on the source website Patronat Fundacji Avalon Patronat społeczny nad filmem objęła Fundacja Avalon, która działa na rzecz osób z niepełnosprawnością i chorych, będąc organizacją pozarządową non-profit i posiadając status Organizacji Pożytku Publicznego. – Film „Skołowani” jest fabularną opowieścią, która przez pryzmat niepełnosprawności i poprzez charakterystyczne dla konwencji środki ma ambicję przekazać uniwersalne prawdy o ludzkich emocjach, uczuciach i charakterach – mówi Helena Szczuka, kierownik działu komunikacji i promocji Fundacji Avalon. – Wypadek i niepełnosprawność są bardzo indywidualnym doświadczeniem, a ludzie, którzy doświadczają niepełnosprawności, są grupą zróżnicowaną pod niemal każdym względem. Trzeba przyznać, że ekipa filmowa zadbała o szczegóły i postać Julii jest bardzo wiarygodna – dodaje. „Skołowani” to debiut reżyserski Jana Macierewicza. Autorką scenariusza jest Agata K. Koschmieder.
Agnieszka Grochowska od 20 lat jest szczęśliwą żoną Dariusza Gajewskiego. Czym zajmuje się mężczyzna?
Mąż aktorki jest od niej starszy o 15 lat
Jest nie tylko jedną z najlepszych polskich aktorek, ale także spełnioną i szczęśliwą żoną i matką. Agnieszka Grochowska i jej mąż, Dariusz Gajewski, są razem już 20 lat. Dzieli ich spora różnica wieku, jednak żadnemu z zakochanych ona nie przeszkadza. Kim jest ukochany Agnieszki i czym się zajmuje? Ostatnia aktualizacja tekstu: 31.12.2024 r. Agnieszka Grochowska – kariera Agnieszka Grochowska bez wątpienia jest jedną z najbardziej uzdolnionych i rozpoznawalnych polskich aktorek. Ma spore doświadczenie i niesamowity talent. Kobieta nie ogranicza się tylko do udziału w rodzimych produkcjach i czasami możemy zobaczyć ją także w tych zagranicznych, jak np. Moja gwiazda: Teen Spirit z 2018 roku, gdzie wystąpiła u boku Elle Fanning. Agnieszka mimo tego uważa, że polskie filmy są na wysokim poziomie. „My zawsze byliśmy z przodu. To jest kwestia może budżetów. Tak naprawdę, za każdym razem, to jest spotkanie z konkretną osobą. Pracowałam w Rzymie przy „Sanktuarium Zła” i spotykałam 3 miesiące codziennie Matthew Modine. Tak samo tutaj, w serialu „Motyw”, pracowałam z Michałem Czarneckim. To była super intensywna, zaskakująca praca”, wyznała. Mąż Agnieszki Grochowskiej – kim jest Dariusz Gajewski? Poza udaną karierą Agnieszce Grochowskiej doskonale wiedzie się także w życiu prywatnym. Aktorka od 2004 roku jest szczęśliwą żoną Dariusza Gajewskiego. Mimo że ukochany jest od niej starszy o 15 lat, to oboje zgodnie uważają, że różnica wieku nie ma w ich związku żadnego znaczenia. Para doczekała się dwóch synów: 12-letniego Władysława oraz 8-letniego Henryka. Mąż Agnieszki Grochowskiej zawodowo, podobnie jak żona, związany jest z filmem. Występuje jednak po drugiej stronie kamery... Jest reżyserem. „Darek jest bezkompromisowy. Potrafi mocno i uczciwie postawić sprawę. Nie ma problemu z wyrażaniem swoich emocji i opinii, nawet jeśli są trudne do przyjęcia. Bardzo to w nim podziwiam. Ja się częściej staram być po prostu miła. Pewnie próbowałabym trzymać dziesięć srok za ogon, udawałabym przed sobą, że jakoś to będzie, a potem wszystko zaczęłoby mi się walić na głowę. Mnie i nam”, zwierzała się Magdalenie Żakowskiej na łamach „Urody Życia” w listopadzie 2015 roku. Wspólnie pojawiają się więc na branżowym imprezach, a nawet zdarza im się razem pracować nad jakimś projektem. „Masz blisko siebie kogoś, kogo dobrze znasz i do kogo masz zaufanie. Można sobie szybko przekazać jakieś emocje, także negatywne. No i czujesz się bezpiecznie. Komuś, kogo dobrze nie znam, bałabym się coś proponować. A wiem, że Darek wszystko przyjmie”, tłumaczyła aktorka w rozmowie z Pomponikiem, nie kryjąc plusów takiej sytuacji. Dariusz Gajewski jest przekonany, że jego żona ma wielki talent. Dlatego w jego produkcjach często otrzymuje główne role. „To najlepsza aktorka, jaką znam”, mówi o ukochanej. A jaka jest ich recepta na udany związek? „Każdy z nas ma pewnie trochę inny, ale oboje doceniamy to, co mamy. I potrafimy o to zadbać. Oboje wiemy, że związek to coś, co daje podwójną siłę. A dzięki temu, że pracujemy w tej samej branży, żyjemy blisko siebie, w tym samym świecie, rozumiemy się. Jestem osobą, która potrzebuje bazy, rodziny, swojego miejsca wśród najbliższych, żeby być szczęśliwą, żeby móc dać z siebie wszystko w pracy. Zanim poznałam Darka, takimi osobami byli dla mnie rodzice i siostra. Zawsze bardzo potrzebowałam też dziadków. Większość nastolatków wciąga się w wir życia towarzyskiego, najważniejsi stają się przyjaciele, znajomi. Dla mnie zawsze to była rodzina. Między 14. a 18. rokiem życia moimi najbliższymi przyjaciółmi byli dziadkowie”, zwierzała się Agnieszka Grochowska na łamach „Urody Życia”. Zobacz także: Jak Oni się kochają! Oto niezwykle burzliwa historia miłości Michała Koterskiego i Marceli Leszczak Aktualizacja na VUŻ i Historie 4.01.2025 r.
Aktorka Agnieszka Grochowska obchodzi dzisiaj 41. urodziny!
40-letnia aktorka Agnieszka Grochowska, urodziła się w Warszawie w 1979 roku i uważana za jedną z najzdolniejszych aktorek młodego pokolenia. Zagrała w wielu znanych i lubianych przez publiczność filmach m.in. Pręgi Magdaleny Piekorz, Samotność w sieci w reżyserii Wiktora Adamka, czy popularnej komedii romantycznej Tylko mnie kochaj. Aktorka jest podziwiana zarówno w teatrze, jak i na ekranach kin. Z jakich filmów pamiętamy ją najlepiej? W styczniu 2012 roku odbyła się polska premiera filmu Agnieszki Holland W ciemności, w którym Grochowska gra jedną z głównych ról. Obraz został nominowany do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny podczas 84 ceremonii wręczenia Oscarów. Sama aktorka nominowana została do Polskich Nagród Filmowych, ale nagrody nie otrzymała. Agnieszka Grochowska zagrała również główną rolę w filmie Wałęsa człowiek z nadziei w reżyserii Andrzeja Wajdy. Wcieliła się w rolę żony Lecha Wałęsy, Danutę Wałęsę i zagrała ją doskonale. Grochowska zagrała niedawno obok Elle Fanning w filmie Maksa Minghelli Moja gwiazda. Teen Spirit. Na koncie ma również rolę w szwedzkim serialu sensacyjnym Sanktuarium zła. Zagrała też obok Gary'ego Oldmana i Toma Hardy'ego w Child 44. Prywatnie Agnieszka Grochowska jest żoną znanego reżysera Dariusza Gajewskiego, oraz mamą dwóch synów Władysława i Henryka. Agnieszka Grochowska w nowym serialu stacji TVN "Motyw" 2020 Powrót aktorki na ekrany telewizji nie może zostać niezauważony. Agnieszka Grochowska pojawiła się w nowym serialu stacji TVN "Motyw" u boku Małgorzaty Kożuchowskiej. To naprawdę imponujący duet, jesteśmy bardzo ciekawi jak zostanie odebrany przez widzów. A jak podoba Wam się styl aktorki, my od lat podziwiamy jej talent i stylizacje!
Agnieszka Grochowska: „W lesie dowiedziałam się, czego chcę. To tajemnica, którą chcę zgłębiać”
Tylko u nas rozmowa z gwiazdą serialu Netflixa "W głębi lasu"
Miała 13 lat, kiedy zaczęła marzyć o aktorstwie. Nieśmiała dziewczynka, nieskora do popisów. Dziś spełnia swój amerykański sen. W ostatnich latach zagrała w hollywoodzkich produkcjach u boku Toma Hardy’ego i Elle Fanning, ale równie ważne są dla niej występy w kraju. Na Netflixie możemy oglądać ją w serialu W głębi lasu – polskiej ekranizacji głośnego kryminału Harlana Cobena. Agnieszka Grochowska w rozmowie z Idą Marszałek opowiada o pierwszych nastoletnich doświadczeniach, o cieple domowego ogniska i odbywa nostalgiczną podróż do lat 90. View Ediplayer on the source website Ida Marszałek: Laura, Twoja bohaterka w serialu W głębi lasu, usilnie stara się przegnać „demony” przeszłości, jednak bolesne wspomnienia wciąż do niej powracają. A jak jest z Tobą? Agnieszka Grochowska: Ostatnio zaszła u mnie w tym obszarze zmiana. A mianowicie, nie patrzę za bardzo w przeszłość i przestałam już nerwowo i namiętnie patrzeć do przodu. Zapewne wynika to z tego, co się aktualnie dzieje na świecie. Teraz, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, naturalne wydaje się, by wreszcie spróbować żyć w danej chwili, bez zbędnych analiz i zamartwiania. Tu i teraz i jak najlepiej się da. I wcale nie chodzi w tym o to, by nie mieć marzeń czy wspomnień. Wspomnienia są bardzo piękne. To one nas kształtują i budują naszą tożsamość. Stanowią ważną część każdego z nas. Skoro mowa o wspomnieniach. Istotnym motywem w serialu jest sentymentalna podróż do lat 90. To lata Twojego dzieciństwa. Z czym Ci się kojarzą? W 94. miałam piętnaście lat. Pamiętam to jako moment stawiania pierwszych samodzielnych kroków. Pierwsze wyjazdy bez rodziców, pierwsze szalone imprezy, zarywane noce na koloniach, dzikie tańce pod Łebą. Na moje lata 90. składa się wiele rzeczy, które teraz wspominam z rozrzewnieniem. Może nie były to jakieś ryzykowne sytuacje… Chociaż jak sobie wyobrażę moje dzieci robiące to samo co ja, to chyba jednak nie byłabym za bardzo zadowolona (śmiech). Bohaterowie serialu słuchają buntowniczej muzyki Lady Pank, Lecha Janerki. Lata 90. to moment gwałtownego rozkwitu subkultur w Polsce. A jaki styl był Tobie bliski? Nie zależało mi, by się w kogoś konkretnego wcielić. Ale na pewno były „grane” czernie, martensy. Słuchałam The Doors, Nirvany... Smells Like Teen Spirit, czyli jednak buntowniczka. Możne nie farbowałam codziennie włosów na inny kolor. Ale za to pewnego dnia wyszłam rano do szkoły mając włosy długie do pasa, a gdy wróciłam wieczorem, były już super krótkie. Wiadomo, jak to młodzi ludzie. Trzeba próbować różnych rzeczy. Czas nastoletniości to w moim życiu czas pierwszych prób teatralnych. Kiedy miałam trzynaście lat aktorstwo było już ważną częścią mnie. Najpierw działałam w teatrze Ochoty u Machulskich, a potem w grupie, która nazywała się Studencki Teatr Prób. I tak się składa, że jeździliśmy wspólnie do lasu (śmiech). A dokładnie do Podkowy Leśnej. Dostaliśmy tam do użytku taki pałacyk. Zrujnowany dosyć, ale no kurczę, dało się tam spać. To było w samym środku lasu. Dwadzieścia, może dwadzieścia pięć nawiedzonych, młodych osób z pasją. Robiliśmy spektakle na podstawie Witkacego, zgłębialiśmy techniki Stanisławskiego, Czechowa. Magiczna atmosfera lasu pomogła w odkrywaniu siebie? Ta naturalna sceneria była niesamowita. Przyroda jest w ogóle ważnym elementem nastoletnich doświadczeń. Wtedy, w lesie tak naprawdę dowiedziałam się czego chcę. Że to nigdy nie będzie dla mnie tylko praca. Miałam taką wizję, że to jest właśnie ta tajemnica, którą chcę zgłębiać i która nigdy mi się nie znudzi. Może wtedy jeszcze odczuwałam to wszystko trochę po dziecinnemu i naiwnie. Te wyjazdy, to była zabawa, ale wyjątkowo mocno utkwiły mi w pamięci. Dzięki nim po raz pierwszy mogłam poczuć czym jest teatr i aktorstwo. I dzisiaj w dalszym ciągu całkowicie podpisuje się pod tym co wtedy stworzyliśmy. A teraz, po zagraniu w przerażającej scenerii serialu W głębi lasu, dałabyś się zaciągnąć na taki obóz? Na razie nie jadę (śmiech). Teraz w ogóle nie bardzo można jeździć gdziekolwiek. Siedzę przed ekranem, więc bardzo szybko serial obejrzę. W głębi lasu, Motyw, Sanktuarium zła. Ostatnio często wybierasz role w mrocznych produkcjach. Takie role ostatnio do mnie „przyszły”. W podobnym czasie wzięłam udział akurat w tych trzech produkcjach. Ale to nie są jedyne moje projekty w ostatnim czasie. Na początku zeszłego roku zagrałam w szwajcarskim filmie My Wonderful Wanda, który jest w kompletnie innym gatunku. Premiera miała miejsce na festiwalu kina niezależnego Tribeca. Niestety, tak jak w przypadku wszystkich ostatnich filmów, odbyła się online. Bardzo żałowałam, bo mieliśmy lecieć na premierę do Nowego Jorku i nasza rzeczywistość zapowiadała się dużo bardziej porywająco. Ale nie zawsze jest tak jakbyśmy chcieli. Dystrybucja jest teraz bardzo utrudniona i ten oraz wiele innych filmów nie dotarły jeszcze do naszego kraju. Mam nadzieję, że nastąpi to wkrótce. I też po cichu liczę, że moje nowe wcielenie zaskoczy polskich widzów. Co w takim razie może Cię skłonić do wzięcia udziału w projekcie? Postać. Musi mnie zaciekawić. Wydaje mi się, że tak powinno być na samym początku. Dodatkowo zależy mi na tym, by nie powielać doświadczeń, by nowa rola choć trochę odbiegała od tego co grałam do tej pory. By była dla mnie wyzwaniem. W każdy projekt staram się wejść na dwieście procent, staram się zawsze totalnie zaangażować. I naprawdę całkowicie się poświęcam, tygodniami analizuję, żyję projektem. Inaczej ciężko byłoby mi wygenerować w sobie pasję, a bez niej nie chcę pracować. Kim innym jest psychiatra po Harvardzie w Sanktuarium zła, kim innym narowista, zbuntowana i bezczelna Czarna z serialu Motyw. A jeszcze kimś innym Laura z W głębi lasu – polska Żydówka ukrywająca swoją przeszłość, w której musiała zmierzyć się z brutalną zbrodnią i społecznym ostracyzmem. Oczywiście duże znaczenie ma dla mnie również to z kim będę pracować. Kiedyś dostałaś propozycję współpracy od samego Stevena Spielberga. Twoja odmowa stała się już krążącą w mediach legendą. Wbrew temu co mu kiedyś powiedziałaś, przekonałaś się do seriali? (Śmiech) Wtedy nie wiedziałam o czym mówię. Byłam młoda, dosyć naiwna. Mówiłam to, co mi się wówczas wydawało słuszne. Wynikało to pewnie z niewiedzy i polskiego kontekstu. Seriale w naszym kraju kojarzyły się głównie z tasiemcowymi operami mydlanymi. To zupełnie inna jakość, niż ta, którą miał na myśli i później zrealizował Spielberg. Teraz Polska również osiągnęła ten wyższy „poziom”. W głębi lasu to już drugi serial Netflixa wyprodukowany w naszym kraju. I będą kolejne. Żałujesz przebiegu tamtego spotkania? Może moja kariera potoczyłaby się inaczej, jednak wydaje mi się, że nie mam czego żałować. W następnych latach zagrałam w W ciemności, Bez wstydu, Wałęsie. W wielu filmach, dzięki którym również dostrzeżono mnie za granicą. Później przyszła rola w Teen Spirit z Elle Fanning, w Systemie z Tomem Hardy’m i Gary’m Oldmanem. Każdemu jest pisana inna droga. Po tym jak zagrałaś w Tylko mnie kochaj, a później brawurowo wcieliłaś się w Danutę Wałęsę, wiele osób zaczęło Cię postrzegać jako aktorkę specjalizującą się w rolach matek. A jak godzisz własne obowiązki macierzyńskie z licznymi propozycjami zawodowymi? Nigdy nie angażowałam się w długie produkcje. Nie mam w zwyczaju znikać z domu na wiele miesięcy. Kiedy kręcę film, zabieram dzieci pod pachę, wynajmuję mieszkanie i przenosimy się tymczasowo do nowego miejsca. Pomagają mi też nianie, przyjaciółki. Oboje z mężem pracujemy i każdy z nas ma swoje projekty, więc nagła przeprowadzka do miejsca, gdzie mam akurat zdjęcia jest bardzo skomplikowana. Ale szanujemy się nawzajem i staramy się zawsze znaleźć jakieś rozwiązanie. W chwili obecnej, wychowanie dzieci wygląda zupełnie inaczej. Od początku pandemii wszyscy przerzuciliśmy się na nauczanie domowe. Swoją drogą ten temat w pewnym sensie mnie „dogonił”. Mój starszy synek jest teraz w pierwszej klasie, ale pamiętam, że jak miał trzy latka pomyślałam sobie, że do dziesiątego roku życia bardzo chętnie spróbowałabym homeschoolingu. Miałam to gdzieś z tyłu głowy, jednak sądziłam, że w praktyce nie da się tego zrealizować. I nagle po siedmiu pierwszych miesiącach Władzia w szkole – bardzo proszę – nauczanie domowe. Jak na życzenie! (śmiech). Jak o czymś myślisz czy czegoś chcesz to zawsze w jakiejś formie do ciebie wróci. Trzeba uważać czego się chce. Nie próbowałaś usilnie zaistnieć poza granicami Polski, ale musiałaś choć raz o tym pomyśleć, bo dziś masz na koncie wiele głośnych tytułów, również z udziałem hollywoodzkich gwiazd. Czy jesteś w stanie na zagranicznym planie poczuć się jak w domu? Plan filmowy w ogóle ma to do siebie, że jest takim „domem” dla aktorów, twórców i realizatorów. To jest tak specyficzny rodzaj miejsca, że niezależnie od tego czy znajduje się w Los Angeles, Hamburgu, Warszawie czy Rzeszowie, w pewnym sensie nigdy się nie zmienia. Niczym państwo w państwie. Wszędzie panuje ten sam układ sił, te same zasady. Łatwo je rozpoznać i zrozumieć. A co za tym idzie – czujesz się bezpiecznie. Poza tym coraz częściej zdarza się, że jeden plan gromadzi ludzi przeróżnych narodowości. Nie jestem jedyną osobą pochodzącą z obcego kraju. Ten świat od zawsze był bardzo liberalny, a teraz wydaje się, że nie ma już wcale żadnych granic. Ludzie bez przerwy się przemieszczają, a w szczególności ludzie kina. W „zadomowieniu” pomaga mi także to, że komunikując się po angielsku nie odczuwam dyskomfortu. Akcent przestał być problemem dla polskich aktorów? To zawsze było i będzie ograniczenie. Zdaje sobie sprawę, że nigdy nie zagram rdzennej Amerykanki. Ale też zauważam spory postęp w tym zakresie. Akcenty w zasadzie przestały ludziom przeszkadzać. Sądzę, że Netflix, promujący wielonarodowościowe obsady i produkcje nieanglojęzyczne, miał w tym spory udział. Teraz każdy mówi po angielsku jak chce, a widzowie są na to otwarci. Świat zmienia się bardzo dynamicznie. Większym problemem od wypowiadania kwestii w obcym języku jest to, żeby naprawdę umieć w nim zagrać. Przede wszystkim trzeba doskonalić się nie na poziomie akcentu, a środków wyrazu. Aktor musi przekładać emocje na słowa, gesty. Trzeba się tego nauczyć i nieustannie ćwiczyć. W językach angielskim czy niemieckim, w których czasem gram, muszę to robić tak samo, jak w języku polskim. Trzeba znaleźć swój własny, dziwny „pomost” pomiędzy psychiką i emocjonalnością, a wypowiadanymi zdaniami. Słowa muszą być nośnikiem dla naszych myśli i uczuć. Atmosfera planu nie jest Ci straszna, w przysłowiowym „wielkim świecie” czujesz się swojsko. A jak było w Twoim domu rodzinnym? Rodzice byli wsparciem, gdy realizowałaś swoje marzenia? Na pewno dbali, bym od najmłodszych lat obcowała ze sztuką. Byłam dosyć nieśmiałym dzieckiem. Absolutnie nie typem wygłaszającym wiersze przy świątecznym stole. Mimo to, moim rodzicom udało się dostrzec we mnie skłonności artystyczne. I nie określali tego jako zwykłe „popisywanie się”. Mama recytowała mi Wisławę Szymborską, a tata zabierał mnie w każdą sobotę do jakiegoś muzeum albo do teatru. Poznawałam świat także poprzez podróże. Wracając do wspomnianych wcześniej lat 90. - jak tylko można było wyjeżdżać z Polski, w każde wakacje ładowaliśmy do samochodu wszystko co się da i wyruszaliśmy obcować z nieznaną mi dotąd kulturą. Zobaczyłam prawie całą Europę. Zachwyciłam się architekturą Paryża czy Barcelony. I to zrobiło swoje. Jeśli od maleńkości ktoś uczula cię na sztukę, literaturę, poezję – pokazuje ci ten niesamowity świat – to te pokłady wrażliwości, które w tobie siedzą, mają szansę się rozwinąć. Wspomnienie o dziadkach chyba „siedzi” w Tobie równie mocno. Rodzice mojej mamy mieli ogromny wpływ na to jakim jestem człowiekiem. Wychowałam się na ich opowieściach o przedwojennej Warszawie. Mieszkali na Nowolipiu. Odwiedzałam ich w każdy piątek. Nawet już jako dorosła osoba, gdy chodziłam do liceum. Zawsze był czas, by z kwiatami kupionymi pod Halą Mirowską u jakiejś miłej, starszej pani pobiec z wizytą do babci. Zjeść naleśniki z serem czy pograć w karty. To był dom wypełniony śpiewem. Godziny, które tam spędziłam były dla mnie potężną lekcją zaufania, akceptacji i miłości. Dziadkowie dawali mi ogromne poczucie bezpieczeństwa. I to właśnie oni nauczyli mnie jak być odważną i bez wahania sięgać po to, czego chcę. Rozmawiała Ida Marszałek
Wyjątkowa współpraca Agnieszki Grochowskiej i YOPE!
Czy wy też kochacie tę ekologiczną markę?
Kiedy twórcy YOPE dowiedzieli się, że Agnieszka Grochowska, aktorka i osoba, którą cenią, używa na co dzień kosmetyków ich marki, uznali, że najwyższy czas spełnić kolejne marzenie. Postanowili nagrać film o świecie, filozofii i produktach YOPE. Niedawno odbyła się premiera tej niezwykłej kampanii! W roli głównej oczywiście wystąpiła słynna aktorka, a prywatnie wielka fanka YOPE. Efekt? Po prostu musicie to zobaczyć! Filozofia YOPE Agnieszkę Grochowską najpierw zachwyciły nieoczywiste kompozycje zapachowe, proste receptury zawierające ponad 90% składników naturalnych i zabawne grafiki na etykietach produktów. Postanowiła spróbować i w świecie YOPE odnalazła wszystko, to co ceni najbardziej: naturalność, łagodność, skuteczność, oryginalność i świadomość ekologiczną. Podczas jednej z prywatnych rozmów opowiedziała o swoim odkryciu znajomej. Tak się składa, że była nią Karolina Kuklińska-Kosowicz, współautorka konceptu YOPE. Przypadek? Raczej przeznaczenie! Za YOPE stoi nie tylko Karolina, ale i jej mąż, Paweł Kosowicz. Pomysł na markę wziął się z... życia - Karolina i Paweł szukali dla swojej rodziny naturalnych i wysokiej jakości produktów w przystępnej cenie. Na rynku nie znaleźli ani kosmetyków, ani środków czystości, które spełniły ich oczekiwania. Więc wzięli sprawy (dosłownie!) w swoje ręce i postanowili stworzyć własną markę. I udało się! Paweł Kosowicz: Na samym początku YOPE, kiedy dopiero myśleliśmy o stworzeniu własnej marki kosmetycznej, ktoś zadał nam pytanie, jaka znana osoba mogłaby ją utożsamiać. Nie było wówczas mowy o jakiekolwiek współpracy, więc w tym abstrakcyjnym ćwiczeniu mogliśmy pomyśleć o jakiejkolwiek osobie na świecie. I wtedy właśnie pierwszy raz skojarzyliśmy YOPE z Agnieszką Grochowską. Kobietą piękną i prawdziwą, a do tego wspaniałą aktorką. Kiedy okazało się, że Agnieszka bardzo lubi YOPE i na dodatek zgodziła się o tym opowiedzieć przed kamerami, było to dla nas jak spełnienie marzeń! - mówi Paweł Kosowicz. Karolina Kuklińska-Kosowicz: Dla mnie ważne jest, że znam Agnieszkę osobiście. Bardzo ją cenię za naturalność, inteligencję i za to, że nie podąża ślepo za trendami. Dla nas ważni są ludzie, którzy żyją w zgodzie ze sobą oraz robią to, co kochają. Naturalny skład kosmetyków YOPE Tworząc produkty YOPE Karolina szuka nieoczywistych zapachów, które kojarzą się z przyjemnością, dzieciństwem, podróżami. W kosmetykach marki każdy znajdzie zapach, który nie pozostawi go obojętnym - kompozycje są wyraziste i intrygujące. To właśnie zapachy z przeszłości oczarowały Agnieszkę! Werbena, Kadzidłowiec z rozmarynem, Herbata z miętą, Geranium... Tak pachniała toaletka jej ukochanej babci, której szuflady wypełniały aromatyczne mydła i płyny. Karolina i Agnieszka zrozumiały się bez słów. To musiało się skończyć współpracą! Ulubiony produkt aktorki? Wszystkie środki czystości, które pachną zieloną herbatą, mydła do rąk dla dzieci, świece. Co więcej, YOPE to nie tylko pięknie zapachy, ale i w 90% naturalne składniki najwyższej jakości. W ich składzie znajdziemy dobroczynne masła i oleje roślinne, naturalne substancje myjące oraz wyjątkowo cenne naturalne ekstrakty. W kosmetykach YOPE nie ma potencjalnie niebezpiecznych dla skóry składników, dzięki czemu są delikatne dla skóry – pielęgnują ją i rozpieszczają. W ofercie YOPE są kosmetyki do pielęgnacji ciała, dla dzieci, a także ekologiczne środki czystości i delikatna dla dłoni linia kuchenna. YOPE dba o cały dom i o jego domowników. Cała gama jest nie tylko bardzo skuteczna, ale i przyjazna dla otoczenia. YOPE to zwykłe produkty tworzone według zupełnie nowych reguł! Materiał powstał we współpracy z marką YOPE
O marzeniach, sukcesie i rolach w Hollywood. Agnieszka Grochowska kończy 37 lat
Agnieszka Grochowska: "Związek to coś, co daje podwójną siłę"
Za „Obce niebo” zdobyła nagrodę na festiwalu w Gdyni. To drugi film, który zrobiła wspólnie z mężem, Darkiem Gajewskim. „Jak nam się tym razem pracowało? To była masakra!” – Agnieszka Grochowska wyznaje magazynowi "Uroda Życia". - Kiedy rozmawiałyśmy w wieczór poprzedzający wręczenie Lwów, zarzekałaś się, że nie dostaniesz nagrody. Blefowałaś? Nie! Byłam totalnie zaskoczona, chociaż jestem bardzo zadowolona z tej roli i z całego filmu. Nie tyle ucieszyłam się z nagrody dla mnie, co z tego, że to akurat za ten film, nasz wspólny – Darka i mój. Kosztował nas bardzo dużo, oddaliśmy mu sporo życia. - Co to znaczy „sporo życia”? Ten film opowiada dramatyczną historię małżeństwa, któremu szwedzka opieka społeczna odbiera ukochaną córkę. Walka z systemem, który to umożliwił, okazuje się beznadziejna. Trudny temat, skrajne emocje – praca na planie nie należała do łatwych. A właściwie była bardzo trudna. Ale zaczęło się wcześniej. Dwa lata przed pierwszym klapsem. Pisanie scenariusza, próby sfinansowania filmu, potem przygotowania, dokumentacje, szukanie obsady. Normalny skomplikowany proces produkowania filmu. A na koniec cała logistyka „rodzinna”, którą musieliśmy jakoś na czas zdjęć rozwiązać. W efekcie Darek wyprowadził się z domu i wynajął sobie pokój w hotelu. - Dlaczego? Na planie pracował po kilkanaście godzin na dobę. Czy chcieliśmy, czy nie, dosyć szybko stało się jasne, że nie jest w stanie łączyć pracy z naszym normalnym życiem. Oboje zresztą mieliśmy z tym problem. Na początku zupełnie sobie tego nie wyobrażałam. Byłam przerażona, że zostaję ze wszystkim sama – z domem, dzieckiem, psem. Ale z czasem okazało się, że to była dobra decyzja. Emocje na planie zdjęciowym były tak silne, że oboje potrzebowaliśmy później odpoczynku, chwili dla siebie, samotności. Agnieszka Grochowska w "Urodzie Życia" - Podręczniki psychologiczne mówią, że w takich trudnych momentach należy się wzajemnie wspierać, a nie rozdzielać. Nie wiem, czy opisują one małżeństwa filmowców! Dla mnie to była uczciwa decyzja. Nie chcieliśmy udawać, że wszystko jest jak zawsze. Bo niby Darek by z nami był, ale tak naprawdę, by go wcale nie było. Sama miałam duży problem, żeby po zdjęciach wrócić do domu bez całego bagażu emocji nagromadzonych na planie. Darek każdego dnia pracował dłużej. Można powiedzieć, że jego praca się nie kończyła. Codziennie od świtu do nocy. Nie chcieliśmy, żeby emocje i stres związany z robieniem tego filmu odbiły się na naszych relacjach. Każdy musi mieć choć trochę przestrzeni dla siebie. Tej pracy nie da się wykonywać inaczej. Musisz skupić się na sobie, taka jest prawda. Darek jest bezkompromisowy. Potrafi mocno i uczciwie postawić sprawę. Nie ma problemu z wyrażaniem swoich emocji i opinii, nawet jeśli są trudne do przyjęcia. Bardzo to w nim podziwiam. Ja się częściej staram być po prostu miła. Pewnie próbowałabym trzymać dziesięć srok za ogon, udawałabym przed sobą, że jakoś to będzie, a potem wszystko zaczęłoby mi się walić na głowę. Mnie i nam. - Już od ponad 10 lat tworzycie rodzinę, na którą patrzy się z zazdrością. Jaki jest wasz przepis na życie? Każdy z nas ma pewnie trochę inny, ale oboje doceniamy to, co mamy. I potrafimy o to zadbać. Oboje wiemy, że związek to coś, co daje podwójną siłę. A dzięki temu, że pracujemy w tej samej branży, żyjemy blisko siebie, w tym samym świecie, rozumiemy się. Jestem osobą, która potrzebuje bazy, rodziny, swojego miejsca wśród najbliższych, żeby być szczęśliwą, żeby móc dać z siebie wszystko w pracy. Zanim poznałam Darka, takimi osobami byli dla mnie rodzice i siostra. Zawsze bardzo potrzebowałam też dziadków. Większość nastolatków wciąga się w wir życia towarzyskiego, najważniejsi stają się przyjaciele, znajomi. Dla mnie zawsze to była rodzina. Między 14. a 18. rokiem życia moimi najbliższymi przyjaciółmi byli dziadkowie. Agnieszka Grochowska w "Urodzie Życia" - Jacy byli? Dziadek był inżynierem, pracował w Skali. Babcia nie pracowała. Była po prostu ukochaną babcią. Mieszkali na Nowolipiu. Spędzałam u nich każdą wolną chwilę. Dziadek był szalony, miał niebywałą wyobraźnię i pamięć. Znał całego „Pana Tadeusza”. W sylwestra zabierał mnie i Mikę [siostrę Agnieszki – przyp. red.] na spacer po Warszawie – zawsze szybko chodził, musiałyśmy za nim biec, żeby nadążyć. Znał czerniakowskie piosenki, puszczał na cały regulator Kiepurę z adapteru i śpiewał razem z nim. W urodziny, jak śpiewaliśmy „Sto lat...”, to dziadek zawsze na koniec odśpiewywał swój minirecital na wzór operowy: „Niech żyyyje nam, niech żyyyje nam, niech żyyyyyyyje naaaaaaam”. Kiedy się dostałam do szkoły teatralnej, było wiadomo, że to po nim. Babcia była z kolei osobą pełną miłości i akceptacji. Dostałam tego od niej tyle, że teraz próbuję się dzielić. - Nie przechodziłaś okresu buntu nastolatki? Nie. Zawsze miałam wspaniałe relacje z mamą i z siostrą. Maksimum poczucia bezpieczeństwa. - W zawodzie aktorki nie szukałaś potwierdzenia własnej wartości? Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób. Zresztą to mama pchnęła mnie w stronę aktorstwa, zachęcając do warsztatów aktorskich, a potem do koła aktorskiego Machulskich. A tam zaskoczyło. Zobaczyłam, poczułam, że grając kogoś innego, wchodząc w obcą skórę, mogę na bardzo głębokim poziomie wyrażać siebie. Agnieszka Grochowska i Bartłomiej Topa w filmie "Obce niebo" grają małżeństwo - Tak było też z rolą w „Obcym niebie”? Grasz matkę, której zostaje odebrane dziecko. Jej cały świat kończy się w jednej sekundzie. Kiedy Darek zaczął pisać scenariusz „Obcego nieba”, byłam w ciąży i wiedziałam już, że zagram tę postać. Miałam dużo czasu, żeby się do tej myśli przyzwyczaić, byłam pewna, że mam temat oswojony, przemyślany pomysł na rolę. Rozumiem, o czym jest film, rozumiem, że dla mnie jako świeżej matki może to być trudne i rozumiem, że muszę do tego podejść profesjonalnie. Bardzo się zdziwiłam, kiedy rozpoczęły się zdjęcia i okazało się, że cały mój organizm, psychika, wszystko – reagują na tę historię sprzeciwem. Pierwszy dzień zdjęciowy był koszmarem. Chciałam zrezygnować. - Co się działo? Miałam totalną emocjonalną blokadę. Odrzucałam tę sytuację. Fizyczny sprzeciw. Nie potrafiłam nawet powiedzieć wyuczonego na pamięć fragmentu roli. Wieczorem, po zdjęciach, totalnie załamana, poszłam coś zjeść do osiedlowej knajpy. Przy stoliku obok siedziała matka z córką, mniej więcej siedmioletnią. To był pierwszy dzień zdjęć. Nie zdążyłam jeszcze wejść w rolę, a już czułam się w tej knajpie jak moja bohaterka. Odebrano jej dziecko i przygląda się innej matce, której to nieszczęście nie spotkało. Nie byłam w stanie nic przełknąć. Zapłaciłam i wyszłam. Pomyślałam sobie: „Boże, jeżeli tak będą wyglądały najbliższe trzy miesiące mojego życia, to oszaleję”. Agnieszka Grochowska w "Urodzie Życia" - Wyparcie? Coś takiego. Kompleksowa obrona organizmu przed wchodzeniem w taką sytuację. A kiedy już w nią weszłam, to co chwila wybuchałam szlochem. Zachowywałam się jak rozhisteryzowana wariatka. Nigdy do tego stopnia nie przeżywałam roli. Żebym nie mogła spokojnie zjeść kolacji w knajpie? Nigdy. Nie potrafię tego do dziś wytłumaczyć. Moje myślenie o sobie jako o profesjonalnej aktorce całkowicie runęło. - I rzeczywiście tak wyglądały całe trzy miesiące pracy nad tym filmem? Trochę okrzepłam. Ale do końca to było zmaganie się z własnymi emocjami. Ta rola dotknęła najgłębszych pokładów emocji, które w sobie odkryłam, kiedy zostałam matką. Do dziś nie podjęłam się zadania rozebrania tego tematu, nazwania tej sytuacji. - Myślałaś, jak ty jako matka zareagowałabyś na sytuację, która wydaje się beznadziejna, bez wyjścia? W tym filmie sceny, w których mogę dać komuś w pysk – dosłownie czy w przenośni – były rodzajem wyzwolenia. Ale 90 procent filmu to właśnie mierzenie się z bezradnością, obezwładnieniem, rozpaczą. Cały czas. Non stop. To było zabijające, czułam się jak zwierzę w klatce. Po lekturze scenariusza uważam, że w sytuacji mojej bohaterki zachowałabym się inaczej. I kompletnie inaczej zamierzałam to grać. Wyobrażałam sobie, że będę o wiele aktywniej walczyła o powrót córki. Dopiero na planie dopadła mnie ta niemoc i rezygnacja. To też było dla mnie trudne – że jako postać nie byłam w stanie doskoczyć do swojego wyobrażenia na temat reakcji na taki dramat. Wyobrażałam sobie, że będę dużo bardziej heroiczna. Z jednej strony – jako aktorka – wiedziałam, że gramy rodzinę daleką od doskonałości, która godzi się na jakąś życiową bylejakość. Ale z drugiej strony – jako matka – chciałam mojej bohaterki jako matki za wszelką cenę bronić. Chyba po raz pierwszy w życiu postać, którą gram, poszła w zupełnie inną stronę, niż to pierwotnie przewidywałam. Agnieszka Grochowska w "Urodzie Życia" - Dotąd taką najbardziej nieprzewidywalną twoją rolą, wbrew warunkom czy raczej emploi, była rola w filmie Filipa Marczewskiego „Bez wstydu”. Seksowna blondyna w miniówce i wysokich szpilkach. Zobaczyłam mój kostium do tego filmu i się przeraziłam. W życiu bym czegoś podobnego nie włożyła – nie wiedziałabym, jak iść ulicą. Miałam sporo oporów do przełamania. Kiedy Filip zaproponował, żebym przefarbowała włosy, miałam obiekcje. Uważałam, że będę wyglądała, jakbym się przebrała. Ale ostatecznie zaakceptowałam te wszystkie pomysły i kiedy pierwszy raz wyszłam zrobiona na moją bohaterkę, okazało się, że faceci patrzą na mnie inaczej. Z żywym zainteresowaniem. Odsłoniła się jakaś moja inna strona. I po trzech dniach zdjęć, kiedy ludzie zaczęli mnie już kompletnie inaczej odbierać, kiedy kilkakrotnie w ciągu dnia słyszałam, że mam ekstranogi, sama popatrzyłam na siebie kompletnie inaczej. Że to w sumie dosyć zabawne być przez chwilę sexy. - No właśnie. Czym dla ciebie jest seksualność? Nie lubię być widoczna, być w centrum zainteresowania, atakować swoją powierzchownością – po prostu nie czuję się wtedy swobodnie. Może to jakaś skaza psychiczna? Zwracanie na siebie uwagi jest dla mnie zabawne tylko w pracy – właśnie jak w filmie „Bez wstydu”. Fajnie było przez chwilę być laską, za którą chłopaki gwiżdżą na ulicy. Ale tylko przez chwilę. Bo na co dzień nie potrzebuję i nie szukam potwierdzenia własnej wartości u mężczyzn. U kobiet zresztą też. - Źle się czujesz jako obiekt pożądania? To ciekawe, bo ostatnio sama zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego się nie stroję, nie maluję? I doszłam do wniosku, że to jest dla mnie „zbyt…”. Że nadmierne zajmowanie się sobą, celowe robienie z siebie czegoś „smacznego”, robienie z tego, jak wyglądam, tematu, jest krępujące. To znaczy mnie krępuje. Doceniam to, że moje koleżanki potrafią się świetnie ubrać, umalować, w ogóle lubię patrzeć na piękne kobiety. Super, że są. Wspaniale, że kobiecość może się wyrażać na wiele sposobów, również kolorem szminki, ale… No właśnie – ale za każdym razem, kiedy postanawiam, że coś wreszcie w sobie zmienię, że wreszcie ten mój kolor szminki znajdę, to sekundę później ogarnia mnie niemoc. Brakuje mi motywacji, mam poczucie, że to wszystko zajmuje strasznie dużo czasu i nie daje mi niczego w zamian. Agnieszka Grochowska w "Urodzie Życia" - Masz poczucie, że makijaż odbiera kobiecie coś z inteligencji? Nie, kompletnie nie to! Nie wartościuję tego. I nie chodzi o to, że nie lubię ładnie wyglądać, że neguję siebie. Ale uważam, że wszystko powinno mieć swoje proporcje. Nie chcę nikogo obrażać, mówić, że nasze polskie realia są zbyt skromne na czerwone dywany, ale w tych proporcjach, które dostrzegam i wyznaję, pewne rzeczy wydają mi się właśnie „zbyt”. Nie widzę siebie w pióropuszach i tej całej feerii barw. Krępują mnie niektóre zdjęcia. - Ale tę potrzebę, żeby stworzyć sobie lokalną namiastkę wielkiego świata da się jednak jakoś obronić… Pewnie się da. OK. Ale jeśli się już umawiamy, że tworzymy sobie namiastkę wielkiego świata, to przynajmniej zróbmy to dobrze. Kiedy Małgosia Szumowska jedzie z filmem do Berlina, to zdjęcia stamtąd są ekstra. Ogląda się je z przyjemnością. Jest dobre światło, ludzie mają naturalne proporcje ciała i kolor skóry się zgadza. Kiedy pojechaliśmy do Wenecji z „Wałęsą”, to też wyglądaliśmy na zdjęciach dobrze. Wszystko było przemyślane, miało formę i kształt. U nas – nie. Na zdjęciach z naszych lokalnych imprez wszyscy mają wielkie głowy i krótkie nogi. Dlaczego tak jest? Dlaczego nikt nie pomyśli o tym, żeby zrobić bramkę dla fotografów i ustawić ich w takim miejscu i w takiej odległości od fotografowanych, żeby te zdjęcia wyglądały później dobrze? Dlaczego nikt nie pomyśli o tym, żeby naprawdę przygotować miejsce, w którym jesteśmy fotografowani, odpowiednio je zaświecić? To nie jest wiedza ezoteryczna. Gdyby ktoś o tym pomyślał, wszyscy mielibyśmy przyjemność, że w tym uczestniczymy, i mielibyśmy pewność, że następnego dnia zobaczymy się na zdjęciach, na których wyglądamy jak ludzie, a może nawet się sobie na nich podobamy. Tymczasem mam wrażenie, że kiedy wychodzę na imprezę, ubieram się, maluję, pozuję do fotografii, to dzieje się to tylko po to, żeby następnego dnia ktoś je wrzucił na stronę jakiegoś plotkarskiego portalu, a jeszcze ktoś inny złośliwie opisał to, jak wyglądam. No nie chce mi się. Dariusz Gajewski i Agnieszka Grochowska na premierze filmu "Obce niebo" - Ale jednak wiele twoich koleżanek ma potrzebę uczestniczenia w tym wielkim świecie i czerpie z tego przyjemność. Nie neguję tego. Być może ten mechanizm jest w jakimś sensie odzwierciedleniem świata, w którym wszyscy żyjemy. Jest dużo możliwości, jest kolorowo, jest głośno, potrafi być bardzo ciekawie. Kiedy już się w to włączysz, trudno się zatrzymać, sensownie wybrać, cofnąć. I tak samo uczestnictwo w tym wielkim świecie ma na pewno plusy – na imprezach bywa fajnie, coś się dzieje, są znajomi, jest życie. I jeśli nagle decydujesz się cofnąć, to może temu towarzyszyć poczucie, że zaraz coś stracisz. Wybrałam po prostu inną drogę. Mam rodzinę i bardzo ciekawą pracę. - Grasz dużo, ostatnio także na Zachodzie – w „Systemie”, z takimi gwiazdami jak Tom Hardy, Gary Oldman czy Noomi Rapace… Teraz jestem w trakcie zdjęć do „The Hope Rooms”, brytyjskiego krótkiego metrażu, który reżyseruje Sam Yates, okrzyknięty w zeszłym roku przez „Guardiana” wschodzącym talentem. Gram polską kelnerkę. W obsadzie jest m.in. Ciarán Hinds, dla mnie – mistrz. Luksus pracy z Anglikami jest nieprawdopodobny. Piekielnie zdolni, perfekcyjnie przygotowani, zawsze mili. - Do legendy przeszło już twoje spotkanie ze Stevenem Spielbergiem… To było dawno, w 2008 roku, po „Hani” Janusza Kamińskiego. Tam mnie zobaczył i zaproponował mi spotkanie. Żadna zawodowa propozycja z jego strony nie padła, ale faktycznie powiedziałam mu, że nie jestem zainteresowana pracą w amerykańskich serialach, bo wolę robić filmy fabularne w Polsce. Agnieszka Grochowska, Bartłomiej Topa i Barbara Kubiak w filmie "Obce niebo" - I w ten sposób skasowałaś się z castingu do „Kompanii braci” albo „The Pacific”! To było jedno z bardziej abstrakcyjnych spotkań, jakie miałam w życiu. Za rekomendacją Spielberga objeździłam wszystkie wytwórnie filmowe w Los Angeles. Oni kompletnie nie wiedzieli, o co chodzi – nie zagrałam przecież jeszcze wtedy niczego po angielsku, więc nie było się do czego odnieść! Ale dla mnie to było bardzo interesujące. Zobaczyłam inny świat. Śmieję się dzisiaj trochę z tej mojej ówczesnej naiwności: aktorka z Polski tłumaczy Spielbergowi, że nie chce grać w serialach, nie mając zielonego pojęcia o tym, co Amerykanie potrafią z serialu wyciągnąć. Ale trudno – było, minęło. Nie roztrząsam tego. Patrzę do przodu. - Minęło siedem lat, masz za sobą kilka filmów anglojęzycznych. Może się jeszcze ze Spielbergiem spotkacie… Maybe. Nie wykluczam! Rozmawiała Magdalena Żakowska "Uroda Życia" Więcej w najnowszym numerze "Urody Życia", grudzień 2015. Już w kioskach.
Dariusz Gajewski znalazł swoje niebo. "Ciekawi mnie nasze życie z Agnieszką"
Historia polskiego małżeństwa, któremu szwedzka opieka społeczna odebrała dziecko, zdarzyła się naprawdę. I to nieraz – mówi "Urodzie Życia" Dariusz Gajewski. Jego nowy film „Obce niebo” właśnie wchodzi do kin. - Od twojego ostatniego filmu fabularnego, „Lekcji pana Kuki”, minęło siedem lat. Dlaczego teraz i dlaczego ten temat? Muszę mieć naprawdę ciekawą historię do opowiedzenia, żeby zacząć nowy film. Kino traktuję dość serio i szkoda mi czasu na błahe historyjki. Tym bardziej że film to dużo pracy. „Obce niebo” kosztowało mnie trzy lata życia. Mój syn dwa razy zapomniał, że ma ojca. Żeby to miało sens, trzeba mieć naprawdę dobry powód. - Jaki był powód? Znalazłem historię, która mnie zafascynowała i wciągnęła po uszy. Polska rodzina żyje w socjalnym raju, w Szwecji. - W jednej chwili ich raj zamienia się w piekło. Wszyscy bohaterowie tego dramatu mają najlepsze intencje, jednak skutkiem ich działań jest tragedia. W tej historii przegląda się kilka centralnych napięć współczesności. Staliśmy się niedawno częścią świata, która jest bardzo z siebie zadowolona, bardzo bezpieczna, bardzo syta. Która utrzymuje własne dobre samopoczucie za pomocą tak zwanych najlepszych intencji. Wzruszamy się własnym wzruszeniem nad nieszczęściami dotykającymi innych. Trochę nie chce nam się osobiście zająć bliźnim, więc powołujemy instytucje, które pracują w pocie czoła nad posprzątaniem nieszczęścia z naszych oczu, dlatego mają coraz więcej władzy nad naszym życiem. Nawet w tak intymnych obszarach, jak relacje dziecka z rodzicami. I tak na naszych oczach, niewidocznie, z naszym pełnym przyzwoleniem powstaje hipernowoczesna wersja totalitaryzmu, bez wąsika, przebrana teraz za pluszowego misia. Bartłomiej Topa, Barbara Kubiak i Agnieszka Grochowska w filmie "Obce niebo" - W przypadku rodziny, którą pokazujesz, intencje państwa, systemu są dobre. Chodzi o dziecko. Gdzie leży błąd? Błędne jest założenie, że wchodząc głęboko w najintymniejsze rejony ludzkiego życia, można je ocenić i naprawić, stosując tylko procedury i przepisy prawa. Błędne jest założenie, że urzędnicy zawsze będą na tyle sensowni, że będą umieli decydować o naszym życiu. Błędem jest usprawiedliwianie siebie najlepszymi intencjami. Historię, którą opowiadam w „Obcym niebie”, usłyszałem z ust ludzi, którzy ją przeżyli – chociaż zaznaczam, że to nie jest film oparty na faktach, składa się na niego raczej kompilacja przeżyć i doświadczeń kilku rodzin. I z każdej z tych opowieści przebijała jedna prosta prawda: lepiej być razem niż osobno. Dramat bohaterów polega na tym, że w tak bolesny i ekstremalny sposób się o tym dowiadują. - Basia i Marek tworzą przeciętną rodzinę – ani idealną, ani patologiczną. Zanim przytrafia im się ten dramat, żyją normalnym życiem, jak każdy z nas. Takim trochę byle jakim. Gdzieś tam pracują, ale bez przekonania, ktoś tam kogoś zdradził, ale tylko troszkę, nie za bardzo. Takie zwykłe, byle jakie życie. - I jest dziewięcioletnia Ula… …która wchodzi w okres dojrzewania. Bardzo mi zależało na tym, żeby pokazać, że ona w jakimś sensie próbuje się z tej rodziny wyzwolić. Wchodzi w wiek buntu, bycia nastolatką. Chciałaby się już uniezależnić od matki, testuje swoje z nią relacje. - Ale wszystko się zmienia, kiedy opieka społeczna z dnia na dzień odbiera Ulę rodzicom. Zarówno ona, jak i jej rodzice wiedzą, że jeżeli sobie z tą historią nie poradzą, to przestaną być ludźmi. Spotka ich coś takiego, co uniemożliwi im życie na zawsze. Wydaje mi się, że to dużo ciekawszy wątek niż ten dotyczący problemów z instytucjami tworzonymi przez państwo dla ochrony obywateli. - W trakcie pracy nad tym filmem sam zostałeś ojcem. Ten film mocno wiąże się z moim prywatnym doświadczeniem, nie tylko związanym z przyjściem na świat syna. Bardzo długo byłem sam, byłem takim warszawsko-sopocko-częstochowskim wilkiem. Uważałem, że bycie singlem to najfajniejsze, co może człowieka spotkać. Sam ze sobą, sam dla siebie. Pojedynczość jako idealny stan rzeczy. Potem spotkałem Agnieszkę i ona mnie mocno zresocjalizowała. A mój syn zresocjalizował mnie już ostatecznie. I dziś mam poczucie, że zmarnowałem strasznie dużo czasu. Chciałem zawrzeć w tym filmie to, co jest dziś dla mnie w życiu ważne. - Mam wrażenie, że „Obce niebo” jest nobilitacją zwyczajności. Zwykłego życia. Bez fajerwerków, pracowitego, pełnego napięć, zgrzytów, rano podenerwowanego, a wieczorem zmęczonego. Ale swojego. Cieszę się, że tak to widzisz. Bo tak uważam. Dużo jeżdżę, byłem już chyba wszędzie. Bardzo mi imponują tokijskie restauracje. I śmietana w Gruyères. I wino w Toskanii – pod dużym wrażeniem jestem. Ale im więcej jeżdżę po świecie, tym bardziej doceniam miejsce, w którym żyję, czyli dzielnicę Ochotę w Warszawie. W Polsce. Nie dlatego, że Warszawa jest piękniejszym miejscem od Florencji, bo wiadomo, że nie jest, tylko dlatego, że Warszawa jest moim miastem, a Florencja nie. I pewnie stać mnie, żeby wakacje spędzać z rodziną w Prowansji, ale wolę je spędzać w naszej wiejskiej chacie pod białoruską granicą. - Zawsze miałeś takie silne poczucie przynależności do miejsca? A skąd. Przez parę lat byłem bezdomny – nie miałem mieszkania. Przyjąłem zasadę, że mieszkam i śpię po znajomych. Starałem się nie nadużywać gościnności, wynosiłem się po kilku dniach, tygodniu. To było przyjemne doświadczenie, bo zacieśniłem więzy przyjaźni z wieloma kolegami i – co ważniejsze – koleżankami. Ale w końcu zrozumiałem, że nie jestem typem człowieka, który może nie mieć swojego kąta. Czy moje mieszkanie na Ochocie jest idealne? Pewnie nie. Widziałem fajniejsze – w Malibu nawet w jednym naprawdę wystrzałowym mieszkałem. Ale to nie było moje miejsce. To nie był mój dom. Chcę powiedzieć, że trzeba się w życiu nauczyć doceniać to, co się ma, i to, kim się jest. Ludzie wyjeżdżają do Szwecji, bo chcą mieszkać w kraju bardziej uporządkowanym i dostatnim. I rzeczywiście Szwecja taka jest. Ale może zamiast wyjeżdżać, warto zrobić porządek wokół siebie? Nie zmieniać mieszkania, dlatego że jest brudne, tylko wziąć odkurzacz i posprzątać. Dziś luksusem stało się posiadanie własnego miejsca. Takiego, które się lubi i akceptuje. W „Obcym niebie” chciałem pokazać, że emigracja to nie jest wyjście. Że w decyzji o emigracji jest zakorzeniona właśnie nieakceptacja siebie. W tym najgłębszym sensie emigracja jest zawsze wyrzeczeniem się samego siebie. Tego, kim się jest. Basia i Marek przekonują się o tym podwójnie, bo przydarza im się ten dramat. W jednym momencie dociera do nich, że wszystko to, co pchało ich do Szwecji, kompletnie się nie liczy. Że najważniejsze to czuć się u siebie i być razem. - To jest to doświadczenie, o którym wspominałeś przed chwilą? Samotny wilk zmienił się w domatora monogamistę… Ani samotny wilk, ani domator monogamista zupełnie mnie nie interesują. Raczej smucą. Ciekawi mnie bycie wilkiem domatorem. Ciekawi mnie też nasze życie z Agnieszką. Agnieszka Grochowska w filmie "Obce niebo" - Bo Agnieszka to wyjątkowa osoba. Bardzo specjalny egzemplarz. - Przez ostatnie kilka lat Agnieszka robiła karierę, kręciła film za filmem, stała się gwiazdą, a ty pracowałeś w Studiu Munka, produkowałeś filmy, ale cudze. Jak sobie z tym radziliście? Sukcesem naszego domu jest zachowanie równowagi między matriarchatem a patriarchatem. To nawet nie polega na tym, że „ty gotujesz, a ja zmywam”, tylko na próbie zachowania balansu we wszystkim, czym żyjemy. To się nam czasem udaje. - A jak się z nią pracuje? Fantastycznie. Jest twórcza, inspirująca, pracowita, ale to wszystko to jest nic. Bo poza tym Agnieszka jest osobą, która sfilmowana zachowuje to coś, co ma w życiu. Jest – w najgłębszym tego słowa znaczeniu – osobą fair. To się przenosi przez ekran, nawet jeśli jej postać postępuje nie fair, to wierzysz w jej wewnętrzną uczciwość. Taką fundamentalną. To jest w Agnieszce fascynujące. Ale na tym koniec – bo jeszcze to przeczyta. Agnieszka jest fajna. Mieć rodzinę jest fajnie. Mieć swoje miejsce też. Rozmawiała Magdalena Żakowska Więcej w listopadowym numerze magazynu "Uroda Życia", w kioskach.