Zostawił rodzinę dla tej miłości. Gdy ona najbardziej go potrzebowała, zniknął bez słowa
Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii polskiego teatru. Połączyło ich uczucie, które kosztowało oboje wiele – rozwody, burzliwe emocje i życie w cieniu wielkiej pasji. Ich miłość trwała prawie trzy dekady, ale zakończyła się boleśnie.
Zofia Kucówna nigdy nie była postrzegana jako typowa piękność, ale przyciągała uwagę wyjątkową charyzmą i niezwykłą osobowością. W polskiej kinematografii osiągnęła szczyty – zachwycała w wybitnych kreacjach teatralnych, takich jak Nora w dramacie Ibsena, Sonia w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego czy Natalia Pietrowna w „Miesiącu na wsi” Turgieniewa. To również ona jako pierwsza wykonała kultową piosenkę „Okularnicy” Agnieszki Osieckiej. A co z życiem prywatnym? W latach 70. tworzyła związek z Adamem Hanuszkiewiczem – dziś nazwalibyśmy ich parą z okładek. Choć łączyło ich silne uczucie, ich małżeństwo nie przetrwało. Co się wydarzyło i dlaczego ich drogi się rozeszły? Ostatnia publikacja na FB 15.11.2025 r. Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: historia miłości Gdy się poznali, Zofia Kucówna była początkującą aktorką, a Adam Hanuszkiewicz przymierzał się do reżyserii. Dzieliło ich jedenaście lat różnicy. Zofia Kucówna urodziła się 12 maja 1933 roku w Warszawie, dzieciństwo spędziła w podwarszawskim Komorowie, w domu z ogrodem. Chodziła do liceum plastycznego, zastanawiała się, czy nie iść na Akademię Sztuk Pięknych. Ale pod wpływem swojej polonistki zdecydowała się na egzamin do krakowskiej Szkoły Teatralnej. Nauczycielka powiedziała jej, że jako malarka będzie przeciętna, a jako aktorka może odnieść sukcesy. Szkołę Teatralną skończyła w 1955 roku, była bardzo zdolna, od razu została zaangażowana do jednego z krakowskich teatrów. Adam Hanuszkiewicz (ur. 1924) pochodził ze Lwowa, jego rodzice prowadzili tam sklep. Przed wojną chodził do lwowskiego gimnazjum im. Stefana Batorego. W lipcu 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego. Z czasem stał się jednym z najpopularniejszych reżyserów teatralnych, choć zaczynał karierę jako aktor. Nie ukończył żadnej artystycznej uczelni. Egzaminy aktorskie zdał eksternistycznie, w Łodzi, w 1946 roku. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: początek ich relacji, zerwanie poprzednich związków Oboje byli w poważnych związkach. Adam Hanuszkiewicz mawiał, że właściwie nigdy nie był kawalerem. Miał 17 lat, gdy ciotka nakryła go w łóżku z koleżanką Marią Stachiewiczówną, rodzina stwierdziła, że zaradzeniem na taki grzech może być tylko ślub. W tym związku urodziło się jego pierwsze dziecko – córka Teresa. Drugą żoną Adama Hanuszkiewicz została wielka aktorka i niezwykła kobieta Zofia Rysiówna. Ale ich małżeństwo nie było idyllą. Zofia Rysiówna była starsza i dojrzalsza od Adama Hanuszkiewicza, dużo przeżyła — w trakcie wojny odbiła m.in. z rąk Gestapo kuriera Jana Karskiego, miała wielką osobowość jako aktorka. Na pewno wpłynęła na rozwój Hanuszkiewicza, a jednocześnie była podobno bardzo zaborcza, histeryczna, obłędnie o niego zazdrosna. Nie pozwalała mu na przykład grać z inną, wielką heroiną Niną Andrycz. Groziła, że jeśli on to zrobi, ona zabije dwójkę ich wspólnych dzieci. Zofia Kucówna wyszła za mąż jeszcze na studiach za swojego kolegę ze Szkoły Teatralnej Jana Mayzela. Po szkole pracowali w różnych teatrach. Było to więc trochę małżeństwo na odległość. Ale w końcu w 1959 roku, Jan Mayzel ściągnął żonę do Warszawy, do Teatru Powszechnego, gdzie sam grał. Niestety, jak się okazało, życiowo nie był to dobry pomysł. Czytaj także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: tworzyli bardzo dobraną parę To w tym teatrze Zofia Kucówna spotkała Adama Hanuszkiewicza i zakochała się w nim bez pamięci. Z wzajemnością. Zofia Kucówna była dla Hanuszkiewicza idealną partnerką: zdolną, świadomą siebie aktorką. Na tyle młodą, że to on był jej mentorem, a nie na odwrót. Relacje między nimi były na pewno bardziej partnerskie niż w wypadku apodyktycznej Zofii Rysiówny. W teatrze aż huczało od plotek, bo obie panie spotykały się w bufecie. Zofia Rysiówna była wtedy aktorką-instytucją, Kucówna dopiero startowała. Obie o niego walczyły, wydawało się, że Hanuszkiewicz nie zostawi żony, z którą miał dwoje dzieci. A jednak zdecydował się odejść. Mąż Zofii Kucówny nie przeżywał aż tak ich rozstania, być może byli raczej studenckim małżeństwem niż parą na życie. Po latach Jan Mayzel został mężem Zofii Merle, byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Dyrektor i dyrektorowa „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną" – mówił reżyser. I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Z Zofią Kucówną byli razem niemal 30 lat, choć małżeństwem tylko 13, pobrali się w 1976 roku, rozwiedli w 1989. Wydawali się idealną parą, w życiu i na scenie. Zrobili wiele wspaniałych spektakli, na przykład serię telewizyjnych nowel „Opowieści mojej żony”. Na podstawie krótkich opowiadań Mirosława Żuławskiego powstały kameralne, rodzinne historie, wydawało się, że Zofia Kucówna występuje w nich prywatnie, naprawdę jako żona. Zofia Kucówna mówiła, że nigdy nie wykorzystywała swojej roli jako dyrektorowej, gdy Adam Hanuszkiewicz został dyrektorem Teatru Narodowego i jego filii Teatru Małego w Domach Centrum w Warszawie. Tylko raz poprosiła męża o rolę, w 1967 roku w spektaklu Pan Wokulski według „Lalki”. „Zawsze mnie widziano w rolach subretek albo lirycznych panienek. A ja miałam już 32 lata i marzyłam o zagraniu dojrzałej kobiety. Adam gdzieś wyjechał, usiadłam przed lustrem i popracowałam nad sobą. Zlikwidowałam dziewczęcą grzywkę, dolepiłam rzęsy. - I jak wrócił, otworzyłam drzwi i zapytałam: „Mogę grać Wąsowską?”. A on: „Możesz”. I zagrałam, wspominała aktorka w „Wysokich Obcasach”. Pracowali, podróżowali, byli we dwoje, nie mieli dzieci. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: dlaczego się rozstali? Z czasem jednak uczucie zaczęło się wypalać, przynajmniej ze strony Adama Hanuszkiewicza. „Coraz mniej Adama w moim życiu. Znika na wiele tygodni. Nawet nie wiem, gdzie go szukać. Jestem sobie sama żeglarzem..." - pisała aktorka w swojej książce „Zatrzymać czas”. Wkrótce lekarze wykryli u niej chorobę nowotworową. Została z nią i walczyła sama, bo jej mąż zaangażował się już w inne uczucie. Zofia Kucówna była zwolenniczką dyskrecji, także w związku. Jeśli zdradzasz, oszczędź zdradzanemu tej wiadomości. Bo zdradzonego powinno się oszczędzić, tak uważała. „Dla mnie ważne jest to, co zdarza się między nami. Reszta mnie nie interesuje", mówiła w jednej z rozmów. Kiedyś sama nie przyznała się, że poszła do łóżka z nieznajomym, poznanym w kinie mężczyzną, tak ogromne poczuli do siebie pożądanie. Czy wiedziała, że sama jest zdradzana? Nie ma co wchodzić w takie rzeczy. W każdym razie z Adamem Hanuszkiewiczem rozwiedli się w 1989 roku. W 1990 on poślubił swoją kolejną muzę, aktorkę Magdalenę Cwenównę. Zobacz też: Rola Scarlett O'Hary uczyniła z niej legendę. Miała świat u stóp, choroba zabrała jej wszystko Zofia Kucówna: jak potoczyło się życie aktorki? Zofia Kucówna już nigdy nie zbudowała stałego związku. Samotność była dla niej trudnym doświadczeniem, a rozpad małżeństwa z Adamem Hanuszkiewiczem – jej największą miłością – odcisnął głębokie piętno. Mimo wszystko zawsze mówiła o nim z szacunkiem i ciepłem. Broniła go publicznie, zwłaszcza gdy krytykowano go za objęcie stanowiska dyrektora Teatru Narodowego po Kazimierzu Dejmk’u, zwolnionym po głośnych „Dziadach” w 1968 roku. Czuła wdzięczność, że dane jej było spędzić tyle lat u boku tak niezwykłego człowieka. Rozstanie bardzo przeżyła – szczególnie że rozwód przypadł na czas, gdy zmagała się z chorobą nowotworową. Wówczas jej życie toczyło się od Bożego Narodzenia do Wielkanocy, od świąt do wakacji – wyznaczała sobie kolejne małe cele, które dawały jej siłę, by iść dalej. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami" mówiła: „Rozstanie zawsze jest klęską. Ale nie mogłam mieć i nie mam do nikogo pretensji. Bo ja sama dokonywałam wyborów, ja sama umieściłam swoje uczucia. I sama odpowiedzialna jestem za całe moje życie". Gdy Adam Hanuszkiewicz zmarł 12 lat temu, w 2011 roku, nie poszła jednak na jego pogrzeb na warszawskie Powązki. W ostatnich latach życia mieszkała w domu Artystów Weteranów Scen w Skolimowie, choć nigdy wcześniej nie przyszło jej do głowy, że tam trafi. Aktorka zmarła 6 kwietnia 2024 roku, niedługo przed 91. urodzinami. O swoim życiu mówiła: „Popełniałam rzeczy rozkoszne i okropne. Jednych i drugich nie żałuję. Dowodzą mi dziś, że byłam do nich zdolna i dają głupią, bo głupią, ale satysfakcję”. Czytaj też: Zerwane zaręczyny, złamane serca i wielka, szczęśliwa miłość. Życie miłosne Andrzeja Strzeleckiego to gotowy scenariusz na film
Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: „Był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że mogę choć trochę go zmienić”
Ostatnia żona wielkiego aktora zmarła w wieku 69 lat
On, geniusz polskiego teatru i przystojny mężczyzna, który nie mógł narzekać na brak powodzenia. Wizjoner, ale despotyczny i wymagający. Taki właśnie był Adam Hanuszkiewicz. Ona, młodsza od niego o trzy dekady utalentowana aktorka, stała się muzą uznanego artysty i jego ostatnią żoną. Media obiegła dziś smutna wiadomość o śmierci Magdaleny Cwen-Hanuszkiewicz. Jej małżeństwo trwało niemal 30 lat, po śmierci Adama Hanuszkiewicza aktorka opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej na łamach magazynu VIVA! o tym czasie poświęceń, zazdrości, okrucieństwa i miłości, której nic nie pokonało. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy rozmowę z czwartą żoną Adama Hanuszkiewicza, Magdaleną Cwenówną. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! 13/2015. Magdalena Cwenówna nie żyje Aktorka odeszła po walce z chorobą nowotworową w wieku 69 lat. Zmarła 21 lutego. Informację o jej śmierci przekazał polityk i działacz społeczny, Andrzej Golimont na Facebooku. Najpewniej zostanie pochowana w grobie swojego zmarłego męża w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Czytaj też: Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz spędzili ze sobą ponad 30 lat, była jego czwartą żoną Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: wywiad Krystyna Pytlakowska: Co jest na tych kartkach? Piszesz książkę o swoim mężu? Magdalena Cwenówna: Przypominam sobie chwile, wrażenia, fragmenty rozmów. Pytania, na które chciałabym, żeby mi odpowiedział… Jakie wnioski wysnułby na przykład z aneksji Krymu przez Putina? Jakie? Nie wiem. Ale na pewno byłyby one odmienne od wszystkich. Na tym właśnie polegała jego wspaniałość, że nie można było przewidzieć jego myślenia. On tak genialnie łączył fakty, i tak nietuzinkowo. Zaskakiwał precyzją i wolnością formułowania wniosków. Taka tu panuje cisza, jakby czas stanął w miejscu. Portret, zdjęcia. Bardzo Ci Adama brakuje? Brakuje mi rozmów z Adamem. Kłótni. Czasami całonocnych. Były tak ożywcze i inspirujące. Wymagały ode mnie olbrzymiej koncentracji i ćwiczenia inteligencji. Musiałam się bardzo starać, żeby mu dorównać w dyskusji. Tego mi strasznie brak – ćwiczenia zwojów mózgowych. Krążą różne anegdoty o Waszym małżeństwie. Nie zawsze prawdziwe? Zawsze zdumiewała mnie taka bezinteresowna nienawiść. Czyżby to polepszało ludziom samopoczucie? Parę lat temu złamałam prawą rękę. Musiała być operowana. Nie byłam w stanie zająć się należycie Adamem, który już wtedy wymagał stałej opieki, więc na dwa tygodnie mojej rekonwalescencji pojechał do Domu Aktora w Skolimowie. Z prasy dowiedziałam się, że zamknęłam go tam na resztę życia! Uwierzysz?! Nasz dom ma trzy kondygnacje. Adamowi ciężko już było chodzić po schodach, więc przeniósł się na dół, gdzie mógł bez schodów swobodnie się poruszać i wyjść na zewnątrz do ogródka, który uwielbiał. Były tam dwa pokoje i wielka łazienka, którą przystosowałam do jego potrzeb. Ale… Na tym samym poziomie jest garaż. Więc dowiedziałam się z prasy, że zamknęłam Adama w garażu! Dlaczego tak napisano??? Bezgraniczna podłość! Jak długo trwała jego choroba? To nie była choroba. Kiedy odebrano mu teatr, odebrano też powód istnienia. Pozostało już tylko jakoś umrzeć. Teatr Nowy przerobiono na supermarket. Straszne. Tyś to powiedziała. Wiesz, Adam zawsze wydawał mi się wieczny, nieśmiertelny. Z tą swoją pasją, żywotnością i tytaniczną pracowitością, która dawała mu siłę. Wydawało się, że padnie gdzieś w pędzie na scenie. I to byłoby naturalne. A takie powolne wyciekanie życia to musiała być dla niego potworna tortura. A dla mnie torturą było przyglądanie się tej jego rezygnacji i moja kompletna bezradność wobec jego postawy. On, który całe życie był wielbiony, otoczony ludźmi, którzy grzali się w jego cieple i których on także potrzebował jak powietrza, zaczął się od nich separować. Nie chciał, żeby ktoś widział jego słabość, zmiany, jakie w nim zachodziły. Wiesz, nigdy nie usłyszałam od Adama, że jest zmęczony. Jak każdy normalny facet, który wraca po pracy do domu. Nie! On wracał i zaczynał następną pracę – analizował dzień i aranżował następny. Łapczywie. Ja byłam mu potrzebna do słuchania i zadawania pytań. To były te fantastyczne chwile, których tak bardzo mi brak. Ileż ja się od niego nauczyłam! Popatrz – to papierowa serwetka, którą znalazłam już po jego śmierci. Trzy słowa napisane niecierpliwym pismem. Zdziwienie, ciekawość, pytanie. Jakby kwintesencja jego życia. Zobacz też: Zmieniła go jako człowieka, wiele jej zawdzięcza. Kim jest ukochana Kuby Błaszczykowskiego? Kiedy to napisał? Nie wiem. Miał zwyczaj zapisywać takie szybkie myśli na czymkolwiek, co było pod ręką, a potem zawsze wiedział, gdzie to jest. Ta serwetka jest jak znak, jak pożegnanie i jak rada, żebym nigdy nie przestała się dziwić i nie zabiła w sobie dziecka, które z pasją poznaje świat. Dziwi mu się i kocha. On taki właśnie był. Chłonął, smakował je. Był wolny! Uwierzysz, że nigdy nie powiedział złego słowa o swoich kolegach reżyserach? Nawet jeśli miał wątpliwości, zawsze znajdował pozytywy. Niezwykłe, prawda? W naszym teatralnym światku. Adam był jak dziecko. Naiwnie szczery i czasami jak dziecko okrutny. Ranił Cię? Ranił też jak dziecko, bo dziecko nie wie, że rani. Jest ciekawe, co zrobi kotek, jak mu się wydłubie oczko albo przywiąże puszkę do ogona. Czasami czułam się jak taki kotek z puszką. Ale byłaś z nim ponad 30 lat. Bo bardzo go kochałam. I był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że go mogę choć trochę zmienić. Każdej kobiecie tak się wydaje. A przecież to nieprawda. Moje zmagania z nim – osobiste i zawodowe – bywały śmieszne. Takie to było ułańskie – z szabelką na czołg. Wymachiwałam tą szabelką, a czołg po mnie przejeżdżał. Nic to!!! Podnosiłam się i znowu wymachiwałam. Czasem udało się wygrać! Zdumiewała mnie jego witalność. Popatrz, ja mam teraz 60 lat i czuję się chwilami znużona. On miał 66, kiedy braliśmy ślub. Był taki pełen życia, energii, młody i piękny. Wzbudzał zazdrość wśród kolegów, że cholera znowu wykręcił numer i kiedy inni idą na emeryturę, on zaczyna nowe życie! Twój mąż zawsze chodził swoimi szlakami, daleki od stereotypów, władczy, niepozwalający sobą kierować. Zaraz, zaraz! Czy to nie był mój pierwszy wywiad z tobą, któremu dałaś tytuł: „Żyję z despotą”?! Czasami zdarzały mi się zwycięstwa! Pamiętam, kiedy reżyserował „Panienkę z poczty” z Jungowską i Rozmusem, codziennie dyskutowaliśmy o poszczególnych scenach. Pytał mnie o zdanie, choć generalnie chodziło o to, żebym była zachwycona. Aliści… rozwiązanie jednej ze scen nie spodobało mi się. Zaczęliśmy rozmowę o dwudziestej trzeciej przy szampanie, a skończyliśmy o szóstej rano, kiedy w akcie desperacji, wyczerpawszy wszystkie merytoryczne argumenty, po prostu użyłam siły i rzuciłam szklanym stołem wraz z kieliszkami i butelką po szampanie. Szkło się rozprysnęło, a ja zobaczyłam jak w kreskówce zdumienie i podziw w oczach mojego męża. Tego się po mnie nie spodziewał. Poszłam spać. Wieczorem w domu był nowy stół, a Adam powiedział, że nakręcił scenę na nowo. Burknął pod nosem: „Miałaś rację”. Widzisz, co znaczy argument siły? Nigdy więcej go nie użyłam. Jak właściwie się poznaliście? Pochodziliście z innych pokoleń, z innych miast, z innych środowisk? Nie do końca, Krysiu. Adam urodził się we Lwowie, skąd pochodzą moi rodzice. Moja mama była starsza od Adama tylko o pięć lat! Poznałam go, kiedy miałam 20 lat, byłam studentką PWSFTviT w Łodzi i Barbara Fijewska, która pracowała u Adama w Teatrze Narodowym, a jednocześnie uczyła w Łodzi, poleciła mnie. Właśnie wszystkie młode aktorki pozachodziły w ciążę i Adam szukał zastępstwa za Halinkę Rowicką grającą Zosię w „Weselu” Wyspiańskiego. Jak na skrzydłach pojechałam do Warszawy. Wchodzę do gabinetu dyrektora Hanuszkiewicza, oczywiście na miękkich nogach, i przedstawiam się: „Nazywam się Magdalena Cwen…”. „A cóż to za nazwisko – Cwen?! U mnie będzie się pani nazywała Cwenówna!”. I tak zmieniłam nazwisko i tego się będę do końca życia trzymać! W tym „Weselu” gospodynię grała Zofia Kucówna – trzecia żona Hanuszkiewicza, a gospodarza Jan Łomnicki. Tak. Miałam niebywałe szczęście. Grałam z największymi aktorami polskimi. Z Zosią Kucówną siedziałam w jednej garderobie. Nigdy nie zapomnę, jak mówiła taką małą kwestyjkę: „Jo ta wim”. To „wim” leciało po widowni Teatru Narodowego z siedem razy i kiedy wracało na scenę, pani Zosia zaczynała grać dalej. Popatrz, jaki paradoks. Ryś, Kuc, Cwen. Rysiówna, Kucówna, Cwenówna. Trzy jednosylabowe nazwiska. Trzy kobiety urodzone pod znakiem Byka. Trzy aktorki 164 centymetry wzrostu. Trzy żony i jeden facet! Czy to nie jakaś metafizyka? I poszło w Polskę, że rozbiłaś jego małżeństwo. Nie! Nie wtedy! I nie rozbiłam. Ono już musiało być w jakimś sensie rozbite, kiedy spotkałam Adama osiem lat później w Łodzi, gdy po wyrzuceniu z Narodowego przyjechał do Opery, żeby reżyserować balet. I zostałaś panią dyrektorową, a to niewdzięczne zadanie. Tak, choćbyś była aniołem, to i tak zrobią z ciebie diabla. Adam to przewidział i uprzedził mnie: „Tylko żebyś nie miała pretensji, że nie zrobisz kariery. Będziesz miała bardzo trudną sytuację”. I mam. Do dziś. Swoje marzenie o karierze świadomie poświęciłam dla Adama. Coś za coś. Bardzo wiele się od niego nauczyłam. A pomogło Ci to w życiu? Pomogło mi poznać i zrozumieć teatr i to, że w teatrze wszystko wolno, tylko trzeba wiedzieć, jak to zrobić. Do tego trzeba talentu. Bez niego wszystko jest martwe. Cały czas płacisz za to, że byłaś żoną Adama Hanuszkiewicza? No właśnie. Głupie, co? Płacić za bycie żoną? Nie mogę zrozumieć, dlaczego? Zazdrość? Owszem byłam jego żoną, ale to nie uczyniło mojego życia miodem i mlekiem płynącego. Mówiono, że wyszłaś za Adama też dlatego, że był ustawiony finansowo? Jakby ci tu powiedzieć. Przez trzy lata mieszkaliśmy w garderobie, co chyba nie świadczyło o nadmiernych zasobach finansowych mojego męża. Gdybym chciała wyjść za mąż dla pieniędzy, to na pewno za Adama bym nie wyszła. To był inny czas. Nie dostawało się milionów za byle reklamę, a dyrektor teatru był ograniczony ustawą kominową i artysta tej miary co Adam za reżyserię w swoim teatrze brał niewiele. I nawet te pieniądze potrafił lekką ręką rozdawać. Kupował na przykład studentkom na premiery płaszcze. Złośliwi wtedy twierdzili, że szpanuje. A on zawsze postępował wbrew konwenansom. Widział biedne studentki, to kupił płaszcze, piękne zresztą, bo bardzo lubił ładne rzeczy. Kiedy pracował za granicą i zarabiał w markach czy dolarach, to po każdym powrocie jechał do kościoła św. Antoniego i zostawiał tam pieniądze w skarbonce. Anonimowo. Bo uważał, że los obdarował go sowicie, więc musi się dzielić z tymi, którym dał mniej. Czasami się buntowałam: „Przestań, przecież nie mamy mieszkania, samochodu”. Ale on robił to, co uważał za stosowne. Zatem nie dysponujesz wypasionym kontem? Raczej nie należę do najbogatszych wdów. Pod względem finansowym oczywiście. Jestem bogata pięknymi wspomnieniami i kolorowym życiem przy boku niezwykłego człowieka. Zobacz też: Byli małżeństwem przez cztery lata. Dla ukochanego Cindy Crawford była w stanie wiele poświęcić Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz: kryzys w związku Mieliście poważne kryzysy! Pokaż mi parę, która ich nie ma. Rzecz w tym, jak się z takich kryzysów wychodzi. Teraz Wasi znajomi twierdzą: „Ona go opłakuje, a przecież się zdradzali”? No cóż. Widocznie wiedzą więcej ode mnie. Owszem, przeżyliśmy oboje wielki dramat w trzecim roku małżeństwa. To ja musiałam wybrać: Adam czy… Wyszliśmy z niego bardzo pokaleczeni, ale myślę, że mądrzejsi. W każdym razie ja na pewno. I zostaliśmy razem. Może to się nie podobało naszym „znajomym”. Mimo że go tak skaleczyłaś, Adam Cię kochał? Myślę, że bardzo. I że byłam mu potrzebna. Czerpał ze mnie siłę. W ostatnich miesiącach życia często przyciągał mnie do siebie, przytulał i mówił: „Pamiętaj, że cię bardzo kocham, pamiętaj, że cię bardzo kochałem”. Odpowiadałam: „Ja też”. Ale rzadko używaliśmy wielkich słów. Wiedział, że odchodzi? Myślę, że tak i temu też przyglądał się z ciekawością dziecka. Kiedyś na długo wstrzymał oddech, a kiedy wpadłam w panikę, odetchnął i uśmiechając się, powiedział: „A co, przestraszyłaś się?!”. Takie żarciki. Kiedy miał trudności ze wstawaniem z kanapy, wymyśliłam z kierownikiem technicznym z teatru Zbyszkiem Romańskim, że postawimy kanapę na skrzyni. Adam się śmiał, że teraz leży na katafalku. Wiedziałam, że odchodzi, ale było to poza moją wyobraźnią. On był dla mnie wieczny. Żałowałaś kiedykolwiek, że zostałaś z Adamem? Nie. Człowiek, którego pokochałam i który stał się przyczyną naszego dramatu, był człowiekiem mądrym i pięknym. Na tyle mądrym, że kiedy szarpałam się między nimi dwoma, powiedział: „Twoja tragedia polega na tym, że kochasz nas obu”. I to była prawda. Wobec miłości jesteśmy bezradni. Spada na nas niezależnie od naszej woli. Myślę, że wiele jest takich dramatów. Nie byłabym w stanie Adama zostawić. Przysięga to przysięga. A potem stał się jakby moim dzieckiem, które podnosiłam, myłam, karmiłam. Bezradnym i kochanym. Czytaj także: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego zaręczyny Dlaczego chciałaś zablokować wydanie książki o Twoim mężu? Plotki zrobiły w moim życiu wiele złego. Nikomu się nie chce dotrzeć do prawdy. Sprawa z książką została sprokurowana przez ludzi, których przez lata darzyłam szacunkiem i sympatią, a którzy okazali się oszustami i szantażystami. Nie była to książka o moim mężu, tylko był to spisany z taśmy wywiad rzeka zrobiony w 2001 roku, na którego wydanie Adam się nie zgodził. Myślę, że po przeczytaniu doszedł do wniosku, że jest to bardzo niedobrze napisane. Adam zmarł w grudniu 2011 roku, a jak się potem dowiedziałam, maszynopis książki został złożony w bardzo poważnym wydawnictwie w styczniu 2012! Miesiąc po jego śmierci! Bez mojej wiedzy! Zdołałam zablokować jej wydanie. Wówczas ruszyła lawina maili z groźbami, szantażami, pisanie w Internecie listów do środowiska obrzucających mnie błotem. Państwo dysponowali nagraniami rozmów, gdzie Adam mówi o mnie podobno bardzo źle, i straszyli, że umieszczą je w Internecie. Wiesz, podczas wielogodzinnych rozmów o kobietach, przy whisky, można powiedzieć wiele różnych rzeczy i trzeba być człowiekiem bez honoru i twarzy, żeby chcieć wykorzystać tego typu zwierzenia. Potem straszono mnie sądem. Pod wpływem wydawcy ugięłam się i po kilku miesiącach i po wielu poprawkach książka została wydana. Jak się spodziewałam, nie spotkała się z entuzjazmem czytelników. Żałuję bardzo, że tak się ta sprawa potoczyła. I żałuję, że poznałam taki kolor życia, w którym liczy się tylko pieniądz, bez względu na okoliczności. Sprawa ma ciąg dalszy, ponieważ pojawiła się kolejna próba wydania następnej pozycji opartej na tych samych nagraniach i znowu pojawił się list do środowiska z kalumniami, ale na szczęście natrafiono tym razem na duży opór. Być może ta pozycja po rozmowach wyjdzie, a dochód z niej zostanie przekazany na Dom Aktora w Skolimowie. Może tu urodzi się coś dobrego. Książkę o Adamie bardzo trudno jest napisać tak, żeby oddać jego sposób myślenia, charyzmę, wielki, wielki talent i osobowość. Jeśli chodzi o prawdę o nim, to jestem jak brytan. I zawsze byłam. Ale nie stałaś na straży jego wierności. Nie byłaś o niego zazdrosna? Czasami myślę, że bardzo chciał, żebym była. Wręcz prowokował sytuacje, żebym musiała być. Potrzebował ciągłej adoracji, a ja mu jej skąpiłam. Szukał jej więc gdzie indziej. Jednak kiedy mówiłam, że skoro się zakochał, to powinien iść za głosem serca i wyprowadzić się z domu, odpowiadał, że się nigdzie nie ruszy. Kiedy ja spakowałam samochód i chciałam odejść, wyrwał mi kluczyki i położył się przed autem. Tak… Bywało to mało zabawne! Ale się nie dałam. Może to był rewanż za ból, który mu zadałam? Nie czułaś się dotknięta w swojej kobiecej godności? Czułam, że tracę poczucie własnej wartości, i to było bardzo trudne do zniesienia. Toksyczny związek. Ale czy mogłabyś żyć w takim normalnym? A takowe istnieją? Mnie zawsze pociągali ludzie ponadprzeciętni, a oni nie bywają łatwi. Myślę, że Adam chciał mnie kształtować jak Galateę i nie zauważył, kiedy już się nie dało. Traktował mnie jak wieczną uczennicę, nie dostrzegając, że już byłam daleko w przodzie, że stałam się jego partnerem. Chyba coś oboje przez to straciliśmy. Czy Adam, odchodząc, powiedział Ci coś ważnego, co Ci po nim zostało? Wiele nocy spędziliśmy na rozmowach. Już wtedy spokojnych, mądrych. Bo już nigdzie się nie śpieszył. Nic go nie popędzało. Rozpatrywał swoje życie, rozmowy z matką, siostrą, ze swoimi dziećmi, dla których tak przecież miał w życiu mało czasu. Taka spowiedź życia. Ja ciągle ją słyszę. Ze szpitala wyjechałam dwie godziny przed jego śmiercią. Do pracy. O 15.00 odebrałam telefon: „Czy pani Kucówna?”. „Nie”. „Ale żona pana Hanuszkiewicza?”. Telefon się rozładował. Na szczęście. Pobiegłam na scenę. Po spektaklu w garderobie zastałam naszego przyjaciela Andrzeja Golimonta. Nic nie musiał mówić. Wiedziałam. Nie byłam przy Adamie, nie trzymałam go za rękę. Nie pożegnaliśmy się. I tak już zostanie. Magdalena Cwenówna: o życiu po śmierci męża Tak. A Twoje życie wygląda teraz? Żyję, jak umiem. Raz lepiej, raz gorzej. Radzę sobie. Ról w teatrze dla mnie jest coraz mniej. Telewizja o mnie zapomniała, o serialach już nie wspominając. Żałuję, ale nie mam pretensji. Może już wyczerpałam swoją pulę? Zagrałam w życiu około 50 głównych i pięknych ról ze wspaniałymi reżyserami, w tym z moim mężem. Nie każda aktorka ma tyle szczęścia, choć zawsze jest nam mało. Ale świetnie wyglądasz, masz znakomitą figurę tancerki. Jeszcze niejedno Ci się zdarzy. Może nawet miłość? Nie ma takiego faceta, który zastąpiłby Adama. Może to i dobrze, bo ja już też nie mam tyle siły? Ale mam wspaniałego przyjaciela, który jest mi bardzo bliski i pomocny w trudnych chwilach. Może jednak zdołam napisać prawdziwą książkę o Adamie? Taką najprawdziwszą. Mam nawet tytuł, ale nie powiem, jaki. Tak go nazywała siostrzenica. I w tej nazwie jest cały Adam. Taki, jakim go widzisz na tym portrecie namalowanym przez Andrzeja Okińczyca. Król życia patrzący z góry na świat. Każdy chciałby mieć takie życie jak on. Bóg dał mu talent. Robił to, co kochał. Był piękny, inteligentny. Brał życie garściami. Był uwielbiany. Ludzie czerpali z niego energię, dlatego tak się do niego garnęli. Chłonęli jego wolność. Wolność od stereotypów i reguł. Niesłychany apetyt na życie we wszystkich jego przejawach. Zdecydowanie więcej miał po stronie „ma” niż po stronie „brak”. I taki niech zostanie w naszej pamięci.
Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz spędzili ze sobą ponad 30 lat, była jego czwartą żoną
Ukochana aktora odeszła po walce z chorobą
Kiedy przyrzekał miłość i wierność swojej młodszej o 30 lat czwartej wybrance, miał 66 lat. Jego koledzy odchodzili już na emeryturę, a on zaczynał nowy etap życia. "Był taki pełen życia, energii, młody i piękny. Wzbudzał zazdrość", wspominała Magdalena Cwenówna w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Media obiegła dziś smutna wiadomość o śmierci wdowy po Adamie Hanuszkiewiczu. Magdalena Cwenówna zmarła w wieku 69 lat. Od roku zmagała się z chorobą nowotworową. Jak wyglądał jej związek z jedną z największych postaci polskiej sceny teatralnej? Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz: jak się poznali? Dzieliło ich pokolenie, dorastali w innych miastach i środowiskach, ale czwarta żona aktora lubiła wspominać, że poniekąd łączył ich Lwów, skąd też pochodzą jej rodzice, a które było też miejscem urodzenia Hanuszkiewicza. Mama Magdaleny Cwenówny była starsza od swojego zięcia tylko o pięć lat. Jak Adam Hanuszkiewicz poznał swoją czwartą wybrankę? W jego ukochanym środowisku - w Teatrze Narodowym, którego był wówczas dyrektorem. Ona miała 20 lat, była studentką PWSFTviT w Łodzi. Kiedy usłyszała, że w Narodowym w Warszawie potrzebują zastępstwa za Halinę Rowicką grającą Zosię w „Weselu” Wyspiańskiego, pojechała do stolicy jak na skrzydłach. Uprzednio poleciła ją do tej roli Barbara Fijewska, która pracowała u Hanuszkiewicza, a jednocześnie uczyła w Łodzi. "Wchodzę do gabinetu dyrektora Hanuszkiewicza, oczywiście na miękkich nogach, i przedstawiam się: . <a c to za nazwisko cwen u mnie b si pani nazywa>. I tak zmieniłam nazwisko i tego się będę do końca życia trzymać!", opowiadała w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Zobacz też: Kazimierz Rudzki błagał, by z nim była. Danuta Szaflarska dwukrotnie odrzuciła jego zaręczyny Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz Magdalena Cwenówna i Adam Hanuszkiewicz: historia miłości Magdalena Cwenówna jako młodziutka aktorka dostała wówczas szansę na zagranie w „Weselu” u boku największych nazwisk. W tym samym spektaklu gospodynię grała Zofia Kucówna – trzecia żona Hanuszkiewicza, a gospodarza Jan Łomnicki. Mówiło się, że to przez Cwenównę rozpadło się trzecie małżeństwo Adama Hanuszkiewicza. Czwarta wybranka aktora stanowczo temu zaprzeczała. "Ono już musiało być w jakimś sensie rozbite, kiedy spotkałam Adama osiem lat później w Łodzi, gdy po wyrzuceniu z Narodowego przyjechał do Opery, żeby reżyserować balet", wspominała na łamach VIVY!. Adam Hanuszkiewicz mawiał, że nigdy nie był kawalerem. Pierwszy ślub wziął jeszcze jako nastolatek. Jego trzy kolejne żony były aktorkami. Połączone przez tego samego mężczyznę i końcówkę w nazwisku: "ówna". "Popatrz, jaki paradoks. Ryś, Kuc, Cwen. Rysiówna, Kucówna, Cwenówna. Trzy jednosylabowe nazwiska. Trzy kobiety urodzone pod znakiem Byka. Trzy aktorki 164 centymetry wzrostu. Trzy żony i jeden facet! Czy to nie jakaś metafizyka?", mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską Magdalena Cwenówna. Sam aktor i reżyser mówił o sobie: „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną". I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Jego małżeństwo z Zofią Kucówną trwało niemal 30 lat, rozwiedli się w 1989 roku, a rok później aktor poślubił swoją czwartą i ostatnią już muzę. Od plotek huczało, mówiono, że młoda aktorka wzięła sobie dyrektora teatru dla pieniędzy, ale para przez trzy lata mieszkała w teatralnej garderobie, nie mieli swojego mieszkania ani samochodu. Cwenówna mówiła o ukochanym, że pieniądze się go nie trzymały. Rozdawał je lekką ręką. "Gdybym chciała wyjść za mąż dla pieniędzy, to na pewno za Adama bym nie wyszła", podkreślała. Aktorka została nie tylko czwartą żoną Hanuszkiewicza, ale także panią dyrektorową. Zanim tak się stało, usłyszała od niego: „Tylko żebyś nie miała pretensji, że nie zrobisz kariery. Będziesz miała bardzo trudną sytuację”. Po latach przyznała, że jej mąż się nie pomylił. Stanowisko żony dyrektora było dla niej zadaniem bardzo niewdzięcznym, wielu ludzi demonizowało tę funkcję i czyniło z małżonki "tę złą". "Swoje marzenie o karierze świadomie poświęciłam dla Adama. Coś za coś", podkreśliła Magdalena Cwenówna. Czytaj także: Wzdychał do jej urody, nie wiedział, że jest mężatką. Daniel Olbrychski przed laty kochał się w Barbarze Brylskiej Magdalena Cwenówa i Adam Hanuszkiewicz: kryzysy w związku, ostatnie chwile W trzecim roku ich małżeństwa aktorska para przeszła przez bardzo trudne chwile. Magdalena Cwenówna zakochała się w innym mężczyźnie i w pewnym momencie musiała wybierać. W wywiadzie dla VIVY! przyznała otwarcie, że nie była w stanie zostawić męża. Zobowiązywała ją do tego przysięga. "Wyszliśmy z niego bardzo pokaleczeni, ale myślę, że mądrzejsi. W każdym razie ja na pewno. I zostaliśmy razem", wspominała żona Hanuszkiewicza. Aktor w kolejnych latach małżeństwa także nie stronił od romansów. Miał miłostki, bywał zakochany. Wówczas jego żona mówiła mu, że powinien iść za głosem serca i wyprowadzić się z domu. Pewnego razu to ona chciała być tą, która opuszcza ich wspólne miejsce. Dochodziło wówczas do dramatycznych scen z wyrywaniem kluczyków i kładzeniem się przed autem. "Bywało to mało zabawne! Ale się nie dałam. Może to był rewanż za ból, który mu zadałam?", podsumowała ze smutkiem Cwenówna. W ostatnich latach życia Adam Hanuszkiewicz mocno podupadł na zdrowiu. Aktorka wspominała, że bez pracy w teatrze znikał w oczach i stracił całą radość życia. Opiekowała się nim żona, choć i z tego zrodziło się wiele plotek, m.in. o tym, że Cwenówna wysłała męża na stałe do Domu Aktora w Skolimowie, podczas gdy chodziło wówczas jedynie o dwutygodniową opiekę nad aktorem. W tym samym czasie ona dochodziła do zdrowia po złamaniu ręki. Na co dzień to żona sprawowała nad aktorem opiekę. "Stał się jakby moim dzieckiem, które podnosiłam, myłam, karmiłam. Bezradnym i kochanym". Kiedy Adam Hanuszkiewcz zmarł, Magdalena Cwenówna była na scenie. "Ze szpitala wyjechałam dwie godziny przed jego śmiercią. Do pracy. O 15.00 odebrałam telefon: „Czy pani Kucówna?”. „Nie”. „Ale żona pana Hanuszkiewicza?”. Telefon się rozładował. Na szczęście. Pobiegłam na scenę. Po spektaklu w garderobie zastałam naszego przyjaciela Andrzeja Golimonta. Nic nie musiał mówić. Wiedziałam. Nie byłam przy Adamie, nie trzymałam go za rękę. Nie pożegnaliśmy się. I tak już zostanie", opowiadała na łamach magazynu VIVA!. Zobacz też: Dzisiaj ta miłość jest wspomnieniem, choć oboje mają do siebie sentyment. Barbara Nowacka i Adrian Zandebrg byli przed laty parą
Zofia Kucówna i Jan Mayzel pobrali się jeszcze na studiach. Ukochana zostawiła go dla Adama Hanuszkiewicza
Wszystko zmieniło się, kiedy aktorka dostała angaż w tym samym teatrze, co mąż...
Oboje kochali aktorstwo. Jana Mayzela widzowie mogą kojarzyć dzięki roli Walentego w "Karierze Nikodema Dyzmy" albo amatora kupna samochodu w "Zmiennikach". Zofia Kucówna w polskiej kinematografii zasłynęła wieloma wspaniałymi rolami. Zagrała m.in. w "Pestce" i "Syzyfowych pracach". Furorę robiła także na teatralnych scenach. I to właśnie ona była pierwszą wykonawczynią piosenki „Okularnicy” Agnieszki Osieckiej. Z Janem Mayzelem poznali się w krakowskiej PWST, studiowali na tym samym roku. Ona miała nietuzinkową urodę i wielki urok, a on, podobnie jak wielu innych kolegów z uczelni, uderzał do niej w konkury. Ale studencka miłość okazała się nie być tą na całe życie... Zofia Kucówna i Jan Mayzel historia miłości Zofia Kucówna urodziła się 12 maja 1933 roku w Warszawie, dorastała w podwarszawskim Komorowie i kształciła się w liceum plastycznym. Myślała o zostaniu malarką, ale polonistka zaczęła ją przekonywać do egzaminu do krakowskiej Szkoły Teatralnej. "Jako malarka będziesz przeciętna, a jako aktorka możesz odnieść sukcesy", usłyszała wtedy od nauczycielki. Nie pomyliła się. W młodziutkiej dziewczynie o nietuzinkowej osobowości skrywał się wielki talent do występowania na scenie. Od razu po ukończeniu studiów, dostała angaż w jednym z krakowskich teatrów. Jan Mayzel był jej kolegą z roku. Urodził się 5 stycznia 1930 r. w Milanówku, był starszy od Zofii o trzy lata. Dwa lata po ukończeniu studiów zadebiutował na dużym ekranie małą rolą w filmie "Deszczowy lipiec". Widzowie mogli oglądać jego epizody w takich produkcjach, jak "Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz", "Alternatywach 4", czy "Kingsajzie". Po rolach Walentego w "Karierze Nikodema Dyzmy" i amatora kupna samochodu w "Zmiennikach" jego twarz zaczęła być coraz bardziej kojarzona. Jan Mayzel i Zofia Kucówna na początku się ze sobą zaprzyjaźnili, poczuli, że wywiązała się pomiędzy nimi nić porozumienia, dobrze się dogadywali. On nie ukrywał jednak, że Zofia bardzo mu się podoba, nic zresztą dziwnego, bo o jej względy zabiegał tłum studentów ze szkoły teatralnej. Nie miała klasycznej urody, ale była bardzo atrakcyjna, miała w sobie coś przyciągającego. Zofia wybrała Jana, zostali parą, a potem dość szybko zdecydowali się na małżeństwo. Pewnie zbyt pochopnie jak na tak młodych ludzi, wchodzących dopiero w życie. Jan Mayzel po ślubie postanowił spróbować swoich sił w stolicy. Zatrudniono go w Teatrze Powszechnym i przez jakiś czas byli z Zofią Kucówną małżeństwem na odległość. Kiedy któregoś razu żona przyjechała odwiedzić partnera w Warszawie, praktycznie z miejsca dostała angaż w tym samym teatrze. Miał to być ich wyczekany, nowy etap w stolicy, Jan Mayzel i jego żona cieszyli się, że nawet pracować będą w tym samym miejscu, ale okazało się, że był to początek końca ich związku. W Teatrze Powszechnym Zofia Kucówna została trafiona strzałą amora i zakochała się bez pamięci w Adamie Hanuszkiewiczu. Czytaj też: Walczyła z niewiernością i nowotworem. Tak wyglądało życie Zofii Kucówny Jan Mayzel, kadr z filmu "Dwa żebra Adama", 1963 Zofia Kucówna i Jan Mayzel: zostawiła męża dla Adama Hanuszkiewicza Był tam największą gwiazdą, niezwykle przystojny i utalentowany, ale przy tym tak jak i Kucówna, żonaty. Amant był wówczas w związku małżeńskim z uznaną aktorką, Zofią Rysiówną, która potrafiła być o ukochanego bardzo zaborcza i zazdrosna. Hanuszkiewicz ujrzał w nowej koleżance z teatru zupełne przeciwieństwo apodyktycznej żony, była na tyle młoda, że to on mógł wziąć ją pod swoje skrzydła i poczuć się jak mentor, a nie, jak to było do tej pory, być wiecznym uczniem pod okiem Zofii Rysiówny. Zakochali się w sobie z wzajemnością, a relacje między nimi stały się bardzo partnerskie. Szybko zostali "power couple" tamtych czasów. Nie obyło się jednak bez zakulisowego skandalu. Teatr Powszechny huczał wówczas od plotek, zwłaszcza że obie panie mijały się na korytarzach i spotykały w bufecie. Przez chwilę stały się rywalkami, bo Adam Hanuszkiewicz nie planował zostawiać żony i dzieci. Jednocześnie coraz bardziej angażował się w relację z Zofią Kucówną. „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną" – mówił aktor. I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Z kolei mąż Zofii Kucówny dość szybko pogodził się z odejściem żony. Uszanował jej decyzję i niedługo potem sam ułożył sobie życie u boku aktorki Zofii Merle. Aż do śmierci aktora tworzyli bardzo szczęśliwe i udane małżeństwo. Zofia Kucówna związała się z Adamem Hanuszkiewiczem na 30 lat, choć małżeństwem byli tylko 13, pobrali się w 1976 roku, rozwiedli w 1989. „Kiedy przyszedł rozwód, nie było we mnie rozpaczy, tylko smutek. Rozstanie zawsze jest klęską. Ale nie mogłam mieć i nie mam do nikogo pretensji. Bo to ja sama dokonywałam wyborów, ja sama umieściłam swoje uczucia i ja sama jestem odpowiedzialna za całe moje życie”, wyznała aktorka. Jan Mayzel, 1997 r.
Zofia Rysiówna kochała Adama Hanuszkiewicza do szaleństwa. Ale on odszedł do innej
Mówiono o niej pierwsza dama polskiego teatru. Jej życiorys wojenny przez długi czas był nieznany. Krytycy i publiczność zachwycali się jej rolami. W połowie lat 40. poznała Adama Hanuszkiewicza. Zakochała się w nim bez pamięci. On wspominał, że nigdy w życiu nie spotkał już tak wspaniałej aktorki, choć znał wiele kobiet. Dlaczego ich miłość nie przetrwała? Zofia Rysiówna i Adam Hanuszkiewicz: jak się poznali? Zofia Rysiówna i Adam Hanuszkiewicz poznali się w Teatrze Słowackiego w Krakowie. On, młodszy od niej o 4 lata, był już mężem Marii Stachiewiczówny, miał córkę Teresę. Pobrali się niemal jako nastolatki. Hanuszkiewicz żartował, że właściwie nigdy nie był kawalerem. Ciotka nakryła go z Marią w łóżku i stwierdziła, że zaradzeniem na taki grzech może być tylko ślub. Z kolei Zofia Rysiówna, gdy spotkała Adam Hanuszkiewicza, miała około 25 lat, była dojrzalsza, przeżyła wiele granicznych sytuacji. Zobacz też: Adam Hanuszkiewicz był miłością życia Zofii Kucówny. Spędzili razem ponad 30 lat.. Kim była Zofia Rysiówna? Dzieciństwo, wojna Urodziła się w maju 1920 roku, dzieciństwo i młodość spędziła w rodzinnym mieście swojej mamy – Nowym Sączu. To stamtąd ruszyła do Warszawy, by w 1939 roku zacząć studia w działającym konspiracyjnie Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Była łączniczką nowosądeckiego ZWZ – późniejszej Armii Krajowej. W lipcu 1940 roku jako młodziutka dziewczyna wspólnie ze swoim bratem odbiła ze szpitala w Nowym Sączu z rąk Gestapo Jana Karskiego — słynnego kuriera Polski Podziemnej. Szedł wtedy na Węgry, Niemcy złapali go na Słowacji i uwięzili, Karski podjął dramatyczną decyzję o samobójstwie – podciął sobie żyły, żeby uniknąć przesłuchań. Uratowano go i umieszczono w nowosądeckim szpitalu. Stamtąd w przebraniu siostry zakonnej - Szarytki – wyciągnęła go Zofia Rysiówna. Mówiła po latach, że była to najważniejsza rola jej życia. I pewnie najtrudniejsza. Gestapo wysłało za nią listy gończe, wiedzieli, jak ważnego więźnia stracili. W wyniku tej akcji rozstrzelano łącznie ponad 30 osób. Rysiówna została aresztowana w Warszawie, była torturowana na Pawiaku, ale nikogo nie wydała, potem przewieziono ją do więzienia w Nowym Sączu. A stamtąd do obozu w Ravensbrück, gdzie była do końca wojny. Gdy wyzwolono obóz, wyszła i zawołała przed siebie: „Mamo, wracam!”, choć nie wiedziała, czy jej rodzina żyje, czy ktoś na nią czeka. Aktorka niechętnie wracała do wojennych przeżyć. Życia w cieniu krematoriów. Mówiła jednak, że nawet w najtrudniejszych chwilach miała w sobie „błysk nadziei na ocalenie”. Wiele razy pisała do Karskiego, chciała się z nim spotkać, on nie odpisywał, chociaż pamiętał o niej. Zobacz też: Magdalena Cwenówna o Adamie Hanuszkiewiczu: „Był dla mnie wyzwaniem. Wydawało mi się, że mogę choć trochę go zmienić” Rysiówna i Karski – historia relacji Z Karskim spotkała się dopiero po wielu latach, czego świadkiem była Hanna Krall. „Miała kwiat, chyba czerwony, chyba różę. Była poruszona, mówiła bez przerwy. »Niech no ta świnia przyjdzie, już ja tej świni wygarnę. 50 lat! Przez 50 lat się nie odezwał! Nawet kartki na imieniny, nic! A ja go z więzienia wyciągnęłam!« - mówiła o Karskim. Przyszedł. Wstaliśmy. Witał się ze wszystkimi, z Rysiówną. Przytrzymała jego rękę. »Poznajesz mnie?«. Przyglądał się, nie poznawał. »Więzienie, szpital, zakonnica«. »Ach tak« - zrozumiał. Wpatrywał się w jej twarz. »Ładna byłaś« - powiedział. »Taka byłaś ładna...«. »Ty też się trochę zmieniłeś« - powiedziała Rysiówna. »Nie odzywałem się, bo wiedziałem, że nie wolno mi wiedzieć. Jak nie wolno, to nie wiem, nie pamiętam«. »Jasne! Nikt cię z tego nie zwolnił«. »Właśnie!« - ucieszył się, że zrozumiała i poszedł dalej” (cytuję za Interia.pl). Czytaj też: „Mnie nie ma, żyję życiem moich bohaterów”, wyznała Hanna Krall, wybitna dziennikarka, reporterka i pisarka Adam Hanuszkiewicz: dzieciństwo, wojna Adam Hanuszkiewicz dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym Lwowie, jego mama prowadziła tam jeden z najstarszych sklepów. Skończył słynne Gimnazjum im. Króla Stefana Batorego. Gdy zaczęła się wojna, miał 15 lat, nie walczył. Jak powiedział w rozmowie z Romanem Pawłowskim („Gazeta Wyborcza”, 2000 rok): „Wydawało mi się, że nie będę w stanie zastrzelić człowieka. Nawet takiego, którego trzeba będzie zastrzelić”. Po wojnie przyjechał do Polski. Jako aktor i reżyser był fantastycznie zdolnym samoukiem. Nigdy niczego bowiem nie studiował. Podobnie jak Zofia Rysiówna, zdawał egzamin eksternistyczny. Oboje zaczynali swoje kariery, ona w Teatrze Słowackiego, w roli „Balladyny”. Reżyser nie chciał do tego spektaklu żadnej przedwojennej divy, tylko normalną dziewczynę z warkoczami. Zofia tak wyglądała. Zobacz też: Janusz Morgenstern, dla przyjaciół Kuba. Po wojnie pozostała w nim trauma, ukojenie odnalazł w sztuce filmowej Zofia Rysiówna i Adam Hanuszkiewicz. Historia miłości „Spotkaliśmy się w Krakowie. Wiedliśmy tam bardzo skromne życie. Nie mieliśmy właściwie żadnych znajomych. Byliśmy zdani na własne siły. On był ze Lwowa, ja z Nowego Sącza. Wiele czasu spędzaliśmy razem, wspominała w rozmowie z „Rzeczpospolitą". Snuliśmy wspólne plany życiowe i zawodowe. Chodziliśmy na spacery. Ćwiczyliśmy też razem dialogi z ulubionych sztuk” - wspominała. Rozmawiali ze sobą na przykład dialogami z „Wesela” Wyspiańskiego. Nie zawsze grali razem, ale zawsze chodzili na swoje premiery, wymieniali wrażenia. „Moja fascynacja Rysiówną zaczęła się od pojedynków słownych”, opowiadał Hanuszkiewicz w rozmowie z Janem Bończą-Szabłowskim. – „Myślę zresztą, że ona zwróciła na mnie uwagę, bo poza wszystkim byłem jedynym mężczyzną, z którym miała trudności z wygrywaniem tych pojedynków. Zawdzięczam jej bardzo wiele. Choćby to, że nauczyła mnie słuchać rozmówcy i artykułować precyzyjnie swoje myśli. Niemal przez cały czas naszego związku stale mnie strofowała, mówiła: „bełkoczesz”. Ja nigdy się nie obrażałem, tylko intensywniej pracowałem nad sobą”. Małżeństwo Zofii Rysiówny i Adama Hanuszkiewicza Ślub wzięli w 1948 roku. W latach 50. przyszły na świat ich dzieci, córka Katarzyna i syn Piotr. W 1955 roku przenieśli się do Warszawy, gdzie Adam Hanuszkiewicz zaczął robić karierę jako reżyser, także w powstającym dopiero Teatrze Telewizji. Adama Hanuszkiewicza znajomi wspominali jako uroczego kabotyna. Żona, która traktowała go chyba trochę „z góry”, mówiła o nim „poczciwiec”. Sama nie była typem gwiazdy, w codzienności nie malowała się, nie stroiła. Danuta Szaflarska wspominała, że dla niej wciąż aktualny był mit pełnych poświęcenia dla innych Judyma i Siłaczki. Hanuszkiewicz mówił o niej: „Piekielnie inteligentna, a jednocześnie – co często idzie w parze – złośliwa. Charakter trudny”. Podobno była apodyktyczna, zazdrosna o męża. Ustawiała go w domu i w teatrze. Nina Andrycz wspominała, że miała grać razem z Adamem Hanuszkiewiczem w „Annie Kareninie”, ale Rysiówna wymogła na mężu, żeby zrezygnował z roli. „Żona Adama była straszną despotką, trochę też histeryczką i zabroniła mu grać. Była o mnie zazdrosna, a że była góralką, to podobno zapowiedziała biednemu Hanuszkiewiczowi, że porąbie dzieci siekierą” – opowiadała Andrycz. Adam Hanuszkiewicz zakochał się w innej W 1967 roku Adam Hanuszkiewicz poznał inną wspaniałą aktorkę – Zofię Kucównę. Zakochał się w niej, była o ponad 10 lat młodsza i mógł widzieć w niej partnerkę, a nie podziwianą wielką heroinę. Obie grały przez jakiś czas w jednym teatrze, w środowisku huczało od plotek. W końcu Hanuszkiewicz zdecydował się odejść do Zofii Kucówny - ślub wzięli w 1976, w 1990 zostawił ją dla kolejnej aktorki Magdaleny Cwenówny. Po rozwodzie relacje z byłą żoną nie układały się najlepiej. „Starałem się pozostać ojcem dla moich dzieci, ale ilekroć tam przychodziłem, rozgrywał się między nami taki mniej więcej dialog: Co z dziećmi? - A co ciebie dzieci obchodzą? - Jak się uczą? - Od kiedy ty się nimi interesujesz? - Chciałbym częściej spotykać się z dziećmi... - U tej k…?!” - wspominał Hanuszkiewicz. Sam jednak przyznawał, że nie do końca nadawał się na ojca, i dumny był przede wszystkim z siebie jako ojca teatralnej rodziny dla pokoleń młodych aktorów. Zofia Rysiówna związała się z operatorem Sergiuszem Sprudinem, z którym była przez 30 lat. Zagrała wiele wybitnych ról, dostała wiele odznaczeń, w 2001 roku przyznano jej stopień porucznika AK. Zmarła 15 lat temu, w 2003 roku. Miała 83 lata.