Dawno niewidziana Monika Jarosińska skradła całe show. Wyglądała niczym Marilyn Monroe!
Rolami w serialach Samo życie i Plebania zaskarbiła sobie sympatię i uznanie widzów. Monika Jarosińska u szczytu sławy zniknęła z show-biznesu, a jakiś czas temu niespodziewanie wyjechała za granicę. Niedawno aktorka ogłosiła, że wraca do kraju. Coraz częściej możemy podziwiać ją na czerwonym dywanie. Tym razem przeszła samą siebie i skradła całe show! Niektórzy myśleli, że to sama Marilyn Monroe! Monika Jarosińska była u szczytu popularności, nagle zniknęła. Tak dziś wygląda jej życie Na początku lat 2000 szturmem wkroczyła do świata show-biznesu i podbiła serca. Samo Życie, Plebania, Dwie strony medalu, Dziewczyny ze Lwowa… To właśnie rolami w tych produkcjach Monika Jarosińska zdobyła ogromną popularność. Wielu wróżyło jej świetlaną przyszłość. Aktorka pojawiła się także w filmach Quo Vadis czy Dzień Świra, a także dała się poznać jako fantastyczna wokalistka. Jednak kariera Moniki Jarosińskiej w pewnym momencie przystopowała. Ulubienica widzów zaczęła powoli wycofywać się z show-biznesu. Do 2019 roku występowała w serialu Dziewczyny ze Lwowa. Kilka lat temu niespodziewanie zniknęła z Polski i wraz z ukochanym Robertem Korzeniewskim przeprowadziła się na Maltę. Tam znalazła swoje miejsce na ziemi i prowadziła własny biznes – salon kosmetyczny. Czytaj też: Patrycja Markowska przekazała nowe informacje o ojcu. Rozwiała plotki Dziś coraz częściej możemy dostrzec ją na czerwonym dywanie. Na początku 2024 roku gwiazda zdradziła, że wraca do Ojczyzny. Czuła się samotna, tęskniła za przyjaciółmi. "Za każdym razem, gdy po pobycie w Polsce wracałam na Maltę, tęskniłam za krajem. Robert to widział. Na Malcie brakowało mi też przyjaciół. Dopadła mnie tu samotność. Jestem człowiekiem stadnym, muszę coś robić, kreować, czuć się potrzebna. A tu poświęciłam się biznesowi, który nie dawał satysfakcji mojej artystycznej duszy", mówiła Super Expressowi. Nie ukrywała, że cieszy się z powrotu. Może znów realizować się jako aktorka i wokalistka. Przed nią wiele nowych możliwości. Monika Jarosińska wróciła do Polski. Pojawiła się na branżowym wydarzeniu i skupiła na sobie całą uwagę! Aktorka pojawiła się niedawno na wyjątkowym wydarzeniu. Wzięła udział w akcji Gwiazdy na Gwiazdkę, a na wybiegu wyglądała olśniewająco. Zaprezentowała się rewelacyjnie i to w kilku kreacjach! Nic dziwnego, że skradła całe show, a niektórzy wręcz oniemieli. Monika Jarosińska zachwyciła w cekinowej sukni w typie syrenki, która podkreślała jej dekolt i odsłaniała plecy. Pojawiły się nawet głosy, że aktorka w tej stylizacji jest łudząco podobna do samej... Marilyn Monroe! Następnie Monika Jarosińska zadała szyku w białej sukni z eleganckim rozcięciem i pierzastymi ozdobami. Ostatnią stylizacją była czerwonej sukni z długim trenem i prześwitami. Nie da się ukryć, że gwiazda przeszła sporą metamorfozę. „Ja zmieniam ciągle włosy. Zrobiłam sobie też korektę powiek. Za półtora roku będę miała 50 lat. Postanowiłam zrobić sobie tzw. generalny remont. Nie to, że ja się sypię, ale zrobiłam to dla siebie. Nie dla męża, nie dla rodziców, nie dla mediów (...) Zdecydowałam się na korektę powiek i powiększenie biustu. Marzyłam o tym 20 lat”, zwierzała się w jednym z wywiadów dla Jastrząb Post. Monika Jarosińska wygląda zjawiskowo, czuje się świetnie i potrafi doskonale podkreślić swoje walory. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Eska.pl, Pudelek, Plotek, Super Express, Jastrząb Post, Plejada.pl Czytaj też: Gorzkie wyznanie Luny zaniepokoiło fanów. "Kończę rok bezdomna"
Świat naśladował Gretę Garbo, a my? To one były ikonami stylu w niepodległej Polsce!
To one były ikonami stylu w niepodległej Polsce! Oczywiście widzowie kin w dwudziestoleciu międzywojennym kochali światowe gwiazdy takie, jak Greta Garbo, ale po odzyskaniu niepodległości większe zainteresowanie zaczęły budzić sławy rodzime. A także ich styl. A było czym się ekscytować! Polskie gwiazdy eksperymentowały z nowymi trendami. Stawiały na prostotę i funkcjonalność, skracały spódnice i odważnie pokazywały nogi. ZOBACZ TAKŻE: Na granicy kiczu, czyli zwariowana moda lat 90. Polskie gwiazdy w przedwojennej Polsce Sensację wzbudzały ich fryzury, a zwłaszcza wylansowany przez mieszkającego w Paryżu polskiego fryzjera Antoniego Cierplikowskiego styl na chłopczycę. Kobiety debiutowały też w nowych rolach: uprawiały sport, kierowały automobilami. A nowa rola wymagała nowej garderoby. Jeśli chodzi o modę „automobilową” nikt na przykład nie mógł równać się z Mirą Zimińską! Lecz gwiazdy zawsze pozostają gwiazdami. CZYTAJ TEŻ: Kreacje Lady Gagi w filmie „Dom Gucci” to arcydzieło! Pod koniec lat 20. do ich repertuaru wróciły więc długie wieczorowe suknie, futra i biżuteria. Niezwykłe kreacje ze szczególnym upodobaniem prezentowano na Balach Mody w Hotelu Europejskim w Warszawie. Tytuł Królowej Balu zdobyły tam m.in. Nina Andrycz i Zula Pogorzelska. Przenieśmy się w tamten czas i poznajmy ikony stylu niepodległej Polski!
Żony zdradzał, kochanki popełniały samobójstwa… Józef Piłsudski, jakiego nie znacie!
Oto kulisy życia uczuciowego Marszałka. A było ono naprawdę burzliwe...
Walczył i kochał. W jednym i drugim przypadku: zażarcie, burzliwie. Nie interesowały go przelotne flirty. Ale kochał nietrwale: szybko się nudził. Józef Piłsudski w kobietach cenił duszę i charakter. Sam zdobywał je dzięki charyzmie i aurze tajemnicy, która go otaczała. One traciły dla niego głowę. On w pewnym momencie zawsze je porzucał. Miał dwie żony i dwie córki. Z kochanek najważniejszą – Polskę! Naczelnik Państwa, Józef Piłsudski, traktował kobiety, jak swoją ojczyznę. Najpierw o nie walczył, a potem porzucał. Oto kulisy życia uczuciowego Marszałka. A było ono naprawdę burzliwe... Kobiety Józefa Piłsudskiego. Kim były? Miał dwie żony, Marię Juszkiewiczowa i Aleksandrę Szczerbińską. Obie zdradzał. Miał dwie córki, które kochał, Wandę i Jadwigę. Dwie jego kochanki, Leonarda Lewandowska i Eugenia Lewicka, popełniły samobójstwo. Nie potrafił być stały w uczuciach, a jego kobiety przeciwnie. Kochały do śmierci. Pierwsza żona nie dała mu rozwodu, dlatego dzieci płodził w nielegalnym związku. Pierwsza córka urodziła się w roku, w którym powstała niepodległa Polska, druga, gdy bolszewicy podeszli pod Warszawę. Tak pisał o Marszałku Roman Praszyński pisał w VIVIE! w 2018 roku. Żony zdradzał, kochanki odbierały sobie życia Jest rok 1908. Na ziemiach polskich pod zaborami rewolucyjne wrzenie. W pociągu do Wilna siedzi para – ona ma 26 lat, jest gibka i ciemnooka, on ma 41 lat, średniego wzrostu, szeroki w ramionach, wąski w biodrach. Twarz zasłania broda i wąsy. To towarzyszka Ola, Aleksandra Szczerbińska z PPS i Ziuk, przyszły Naczelnik Polski. Są kochankami, ale nie obnoszą się z tym. Po pierwsze, on ma żonę. Po drugie, są w konspiracji. Przed dwoma dniami napadli na pociąg wiozący pieniądze i srebro do Moskwy. Ukradli carowi 200 tysięcy rubli – równowartość rocznych zarobków ponad pół tysiąca guwernantek. Ona przygotowała akcję, on z kompanami strzelał i wrzucał do wagonu pocztowego dynamit. Zrabowane pieniądze i złoto pójdą na broń i wykupywanie partyjnych towarzyszy z aresztów. Teraz wiozą część łupu do Wilna. Pod ubraniami są obwiązani paczkami banknotów. Gdy korytarzem przechodzi żandarm – rosyjskie służby poszukują polskich terrorystów – Ola blednie, zasłania twarz kapeluszem. Ziuk sięga do kieszeni i do ręki wciska jej zwitek papieru. W środku jest cyjanek. To na wypadek aresztowania, żeby uniknąć tortur. Ola patrzy kochankowi głęboko w oczy. Jest przerażona. I wdzięczna. W paskudnym czasie to najlepszy sposób okazywania miłości. Przez ofiarowanie śmierci. Tym razem się udaje, bezpiecznie docierają na miejsce. I choć literalnie rzecz biorąc, Józef Piłsudski nie truł swoich żon, marniały przy nim. Kochanki miały jeszcze gorzej. Dwie z nich, gdy je zostawił, popełniły samobójstwo. Czytaj także: Oto tajemnica wąsów Józefa Piłsudskiego… Co Marszałek starał się ukryć przed kobietami? Józef Piłsudski z drugą żoną Aleksandrą oraz córkami Wandą i Jadwigą Kim była matka Józefa Piłsudskiego? Ta cała Polska to przez matkę. Maria Billewiczówna, herbu Mogiła, wywodziła się – jak utrzymuje Iwona Kienzler w książce „Kobiety w życiu marszałka Piłsudskiego” – z jednego z najstarszych litewskich rodów. Przyszła na świat w 1842 roku w Adamowie. Gdy miała trzy lata, umarła jej matka. Ojciec ożenił się powtórnie i stracił nią zainteresowanie. Siedmioletnia Marysia zachorowała na zapalenie stawu biodrowego i okulała. Musiała wykształcić w sobie hart ducha, żeby przetrwać. W wieku 21 lat wyszła za Józefa Wincentego Piłsudskiego, który zafascynował ją udziałem w powstaniu styczniowym. Józek, przyszły założyciel państwa polskiego, miał jedenaścioro rodzeństwa. Najstarsza siostra, Helena – niesprawna umysłowo. Najmłodszy, Klemens – kleptoman. Siostra Maria – całe życie w psychiatryku. Maria wychowała Ziuka na człowieka z charakterem. Opowiadała mu dzieje Polski i tragiczne losy polskich bohaterów. Gdy jej mąż narobił długów, a gospodarstwo spłonęło, pokazała, jak można żyć mimo klęski. Zaszczepiła synowi wirus, który pchał młodych polskich mężczyzn pod lufy rosyjskich karabinów. Wierzyła, że będzie kolejnym niezłomnym powstańcem. Od niej poniósł w życie przekonanie, że los wybrał go do wielkich celów. I nigdy nie zapomniał jej nauk. Już jako wódz i mąż stanu, pisał: „Gdy jestem w rozterce ze sobą, gdy wszyscy są przeciwko mnie (…), wtedy pytam się samego siebie, jakby Matka kazała mi w tym wypadku postąpić, i czynię to, co uważam za jej prawdopodobne żądanie, już nie oglądając się na nic”. Czytaj także: Sienkiewicz był po uszy zakochany w Modrzejewskiej. Czy mieli syna? Od plotek aż huczało Maria Juszkiewiczowa, później Piłsudska - pierwsza żona Józefa Piłsudskiego Kim była pierwsza kobieta Józefa Piłsudskiego? Kobiety go rozpieszczają. Starszą o sześć lat Leonardę Lewandowską poznaje w 1887 roku w Kireńsku na Syberii, gdzie trafia zamieszany w zamach na cara Aleksandra III. Po drodze na zesłanie w Irkucu 20-letni Piłsudski bierze udział w buncie więźniów. Kosztuje go to dwa przednie zęby wybite kolbą karabinu. Dlatego do końca życia nosi sumiaste wąsy, zasłaniające ubytek uzębienia. Na zesłaniu życie płynie wolno, dostaje od rządu pensję, czas spędza w bibliotece i stawiając pasjanse. Ten nawyk zostanie mu do końca życia. Nie potrafi nic wokół siebie zrobić, więc jego pokój wygląda strasznie. Jest szczęśliwy, gdy pojawia się kobieca dłoń. I kobiece ciało. Pierwsze w jego życiu. Szybko zamieszkają z Leną. Bez ślubu, taka rozwiązłość na zesłaniu to rzecz zwykła. Młodzi kochankowie planują wspólne życie, niestety, Lena szybciej kończy odsiadkę. Wraca na Ukrainę. Ziuk nie potrafi być wierny. Ani taktowny. Opisuje Lewandowskiej pannę Gubarewą, która jest w nim „prawie zakochana”: „Mogę w ciągu kilku godzin prawić babom komplementy. A kobiety, ach, mój Boże, jakie one czułe są na komplementy!”. Szybko zapomina o ukochanej i ląduje w innych ramionach. Lena szaleje z zazdrości, ale przebacza. Wierzy w jego zapewnienia o miłości i czeka. Niestety, prędzej od niego dochodzą do niej wieści o ślubie Piłsudskiego z Marią Juszkiewiczową. To za wiele. Popełnia samobójstwo. Kim była Maria Juszkiewiczowa, pierwsza żona Józefa Piłsudskiego? O Marii Juszkiewiczowej mawiano, że nie jest twierdzą nie do zdobycia. Oprócz Piłsudskiego oblegał ją Roman Dmowski, polityczny konkurent Piłsudskiego. Na łożu śmierci przysięgał, że uprawiali z Marią bezeceństwa w wileńskim hotelu George. Panna Juszkiewiczowa, dwa lata starsza od Ziuka, pochodziła z zamożnej, inteligenckiej rodziny Koplewskich. Ojciec był lekarzem, matka prowadziła otwarty dom. Już w gimnazjum Maria związała się z ruchem socjalistycznym i woziła bibuły. Na studiach w Petersburgu wyszła za Mariana Juszkiewicza, z którym miała córkę Wandę. Po siedmiu latach się rozwiodła. Była seksowna, hałaśliwa i pełna życia. Niektórzy biografowie piszą, że to dla niej Marszałek wstąpił do PPS-u. Pobierają się 15 lipca 1899 roku w kościele protestanckim we wsi Paproć Duża. Ponieważ jest rozwódką, Piłsudski przechodzi na luteranizm. Czytaj także: Świat naśladował Gretę Garbo, a my? To one były ikonami stylu w niepodległej Polsce! Jak wyglądało pierwsze małżeństwo Józefa Piłsudskiego Na początku jest świetnie. Razem w łóżku i razem w konspiracji. W łódzkim mieszkaniu wydają nielegalne pismo „Robotnik”, za co ściga ich bezpieka całego cesarstwa. W końcu wpadają w lutym 1900 roku. Z tym że Marii udaje się wyjść na wolność. Piłsudski trafia do doskonale strzeżonego X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej. Lekarz, szwagier Stefana Żeromskiego, doradza mu symulowanie obłędu. Piłsudski jest w tym tak dobry, że wywożą go do domu wariatów w Petersburgu. Tam przeżywa koszmar, marzy o cytadeli. W wielkiej sali pełnej obłąkanych nie śpi całe noce. Szaleńcy wszczynają bójki, które gaszą pałami salowi. Na szczęście partia pamięta o Piłsudskim, organizuje mu ucieczkę. Z żoną wyjeżdżają do Krakowa. Józef Piłsudski: pierwsze zdrady i miłosny trójkąt Maria jest przeszczęśliwa. W Krakowie prowadzi otwarty dom, w którym bywa krakowska śmietanka. Wpadają Witkacy i Żeromski. Młodziutka Kazimiera Iłłakowiczówna, późniejsza sekretarka Marszałka, wspomina, że byli dobranym małżeństwem. Maria kocha być duszą towarzystwa, uwielbia noce w knajpie u Michalika. Ale Piłsudski zaczyna się oddalać. Jego wzywa ojczyzna. Napady na banki i partyjna działalność. Dlatego dobiera sobie nową towarzyszkę życia, Olę. Doświadczoną bojowniczkę PPS-u. Aleksandra Szczerbińska we „Wspomnieniach”: „Odczułam na sobie wpływ jego osobowości, jakąś siłę niezwykłą, nieokreślony magnetyzm, którym promieniował przez całe życie”. Razem w miłości, razem w więzieniu. On w Magdeburgu, ona w Warszawie. W celi na jednym materacu z prostytutką, zamiast ubikacji wiadro w kącie. Nocne budzenie na przesłuchanie. Wytrzymuje wszystko. Z miłości do Polski. Z miłości do Ziuka. Obie miłości są bardzo wymagające. Maria nie chce dać Piłsudskiemu rozwodu, więc wiele lat żyją w trójkącie. Maria wpada w depresję. Ola też cierpi, ale rodzi Piłsudskiemu nieślubne córki. Marszałek tkwi między dwoma kobietami i nie widzi – lub nie chce widzieć – sposobu rozwiązania problemu. Gdy wypełnia swoją dziejową misję i zostaje Naczelnikiem Państwa, mieszka w Belwederze. Aleksandra z córkami w dwupokojowym mieszkaniu na Pradze. Pomaga im los. Gdy Maria umiera w 1921 roku, dwa miesiące później Ziuk i Ola biorą ślub. Kim była druga żona Józefa Piłsudskiego, Aleksandra Szczerbińska? Jak na tamte czasy jest feministką. Ola rodzi się w Suwałkach, w mieszczańskiej rodzinie. Ma kilkanaście lat, gdy umierają jej rodzice. Jak pisze Katarzyna Droga w książce „Kobieta, którą pokochał Marszałek”, kształtuje ją babka, Maria Zahorska, twarda kobieta, która brała udział w powstaniu styczniowym. Pozwala jej uczyć się w Warszawie w szkole handlowej. To bardzo postępowa decyzja. Kobiety z jej sfery kończyły edukację na nauce gry na pianinie i szydełkowaniu. Ola, szczupła brunetka o ciemnych oczach – „lubiłam tańczyć, byłam wysoka, szczupła i giętka” – ma charakter. Przez wiele lat żyje sama, jako panna z dzieckiem Piłsudskiego, narażając się na biedę i szykany otoczenia. Udziela korepetycji, pracuje w suszarni warzyw. Tata Piłsudski ciągle poza domem, walczy o ojczyznę. Wanda, ich pierwsza córka, rodzi się w roku powstania niepodległej Polski. Gdy dwa lata później młodemu państwu grozi nawała bolszewickich wojsk, na świat przychodzi Jadwiga. Oficjalną żoną Aleksandra Szczerbińska zostaje dopiero po 15 latach związku. Najszczęśliwsza jest, gdy w 1922 roku mąż zrzeka się wszystkich funkcji i mogą spokojnie żyć w willi „Milusin” w Sulejówku. Ona zajmuje się córkami i ogrodem. On dużo pisze. „Dnie nie różniły się wiele od siebie. Ja wstawałam wcześnie, bo dzieci budziły się koło ósmej, mąż spał do dziesiątej. O tej godzinie podawałam mu śniadanie do łóżka. (…) Nigdy nie okazywał złego humoru i nigdy nie rzucał złego słowa. Przy stole prowadził zawsze wesołe rozmowy, opowiadał zabawne anegdoty albo epizody historyczne”. Czytaj także: Historia jak z powieści sensacyjnej. Obraz Wojciecha Kossaka „Piłsudski na Kasztance” odnaleziony po 20 latach Józef Piłsudski z córkami, Jadwigą i Wandą Kochana pani doktor. Kim była kochanka Józefa Piłsudskiego, Eugenia Lewicka? Niestety, idylla w życiu rodziny Piłsudskich to chwile. Potwór dziejów czyha. 12 maja 1926 roku Piłsudski wraca do polityki. Sięga po władzę siłą. Podczas przewrotu majowego Polacy strzelają do Polaków. Ginie blisko 400 ludzi. Marszałek wprowadza system rządów autorytarnych, sanację. Posłowie i dawni towarzysze broni trafiają do Berezy, gdzie są bici, głodzeni i poniżani. Miłość Marszałka do ojczyzny jest toksyczna. Z kobietami ma podobnie. Na początku czaruje słowem i mężnymi czynami. Ale nie potrafi być stały. Dlatego odsuwa się od Aleksandry. Zamknięty w sobie i opryskliwy. Nie wraca na noc do domu, tłumaczy się nawałem pracy. Tylko dlaczego wciąż widują go z młodą lekarką Eugenią Lewicką? Na wakacjach w Druskiennikach udziela mu pierwszej pomocy, gdy robi mu się słabo. Podoba mu się ta młoda, pełna życia kobieta. Lubi rozmawiać z nią o medycynie, którą sam studiował. Odzyskuje przy niej wigor, zaczyna pokazywać się na balach i warszawskich przyjęciach. Aleksandra to widzi, ale czuje się bezradna. Wszelkie próby rozmowy Marszałek ucina złością. Przyjaciele widzą, że jest „struta, zmartwiona, na wpół przytomna”. Napisze we „Wspomnieniach”: „Także potwarz i plotka, rozsiewane z perfidią i wielką umiejętnością, nie dawały żyć ani mnie, ani rodzinie męża, ani naszym przyjaciołom. Opowiadano, że się rozwodzi i żeni z młodą osobą, i porzuca niekochane dzieci. Rozsiewano pogłoski, że mąż bije dzieci szablą”. Dramat rodzinny kończy się niespodziewanie w 1931 roku. Lewicka wraca sama z Madery, gdzie była z kochankiem. Krótko po tym znajdują ją w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego na warszawskich Bielanach. Otrutą. Czy Piłsudski z nią zerwał i dlatego się zabiła? Czy może ktoś jej pomógł? Warszawę obiega plotka, że Lewicka to szpieg. Piłsudski przez chwilę pojawia się na jej pogrzebie. Inaczej niż na pogrzebie pierwszej żony, na który wysłał brata. Ukochane córeczki Józefa Piłsudskiego Marszałek wraca na łono rodziny. Aleksandra, jak kiedyś Lena i Maria, stara się zapomnieć. Nawet jeżeli ich miłość skorodowała, widzi, że miłość męża do córek jest najwyższej próby. Piłsudski stara się być dobrym ojcem. Córki go uwielbiają. „Tatusiu, tak Cię kocham, że życie bym za Ciebie oddała”, pisze do niego mała Wanda. Gdy ma wolne chwile, jadą na Litwę do dworu w Pikieliszkach. „Ziuk zamówił syberyjską łódkę, by uczyć dziewczynki wiosłowania. Obsadził werandę winoroślą, przed nią rosły maliny i młode drzewa owocowe”, pisze Katarzyna Droga. „Założył z córkami instytucję rodzinną, zwaną Towarzystwem Rzeczy Przyjemnych Nie Zawsze Pożytecznych, które zgodnie z nazwą było źródłem zwariowanych rozrywek. Należało do nich wiosłowanie i puszczanie latawców nad Żałosą”. Idylla trwa krótko. Ojciec umiera, gdy córki mają kilkanaście lat. A potem wybucha wojna. Ich ledwo co odrodzona Polska znika. Obie zostają na emigracji. Wanda pracuje jako lekarz psychiatra pod Londynem. Jadwiga jest architektem i pilotem. W czasie wojny odbywa setki lotów. Obie w 1990 roku wracają do Polski i dążą do założenia muzeum ojca w Sulejówku. Dziś obie już nie żyją, ale muzeum jest, a nawet się rozbudowuje. Dzięki nim pamięć o ojcu, jednej z najważniejszych postaci w historii Polski, trwa. Czytaj także: „Do dzisiaj pamiętam tętent końskich kopyt na bruku". Warszawa przed wojną oczami Hanny Rechowicz Serce dla matki. Tak umierał Józef Piłsudski Pierwszy atak apopleksji Ziuk ma w 1928 roku. Z powodu złego stanu zdrowia rezygnuje z prowadzenia rządu. Cierpi też na raka żołądka. Ciało i umysł poddają się. Ma ataki agresji, krzyczy, podejrzewa współpracowników o spiski. Noce spędza samotnie, rozmawia sam ze sobą, śpi z głową na stole. Żonę prosi: „Chcę, aby matka spoczęła w Wilnie. Serce moje złóżcie u jej stóp”. I tak się dzieje. Umiera 12 maja 1935 roku. Pogrzeb ma królewski. Na całej trasie żałobnego pociągu z Warszawy do Krakowa stoją ludzie. Tłumy żegnają go na Wawelu. Miesiąc później zwłoki jego matki są ekshumowane na cmentarzu w Sugintach i trafiają do Wilna. Tam Aleksandra z obiema córkami stawia w jej krypcie kryształową urnę z sercem Piłsudskiego. Syn wraca do matki. Polska musi sobie radzić bez niego. Tekst ROMAN PRASZYŃSKI
Oto tajemnica wąsów Józefa Piłsudskiego… Co Marszałek starał się ukryć przed kobietami?
W połowie życia zgolił brodę. Ale nigdy nie ruszył wąsów. Marszałek Józef Piłsudski, ojciec polskiej niepodległości, kojarzy się z imponującym zarostem. Nie nosił go dla kaprysu. W 87. rocznicę śmierci polityka zdradzamy, dlaczego naczelnik państwa nosił sumiastego wąsa. I jaki to miało związek z kobietami. Tego na pewno się nie spodziewaliście... Burzliwe życie uczuciowe Józefa Piłsudskiego Miał dwie żony: Marię Juszkiewiczową i Aleksandrę Szczerbińską oraz dwie córki: Wandę i Jadwigę. Kobiety kochał mocno, ale szybko się nudził. I tak najważniejsza była dla niego Polska... One szalały za Józefem Piłsudskim. Miał wyjątkową, silną osobowość, był stanowczy, otaczała go aura tajemnicy. Odważny, czasem na granicy rozsądku. Lubił adrenalinę. A do tego miał klasyczny wygląd: szerokie ramiona, wąskie biodra i surowe, tajemnicze spojrzenie. Kobiety Józefa Piłsudskiego były wpatrzone w niego jak w obrazek. On w nie nie. Zdradzał obie żony, zaś dwie jego kochanki: Leonarda Lewandowska i Eugenia Lewicka popełniły samobójstwo. Uwodził je słowem i czynem. A jednak żadnej nie potrafił całkowicie uszczęśliwić. Spalały się przy nim, więdły, marniały. Rezygnowały z siebie, czasem decydowały się na to ostateczne rozwiązanie. A on? A dla niego najważniejsza była polityka. Mało kto jednak wie, że charakterystyczny wizerunek Marszałka był związany z pewnym mankamentem, który starał się ukryć... Czytaj także: Żony zdradzał, kochanki popełniały samobójstwa… Józef Piłsudski, jakiego nie znacie! Józef Piłsudski z córkami, Jadwigą i Wandą Dlaczego Józef Piłsudski miał wąsy? „Kobiety go rozpieszczają. Matka pierwsza, ale nie ostatnia. Na zesłaniu znajduje kochającą opiekunkę, starszą o sześć lat Leonardę Lewandowską. Poznają się w 1887 roku w Kireńsku na Syberii, gdzie trafia zamieszany w zamach na cara Aleksandra III. Kosztuje go to dwa przednie zęby wybite kolbą karabinu. Dlatego do końca życia nosi sumiaste wąsy, zasłaniające ubytek uzębienia”. Wiedzieliście, że Piłsudski nie miał przednich zębów?! Stąd jego pasja noszenia sumiastych wąsów. Ukrywał, że jest szczerbaty! Na szczęście dla niego, kobietom to nie przeszkadzało... Historię Marszałka można zgłębić także dzięki filmowi Piłsudski, wyreżyserowanym przez Michała Rosę. W tytułowej roli zobaczymy Borysa Szyca, któremu na ekranie partnerowali między innymi Magdalena Boczarska, Maria Dębska, Józef Pawłowski, Jan Marczewski i Tomasz Schuchardt. Czytaj także: „Paryż Północy”, tak nazywano Warszawę w dwudziestoleciu międzywojennym!
„Do dzisiaj pamiętam tętent końskich kopyt na bruku". Warszawa przed wojną oczami Hanny Rechowicz
Warszawa dwudziestolecia międzywojennego była tętniącym życiem miastem, pełnym restauracji, sklepów, kin, kawiarni i pięknych kamienic. Nazywano ją „Paryżem Północy”, „Perłą Północy”, albo „Małym Paryżem”. Po 1944, kiedy została zburzona, już nigdy nie była taka jak przedtem. Na sentymentalny spacer, po Warszawie jakiej już nie ma, zabrała nas znana warszawska artystka Hanna Rechowicz. Hanna Rechowicz urodziła się w 1926 roku. Po II wojnie światowej razem z mężem Gabrielem Rechowiczem dekorowali nowo powstałe budynki: Dom Chłopa, bar Frykas w Supersamie na placu Unii Lubelskiej, budynek basenów Legii. Zanim jednak Hanna została znaną artystką wychowała się w domu na ulicy Lekarskiej w sercu Warszawy. Mieszkała tam z całą rodziną: dziadkiem Marianem Ponikiewskim, masonem i współpracownikiem Józefa Piłsudskiego, babcią Celiną, mamą Jadwigą Piotrowską, która w czasie II wojny światowej współpracowała z Ireną Sendlerową (w ogrodzie domu na Lekarskiej znajduje się jabłonka, pod którą zakopały listy uratowanych z getta żydowskich dzieci) i ciotką Wandą Ponikiewską, architektką. W latach poprzedzających wybuch II wojny światowej, po drugiej stronie tej maleńkiej uliczki, gdzie dzisiaj stoją domy, a za nimi znajduje się teren Politechniki Warszawskiej był Tor Wyścigów Konnych. W 1938 roku przeniesiono go stamtąd na dzisiejsze Wyścigi. Hanna pamięta tętent kopyt uderzających o ziemię i to, że z dziećmi z sąsiedztwa wspinali się na mury, żeby zobaczyć przebiegające konie. Z Lekarskiej w dali widać było trybuny, ulokowane mniej więcej na wysokości ulicy Polnej, które w dniu gonitw zapełniały się elegancko ubranymi widzami. Również na Polu Mokotowskim było lotnisko i tak jak tor przeniesione w inne miejsce, na Okęcie w 1938 roku. Artystka opowiada też o tym, gdzie w przedwojennej Warszawie chodziło się na zakupy i jakie cukiernie były najpopularniejsze. Zobaczcie, jak zapamiętała „Paryż Północy”.
„Paryż Północy”, tak nazywano Warszawę w dwudziestoleciu międzywojennym!
Tętniące życiem miasto, pełne restauracji, sklepów, kin i pięknych kamienic…
Gdy po 123 latach niewoli Polska odzyskała niepodległość, Warszawa odzyskała coś jeszcze. Znów stała się stolicą. I choć pierwsze lata po zakończeniu I wojny światowej nie były dla niej łaskawe, już druga połowa lat 30. przyniosła miastu niesamowity rozwój. „Chciałem, by Warszawa była wielka. Wierzyłem, że wielka będzie…”, mówił 23 września 1939 roku na antenie rozgłośni radiowej ówczesny prezydent miasta Stefan Starzyński. I była. Nazywano ją Paryżem Północy. Mimo działań wojennych Warszawa trwała. Aż do 1944 roku, kiedy Niemcy zburzyli ją niemal doszczętnie. Rok wcześniej zrównali z ziemią dzielnicę żydowską. Na miejscu secesyjnych kamienic Śródmieścia stoi dzisiaj na wielkim placu Pałac Kultury, na miejscu dzielnicy żydowskiej znajduje się osiedle Muranów. Rozebrać sobór Ponad dachami kamienic widać było złote kopuły. Wieńczyły budynek soboru Świętego Aleksandra Newskiego, który władze Rosji postanowiły zbudować na jednym z najważniejszych miejsc w mieście, placu Saskim. Gdy Rosjanie wycofali się z Warszawy w 1915 roku, rozgorzała dyskusja na temat jego dalszych losów. Dominujący w panoramie miasta symbol rosyjskiego panowania postanowiono rozebrać. Z placu, na którym stał też Pałac Saski, zniknął ostatecznie w 1926 roku. Dwa lata później plac przemianowano na imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego. I teraz wygląda inaczej, a z pałacu zachowały się jedynie arkady z Grobem Nieznanego Żołnierza. Drugim słynnym warszawskim placem był plac Napoleona. Znajdowały się tam secesyjne kamienice i prawdziwy, jak na tamte czasy, drapacz chmur, mający 66,5 metra wysokości Prudential. Oba place znajdowały się w handlowo-biurowej części stolicy. Marszałkowska, Krakowskie Przedmieście z hotelami Europejskim i Bristolem, Nowy Świat z hotelem Savoy, w którym był słynny na całą stolicę dancing, Aleje Jerozolimskie – to były miejsca, do których chodziło się na zakupy, do kawiarni czy kina. Na ulicy Wierzbowej, przy Teatrze Wielkim znajdowała się restauracja Oaza. Do czasu otwarcia pobliskiej Adrii przy ulicy Moniuszki 10 była najbardziej eleganckim lokalem w stolicy. Stołeczna legenda głosi, że generał Bolesław Wieniawa-Długoszowski do Adrii wjeżdżał konno, a gdy kiedyś w stanie upojenia alkoholowego próbował opuścić dancing znajdujący się w jej podziemiach, miał powiedzieć słynne zdanie: „Skończyła się zabawa, zaczęły się schody”. Czytaj także: „Do dzisiaj pamiętam tętent końskich kopyt na bruku". Warszawa przed wojną oczami Hanny Rechowicz W Śródmieściu przed Pałacem Lata 30. XX wieku. Mała Hanna Piotrowska (później Rechowicz) idzie za rękę z babcią do luksusowego domu handlowego Braci Jabłkowskich na Brackiej. Mijają tor wyścigów konnych, zajmujący wtedy część Pola Mokotowskiego, przy ulicy Polnej, Ogród Pomologiczny, Dworzec Główny, który znajduje się pomiędzy ulicami Emilii Plater i Marszałkowską, wędrują pomiędzy czteropiętrowymi secesyjnymi kamienicami. Mijają ulicę Sosnową, Wielką i Zielną. Na ich miejscu dzisiaj znajduje się plac Defilad i Pałac Kultury i Nauki. Hanna Rechowicz, znana warszawska artystka, pamięta, że przed wojną Warszawa, a przynajmniej Śródmieście, była piękna. „Wspaniałe kamienice, piękne sklepy. Obok naszego domu na ulicy Lekarskiej znajdował się tor wyścigów konnych. Do dzisiaj pamiętam tętent końskich kopyt na bruku, bo przecież Warszawa była miastem dorożek. Owszem, jeździły czerwone tramwaje i autobusy, ale najwięcej było jednak pojazdów konnych. Niedaleko, również na Polu Mokotowskim, znajdował się port lotniczy”. Gdy w 1934 roku rządy w Warszawie przeszły w ręce Stefana Starzyńskiego, rozpoczął się systematyczny rozwój miasta. Tor wyścigów konnych został przeniesiony na Służewiec, a port lotniczy na Okęcie. „Do dzisiaj pamiętam tętent końskich kopyt na bruku, bo przecież Warszawa była miastem dorożek” Emil Mieszkowski, wnuk znanego warszawskiego kapelusznika, wspominał: „Na spacery chodziło się do Ogrodu Saskiego albo Ogrodu Pomologicznego na ulicy Nowogrodzkiej, między Emilii Plater i Chałubińskiego. Ten rejon po wojnie uległ przemianie. W miejscu, w którym przed wojną stała nasza kamienica (na rogu ulic Marszałkowskiej i Chmielnej), jest teraz plac przed Pałacem Kultury. Dawniej to była dzielnica handlowa”. I dodaje: „Były ulice i dzielnice, gdzie budynki były rzeczywiście bardzo eleganckie, przeznaczone dla zamożniejszych lokatorów. W okresie międzywojennym zaczęto budować luksusowe domy, jak na Złotej, gdzie potem mieściło się kino Palladium. Podobny budynek z eleganckim kinem znajdował się też przy placu Trzech Krzyży, także kilka budynków w Alejach Jerozolimskich, koło placu Starynkiewicza”. Najbardziej luksusowy dom handlowy W całej Polsce i w Europie Środkowej nie było takiego drugiego. Dom handlowy Braci Jabłkowskich znajdował się przy ulicy Brackiej 25. To był ewenement, bo Warszawa słynęła z eleganckich, ale małych sklepów. Modernistyczny gmach chętnie odwiedzany był przez warszawiaków, gdyż jego kierownictwo naciskało na sprzedawców, by dla wszystkich, nie tylko tych bardzo zamożnych, byli uprzejmi. Można tu było kupić ubrania dla kobiet, mężczyzn i dzieci. Dostępne były tkaniny, firanki i dywany. Działała pierwsza w Warszawie szklana winda. Organizowano pokazy mody, a bogate damy niemal zabijały się o ręcznie robione zaproszenia. W pierwszym rzędzie zawsze można było spotkać córki Józefa Piłsudskiego – Wandę i Jadwigę. „Gdy szliśmy kupić dla mnie ubranie, było święto. Pamiętam, że babcia zabierała mnie wtedy do domu Jabłkowskich. Gdy przekraczałyśmy próg tego luksusowego miejsca, mówiła: »Lalu! Wybierz sobie kapelusz!«”, wspomina Hanna Rechowicz. Po buty też chodziło się w okolice Nowego Światu. Oczywiście mniej zamożni mieszkańcy albo ci bardziej oszczędni mogli kupić je na jednym z trzech targowisk, między innymi na słynnym Kercelaku na Woli albo w dzielnicy żydowskiej. Jednym z najbardziej eleganckich salonów obuwniczych w Warszawie był należący do Lucjana Leszczyńskiego sklep przy Nowym Świecie 34. W 1930 roku odwiedziła go japońska księżniczka Kikuko, szwagierka cesarza Hirohito, która „zażądała 16 par pantofelków damskich, wobec dobrej opinii, jaką cieszy się obuwie polskie. Żądane pantofelki dostarczyła jedna ze znanych większych firm szewskich”. Czytaj także: Świat naśladował Gretę Garbo, a my? To one były ikonami stylu w niepodległej Polsce! Kup pan pomarańcze Najlepsze pomarańcze sprzedawano na Nalewkach. Podobno pochodziły z Jaffy. Dzielnica żydowska, zwana też po prostu północną, na miejscu której znajduje się dzisiaj powojenne osiedle, słynęła z handlu. „Przedwojenna Warszawa to miejsce wielokulturowe; największe skupisko ludności żydowskiej w Europie, centrum żydowskiego życia naukowego i kulturalnego”, pisał we wstępie do książki „Warszawa międzywojenna w pamięci jej mieszkańców” Jarosław Pałka. Tutaj kupowano mundurki, ubrania dla dzieci i buty w słynnym sklepie obuwniczym Bata. „Już po wejściu czuć było, że wkracza się do innego świata. Tam chodziłyśmy, gdy trzeba było kupić mi płaszczyk do szkoły albo buty u Baty. Ponieważ w jednej kamienicy potrafiło mieścić się mnóstwo małych warsztatów, sklepików i składzików, na przykład ubrania wywieszano przez okna na całej wysokości kamienic. Moja mama chodziła tam po nici. Pamiętam, jak ze sprzedawczyniami pochylały się nad tysiącami nici i wybierały, przebierały i dobierały i przy tym radośnie trajkotały”, wspomina Hanna Rechowicz. „Przedwojenna Warszawa to miejsce wielokulturowe; największe skupisko ludności żydowskiej w Europie, centrum żydowskiego życia naukowego i kulturalnego” Maria Nowicka w książce „Warszawa międzywojenna w pamięci jej mieszkańców” opowiadała: „Jadąc do szkoły, musiałam przesiadać się przy ulicy Gęsiej. To było w środku dzielnicy żydowskiej. Ulica Gęsia i sąsiednie: Nalewki, Graniczna były gęsto zaludnione. Gęsia była pełna zgiełku, przejeżdżało tam kilka linii tramwajowych (…) W każdej kamienicy były malutkie sklepiki, sprzedawano tam rozmaite rzeczy. Były sklepy spożywcze, odzieżowe i żelazne”. Persil pierze wszystko Warszawa powoli podnosiła się po rosyjskim zaborze. Choć miasto, po likwidacji Twierdzy Warszawa, w końcu zyskało możliwość rozwijania się poza centrum, to Śródmieście było miejscem, w którym trwał w najlepsze boom budowlany. Rosło w górę, nadbudowywano istniejące już kamienice, w wolnych miejscach budowano nowe. Zwiększała się liczba ludności. Gdy już wykorzystano wszelkie możliwości zabudowy tej części miasta, zaczęto do niego włączać nowe terytoria: Żoliborz, Mokotów, Grochów, Saską Kępę, Koło, Ochotę, Targówek i Pelcowiznę. Dawne peryferie zamieszkane przez ludność robotniczą przekształciły się w ośrodki mieszkaniowe dla zamożniejszych. Biedni mieszkali na Woli, Pradze. Dla wszystkich mieszkańców miasto miało mnóstwo rozrywek. Można było chodzić do eleganckich kin, jak Palladium, albo do robotniczych, w których ekrany zastępowały prześcieradła. Spacerowano po parkach i jeżdżono na wycieczki do Wilanowa. Ci, którzy mogli sobie na to pozwolić, co wieczór wychodzili do licznych restauracji lub kawiarni. Jedną z najbardziej ekskluzywnych, obok Adrii i Oazy, była restauracja Simon i Stecki znajdująca się na Krakowskim Przedmieściu. W 1936 roku serwowano między innymi „kiełbasę przysmażaną z cebulką, chłodnik z rakami, potrawkę z raków z kaszką, prosię po rusku czy ćwierć gęsi młodej z mizerją”. Śmietanka towarzyska Warszawy zajadała się tam świeżymi ostrygami i piła wino, którego butelka kosztowała tyle co pensja urzędnika średniego szczebla. Tadeusz Boy-Żeleński bywał za to w „budżetowej” knajpce U Wróbla i zamawiał tam zapiekane w piecu flaki po warszawsku i śledzie, obowiązkowo podawane z wódką. Menu w warszawskich restauracjach zmieniano oczywiście w zależności od pór roku – jadano dużo ryb, ale wielką popularnością cieszyły się też mięsa, szczególnie golonka, rolada z prosiąt, wędzona szynka i salami z wędliniarni Pod Ryjkiem, nazwanej tak przez stałych bywalców. Każdy w przedwojennej Warszawie wiedział, że po wędliny trzeba iść na Marszałkowską 42, gdzie wisi szyld w kształcie świńskiego łba. Można tam też było zjeść na miejscu, a marmurowe stoliki przykrywano zwykłym szarym papierem pakowym. Chętnie bywali tu aktorzy, między innymi Józef Węgrzyn, Władysław Walter i Józef Redo. Wpadał też Stanisław Dygat. Centrum nocami rozświetlały nie tylko gazowe i elektryczne latarnie, ale też neony. Najsłynniejszy znajdował się na Nowym Świecie i reklamował mydło Jeleń firmy Schicht. Pełno było szyldów i reklam. Na czerwonych tramwajach można było zobaczyć między innymi reklamę proszku do prania „Persil pierze wszystko”. Czytaj także: Oto tajemnica wąsów Józefa Piłsudskiego… Co Marszałek starał się ukryć przed kobietami? Walc na Poniatówce Jest rok 1932. Czerwiec. Piękna pogoda przyciągnęła nad Wisłę tłumy warszawiaków. Stoją nieopodal mostu Poniatowskiego. Panuje prawdziwie letnia atmosfera. Zamieszanie spowodowały wyścigi motorówek. Na dystansie 50 kilometrów na motorówce „Baby” zwyciężyła Irena Popielska, warszawska artystka operowa. Widzowie byli podekscytowani, bo wyścigowi towarzyszyły pokazy jazdy na… nartach wodnych. Na dwóch warszawskich plażach – Poniatówce i braci Kozłowskich, przy Wale Miedzeszyńskim, każde lato wyglądało podobnie. Lata 20. XX wieku przyniosły przełom w modzie. Kobiety stawały się coraz bardziej wyzwolone. Skróciły sukienki (ale nadal nosiły takie, które zakrywały kolana), podkreślały talię i prezentowały swoje wdzięki. Minęła też moda na kostiumy kąpielowe przypominające worki z rękawami i nogawkami. Moda na plażowanie, choć z oporami, przyszła w latach 30. Wypadało wylegiwać się na piasku nad Wisłą. Znajdowały się tu też specjalne podesty, na których półnadzy warszawiacy tańczyli do melodii wygrywanych przez jazz-bandy. Mimo biedy (tylko niewielka część mieszkańców Warszawy nie cierpiała nędzy) w dwudziestoleciu międzywojennym ludzi rozpierała energia. Chciało się żyć, chciało się spotykać, wypoczywać na plażach nad Wisłą. Rozpiętość kontrastów Po zakończeniu II wojny światowej ludzie tęsknili do tego, co bezpowrotnie przepadło. Biuro Odbudowy Stolicy zdecydowało, że odbudowane zostaną zabytki, czyli obiekty, które powstały przed 1850 rokiem. Wszystko to, co powstało w dwudziestoleciu międzywojennym, zostało więc już tylko na zdjęciach. „Najbardziej tęsknię do tętniącego brzegu rzeki. Od Cypla Czerniakowskiego po Stare Miasto kluby wioślarskie, kluby żeglarskie, baseny i gwarne plaże”, pisał jeden z mieszkańców stolicy. Jeden z pierwszych filmowych reportaży o Warszawie zaczyna się słowami: „Urokiem Warszawy jest jej rozpiętość kontrastów, która pozwala w niej żyć temu wszystkiemu, co tworzy rytm i tempo XX wieku, obok tego, co dziś jest sentymentalnem wspomnieniem przeszłości”. Za to Stefan Wiechecki, słynny warszawiak, właściciel Teatru Popularnego, w którym widzami byli gangsterzy z szajki Taty Tasiemki z Kercelaka, dziennikarz i felietonista napisał: „W Warszawie, uważa pan, się żyje”. Leopold Tyrmand w felietonie poświęconym Warszawie (opublikowanym w książce „Tyrmand warszawski”) pytał: „Gdzież jest drugi taki organizm miejski, tak naładowany wolą życia, zmasowaną energią kreatywną i umiłowaniem swojego miejsca na ziemi, jak Warszawa?”. Gdy w 1953 roku Jadwiga Piotrowska, najbliższa współpracowniczka Ireny Sendlerowej i mama Hanny Rechowicz, po raz pierwszy przyjechała do Paryża do swojej córki, wykrzyknęła: „Ależ Lalu! Zupełnie jak nasza Warszawa!”. Czytaj także: Żony zdradzał, kochanki popełniały samobójstwa… Józef Piłsudski, jakiego nie znacie!
Kiepura, Bodo, Dymsza i... Oto 7 największych amantów międzywojnia!
Gdyby w dwudziestoleciu międzywojennym istniało określenie „show-biznes”, oni uchodziliby za jego najwybitniejszych przedstawicieli. I to nie dlatego, że za wszelką cenę wywoływali kontrowersje (choć budzili przecież ogromne emocje)! Ceniono ich przede wszystkim za niebywały talent, umiejętności, które zachwycały setki, a nawet tysiące widzów i fakt, że przynosili Polsce dumę zarówno w kraju, jak i za granicą. Najwięksi amanci XX-lecia międzywojennego: Bodo, Dymsza i inni Za tych największych amantów narodowego kina w tamtym okresie uchodzili oczywiście Eugeniusz Bodo i Adolf Dymsza. Ich kreacje aktorskie uznawane są do dziś za wybitne i wyjątkowe, nimi interesowała się prasa, często zdobili również okładki czasopism. Filmy Paweł i Gaweł oraz Robert i Bertrand, w których zagrali tytułowe role, na stałe wpisały się w kanon rodzimej kinematografii. Bawili do łez i doskonale wiedzieli, jak zachwycić widzów. To właśnie role komediowe były ich specjalnością. Kogo jeszcze podziwiano i krytykowano, o kim plotkowano i czyje życie było na językach śmietanki towarzyskiej tamtych czasów? Dowiesz się, oglądając naszą galerię
Noszą je Cielecka, Ostaszewska i inne gwiazdy. Zobacz zdjęcia!
Finger waves, czyli fale układane palcami na mokro, znów pojawiły się na pokazach największych projektantów. Teraz jest najlepszy czas, by wypróbować je w codziennym życiu! Takie fale w stylu retro najłatwiej wykonać, nakładając na włosy dużą ilość żelu i modelując pasma palcami oraz zabezpieczając do czasu wyschnięcia fryzjerskimi klipsami. Termoochrona włosów to podstawa przy takiej fryzurze. Można też taki kształt uzyskać, skręcając włosy... prostownicą! W obu wypadkach przyda się supermocny lakier utrwalający oraz wsuwki (proste lub dekoracyjne), które utrzymają w ryzach nawet najcięższe włosy. Zobacz, jak retro look noszą modelki i gwiazdy. Daj się zainspirować!
Niezwykły koncert Niepodległości w Paryżu!
Europa świętuje razem z nami 100-lecie odzyskania niepodległości!
Już 2 grudnia 2018 roku w Katedrze Św. Ludwika w Pałacu Inwalidów w Paryżu odbędzie się uroczysty koncert upamiętniający 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości! Wydarzenie jest pod Patronatem Narodowym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy w Stulecie Odzyskania Niepodległości. Zebrani pod jednym dachem artyści z Polski, Francji i Belgii wraz z zaproszonymi gośćmi wspólnie oddadzą hołd wolnej i demokratycznej Polsce, a także przedstawią wyjątkowość dziedzictwa kultury polskiej w Europie. Zaginiona partytura W wydarzeniu wezmą udział wybitni muzycy. Pod batutą Moniki Wolińskiej wystąpią m.in.: pianista Janusz Olejniczak, mezzosopranistka Kinga Borowska, tenor Maciej Kwaśnikowski, sopranistka Ana-Camelia Stefanescu, organista Philippe Brandeis, bas Jean Delobel, a także Chœur régional Vittoria d’Ile-de-France oraz Ensemble Vocal de l’Abbaye de la Cambre z Brukseli. Co więcej, do udziału w koncercie udało się także zaangażować najstarszą orkiestrę symfoniczną we Francji – Orchestre Pasdeloup! Program koncertu jest naprawdę wyjątkowy, ponieważ znalazły się w nim m.in. takie kompozycje jak: „Warszawianka” Karola Kurpińskiego, „Fantazja na tematy polskie” Fryderyka Chopina, „Polonez” Jerzego Maksymiuka, „Nocturne” Ignacego Jana Paderewskiego oraz Symfonia nr 1 „Chemin des Dames” na chór, orkiestrę i mezzosopran Jacquesa-Alphonse’a De Zeeganta do poematu, którego autorką jest Marguerite de Werszowec Rey. – Interpretacja symfonii „Chemin des Dames” w Katedrze Św. Ludwika w Pałacu Inwalidów jest wyrazem pamięci dla francuskich żołnierzy i sojuszników, w tym żołnierzy Błękitnej Armii Hallera – mówi Marguerite de Werszowec Rey. Podczas wydarzenia będzie można też wysłuchać „Mszy na cztery głosy, chór i orkiestrę” Karola Kurpińskiego - do niedawna nieznanego utworu, którego oryginalny rękopis odnalazł podczas aukcji w renomowanym domu aukcyjnym Christie's w Nowym Jorku Piotr Jegliński. Do jego orkiestracji wybrany został kompozytor Jacques-Alphonse De Zeegant. - Byłem pod wrażeniem odkrycia i jakości tego oryginalnego utworu, który nigdy nie był grany, więc czułem się bardzo zaszczycony, gdy Piotr Jegliński zaproponował mi jego orkiestrację – przyznał przed kilkoma laty Jacques-Alphonse De Zeegant. Koncertowa Polska 100 Głównym organizatorem wydarzenia jest Fundacja Editions Spotkania założona przez Piotra Jeglińskiego, działacza opozycji demokratycznej czasów PRL, który po wyjeździe do Paryża w 1978 roku stworzył wydawnictwo „Editions Spotkania” wydające książki zakazane w PRL. Fundacja poprzez organizację wydarzeń kulturalnych i promocję polskiej kultury krzewi postawy patriotyczne, szczególnie w młodym pokoleniu Polaków. Na koncercie pojawią się reprezentanci elity środowisk politycznych i artystycznych, a po jego zakończeniu, najważniejsi goście wezmą udział w bankiecie zorganizowanym przez Ambasadę Rzeczpospolitej Polskiej we Francji. W Ambasadzie będzie można również obejrzeć towarzyszącą wydarzeniu wystawę pt. „Armia Polska w I wojnie światowej i w walce o polskie granice” - prezentującą słynną Błękitną Armię generała Józefa Hallera. Współorganizatorem koncertu jest Musée de l'Armée (Muzem Wojska), mające swą siedzibę w Pałacu Inwalidów w Paryżu. Partnerami projektu są: Ambasada Polska w Paryżu i Instytut Polski w Paryżu, a także Instytut Adama Mickiewicza - narodowa instytucja kultury, której zadaniem jest promocja polskiej kultury na świecie i aktywny udział w międzynarodowej współpracy kulturalnej. Koncert został zorganizowany w ramach programu Polska Music oraz programu Polska 100, międzynarodowego programu kulturalnego realizowanego dla uczczenia Stulecia odzyskania przez Polskę Niepodległości. Sfinansowano ze środków MKiDN w ramach Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA 2017–2022. Mecenasem Koncertu jest firma ORLEN, słynąca ze wspierania ważnych i prestiżowych wydarzeń kultury polskiej. Sponsorami Koncertu są także: PLL LOT, KGHM, KOWR oraz ENERGA. Polskie Radio i Telewizja Polska objęły to wydarzenie patronatem medialnym.
„Umówiłem się z nią na dziewiątą” Bodo, a może „Miłość Ci wszystko wybaczy” Ordonówny…?
Które piosenki z okresu międzywojennego pamiętasz najlepiej?
Ich piosenki śpiewała cała Polska! Utwory takie, jak np. Ach, jak przyjemnie, Ada! To nie wypada! czy Miłość ci wszystko wybaczy zapisały się na kartach polskiej historii. Choć od ich powstania minęło już kilkadziesiąt lat, to piosenki Eugeniusza Bodo czy Heleny Grossówny zna dziś prawie każdy Polak, nawet i młode pokolenie! Z okazji 100-lecia niepodległości Polski chcemy przypomnieć niektóre utwory, które na ulicach i w domach śpiewali wszyscy Polacy. „Ach, jak przyjemnie kołysać się wśród fal, Gdy szumi, szumi woda i płynie sobie w dal…”, śpiewa jedna z piosenkarek. Podpowiadamy, że wokalistka była również aktorką. W latach 30. XX wieku zagrała m.in. w Kochaj tylko mnie, Dodek na froncie czy Mały Marynarz. Była związana z teatrem Syrena. Czy pamiętacie, która? Przypominamy największe hity tamtych czasów! Który utwór lubicie najbardziej?
Te filmy z okresu międzywojennego pamiętamy do dziś…
Publiczność lat 20. i 30. też była nimi zachwycona!
W dobie kolorowych nowoczesnych produkcji coraz rzadziej zaglądamy do filmów, które liczą sobie już prawie sto lat. A szkoda… Dziś chcemy przypomnieć obrazy, którymi zachwycali się widzowie w latach 20. i 30. Któż nie pamięta takich filmów jak Ada! to nie wypada! z 1936 roku, Pawła i Gawła z 1938 roku czy Zapomnianej melodii w reżyserii reż. Konrada Toma i Jan Fethke? A takich perełek jest o wiele więcej! Wszystkie zebraliśmy w jednym wideo, do którego obejrzenia serdecznie Was zachęcamy. Jesteśmy pewni, że wśród wybranych przez naszą redakcję produkcji, są takie, które znacie doskonale. Może warto obejrzeć którąś z nich raz jeszcze?
Agata Duda z mężem świętuje 100-lecie odzyskania niepodległości w dwóch stylizacjach
Z okazji 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, która przypada w tym roku, w całym kraju odbyły się huczne uroczystości, w których wzięli udział m.in. politycy. Centrum wydarzeń stała się oczywiście stolica. Oczy wszystkich w tym dniu zwrócone był szczególnie na prezydenta Andrzeja Dudę i jego żonę. Jakie stylizacja wybrała na tę okazję pierwsza dama? Agata Duda w dwóch stylizacjach na obchodach 100-lecia odzyskania niepodległości Pierwsza z nich była oczywistym odniesieniem do narodowych barw. Na porannej Mszy Świętej w Świątyni Opatrzności Bożej, w trakcie której prezydent zapalił Świecę Niepodległości, Agata Duda miała na sobie biały płaszcz, sięgający za kolana, do którego dobrała czerwonego szpilki. Całość uzupełniał czerwony szal. Na popołudniowej uroczystości, które miały miejsce przy Grobie Nieznanego Żołnierza na placu Piłsudskiego, Agata Duda przebrała się. Zmieniła płaszcz na czarny i dobrała do niego ciemne kozaki, sięgające łydki lub kolan (z powodu długości okrycia wierzchniego nie da się tego ustalić). I tym razem nie zabrakło jednak odniesienia do narodowej flagi: wokół szyi pierwsza dama owinęła sobie czerwony szal, zaś na ręce założyła rękawiczki w tym samym kolorze. Agata Duda nie zmieniła już tej stylizacji i towarzyszyła w niej małżonkowi w trakcie Marszu Niepodległości, który przeszedł przez centrum Warszawy. Czy Twoim zdaniem pierwsza dama zadała szyku? Zdjęcia z tego dnia zobaczysz w galerii
Maryla Rodowicz w ogniu krytyki! Wszystko przez dziwną stylizację...
Wokalistka wystąpiła na koncercie z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości
Jej wyrazisty styl co jakiś czas budzi ogromne emocje. Tym razem jednak Maryla Rodowicz zaskoczyła nawet najbardziej liberalnych miłośników mody! Gwiazda w trakcie wczorajszego Koncertu dla Niepodległej, zorganizowanego na Stadionie Narodowym w Warszawie, wystąpiła na scenie w... peruce wykonanej z plastikowych słomek. I została za to mocno skrytykowana. Maryla Rodowicz w peruce z kolorowych słomek na Koncercie dla Niepodległej w Warszawie Maryla Rodowicz przyzwyczaiła już swoich fanów i media do niecodziennych stylizacji, które często szokują opinię publiczną. Jest to nieodłączny element wizerunku artystki, której przeboje nucą kolejne pokolenia Polaków. Nic dziwnego, że organizatorzy Koncertu dla Niepodległej, który odbył się 10 listopada na Stadionie Narodowym w Warszawie nie wyobrażali sobie wydarzenia bez obecności królowej polskiej piosenki. Artystka na scenie zaprezentowała się w w krótkiej, bardzo zdobnej sukience z bufkami i kwiatami oraz peruce wykonanej z... kolorowych słomek. Stylizację uzupełniła sportowymi butami. Internautom ten wybór nie przypadł jednak do gustu. Internauci ostro o stylizacji Maryli Rodowicz na Koncercie dla Niepodległej Poza Marylą Rodowicz, na scenie wystąpili również Aleksandra Kurzak, Krzysztof Cugowski, Natalia Sikora, Natalia Nykiel, Kamil Bednarek, Natalia Szroeder, Marek Piekarczyk, Mazowsze, Jan Młynarski, Mateusz Ziółko, Krystyna Prońko, Stanisława Celińska i SBB. Koncert był transmitowany przez TVP, Polsat oraz TVN. Artyści wykonywali istotne z punktu widzenia polskiej historii piosenki, począwszy od 20-lecia międzywojennego, przez okres II wojny światowej, na utworach z okresu PRL kończąc. Królowa polskiej piosenki wykonała miks przebojów z lat 60. Niestety, stylizacja, którą wybrała na tę okazję, nie przypadła do gustu części internautów. Stwierdzili oni kwaśno, że powaga wydarzenia powinna była dać Maryli Rodowicz do myślenia, także w kwestii modowego wyboru. „Bardzo się cieszę, że siedziałam dziś na Narodowym daleko od sceny i niezbyt dokładnie widziałam tę - nazwijmy to - kreację... Wielka szkoda, że manager nie poinformował Pani i kostiumologa, że to "Koncert dla Niepodległej", a nie "kolorowe jarmarki". Przykre...”, „Chyba się Pani imprezy pomyliły. Repertuar też”, „Co to, dożynki na Narodowym?”, komentowali na Instagramie gwiazdy zniesmaczeni internauci. Zgadzasz się z ich ostrą opinią?
Makijaż w stylu retro rządzi się swoimi prawami – brwi powinny być idealnie wyrysowane, kreski na powiekach wywinięte ku górze, usta w kolorze karminowej czerwieni, a policzki subtelnie podkreślone zgaszonym odcieniem różu. Chcesz pomalować się tak, jak robiły to kobiety 100 lat temu? W naszej galerii sprawdź jakie produkty sprawdzą się najlepiej!
Zobaczcie żurnale z dwudziestolecia międzywojennego!
Co było modne w niepodległej Polsce? Można przekonać się o tym oglądając zdjęcia z epoki i wertując... ilustrowane pisma o modzie. Dzięki nim przekonamy się, że w sposobie ubierania się Polek zaszła prawdziwa rewolucja. Pożegnaliśmy gorsety i krynoliny. Królował styl funkcjonalny i praktyczny, ale bardzo kobiecy. Spódnice i suknie znacznie się skróciły (niektóre z pań skróciły także włosy), a elegantki zaczęły wyraźnie podkreślać talię. Pojawiły się też niespotykane wcześniej damskie stroje sportowe. A jaka była moda ślubna? Zobaczcie sami! Zapraszamy na krótką wycieczkę po modzie dwudziestolecia międzywojennego!
Jak się ubierały kobiety w niepodległej Polsce?
Niezwykła wystawa strojów z kolekcji Adama Leja!
Jak się ubierały kobiety w niepodległej Polsce? Pierwsza wojna światowa położyła kres krynolinom, turniurom i gorsetom. Zmiany w życiu kobiet, ich nabierająca rozpędu emancypacja, coraz bogatszy wachlarz ról, z których mogły wybierać – swoje odzwierciedlenie znalazły także w modzie. Kobieta posiadająca prawa wyborcze, pracująca, podróżująca nie mogła i nie chciała już więcej zamiatać trenem chodnika. Zmieniła więc wizerunek i styl. Obraz kobiety dwudziestolecia międzywojennego – za pośrednictwem mody tamtego czasu – przybliży wystawa Muzeum w Gliwicach. Zobaczymy na niej damskie stroje z lat 20. i 30. XX wieku pochodzące ze zbiorów Adama Leja, historyka sztuki i pasjonata wzornictwa epoki art deco. Jego licząca około pięć tysięcy eksponatów kolekcja kostiumów haute couture jest jedną z największych w Polsce i na świecie. Kuratorką wystawy jest Joanna Puchalik, historyk Muzeum w Gliwicach. Eksponaty na wystawie nie zostaną tym razem ułożone chronologicznie, ale zgodnie z porami dnia. I tak w pierwszym pomieszczeniu obejrzeć będzie można stroje poranne i plażowe, których elementem łączącym będzie piżama – dzisiaj tylko strój nocny, a wtedy pełniący także inną rolę. W kolejnej sali zostaną umieszczone stroje dzienne przed- i popołudniowe. Ostanie pomieszczenie ukaże nam stroje wieczorowe i balowe: haftowane koralikami i cekinami sukienki z lat 20. oraz perfekcyjnie krojone, opływające ciało suknie z lat 30. Całość uzupełnią dodatki: torebki, puderniczki, kapelusze, rękawiczki i buty oraz fotografie hollywoodzkich gwiazd kina niemego. Wystawę będzie można oglądać od 9 listopada w Willi Caro przy ulicy Dolnych Wałów 8a w Gliwicach. Zapraszamy!
Co to był za urlop, czyli tak wyglądały wakacje w II RP!
Gdzie Polacy wypoczywali w dwudziestoleciu międzywojennym?
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Polacy zaczęli coraz chętniej szukać we własnym kraju ciekawych wakacyjnych destynacji. Rozwijała się więc turystyczna infrastruktura - powstawały uzdrowiska, hotele, budowano drogi, dzięki którym podróżowanie stawało się coraz prostsze. Zaczęły też tworzyć się organizacje turystyczne. W 1920 r. powstało chyba najbardziej znane biuro turystyczne Orbis, które szybko zdominowało rynek podróżniczy w kraju. Już nie tylko duże metropolie, takie jak Warszawa czy Kraków przyciągały licznymi atrakcjami. Polacy zakochali się w kajakarstwie, a stanice wodne powstały dosłownie przy każdym większym jeziorze. Kolejną dziedziną, którą pokochali Polacy było kloarstwo. Pod koniec lat 20. XX w. działało w Polsce ponad 130 klubów kolarskich! W roku 1926 PKP wprowadziło 66% zniżki dla turystów, a już w roku 1932 uruchomiono pociąg narciarski. To bardzo oryginalna forma turystyki - pociąg służył narciarzom jak hotel. Kursował między najważniejszymi kurortami nocą, można było się w nim przespać, wziąć prysznic i zjeść posiłek. W ciągu dnia skład czekał na podróżnych na stacji! Bardziej zamożni turyści mogli podróżować po Polsce samolotem. W najważniejszych miastach działały lotniska, a od 1921 roku działała firma Aerotarg. To właśnie ona w 1929 roku przekształciła się w dobrze nam znane PLL LOT. Gdzie najchętniej Polacy podróżowali w dwudziestoleciu międzywojennym? Jakie kurorty stały się najbardziej popularne? Sprawdziliśmy! View Ediplayer on the source website
Warszawa, jakiej już nie ma… Zobacz niezwykłą wystawę!
„Zapraszamy do nieśpiesznej wędrówki po warszawskich ulicach”
W 1934 roku odbyły się w Warszawie wyścigi motorówek. Na motorówce „Baby” na dystansie 50 km zwyciężyła warszawska artystka operetkowa Irena Popielska. Na dwóch popularnych plażach – Poniatówce i Plaży Kozłowskiego, były specjalne podesty, na których tańczono w kostiumach kąpielowych. Tak samo jak dzisiaj bardzo popularne było bieganie, a pokazy mody, a śmietanka towarzyska balowała w restauracjach i kawiarniach. Do legendy przeszedł generał Bogusław Wieniawa–Długoszowski, który pod wpływem alkoholu próbował wyjść z dancingu, znajdującego się w podziemiach kawiarni Adria. Generał miał stanąć przed schodami i powiedzieć: „Skończyła się zabawa, zaczęły się schody”. Wszystko to, oprócz generała stojącego przed schodami, udokumentowali fotoreporterzy. Dzięki nim możecie sami przekonać się, czy przedwojenna Warszawa rzeczywiście wyglądała jak Paryż Północy, czy może to określenie na wyrost… Odzyskana Z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości Dom Spotkań z Historią zorganizował wystawę poświęconą Warszawie międzywojennej. „Odzyskana. Fotoreportaż z Warszawy 1918-1939” to ponad sto zdjęć fotoreporterów, publikowanych na łamach „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. Kuratorki wystawy, Anna Brzezińska i Katarzyna Madoń–Mitzner pisały o niej: „Zapraszamy do nieśpiesznej wędrówki po warszawskich ulicach, placach, parkach, halach targowych, po bogatych i biednych dzielnicach. Do przyjrzenia się życiu toczącemu się w przestrzeni przedwojennej stolicy - ważnym wydarzeniom, uroczystościom i scenom z codzienności. Przedwojenna Warszawa jest często traktowana nie tylko nostalgicznie, ale wręcz jako miasto mityczne, które bezpowrotnie utraciliśmy. Te fotografie przełamują pewne stereotypy, pokazują różne odsłony miasta, także te trudne, niepiękne, zaskakujące, chwilami liryczne, a chwilami zabawne, pełne życia”.