Kochasz atmosferę świąt i zimę jak z bajki? Te polskie miasta kryją prawdziwe perełki
Zima w Polsce może zachwycać, wystarczą dobre łyżwy i chęć przeżycia przygody! Od tętniących życiem rynków po leśne krajobrazy... najpiękniejsze lodowiska w Polsce zachwycą każdego. Sprawdź, gdzie znajdziesz miejsca idealne na rodzinne wyjście, romantyczny wieczór z przyjaciółmi czy aktywny dzień na świeżym powietrzu. Uroda tych miejsc jest… instagramowa!
Lodowisko marzeń w sercu Krakowa Jednym z najbardziej widowiskowych lodowisk w Polsce bez wątpienia jest Ice Park w Parku Jordana w Krakowie. To wyjątkowe lodowisko plenerowe, które każdego roku przyciąga tłumy fanów jazdy na łyżwach. Obiekt skłąda się z trzech tafli lodowych o łącznej powierzchni około 3000 m², co czyni go jednym z największych tego typu w kraju. Dodatkową atrakcją jest łyżwiarski labirynt oraz specjalna, kręta ścieżka lodowa do jazdy rekreacyjnej, idealna dla rodzin i początkujących. Lodowisko cieszy się ogromną popularnością zarówno wśród mieszkańców Krakowa, jak i turystów odwiedzających miasto zimą. Jego lokalizacja w samym centrum, w malowniczym Parku Jordana, dodaje mu wyjątkowego uroku. W ciągu dnia można tu korzystać z uroków parku, a wieczorem zanurzyć się w świetlnej scenerii lodowej krainy. Całość jest efektownie oświetlona, co sprawia, że wieczorna jazda staje się magicznym doświadczeniem, przypominającym sceny z bożonarodzeniowych filmów. Warszawa zimą, czyli ślizgawka na Starym Mieście Stolica Polski również może pochwalić się wyjątkowym miejscem dla fanów jazdy na łyżwach. Lodowisko na Rynku Starego Miasta w Warszawie to jedna z najbardziej malowniczych ślizgawek w kraju. Umieszczone wśród historycznych kamienic lodowisko tworzy wyjątkową atmosferę, którą trudno znaleźć gdziekolwiek indziej. Otoczone barokową architekturą, iluminacjami i świątecznymi dekoracjami, zachwyca nie tylko miłośników sportu, ale i fotografów szukających zimowej magii. Obiekt ten przyciąga całe rodziny, pary i grupy przyjaciół. Lodowisko działa sezonowo, zazwyczaj od początku grudnia do końca lutego, i jest bezpłatne. Na miejscu można wypożyczyć łyżwy, dzięki czemu nie trzeba mieć własnego sprzętu, by cieszyć się zimową zabawą. Położenie ślizgawki sprawia, że po zabawie na lodzie można od razu pójść na spacer po starówce czy napić się gorącej czekolady w jednej z klimatycznych kawiarni. Wieczorem, przy blasku latarni i świątecznych światełek, miejsce to zamienia się w prawdziwą bajkę, idealną na romantyczną randkę lub świąteczną sesję zdjęciową na instagram. Lodowisko na Starym Rynku w Poznaniu Poznański Stary Rynek w sezonie zimowym zamienia się w jedno z najbardziej klimatycznych miejsc do jazdy na łyżwach w Wielkopolsce. Lodowisko znajduje się w centralnym punkcie miasta i przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów. Otoczone kolorowymi kamienicami i świąteczną iluminacją, tworzy wyjątkową atmosferę, zwłaszcza po zmroku. Na miejscu działa wypożyczalnia łyżew. Wstęp jest często bezpłatny lub dostępny za symboliczną cenę. Dodatkową zaletą lodowiska jest bliskość jarmarku bożonarodzeniowego i licznych kawiarni oraz restauracji. Jazdę na łyżwach można połączyć z przerwą na gorącą czekoladę lub zimową herbatę. Zimowa atrakcja dla całych rodzin w Katowicach Katowicki Rynek o tej porze roku również tętni życiem, a centralnym punktem jego zimowej odsłony jest miejskie lodowisko plenerowe. Tafla lodu rozciąga się tuż obok popularnych punktów gastronomicznych i kawiarnianych, co sprawia, że miejsce to idealnie nadaje się na rodzinne popołudnie lub romantyczny wieczór. Lodowisko działa codziennie, a godziny otwarcia są dostosowane zarówno do dzieci, jak i dorosłych. Na miejscu funkcjonuje wypożyczalnia łyżew oraz opcja korzystania z tzw. „pingwinków” dla początkujących. Lodowisko bywa dostępne bezpłatnie. Jest oświetlone i udekorowane, więc panuje tu niezapomniany klimat, który warto poczuć osobiście. Lodowisko z widokiem na Zatokę Gdańską Niecodzienną propozycją na zimowe łyżwy jest lodowisko w Sopocie. To jedna z nielicznych ślizgawek w Polsce z widokiem na morze! Znajduje się tuż przy sopockim molo, co sprawia, że jazda na łyżwach w tym miejscu to naprawdę niepowtarzalne doświadczenie. Tafla lodowa rozciąga się niemal przy samej plaży, a podczas jazdy można usłyszeć szum fal, coś, czego nie da się przeżyć nigdzie indziej. Morski klimat, bliskość plaży i świąteczna oprawa… czy może być bardziej magicznie? Lodowisko jest czynne sezonowo, zazwyczaj od początku grudnia aż do końca lutego. Wieczorami miejsce to zamienia się w świetlną bajkę, iluminacje wokół molo i światełka odbijające się od lodu robią spektakularne wrażenie. Na miejscu działa wypożyczalnia łyżew, a organizatorzy często przygotowują atrakcje dodatkowe, od pokazów łyżwiarskich po animacje dla dzieci. Idealne zarówno dla rodzin, jak i zakochanych par chcących przeżyć wyjątkowe chwile.
Małgorzata Rozenek-Majdan zachwyca luksusem na Malediwach – ale czy rajskie wakacje muszą kosztować fortunę?
Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan wybrali się w rajską podróż na Malediwy. Pokazali luksusowy kurort, w którym cena za noc przyprawia o zawrót głowy. Ile kosztują podobne wakacje i czy da się zapłacić mniej? Sprawdzamy!
Tuż przed świętami Bożego Narodzenia Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan wybrali się na urlop. Tym razem padło na Malediwy – archipelag wysp marzeń, który od lat przyciąga celebrytów, influencerów i zakochanych. Para zatrzymała się w spektakularnej willi na wodzie, gdzie za jedną noc trzeba zapłacić nawet 15 tysięcy złotych. ZOBACZ TAKŻE: Tęsknisz za zimą jak z filmu? Spędź urlop w tym urokliwym kurorcie w sercu Beskidów Luksus w rajskiej odsłonie – jak wypoczywa Małgorzata Rozenek? Wnętrze zachwyca: luksusowa sypialnia, basen zawieszony nad laguną, bar z egzotycznymi trunkami, personalizowane dodatki – wszystko to z widokiem na błękitny bezkres oceanu. Rozenek chętnie dzieli się szczegółami podróży w social mediach. Ile kosztują wakacje na Malediwach? I jak je zrobić taniej? Luksusowy wypoczynek w stylu "Majdanów" to koszt od 10 do nawet 20 tysięcy złotych za noc w willi na wodzie. Do tego dochodzą bilety lotnicze (średnio 3500–5000 zł w klasie ekonomicznej za osobę), transfery wodne lub hydroplanem, posiłki i aktywności. Ale Malediwy wcale nie muszą oznaczać ruiny dla portfela. Istnieje wiele lokalnych wysp z pensjonatami i hotelami butikowymi, gdzie nocleg znajdziemy już od 150–300 zł. Świetnym przykładem są wyspy Maafushi czy Dhiffushi, popularne wśród backpackerów i par szukających romantycznych, ale budżetowych wrażeń. Kiedy i jak szukać tanich lotów na Malediwy? Najlepszy czas na polowanie na tanie bilety to maj–czerwiec oraz wrzesień–grudzień – okresy poza szczytem sezonu. Temperatury są wciąż tropikalne, a ceny spadają o kilkadziesiąt procent. Promocje najczęściej pojawiają się u przewoźników z Bliskiego Wschodu (Qatar Airways, Emirates, Turkish Airlines), gdzie często można znaleźć loty do Male za ok. 2200–2800 zł w dwie strony. CZYTAJ TEŻ: Zamiast odśnieżać spaceruj w słońcu po tych 5 bajecznych miastach. Oto genialne pomysły na zimowy city break! Aby znaleźć najlepsze okazje, warto korzystać z aplikacji takich jak Skyscanner, Google Flights czy Fly4Free. Nieocenione są też grupy podróżnicze na Facebooku, gdzie użytkownicy dzielą się alertami o błędach cenowych i promocjach last minute. Malediwy – luksus jak u Rozenek czy raj w wersji ekonomicznej? Nie trzeba być gwiazdą, by spełnić swoje marzenie o Malediwach. Zdjęcia z willi Małgorzaty Rozenek zapierają dech w piersiach – i działają na wyobraźnię. Ale równie magiczny zachód słońca obejrzymy z hamaka na lokalnej wyspie, popijając kokosową wodę za ułamek tej ceny. Wyjazd na Malediwy może być zarówno symbolem luksusu, jak i sprytnie zaplanowanym, dostępniejszym doświadczeniem. A może właśnie dlatego ten kierunek od lat cieszy się niesłabnącą popularnością – każdy może znaleźć tam swój własny kawałek raju.
Tęsknisz za zimą jak z filmu? Spędź urlop w tym urokliwym kurorcie w sercu Beskidów
Gdzie w Polsce możesz liczyć na śnieżną scenerię niczym z filmu? Wybierz się do Szczyrku — zimowej stolicy Beskidów. Zachętą niech będą dobrze przygotowane stoki, klimatyczne knajpki i urok górskiej miejscowości. Zima w Polsce może być naprawdę magiczna.
Szczyrk to bez wątpienia jeden z najchętniej odwiedzanych kurortów zimowych w Polsce. Położony w samym sercu Beskidu Śląskiego, u stóp Skrzycznego i Klimczoka, każdego roku przyciąga tysiące miłośników nart z całego kraju, a nawet zza granicy. Miejscowość ta zyskała miano „zimowej stolicy Beskidów” nie bez powodu, znajduje się tu jeden z najlepiej rozwiniętych kompleksów narciarskich w Polsce, oferujący ponad 40 km zróżnicowanych tras zjazdowych. Narciarski raj w Beskidach Na uwagę zasługuje przede wszystkim Szczyrk Mountain Resort, który po modernizacji stał się jednym z najbardziej nowoczesnych ośrodków narciarskich w kraju. W jego skład wchodzi m.in. 10-osobowa gondola, szybkie krzesełka, system sztucznego naśnieżania oraz trasy oświetlone do jazdy wieczornej. Dodatkowo narciarze mogą korzystać ze stoków Centralnego Ośrodka Sportu (COS) Skrzyczne, gdzie znajduje się słynna trasa FIS, a także urokliwy kompleks Biały Krzyż — idealny dla rodzin i początkujących. Sezon narciarski w Szczyrku trwa dłużej niż w wielu innych ośrodkach, często aż do wiosny. Dzięki położeniu w kotlinie i korzystnemu mikroklimatowi, śnieg potrafi zalegać tu do końca marca. Dodatkowym atutem są wspaniałe widoki na górskie szczyty i doliny, które czynią każdy zjazd jeszcze bardziej wyjątkowym. Na narciarzy i snowboardzistów czeka tu też klimatyczne zaplecze: góralskie karczmy, punkty gastronomiczne przy stokach, a także liczne szkółki narciarskie i wypożyczalnie sprzętu. Zimą w Szczyrku nie ma nudy Zimowy urlop w Szczyrku to nie tylko narty i snowboard. To również możliwość, by poczuć magiczną atmosferę górskiego miasteczka, które zimą wygląda jak żywcem wyjęte z bożonarodzeniowego filmu. Szczyrk, otulony śnieżnym puchem, kusi nie tylko stokami, ale też spokojem, klimatem i licznymi atrakcjami, które zachwycają zarówno dorosłych, jak i dzieci. Spacerując po mieście, nie sposób nie zachwycić się widokiem drewnianych domów pokrytych śniegiem, aromatem gorącej czekolady unoszącym się w pobliżu kawiarni i światłami choinek odbijającymi się w oknach. Główna promenada biegnąca wzdłuż rzeki Żylicy to idealne miejsce na romantyczny spacer lub rodzinne przechadzki. Trasa ta jest częściowo oświetlona, co sprawia, że wieczorne spacery nabierają szczególnego uroku. Wśród obowiązkowych punktów zwiedzania znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Królowej Polski na Górce, będące ważnym miejscem pielgrzymkowym. Położone na wzniesieniu, zapewnia nie tylko duchowe wrażenia, ale i piękne widoki na panoramę miasta. Dla aktywnych doskonałym pomysłem jest wejście lub wyjazd koleją linową na Skrzyczne (1257 m n.p.m.), najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego. Zimą staje się on miejscem wartym uwagi nie tylko dla narciarzy, ale i piechurów, którzy mogą korzystać z oznakowanych zimowych szlaków turystycznych. Klimczok, drugi popularny szczyt w okolicy, zachwyca z kolei widokiem na pasmo Magurki i Bielsko-Białą. Kulig jak z bajki Miłośnicy tradycji kulinarnej nie mogą opuścić lokalnych karczm i restauracji. W Szczyrku znajduje się wiele miejsc, w których można spróbować kwaśnicy na żeberkach, placków po zbójnicku, oscypków z żurawiną czy góralskiego żurku. Restauracje takie jak „Markowa Destylarnia”, „Stara Karczma” czy „Góralska Tradycja” kuszą pysznym jedzeniem, przytulnym wystrojem i regionalną muzyką w tle. Na przyjezdnych czekają też kuligi z pochodniami, ogniska z pieczeniem kiełbasek oraz zimowe warsztaty rzemieślnicze. Dla dzieci dużą frajdą będą zjazdy na sankach czy zabawa na lodowisku miejskim, które w sezonie działa w centrum Szczyrku. Jeśli tęsknisz za prawdziwą zimą z białym puchem, świątecznymi zapachami i klimatem niczym z filmu, nie musisz wyjeżdżać za granicę. Szczyrk ma wszystko, co potrzebne do niezapomnianego urlopu: śnieg, góry, narciarskie emocje i magiczną atmosferę. To miejsce, gdzie zima wciąż jest prawdziwa i piękna, niż pamiętasz z dzieciństwa.
Zamiast odśnieżać spaceruj w słońcu po tych 5 bajecznych miastach. Oto genialne pomysły na zimowy city break!
Zima nie musi oznaczać mrozu i śniegu po kolana. W tych miastach zamiast zmarzniętego nosa czekają na ciebie kolory, słońce i klimat, który poczujesz już po kilku krokach! Oto 5 miejsc, w których city break zimą to czysta przyjemność — bez tłumów, z piękną pogodą i masą atrakcji.
Urlop i wypoczynek zwykle kojarzymy z latem — plażą, wakacjami i wysokimi temperaturami. Ale to właśnie zimą niektóre miasta pokazują swoje najpiękniejsze oblicze. Bez tłumów, z niższymi cenami i niepowtarzalnym klimatem, który poczujesz od pierwszych kroków po bruku. Zimowy city break w 2026 to świetny sposób, by naładować baterie i zobaczyć Europę w zupełnie innym świetle. Gdzie warto pojechać zimą 2026? Od słonecznych zakątków południa, gdzie temperatura nie spada poniżej 15°C, po rozświetlone świąteczne uliczki północy, które wyglądają jak z filmu — zimowe city tripy są coraz popularniejsze. W 2026 roku warto postawić na kierunki, które zachwycają nie tylko pogodą, ale też klimatem, kuchnią i atrakcjami. Ominiemy letni tłok, zaoszczędzimy na noclegach i spokojnie odkryjemy uroki miast, które latem bywają zatłoczone do granic możliwości. Zobacz nasze zestawienie 5 bajecznych miast, które zimą 2026 czarują jak nigdy! Gdzie pojechać zimą na city break: Sewilla, Hiszpania To jedno z najpiękniejszych hiszpańskich miast, pełne zabytkowych pałaców, w których kultura europejska styka się z tradycją arabską. Wśród najważniejszych atrakcji znajdziemy największą na świecie gotycką katedrę — La Catedral de Sevilla, w której mieści się grobowiec Krzysztofa Kolumba, Pałac Alkazar ze wspaniałymi ogrodami czy La Plaza de Toros, gdzie odbywa się korrida. Uwagę miłośników współczesnego designu zwróci uwagę Metropol Parasol — gigantyczna konstrukcja przypominająca grzyba, stworzona przez niemieckiego architekta, Jürgena Mayera. W sezonie zimowym możemy liczyć tam temperaturę sprzyjającą zwiedzaniu miasta (latem może ona sięgać aż 37st. Celsjusza!). Gdzie pojechać zimą na city break: Rovaniemi, Finlandia Jakie miejsce na świecie może bardziej kojarzyć się z zimą? Otulona białym puchem stolica Laponii uznana jest za miejsce zamieszkania Świętego Mikołaja. To niewielkie miasteczko z pewnością pozwoli nam przedłużyć magiczną atmosferę Gwiazdki! Mamy okazję zwiedzić tam pełną atrakcji Wioskę Świętego Mikołaja wraz ze słynną pocztą, gdzie przychodzą listy od dzieci z całego świata, a przede wszystkim spotkać samego Mikołaja! Poza tym to doskonała okazja, by przejechać się psim zaprzęgiem oraz skosztować lokalnych specjałów. Do tego przy odrobinie szczęścia nacieszymy się także spektakularnym widokiem zorzy polarnej! ZOBACZ TAKŻE: Sporty ekstremalne na granicy szaleństwa Gdzie pojechać zimą na city break: Wenecja, Włochy Przełom stycznia i lutego to okres karnawału. Czy można wymarzyć sobie lepsze miejsce do świętowania niż Wenecja? To tam obchodzony jest on najhuczniej. Miasto mieni się wtedy kolorami bogato zdobionych masek i spektakularnych kostiumów. To niepowtarzalna okazja, by zgłębić kulturę i tradycje Wenecji i podziwiać niecodzienne widowiska z udziałem artystów na wodzie wraz z główną atrakcją — paradą na kanale Grande. Gdzie pojechać zimą na city break: Kopenhaga, Dania Zimą stolica Danii urzeka czarującą atmosferą. Kolorowe kamienice położone wzdłuż kanałów dodatkowo mienią się świątecznymi lampkami. Obowiązkowym punktem w sezonie zimowym jest odwiedzenie ogrodów Tivoli, których baśniowe aleje rozświetlone są blaskiem świecących ozdób. Kopenhaga to także miasto Hansa Christiana Andersena. Przechadzając się po jej uliczkach, możemy powrócić do dzieciństwa i wyobrazić sobie siedzącą na roku ulicy Dziewczynkę z zapałkami. Jakie miasto wybierzecie na zimowy city break w 2026 roku?
W porze Adwentu to zabytkowe miasto, wpisane na listę UNESCO, zamienia się w klejnot. Tylko tutaj zobaczycie niezwykły lodowy cud!
W okresie Adwentu Graz zamienia się w zaczarowane miasto pełne świateł, zapachów i świątecznej magii. Lodowa szopka, Park Świateł Lumagica, rozświetlony Ratusz i urokliwe jarmarki przyciągają turystów z całego świata. Zobacz, dlaczego to wpisane na listę UNESCO miasto staje się styryjskim klejnotem Bożego Narodzenia.
Bożonarodzeniowe jarmarki mają tutaj długą tradycję i niepowtarzalny klimat. Miasto zamienia się w roziskrzoną, aromatyczną krainę. Tysiące świateł rozświetlają zabytkowe uliczki i historyczny Ratusz. Jedyny w swoim rodzaju, niezwykły spektakl pod gwiazdami rusza po zmierzchu. Jeśli lubicie takie klimaty, będzie to podróż do serca styryjskiej magii, do Grazu. Adwentowy spacer po Graz Graz urzeka przepychem zabytkowych kamienic i ponadczasowym pięknem. Miasto przedzielone rzeką Mur z pływającą po niej futurystyczną platformą Murinsel, która kształtem przypomina statek lub muszlę, zachwyca kameralnym urokiem. Zwłaszcza teraz, kiedy wszędzie rozstawiono bożonarodzeniowe jarmarki. Ruszamy na Hauptplatz, Główny Plac, który w Adwencie staje się centrum świątecznej magii. Co wieczór neobarokowa fasada historycznego Ratusza zamienia się w gigantyczny, animowany Kalendarz Adwentowy, będący niezwykłym spektaklem świateł. Nastrojowa projekcja odsłania kolejne okna kalendarza. Często są to baśniowe sceny, idealnie komponujące się z bożonarodzeniowym jarmarkiem, którego centralnym punktem jest potężna, pięknie udekorowana choinka. Graz szczyci się koncepcją „Adwentu krótkich spacerów”, co oznacza, że liczne, klimatyczne jarmarki są dogodnie usytuowane blisko siebie. Najstarszy, tradycyjny jarmark Altgrazer Christkindlmarkt działa przy Kościele Franciszkanów. Panuje tu autentyczny styryjski klimat, kuszący regionalnymi przysmakami. Mówi się, że grzaniec (Glühwein) przy Klasztorze Franciszkanów ma najdłuższą tradycję. Ale według niektórych prawdziwy smak Styrii znaleźć można w ponczu jabłkowym z Amaretto na małym jarmarku na Färberplatz. Poncz bywa niekiedy też serwowany przez lokalne restauracje. Ale każdy tutejszy jarmark ma swój „flagowy” poncz lub grzaniec. Po degustacji kilku kubków z pewnością da się ustalić, który jest najlepszy. Gorące kasztany na Wzgórzu Zamkowym Koniecznie trzeba też odwiedzić Schlossberg, wzgórze zamkowe. To must see każdej wizyty w Grazu. Choć po dawnym zamku, zniszczonym przez Napoleona, pozostały głównie ruiny, to wznosząca się nad miastem 100-metrowa skała, będąca jego sercem, oferuje zapierający dech w piersiach widok na odświętną stolicę Styrii. Na szczyt można wjechać nowoczesną kolejką linowo-terenową z bardzo stromym podjazdem lub superszybką windą w szybie wydrążonym w skale. Dla aktywnych alternatywą będą „Rosyjskie Schody” ze wspaniałymi tarasami widokowymi. Do głównych atrakcji należą słynna Wieża Zegarowa, symbol Grazu oraz Wieża Dzwonów, a także fragmenty dawnych fortyfikacji. Na wzgórzu znajdziemy też kameralny bożonarodzeniowy jarmark „Aufsteirern Weihnachtsmarkt", słynący z regionalnych produktów i tradycyjnej atmosfery. Oprócz grzańca można dostać tu klasyczne przysmaki, jak gorące kasztany (Maroni), prażone migdały czy słodkie, kominiarskie ciasto (Baumstriezel). Baśniowy Las Świateł: Lumagica Aby jednak przenieść się do świata czystej magii, trzeba odwiedzić Park Świateł Lumagicę. Choć znajduje się on poza ścisłym centrum, to stał się wielką atrakcją dla całych rodzin i dla każdego niezależnie od wieku. Ten widowiskowy, świetlny park tematyczny, wykorzystujący naturalne piękno otoczenia, zamienia Graz w magiczną krainę. Trasa, licząca około 1,5 kilometra, na całej długości ma setki rozsianych instalacji świetlnych, tworzących prawdziwy spektakl wizualny. To baśniowe, ogromne figury zwierząt i fantastycznych stworzeń, elementy flory i fauny, geometryczne wzory i świetlne tunele, w które można wchodzić i zmieniać przez dotyk lub ruch kolory świateł. Podczas tego romantycznego spaceru poczujecie się jak w baśniowym lesie, a dla dzieci będzie to niezapomniane przeżycie. Eiskrippe, największa Lodowa Szopka Wśród mnóstwa atrakcji prawdziwym sercem adwentowego Grazu jest Eiskrippe. To słynna Lodowa Szopka, tworzona co roku na renesansowym dziedzińcu Landhaushof przez fińskiego artystę Kimmo Frostiego. To unikatowe dzieło sztuki lodowej, 35 ton przezroczystego blasku, bo tyle lodu zużywa się do stworzenia naturalnej wielkości figury Świętej Rodziny, zwierząt i aniołów. Najpiękniejsza jest wieczorem, gdy jej lodowe figury mienią się w chłodnym, niebieskim i białym świetle, tworząc eteryczny, niemal mistyczny klimat. To obowiązkowy punkt na trasie każdego świątecznego turysty w tym mieście. Pamiętajcie o zrobieniu sobie selfie, bo ta efemeryczna sztuka szybko znika wraz z ociepleniem. Świąteczny tramwaj i Biuro Kolęd W Grazu można przeżyć Adwent na wiele sposobów, a jednym z nich jest jazda udekorowanym tramwajem (Advent-Bim) za dobrowolną opłatą. Z Głównego Rynku zaś wyrusza Adwentowy Pociąg (Adventzug), obwożący chętnych po najważniejszych punktach miasta. Jednym z najbardziej uroczych i unikatowych miejsc w Grazu jest Biuro Kolęd, które zbiera, archiwizuje i udostępnia tradycyjne kolędy i pieśni bożonarodzeniowe. Warto tam zajrzeć, by wczuć się w rolę dawnych kolędników. Z Opery na Zamek Eggenberg Po dniu pełnym świątecznego zgiełku i lodowej magii udajmy się do pięknej Opery Graz, będącej jedną z wiodących scen operowych i teatralnych w Austrii, znanej z bogatego repertuaru. W okresie Adwentu w programie często pojawiają się klasyczne dzieła, gale świąteczne lub koncerty z muzyką filmową i popularną. Wnętrza opery, udekorowane świątecznymi akcentami, dadzą chwilę wytchnienia po wizytach na gwarnych jarmarkach. W tym roku będzie można zobaczyć m.in. spektakl „Królewna Śnieżka i 77 krasnoludków”. Wspaniały dopełnieniem świątecznej wizyty w tym mieście będzie wizyta w Zamku Eggenberg, najpiękniejszym barokowym kompleksie pałacowym Styrii. Cała konstrukcja jest przepełniona symboliką numerologiczną i odwołaniem do astronomii oraz kalendarza, co czyni go „architektonicznym wszechświatem”. Zamek ma 365 okien, tyle ile dni w roku, 24 sale, tyle ile doba ma godzin i cztery wieże narożne, jak cztery pory roku. W 2010 r. pałac został umieszczony na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO jako rozszerzenie wpisanego na nią już wcześniej Starego Miasta Grazu. Odświętną atmosferę czuć w całym mieście. Kuszą stoiska z ręcznie robioną biżuterią, z ozdobami choinkowymi i ceramiką. Nie brak drewnianych rzeźb, figurek i pierniczków „Lebkuchen" w kształcie serc, dzięki którym Adwent jest magiczny i słodki.
Jeśli ferie w Polsce, to tylko tam. Dzięki alpejskiemu mikroklimatowi śnieg utrzymuje się do wiosny
W ferie musisz szukać śniegu zagranicą. Zieleniec, kurort z alpejskim mikroklimatem, zapewni ci zimowy urlop pełen atrakcji. Ośnieżone stoki, tętniące życiem karczmy i krajobrazy jak z pocztówki, to wszystko czeka cię w tej wyjątkowej części Dolnego Śląska.
Zieleniec, miejsce, w którym śnieg to pewniak Jeśli marzysz o zimie z prawdziwego zdarzenia, Zieleniec cię nie zawiedzie. Położony w sercu Ziemi Kłodzkiej malowniczy górski kurort od lat przyciąga zarówno zapalonych narciarzy, jak i osoby szukające spokojnego wypoczynku w zimowej scenerii. To właśnie tutaj można liczyć na prawdziwie śnieżne ferie, bez konieczności śledzenia prognoz i nerwowego szukania białego puchu. Zieleniec wyróżnia się unikalnym mikroklimatem, który często porównywany jest do warunków panujących w Alpach. Dzięki swojemu położeniu – na wysokości ok. 950 m n.p.m., między Górami Orlickimi a Bystrzyckimi – kurort ma wyjątkowe warunki atmosferyczne. To jedno z nielicznych miejsc w Polsce, gdzie śnieg utrzymuje się naturalnie przez niemal pięć miesięcy w roku – od listopada do końca kwietnia. Co więcej, intensywne opady i stabilne temperatury pozwalają na szybkie przygotowanie tras już na początku sezonu. Nie bez znaczenia są również walory zdrowotne. W Zieleńcu panuje charakterystyczne, obniżone ciśnienie atmosferyczne, które – według ekspertów – działa korzystnie na układ krążenia i ogólne samopoczucie. Powietrze jest tu wyjątkowo czyste, a duża wilgotność i niskie temperatury sprzyjają regeneracji organizmu, co szczególnie docenią osoby szukające nie tylko wrażeń sportowych, ale i relaksu. Zieleniec Sport Arena, czyli 23 km zimowej frajdy Serce zimowego Zieleńca bije na stokach kompleksu Zieleniec Sport Arena, jednego z największych i najlepiej wyposażonych ośrodków narciarskich w Polsce. To właśnie tutaj, na ponad 23 kilometrach tras zjazdowych, miłośnicy nart i snowboardu mogą oddać się swojej pasji bez względu na poziom zaawansowania. Trasy są zróżnicowane, od łagodnych, szerokich „niebieskich” idealnych dla początkujących i dzieci, po bardziej wymagające „czerwone” i „czarne” stoki, które zadowolą bardziej doświadczonych narciarzy. W całym kompleksie funkcjonuje 31 wyciągów i nowoczesnych kolei linowych, co pozwala uniknąć długiego oczekiwania w kolejkach i maksymalnie wykorzystać dzień na stoku. Dodatkowym atutem są systemy sztucznego naśnieżania oraz oświetlenia, dzięki którym można szusować od wczesnego rana aż do późnych godzin wieczornych. Après-ski w polskim wydaniu Zieleniec przyciąga nie tylko jakością stoków, ale też atmosferą po zejściu z nart. Po dniu spędzonym na śniegu warto dać sobie chwilę wytchnienia i skorzystać z bogatej oferty après-ski, czyli tego, co czeka na gości poza trasami zjazdowymi. W Zieleńcu nie brakuje przytulnych karczm i restauracji, w których można rozgrzać się zimową herbatą, wypić aromatyczną gorącą czekoladę lub posmakować regionalnych potraw, od kwaśnicy, przez pierogi, po domowe ciasta. Wieczory spędzone w klimatycznych schroniskach, przy kominku i z widokiem na rozświetlone stoki, mają w sobie coś magicznego. Na tych, którzy po nartach mają ochotę na więcej zimowych atrakcji, organizowane są kuligi z pochodniami, jazda na sankach czy piesze wędrówki z rakietami śnieżnymi. Z kolei osoby szukające relaksu i wyciszenia mogą skorzystać ze stref wellness dostępnych w wielu hotelach – saun, jacuzzi, masaży czy gorących balii z widokiem na góry. Miłośnicy spacerów powinni odwiedzić pobliskie Duszniki-Zdrój, gdzie oprócz urokliwego Parku Zdrojowego można spróbować z leczniczych wód mineralnych lub po prostu odpocząć w jednej z eleganckich kawiarni. Wieczorem Zieleniec ukazuje swoje najbardziej nastrojowe oblicze: cichy, ośnieżony, z niebem pełnym gwiazd i światłami pensjonatów. Duszniki-Zdrój – uzdrowiskowy klimat w sąsiedztwie stoków Planując ferie w Zieleńcu, warto zarezerwować choć jeden dzień na wizytę w pobliskich Dusznikach-Zdroju, uzdrowisku oddalonym zaledwie kilka kilometrów od stacji narciarskiej. To miejsce o ponad 200-letniej tradycji leczniczej, które zachwyca nie tylko architekturą i klimatem, ale też bogatą ofertą dla turystów. Spacer po zabytkowym Parku Zdrojowym, otoczonym stuletnimi drzewami i eleganckimi pensjonatami, to doskonały sposób na relaks po nartach. W jego sercu znajduje się urokliwa Pijalnia Wód Mineralnych, gdzie można skosztować lokalnych źródeł o prozdrowotnych właściwościach. Miłośnicy kultury mogą odwiedzić Dworek Chopina, w którym młody Fryderyk występował podczas pobytu w uzdrowisku. Obecnie odbywają się tam koncerty i wydarzenia artystyczne.
Magiczna Warszawa zimą 2025: gdzie poczuć świąteczny klimat i co warto zobaczyć!
Zimą 2025 Warszawa zmienia się w bajkowe miasto — świąteczne jarmarki, migoczące iluminacje, lodowiska i magiczne ogrody światła zapraszają do odkrywania stolicy na nowo. Oto przewodnik po najpiękniejszych miejscach, w których poczujesz klimat zbliżających się Świąt.
Stolica Polski w zimowej odsłonie to miejsce pełne czaru, gdzie tradycja łączy się z nowoczesnością. W 2025 roku miasto przygotowało imponującą gamę atrakcji dla mieszkańców i turystów — od spektakularnych jarmarków, przez iluminowane alejki, aż po świąteczne ogrody światła i lodowiska w historycznych lokalizacjach. Niezależnie od tego, czy szukasz romantycznej atmosfery na wieczorny spacer, rodzinnych atrakcji na weekend, czy magicznego miejsca na zimowe zdjęcia — Warszawa zimą 2025 ma wszystko, czego potrzebujesz. Sprawdź, gdzie warto się wybrać, by poczuć magię Świąt. Jarmark pod niebem – Warsaw Christmas Market 2025 na Placu Defilad Od 28 listopada 2025 do 1 stycznia 2026 serce Warszawy – Plac Defilad – zamienia się w ogromny jarmark bożonarodzeniowy. Na gości czeka aż 160 świątecznych domków oferujących rękodzieło, regionalne przysmaki, gorące napoje i unikalne prezenty. Wśród atrakcji wyróżnia się największa w Polsce diabelska karuzela oraz kino plenerowe z bożonarodzeniowym repertuarem. To nie tylko miejsce na zakupy — to zimowe miasteczko tętni życiem i świąteczną radością. Idealne na rodzinny spacer, randkę czy spotkanie ze znajomymi w ciepłym świetle dekoracji. Warszawa w blasku świateł – świąteczne iluminacje w centrum miasta Warszawskie iluminacje to nieodłączny element zimowego klimatu stolicy. Tradycyjnie najwięcej dekoracji pojawia się na Trakcie Królewskim — od Krakowskiego Przedmieścia, przez Nowy Świat, aż po Stare Miasto i Plac Zamkowy. Tysiące lampek i dekoracji tworzą niezapomnianą atmosferę, którą co roku podziwiają tysiące spacerowiczów. Choinki, łuki świetlne, anioły i girlandy zamieniają ulice w magiczne alejki, idealne na świąteczne spacery i zdjęcia. To właśnie tu wielu warszawiaków czuje, że Święta są już naprawdę blisko. Święta na wysokości – Christmas Market na 49. piętrze Varso Tower Dla miłośników nietuzinkowych doświadczeń przygotowano atrakcję na wysokości 230 metrów nad ziemią. Na 49. piętrze wieżowca Varso Tower — najwyższego budynku w Unii Europejskiej — działa Highline Christmas Market, czyli jarmark w chmurach. Od 1 grudnia 2025 do 31 stycznia 2026 można tu delektować się ciepłymi napojami i deserami wśród zieleni i dekoracji, podziwiając jednocześnie panoramiczny widok na rozświetloną zimową Warszawę. To doskonała propozycja dla zakochanych, influencerów i każdego, kto szuka niezapomnianego świątecznego klimatu w nietypowym miejscu. Magiczne ogrody światła – Wilanów i Ogród Botaniczny UW Jednym z najbardziej zachwycających wydarzeń sezonu są iluminowane ogrody światła. W ogrodach Pałacu w Wilanowie od 18 października 2025 do 28 lutego 2026 można podziwiać Royal Garden of Light — multimedialną ekspozycję z muzyką, świetlnymi tunelami i bajkowymi instalacjami. Równolegle trwa też Magical Botanical – wyjątkowa wystawa świetlna w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Instalacje inspirowane żywiołami przyciągają nie tylko dzieci, ale i dorosłych, zachęcając do magicznych spacerów wśród drzew, świateł i dźwięków aż do 15 lutego 2026. Zimowa klasyka – Stare Miasto i lodowisko na Rynku Nie byłoby zimowej Warszawy bez klimatycznego spaceru po Starym Mieście. Barwne kamienice, świąteczne dekoracje i nastrojowe światła sprawiają, że to jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w mieście. W centrum Rynku funkcjonuje lodowisko, które od lat przyciąga mieszkańców i turystów. Otoczone kawiarniami, kramami z grzanym winem i świąteczną muzyką, tworzy atmosferę jak z kartki świątecznej.
Ten górski kurort jest nazywany "polskim Aspen". Klimatyczna miejscowość zapewnia atrakcje nie tylko narciarzom
Położone u stóp Śnieżki miasteczko Karpacz niektórzy nazywają „polskim Aspen”. Czy to określenie ma odbicie w rzeczywistości, czy jest nadane temu kurortowi górskiemu na wyrost? Warto przekonać się osobiście. Dzięki górskim panoramom, stylowej zabudowie w klimacie chalet, świetnej infrastrukturze oraz niezliczonych propozycjach atrakcji Karpacz potrafi oczarować każdego.
Dlaczego Karpacz bywa nazywany „polskim Aspen” Gdy tylko pojawiają się pierwsze płatki śniegu, a karkonoskie szczyty otula lekka mgła, Karpacz zaczyna przypominać kadry z amerykańskich filmów o narciarskich kurortach klasy premium. I właśnie dlatego coraz częściej mówi się o nim jako o „polskim Aspen”. Położenie Karpacza, u stóp majestatycznej Śnieżki, w połączeniu z rozwiniętą infrastrukturą turystyczną i rosnącą popularnością wśród podróżników sprawia, że coraz częściej porównywany jest do światowej sławy kurortu. Karpacz to miejsce całoroczne: zimą zachwyca stokami i śnieżnymi szlakami, latem zaś trasami trekkingowymi, rowerowymi i klimatycznymi pensjonatami idealnymi na weekendowy reset. Architektura tego miejsca również robi swoje, drewniane domy z rzeźbionymi balkonami, pensjonaty w przedwojennym stylu oraz luksusowe nowoczesne hotele w górskim klimacie tworzą unikalną atmosferę. Architektura Karpacza odgrywa kluczową rolę w budowaniu jego wyjątkowosci, to właśnie wizualna oprawa miasta sprawia, że zyskuje ono porównania do sławnych kurortów. Szczególne wrażenie robią zabudowania inspirowane stylem chalet – architektoniczną tradycją alpejską, pochodzącą ze Szwajcarii i Francji. Styl chalet charakteryzuje się masywną drewnianą zabudową, szerokimi, wystającymi okapami dachów, spadzistymi połaciami oraz bogato zdobionymi, kutymi balkonami. Te budynki nie tylko pięknie komponują się z górskim krajobrazem, ale także wprowadzają poczucie ciepła i przytulności. W Karpaczu można je spotkać zarówno w zabytkowych pensjonatach z historią, jak i w nowoczesnych hotelach, które reinterpretują klasyczne formy, łącząc je z luksusem XXI wieku. Ten architektoniczny miks sprawia, że Karpacz wyróżnia się wśród innych polskich kurortów. Górska elegancja przeplata się tu z przytulnością, a lokalny styl życia z duchem podróżniczego luksusu. Zimowe atrakcje, więcej niż same narty Choć Karpacz od lat przyciąga miłośników nart dobrze przygotowanymi stokami, jego zimowe możliwości wykraczają daleko poza narciarskie trasy. To miejsce sprawia, że nawet osoby, które nigdy nie miały nart na nogach, zakochują się w zimie na nowo. Można oddać się beztroskiej zabawie na sankach, wypróbować snowtubing, czyli zjazdy na dmuchanych oponach, które uwielbiają dzieci, albo po prostu spędzić dzień na specjalnie przygotowanych trasach do ślizgów i spacerów. Zimowa infrastruktura w Karpaczu została stworzona z myślą o całych rodzinach, bez względu na poziom sportowych umiejętności. Dla tych, którzy kochają adrenalinę, dostępne są trasy do skijoeringu, dla poszukiwaczy ciszy i naturalnych widoków, nic nie przebije spokojnego spaceru wzdłuż zaśnieżonych karkonoskich szlaków. Śnieżne czapy na gałęziach, skrzypiący pod butami puch i rozgrzewający termos z herbatą w dłoni… zimowy slow travel w najlepszym wydaniu. Wieczorami Karpacz zamienia się w miejsce pełne górskiego uroku. Po dniu pełnym aktywności można zanurzyć się w atmosferze stylowego relaksu, wypić grzane wino w kameralnej knajpce, spędzić chwilę przy kominku z książką w ręku lub zrelaksować się w hotelowym SPA z widokiem na ośnieżone zbocza. Ta zimowa aura łączy to, co najpiękniejsze: energię aktywności i wyciszenie luksusu. Karpacz nie jest więc typowym miejscem „na narty”, to kurort, który zimą potrafi rozkochać w sobie nawet największych sceptyków chłodu. Kiedy Karpacz tętni życiem Sezon zimowy 2025/26 w Karpaczu zapowiada się nie tylko jako czas śnieżnych szaleństw, ale także prawdziwej celebracji zimowej atmosfery, pełnej muzyki, kultury, smaków i lokalnego stylu. Zima w stylu „polskiego Aspen” to także wieczorne apres‑ski w eleganckim wydaniu. W sezonie zimowym 2025/26 Karpacz będzie tętnił życiem nie tylko na stokach, ale także w przestrzeni kulturalnej. Wieczorami wiele hoteli i klimatycznych restauracji zamienia się w kameralne sceny koncertowe, rozbrzmiewa tu nastrojowy jazz, klasyka w wykonaniu lokalnych muzyków oraz świąteczne aranżacje, które wprowadzają w magiczny nastrój. Odbywają się tu także pokazy filmowe oraz prelekcje podróżnicze. Na uwagę zasługują również liczne wernisaże, od wystaw fotografii górskiej po sztukę inspirowaną karkonoską przyrodą, często prezentowaną w Galerii Sudeckiej czy gościnnych przestrzeniach pensjonatów. A zimowe wieczory dopełniają jarmarki świąteczne i kiermasze, z pachnącym grzanym winem, rękodziełem, lokalnymi wypiekami i wyrobami prosto od karkonoskich rzemieślników. 16 stycznia 2026 w Karpaczu odbędzie się Gala Wiedeńska Johann Strauss, czyli występ Orkiestry Kameralnej i solistów w Hotelu Gołębiewski w Karpaczu. Usłyszeć można największe przeboje operetkowe Johanna Straussa i klasykę muzyki wiedeńskiej w eleganckiej, świąteczno-zimowej oprawie. Doskonała propozycja dla miłośników klasyki i elegancji, szczególnie na romantyczny wieczór w górach.
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
Zapomnijcie o Florydzie i Bahamach. Te słynne termy rozgrzeją was do białości. Niektóre z nich to prawdziwe dzieła sztuki!
Najsłynniejsze termy Europy Środkowej znajdują się 500 kilometrów od Polski. To Kraina Wulkanów (Vulkanland). Znajdziecie ją w austriackiej Styrii, na południowy wschód od Grazu, w pobliżu granicy ze Słowenią i Węgrami.
Chociaż wulkany wygasły, podziemne warstwy ziemi są tu nadal bardzo aktywne geotermalnie. Z głębokości nawet 3000 metrów wciąż wydobywa się gorąca, bogata w minerały woda termalna, która zasila liczne uzdrowiska. Jest w nich wszystko, aby poprawić kondycję. Już starożytni Grecy i Rzymianie twierdzili, że gorące łaźnie oczyszczają ciało i duszę. Przesiadywali w basenach z gorącą wodą, w ciepłych tepidariach i parniach z buchającą parą. A potem brali lodowate prysznice. Rogner Bad Blumau jak dzieło sztuki Ze wszystkich term w Styrii najgłębsze i najcieplejsze są w Rogner Bad Blumau, gdzie temperatura wody osiąga 110 st.C. Niektórzy przyjeżdżają tu tylko po to, aby zobaczyć niezwykłe budowle austriackiego malarza i projektanta Friedensreicha Hundertwassera. Fasady domów niczym u Gaudiego gną się, zadziwiają bajeczną kolorystyką. Każde z ponad dwóch tysięcy okien jest inne. Niektóre apartamenty znajdują się pod ziemią, a na ich dachach, po których można chodzić, wyrastają krzewy i drzewa. Artysta był gorącym zwolennikiem życia w zgodzie z przyrodą. Uważał, że człowiek powinien jej zwrócić wszystko, co zabrał. Termy Hundertwassera w Blumau, położone na 40 hektarach, to największe na świecie mieszkalne dzieło sztuki. Słyną z alternatywnych sposobów leczenia ciała i duszy. W części zwanej Wieżą Zdrowia można lepiej poznać siebie, czemu służą sauny, masaże, akupunktura, wodna medytacja i joga. Najbardziej intrygująca wydaje się terapia dźwiękiem. To niezwykły spektakl. Rozkładamy się wygodnie pod ogromną piramidą, zbudowaną z przeróżnych dzwonków, chińskich gongów, tybetańskich misek, uderzanych delikatnie przez terapeutę. W uszach wiruje muzyka świata. Powoli organizm dostraja się do odpowiednich tonów, uzyskując wewnętrzną harmonię. Wieża Piękności W Blumau jest też Wieża Piękności, odwiedzana zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Można skorzystać w niej z głębokiego oczyszczania skóry, mini-liftingu, okładów z błota. I można opóźnić, jak mówią fachowcy, procesy starzenia. Ale potrzebna jest świadoma zmiana stylu życia, ćwiczenia fizyczne, zdrowa dieta. To ciężka praca, ale ruszamy. Kilometry ścieżek, które boso przemierzamy mogą okazać się wspaniałą kuracją dla bolących stawów i kręgosłupów. Biegi zaś w płytkiej wodzie pozwolą uwolnić się od cellulitu i wzmocnić mięśnie. Właściwie, jak można przeczytać w ulotkach zachęcających do tych prozdrowotnych ćwiczeń, treningi czynią cuda. A źródlane wody leczą niemal wszystko: reumatyzm, astmę, alergie, schorzenia kobiece. Hundertwasser – kolorowe wizje Sercem kompleksu jest woda termalna, odkryta przypadkowo podczas poszukiwań ropy. Hundertwasser włączył to naturalne bogactwo w swoją wizję, tworząc baseny i jeziora o nieregularnych kształtach. Budynki, z ich mozaikami, kolumnami o fantazyjnych "czapkach" i okrągłymi oknami, wyglądają, jakby tańczyły wokół źródeł geotermalnych. To, co uderza najbardziej, to "domy-pagórki" (Hügelhäuser), które wtapiają się w otaczający krajobraz. Ich dachy są tak zaprojektowane, by można było po nich spacerować. A pod stopami tętni życie hotelu i SPA. Hundertwasser często mawiał, że kolumna musi być kolorowa, błyszcząca w deszczu i podczas pełni księżyca, ponieważ "przy kolumnie człowiek czuje się jak pod drzewem". W Bad Blumau każda z kilkudziesięciu kolumn jest inna – pokryta ceramiką, szkłem lub kamieniami. Plotka głosi, że sam artysta, który nie wziął wynagrodzenia za projekt (stwierdził, że wystarczy mu, iż nie powstanie tam nic brzydkiego), osobiście nadzorował malowanie i zdobienie kilku z nich, traktując je jak gigantyczne płótna. Efekt? Żadna kolumna się nie powtarza. Melodia dla …stóp Wewnątrz kompleksu panuje ta sama radosna, organiczna anarchia. Podłogi nie są płaskie – są celowo pofalowane, by symulować spacer po naturalnym terenie, łagodnie masując stopy. Zgodnie z ideą Hundertwassera, w pofalowanej podłodze "ukrywa się melodia" dla stóp. Podobno jeden z pierwszych gości term, przyzwyczajony do austriackiej precyzji, był lekko zaniepokojony "nierównością" podłogi w swoim pokoju. Wezwał obsługę, pytając, czy budynek... nie osiada. Pracownik z uśmiechem odpowiedział: "Panie, tu nic nie osiada, tu wszystko płynie. To jest podłoga Hundertwassera, ona pana masuje." Od tej pory obsługa często używa tego terminu, tłumacząc nowym gościom, że faliste podłogi to element terapii antystresowej. Raz lub dwa razy w tygodniu goście mogą też obejrzeć spektakularny pokaz z udziałem światła i pary wodnej, symulujący prawdziwy wybuch wulkanu. Termy NOVA Köflach i święta woda Bliżej Grazu, około pół godziny jazdy samochodem, znajdziemy Termy NOVA Köflach, nowoczesny kompleks basenów i strefy wellness. Miejsce czerpie swoją moc z długiej historii regionu i lokalnych sekretów. A największym z nich jest "Święta Woda dla Ciała i Duszy", płynąca prosto z… kranów. Woda bije ze źródła św. Barbary, ujęcia położonego niedaleko słynnego zamku Piber (gdzie hodowane są ogiery lipicańskie) i jest pompowana bezpośrednio do term. Ta naturalna woda termalna, bogata w minerały, podobno ma pozytywny wpływ na ciało, umysł i duszę. Niektórzy więc żartują, że za sprawą jej magicznego składu goście opuszczają termy w znacznie lepszym nastroju. Köflach i podziemne skarby Okoliczne tereny mają długą historię związaną z górnictwem węgla brunatnego. Ich budowa w tym regionie była nie tylko otwarciem się na turystykę i wellness, ale też pewnym symbolicznym przeobrażeniem. Przez wieki Köflach czerpał z ciężkiej pracy górniczej, a dziś czerpie z podziemnych skarbów, służących relaksowi i zdrowiu. To fascynujący przeskok: od dymiących kopalń do parujących, relaksujących basenów. Czeka tu na was oaza spokoju, pozwalająca wspaniale odpocząć. Wszędzie dla gości rozstawiono wygodne leżanki. Warto spróbować podwodnych masaży, pobudzających krążenie i przemianę materii, a potem posiedzieć w saunach. Do wyboru są tureckie, rzymskie, fińskie, okrutnie gorące, w których wstydliwe zasłanianie ciała wyraźnie jest nie na miejscu. A nawet szkodzi zdrowiu, jak mówią niektórzy. Po saunach trzeba trochę odpocząć, a potem można przejść do dobrze zaopatrzonych bufetów. Termy i słynne lipicany Będąc w Köflach trudno odmówić sobie przyjemności zobaczenia słynnej Stadniny Ogierów Lipicańskich w Piber. Znajduje się około dwóch kilometrów od term. Często bywa, że goście term łączą relaks w wodzie z wizytą w stadninie, by podziwiać białe, tańczące konie. Piber to „fabryka” jeździeckich gwiazd i wyłączny dostawca białych ogierów do legendarnej Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu. Uderza tu jeden widok: wszystkie źrebięta lipicańskie są... ciemne! Czasem czarne, czasem kare lub gniade! Jest to, jak mówią ich opiekunowie, genetyczny fenomen i symbol nadziei. Dopiero z każdą kolejną zmianą sierści, najczęściej między 6. a 10. rokiem życia, osiągają swój ikoniczny, śnieżnobiały kolor. Można zatem powiedzieć, że cała arystokracja wiedeńskiej szkoły jazdy zaczyna życie jako „brzydkie kaczątka”! Tradycja zaś głosi, że kary lipican w stadninie przynosi szczęście, dlatego czasem celowo pozostawia się jednego w rzędzie wspaniałych białych ogierów. Wprawdzie konie w Piber nie kąpią się w basenach termalnych, ale czerpią z tej samej „świętej wody”. I może dzięki niej z każdym rokiem pięknieją…
Tylko nieliczni widzieli to na własne oczy — co ukryto w nowym Wielkim Muzeum Egipskim?
Od 1 listopada 2025 Wielkie Muzeum Egipskie w Gizie jest oficjalnie otwarte dla zwiedzających. Tuż obok legendarnych piramid powstał olbrzymi kompleks, który skrywa ponad 100 000 artefaktów, w tym pełną kolekcję skarbów Tutanchamona. To największe muzeum na świecie poświęcone jednej cywilizacji – Egiptowi faraonów.
Po ponad dwóch dekadach budowy i licznych opóźnieniach Wielkie Muzeum Egipskie (Grand Egyptian Museum, GEM) zostało oficjalnie otwarte dla zwiedzających 1 listopada 2025 roku. Znajduje się ono zaledwie dwa kilometry od słynnych piramid w Gizie i stanowi największy tego typu obiekt na świecie, całkowicie poświęcony jednej cywilizacji – starożytnemu Egiptowi. Budowa muzeum rozpoczęła się w 2002 roku, a całość inwestycji pochłonęła ponad miliard dolarów. Obiekt zaprojektowany przez irlandzkie biuro Heneghan Peng Architects zlokalizowany jest na powierzchni blisko 500 000 metrów kwadratowych. W zamierzeniu miał stać się nowoczesnym centrum światowej archeologii i symbolem współczesnego Egiptu otwartego na turystykę i dziedzictwo kulturowe. Ponad 100 000 skarbów – najbogatsza kolekcja Egiptu w jednym miejscu GEM to nie tylko muzeum – to gigantyczna kapsuła czasu. W jego wnętrzu zgromadzono ponad 100 000 artefaktów, z czego 50 000 zostało już udostępnionych zwiedzającym. Największą atrakcją jest kompletna, po raz pierwszy zaprezentowana w całości kolekcja skarbów Tutanchamona. Obejmuje ona ponad 5 000 przedmiotów – od ceremonialnych rydwanów, przez złotą maskę, aż po codzienne przedmioty młodego faraona. W głównym holu muzeum znajduje się imponująca statua Ramzesa II – mierząca 11 metrów wysokości i ważąca 83 tony. To właśnie ona wita odwiedzających, którzy przekraczają próg tego niezwykłego obiektu. Oprócz niej można zobaczyć m.in. posągi bogów, sarkofagi, papirusy, biżuterię oraz mumie w specjalnie przygotowanych kapsułach ekspozycyjnych. Architektura przyszłości i przeszłości Budynek muzeum sam w sobie stanowi atrakcję – jego trójkątna bryła została zaprojektowana tak, by z każdego punktu zapewniała widok na piramidy w Gizie. Elewacja wykonana z alabastrowych paneli odzwierciedla pustynny krajobraz Egiptu, a liczne przeszklone ściany wpuszczają do środka naturalne światło, tworząc unikalną atmosferę. Wnętrza są przestrzenne, minimalistyczne, ale zarazem monumentalne – ich układ ma symbolizować wędrówkę przez wieki historii Egiptu, prowadząc zwiedzających od najdawniejszych czasów po okres panowania grecko-rzymskiego. Zwiedzanie i praktyczne informacje – co musisz wiedzieć? Od 1 listopada 2025 muzeum jest oficjalnie dostępne dla zwiedzających. Już w pierwszych dniach po otwarciu frekwencja była tak duża, że konieczne było wprowadzenie limitów wejść. Bilety najlepiej rezerwować online z dużym wyprzedzeniem. Wstęp kosztuje ok. 30 dolarów, zniżki przewidziano dla uczniów, studentów i dzieci. Na terenie muzeum znajdują się restauracje, sklepy z pamiątkami oraz strefy relaksu. Zwiedzanie można połączyć z wizytą w pobliskim kompleksie piramid – odległość między nimi to zaledwie kilka minut jazdy. W planach jest również otwarcie centrum badań archeologicznych i przestrzeni do organizacji międzynarodowych wystaw czasowych. GEM jako symbol nowej epoki w turystyce Egiptu Władze Egiptu liczą, że Wielkie Muzeum Egipskie stanie się nowym impulsem dla turystyki, która mocno ucierpiała w wyniku pandemii i niestabilnej sytuacji politycznej. Już teraz przewiduje się, że GEM przyciągnie rocznie ponad 7 milionów odwiedzających, a w dalszej perspektywie ma pomóc w osiągnięciu celu 30 milionów turystów rocznie. Otwarcie muzeum jest również manifestacją narodowej dumy i próbą pokazania światu, że Egipt potrafi nie tylko pielęgnować swoje dziedzictwo, ale i prezentować je z rozmachem na miarę XXI wieku.
Karolina Ferenstein-Kraśko uciekła na „Marsa” – wiemy, gdzie to jest i jak się tam dostać
Karolina Ferenstein-Kraśko zaskoczyła fanów relacją z niezwykłej podróży. Na Instagramie pochwaliła się, że „wylądowała na Marsie”! Okazuje się, że chodzi o jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na świecie – Dolinę Wielorybów w Egipcie, wpisaną na listę UNESCO. Sprawdziliśmy, gdzie to dokładnie jest, jak tam dotrzeć i dlaczego to miejsce zapiera dech w piersiach.
„Wylądowaliśmy na ‘Marsie’! Nie było łatwo tu dotrzeć, tym radość jest większa! Dotarliśmy do doliny prehistorycznych wielorybów, które żyły tutaj 40 milionów lat temu!” – napisała Karolina Ferenstein-Kraśko na Instagramie, publikując zdjęcia z surowej, pustynnej krainy przypominającej inną planetę. Mowa o Wadi al-Hitan, czyli Dolinie Wielorybów – miejscu, gdzie wśród piaskowych formacji można zobaczyć skamieniałości pradawnych zwierząt morskich. To jedna z najbardziej niezwykłych atrakcji Egiptu i jednocześnie lekcja historii ewolucji życia na Ziemi. „Trudy podróży, upał i pustynny wiatr tylko wzmogły nasze przeżycie podczas zwiedzania tego niesamowitego ‘żywego’ muzeum”, dodała Karolina. Dolina Wielorybów – cud natury na pustyni Wadi al-Hitan (z arabskiego: Dolina Wielorybów) znajduje się około 150 kilometrów na południowy zachód od Kairu, w rejonie Fajum. Ten pustynny obszar był kiedyś dnem pradawnego morza, a dziś stanowi bezcenne źródło wiedzy o ewolucji. Na odwiedzających czekają setki skamieniałych szkieletów starożytnych wielorybów sprzed około 40 milionów lat. To właśnie tutaj naukowcy potwierdzili, że ssaki morskie wyewoluowały ze zwierząt lądowych. W 2005 roku UNESCO wpisało Dolinę Wielorybów na Listę Światowego Dziedzictwa, a na miejscu powstało Fossil & Climate Change Museum – pierwsze na Bliskim Wschodzie muzeum poświęcone zmianom klimatycznym i ewolucji życia na Ziemi. Jak dotrzeć do „Marsjańskiej” doliny? Wadi al-Hitan leży na terenie Wadi El-Rayan National Park – najczęściej dojeżdża się tam z Kairu lub z miejscowości Fajum. Trasa prowadzi przez pustynię, dlatego najlepiej wybrać się tam samochodem terenowym 4×4 lub w ramach zorganizowanej wycieczki. Dojazd nie jest łatwy – to ponad trzy godziny drogi, z czego ostatni odcinek biegnie przez piasek. Ale widoki wynagradzają każdy trud – ogromne przestrzenie, piaskowce o niesamowitych kształtach i pustynny krajobraz jak z filmu science fiction. Kiedy najlepiej jechać? Najlepszym czasem na wizytę w Dolinie Wielorybów jest zima i wczesna wiosna (listopad–marzec), bo latem temperatury sięgają nawet 45°C. Zimą dni są słoneczne, a powietrze ma przyjemne 20–25°C – idealne do spacerów po pustyni i zwiedzania muzeum. To wiec doskonały kierunek na wyjazd na zbliżające się ferie 2026. Pustynna przygoda Karoliny Po edukacyjnej części wyprawy Karolina i jej bliscy przenieśli się do Oazy Wadi El Rayan, gdzie czekała ich prawdziwa przygoda: „Był snowboard na wydmach utworzonych przez ostatnią burzę piaskową. Trening na wielbłądach wzdłuż ogromnego jeziora na środku pustyni” – relacjonowała. To właśnie tam znajduje się słynny wodospad Fayoum Falls, a okolice są idealne do pustynnych safari, jazdy na wielbłądach i oglądania zachodów słońca nad jeziorem. Dlaczego warto odwiedzić Dolinę Wielorybów Dolina Wielorybów to nie tylko niezwykła lekcja historii, ale też jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc na świecie. Surowy krajobraz, cisza pustyni i świadomość, że stąpa się po dnie pradawnego morza, robią ogromne wrażenie. Jak napisała Karolina: „Historia życia na Ziemi i procesów ewolucyjnych – jestem przekonana, że tę lekcję historii zapamiętamy my i nasze dzieci na całe życie.”
Tajlandia śladami "Białego Lotosu". Szykuj się na podróż pełną pięknych widoków, luksusu i buddyjskich świątyń
Serial „Biały Lotos”, satyryczny dramat społeczny podszyty czarnym humorem, rozbudza wyobraźnię widzów. Rozpala też pragnienie podążenia śladami bohaterów. Zapraszamy w podróż po Tajlandii pełnej pięknych widoków, luksusowych hoteli i buddyjskich świątyń.
Jak dobrze się bawić i zarabiać pieniądze, pastwiąc się nad bogaczami? Jak pławić się w luksusach w Tajlandii, a wcześniej na Hawajach i na Sycylii, nie wydając ani grosza? Jak sprawić, by hollywoodzkie sławy marzyły o tym, żeby zagrać w serialu? Odpowiedzi na te pytania zna Mike White, scenarzysta i reżyser serialu HBO „Biały Lotos”. Serialu, który zyskał miano kultowego i sprawił, że ludzie ruszają w świat, by odwiedzić miejsca, gdzie powstawał. Wszyscy kochają Tajlandię? Tak można by powiedzieć, gdyby to była prawda. Nie wszyscy przecież w Tajlandii byli. Ale ci, którzy byli, i ci, którzy obejrzeli trzeci sezon „Białego Lotosu”… wszyscy kochają ten kraj! Za jego różnorodność, pyszne jedzenie, duchowość, ale też zachodnie rozrywki. Za dżungle, tanie noclegi i luksusowe hotele. Za lazurowe morze i obłędne widoki. Mike White, reżyser i scenarzysta „Białego Lotosu”, wspominał, że pewnego dnia otrzymał SMS od swojego ojca, który mieszka w Kalifornii. Mel White napisał z dumą, że serial trafił na pierwszą stronę „Los Angeles Times”, a artykuł zatytułowany był „Tajlandia przygotowuje się na korzyści z roli”, i informował o tym, że ten azjatycki kraj spodziewa się zwiększonego ruchu turystycznego. Na łamach „Los Angeles Times” producent wykonawczy David Bernad mówił: „Staraliśmy się przedstawić Tajlandię, piękno ludzi i kultury w autentyczny sposób, który, mamy nadzieję, przywróci Tajlandii większe zainteresowanie”. I faktycznie, serial sprawił, że na lotnisku na drugiej co do wielkości wyspie Koh Samui można zobaczyć nie tylko rejsowe samoloty, ale też prywatne odrzutowce amerykańskich milionerów, którzy postanowili wyskoczyć do Tajlandii na wycieczkę szlakiem „Białego Lotosu”. Startujemy! Rajska przygoda Wakacyjny klimat można poczuć już na lotnisku, które co prawda w serialu nie jest pokazane, ale jest niezwykle interesujące. Otwarte w 1989 roku, należące do linii lotniczych Bangkok Airlines, w niczym nie przypomina tych europejskich czy amerykańskich. Gdy tylko pasażerowie staną na jego płycie, od razu mogą poczuć, że oto zaczynają rajską przygodę, tym bardziej że do terminala podróżują… meleksami, czyli jak w ogromnych luksusowych kurortach. Lotnisko bowiem zbudowano na dawnej plantacji kokosów, a otwarte ze wszystkich stron pawilony przypominają knajpki i sklepiki z tajskich nocnych marketów. Trzy lata temu fotografka Basia Czartoryska i jej partner operator Kuba Łubniewski pokazywali na łamach VIVY! MODY swój tajlandzki dom. Przy okazji opowiedzieli o swoim życiu na wyspie Koh Phangan (odbywa się tam słynne Full Moon Party, na które udają się bohaterowie serialu). Gdy pytałam, dlaczego wybrali akurat to miejsce, mówili wtedy: „Mimo brzydkich domów jest tu cudownie. Ludzie, niezależnie od tego, czy miejscowi, czy ekspaci, są niezwykle życzliwi. Poświęcają dla innych swój czas i pracę. Na zwierzęta i dla biednych są w stanie oddać ostatnie pieniądze. Tu jest naprawdę magicznie, a historie ludzi, których tu poznaliśmy, mogłyby stać się wielotomowymi powieściami albo co najmniej serialami o wielu sezonach”. Najsłynniejsza, największa plażowa impreza na świecie i mnisi śpiewający mantry. Luksusowe kurorty i maleńkie chatki, w których można przenocować za grosze. Wykwintne restauracje i uliczne bary. Takie kontrasty nie są w Tajlandii niczym nadzwyczajnym. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock182632904KOLOR-689a32d.jpg" width="3992" height="2242" alt="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." title="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." /> Gdy w ubiegłym roku ogłoszono, że Mike White ma zamiar umieścić akcję trzeciego sezonu nie, jak wcześniej planował, w Japonii, ale właśnie tam, gubernator Urzędu ds. Turystyki Tajlandii Thapanee Kiatphaibool powiedziała: „Egzotyczne piękno przyrody, bogate zabytki oraz różnorodne krajobrazy naszego królestwa stanowią idealne tło do zaprezentowania naszej fascynującej kultury, wyśmienitej kuchni, najwyższej klasy oferty wellness i luksusu, a przede wszystkim naszych ludzi i tajskiej gościnności”. Konflikty w raju Musiała już wtedy wiedzieć, że „Biały Lotos” to nie idylliczny obraz pięknych krain, tylko społeczna satyra, pokazująca w krzywym zwierciadle oderwanie od rzeczywistości zamożnych białych. Emilia Konwerska na łamach „Krytyki Politycznej” pisała: „»Biały Lotos« to jedyny w swoim rodzaju serial, który wprowadza widza w błąd lekkością i słodyczą po to, żeby poruszyć tematy najważniejsze i złamać mu serce”. „Biały Lotos” jest jednym z najbardziej intrygujących fenomenów współczesnej telewizji. Początkowo planowany był jako zamknięta opowieść, później przerodził się w antologię, której każdy sezon rozgrywa się w innym luksusowym kurorcie (HBO nawiązało stałą współpracę z luksusową siecią Four Seasons) i skupia się na nowej grupie bohaterów. Co ciekawe, do jego powstania przyczyniła się pandemia COVID-19, gdy szefowie HBO zapytali White’a, czy ma pomysł na serial, który można by zrealizować w zamknięciu. I tak pierwszy sezon powstał na Hawajach, drugi na Sycylii, a trzeci właśnie w Tajlandii. White znalazł też sposób na to, by zachęcić gwiazdy do udziału w jego przedsięwzięciu. A prawda jest taka, że wcale namawiać za bardzo ich nie musiał, bo kto nie chciałby spędzić kilku miesięcy w najbardziej luksusowych hotelach, jakie można sobie wyobrazić, na koszt stacji produkującej serial, zarobić pieniądze, dobrze się przy tym bawić i jeszcze zgarnąć nagrody („Biały Lotos” ma na koncie dwa Złote Globy, w tym dla Jennifer Coolidge za najlepszą rolę drugoplanową, 15 Nagród Emmy i jeszcze kilka innych). Serial jest zarówno satyrą społeczną, jak i kryminałem, lustrem odbijającym lęki, obsesje i niewygodną prawdę o podziałach klasowych, a jego tytuł pochodzi od fikcyjnej sieci luksusowych hoteli, w których rozgrywa się akcja. Każdy sezon rozpoczyna się od wątku kryminalnego, czyli morderstwa jednego z bohaterów (lub więcej), i zaprasza widzów w podróż w czasie, pozwalając snuć domysły i wciąż zmieniać zdanie na temat tego, kto tym razem padł ofiarą Mike’a White’a. Dlaczego Tajlandia? Pomysł na ulokowanie trzeciego sezonu w Tajlandii przyszedł White’owi do głowy w trakcie poszukiwań lokalizacji, kiedy to zachorował na zapalenie oskrzeli, a sterydy, które dostawał, nie pozwalały mu zasnąć. Siedząc w hotelu, często z maską od nebulizatora na twarzy, zaczął wyobrażać sobie grupę bogaczy przybywającą na jedną z wysp Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia (jak się okazało w trakcie serialu, nie wszyscy bohaterowie tego poszukiwali). Ciekawe, że poszukiwania duchowości zaczynają się od zameldowania się w luksusowym hotelu sieci Four Season, gdzie tydzień dla dwóch osób w sezonie zaczyna się od 50 tysięcy złotych, a w okresie Bożego Narodzenia nie ma szans na choćby jeden nocleg. Tak więc, jeśli chcecie poczuć się jak rodzina Ratliffów, czyli Timothy (Jason Isaacs), Victoria (Parker Posey) i ich dzieci, Saxon (w tej roli fantastyczny syn Arnolda Schwarzennegera Patrick), Piper (Sarah Catherine Hook), Lochlan (Sam Nivola), zakochana para Rick (Walton Goggins) i Chelsea (Aimee Lou Wood) czy aktorka Jaclyn (Michelle Monaghan) i jej dwie przyjaciółki Laurie i Kate (Carrie Coon i Leslie Bibb), zacznijcie swoją przygodę właśnie od hotelu Four Seasons Resort Koh Samui na drugiej co do wielkości tajlandzkiej wyspie, który w serialu „zagrał” White Lotos Resort & SPA. Bar w drzewach i inne atrakcje W tej harmonijnej enklawie natury znajduje się 60 przestronnych willi z jedną sypialnią i apartamentami, a każda ma własny duży basen bez krawędzi. Ośrodek wtapia się w tropikalny krajobraz palm kokosowych, a rozciąga się na zboczu wzgórza aż po przepiękną piaszczystą plażę, oczywiście wyłącznie na użytek hotelowych gości. Wiele scen rozgrywa się w willach, w częściach wspólnych, na głównym basenie, na ścieżkach i w strefie fitness. Śniadania i obiady bohaterowie jedzą w hotelowych restauracjach, ale żadna z nich nie spełniła oczekiwań ekipy, jeśli chodzi o pierwszy odcinek sezonu. Idealny lokal, w którym bohaterowie jedzą pierwszą kolację, znaleźli w Anantara Lawana Koh Samui Resort. Położony w bujnej koronie 120-letniego drzewa The Singing Bird Lounge, to tropikalny raj na aperitify przed kolacją z fantastycznym widokiem z góry. Goście mogą delektować się tu drinkami o nazwach ptaków zamieszkujących wyspę lub autorskim koktajlem Anantara White Lotus Mirage, stworzonym… na cześć serialu HBO. Niektóre sceny kolacji nagrywano również w restauracji Ta Khai w luksusowym hotelu Rosewood Phuket, na największej wyspie Tajlandii na Morzu Adamańskim. Po odrodzenie Aby nagrać sceny w luksusowej willi jednego z bohaterów – Gary’ego (w poprzednim sezonie znanego jako George), wynajęto dwie wille – Samujana Villa 12 na Koh Samui i Amaravida na Phuket. Wspomniane już Full Moon Party ma miejsce co miesiąc na wyspie Koh Phangan. I właśnie na nią płyną luksusowym jachtem bohaterowie „Białego Lotosu”. Warto wybrać się na prawdziwe Full Moon Party na plaży Haad Rin, bo historia tego wydarzenia sięga lat 80. XX wieku, a zawdzięczamy ją hipisom przybywającym tu z różnych stron świata. W miarę upływu czasu impreza zyskała miano kultowej. Jeśli jednak od szalonych party wolicie spokój i medytacje, na Koh Samui znajdziecie mnóstwo odpowiednich do tego miejsc. Przewodniki polecają centrum medytacji Dipabhavan znajdujące się na szczycie porośniętej dżunglą góry, a jeśli – jak czytamy – twoja duchowa podróż wymaga luksusów, idealne będzie Kamalaya Koh Samui. To legendarne sanktuarium wellness i holistyczne spa wznosi się na południowym wybrzeżu w otoczeniu bujnej zieleni, dyskretnych willi i spokojnych ścieżek. Jest też coś dla entuzjastów jogi, czyli Vikasa Yoga, miejsce, gdzie można praktykować ją w spokojnym otoczeniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock434369971KOLOR-2b97a54.jpg" width="5826" height="3971" alt="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju /" title="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju" /> Piper Ratliff namówiła całą rodzinę na przyjazd do Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia. Wprost z luksusów trafia do buddyjskiego klasztoru, a potem… jej się odmienia, bo nie odpowiadają jej warunki lokalowe. Sceny z jej udziałem kręcono między innymi w Wat Phukhao Thong, w pobliżu Bangkoku. Świątynia ze swoimi złotymi detalami, mitycznymi stworzeniami i cichymi zakątkami słynie ze spokojnej atmosfery i jest bardzo popularnym miejscem wśród osób poszukujących wyciszenia. Pojawia się również w scenach ze smoczymi schodami i stanowi zewnętrzne oraz wewnętrzne tło buddyjskiego ogrodu klasztornego. Prawie jak w niebie HBO podało dokładną listę lokacji wykorzystanych w serialu. Jeśli więc naprawdę chcecie podążyć śladami ekipy, musicie udać się również na Phuket. Kluczowe sceny otwierające i zamykające sezon nakręcono właśnie tam, w pawilonie spa położonym w pięknej lagunie w kurorcie Anantara Mai Khao Phuket. W tym ośrodku znajduje się też przepiękna willa, w której kręcono sceny z Belindą (Natasha Rothwell), bohaterką znaną z pierwszego sezonu z Maui, która przyleciała do Tajlandii na szkolenie w spa. Odwiedźcie też marinę Phuket Yacht Haven, Café del Mar i plażę Ya Nui. I nie zapomnijmy o Bangkoku, stolicy i największym mieście Tajlandii, który – tak jak cały kraj – zachwyca kontrastami. Z jednej strony tętni życiem nawet późną nocą, z drugiej oferuje chwile wytchnienia w świątyniach buddyjskich, takich jak Wat Arun czy Wat Pho. W powietrzu unosi się zapach ulicznego jedzenia, ostrego, słodkiego i aromatycznego zarazem, a ulice przepełnione są kolorami i tropikalnym żarem. Luksusowe wieżowce sąsiadują z tradycyjnymi drewnianymi domami, a nowoczesne centra handlowe przeplatają się z lokalnymi bazarami. Panuje tu atmosfera chaosu, ale jednocześnie swoistego porządku, który mieszkańcy i odwiedzający zdają się doskonale rozumieć. Jeden z głównych bohaterów, wiecznie niezadowolony Rick wyrusza właśnie tam, by zrealizować swój plan… i dokonać zemsty. Ze starym przyjacielem Frankiem (nie, to nie jego chce zabić) spotyka się w The Bamboo Bar znajdującym się w historycznym hotelu Mandarin Oriental, zlokalizowanym nad rzeką Chao Phraya. Hotel mieści się w sercu nowej dzielnicy kreatywnej Bangkoku i oferuje 331 pokoi, z których te w skrzydle River zostały rozbudowane i odnowione, nadano im bardziej współczesny, tajski wystrój. Apartamenty Authors’ Suites są wyjątkowo piękne, nazwane na cześć wielkich pisarzy, takich jak Joseph Conrad i Barbara Cartland. Jest tam też 12 restauracji i barów. The Bamboo Bar to jeden z najbardziej legendarnych barów w Bangkoku, w którym serwowane są wykwintne koktajle, a goście mogą słuchać muzyki jazzowej granej na żywo. Jedną z tradycyjnych hotelowych łodzi można popłynąć na drugą stronę rzeki do The Oriental Spa, które ulokowane jest w stuletnim domu z drewna tekowego. Mike White mówi: „To jest jak moja wymarzona praca. Ponieważ pod koniec każdego sezonu mogę spalić dom i zacząć budować od nowa”. Czekamy więc na budowę nowego domu Mike’a White’a (może jednak w Japonii?), tymczasem podziwiając krajobrazy Tajlandiii wytyczając trasy, by podążyć śladami bohaterów serialu. Fenomenu kulturowego i turystycznego, który na nowo dał sławę takim miejscom jak Four Seasons Resort Koh Samui, Anantara Bophut czy Mandarin Oriental w Bangkoku i całej Tajlandii.
Zaskakujące miejsca na jesienny urlop – jeden kierunek kompletnie zmienia zasady gry
Zimno, deszcz i plucha? Jesień nie musi oznaczać ponurej codzienności. Wystarczy tylko jedna podróż, by wszystko się zmieniło! Sprawdź 5 najciekawszych miejsc, które nawet w listopadowej aurze potrafią zachwycić.
Zimne poranki, deszczowa pogoda – to uroki jesiennej aury. Jaka jest recepta na poprawę humoru? Podróże! Te należą nam się szczególnie teraz, kiedy spędziliśmy ponad półtora roku w zamknięciu i domowej izolacji. Dodatkowo ku schyłkowi ma się lato, a za oknem aura jest ewidentnie coraz bardziej jesienna. Przed nami miesiące szarugi, pluchy, spadających liści, deszczy, wiatrów i mrozów. Ta wizja nie wygląda za dobrze, prawda? CZYTAJ TEŻ: VIVA! EKO: Zobacz, jak żyć świadomie i w zgodzie z naturą Mamy jednak lekarstwo na tę smutną i przygnębiającą wizję. Jest nim zmiana otoczenia – choćby na kilka dni, choćby na weekend. Oderwanie się od szarości codzienności potrafi zdziałać cuda. Przenieś się tam, gdzie mimo jesieni słońce wciąż delikatnie muska twarz, gdzie powietrze pachnie wolnością, a krajobrazy przypominają pocztówki. Przygotowaliśmy dla ciebie 5 ciekawych, malowniczych miejsc, które nie tracą uroku nawet wtedy, gdy liście lecą z drzew, a dzień staje się coraz krótszy. To kierunki, które potrafią zaskoczyć, zachwycić i przywrócić uśmiech na twarzy. Koniecznie zobacz nasze zestawienie i zdecyduj, który z nich najbardziej do ciebie przemawia – może to będzie podróż, której nigdy nie zapomnisz? Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Południe Francji Jesienne słońce oraz widoki na wspaniałe miasto – czego chcieć więcej? Południe Francji to kierunek, który z pewnością zainteresuje tych, którzy nie do końca przepadają za jesienną szarugą i marznących porankach. Gdy w Polsce liście wirują na wietrze, a dzień kończy się po południu, w Nicei wciąż możesz spacerować w promieniach słońca, podziwiając błękit nieba i śródziemnomorską architekturę. W październiku temperatura sięga tam nawet 21 stopni, a w listopadzie utrzymuje się na przyjemnym poziomie około 16 stopni – idealnie na lekki sweter i kawę w ogródku jednej z klimatycznych kawiarni. Jesień to również doskonały moment, by uniknąć tłumów, które latem zalewają Lazurowe Wybrzeże. Możesz w spokoju odkrywać uroki francuskich miasteczek, smakować lokalnych win i kuchni prowansalskiej, czy po prostu odpocząć z widokiem na morze. Ciepłe światło, spokojniejszy rytm życia i mnóstwo urokliwych zakątków – Południe Francji jesienią ma w sobie coś wyjątkowego. To podróż, która koi zmysły. Bon Voyage! Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Reykjavik Z pewnością pozytywnie zaskoczy cię kultura tego miasta – nowoczesna, ale mocno zakorzeniona w tradycji – oraz wspaniała kuchnia, która potrafi być prawdziwą ucztą dla zmysłów. W Reykjaviku możesz spróbować świeżych owoców morza, lokalnych serów i islandzkich specjałów serwowanych w przytulnych restauracjach, które w chłodniejsze dni stają się prawdziwym schronieniem. Już sam krajobraz wokół miasta zapiera dech w piersiach: gejzery tryskające z głębi ziemi, monumentalne lodowce, gorące źródła, wodospady o imponującej sile i potężne wulkany przypominają, że Islandia to kraina, gdzie natura gra pierwsze skrzypce. Jeśli marzy ci się zobaczyć zorzę polarną – ten spektakularny taniec świateł na niebie – Reykjavik i jego okolice to jedno z najlepszych miejsc w Europie. Sezon na zorzę trwa od września do kwietnia, a jesień daje doskonałe warunki, by ją dostrzec. Stolica Islandii to także jedno z najmodniejszych miejsc na podróżniczej mapie Europy, ale mimo rosnącej popularności nie traci na swojej kameralności i wyjątkowym klimacie. Tu wszystko dzieje się w zwolnionym tempie – możesz niespiesznie spacerować po kolorowych uliczkach, zaglądać do galerii i księgarni, a potem zrelaksować się w jednym z miejskich basenów termalnych. Reykjavik jesienią to miejsce, które otula ciszą, światłem i przestrzenią. Trudno o lepszy reset. Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Meksyk Brakuje ci wylegiwania się na plaży, promieni słońca na skórze i szumu fal? Meksyk to jeden z najlepszych wyborów, jeśli chcesz uciec od chłodnej jesieni i na nowo poczuć wakacyjny klimat. Średnia temperatura w miesiącach jesiennych oscyluje tu wokół 30 stopni – to jak przenieść się w środek lata, gdy w Polsce już królują płaszcze i parasole. Jesień to również doskonały czas na podróż w te rejony – ceny są znacznie niższe niż w szczycie sezonu, a jednocześnie pogoda nadal rozpieszcza. Można znaleźć w bardzo okazyjnej cenie willę z widokiem na Morze Karaibskie, gdzie poranki zaczynają się od kąpieli w turkusowej wodzie, a kończą drinkiem sączonym pod palmami. Godny polecenia jest słynny Półwysep Jukatan – nie tylko dla plażowiczów. To region pełen różnorodności: od rajskich wybrzeży Playa del Carmen i Tulum, przez mistyczne cenoty ukryte w dżungli, po ruiny starożytnych miast Majów, takich jak Chichén Itzá. Każdy dzień spędzony tutaj może wyglądać inaczej – możesz wygrzewać się na plaży, nurkować w jaskiniach albo odkrywać bogatą kulturę i historię tego regionu. To podróż dla tych, którzy chcą naładować baterie słońcem, ale też dla tych, którzy marzą o przygodzie. Meksyk jesienią to więcej niż odpoczynek – to doświadczenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdqs5kO-7c056fc.jpg" width="1200" height="800" alt="Guadalajara, Jalisc, Mexico-20 April, 2018: Central Landmark Cathedral (Cathedral of the Assumption of Our Lady) located on the central plaza of Guadalajara" title="Guadalajara, Jalisc, Mexico-20 April, 2018: Central Landmark Cathedral (Cathedral of the Assumption of Our Lady) located on the central plaza of Guadalajara" /> Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Berlin To idealne miejsce dla tych, którzy mogliby obchodzić Boże Narodzenie przez cały rok – i wcale nie przesadzamy. Berlin jesienią zaczyna nabierać świątecznego blasku już od listopada, kiedy ulice powoli rozświetlają się girlandami, a w powietrzu unosi się zapach przypraw korzennych, pieczonych kasztanów i cynamonu. Prawdziwą magię tworzą jarmarki bożonarodzeniowe, które pojawiają się w różnych zakątkach miasta – każdy z nich ma niepowtarzalny klimat i ofertę. Obowiązkowym punktem jest spróbowanie grzanego wina – najlepiej z dodatkiem pomarańczy lub goździków – oraz lokalnych specjałów, jak precle, kiełbaski i słodkie pierniki. To także świetna okazja, by rozpocząć świąteczne zakupy – ręcznie robione ozdoby, biżuteria, ceramika czy tekstylia to tylko część z tego, co można znaleźć na ponad 150 stoiskach rozstawionych w całym Berlinie. Jeśli chcesz poczuć prawdziwą magię tego okresu, koniecznie odwiedź jarmark przy zamku Charlottenburg – jego wyjątkowa sceneria, historyczna architektura i tysiące światełek tworzą niezapomniany klimat. Ale to nie wszystko – Berlin oferuje także jesienne spacery po kolorowych parkach, jak Tiergarten czy Treptower Park, wystawy sztuki, muzea i galerie, które rozgrzewają w chłodniejsze dni. Zatrzymaj się tu na kilka dni i daj się wciągnąć tej wyjątkowej atmosferze – Berlin to miasto, które potrafi zaskoczyć ciepłem nawet w najzimniejszą porę roku. Najlepsze kierunki na jesienną podróż: Tignes Niektórym już brakuje słońca, inni za to nie mogą się doczekać śniegu i zimowego szaleństwa. Dla tych drugich mamy świetną wiadomość – francuski ośrodek Tignes zaprasza na niezapomnianą przygodę nawet zanim oficjalnie rozpocznie się sezon zimowy. To wyjątkowe miejsce położone w sercu Alp oferuje nie tylko znakomite warunki narciarskie, ale też coś znacznie więcej: zapierające dech w piersiach widoki, górskie powietrze i autentyczny klimat górskiej wioski. Jesienią Tignes nabiera szczególnego uroku. Choć na szczytach już pojawia się pierwszy śnieg, niżej wciąż można spacerować po kolorowych szlakach, podziwiać malownicze doliny i chłonąć ciszę, którą zakłóca jedynie szum wiatru i szelest liści. Warto odwiedzić dzielnicę Brevières, położoną na wysokości 1550 metrów nad poziomem morza – miejsce, które zachwyca drewnianą zabudową, tradycyjną atmosferą i niespiesznym rytmem życia. To doskonała destynacja dla tych, którzy pragną oderwać się od miejskiego zgiełku i zaszyć w przytulnym pensjonacie z widokiem na szczyty. Można tu już jesienią rozpocząć sezon narciarski na lodowcu Grande Motte, albo po prostu zrelaksować się w lokalnym spa, przy kominku lub z kieliszkiem francuskiego wina. Nie musisz czekać do zimy, by poczuć magię gór. Tignes jesienią to propozycja dla tych, którzy szukają spokoju, natury i prawdziwego resetu. Nie wierzysz? Spójrz tylko na zdjęcia – to miejsce mówi samo za siebie.
Dlaczego mężczyźni wracają z Lofotów odmienieni? Odpowiedź zaskakuje!
Męski wyjazd za koło podbiegunowe — na archipelag Lofoty w Norwegii — to coś więcej niż trekking. To doświadczenie, które zmienia perspektywę: od surowej natury, przez samotność w górach, po momenty, w których mężczyzna odnajduje inny sens podróży. Co sprawia, że wracają stamtąd inni? Oto sedno tej przemiany.
Kto tu przyjedzie, na pewno wróci. Lofoty – norweski archipelag za kołem podbiegunowym – to widoki tak piękne, że na zawsze zostają w pamięci. Wyspy są idealne do trekkingu i choć wymaga on niezłej kondycji, nagradza cudami natury. To jedno z najpiękniejszych miejsc w Norwegii. Archipelag słynie z malowniczych krajobrazów, fiordów, zatoczek, ma swoje długie rybackie tradycje. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą sprzed ośmiu tysięcy lat! Pozwalała na to zasobność zwierząt łownych i ryb. W średniowieczu było to królestwo wikingów, potem Lofoty zaczęły popadać z zależność od Norwegii. Dla wielu ludzi ten archipelag to przede wszystkim przyroda. Zaskoczenie, że widoki są tak niesamowite. Głównie dzięki temu, że cały region jest poprzecinany spektakularnymi masywami skalnymi o stromych ścianach. Położone na północy Norwegii Lofoty nie są duże – ciągną się na przestrzeni 112 kilometrów, ale każdy, kto je odwiedził, chce tu wracać. Krajobraz jest surowy, skalisty, powietrze bajecznie czyste. Wiele wysp to szkiery, małe skaliste formacje. Największe wyspy archipelagu mają obco brzmiące dla nas nazwy – Austvågøy i Vestvågøy. Leżą za kołem podbiegunowym, co jednak nie oznacza, że jest na nich bardzo zimno. Klimat jest łagodniejszy niż w podobnych szerokościach geograficznych, co stanowi pewnego rodzaju anomalię klimatyczną. Lofoty ogrzewa bowiem ciepły Prąd Zatokowy. Przynosi gorące prądy oceaniczne z południa aż na północne wybrzeże Norwegii, powodując, że zimą morze wokół archipelagu nie zamarza. Klimat jest dosyć łagodny, szczególnie latem. Archipelag pozwala na wiele aktywności, ale zanim o tym, trzeba jeszcze napisać o samych wyspach. Lofoty: moda z Hollywood Lofoty stały się modne dzięki filmom. Tę popularność rozpoczęła w 2013 roku „Kraina lodu” Disneya. W animowanym filmie pejzaże były wzorowane na tutejszej przyrodzie. Powodzenie filmu rozsławiło ten region i niezwykle zwiększyło liczbę odwiedzających go turystów. Aż o 20 proc.! W tym samym roku Lofoty trafiły na okładkę magazynu „National Geographic”. Słynny magazyn podróżniczy prezentował je jako wyspy „nie z tego świata”. W 2017 roku nakręcono tam jeszcze „Pomniejszenie” z Mattem Damonem. Film może mniej popularny, ale wystarczająco głośny, by na Lofoty po raz pierwszy przypłynął wielki turystyczny statek (to na potrzeby filmu) i nastąpił coraz większy napływ turystów. Potem była seria filmów i seriali o wikingach, więc to miejsce znowu stało się modne. Lofoty przestały być wyspami „gdzieś daleko, za kołem podbiegunowym”, a stały się turystyczną atrakcją. Tym bardziej gdy coraz powszechniejszy robi się trend coolcation, czyli poszukiwanie na urlop chłodnych miejsc. Wyspy nie były na to do końca przygotowane, a ich mieszkańcy przeżyli szok. Jak pisał dziennikarz „The Guardian”, wąskie drogi i mosty nie były w stanie sprostać ogromnemu napływowi wypożyczanych samochodów i kamperów, a górskie ścieżki i szlaki prowadzące do bardziej popularnych plaż ucierpiały z powodu silnej erozji. Niewielki lasek znajdujący się w pobliżu znanego górskiego szlaku został nazwany przez lokalnych mieszkańców „lasem gówna”, tak został zaśmiecony. Podniosły się głosy, że archipelag nie zasługuje na to, żeby stać się kolejną turystyczną zachcianką. Zrobiło się hałaśliwie i brudno, a turyści zachowywali się tak, jakby wyspy należały do nich. „Natura jest podatna na zranienie i wymaga, byśmy byli znacznie lepiej przygotowani”, podkreślały władze Norwegii. I tak się stało, choć trzeba przyznać, że baza turystyczna na Lofotach zawsze była dość dobra. Wyspy mają jednak tylko 24 tysiące mieszkańców, a przyjeżdża na nie nawet do miliona turystów rocznie. Dlatego w najbliższych miesiącach ma być wprowadzona opłata za pobyt. Pieniądze będą służyć lokalnej społeczności i ochronie tutejszej przyrody. Warto przy tej okazji wspomnieć, że w Norwegii obowiązuje prawo Allesmannsretten – prawo każdego. Oznacza, że każdy człowiek ma prawo korzystać z lasów, jezior i łąk niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, można nawet na czyjejś ziemi biwakować. Ale powstało ono w końcu lat 50. ubiegłego wieku w uznaniu dla wielkiej pasji Norwegów, którą jest przyroda. Średnio jednak wytrzymuje zderzenie z dzisiejszymi warunkami. Turystyka nieco zmieniła Lofoty. Stare wioski rybackie z typowymi dla północy domkami zwanymi rorbu są chętnie wynajmowane przez przyjezdnych. Lofoty słyną z tych rybackich chatek, częściowo osadzonych na palach na wodzie. Rorbu mają niezwykłe powodzenie, trzeba je rezerwować nawet na rok wcześniej. Baza turystyczna się rozrasta, ale na Lofotach nie da się budować wielu hoteli i pensjonatów. Po prostu nie ma na to miejsca. Jest stromo, z gór często schodzą lawiny, drogi są kręte. Na pastwiskach królują owce. Co jeść na Lofotach Svolvær na wyspie Austvågøy to stolica Lofotów i duży węzeł komunikacyjny. Nad niskimi czerwonymi domkami rybaków wznoszą się potężne góry. Galerie, sklepy, knajpki i kawiarnie mają tutaj swój niesamowity urok. Do wyboru są hotele, pensjonaty, można wynająć stary rybacki dom. Co zjeść? Oczywiście ryby. Jak ktoś napisał, Norwegię zbudowały połowy dorsza, a rozpoczęły się one na Lofotach. Największe na świecie połowy tej ryby odbywają się tutaj każdej wiosny, kiedy dorsze przybywają na tarło. Wikingowie z powodu braku soli do konserwacji ryb suszyli je wypatroszone na drewnianych, trójkątnych stojakach, zbudowanych na brzegu oceanu. Ryby leżakowały trzy miesiące na świeżym powietrzu, a potem jeszcze kolejne tygodnie w domach. Sztokfisz, czyli suszony dorsz, jest do dzisiaj kulinarną specjalnością Lofotów. Tradycyjnie Norwegowie jedzą sztokfisze raz do roku w Boże Narodzenie. Wśród specjałów Lofotów są jeszcze babeczki cynamonowe, krewetki z majonezem, burgery i kawa. Na pewno znajdą się chętni na utopiony w śmietanowym sosie stek z renifera albo plaster dziwnego mięsa z wieloryba, chociaż najlepiej byłoby, gdyby takie „specjalności” zniknęły z kart dań. Svolvær to także baza wypadowa na różne wycieczki. Można popłynąć łodzią na Trollfjord. Wycieczka jest nazywana eagle safari, bowiem żyje tu jedna z największych populacji orła bielika. Spotkamy tu także orły morskie. Płynąc łodzią RIB, czyli hybrydą motorówki i pontonu, będziemy podziwiać wyrastające wprost z morza wysokie góry. Dla wielbicieli wędkowania również są przygotowane specjalne wyprawy. Wielu turystów przyjeżdża tutaj właśnie dla wędkarskich przygód i zwiedzania rybackich wiosek. Nad miastem górują szczyty Fløya i Svolværgeita. Od przewodników dowiemy się, że Lofoty oznaczają w języku wikingów stopę rysia. I że nie warto martwić się tu pogodą. Styk oceanu i gór sprawia, że jest ona dosyć zmienna. Prognozy dłuższe niż na 24 godziny do przodu nie mają sensu. Latem temperatura sięga kilkunastu stopni. Zimą pada śnieg i zdarzają się potężne sztormy. Jeśli chcemy popływać wokół wysp kajakiem, możemy liczyć na spotkanie z fokami, wydrami oraz na latające nad głową orły morskie. Plaże na Lofotach Lofoty kojarzą się najbardziej z fiordami. Tymczasem jest tutaj sporo plaż. Jedną z najbardziej znanych jest Bunes. Żeby się do niej dostać, trzeba popłynąć promem, co sprawia, że wydaje się jeszcze dziksza. Z kolei plaża Yttersand jest uważana za jedną z najpiękniejszych na Lofotach. Urzeka jej biały piasek, można tu spacerować albo wejść na punkt widokowy Roren, czyli wzgórze o wysokości około 300 metrów n.p.m. Na plaży Haukland, która jest bardzo lubiana, niektórzy decydują się na kąpiel, ale to atrakcja tylko dla odważnych, którzy nie boją się wskoczyć do zimnej wody Morza Norweskiego. Ma turkusową albo zieloną wodę i biały piasek, na które można patrzeć z miejscowej kawiarni. Wielu ludzi wyrusza z niej na trekking wokół gór Uttakleiv. Z kolei plaża Skagsanden jest rajem dla surferów.
To nie plan filmowy, to prawdziwa magia! Najpiękniejsze miejsca w Szkocji, które musisz odwiedzić, nawet jeśli nie oglądałeś serialu "Outlander"
Szkocja zawsze fascynowała. Jednak serial „Outlander” sprawił, że stała się niemal miejscem pielgrzymek dla wielbicieli romansów, przygód i szkockich krajobrazów. Jest tu rzeczywiście pięknie, tajemniczo i magicznie.
Na początku przyszłego roku zobaczymy ostatnią cześć serialu „Outlander” (Obca). Pewnie trudno się z nim będzie rozstać. Serial nie tylko zdobył serca widzów na całym świecie, lecz także sprawił, że Szkocja stała się jeszcze bardziej modnym i pożądanym kierunkiem turystycznym. Mówi się nawet o efekcie „Outlandera”. Do popularności tego północnego, pięknego kraju przyczyniła się nawet serialowa ballada „The Skye Boat Song”, która zaczyna się od słów: „Zaśpiewaj mi o dziewczynie, która przeminęła. Powiedz, czy mogłabym być nią ja”. Śpiewa ją m.in. Sinéad O’Connor. Wielbiciele serialu pragną zobaczyć magiczny krąg kamieni w Craigh na Dun, gdzie bohaterka serii, Claire Randall (Caitriona Balfe), przeniosła się w czasie. Albo miejsce, gdzie Jamie Fraser (Sam Heughan) szepcze do Claire: „Kiedy jestem w tobie, czuje się jak Bóg”. Ta podróż jest nie tylko spełnieniem marzeń, lecz także fascynującym odkrywaniem szkockiej historii, kultury i krajobrazów. W niektórych miejscach Szkocji turystyka po tym serialu wzrosła aż o 200 proc. Tak stało się choćby w przypadku Doune, zamku, który w serialu był siedzibą klanu MacKenzie – należy do niego ukochany Claire. Boli, gdy turyści zabierają artefakty z historycznych miejsc, np. kamienie z pola bitwy pod Culloden. Choć trzeba przyznać, że wielu z nich odsyła albo oddaje zabrane nielegalnie pamiątki. Trzeba też pamiętać, że oglądamy nie plany filmowe, lecz autentyczne plenery i zabytki. Powodzenie wśród turystów działa tu jak miecz obosieczny. Daje splendor, ale i zagrożenia. Szkoci przyjmują turystów z otwartymi ramionami, chociaż czasami zauważają ze śmiechem, że przybysze chcą w nich widzieć bohaterów serialu z XVIII wieku, ubranych obowiązkowo w kilty – spódnice ze słynnej szkockiej kratki, czyli tartanu. Fenomen serialu „Outlander” Kiedy w 2014 roku „Outlander” debiutował, nikt nie sądził, że stanie się globalnym fenomenem. A jednak historia wojennej pielęgniarki Claire Randall, która przenosi się z 1945 roku do XVIII-wiecznej Szkocji, porwała miliony widzów. „Outlander” to przede wszystkim niezwykła historia miłosna między współczesną kobietą, którą jest Claire, a szkockim buntownikiem z czasów powstania jakobickiego, Jamiem Fraserem. To miłość pełna namiętności, seksu (Claire go lubi i nie jest w tym pruderyjna), poświęcenia i trudnych wyborów. Bohaterka przenosi się bowiem do przeszłości jako mężatka, ukochana przystojnego i łagodnego Franka Randalla (Tobias Menzies). Rzecz dzieje się więc w trójkącie i w gruncie rzeczy opowiada o miłości i przeznaczeniu. „Kim jestem?”, pyta siebie Claire. „Kim jestem, Claire Randall, Claire Fraser, czy po prostu Claire Beauchamp. W którym wcieleniu czuję się najlepiej?”. Serial powstał na podstawie powieściowej sagi amerykańskiej pisarki Diany Gabaldon, która – co ciekawe – nigdy nie była w Szkocji. Jest naukowcem, biologiem morskim, doktorem ekologii. Można sądzić, że choć inspiracje czerpała od szkockich pisarzy w rodzaju Waltera Scotta, autora „Rob Roya”. Ale nie, okazało się, że zainspirował ją angielski serial „Doktor Who”, którego bohater podróżuje przez czas i przestrzeń. Wrota miłości „Czasem życie skręca w nieoczekiwanym kierunku – i to właśnie te zakręty kształtują nas takimi, jakimi jesteśmy”, mówi Claire Randall. Od czego zacząć zwiedzanie Szkocji, by poczuć atmosferę serialu… Wielu widzów szuka na mapie Szkocji Craigh na Dun, kręgu kamieni, dzięki którym Claire cofa się w czasie albo wraca do współczesności. Nigdy go nie odnajdziemy, bo kamienie zostały zrobione ze styropianu. Ale miejsce, w którym kręcono te sceny, jest urocze i warte odwiedzenia. To Kinloch Rannoch w Perth, niedaleko wschodniego krańca jeziora Loch Rannoch. Znajduje się tu niewielkie wzgórze z zagajnikiem, malownicze i spokojne. Z Kinloch Rannoch prowadzi 18-kilometrowy szlak do Bridge of Gaur – mostu nad rzeką Gaur. Na trasie trafimy na miejsca idealne do biwakowania, wędkowania, a przede wszystkim obserwowania ptaków. Biegnie wzdłuż zachwycającego jeziora Loch Rannoch. Jeżeli zaś chodzi o krąg kamieni pokazywany w czołówce serialu, to prawdziwa magia. Te kamienie istnieją naprawdę w Callanish, na szkockiej wyspie Lewis. Zostały wzniesione w epoce późnego brązu i miały znaczenie rytualne. Ten starożytny krąg zawsze przyciągał i fascynował przybyszów, samo zobaczenie go jest jak podróż w czasie. Piękne Highlands Serial kręcono z rozmachem i wielką dbałością o scenografię, kostiumy (podobno nikt nie robi tak kostiumów historycznych jak Anglicy, choć sam serial jest produkcją amerykańską). Konkretne miejsca robią wrażenie. Nie ma jednak nic piękniejszego niż po prostu Highlands – szkockie wyżyny, na których toczy się akcja serialu. Highlands to niesamowite pejzaże, dzika przyroda, góry, jeziora, bezkresne niebo. To wciąż jeden z najrzadziej zaludnionych regionów w Europie. W serialu oglądamy m.in. ogromną i zjawiskową dolinę Glencoe, która sama w sobie ma sporo tras wycieczkowych o różnym stopniu trudności. Jest tutaj aż osiem szkockich Munro, czyli najwyższych szkockich szczytów, oraz tzw. Ukryta Dolina (Lost Valley). Przed wiekami w Glencoe ludzie jednego z klanów, przyjęci do domu, dokonali rzezi swoich gospodarzy, co było zbrodnią i pogwałceniem wszelkich góralskich kodeksów. Ta czarna legenda jest żywa do dzisiaj. Gdzie ci górale Przez wieki Highlands były miejscem zagorzałego oporu Szkotów przeciwko angielskiej dominacji. Do tej niepodległościowej historii należy powstanie jakobickie i tragiczna, przegrana bitwa pod Culloden. Była to ostatnia bitwa na brytyjskiej ziemi, a stoczono ją w 1746 roku. „Kto wygrał bitwę pod Culloden?”, dopytuje rozpaczliwie Claire przeniesiona niemal z pola walki do 1948 roku. I gdy dowiaduje się, że „My, Anglicy, pod wodzą Cumberlanda”, rozpacza. Myśli, że nigdy już nie odnajdzie Jamiego Frasera. Anglicy nie mieli litości – przymusowo wysiedlali szkockich górali, likwidowali szkockie klany, zabronili używania języka gaelickiego. Właściwie zniszczyli tutejszą góralską kulturę. Pole bitwy, zwane też wrzosowiskiem Culloden, jest dzisiaj chętnie odwiedzane, znajduje się tu kopiec z grobami 1500 zabitych jakobitów, centrum turystyczne. Culloden leży niedaleko miasta Inverness – stolicy Highlands. Warto tu spędzić trochę czasu, w końcu to w Inverness zaczyna się akcja „Outlandera”. Prowadzi stąd znany szlak pieszy, rowerowy albo wodny – zwany Great Glen Way. To jeden z Wielkich Szlaków Szkocji, biegnie m.in. wzdłuż historycznego Kanału Kaledońskiego, który łączy Morze Północne na wschodzie kraju z Oceanem Atlantyckim na zachodzie. Korzysta m.in. z wód jeziora Loch Ness. Trzeba dodać na koniec, że w serialu nie było prawdziwego Inverness. Zastępowało go urokliwe miasteczko Falkland. Claire i jej mąż Frank zatrzymali się w pensjonacie pani Baird. Dzisiaj znajduje się w tym miejscu hotel Covenanter, bardzo chwalony przez fanów serialu jako wygodne i klimatyczne miejsce. Falkland leży w hrabstwie Kingdom of Fife, u podnóża gór Lomond Hills. To tutaj powstał jeden z najpiękniejszych w Szkocji renesansowych pałaców – Falkland. Mieszkała w nim i uwielbiała go królowa Szkotów Maria Stuart. Na terenie rezydencji znajduje się najstarszy na świecie kort tenisowy Royal Tennis Court. Warto odwiedzić pałac, pochodzić po urokliwych uliczkach Falkland. Kraina zamków Szkocja to zamki, opactwa, ruiny pełne magii i tajemnic. Na pewno warto wybrać się do wspomnianego już zamku Doune lub – jak nazywają go w „Outlanderze” – Leoch. W serialu był on siedzibą klanu MacKenzie, do którego należał ukochany Claire. Niby w Szkocji takich obiektów jest wiele, ale to właśnie Doune zachwyca producentów filmowych. Pochodzącą z XIV wieku budowlę można było zobaczyć w filmie „Monty Python i Święty Graal” i w „Grze o tron”. Zamek był przede wszystkim twierdzą obronną, z 12-metrowymi murami. Do dzisiaj robi wrażenie. Warto także zobaczyć Blackness – zamek, który w serialu udawał Fort William. Blackness to pełna tajemnic forteca położona na brzegu zatoki Forth. Roztaczają się z niego niesamowite widoki, nawet na Edynburg. Często nazywa się go „statkiem, który nigdy nie wypłynął”. Architekt bajecznie bogatego sir George’a Crichtona obiecał mu, że wybuduje dla niego statek, w którym nigdy nie zazna choroby morskiej i którego nie zatopią Anglicy. Tak powstał Blackness, który rzeczywiście przypomina statek. To na dziedzińcu tego zamku Jamie jest biczowany przez Jacka Randalla, okrutnego przodka łagodnego męża Claire. We wschodniej części Highlands, ale nieco bliżej Edynburga, znajduje się jeden z najstarszych szkockich zamków – Aberdour, zbudowany w XII wieku. Warto go obejrzeć i przy okazji zajrzeć do położonego niedaleko jednego z najstarszych szkockich kościołów św. Fallona. Są jeszcze dziesiątki miejsc, które można zwiedzać, wspominając różne wątki i sceny z serialu „Outlander”. Choćby zamek Drummond z jego niesamowitymi ogrodami czy malowniczą wioskę Culross, która stała się znana właśnie dzięki serialowi. Jego historia sięga podobno VI wieku, kiedy żył tu jeszcze szkocki święty Serf. Wioska regularnie pojawiała się w „Outlanderze” jako Cranesmuir. Które miejsca będą popularne w nowej, ósmej części serialu, dopiero się przekonamy.
Zobacz bajkowe zamki Polski, które stały się planem filmowym. Jeden kryje mroczny sekret!
W Polsce kryje się kilka zamków, które górują nad krajobrazem — wyglądają jak żywcem wyjęte z klisz filmowych i w rzeczywistości pełniły role planu zdjęciowego. Od baśniowej Pałac w Mosznej, przez renesansowy Zamek w Gołuchowie, aż po monumentalny Zamek Książ, który kryje mroczną legendę…
Czy wiesz, że niektóre z najpiękniejszych polskich zamków stały się tłem filmowych historii, które poruszały wyobraźnię widzów na całym świecie? Bajkowy Pałac w Mosznej przypomina zamek Disneya, Zamek w Gołuchowie przenosi nas do świata „Akademii Pana Kleksa”, a monumentalny Książ w Wałbrzychu skrywa mroczne sekrety II wojny światowej i... legendę o złotym pociągu. Każdy z tych obiektów to nie tylko majstersztyk architektury, ale i żywa sceneria kina. Odkryj, gdzie kręcono kultowe filmy i seriale, jakie tajemnice skrywają ich mury i dlaczego warto odwiedzić je choć raz w życiu. Pałac w Mosznej – polski zamek Disneya Położony w województwie opolskim pałac w Mosznej wygląda jak przeniesiony z bajki Disneya. Ma aż 99 wież i wieżyczek oraz 365 pomieszczeń, co sprawia, że jego architektura budzi skojarzenia z animowanymi zamkami znanymi z dzieciństwa. Budowla ta zyskała ogromną popularność w mediach społecznościowych jako jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Polsce. Wokół pałacu rozciągają się malownicze parki, które dodają miejscu magicznej atmosfery, idealnej do spacerów i sesji zdjęciowych. Zamek w Mosznej niejednokrotnie stawał się tłem dla filmów fabularnych oraz fabularyzowanych. Obiekt, kojarzony z baśniową architekturą i atmosferą tajemnicy, przyciągał twórców z różnych gatunków – od science-fiction po kino kostiumowe i komedie. Najstarszym znanym filmem z udziałem zamku jest polsko-rosyjska produkcja science-fiction „Test pilota Pirxa”, oparta luźno na opowiadaniu Stanisława Lema pt. „Rozprawa”. W 1985 roku powstał horror-komedia „Lubię nietoperze”, a w roku 1990 „Piggate” – komedia z udziałem Katarzyny Figury, Henryka Talara i Ewy Skibińskiej. Kolejne produkcje to film „Daas” (2011), filozoficzny dramat kostiumowy z Andrzejem Chyrą i Mariuszem Bonaszewskim oraz „Brigitte Bardot cudowna” w reżyserii Lecha Majewskiego z Andrzejem Grabowskim, Magdaleną Różdżką i Tomaszem Saprykiem. Jedna z najstarszych legend dotyczących pałacu w Mosznej mówi o tunelu, który miał prowadzić spod zamku aż do odległej wsi – używany rzekomo przez zakonników lub alchemików. Zamek w Gołuchowie – filmowa „Akademia Pana Kleksa” W województwie wielkopolskim znajduje się kolejna perełka architektoniczna – zamek w Gołuchowie. To właśnie tutaj powstały ujęcia do znanej produkcji „Akademia Pana Kleksa”. Zamek wystąpił również w filmie „Królowa Bona”. Jego zabytkowe mury i malownicze otoczenie sprawiają, że idealnie nadaje się na tło opowieści filmowych. Zamek w Gołuchowie został przebudowany w stylu francuskiego renesansu na wzór zamków znad Loary. Charakterystyczne wysokie, kryte łupkiem dachy, smukłe kominy i bogaty wystrój rzeźbiarski nadają mu unikalny charakter. Wnętrza zamku zdobią oryginalne, zabytkowe elementy architektury, nabyte przez ówczesną właścicielkę Izabellę Czartoryską w antykwariatach z całej Europy, m.in. późnogotyckie i renesansowe kominki, portale czy okiennice. Tajemnice zamku w Goluchowie Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem jest opowieść o Czarnej Damie. Według przekazów, duch Izabelli Czartoryskiej pojawia się nocą w zamkowych korytarzach, dba o porządek i organizuje tajemnicze przyjęcia. Mieszkańcy okolicznych miejscowości twierdzą, że widzieli ją w oknach zamku, zwłaszcza podczas mglistych nocy. Inna fascynująca legenda mówi o Królu Kruków, który rzekomo władał tymi terenami wieki temu. Miał czarne pióra zamiast włosów i potrafił rozkazywać ptakom, które przynosiły mu wiadomości z najdalszych zakątków królestwa. Uważany był za potężnego czarodzieja, otaczającego swój zamek mistyczną aurą. Zamek Książ w Wałbrzychu – kulisy oscarowego filmu Zamek Książ, położony w województwie dolnośląskim, pojawił się na ekranie w głośnym filmie „Strefa interesów”, który zdobył uznanie międzynarodowej publiczności i był nominowany do Oscara w kategoriach „najlepszy film międzynarodowy” oraz „najlepszy dźwięk”. Monumentalna budowla oraz jej dramatyczna historia stanowiły doskonałe tło do filmu o tematyce wojennej. Zdjęcia do produkcji rozpoczęły się latem 2021 roku, a ostatnie sceny, przedstawiające elegancki bal, zrealizowano w styczniu 2022 roku w Sali Maksymiliana oraz sąsiednich salonach zamku. Książ, ze względu na swoją architekturę i atmosferę, jest popularnym miejscem dla filmowców i w przeszłości był wykorzystywany jako plan zdjęciowy dla wielu produkcji. Oprócz „Strefy interesów”, kręcono tam m.in. filmy: „Tortura nadziei”, dramat kostiumowy w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich, „Hrabina Cosel”, film Jerzego Antczaka, „Diabeł”, horror kostiumowy Andrzeja Żuławskiego oraz. „Trędowata”, melodramat Jerzego Hoffmana, z scenami kręconymi na Tarasie Wodnym i Tarasie Zachodnim zamku. W Książu powstawały także seriale takie jak „Tajemnica twierdzy szyfrów”, „1983” i „Czarne Stokrotki”. Wojenne sekrety Zamku Książ Zamek Książ w Wałbrzychu skrywa wiele tajemnic, które od lat fascynują historyków, badaczy i turystów. Jego historia sięga XIII wieku, jednak to wydarzenia z czasów II wojny światowej budzą największe emocje. Jedną z najbardziej znanych legend związanych z zamkiem Książ jest opowieść o złotym pociągu. Według niej, w podziemiach zamku ukryto pociąg wypełniony złotem i kosztownościami zrabowanymi przez nazistów. Mimo licznych poszukiwań, pociągu nigdy nie odnaleziono, co tylko podsyca zainteresowanie i tajemniczość tego miejsca. Zamek Książ owiany jest również licznymi legendami o duchach. Najbardziej znana jest opowieść o Białej Damie, która rzekomo pojawia się w zamkowych korytarzach. Niektórzy wierzą, że to duch księżnej Daisy, ostatniej właścicielki zamku przed II wojną światową. Polska jak z bajki – zwiedzanie zamków filmowych Zwiedzanie zamków filmowych w Polsce to nie tylko gratka dla kinomanów, ale też fascynująca podróż przez historię, architekturę i sztukę. Zarówno pałac w Mosznej, zamek w Gołuchowie, jak i Zamek Książ przyciągają tłumy turystów z kraju i zagranicy. Każdy z tych obiektów ma swoją unikalną atmosferę i charakter. Od bajkowego stylu secesyjnego w Mosznej, przez renesansowy klimat Gołuchowa, po monumentalny Książ – Polska oferuje szeroką gamę doświadczeń dla każdego miłośnika niezwykłych miejsc. Filmowe szlaki – inspiracje dla miłośników kina i historii Zamki filmowe w Polsce stają się coraz popularniejszym kierunkiem podróży tematycznych. Dzięki produkcjom takim jak „Akademia Pana Kleksa” czy „Strefa interesów” widzowie mogą przenieść się wprost do miejsc znanych z dużego ekranu. Jeśli szukasz pomysłu na wyjątkowy weekend, odwiedzenie tych miejsc to świetna okazja, by na własne oczy zobaczyć scenerie filmowe, poczuć magię opowieści i dotknąć historii. Polska, dzięki swoim zabytkom, potrafi oczarować jak żadna inna.
Influencerzy je ukrywają, bo są zbyt piękne! Tych 10 miejsc w Europie nie znajdziesz na Instagramie!
Europejskie zakątki skrywają prawdziwe perły, które zachwycają swoją urodą, ale nie znajdziesz ich na popularnych profilach influencerów. Niektóre z tych miejsc pozostają ukryte przed masową turystyką, zachowując swoją unikalność i naturalne piękno. Przekonaj się, gdzie warto się udać, by odkryć te zjawiskowe, lecz mniej znane w Europie lokalizacje.
Europa to kontynent pełen ukrytych skarbów, które zachwycają nie tylko swoją historią, ale przede wszystkim niepowtarzalnym pięknem. Choć popularne destynacje, takie jak Positano, Ronda czy Kirkjufell, przyciągają tłumy turystów, to istnieje również wiele miejsc, które wciąż pozostają w cieniu. Część z nich to lokalizacje, które nie zdobyły jeszcze szerokiego rozgłosu, a inne ukrywają swoje piękno przed masową turystyką. Co łączy te zakątki? To, że uznaje się je za jedne z najpiękniejszych nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Jeżeli pragniesz odkryć miejsca, które wciąż pozostają w cieniu popularnych tras turystycznych, a jednocześnie urzekają swoim wyjątkowym urokiem, koniecznie zapoznaj się z naszym zestawieniem. Te ukryte perły Europy to idealna propozycja dla każdego, kto szuka nowych, niezapomnianych miejsc na podróż życia. Oto lista 10 takich destynacji, które zaskoczą Cię swoim pięknem i atmosferą. Kirkjufell, Islandia Kirkjufell, to najpiękniejszy szczyt islandzkiego półwyspu Snæfellsnes. Znalazł się nawet w pierwszej 10 najpiękniejszych gór świata. 463-metrowa góra najbardziej znana jest ze swojej stożkowatej formy. Z powodu dużej stromości wspinaczka na nią dozwolona jest jedynie doświadczonym wspinaczom. Kirkjufell jest Jest tak charakterystycznym i pięknym miejscem, że bardzo często pojawia się na kartkach pocztowych z Islandii. Jest także najczęściej fotografowaną górą tego państwa. Najciekawsze w niej jest to, że z każdej strony wygląda inaczej. Mówi się, że z jednej przypomina kapelusz czarownicy, a z drugiej kościelne wieże - z tego powodu nazywa się ją czasami Górą Kościelną. Ronda, Hiszpania Ronda jest jednym z najpiękniejszych i najczęściej odwiedzanych miejsc w Hiszpanii. Znajduje się po obu stronach wąwozu rzeki Guadalevin. Sam Ernest Hemingway tak opisał Rondę „Całe miasto jak okiem sięgnąć jest niczym innym, jak romantyczną kulisą teatralną”. W mieście znajdziemy wpływy chrześcijańskie, jak i muzułmańskie. Co roku, w pierwszej połowie września, ma tu miejsce Feria de Pedro Romero, czyli ogromny festyn, na którym odbywają się liczne konkursy i pokazy walk. Park Narodowy Jezior Plitwickich, Chorwacja Tak prawdopodobnie wygląda raj. Park Narodowy Jezior Plitwickich to najpopularniejsza atrakcja turystyczna Chorwacji, która została wpisała na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Rozciąga się na powierzchnię 300 kilometrów kwadratowych. W skład Jezior Plitwickich wchodzi aż 16 zbiorników wodnych, o niezwykłej turkusowej barwie i 90 wodospadów. Uważa się go za najpiękniejszy park narodowy w Europie. Choć woda, we wszystkich odcieniach zieleni i niebieskiego, wygląda niezwykle zachęcająco, kąpanie w jeziorach na terenie parku jest zabronione. The Cliffs of Moher, Irlandia Klify Moheru, to jedna z głównych atrakcji Irlandii, którą koniecznie trzeba zobaczyć. Dzięki bardzo rozbudowanemu systemowi ścieżek i atrakcji turystycznych w tej okolicy, można tam spędzić cały dzień niespiesznie spacerując. Klify to najczęściej odwiedzana atrakcja przyrodnicza w tym kraju, dlatego trzeba liczyć się z tym, że jadąc tam natkniemy się na tłum ludzi. Dla bezpieczeństwa warto celować w godziny poranne lub wieczorne. Jest szansa, że ludzi będzie mniej, a do tego widok stamtąd o zachodzie słońca jest naprawdę zachwycający. Reine, Norwegia Wiele osób mówi, że jest to nie tyle najpiękniejsze miejsce w Europie, co na świecie! A norweski tygodnik Allers ogłosił Reine jako najpiękniejsze miasteczko w państwie. Znajduje się na północy Norwegii. Reine jest najlepszym miejscem do obserwowania zorzy polarnej. To jeden z głównym powodów, dlaczego przyciąga ono zimą tak wielu turystów. Positano, Włochy Positano to jedno z najbardziej romantycznych miejsc na świecie. Wszystko dzięki kolorowym domkom i dzikim kwiatom opadającym na ich dachy. Miasto w 1997 roku znalazło się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Nie ma w nim dużo miejsc do zwiedzania. Najlepszym pomysłem na spędzenie czasu w Positano, to beztroskie, niespieszne spacery i napawanie się tym klimatem włoskiego miasta. Można zatrzymać się w kawiarni, z której rozpościera się niesamowity widok na morze. I oczywiście to czego tu nie brakuje to… restauracje z pyszną włoską kuchnią! Trolltunga, Norwegia Trolltunga, czyli język trolla, jest główną atrakcją w Norwegii. A jednocześnie najtrudniej dostępną. Ten kilkunastometrowy głaz, wiszący nad przepaścią, przyciąga niesamowitą liczbę turystów. Samo dojście do niego, to kilka godzin wspinaczki. A potem najczęściej kolejna godzina czekania w kolejce do samej Trolltungi. Jednak wcale nas to nie dziwi - to w końcu jedno z najpiękniejszych miejsc w Europie. Dla takich widoków warto czekać. Prowansja, Francja Prowansja i lawenda to już niemalże synonimy. Pola lawendowe są już tak popularne, że stały się symbolem tego regionu Francji. Jeśli poza samym podziwianiem tych urokliwych terenów, interesuje Was również ich historia, wybierzcie się do Muzeum Lawendy w miasteczku Cabrieres d’Avignon. Znajdziecie w nim również informacje na temat sadzenia czy zbierania lawendy. Można tam także kupić wiele produktów na bazie lawendy, jak kremy czy olejki. Landmannalaugar, Islandia Landmannalaugar znajduje się w islandzkim rezerwacie przyrody, Fjallabak i znany jest głównie ze swojego niezwykłego wyglądu. Pod koniec XV wieku doszło tam do erupcji wulkanu. Lawa pokryła pobliski teren i w rezultacie dziś możemy nacieszyć oczy niepowtarzalnym pięknem tego miejsca. Najpopularniejszym wzgórzem na tym terenie jest Bláhnjúkur. Jego nazwę tłumaczy się po angielsku na Blue Peak. Wszystko przez niebiesko-czarną poświatę, która widoczna jest na jego zboczach. Muralla Roja, Alicante, Hiszpania Zastanawialiście się kiedykolwiek, gdzie znajduje się najbardziej kolorowe miejsce w Europie? To właśnie budowla Muralla Roja w Hiszpanii. Zbudowana w 1973 roku, znajduje się na wzgórzu, skąd rozpościera się niesamowity widok na Costa Blanca. Budynek składa się z kilku mieszkań, połączonych ze sobą siecią korytarzy. Muralla Roja jest kolorowym labiryntem, którego kolory nawiązują do barw zachodzącego słońca i nieba.
Tylko nieliczni wiedzą, gdzie zobaczyć to zjawisko — w 2026 te miejsca zachwycą cały świat!
Kiedy noc zapada wcześniej, a światło dnia staje się coraz bardziej ulotne, pojawia się coś naprawdę magicznego: zorza polarna. W 2026 roku wybrane miejsca na Ziemi zamieniają się w sceny światła i cienia — oto gdzie warto wyruszyć, by doświadczyć tego spektaklu na własne oczy.
Zjawisko zorzy polarnej pozostaje jednym z najbardziej fascynujących spektakli natury — światła tańczące nad horyzontem, kolory w ciemnym niebie, moment, który zapada w pamięć. Ale nie każdy może je zobaczyć — trzeba wiedzieć gdzie, kiedy i jak. Coraz więcej miejsc przygotowuje się na przybycie łowców zorzy: ciemne noce, minimalne zanieczyszczenie światłem, idealna lokalizacja. W tym artykule zajmiemy się tymi zakątkami świata, które w tym roku mogą zaoferować niezapomniane widowisko — od północnej Skandynawii po dzikie obszary Grenlandii. Bo choć zorza polarna bywa ulotna, dobrze zaplanowana wyprawa może zmienić zwykłą noc w magiczny moment. View Ediplayer on the source website
Oto ukryta perełka na listopadowy długi weekend. Polski kurort jak z bajki, ale bez tłumów
Nałęczów to wyjątkowe miejsce na mapie Polski, które doskonale oddaje urok polskiego kurortu, ale jednocześnie można w nim uniknąć zgiełku i tłumów obecnych w bardziej popularnych miejscowościach. Urokliwe, malownicze miasteczko w województwie lubelskim jest znane z uzdrowiskowego klimatu i pięknych, zadbanych parków. Warto, byś je odwiedził w zbliżający się, długi listopadowy weekend, jeśli marzysz o spokojnym wypoczynku w otoczeniu natury i zabytkowej architektury.
Nałęczów jest jednym z najstarszych uzdrowisk w Polsce, słynącym z czystego powietrza, wód mineralnych oraz malowniczych krajobrazów. Od XIX wieku stał się popularnym miejscem wypoczynku wśród elit towarzyskich i artystycznych. W mieście znajduje się wiele sanatoriów i uzdrowisk w zabytkowych budynkach, w których można podreperować zdrowie i się zrelaksować. Dużą zaletą tego miejsca jest również to, że ma w sobie kameralny urok retro, za którym wiele osób tęskni. Przechadzka w czasie i przestrzeni Nałęczów zachwyca zarówno miłośników historii, jak i tych, którzy pragną wypocząć wśród natury. Centralnym punktem uzdrowiska jest Park Zdrojowy, który rozciąga się na powierzchni 23 hektarów. To idealne miejsce na spokojne spacery, szczególnie w listopadzie, gdy liście tworzą malownicze kolorowe dywany. W parku znajdują się urokliwe alejki spacerowe, stawy oraz zabytkowe pawilony. Warto zatrzymać się przy fontannie czy pospacerować wśród drzew, które o tej porze roku zamieniają się w całą paletę jesiennych barw. Pałac Małachowskich to kolejny punkt, który przyciąga podróżników. Zbudowany w XVIII wieku pałac jest otoczony pięknym ogrodem i stanowi jeden z najważniejszych zabytków miasta. Dziś pałac pełni funkcję muzeum, a jego wnętrza zachwycają elegancją i historycznym klimatem. Odwiedzając go, można poczuć się jak w bajce, bo przenosi do czasów dawnej świetności miasteczka. Nałęczów to także miejsce związane z jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy, Bolesławem Prusem. Muzeum poświęcone jego życiu i twórczości znajduje się w willi, w której autor spędził ostatnie lata życia. To doskonałe miejsce na zakończenie dnia pełnego wrażeń – dla każdego, kto fascynuje się literaturą i historią. Od grodu Bochotnica do miasta uzdrowiskowego Niewiele osób wie, że historia Nałęczowa sięga aż VIII wieku, gdy istniał tu gród o nazwie Bochotnica. To właśnie ten fakt czyni z Nałęczowa jedno z najstarszych uzdrowisk w Polsce. W XIV wieku powstała tu parafia, a następnie wieś. Przełomowym momentem okazał się zakup tych ziem przez Stanisława Małachowskiego. To od jego herbu – Nałęcz – nazwano nowo powstające miasto. Piękny listopad? Tak! Miasteczko zachwyca o każdej porze roku, ale w listopadzie nabiera szczególnego uroku. Spadające liście, mgła o poranku i długie, spokojne wieczory tworzą wyjątkowy nastrój, który doskonale pasuje do odpoczynku i regeneracji. Listopad w Nałęczowie to czas, gdy miasto wita swoich gości ciszą i spokojem. Warto wykorzystać ten okres na długie spacery po parku, czy relaks w jednym z lokalnych sanatoriów albo w słynnej Pijalni Wód Mineralnych. T prawdziwa gratka, bo Nałęczów od dawna jest znany z leczniczych właściwości tutejszych wód, i to one przyciągały kuracjuszy już w XIX wieku. Warto więc ich spróbować w tym klimatycznym miejscu. Wille opowiadają o przeszłości Nałęczowskie zabytkowe wille skrywają fascynujące historie, odzwierciedlające nie tylko dawne czasy, ale także ducha tego wyjątkowego uzdrowiska. Te eleganckie budynki, otoczone pięknymi ogrodami, stanowią nieodłączną część lokalnego dziedzictwa kulturowego. Oto kilka tych, które stanowią serce tego malowniczego miasteczka: Willa Czekoladka to jeden z najbardziej urokliwych obiektów Nałęczowa, który zachwyca swoją kameralną atmosferą i elegancką architekturą. Zbudowana w początkach XX wieku w stylu zakopiańskim wyróżnia się subtelnymi detalami, które przyciągają wzrok. Jej nazwa pochodzi od ciepłej, przyjaznej kolorystyki elewacji, która przypomina odcienie czekolady i nadaje willi romantyczny charakter. Willa Tolin powstała pod koniec XIX wieku. Została zaprojektowana w stylu neorenesansowym, ma elegancką, klasyczną formę oraz przestronne wnętrza, które przez lata gościły zamożnych kuracjuszy i artystów. Nazwa „Tolin”, pochodzi od słowa, które symbolizuje spokój i harmonię – cechy, które odzwierciedlają zarówno jej architekturę, jak i otaczający ją ogród. Willa Tolin była niegdyś miejscem spotkań intelektualistów i literatów, którzy przyjeżdżali tu, by szukać inspiracji i odpoczynku. Dziś wciąż zachowuje elegancki charakter. Willa Lucyna to piękny przykład architektury uzdrowiskowej (tzw. styl szwajcarski) z okresu międzywojennego. Zbudowana pod koniec XIX wieku, przyciąga uwagę swoją prostą fasadą, która doskonale wkomponowuje się w nałęczowską przestrzeń. Jej nazwa „Lucyna” jest związana z jednym z popularniejszych imion tamtej epoki. Willa Ukraina to jedna z bardziej charakterystycznych budowli w Nałęczowie. Została zbudowana w stylu neoklasycznym, wyróżnia się przestronnymi tarasami, które wychodzą na otaczający ją ogród. Willa była niegdyś miejscem odpoczynku dla kuracjuszy, którzy przyjeżdżali do Nałęczowa z różnych zakątków Polski i Europy, a jej nazwa nawiązuje do kultury i tradycji wschodniej Europy. Architektura Nałęczowa – śladami historii Każda z tych willi (a jest ich w Nałęczowie o wiele więcej) to nie tylko przykład pięknej architektury, ale także świadek historii, który opowiada o Nałęczowie jako o miejscu pełnym artystycznej atmosfery. Dziś te budynki nie tylko stanowią atrakcję turystyczną, ale także są miejscami, w których odbywają się wydarzenia kulturalne, wystawy i spotkania. Ogrody, które otaczają te architektoniczne perełki, dodatkowo podbijają wrażenie, że Nałęczów to miejsce, w którym czas płynie wolniej. Magiczne wąwozy Sam Nałęczów jest niezwykle klimatyczny, ale równie przyjemne mogą być wycieczki po jego okolicy. Blisko stąd do Krainy Lessowych Wąwozów, malowniczego terenu, który obfituje w spektakularne formacje skalne. To doskonałe miejsce na piesze wędrówki i podziwianie przyrody, szczególnie jesienią, kiedy wszystko nabiera ciepłych, złotych barw. Jeśli chcesz poczuć się jak w bajce, warto wybrać się na spacer wśród tych widowiskowych wąwozów. Niezależnie od tego, czy spędzasz weekend solo, z rodziną, przyjaciółmi, czy romantycznie we dwoje, Nałęczów z pewnością cię zachwyci.
Miasto, w którym czas przestał płynąć — Bodie, Kalifornia, i zagadka jego „pustych domów”!
Porzucone miasteczko w głuszy Kalifornii, gdzie kurz na meblach zastygł w bezruchu, a każdy krok odbija się echem dawnych dni. Oto Bodie – „miasto duchów”, które zdaje się mówić: czas tu naprawdę stanął.
Porzucone miasto, w którym czas się zatrzymał… Czy to jeszcze możliwe we współczesnym świecie? Jak najbardziej! Wystarczy wybrać się w podróż w głąb amerykańskiego stanu Kalifornia. Długa podróż po bezdrożach zaprowadzi do Bodie - prawdziwego miasta duchów! Dziś Bodie przeraża i… zachwyca! Miasto wygląda jak plan filmowy horroru - rozrzucone pozostałości maszyn i nieczynne samochody są dosłownie wszędzie, opuszczone domy straszą wnętrzami, w których ciągle stoją pokryte grubą warstwą kurzu meble i sprzęty. ZOBACZ TAKŻE: 7 czarujących wysp w Europie, o których możesz nie wiedzieć! Bodie - miasto duchów w USA Miasto założono w 1876 roku. Jak wiele innych miejscowości na terenach zachodnich stanów USA, Bodie powstało w czasie gorączki złota. W 1859 roku odkryto złoża w jego okolicach i poszukiwacze tego cennego kruszcu zaczęli się tu osiedlać. Niestety już w 1880 roku okazało się, że dużo większe złoża złota znajdowały się na innych terenach - osadnicy z Bodie opuszczali więc miasto i tam podążali. Pomimo przeciwności Bodie nadal tętniło życiem, a liczba jego mieszkańców wynosiła w 1880 roku około 7000 osób, które ciągle rozbudowywały miasto… Bodie przez lata tętniło życiem! Dla pracujących przy wydobyciu złota mężczyzn odpoczynek w saloonie to podstawa. W „najlepszych czasach” w Bodie było ich podobno ponad 50, a część z tych przybytków pełniła też rolę domów publicznych! Dziś spacerując po Bodie, można przyjrzeć się jednym z barów. Kto skusi się na drinka przy barze? Bodie miasto duchów - jak teraz wygląda porzucona miejscowość? W Bodie można zajrzeć nawet do porzuconego sklepu wielobranżowego - to miejsce, w którym mieszkańcy zaopatrywali się we wszystkie potrzebne produkty. Jak to możliwe, że wnętrza nie zostały rozkradzione teraz, kiedy miasteczko stoi opustoszałe? Ilość turystów w Bodie nie jest duża - miasto znajduje się przecież na pustkowiu. Poza tym chyba żaden turysta nie miałby odwagi zabrać z Bodie czegokolwiek! Powód? Dotknie go klątwa Bodie! Kto zabierze z miasteczka choćby kamień, będzie prześladowany przez duchy zmarłych mieszkańców miasteczka! Budzące przerażenie wnętrza domów mieszkalnych wyglądają jakby czas się w nich zatrzymał. Mieszkańcy Bodie nie otaczali się luksusem - żyli prosto i korzystali z najbardziej podstawowych sprzętów. W Bodie wszystko wygląda tak, jak zostawili to mieszkańcy, który nie zabierali ze sobą zbędnego dobytku. Niektóre elementy wnętrz zostały zaaranżowane (przyjrzyj się książkom na szkolnych ławach!), ale zostało to zrobione w umiejętny sposób. W 1910 w Bodie mieszkało zaledwie 698 osób! Wydobycie złota zmalało, w 1917 roku zamknięto nawet linię kolejową Bodie Railway. Co ciekawe, w tym samym czasie Bodie zyskało w prasie miano „ghost town”/„miasta duchów”. Jako że w latach 20. coraz popularniejsze stały się podróże samochodem, wielu ciekawskich Amerykanów zaczęło odwiedzać Bodie! W 1942 roku ostatnia kopalnia i punkt pocztowy zostały zamknięte. Tak skończyła się kilkudziesięcioletnia historia miasteczka. W latach 40. XX wieku Bodie zagroziła fala kradzieży. Opustoszałe miasto było łatwym łupem dla złodziei. W mieście mieszkały wtedy zaledwie 3 osoby! Na szczęście w latach 60. Bodie zyskało status parku historycznego. W mieście przetrwało 170 zabudowań. Dziś ta liczba zmalała do 110, ale Bodie wciąż prezentuje się fascynująco. Masz odwagę wybrać się na spacer po Bodie? Zapraszamy do galerii! Zobacz, jak żyli mieszkańcy i dowiedz się, jaki sekret skrywa Bodie!
To miejsce nie bez powodu jest nazywane "polską Szwajcarią". Tak pięknych krajobrazów dawno nie widziałeś
Zaledwie 16 kilometrów od Krakowa kryją się krajobrazy jak z baśni – kraina strzelistych skał, wąwozów drążonych przez wieki i jaskiń pełnych tajemnic. Ojcowski Park Narodowy, często nazywany „Polską Szwajcarią”, łączy w sobie niezwykłą urodę przyrody z legendami i historią. To najmniejszy park narodowy w Polsce, ale bez wątpienia jeden z najbardziej spektakularnych. Co warto tam zobaczyć?
Przydomek „Polska Szwajcaria” nie jest przypadkowy Ojcowski Park Narodowy, położony na terenie malowniczej Jury Krakowsko-Częstochowskiej, często określany jest mianem „Polskiej Szwajcarii”. Ten poetycki przydomek nie jest przypadkowy. Park zachwyca różnorodnością form krajobrazowych – od głębokich wąwozów po monumentalne, wapienne ostańce, które wyrastają pionowo z dna dolin i przypominają krajobrazy znane z alpejskich pocztówek. Tutejsze doliny rzek, w tym słynna Dolina Prądnika, tworzą wąskie, kręte korytarze otoczone białymi skałami i bujną zielenią, wyglądają niczym wyjęte z bajki. W krajobrazie dominują formacje skalne powstałe w wyniku milionów lat działania zjawisk krasowych. Woda, powoli drążąc wapienne skały, stworzyła nie tylko jaskinie i tunele, ale też majestatyczne iglice, baszty i skalne bramy, jak Brama Krakowska czy Rękawica. Te niezwykłe formy geologiczne porównywane są do górskich pejzaży Szwajcarii, choć powstały w całkowicie odmiennym procesie. Jesienią park zyskuje dodatkowy atut, kolorowe korony drzew, od żółci przez pomarańcze aż po głęboką czerwień. Kontrastują z jasnymi wapieniami i tworzą zapierające dech w piersiach widoki. To właśnie wtedy najłatwiej zrozumieć, dlaczego to niezwykle malownicze miejsce zyskało miano jednej z najpiękniejszych „górskich” krain w Polsce. Formacje skalne, jaskinie i zamki Jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Ojcowskiego Parku Narodowego jest Maczuga Herkulesa – samotna, wapienna skała o wysokości około 25 metrów, której charakterystyczny kształt przypomina odwrócony kij baseballowy lub buławę. Wyrasta bezpośrednio z dna Doliny Prądnika, tuż obok drogi i potoku, stając się obowiązkowym punktem każdej wycieczki. Legenda głosi, że skała została postawiona przez samego diabła na zlecenie czarnoksiężnika Twardowskiego, co tylko dodaje jej tajemniczości. Tuż obok znajduje się monumentalny Zamek w Pieskowej Skale – perła architektury renesansowej, której początki sięgają XIV wieku. Przebudowany w XVI wieku w stylu renesansu włoskiego, do dziś zachwyca malowniczym położeniem na wapiennym klifie i stanowi część Szlaku Orlich Gniazd – historycznej trasy zamków rozciągającej się między Krakowem a Częstochową. Zamek oferuje nie tylko bogatą ekspozycję muzealną, ale także zapierające dech w piersiach widoki na Dolinę Prądnika. Jednak Ojcowski Park Narodowy to nie tylko zamki i skały – to również królestwo jaskiń. Na jego terenie znajduje się ponad 400 jaskiń, co czyni go jednym z najważniejszych obszarów krasowych w Polsce. Dwie największe i najbardziej znane to Jaskinia Łokietka oraz Jaskinia Ciemna. Jaskinia Łokietka, według legend, miała być schronieniem dla króla Władysława Łokietka podczas ucieczki przed wojskami czeskimi. Składa się z kilku komór połączonych wąskimi korytarzami, a zwiedzający mogą podziwiać tam m.in. charakterystyczne nacieki wapienne. Z kolei Jaskinia Ciemna, położona wysoko na zboczu Doliny Prądnika, to jedna z największych jaskiń w Polsce pod względem kubatury udostępnionych turystycznie. Jej wnętrze jest ciemne i surowe, ale to właśnie tam odkryto ślady bytności człowieka neandertalskiego sprzed tysięcy lat. Jaskinie te stanowią schronienie dla 17 gatunków nietoperzy – park jest jednym z najważniejszych ośrodków ich ochrony w Polsce. Wizyta w tych jaskiniach to nie tylko atrakcja turystyczna, ale i niezwykła podróż w głąb historii geologicznej i prehistorycznej tego regionu. Tajemnice natury Ojcowskiego Parku Narodowego Ten region to również raj dla miłośników przyrody. W jego granicach występuje około 950 gatunków roślin oraz około 550 gatunków grzybów. Spotkać tu można m.in. rzadką lilię złotogłów, języczkę gajową czy paprotnik kolczysty. Ojcowski Park Narodowy stanowi siedlisko dla licznych zwierząt, w tym nietoperzy, sów, dzięciołów, a także rzadkich motyli. Szlaki, widoki i jesienna magia parku Ojcowski Park Narodowy jest opleciony gęstą i dobrze zorganizowaną siecią szlaków turystycznych, zarówno pieszych, jak i rowerowych oraz ścieżek dydaktycznych. Teren parku przecina aż 35 km oznakowanych tras pieszych, które umożliwiają zwiedzanie najważniejszych atrakcji bez konieczności korzystania z przewodnika. Jedną z najpopularniejszych tras jest szlak przez Dolinę Prądnika, uznawaną za serce parku – prowadzi on wzdłuż potoku, w otoczeniu wysokich wapiennych ścian, mijając po drodze takie atrakcje jak Maczuga Herkulesa, Brama Krakowska, Źródło Miłości, a także ruiny zamku w Ojcowie. Dla bardziej ambitnych piechurów przygotowano szlak niebieski (Szlak Warowni Jurajskich) oraz szlak czerwony (fragment Szlaku Orlich Gniazd), które prowadzą przez najciekawsze punkty Jury Krakowsko-Częstochowskiej i pozwalają lepiej poznać przyrodę i tło historyczne regionu. Miłośnicy jazdy na rowerze również znajdą tu coś dla siebie – zielony szlak rowerowy „Dolina Prądnika” czy żółty szlak rowerowy „Rowerem po Ojcowskim”, które prowadzą przez mniej uczęszczane zakątki parku i zapewniają piękne krajobrazy oraz… błogą ciszę. Jesień to bez wątpienia najbardziej magiczny czas na wizytę w tym miejscu. Złoto-czerwone korony drzew kontrastują z białymi skałami i tworzą bajeczne pejzaże, które przyciągają fotografów z całej Polski. Szczególnie widowiskowe widoki roztaczają się z punktów widokowych przy Jaskini Ciemnej, Górze Koronnej czy Skale Jonaszówka. Dla osób szukających dodatkowych emocji przygotowano także trasy wspinaczkowe, zwłaszcza w rejonie Skały Rękawica i Skały Wernyhory – są to miejsca udostępnione do wspinaczki zgodnie z zasadami ochrony przyrody. Wiele jaskiń, w tym Jaskinię Ciemną czy Jaskinię Łokietka, można zwiedzać wyłącznie z przewodnikiem, co pozwala lepiej zrozumieć unikalny świat podziemnych form krasowych. Bliskość Krakowa sprawia, że park stanowi idealny cel weekendowej wycieczki, ale jego różnorodność zachęca również do zaplanowania tu dłuższego urlopu – szczególnie jesienią, gdy natura pokazuje tu swoje najbardziej malownicze oblicze.
Romantyczna jesień na niezwykłym szlaku Europy: zamki jak z bajki, perły architektury i cuda przyrody. 460 kilometrów wrażeń!
Niepowtarzalna trasa, która łączy średniowieczne zamki, barokowe pałace i urokliwe miasteczka w jeden niesamowity szlak. Romantische Straße to 460 kilometrów podróży przez serce Niemiec, gdzie historia, architektura i natura przeplatają się w harmonijną opowieść. Ta jesień może być naprawdę magiczna.
Niektóre podróże są szybkie i celowe. Ta będzie inna. Szlak Romantyczny to podróż w czasie. To ponad 460 kilometrów niezapomnianych wrażeń, trasa dla tych, którzy kochają piękno średniowiecznych murów, barokowy przepych i szepczącą zza fasad domów historię. Szlak Romantyczny jest dziś jedną z najpopularniejszych i najpiękniejszych tras turystycznych w Niemczech, a może w całej Europie. Wiedzie z północy na południe przez serce Frankonii i Bawarii, aż po Alpy Bawarskie. Prowadzi przez urocze średniowieczne miasta, zabytkowe rezydencje i zachwycające krajobrazy. Na południowym krańcu, w okolicach Augsburga i Füssen, częściowo biegnie wzdłuż korytarza starożytnej rzymskiej drogi zwanej Via Claudia Augusta. Co czyni go romantycznym? Nazwa szlaku -Romantische Straße, jak tłumaczą przewodniki, nawiązuje do uczucia romantyzmu w sensie estetycznym – zachwytu nad naturą, historią i pięknem starych miast. Szlak powstał niemal sto lat temu głównie ze względów sentymentalnych. Coraz mniej bowiem jest miejsc, nieskażonych cywilizacją. Te zaś, które się jej oparły to prawdziwe perły. Ruszamy im na spotkanie z miejsca, gdzie rzeka Tauber łączy się z Menem, a historia zatrzymała się w XVI wieku. Wertheim – złote wrota szlaku Niewielkie Wertheim, zaledwie kilka tysięcy mieszkańców, powitało nas porannym słońcem i zapachem kawy. W przeszłości doświadczało licznych powodzi. To urocze miasteczko, z górującymi nad nim ruinami potężnego zamku. Jednak prawdziwą magię kryje rynek. Fasady domów z pruskiego muru mają tak intensywne kolory, że aż wydają się nierealne. Stoją tu od stuleci, tworząc pocztówkowy krajobraz. Urocze knajpki zapraszają do środka i zapełniają się po brzegi w porze lunchu. Jak można się domyślić, ich klientami w większości są turyści. Niegdyś byli to Amerykanie, potem Rosjanie, dziś często to Azjaci, ciekawi Europy. Trudno nie wspomnieć o Werheim Village, bajkowej wiosce z unikalną architekturą, 20 minut jazdy za miastem, która leży na Szlaku Romantycznym. W Niemczech działają tylko dwie takie wioski. Na miejscu jest ponad sto butików międzynarodowych marek designerskich oferujących produkty w obniżonych cenach. Można kupić tu dosłownie wszystko, a nawet mieć osobistego doradcę, który pomoże w zakupach pod warunkiem, że jest się członkiem tej społeczności (członkostwo bezpłatne). Aby jednak rozeznać się w terenie, warto wybrać się z przewodnikiem na wędrówkę przez winnice wokół Wertheim połączoną z degustacją wybornych lokalnych win. Szlak wiedzie przez bujne tarasy winnic i pofalowane wzgórza aż do historycznego klasztoru Bronnbach, skąd rozpościera się oszałamiająca panorama na Dolinę Tauber. Wieczorem zaś obowiązkowa wizyta na zamku Wertheim. Jego ruiny świadczą o dawnej potędze, a widok wijących się w dole rzeki i rozległych winnic zachwyca. Niestety, trzeba pokonać setki schodków, windy nie ma. Za to bez trudu można poczuć średniowieczny klimat, a nawet wyobrazić sobie zacięte walki o zamek. Na górze działa restauracja z niezłą kuchnią. Najlepiej przyjść o zachodzie słońca, żeby poczuć magię miejsca. Wertheim to idealna uwertura do dalszej podróży, która delikatnie przenosi w klimat dawnej epoki. Pałac Weikersheim – rokokowy sen Jadąc dalej na południe, szlak prowadzi do prawdziwego klejnotu, Pałacu Weikersheim. To miejsce jest esencją baroku i rokoka. Z zewnątrz pałac jest dostojny, ale to jego wnętrza i ogrody zapierają dech. W Sali Rycerskiej, z jej niesamowitymi freskami i rzeźbami, czujemy ciężar historii arystokratycznej rodziny Hohenlohe. Obok przepiękny salon myśliwski z bajecznym sufitem przedstawiającym sceny z życia, zwierzęta, krajobrazy, na ścianach portrety możnych i trofea myśliwskie. Są nawet toalety, łącznie sztuk osiem, co w tamtych czasach było ewenementem. Jednak na kolana rzuca wspaniały Pałacowy Ogród. Zaprojektowany symetrycznie, z precyzyjnie przyciętymi żywopłotami, fontannami i posągiem Herkulesa. Jest kwintesencją barokowej sztuki ogrodowej. Szczególnie urokliwe wydają się figurki karłów i mitycznych stworzeń ukrytych wśród zieleni, co nadaje ogrodowi lekkości i rokokowego humoru. Zwalniamy tempo, by oddać się kontemplacji dawnego przepychu… Dinkelsbühl – średniowieczna bajka Dinkelsbühl, obok Rothenburga, jest jedną z ikon Szlaku Romantycznego. Miasto miało szczęście, bo w przeciwieństwie do wielu niemieckich miast, zostało niemal nienaruszone przez wojny. W rezultacie dziś jest jednym z najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów miejskich w kraju. Wjeżdżając do Dinkelsbühla ma się wrażenie, że wjechało się do baśni. Kompletne mury miejskie z wieżami i bramami otaczają kolorową starówkę. Domy z muru pruskiego, pomalowane na odcienie pastelowe i ceglaste, tworzą harmonijną mozaikę. Centrum miasta z dominującym Kościołem św. Jerzego jest żywe, ale spokojne. Nie ma tu zgiełku i tłumów, co pozwala na intymne doświadczanie historii. Spacerując jego cichymi, brukowanymi uliczkami, łatwo jest wyobrazić sobie kupców i rzemieślników sprzed wieków… Augsburg – spotkanie z cesarstwem Ostatni etap naszej podróży prowadzi do Augsburga, historycznego giganta. To jedno z najstarszych miast Niemiec, założone przez Rzymian jako Augusta Vindelicorum (stąd powiązanie z dawną Via Claudia Augusta). Bogactwo renesansu i potęga rzymskiego imperium zderzają się z nowoczesnością. Sercem miasta jest majestatyczny Ratusz z jego Złotą Salą, będącą symbolem dawnej siły kupieckiej. Niestety, z powodu remontu nie można jej zwiedzać. Jednak to, co czyni Augsburg wyjątkowym, jest Fuggerei. Najstarsze na świecie osiedle socjalne, założone w 1516 roku przez bogatego bankiera Jakoba Fuggera. To miasto w mieście, z własnym kościołem i bramami, zamieszkane do dziś, gdzie opłaty czynszowe są symboliczne. Spacer po Fuggerei to lekcja historii społecznej, pokazująca, jak działała dawna filantropia. Ciche domki i wąskie uliczki stanowią fascynujący kontrast dla ratuszowego splendoru. A jednocześnie dają nadzieję, że idea pomocy przetrwa kolejne stulecia. Jak każda romantyczna historia, tak i ta ma swój koniec. Szczęśliwy, bo pełen wrażeń i wspomnień. Tekst: Elżbieta Pawełek
Zakosztuj karaibskiej egzotyki w luksusowym wydaniu. Oto Dominikana, jej białe plaże i urlop w rytmie bachaty
Dominikana to prawdziwa perła Karaibów. Wakacje na tej wyspie to niezapomniana przygoda. Są połączeniem komfortu, jaki dają luksusowe hotele, oraz wspaniałych doświadczeń, które można przeżyć, zwiedzając wyspę i poznając jej prawdziwą duszę rozkołysaną rytmami zmysłowego tańca bachata.
Dominikana od pierwszej chwili zachwyca podróżników krajobrazami gór i żyznych dolin, w których kilometrami ciągną się zielone pola bananowców, tytoniu, kawy i trzciny cukrowej. Kraj ten to prawdziwa karaibska oaza. Jego urok tkwi w niekończących się białych plażach i zielonych zagajnikach palmowych, okalających wspaniałe resorty. To miejsce, gdzie marzenia o egzotycznych wakacjach stają się rzeczywistością, a rytmy merengue i bachaty nieustannie rozbrzmiewają w powietrzu. To także kraj o niezwykle bogatej kulturze, w której wyraźny ślad pozostawiły czasy kolonialne. Dominikana, czyli oficjalnie Republika Dominikany, jest usytuowana na wyspie Hispaniola, łączącej dwa kraje: Dominikanę na wschodzie i Haiti na zachodzie. Dominikana przyciąga turystów swoim łagodnym klimatem tropikalnym, gdzie średnie roczne temperatury utrzymują się na poziomie przyjemnych 25°C. Mimo swojego położenia w strefie zwrotnikowej różnice temperatur między regionami nie są zbyt duże. Rajskie spotkanie w Punta Cana Jednym z najczęściej wybieranych przez turystów miejsc na Dominikanie jest Punta Cana, region leżący na wschodnim krańcu wyspy. To kraina, w której natura w swojej najbardziej surowej i urzekającej formie otacza nas z wszystkich stron. Są tam piękne plaże, np. Bavaro, Blanca, Macao czy Juanillo, a także rafy koralowe, które stanowią naturalną barierę ochronną przed falami Atlantyku, dlatego warunki do pływania i snurkowania są tu niemal doskonałe, a temperatura wody osiąga 25°C. Tym, którzy pragną czegoś więcej niż tylko relaksu, Punta Cana daje mnóstwo możliwości. Można wypożyczyć łódkę i popłynąć na wyspę Saona, gdzie kameralne zatoczki i dzika przyroda wciąż zachowują swój dziki urok. Warto też odwiedzić malowniczą wioskę Altos de Chavón i poznać karaibskie tradycje albo zagrać w golfa na jednym z tutejszych pól wtopionych w tropikalny pejzaż. Fascynujące Puerto Plata Z kolei na północnym wybrzeżu Dominikany leży niezwykle ciekawa miejscowość Puerto Plata. To stolica regionu, który zadowoli zarówno miłośników natury, historii, jak i poszukiwaczy przygód. Na szczególną uwagę zasługuje 27 Charcos de Damajagua – park pełny kaskadowych wodospadów, które można przemierzać, skacząc lub zjeżdżając do lazurowych basenów. To niezwykłe przeżycie, podczas którego adrenalina miesza się z podziwem dla piękna dziewiczej przyrody. Nie mniej emocji daje przejazd kolejką linową na górę Isabel de Torres, która wznosi się na 793 m n.p.m. Na szczycie czeka na zwiedzających nie tylko spektakularny widok, lecz także replika słynnej figury Chrystusa Zbawiciela, podobna do tej z Rio de Janeiro. Puerto Plata słynie również z cudownych plaż. Jedną z najpiękniejszych jest Playa Dorada ze złocistym piaskiem muskanym ciepłymi falami Atlantyku. Można na niej relaksować się i uprawiać sporty wodne, takie jak windsurfing, kitesurfing i nurkowanie. Karaibska architektura w stylu wiktoriańskim Historia Puerto Plata sięga czasów kolonialnych. W założonym w 1496 roku mieście do dziś można podziwiać ślady przeszłości. Warto zwiedzić Fortaleza San Felipe, jeden z najlepiej zachowanych zabytków hiszpańskiej architektury obronnej na Karaibach. Dziś w forcie mieści się muzeum, w którym można poznać burzliwą historię piratów i kolonialnych wojen. Wiele przyjemności daje wędrówka urokliwymi zabytkowymi uliczkami Puerto Plata. Ich architektura w stylu wiktoriańskim odróżnia to miasto od innych dominikańskich miejscowości. Drewniane domy, ozdobione misternymi detalami, budzą zachwyt. Można się im dokładniej przyjrzeć, siadając w jednej z lokalnych knajpek na aromatyczną kawę i wszystkimi zmysłami chłonąć karaibską atmosferę wyspy. Tekst: Agata Olejniczak Więcej propozycji wyjazdów w ciekawe zakątki świata znajdziesz w najnowszym wydaniu VIVA! x ITAKA Zima 25/26
Ilona Ostrowska przejechała Wyspy Kanaryjskie wzdłuż i wszerz. Zdradziła nam, które miejsca zachwyciły ją najbardziej
Podróże zaszczepił jej tata marynarz, ale najbardziej ceni te, podczas których czuje się prawdziwie wolna. Na Teneryfie zachwyciła ją bujna zieleń i księżycowy krajobraz, na Fuerteventurze złote niekończące się plaże. Ilona Ostrowska znów leci tam z radością...
Elżbieta Pawełek: Święty Augustyn napisał, że „świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jej jedną stronę”. Ilona Ostrowska: Moja książka w takim razie jest bardzo gruba. Arabskie przysłowie mówi, że „ten, kto żyje, widzi dużo, ten, kto podróżuje, widzi więcej”. Dzisiaj podróże stały się łatwiejsze. Ale to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze i stajemy się przez to bogatsi, mądrzejsi i bardziej empatyczni. Liczyłaś kiedyś wszystkie swoje podróże? Nie, choć może to dobry pomysł, żeby je policzyć. Mogłabym zrobić sobie drzewo geograficzne i zobaczyć, gdzie jeszcze powinnam pojechać lub gdzie jeszcze nie dotarłam. Jeśli chodzi o Europę, to nie ma sensu wymieniać miejsc, które odwiedziłam. Chyba że masz czas do jutra... Nie, porozmawiajmy więc o Wyspach Kanaryjskich. W moim sercu zajmują szczególne miejsce. Jest ich kilka, a wliczając w to wszystkie maleńkie wyspy, uzbiera się ich kilkanaście i każda wydaje się inna. Mówi się, że najbardziej różnorodna jest największa z nich Teneryfa, najbardziej niezwykła jest Lanzarote, nazywana wyspą ognia, a najpiękniejsze plaże ma Fuerteventura, wyspa wiatru, o którego sile mogłam się już przekonać. Gdzie czułaś się najlepiej? Na Teneryfie, na którą znowu mam wykupiony bilet lotniczy. Bardzo się cieszę na ten wyjazd, bo tym razem zatrzymam się w hoteliku na plantacji bananowców i awokado. To mnie tak kręci, że zerwę sobie awokado z drzewa albo przynajmniej na nie popatrzę, że będę się budziła wśród bananowców. Zależało mi na tym, żeby mieć intymność i przestrzeń tylko dla siebie. Czyli poznałaś już Teneryfę? Tak. W Santa Cruz na Teneryfie odbywa się drugi co do wielkości na świecie karnawał pełen barwnych parad i widowisk. Jest tu Playa de las Teresitas, złocista plaża z piaskiem sprowadzonym z Sahary, idealna na relaks. Wyruszając z portu, można przenieść się na sąsiednie wyspy, choćby na najbliższą Gomerę. Santa Cruz jest dziś stolicą Teneryfy, ale kilkaset lat temu jej funkcję pełniła La Laguna, miasteczko z uroczą starówką w kolonialnym stylu, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wspaniałe jest to, że całą wyspę można objechać samochodem w ciągu trzech, czterech godzin. Północno-zachodnia część jest zielona dzięki górom, dającym osłonę przed wiatrem. Południowo-wschodnia zaś jest bardziej surowa i uboga w roślinność. Niesamowite jest to, że jedzie się w górę wśród lasów piniowych do Parku Narodowego Teide i nagle wpada się w wulkaniczną scenerię. Pamiętam, że dostałam aż gęsiej skórki. Też tak miałaś? Miałam wrażenie, jakbym żywcem została przeniesiona na Księżyc. Wokół rozciągał się znany z filmów science-fiction, kosmiczny krajobraz z górującym nad nim zastygłym wulkanem Teide. Jest to trzeci największy wulkan świata, jeśli zmierzyć go od podstawy w głębinie oceanu i zarazem najwyższy szczyt Hiszpanii, ma ponad 3700 m n.p.m. Trochę przez śnieg zalegający na jego stożku przypominał mi górę Kilimandżaro, którą miałam okazję zobaczyć z bliska. A miałaś okazję zajrzeć w czeluść wulkanu Teide, gdzie według dawnych mieszkańców wyspy Guanczów siedzi duch zła i diabły? Nie, bo się boję diabłów. Jeszcze by mnie tam wciągnęły (śmiech). Góra robi naprawdę niesamowite wrażenie. Rzuca na Atlantyk spektakularny trójkątny cień — długi na 60 kilometrów. Z tego, co wiem, prowadzą tam liczne szlaki piesze, można też dostać się na nią kolejką linową. Co jeszcze byś poleciła na Teneryfie? Mascę. Odrobiny egzotyki i atmosfery dżungli wcale nie trzeba szukać w dalekiej Amazonii. Znajdziemy ją w tym maleńkim miasteczku zamieszkanym przez sto osób, położonym w samym sercu wąwozu o tej samej nazwie. To urocze miejsce jakby zawieszone wśród surowych skał. Otulone bujną zielenią, ozdobione palmami, kontrastującymi z błękitem nieba. Byłam tam kilka razy, zapiera dech. Miejsce leży w cudownej głuszy, której można doświadczyć, gdy nie ma tu wycieczek, bo Masca po Teide to druga największa atrakcja na Teneryfie. Z kolei Fuerteventura jest kompletnie inna. Bardziej surowa. Przez to, że jest taka wietrzna, wydaje się bardzo romantyczna. Zaimponowały mi jej bezkresne plaże, ta przestrzeń jest ujmująca. Tam się naprawdę odpoczywa. A inny plus tej wyspy jest taki, że dosłownie wszędzie rośnie tam aloes. Ciągle ktoś dawał mi krem z aloesu, który jest cudownym środkiem na wszystko, nie mówiąc o tym, że sama zrobiłam sobie jego spory zapas przed wyjazdem do domu. Dlatego tak dobrze wyglądasz... Najwyraźniej, choć było to pięć lat temu, ale krem ciągle trzyma. Jak na wyspie rośnie aloes, to znaczy, że jest dobrze nawodniona. Fuerteventura od lat przyciąga miłośników sportów wodnych. Surfowałaś? Nie. Wielu moich znajomych zaczęło surfować, bo daje im to odskocznię od codzienności, ale ja boję się głębokiej wody. Może kiedyś opanuję lęk, jednak na razie żywioł wody mnie paraliżuje... Gran Canarię też bardzo dobrze wspominam, wybrałam się tam kiedyś z mamą i córeczką. To był nasz babski wypad. Mama ćwiczyła thai chi, kilkuletnia córka dokazywała z jakimś stworem w kostiumie zabawiającym dzieci, a ja zachwycałam się zielenią, w której dosłownie tonął nasz hotel. Dużo czytałam, pływałam, byłam szczęśliwa. Im częściej jestem na Kanarach, tym chętniej tam wracam. Rozmawiała Elżbieta Pawełek