Cudowne greckie wakacje. Te wyspy zachwycają turystów z całego świata
Epicki pałac w Knossos na Krecie, bajkowa średniowieczna starówka na Rodos, słynna Zatoka Wraku na Zakynthos, niesamowita przyroda na Thassos i wiele więcej. Greckie wyspy zachwycają zabytkami, widokami, pięknymi plażami, błękitnym morzem, zorbą i pyszną kuchnią pełną oliwek.
Turkusowa woda, złote plaże i słońce, które świeci tu niemal bez przerwy – greckie wyspy od lat przyciągają spragnionych wypoczynku. Każda z nich oferuje coś wyjątkowego: spektakularne krajobrazy, fascynującą historię i klimat, który trudno znaleźć gdziekolwiek indziej. Cudowne greckie wakacje – gdzie warto pojechać? Kreta zachwyca nie tylko pięknymi plażami, ale też historią sięgającą czasów starożytnych. To właśnie tutaj znajduje się słynny pałac w Knossos, związany z legendą o Minotaurze. Wyspa oferuje także spektakularne krajobrazy – od gór i wąwozów po laguny o turkusowej wodzie – oraz jedną z najlepszych kuchni w Grecji. Z kolei Rodos urzeka klimatyczną starówką wpisaną na listę UNESCO, gdzie wąskie, kamienne uliczki przenoszą wprost do średniowiecza. To miejsce pełne historii, ale też słońca i pięknych plaż. Korfu to prawdziwa perełka dla miłośników widoków – najbardziej zielona z greckich wysp zachwyca bujną roślinnością, wzgórzami i malowniczymi zatokami. Wpływy włoskie i francuskie widać tu w architekturze, a spokojna atmosfera sprzyja relaksowi. Natomiast Thassos to idealny wybór dla tych, którzy szukają kontaktu z naturą – wyspa pełna gajów oliwnych, krystalicznie czystej wody i spokojnych plaż pozwala naprawdę się wyciszyć. To mniej zatłoczony kierunek, który zachwyca autentycznym, greckim klimatem. Plaże, kuchnia i grecki klimat Greckie wyspy to nie tylko krajobrazy, ale też styl życia, który trudno podrobić. Dni upływają tu leniwie – między kąpielami w ciepłym, turkusowym morzu a odpoczynkiem na złocistych plażach, gdzie czas zdaje się zatrzymywać. W ciągu dnia można odkrywać ukryte zatoczki, spacerować wąskimi uliczkami miasteczek albo po prostu delektować się słońcem. Wieczory należą do smaków i spotkań – długie kolacje przy lokalnych specjałach to nieodłączny element greckiego klimatu. Świeże owoce morza, oliwki, ser feta, grillowane warzywa i aromatyczne wino smakują tu wyjątkowo, a wszystko podane w towarzystwie widoku na morze. Gdy zapada zmrok, wyspy ożywają – słychać muzykę, widać tańczących ludzi i czuć radość życia, z której słynie Grecja. Dlaczego warto wybrać greckie wyspy? To kierunek, który łączy wszystko, czego potrzeba do idealnych wakacji. Piękna, słoneczna pogoda przez większość roku, różnorodność krajobrazów i atrakcji oraz łatwy dostęp sprawiają, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Można zwiedzać zabytki pamiętające czasy starożytne, aktywnie spędzać czas na sportach wodnych albo po prostu odpoczywać na plaży z widokiem na bezkresny horyzont. Greckie wyspy są różnorodne – jedne tętnią życiem, inne oferują ciszę i spokój – dlatego łatwo dopasować je do własnych potrzeb i stylu podróżowania. Zanurz się w krainie legend Greckie wyspy to coś więcej niż wakacyjny kierunek – to podróż do świata mitów, historii i niezwykłych opowieści. To tutaj narodziły się legendy o bogach i herosach, a ich ślady można odnaleźć niemal na każdym kroku. Spacerując po starożytnych ruinach, oglądając zachody słońca nad morzem czy słuchając szumu fal, łatwo poczuć magię tego miejsca. To doświadczenie, które zostaje w pamięci na długo i sprawia, że chce się tu wracać. Najlepsze hotele na greckich wyspach Greckie wyspy oferują szeroki wybór hoteli – od kameralnych butikowych obiektów po luksusowe resorty z widokiem na morze. Wiele z nich położonych jest tuż przy plaży, dzięki czemu można budzić się przy szumie fal i zasypiać przy zachodach słońca. To idealne miejsca, by połączyć komfortowy wypoczynek z autentycznym, greckim klimatem. Rodos: Gennadi Grand Resort 5* Nowoczesny i ekologiczny, idealny na spokojne greckie wakacje na cudownej wyspie Rodos. Hotel oferuje eleganckie pokoje, także z prywatnym basenem i widokiem na morze. Spróbuj wyśmienitych dań w hotelowej restauracji, skorzystaj z bogatej oferty sportowo-rekreacyjnej, sprawdź ofertę hotelowego spa, a na prywatnej plaży zrelaksuj się na leżaku i delektuj malowniczym widokiem na morze. POŁOŻENIE | ok. 28 km od Lindos, ok. 67 km od lotniska. PLAŻA | hotelowa, piaszczysto-żwirowa, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 288 pokoi, 8 restauracji, w tym na plaży, 4 bary. NA MIEJSCU | 3 baseny, 2 korty tenisowe, animacje, joga, sporty wodne. SPA | basen kryty, siłownia, sauna, jacuzzi, masaże, zabiegi. DLA DZIECI | brodzik, plac zabaw, miniklub (4–12 lat), animacje. Kreta: Avra Imperial Beach Resort&Spa 5* Luksusowy obiekt położony w malowniczej scenerii zachodniej Krety, w spokojnej okolicy, jednocześnie blisko centrum Kolymbari. To świetne miejsce na relaks dla ciała i ducha. POŁOŻENIE | ok. 200 m od centrum Kolymbari, ok. 35 km od lotniska. PLAŻA | publiczna, wydzielona część hotelowa, kamienisto-żwirowa, ok. 50 m od hotelu. HOTEL | 328 pokoi, 4 restauracje, 3 bary, winiarnia. NA MIEJSCU| 3 baseny, 2 korty tenisowe, siłownia, animacje. SPA | basen kryty, siłownia, sala fitness, sauna, łaźnia, zabiegi. DLA DZIECI | wydzielone części w basenach, 2 brodziki, plac i pokój zabaw, miniklub (4–11 lat), animacje. Korfu: Kontokali Bay Resort & Spa Przepięknie położony na półwyspie oblanym szafirowymi wodami Morza Jońskiego. Profesjonalna obsługa, smaczne posiłki i eleganckie wnętrza zapewniają komfortowy wypoczynek. Na miejscu basen infinity i dobrze wyposażone spa. Idealne miejsce na relaks. POŁOŻENIE | ok. 1 km od centrum Kontokali, ok. 9 km od lotniska. PLAŻA | hotelowa, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 261 pokoi, 3 restauracje, w tym przy plaży, 2 bary. NA MIEJSCU | basen infinity, kort tenisowy, animacje, sporty wodne, jazda konna. SPA | kryty basen, basen z jacuzzi, siłownia, sala aerobowa, 2 sauny, hammam, masaże, zabiegi. DLA DZIECI | basen, pokój i plac zabaw, miniklub (4–12 lat), animacje. Thassos: Alexandra Elefgance 5* Nowoczesny hotel położony tuż przy plaży to idealna propozycja, jeśli szukasz miejsca na rodzinne wakacje. Dla Gości przygotowano eleganckie i stylowe pokoje, które zostały wyposażone w najpotrzebniejsze udogodnienia, aby każdy czuł się w nich swobodnie i komfortowo. Aktywnym polecamy wycieczki po wspaniałej okolicy lub jogging wzdłuż plaży, a miłośnikom relaksu – opalanie na leżaku przy basenie z orzeźwiającym koktajlem w ręku. POŁOŻENIE | ok. 700 m od centrum Potos, ok. 65 km od lotniska. PLAŻA | hotelowa, piaszczysto-żwirowa, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 35 pokoi, 3 restauracje, 3 bary, w tym na plaży. NA MIEJSCU | basen, animacje, kort tenisowy. SPA | hammam, sauna, wodna terapia. DLA DZIECI | brodzik, zjeżdżalnia w basenie, plac zabaw.
Zanzibar zachwyca turkusową wodą i białymi plażami. Tu naprawdę odpoczniesz
Rajskie plaże, ciepły ocean i egzotyczny klimat przez cały rok – Zanzibar przyciąga turystów z całego świata. To jedno z tych miejsc, gdzie można zapomnieć o codzienności i naprawdę się zrelaksować.
Wyspa pachnie goździkami, imbirem i kardamonem. Zachwyca egzotyczną przyrodą, kolonialną architekturą i gościnnością mieszkańców. Przepiękne plaże z palmami kokosowymi, błękit Oceanu Indyjskiego z bogatą rafą koralową. Czego więcej potrzeba do szczęścia? Szukasz idealnego miejsca na urlop? Zajrzyj na stronę ITAKA x VIVA! Zanzibar: najpiękniejsze plaże W palącym słońcu świat znieruchomiał. Tylko kilka drewnianych łodzi dhow, zaopatrzonych w niewielkie żagle, leniwie sunie po Oceanie Indyjskim. Zanzibarscy rybacy śmieją się, że nigdy nie wiadomo, co komu wpadnie do sieci: piękne nimfy wodne, barakudy czy dorodne tuńczyki. Czasem rybacy zmieniają się w brawurowych żeglarzy, namiętnie ścigających się łodziami. Wielu z nich, młodszych stażem, marzy, by zostać nahoza, czyli sternikiem. Podczas odpływu, gdy turkusowe morze cofa się o kilka albo i kilkaset metrów, ocean należy do kobiet. Kolorowe niczym rajskie ptaki, w wielobarwnych kangach ruszają na zbiory podwodnych alg, nazwanych zielonym złotem Zanzibaru, używanym w produkcji kosmetyków. Aż po horyzont ciągną się odcienie błękitu, turkusu, szmaragdu i śnieżnobiałe plaże zacienione palmami. Kobiety na Zanzibarze uwielbiają kolorowe stroje. Stopy toną w rozgrzanym słońcem piasku. Wystarczy jednak zanurzyć się w wodzie, by się ochłodzić. Jeśli tak wygląda raj, to jest nim Zanzibar. Przypomina się pewna legenda o królowej Sabie. Kiedy jej okręt zbliżał się już ku brzegom, złowrogo zaszumiał ocean. Aby go przebłagać, królowa wrzuciła do wody naszyjnik z pereł. „To nie wystarczy”, odpowiedziało jej morze. Rzuciła więc skrzynię pełną skarbów, z której wypadły przecudne klejnoty i z których powstały rajskie wyspy zanzibarskiego archipelagu. Można w to wierzyć lub nie, ale czar Zanzibaru wciąż działa. Zanzibar: wokół rafy koralowej Jedni przyjeżdżają tu dla cudownych zachodów słońca. Inni, żeby zakosztować kitesurfingu i nurkowania na rafach koralowych. Wystarczy się zanurzyć, a kurtyna z tysięcy ruchliwych rybek uchyla się bezszelestnie. Przepuszcza intruzów w piankowych strojach i zaraz się zamyka. Jedną z atrakcji są podwodne żółwie zielone. Czasem pojedyncze osobniki można zobaczyć przy ścianie rafy koralowej. Takie spotkanie zawsze jest przeżyciem, bo żółw zielony, nawet wielki jak balia, zachowuje lekkość bańki mydlanej. Jeśli w głąb wody przenika słońce, jego łeb i łapy są świetliste i pastelowe, a pancerz złoty jak plaster miodu. Aż chciałoby się go pogłaskać, ale regulamin nurków nie pozwala na taką poufałość, jak pisała z żalem Małgorzata Szejnert, która Zanzibarowi poświęciła książkę „Dom żółwia”. W bazach nurkowych wszyscy wspominają spotkania z delfinami albo rekinami, które w archipelagu zanzibarskim bywają łagodne. Ale żółwie są coraz rzadsze, choć żyją po 200 lat. Wszystkiemu winien jest człowiek. Żółwice po zapłodnieniu mogą złożyć jaja tylko tam, gdzie same przyszły na świat. Co zrobią jednak, kiedy nie znajdą domu swoich narodzin, bo w jego miejscu stoi nowy bungalow albo stoły, na których palą się świece? Gdzie w piasku zakopią swoje jaja, kiedy plaża jest pełna ludzi jak miejski deptak i niektórzy bawią się na niej z psami? Dawniej tego nie było, bo Zanzibar jest muzułmański, a pies dla muzułmanów to zwierzę nieczyste… Zanzibar: idealny klimat Szczęśliwie uciążliwe monsuny nękające Afrykę obchodzą się z wyspą łagodne, a bliskość równika sprawia, że nie docierają tutaj groźne cyklony. Dzięki temu słynne plantacje goździków mają się dobrze. To podobno ich zapach przyciągnął tu portugalskich żeglarzy i skłonił do osiedlenia się na Zanzibarze w XVI wieku. Wcześniej plantacje przypraw zakładali tutaj Persowie, potem korzenny biznes rozwinęli sułtani Omanu… Zieleń Zanzibaru oszałamia, rośnie tu dosłownie wszystko, wiele odmian bananów, pieprz i wanilia, kardamon, limonki, ananasy, mango, marakuje… Od zapachów kręci się w głowie. Można tu spróbować wszystkiego, a nawet posiąść tajniki wiecznej urody. Smarowanie twarzy jaskrawożółtą kurkumą przywraca jej młody wygląd. Zanzibarki nie potrzebują perfum, mają je w kwiatach ylang-ylang, z których olejki eteryczne wykorzystuje się do produkcji Chanel N˚5. Znajdzie się też coś na udany seks, jak mówi miejscowy przewodnik. „Po sproszkowaniu gałka muszkatołowa działa jak… afrodyzjak. Ale nie wolno jej używać, kiedy mąż jest poza domem”, żartuje otoczony wianuszkiem kobiet. Zanzibar: Kamienne Miasto i Freddie Mercury Punktem obowiązkowym jest Stone Town, Kamienne Miasto, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To najbardziej zabytkowa część Zanzibaru. Zapuszczamy się w labirynt krętych uliczek, by ze zdziwieniem stwierdzić, że nie ma tu kamiennych domów. Te, które się zachowały, sypią się ze starości, niszczone przez wiatr i słońce. Podziwiamy ich misternie kute balkony, ażurowe okiennice, rzeźbione, drewniane drzwi, nabite mosiężnymi ćwiekami. Najwyraźniej dawni właścicieli, bogaci kupcy arabscy, rywalizowali ze sobą, który z nich wystawi wspanialszą rezydencję. W XIX wieku Stone Town było jednym z najbogatszych miast świata, czerpiącym zyski z handlu pomiędzy Afryką, Azją i Europą. Na największym bazarze Darajani życie kwitnie jak dawniej. Można kupić tu kolorowe tekstylia, przyprawy, świeże ryby czy przysiąść w jednej z ulicznych kafejek. Obserwujemy, jak mężczyźni w białych szatach ciągną wózki pełne warzyw i owoców, jak grają w szachy lub medytują nad sensem życia. W tym samym czasie kobiety, których jedyną ozdobą są dłonie pokryte wzorami z henny, odziane w czarne buibui zakrywające ich ciała, przechadzają się bezszelestnie obok bawiących się dzieci… W Stone Town warto zobaczyć Dom Cudów i stary port dhow, gdzie cumują tradycyjne łodzie. Wejdźmy na ich pokład, zajrzyjmy do ciemnych ładowni i wyobraźmy sobie stłoczonych tam niewolników. Przypomina się niechlubna historia wyspy, będącej niegdyś jednym z głównych centrów handlu ludźmi. Jednak fakt, że urodził się tu Farrokh Bulsara, znany potem jako Freddie Mercury, dodaje wyspie splendoru. Przy ulicy Kenyatty w Stone Town znajdziemy bladożółty dom z zakurzoną fasadą i tabliczką „Mercury’s House”. Można wynająć w nim apartament na dzień albo całe wakacje. Chętnych nie brak, choć Freddie mógł spędzić tu jedynie pierwszych osiem lat życia. Zanzibar ma wszystko, co może umilić wakacje. Ale jego największym skarbem są ludzie. Przyjaźni, otwarci, ciekawi obcych. Jako potomkowie odważnych żeglarzy, podróżników i kupców te cechy dostali w genach. Zewsząd więc słychać „karibu”, zapraszamy… Tekst Elżbieta Pawełek Port Stone na Zanzibarze. Zanzibar: najlepsze hotele Jaz Elite Aurora 5* Bajkowo położony, tuż przy białej plaży z miękkim piaskiem – to prawdziwy raj! Nowy, zaprojektowany w zgodzie z najnowszymi trendami, zachowujący lokalny klimat, gdzie od razu poczujesz wyjątkową atmosferę. Na miejscu czekają na Ciebie baseny, w tym jeden z miniaquaparkiem i jeden wyłącznie dla dorosłych. Relaksuj się w otoczeniu przepięknej natury, delektuj koktajlami i odkrywaj uroki egzotycznego Zanzibaru! POŁOŻENIE | ok. 2 km od wioski Michamvi Kae, ok. 68 km od lotniska. PLAŻA | publiczna, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 320 pokoi, 2 restauracje, w tym à la carte, 3 bary. NA MIEJSCU | 3 baseny, w tym tylko dla dorosłych, kort do padla, sporty wodne. SPA | siłownia, sauna, hammam. DLA DZIECI | basen z miniaquaparkiem, miniklub. The Mora Zanzibar 5* Prawdziwa perła na mapie Zanzibaru! Położony na rozległym terenie, tuż przy plaży i otoczony zielonym ogrodem, jest polecany zarówno na spokojny urlop, jak i wypoczynek z dziećmi – dla najmłodszych liczne atrakcje, w tym miniklub. Do dyspozycji Gości jest też centrum sportów wodnych, spa i 4 restauracje. POŁOŻENIE | w Muyuni, ok. 8 km od centrum Matemwe, ok. 60 km od lotniska. PLAŻA | Muyuni, publiczna, wydzielona część hotelowa, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 250 pokoi, 4 restauracje, w tym 2 à la carte, 3 bary. NA MIEJSCU | 2 baseny, kort tenisowy, animacje, sporty wodne. SPA | basen, zabiegi. DLA DZIECI | wydzielone części w basenach, brodzik, miniklub, plac i pokój zabaw, animacje. Zanzi Resort 5* Prywatny, egzotyczny raj – tak najkrócej można określić najlepszy butikowy hotel z centrum wellness na Zanzibarze! Kameralna atmosfera, kontakt z przyrodą i wszystko, co zadowoli poszukujących prywatności i intymności w wyjątkowej, romantycznej scenerii. Wszystkie wille zbudowane z lokalnych materiałów zwrócone są w stronę Oceanu Indyjskiego. Każda posiada ogród, a wille ocean view – prywatny basen. Wygodne pokoje z przestronnymi łazienkami ozdabiają unikalne dzieła sztuki utrzymane w afrykańskiej stylistyce. Hotel słynie również z wyrafinowanej kuchni, pełnej lokalnych przypraw i ziół z hotelowego ogródka! POŁOŻENIE | ok. 1 km od małej wioski Kama, ok. 25 km od lotniska. PLAŻA | hotelowa, sztucznie usypana, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 7 parterowych willi z basenami, 6 ekowilli, restauracja, bar. NA MIEJSCU | basen, sporty wodne. SPA | masaże. Kaskazi Zanzibar 4* Marzysz o niezapomnianych wakacjach w rajskim otoczeniu? Wybierz nowy, kameralny hotel na Zanzibarze, malowniczo położony na klifie z pięknym widokiem na Ocean Indyjski. Rozpocznij dzień w komfortowo urządzonych pokojach, a potem zrelaksuj się przy basenie lub wyrusz na ekscytującą wyprawę w głąb wyspy. Spróbuj lokalnych i międzynarodowych dań w restauracji idealnej na romantyczną kolację lub spokojny wieczór w miłej atmosferze. POŁOŻENIE | na klifie, ok. 5 km od centrum Jambiani, ok. 60 km od lotniska. PLAŻA | publiczna, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 32 pokoje, restauracja, 3 bary. NA MIEJSCU | basen, siłownia, siatkówka, pokój gier.
Idealne wakacje dla zakochanych. Tu naprawdę odpoczniesz we dwoje
hcesz wreszcie odpocząć od codziennego chaosu? Hotele tylko dla dorosłych to trend, który pokochali zakochani. Muzyka, chillout i designerskie wnętrza tworzą idealne warunki na klimatyczne wakacje.
Są miejsca, gdzie naprawdę zwalniasz. Bez hałasu, bez tłumów, bez pośpiechu. Hotele adults only powstały właśnie po to, by liczyły się tylko twoje chwile – spokojne poranki z kawą na tarasie, leniwe popołudnia przy basenie i wieczory, które chcesz zapamiętać na długo. To przestrzeń, w której możesz odciąć się od codzienności i skupić na tym, co naprawdę ważne – odpoczynku i byciu razem. Nikt tu niczego nie narzuca, nie ma napiętego planu dnia ani pośpiechu. Każdy moment możesz przeżyć dokładnie tak, jak chcesz – w ciszy, blisko natury i w rytmie, który sprzyja wyciszeniu. Dlaczego pary wybierają adults only? To prosty wybór: więcej ciszy, więcej prywatności i więcej przestrzeni dla siebie. Zamiast głośnych atrakcji – baseny infinity, kameralne strefy relaksu i nastrojowa muzyka w tle. Zamiast pośpiechu – rytm slow, który pozwala naprawdę odetchnąć i złapać dystans. To wakacje bez kompromisów, gdzie komfort i spokój są na pierwszym miejscu. W takich miejscach łatwiej się wyciszyć, odzyskać energię i po prostu być tu i teraz – bez rozpraszaczy, bez nadmiaru bodźców, z pełnym skupieniem na wspólnym czasie. Twoje chwile mają tu znaczenie Kawa z widokiem na morze, wspólny zachód słońca, kolacja przy świecach i długie rozmowy do późna. W takich miejscach nie trzeba planu – wystarczy być razem i cieszyć się chwilą. Poranki zaczynają się powoli, bez budzika i pośpiechu, a dni płyną w rytmie, który sami sobie nadajecie. Wiele hoteli oferuje też dodatkowe doświadczenia dla par: masaże dla dwojga, prywatne kolacje na plaży czy romantyczne strefy SPA, gdzie można całkowicie się wyciszyć. To przestrzeń, w której każdy moment nabiera znaczenia, a zwykłe chwile stają się wyjątkowe. To właśnie dlatego hotele tylko dla dorosłych stały się synonimem idealnych wakacji we dwoje. Klimat, który uzależnia Design, światło, zapachy i detale – wszystko jest tu przemyślane, by budować wyjątkową atmosferę. Stylowe wnętrza, naturalne materiały i harmonijne przestrzenie sprawiają, że od pierwszych chwil czujesz się dobrze i swobodnie. Otwarte tarasy, widok na morze i bliskość natury dodatkowo potęgują to wrażenie. Muzyka, chillout i spokój tworzą klimat, który sprzyja relaksowi i wyciszeniu. To miejsca, które działają na wszystkie zmysły – i do których chce się wracać, bo pozwalają naprawdę odpocząć i złapać balans. Gdzie na wakacje we dwoje? Grecja, Hiszpania, Turcja czy egzotyczne wyspy – wybór jest ogromny i każdy znajdzie coś dla siebie. Od kameralnych butikowych hoteli po luksusowe resorty z widokiem na ocean. Ale niezależnie od kierunku jedno się nie zmienia: to będą wakacje, w których najważniejsze są twoje chwile. Aby ułatwić Ci wybór, polecamy kilka genialnych hoteli w formule tylko dla dorosłych. Grecja/Samos Propteas Blue Resort 5* Idealny wybór dla kochających piękne widoki, doceniających wyrafinowaną elegancję i poszukujących wyjątkowych miejsc. Hotel jest spektakularnie położony na nadmorskim klifie i tarasowo schodzi do morza, gdzie w spokojnych zatoczkach znajdują się dwie hotelowe plaże i świetny hotelowy bar. Urzeka architekturą, nowoczesnym, prostym wystrojem z lokalnymi elementami. Centralnym punktem hotelu jest basen z leżakami i altankami, skąd podziwiać można fantastyczne widoki na zatokę Proteas i góry Turcji. POŁOŻENIE | ok. 2,5 km od centrum Pythagorion, ok. 2 km od lotniska. PLAŻA | 2 hotelowe, piaszczysto-żwirowe, ok. 50–150 m od hotelu. HOTEL | 99 pokoi, 4 restauracje, w tym 2 przy plaży, 3 bary. NA MIEJSCU | basen, kort tenisowy, animacje. SPA | kryty basen, sala fitness, sauna, jacuzzi, masaże, zabiegi. Wyspy Zielonego Przylądka Meliá Llana Beach Resort & Spa 5* Luksusowy kompleks przeznaczony wyłącznie dla dorosłych Gości, z wydzieloną częścią The Level. Położony na rozległym terenie, tuż przy pięknej plaży, jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy lubią wypoczywać w wyjątkowych warunkach. Świetny serwis, eleganckie restauracje z tarasami, z których podziwiać można zachody słońca, a dla aktywnych siłownia i sporty wodne, to scenariusz wyjątkowych wakacji. POŁOŻENIE | ok. 3 km od centrum Santa Maria, ok. 17 km od lotniska. PLAŻA | publiczna, wydzielona część hotelowa, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 303 pokoje, 3 restauracje, w tym 2 à la carte, 5 barów. NA MIEJSCU | 3 baseny, siłownia, pilates, animacje, sporty wodne. SPA | masaże, zabiegi. Maroko Pickalbatros White Beach Resort Taghazout Adults Only 16+ 5* Doskonale położony, tuż przy szerokiej pięknej plaży i niedaleko surferskiego raju Taghazout, wyróżnia się nowoczesnym dizajnem i ilością oferowanych atrakcji. Na miłośników kąpieli czeka 6 dużych basenów, smakosze nie będą zawiedzeni pyszną kuchnią serwowaną w 3 stylowych restauracjach. Aktywni Goście skorzystać mogą z bardzo bogatej oferty sportowo-rekreacyjnej, między innymi tenisa, zajęć jogi czy zumby. Poznaj bajecznie słoneczne Maroko nad bezkresnym Atlantykiem! POŁOŻENIE | ok. 8 km od centrum Taghazout, ok. 41 km od lotniska. PLAŻA | Plage Imourane, publiczna, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 262 pokoje, 3 restauracje, w tym à la carte, 3 bary, w tym na plaży. NA MIEJSCU | 6 basenów, zumba, joga, animacje, kort tenisowy. SPA | basen kryty, siłownia, sauna, zabiegi. Ibiza/Hiszpania Amàre Beach Ibiza 5* Dizajnerski i nowoczesny, przeznaczony tylko dla dorosłych, jest idealny na wakacje we dwoje lub z przyjaciółmi. Położony tuż przy plaży, oferuje komfortowy i niezapomniany pobyt. Hotel zachwyca ciekawymi instalacjami i fantastycznym widokiem na morze, który można podziwiać z hotelowego tarasu na dachu. Przestronne pokoje są ciekawie zaprojektowane i urządzone w jasnych barwach, a dania serwowane w hotelowych restauracjach to prawdziwa uczta dla podniebienia. POŁOŻENIE | ok. 4 km od Sant Antoni de Portmany, ok. 18 km od lotniska. PLAŻA | Cala de Bou, publiczna, piaszczysta, bezpośrednio przy hotelu. HOTEL | 366 pokoi, 3 restauracje, w tym 2 à la carte, 3 bary, w tym na dachu. NA MIEJSCU | 2 baseny, w tym infinity na dachu, jacuzzi, siłownia, joga, DJ, animacje, sporty wodne. SPA | muzykoterapia, masaże, zabiegi.
Jak Mars na Ziemi. Ta islandzka dolina przypomina inną planetę
Czerwone skały, surowy krajobraz i niemal całkowity brak roślinności. W niektórych miejscach Islandii można poczuć się tak, jakby człowiek przeniósł się na inną planetę. Jednym z najbardziej niezwykłych jest dolina Landmannalaugar – miejsce, które wielu podróżników porównuje do krajobrazu Marsa.
slandia od lat uchodzi za jeden z najbardziej niezwykłych krajów Europy. Wulkany, pola lawy, gejzery i ogromne wodospady tworzą krajobraz, który bardziej przypomina scenografię filmu science fiction niż znany nam kontynent. Jednym z najbardziej spektakularnych miejsc jest dolina Landmannalaugar, położona w islandzkim interiorze. Kolorowe góry, czerwone i pomarańczowe zbocza oraz czarne pola lawy sprawiają, że miejsce wygląda jak fragment obcej planety. Dolina wulkanów i kolorowych gór Landmannalaugar znajduje się w regionie zwanym islandzkimi wyżynami, w samym sercu wyspy. To obszar niemal całkowicie dziki, oddalony od większych miast i zamieszkany jedynie przez niewielką liczbę sezonowych schronisk dla turystów. Surowy krajobraz tej części Islandii powstał w wyniku intensywnej aktywności wulkanicznej, która przez tysiące lat kształtowała teren wyspy. Najbardziej charakterystycznym elementem doliny są ryolitowe góry, które przybierają niezwykłe kolory – od czerwieni i pomarańczu po żółć, róż i brąz. Skały zawierają różne minerały powstałe podczas dawnych erupcji wulkanicznych, a ich skład sprawia, że zbocza gór wyglądają jak naturalna paleta barw. W wielu miejscach kolory przechodzą płynnie jeden w drugi. Jedno zbocze może mieć odcień złotego piasku, kolejne przybierać pomarańczowe lub czerwone barwy, a wyżej pojawiają się niemal różowe skały. Ten niezwykły efekt sprawia, że krajobraz wygląda niemal surrealistycznie. Spacerując po dolinie można zobaczyć zbocza przypominające wielobarwne fale, które ciągną się wzdłuż wulkanicznych dolin. Pomiędzy nimi znajdują się ogromne pola zastygłej lawy – czarne, porowate i niemal pozbawione roślinności. To właśnie kontrast między kolorowymi górami a ciemną lawą sprawia, że krajobraz Landmannalaugar wygląda tak niezwykle. Dodatkowo w wielu miejscach pojawiają się gorące źródła i niewielkie potoki, które płyną przez wulkaniczne doliny. Para unosząca się nad wodą przypomina, że pod powierzchnią ziemi wciąż działa energia geotermalna. Krajobraz jak z innej planety W wielu miejscach Landmannalaugar trudno dostrzec jakiekolwiek ślady typowego krajobrazu znanego z Europy. Zamiast lasów czy pól pojawiają się skaliste zbocza, surowe doliny i rozległe wulkaniczne pustkowia. Z ziemi unoszą się czasem kłęby pary, a rzeki płyną przez czarne pola lawy, tworząc jasne wstęgi przecinające ciemny krajobraz. W niektórych miejscach ziemia przybiera niemal czerwony lub pomarańczowy kolor, co jeszcze bardziej potęguje wrażenie obcej planety. Kolory skał zmieniają się w zależności od światła i pogody. W słoneczne dni góry mogą mieć niemal złoty odcień, natomiast o zachodzie słońca zbocza przybierają intensywne czerwienie i pomarańcze. W pochmurne dni krajobraz staje się bardziej surowy i monochromatyczny, przypominając ogromne wulkaniczne pustkowie. Nic dziwnego, że takie miejsca często wykorzystywane są jako naturalna scenografia filmowa. Islandzkie krajobrazy wielokrotnie pojawiały się w produkcjach science fiction oraz w filmach, których akcja rozgrywa się na innych planetach. Dla wielu podróżników Landmannalaugar jest jednym z tych miejsc, gdzie naprawdę można poczuć się tak, jakby człowiek znalazł się na zupełnie innym świecie. Raj dla miłośników trekkingu Landmannalaugar jest także jednym z najważniejszych miejsc dla miłośników górskich wędrówek w Islandii. To właśnie tutaj rozpoczyna się słynny szlak Laugavegur, uznawany za jedną z najpiękniejszych tras trekkingowych na świecie. Trasa prowadzi przez około 55 kilometrów islandzkiego interioru i łączy Landmannalaugar z doliną Þórsmörk. Szlak prowadzi przez niezwykle zróżnicowane krajobrazy. Na początku wędrówki widać kolorowe ryolitowe góry i pola zastygłej lawy, dalej pojawiają się czarne wulkaniczne pustkowia, a w kolejnych etapach trasa przecina doliny, rzeki i rozległe pola obsydianu. W niektórych miejscach w oddali widać także lodowce, które kontrastują z surowym krajobrazem wulkanicznych wyżyn. To właśnie ta zmienność krajobrazu sprawia, że trekking w tym regionie jest tak wyjątkowy. Każdy dzień marszu przynosi zupełnie inne widoki – od czerwonych i pomarańczowych zboczy gór po niemal księżycowe pustkowia z czarnej lawy. Landmannalaugar jest także popularnym miejscem dla osób, które chcą odbyć krótsze wędrówki. W okolicy znajduje się wiele jednodniowych tras prowadzących na okoliczne szczyty i przez kolorowe doliny. Jedną z najbardziej znanych jest szlak na górę Bláhnjúkur, z której widać niemal cały region wulkanicznych wyżyn. Po całym dniu marszu wielu turystów odpoczywa w naturalnych gorących basenach. W Landmannalaugar znajduje się niewielkie źródło termalne, w którym można zanurzyć się w ciepłej wodzie otoczonej surowym wulkanicznym krajobrazem. To jedno z najbardziej niezwykłych doświadczeń w tej części Islandii – kąpiel w gorącej wodzie, podczas gdy wokół rozciągają się kolorowe góry i pola lawy. Jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na Ziemi Dolina Landmannalaugar to miejsce, które potrafi zaskoczyć nawet osoby dobrze znające Islandię. Surowy krajobraz, niezwykłe kolory skał i niemal kosmiczna atmosfera sprawiają, że trudno znaleźć podobne miejsce w Europie. W wielu miejscach krajobraz wydaje się niemal nierealny. Kolorowe zbocza gór, czarne pola lawy i para unosząca się nad gorącymi źródłami tworzą widoki, które bardziej przypominają scenografię filmu science fiction niż naturalny krajobraz naszej planety. Dlatego wielu podróżników mówi o tym miejscu po prostu: Mars na Ziemi. To jeden z tych krajobrazów, które pokazują, jak niezwykła potrafi być natura – i jak bardzo różnorodna jest nasza planeta.
Polska Prowansja zachwyca latem. Fioletowe pola ciągną się tam po horyzont
Fioletowe pola, zapach lawendy i krajobraz, który przypomina południe Francji. Choć takie widoki kojarzą się z Prowansją, można je zobaczyć także w Polsce. Latem lawendowe pola zamieniają się w jedne z najbardziej malowniczych miejsc w kraju.
Prowansja od lat przyciąga podróżników z całego świata. Fioletowe pola lawendy, które latem pokrywają wzgórza południowej Francji, stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych krajobrazów Europy. Niewiele osób wie jednak, że podobne widoki można znaleźć również w Polsce. W ostatnich latach w różnych regionach kraju powstały lawendowe farmy, które w czasie kwitnienia zamieniają się w niezwykle fotogeniczne miejsca. Latem całe pola pokrywają się intensywnym odcieniem fioletu, a zapach lawendy unosi się w powietrzu. W wielu miejscach krajobraz naprawdę zaczyna przypominać francuską Prowansję. Lawendowe pola w Polsce Lawenda coraz lepiej radzi sobie w polskim klimacie, dlatego w wielu regionach kraju zaczęły powstawać niewielkie plantacje. Jeszcze kilkanaście lat temu takie miejsca były rzadkością, dziś jednak lawendowe pola można znaleźć w różnych częściach Polski. Najczęściej pojawiają się na Dolnym Śląsku, w Małopolsce czy na Podkarpaciu, gdzie słoneczne zbocza i żyzne gleby sprzyjają uprawie tej rośliny. Właśnie na Dolnym Śląsku lawendowe pola stały się w ostatnich latach szczególnie popularne. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Lawendowe Wzgórze w Miłkowie koło Karpacza, gdzie fioletowe rzędy roślin rozciągają się na tle Karkonoszy. Równie chętnie odwiedzane są plantacje w Szczepanowie niedaleko Środy Śląskiej oraz w Nowych Jaroszowicach koło Bolesławca, gdzie latem lawendowe pola zamieniają się w niezwykle fotogeniczny krajobraz. W słoneczne dni zapach lawendy unosi się nad wzgórzami, a widok fioletowych pasów roślin naprawdę zaczyna przypominać słynne pola południa Francji. Właśnie tam, na łagodnych wzgórzach i wśród spokojnych wsi, powstają pola lawendy, które w czasie kwitnienia przyciągają turystów, fotografów i miłośników natury. W wielu miejscach plantacje zakładane są przez niewielkie rodzinne gospodarstwa, które z czasem zamieniają się w małe lawendowe farmy. Rzędy roślin sadzone są w równych liniach, dzięki czemu podczas kwitnienia tworzą niezwykle malowniczy krajobraz. Fioletowe pasy lawendy ciągną się wzdłuż pól, często aż po linię horyzontu. W słoneczne dni kontrast między kolorem kwiatów, zielenią otaczających łąk i błękitem nieba sprawia, że widok naprawdę zaczyna przypominać krajobrazy znane z południa Europy. Latem w powietrzu unosi się intensywny zapach lawendy, który dodaje temu miejscu wyjątkowego charakteru. Spacer między rzędami roślin pozwala poczuć atmosferę spokoju i wakacyjnego klimatu, który wielu osobom kojarzy się właśnie z francuską Prowansją. Najpiękniejszy czas – początek lata Najlepszy moment, by zobaczyć lawendowe pola w pełnym rozkwicie, przypada zwykle na przełom czerwca i lipca. To właśnie wtedy kwiaty osiągają najbardziej intensywny kolor, a całe pola pokrywają się charakterystycznym odcieniem fioletu. W tym okresie plantacje często otwierają się dla odwiedzających. Można spacerować między rzędami lawendy, robić zdjęcia albo po prostu usiąść wśród kwiatów i poczuć zapach lata. Wiele osób przyjeżdża tu właśnie po to, by zobaczyć jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc polskiego lata. Poranki i wieczory są szczególnie malownicze. Miękkie światło podkreśla kolor lawendy, a długie cienie rzucane przez rzędy roślin tworzą niezwykle klimatyczne widoki. To właśnie wtedy pola wyglądają najbardziej magicznie. W wielu miejscach organizowane są także niewielkie festiwale lawendy, warsztaty i lokalne targi z produktami powstającymi z tej rośliny. Można spróbować lawendowych napojów, kupić naturalne kosmetyki, suszone bukiety czy ręcznie robione dekoracje. Dzięki temu wizyta na lawendowym polu staje się nie tylko spacerem po pięknym krajobrazie, ale także okazją do poznania lokalnych tradycji i produktów, które powstają z jednej z najbardziej aromatycznych roślin świata. Zapach lata Lawenda od wieków kojarzona jest z południem Europy, ale jej zapach i właściwości doceniane są również w Polsce. Ta charakterystyczna roślina od dawna wykorzystywana jest w kosmetyce, ziołolecznictwie i domowej aromaterapii. Olejek lawendowy znany jest ze swoich właściwości relaksujących, dlatego często stosuje się go w świecach zapachowych, kąpielach czy naturalnych kosmetykach. Na wielu lawendowych farmach można kupić ręcznie robione mydła, olejki, suszone bukiety czy lawendowe poduszki zapachowe. Coraz częściej pojawiają się także lawendowe syropy, herbaty czy nawet słodycze z dodatkiem tej rośliny. Dzięki temu wizyta na lawendowym polu staje się nie tylko spacerem po pięknym krajobrazie, ale także okazją do poznania lokalnych produktów i tradycji. Wiele gospodarstw prowadzi niewielkie sklepiki lub stoiska, gdzie można zobaczyć, jak powstają takie produkty. Dla odwiedzających to szansa, by zabrać ze sobą fragment lawendowego lata – w postaci zapachu, suszonego bukietu czy naturalnego kosmetyku. Spacer między rzędami lawendy działa też niezwykle kojąco. Delikatny zapach unoszący się w powietrzu, szum owadów i ciepłe letnie powietrze tworzą atmosferę spokoju, którą trudno znaleźć w codziennym pośpiechu. Polska jak południe Francji Choć polskie pola lawendy nie są tak rozległe jak w Prowansji, potrafią zrobić ogromne wrażenie. Intensywny kolor kwiatów, zapach unoszący się w powietrzu i spokojny, wiejski krajobraz tworzą atmosferę, która przywodzi na myśl południe Francji. W wielu miejscach lawendowe pola zakładane są na wzgórzach lub w otoczeniu niewielkich wsi. Dzięki temu krajobraz nabiera szczególnego uroku – fioletowe pasy roślin kontrastują z zielonymi łąkami i jasnymi drogami prowadzącymi przez pola. Latem takie miejsca stają się jednymi z najbardziej fotogenicznych zakątków w Polsce. Fotografowie przyjeżdżają tu o świcie i o zachodzie słońca, kiedy światło jest najpiękniejsze, a kolory kwiatów nabierają jeszcze głębszego odcienia. Dlatego coraz częściej mówi się o polskiej Prowansji – miejscach, gdzie latem krajobraz zmienia się w fioletowe morze kwiatów. To widok, który zaskakuje wielu odwiedzających, bo trudno uwierzyć, że podobny klimat można znaleźć tak blisko domu. To jeden z najpiękniejszych widoków polskiego lata i dowód na to, że niezwykłe krajobrazy można odkrywać również w Polsce – bez długiej podróży na południe Europy.
To miejsce nazywają Polską Kapadocją. Widok o wschodzie słońca zapiera dech
Kolorowe balony unoszące się nad krajobrazem o świcie to widok kojarzony z turecką Kapadocją. Mało kto wie, że podobny spektakl można zobaczyć także w Polsce – i to bez dalekiej podróży.
Kapadocja od lat przyciąga turystów z całego świata. Setki balonów unoszących się nad dolinami o wschodzie słońca tworzą jeden z najbardziej rozpoznawalnych krajobrazów podróżniczych. Okazuje się jednak, że podobną atmosferę można poczuć również w Polsce. Podczas dużych wydarzeń balonowych niebo nad jednym z naszych regionów wypełnia się dziesiątkami kolorowych balonów, tworząc widok, który wielu porównuje właśnie do Kapadocji. Polska Kapadocja – gdzie można zobaczyć balony o świcie? Za „Polską Kapadocję” najczęściej uznaje się okolice Krosna na Podkarpaciu. To właśnie tutaj odbywają się jedne z największych w Europie Górskie Zawody Balonowe, które każdego roku przyciągają pilotów i załogi z wielu krajów. Wydarzenie ma już wieloletnią tradycję i dla wielu miłośników baloniarstwa jest jednym z najważniejszych punktów w kalendarzu. Podczas zawodów niebo nad miastem i okolicznymi wzgórzami wypełnia się kolorowymi balonami. Najbardziej widowiskowe są poranne starty, gdy jeszcze przed wschodem słońca piloci przygotowują swoje balony do lotu. W ciszy poranka najpierw pojawiają się charakterystyczne płomienie palników, a chwilę później ogromne, barwne czasze powoli unoszą się w powietrze. Kulminacyjny moment następuje właśnie o wschodzie słońca. Pierwsze promienie światła oświetlają balony, które unoszą się nad miastem, tworząc niezwykły, niemal bajkowy krajobraz. Z ziemi widać dziesiątki balonów dryfujących nad wzgórzami Podkarpacia, a z kosza jednego z nich można podziwiać panoramę regionu z zupełnie innej perspektywy. Dlaczego widok przypomina Kapadocję? Kapadocja w Turcji słynie z setek balonów unoszących się nad niezwykłym krajobrazem skalnych dolin i formacji wulkanicznych. To właśnie tam powstały jedne z najbardziej rozpoznawalnych zdjęć podróżniczych na świecie – setki kolorowych balonów na tle wschodzącego słońca. Choć krajobraz Podkarpacia jest zupełnie inny niż tureckie doliny, podobieństwo pojawia się w momencie, gdy dziesiątki balonów startują niemal jednocześnie. W jednej chwili niebo zaczyna wypełniać się kolorowymi punktami, które powoli unoszą się nad miastem i okolicznymi polami. Kiedy w powietrzu znajduje się kilkadziesiąt balonów, tworzy się spektakl barw i ruchu, który naprawdę może kojarzyć się z jedną z najsłynniejszych atrakcji Turcji. Nic dziwnego, że wielu turystów i fotografów nazywa ten widok właśnie „polską Kapadocją” – szczególnie gdy obserwuje się go w miękkim świetle porannego słońca. Kiedy najlepiej zobaczyć „polską Kapadocję”? Najlepszą okazją są wspomniane Górskie Zawody Balonowe w Krośnie, które zazwyczaj odbywają się latem i co roku przyciągają tysiące widzów. W tym czasie miasto na kilka dni staje się prawdziwą stolicą baloniarstwa, a niebo nad Podkarpaciem wypełniają dziesiątki kolorowych balonów. To jedno z najbardziej widowiskowych wydarzeń tego typu w Polsce i w tej części Europy. Loty organizowane są o świcie oraz późnym popołudniem, ponieważ właśnie wtedy warunki atmosferyczne są najbardziej sprzyjające. Stabilne powietrze i słabszy wiatr pozwalają balonom bezpiecznie wzbić się w powietrze i spokojnie dryfować nad okolicą. Każdy start to spektakl sam w sobie – od rozkładania ogromnych czasz, przez rozgrzewanie powietrza palnikami, aż po moment, gdy balony zaczynają unosić się nad ziemią. Najbardziej magiczne są jednak poranne starty. Jeszcze przed wschodem słońca na miejscu zbierają się widzowie, fotografowie i miłośnicy balonów. Gdy pierwsze promienie światła pojawiają się nad horyzontem, kolejne balony zaczynają wznosić się w powietrze. Kolorowe czasze powoli dryfują nad miastem i okolicznymi wzgórzami, tworząc niezwykły krajobraz. Właśnie wtedy można najlepiej poczuć atmosferę porównywaną do tureckiej Kapadocji. Cisza poranka, miękkie światło wschodzącego słońca i dziesiątki balonów unoszących się nad krajobrazem sprawiają, że widok naprawdę zapiera dech. Dla wielu osób to jeden z najpiękniejszych momentów całego wydarzenia.
Mała Sahara w Polsce. Na tej pustyni kilka godzin od Warszawy można poczuć się jak w Afryce
ozległe połacie piasku, wydmy i krajobraz przypominający pustynię. Choć takie widoki kojarzą się raczej z odległymi kontynentami, można je zobaczyć także w Polsce. Pustynia Błędowska – nazywana polską Saharą – zaskakuje ogromną przestrzenią i krajobrazem, który w słoneczne dni naprawdę może przywodzić na myśl pustynne regiony świata.
Na pograniczu Małopolski i Śląska znajduje się jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Polsce. Pustynia Błędowska, największy obszar lotnych piasków w kraju, rozciąga się na powierzchni ponad 30 kilometrów kwadratowych. W wielu miejscach krajobraz wygląda tu zupełnie inaczej niż w pozostałej części Polski – zamiast lasów i pól widać szerokie połacie piasku, wydmy i niemal pustynną przestrzeń. W słoneczne dni, gdy wiatr przesuwa drobny piasek, a horyzont pozostaje niemal pusty, można naprawdę poczuć się jak na pustyni. Polska pustynia z niezwykłą historią Choć dziś Pustynia Błędowska kojarzy się przede wszystkim z pustynnym krajobrazem, jej powstanie nie jest wynikiem naturalnych procesów znanych z gorących regionów świata. To miejsce powstało w dużej mierze dzięki działalności człowieka i zmianom w środowisku, które zaczęły się już kilkaset lat temu. W średniowieczu okolice dzisiejszej pustyni były ważnym ośrodkiem górniczym. W pobliskich miejscowościach, takich jak Olkusz, rozwijało się wydobycie srebra, ołowiu i cynku. Aby zasilać kopalnie oraz piece hutnicze, potrzebne były ogromne ilości drewna. Z tego powodu wycinano rozległe obszary lasów, które wcześniej chroniły glebę przed działaniem wiatru. Kiedy drzewa zniknęły, wiatr zaczął odsłaniać i przenosić piaski zalegające w dolinie rzeki Białej Przemszy. Stopniowo zaczęły tworzyć się wydmy i rozległe piaszczyste przestrzenie. Z czasem teren ten coraz bardziej przypominał pustynię – z falującym piaskiem, nagrzaną ziemią i niemal zupełnie odsłoniętym krajobrazem. W kolejnych stuleciach Pustynia Błędowska zajmowała znacznie większy obszar niż dziś. Według historyków i przyrodników w swoim największym zasięgu mogła mieć nawet kilkadziesiąt kilometrów kwadratowych. Wędrujące piaski przemieszczały się wraz z wiatrem, zmieniając kształt wydm i całego krajobrazu. Dopiero w XX wieku rozpoczęto działania mające na celu częściowe zalesienie terenu i ograniczenie przemieszczania się piasku. Sadzenie drzew i roślinności sprawiło, że część pustyni stopniowo zaczęła zarastać. Jednocześnie podjęto decyzję o zachowaniu fragmentów tego niezwykłego krajobrazu jako unikatowego zjawiska przyrodniczego. Dzięki temu do dziś można zobaczyć rozległe obszary lotnych piasków, które przypominają o niezwykłej historii tego miejsca. Wydmy i ogromna przestrzeń Najbardziej charakterystyczną cechą Pustyni Błędowskiej jest jej otwarta przestrzeń. W wielu miejscach widać jedynie piasek, niską roślinność i daleki horyzont. Taki krajobraz jest w Polsce rzadkością, dlatego pustynia od lat przyciąga turystów i fotografów. Wydmy powstające pod wpływem wiatru nieustannie zmieniają swój kształt. Wiatr przesuwa drobny piasek, tworząc charakterystyczne fale i grzbiety przypominające te znane z pustyń w cieplejszych regionach świata. W słoneczne dni piasek nagrzewa się, a powietrze nad pustynią zaczyna drżeć. Ten efekt sprawia, że krajobraz wygląda jeszcze bardziej niezwykle – niemal jak na prawdziwej pustyni. Jednym z najlepszych miejsc do podziwiania tego widoku jest punkt widokowy Róża Wiatrów w Kluczach. Z platformy można zobaczyć ogromną część pustyni i przekonać się, jak rozległy jest ten teren. Panorama piasków, wydm i otwartej przestrzeni robi szczególne wrażenie zwłaszcza o zachodzie słońca, gdy światło nadaje piaskowi ciepłe, złote odcienie. Spacer po polskiej Saharze Pustynia Błędowska to dziś popularne miejsce spacerów, wycieczek rowerowych i krótkich wypraw za miasto. Choć kojarzy się z surowym krajobrazem, teren jest dobrze przygotowany do zwiedzania. Przez pustynię prowadzą ścieżki piesze i rowerowe, które pozwalają zobaczyć różne fragmenty tego niezwykłego krajobrazu – od rozległych połaci piasku po miejsca, gdzie pustynia stopniowo przechodzi w sosnowe lasy. Spacer po pustyni potrafi być zaskakującym doświadczeniem. Z jednej strony widać charakterystyczne fale piasku i niewielkie wydmy, z drugiej – w oddali pojawiają się fragmenty roślinności, które przypominają, że to wciąż środek Europy. W wielu miejscach horyzont pozostaje niemal pusty, co sprawia wrażenie ogromnej przestrzeni. Najlepszym momentem na wizytę są wczesne godziny poranne lub późne popołudnie. Wtedy światło jest miękkie, a piasek przybiera ciepłe, złote odcienie. W takich warunkach pustynny krajobraz wygląda szczególnie malowniczo, a długie cienie wydm podkreślają jego charakter. Latem miejsce przyciąga także fotografów i turystów, którzy chcą zobaczyć jedno z najbardziej nietypowych miejsc w Polsce. W ciepłe dni nagrzany piasek i lekki wiatr potrafią stworzyć atmosferę, która naprawdę przypomina pustynne krajobrazy. Jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Polsce Pustynia Błędowska od lat fascynuje podróżników, przyrodników i miłośników nietypowych krajobrazów. To jedno z niewielu miejsc w Europie, gdzie można zobaczyć tak rozległy obszar lotnych piasków. Choć nie jest to pustynia w klasycznym znaczeniu tego słowa, jej krajobraz potrafi zaskoczyć surowością i przestrzenią. Szerokie połacie piasku, wydmy i niemal pusty horyzont sprawiają, że miejsce wyróżnia się na tle innych regionów Polski. Dla wielu odwiedzających największym zaskoczeniem jest właśnie kontrast – kilka kilometrów dalej rozciągają się lasy i zielone pola, a tu nagle pojawia się krajobraz przypominający pustynię. Właśnie dlatego Pustynia Błędowska od lat nazywana jest małą Saharą w Polsce. To miejsce, które pokazuje, jak różnorodna potrafi być przyroda kraju. Wystarczy kilka godzin drogi od Warszawy, aby znaleźć się w przestrzeni, gdzie zamiast zielonych krajobrazów pojawiają się wydmy i rozległe połacie piasku. To jedno z najbardziej niezwykłych i zaskakujących miejsc w Polsce – i dowód na to, że pustynne krajobrazy można zobaczyć znacznie bliżej, niż mogłoby się wydawać.
Europejskie Hawaje. Ta wyspa na Atlantyku zachwyca wulkanami i turkusowymi jeziorami
Wulkaniczne krajobrazy, zielone klify opadające wprost do oceanu i jeziora o intensywnie turkusowej wodzie. Azory – portugalski archipelag pośrodku Atlantyku – coraz częściej nazywane są europejskimi Hawajami. Dzika przyroda, spektakularne widoki i niemal tropikalna roślinność sprawiają, że to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Europie.
Na środku Atlantyku, ponad 1400 kilometrów od Portugalii, leży archipelag dziewięciu wysp, który wygląda jak fragment zupełnie innego świata. Azory powstały w wyniku aktywności wulkanicznej i do dziś zachwycają krajobrazami, które trudno znaleźć gdziekolwiek indziej w Europie. Strome klify, pola lawy, gorące źródła i jeziora ukryte w kraterach dawnych wulkanów tworzą krajobraz, który wielu podróżnikom przypomina hawajskie wyspy. Nic więc dziwnego, że Azory coraz częściej nazywane są europejskimi Hawajami. Wulkaniczne serce Atlantyku Azory są jednym z najbardziej niezwykłych geologicznie miejsc w Europie. Wyspy powstały na styku trzech płyt tektonicznych – eurazjatyckiej, północnoamerykańskiej i afrykańskiej. Ziemia w tej części Atlantyku przez tysiące lat była kształtowana przez erupcje wulkanów, ruchy skorupy ziemskiej i działanie oceanu. To właśnie dzięki temu archipelag ma tak dynamiczny i spektakularny krajobraz. Na wielu wyspach nadal można zobaczyć ślady dawnych erupcji: rozległe pola lawy, wygasłe kratery i strome zbocza dawnych wulkanów porośnięte dziś intensywnie zieloną roślinnością. Czarna skała wulkaniczna kontrastuje tu z niesamowicie soczystą zielenią traw i krzewów, tworząc krajobrazy, które wyglądają niemal jak z innego kontynentu. W niektórych miejscach nadal wydobywa się para wodna, a w gorących źródłach temperatura wody osiąga kilkadziesiąt stopni. Na wyspie São Miguel można zobaczyć także fumarole – miejsca, w których z ziemi unoszą się gorące opary i zapach siarki. To właśnie tam powstaje jedno z najbardziej niezwykłych dań Azorów – cozido, tradycyjny gulasz gotowany w naturalnym cieple wulkanicznej ziemi. Charakterystycznym elementem krajobrazu archipelagu są jednak jeziora ukryte w ogromnych kraterach dawnych wulkanów. Powstały one w miejscach, gdzie po erupcjach zapadła się powierzchnia ziemi, tworząc naturalne misy, które z czasem wypełniła woda. To właśnie te jeziora sprawiają, że Azory wyglądają jak krajobraz z innej części świata. W połączeniu z zielonymi zboczami wulkanów i otaczającym oceanem tworzą widoki, które często porównywane są do hawajskich wysp. Jeziora jak z pocztówek Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na Azorach jest Sete Cidades na wyspie São Miguel. W kraterze ogromnego wulkanu znajdują się dwa jeziora – jedno ma intensywnie niebieski kolor, drugie zielony. Według lokalnej legendy ich barwy symbolizują łzy dwojga zakochanych, którzy nie mogli być razem. Z punktów widokowych na krawędzi krateru można zobaczyć niemal idealny okrąg otoczony stromymi zboczami pokrytymi roślinnością. Widok z miejsc takich jak Vista do Rei należy do najbardziej charakterystycznych panoram całych Azorów. Równie niezwykłe jest jezioro Lagoa do Fogo, które powstało w kolejnym dawnym kraterze wulkanicznym. To jedno z najbardziej dzikich miejsc na wyspie São Miguel. Otoczone jest stromymi zboczami i niemal nietkniętą przyrodą, a jego turkusowa woda zmienia kolor w zależności od światła, pogody i pory dnia. Na Azorach znajduje się zresztą znacznie więcej takich jezior. Wiele z nich ukrytych jest w kraterach dawnych wulkanów i otoczonych zielonymi wzgórzami. Dzięki temu krajobraz archipelagu wygląda niezwykle malowniczo – niemal jak naturalny ogród powstały na wulkanicznej ziemi. To właśnie takie miejsca sprawiają, że Azory często porównywane są do egzotycznych wysp. Połączenie wulkanicznej natury, intensywnej zieleni i krystalicznie czystej wody tworzy krajobrazy, które wielu podróżnikom kojarzą się z Hawajami. Zielona wyspa na Atlantyku Choć Azory leżą na środku oceanu, krajobraz archipelagu zaskakuje niezwykłą intensywnością zieleni. Wilgotny, oceaniczny klimat sprawia, że wyspy przez większość roku pozostają soczyście zielone. Bujna roślinność pokrywa niemal każdy fragment lądu – od dolin i wzgórz po strome zbocza dawnych wulkanów. Na wielu wyspach można zobaczyć gęste lasy, paprocie, krzewy i charakterystyczne dla regionu hortensje. Te ostatnie tworzą długie, kwitnące żywopłoty wzdłuż dróg i pól, szczególnie latem, kiedy całe wyspy pokrywają się odcieniami niebieskiego i fioletu. Właśnie wtedy krajobraz archipelagu wygląda niemal jak ogromny, naturalny ogród rozciągnięty pośród oceanu. Drogi prowadzą tu wzdłuż klifów, przez zielone doliny i wśród wulkanicznych wzgórz. Podróżując między miasteczkami co chwilę można natrafić na punkty widokowe, z których rozciąga się panorama Atlantyku i dramatycznych wybrzeży wysp. W wielu miejscach ocean uderza o wysokie klify, tworząc krajobraz przypominający dzikie wybrzeża innych wulkanicznych wysp świata. W niektórych dolinach można zobaczyć wodospady spadające z wysokich skał prosto w gęstą roślinność. Woda płynie tu niemal przez cały rok, tworząc małe strumienie i naturalne baseny ukryte wśród zieleni. Wyspy słyną także z naturalnych basenów skalnych powstałych z zastygłej lawy. W takich miejscach oceaniczna woda wypełnia zagłębienia w czarnych skałach, tworząc naturalne kąpieliska. Jednym z najbardziej znanych przykładów są baseny w Porto Moniz na wyspie São Miguel, gdzie fale oceanu rozbijają się o skały, a spokojna woda w skalnych zagłębieniach tworzy idealne miejsce do kąpieli. To właśnie połączenie surowej wulkanicznej skały, oceanu i intensywnej zieleni sprawia, że krajobrazy Azorów są tak wyjątkowe. Raj dla miłośników natury Azory uchodzą za jedno z najlepszych miejsc w Europie dla osób, które lubią aktywny wypoczynek i bliski kontakt z naturą. Archipelag oferuje setki kilometrów szlaków pieszych prowadzących przez wulkaniczne krajobrazy, zielone doliny i wzdłuż klifów nad oceanem. Wędrówki po wyspach często prowadzą przez dawne kratery wulkanów, wokół jezior ukrytych w ich wnętrzu lub przez gęste lasy porastające zbocza gór. Z wielu tras można podziwiać widoki na ocean i strome wybrzeża, które należą do najbardziej spektakularnych w Europie. Jedną z największych atrakcji archipelagu są także wyprawy na obserwację wielorybów i delfinów. Wody wokół Azorów należą do najbogatszych ekosystemów morskich w tej części Atlantyku. W ciągu roku można tu spotkać nawet kilkadziesiąt gatunków wielorybów i delfinów, w tym ogromne kaszaloty. Popularne są także nurkowanie, spływy kajakowe wzdłuż klifów czy kąpiele w naturalnych gorących źródłach, które powstały dzięki aktywności wulkanicznej. Dzięki temu Azory pozostają miejscem, gdzie przyroda wciąż odgrywa najważniejszą rolę. To archipelag, w którym krajobraz, ocean i wulkaniczna historia wysp tworzą jedno z najbardziej niezwykłych środowisk naturalnych w Europie. Dlatego jest na liście wielu podróżników.
Wiosenne bieganie z nową energią. Te nowości zmienią oblicze Twojego treningu
Pierwsze ciepłe dni zawsze przynoszą tę samą myśl: czas wrócić na biegowe trasy. Parkowe alejki, miejskie bulwary czy leśne ścieżki znów wypełniają się biegaczami, którzy chcą złapać rytm po zimowej przerwie. Wiosna 2026 to jednak nie tylko nowa motywacja, ale też sprzęt, który sprawia, że trening staje się wygodniejszy, bardziej świadomy i po prostu przyjemniejszy.
Nowoczesne buty, inteligentny zegarek, lekkie słuchawki czy funkcjonalna odzież – dziś bieganie to styl życia, w którym technologia pracuje razem z nami. ZOBACZ TAKŻE: Mazowiecka Gotlandia. Dzika dolina Narwi z krajobrazami jak ze szwedzkiej wyspy Buty, które zachęcają do odkrywania nowych tras Coraz więcej biegaczy odchodzi od sztywno zaplanowanych tras. Zamiast tego wybierają trening, który łączy asfalt, parkowe alejki i leśne ścieżki. Właśnie z myślą o takim stylu biegania powstały Salomon Aero Glide 4 GRVL. Model inspirowany ideą gravelu oferuje wysoką amortyzację i dynamiczne odbicie, dzięki czemu sprawdza się zarówno na twardym podłożu, jak i na szutrze. Lekka konstrukcja, przyczepna podeszwa oraz dopasowana cholewka sprawiają, że można swobodnie zmieniać nawierzchnię bez utraty komfortu biegu. To but dla tych, którzy lubią skręcić z utartej ścieżki i sprawdzić, dokąd zaprowadzi ich kolejny kilometr. Zegarek, który pomaga zrozumieć własny organizm Bieganie coraz częściej opiera się nie tylko na dystansie, ale też na analizie danych. Garmin vívoactive 6 to przykład urządzenia, które wspiera trening na wielu poziomach. Zegarek monitoruje poziom energii organizmu, jakość snu i poziom stresu, a także analizuje aktywność fizyczną w ciągu dnia. Dzięki temu łatwiej ocenić, kiedy warto przyspieszyć tempo, a kiedy postawić na regenerację. Duży wyświetlacz i bateria działająca nawet do 11 dni sprawiają, że urządzenie jest wygodnym towarzyszem codziennych treningów. Muzyka, która nie odcina od świata Podczas biegania wiele osób nie wyobraża sobie treningu bez muzyki lub podcastu. HUAWEI FreeClip 2 zostały zaprojektowane tak, by zapewniać wysoką jakość dźwięku, a jednocześnie nie izolować od otoczenia. CZYTAJ TEŻ: Design, światło i cisza. Tak wyglądają najbardziej stylowe studia pilatesu Słuchawki w formie subtelnego klipsa stabilnie utrzymują się na uchu i pozostają wygodne nawet podczas długiego biegu. Dzięki otwartej konstrukcji można jednocześnie słuchać muzyki i zachować świadomość tego, co dzieje się wokół – co szczególnie docenią osoby trenujące w mieście. Lekka konstrukcja i odporność na pot sprawiają, że to sprzęt, który bez problemu nadąża za tempem aktywnego stylu życia. Odzież, która pracuje razem z ciałem Komfort podczas biegu często zależy od detali. Bluza Nike Swift została zaprojektowana z myślą o biegaczach, którzy oczekują zarówno wygody, jak i funkcjonalności. Materiał z technologią Nike Dri-FIT skutecznie odprowadza wilgoć, pomagając utrzymać uczucie suchości podczas treningu. Dwukierunkowy zamek pozwala regulować wentylację, a specjalnie zaprojektowane rękawy zwiększają zakres ruchu i zmniejszają ryzyko otarć. To przykład sportowej odzieży, która działa niemal jak druga skóra – wspiera ruch i nie odciąga uwagi od biegu. Małe akcesoria, duża różnica Podczas treningu liczy się także wygoda przechowywania drobiazgów. Nerka adidas by Stella McCartney pozwala zabrać ze sobą telefon, klucze czy żele energetyczne, nie zaburzając rytmu biegu. Minimalistyczny design i funkcjonalna konstrukcja sprawiają, że akcesorium sprawdzi się zarówno podczas treningu, jak i w codziennym, aktywnym stylu życia. Wiosna to najlepszy moment, by ruszyć Nowoczesny sprzęt sportowy sprawia, że bieganie staje się bardziej intuicyjne i komfortowe. A kiedy technologia działa w tle, łatwiej skupić się na tym, co naprawdę ważne – ruchu, świeżym powietrzu i satysfakcji z każdego przebiegniętego kilometra.
Mazowiecka Gotlandia. Dzika dolina Narwi z krajobrazami jak ze szwedzkiej wyspy
Szerokie łąki, wiatr w wysokich trawach i rzeka, która rozlewa się jak małe morze. W okolicach Pułtuska Mazowsze potrafi zaskoczyć krajobrazami przypominającymi północne wyspy Bałtyku. To miejsce pełne ciszy, przestrzeni i dzikiej natury.
hoć trudno w to uwierzyć, takie krajobrazy można znaleźć w samym sercu Mazowsza. Dolina Narwi w okolicach Pułtuska zachowała swój naturalny charakter – z rozległymi łąkami, starorzeczami i szerokimi rozlewiskami rzeki. W wielu miejscach horyzont pozostaje niemal niezakłócony, a przestrzeń przypomina pejzaże znane z północnych wysp Bałtyku, takich jak szwedzka Gotlandia. To właśnie dlatego coraz częściej mówi się o tym miejscu jako o mazowieckiej Gotlandii. Mazowsze jak północna wyspa Gotlandia – największa wyspa Bałtyku – od lat przyciąga artystów, fotografów i podróżników. Surowy krajobraz, ogrom przestrzeni i charakterystyczne światło sprawiają, że miejsce ma wyjątkową atmosferę. Wielu twórców podkreśla, że największą inspiracją są tu cisza, wiatr i niemal niekończący się horyzont. Choć na Mazowszu trudno byłoby znaleźć wapienne klify czy skalne formacje znane ze skandynawskiej wyspy, podobny nastrój można poczuć w dolinie Narwi pod Pułtuskiem. Rzeka płynie tu szeroko, tworząc starorzecza, podmokłe łąki i rozległe rozlewiska. Zielone wały przeciwpowodziowe ciągną się kilometrami wzdłuż jej brzegów, a krajobraz pozostaje niemal całkowicie otwarty. W wielu miejscach widać tylko trawy, wodę i niebo. To właśnie ta przestrzeń – spokojna, surowa i pełna światła – sprawia, że północne Mazowsze może przywoływać skojarzenia z krajobrazami północnych wysp Bałtyku. Dolina Narwi – dzika twarz Mazowsza Narew w tej części regionu nie przypomina typowej rzeki. Zamiast jednego nurtu tworzy sieć rozlewisk, starorzeczy i mokradeł, które zmieniają się wraz z porami roku. Wiosną woda zalewa łąki, tworząc ogromne lustra odbijające niebo. Latem trawy falują na wietrze niczym nadmorskie wydmy, a ciepłe powietrze niesie zapach mokradeł i rzeki. Jesienią dolina zamienia się w królestwo mgieł i miękkiego światła, które szczególnie przyciąga fotografów. To jeden z tych fragmentów Mazowsza, gdzie krajobraz wciąż pozostał niemal nienaruszony. Nad wodą można zobaczyć czaple, bociany i żurawie, a wśród traw często pojawiają się sarny. Drogi biegną tu wąskimi groblami między starorzeczami i polami. W wielu miejscach wygląda to tak, jakby cywilizacja zatrzymała się na chwilę, zostawiając przestrzeń naturze. Szlaki nad Narwią Najlepszym sposobem na poznanie tej części Mazowsza jest ruszyć w drogę. Dolina Narwi świetnie nadaje się do spokojnych wędrówek, wycieczek rowerowych i jednodniowych wypraw za miasto. Jedną z ciekawszych tras jest Szlak Narwiański, który prowadzi z Pułtuska przez niewielkie wsie i nadrzeczne łąki. Droga biegnie wśród starorzeczy, mokradeł i bagien, gdzie można obserwować kolonie ptaków oraz charakterystyczny krajobraz północnego Mazowsza. Równie popularne są trasy rowerowe wzdłuż wałów Narwi. Z ich korony rozciąga się widok na szeroką dolinę rzeki i rozlewiska. Drogi prowadzą przez niewielkie miejscowości, a dalej w stronę lasów Puszczy Białej. To spokojne trasy, które pozwalają zwolnić tempo i zobaczyć region z zupełnie innej perspektywy. Kajaki i rozlewiska Narwi Dolinę Narwi najlepiej zrozumieć z poziomu wody. Dopiero wtedy widać, jak niezwykły jest charakter tej rzeki. Narew płynie tu spokojnie i szeroko, a jej liczne odnogi, starorzecza i rozlewiska tworzą coś w rodzaju naturalnego labiryntu. Z perspektywy kajaka krajobraz wygląda zupełnie inaczej niż z brzegu. Wąskie kanały między trzcinami prowadzą do niewielkich zatok, a rzeka co chwilę zmienia kierunek, odsłaniając kolejne fragmenty doliny. W wielu miejscach trudno nawet dostrzec główny nurt – woda rozlewa się szeroko, tworząc mozaikę mokradeł i niewielkich wysp porośniętych trawą. Spływy kajakowe należą do najciekawszych sposobów poznania tej części Mazowsza. Trasy są zazwyczaj spokojne i dostępne nawet dla osób bez dużego doświadczenia. Płynąc między trzcinami i starorzeczami można zobaczyć fragmenty doliny, które z lądu pozostają ukryte – ciche zatoki, rozległe łąki czy miejsca, w których rzeka niemal znika wśród roślinności. Cisza przerywana jest tu jedynie odgłosami ptaków i szumem wiatru w trzcinach. To także jedno z najlepszych miejsc na Mazowszu do obserwacji przyrody. Wśród rozlewisk często można zobaczyć czaple, kormorany, łabędzie czy żurawie, a nad wodą krążą drapieżne ptaki. Dzięki spokojnemu nurtowi rzeki spływ kajakowy staje się raczej powolną podróżą przez krajobraz niż sportowym wyzwaniem. To sposób na zobaczenie doliny Narwi w jej najbardziej naturalnej odsłonie. Puszcza Biała – zielone zaplecze Pułtuska Kilka kilometrów od Pułtuska zaczyna się Puszcza Biała, jeden z największych kompleksów leśnych północnego Mazowsza. To rozległy teren pełen sosnowych lasów, piaszczystych dróg i leśnych polan, który przez lata zachował swój naturalny charakter. Las jest spokojny i stosunkowo dziki. W wielu miejscach można iść kilometrami, nie spotykając nikogo po drodze. Dominują tu wysokie sosny, a między nimi pojawiają się niewielkie polany i leśne ścieżki, które szczególnie dobrze nadają się na długie spacery lub rowerowe wyprawy. Przez puszczę prowadzi wiele szlaków pieszych i rowerowych. Część z nich łączy się z trasami biegnącymi wzdłuż Narwi, dzięki czemu można łatwo połączyć wycieczkę nad rzekę z wędrówką po lesie. Jesienią Puszcza Biała staje się szczególnie malownicza. Lasy zmieniają wtedy kolor, a poranne mgły unoszące się nad doliną Narwi nadają całej okolicy niemal filmowy klimat. Połączenie rzeki, rozlewisk i rozległych lasów sprawia, że okolice Pułtuska mają zaskakująco dziki charakter. To jedno z tych miejsc, gdzie wciąż można poczuć prawdziwą przestrzeń i naturę – krajobraz, który na Mazowszu nie zdarza się często. Artystyczna enklawa nad Narwią W samym sercu tego krajobrazu znajduje się Pracownia Cieńsza – miejsce, które bardziej przypomina artystyczną enklawę niż klasyczny nocleg. Wśród łąk doliny Narwi powstało kilka domów zaprojektowanych tak, aby harmonijnie wpisały się w otaczającą przestrzeń i nie konkurowały z naturą. Każdy z budynków ma własny charakter, a ich wnętrza urządzono z dużą dbałością o detal. Naturalne materiały, drewno, miękkie światło i starannie dobrane przedmioty tworzą atmosferę spokoju i skupienia. To przestrzenie z duszą – bardziej przypominające pracownie twórcze niż typowe wakacyjne domy. Nie bez powodu miejsce przyciąga ludzi związanych ze sztuką i kulturą. Przyjeżdżają tu artyści, fotografowie, muzycy czy pisarze, którzy szukają ciszy i inspiracji. W dolinie Narwi łatwo znaleźć moment zatrzymania – poranne światło nad łąkami, zmieniające się kolory nieba czy wiatr poruszający wysokie trawy stają się naturalną częścią procesu twórczego. Okolica okazała się również niezwykle fotogeniczna. To właśnie tutaj, dosłownie za płotem Pracowni Cieńsza, powstały zdjęcia do teledysku Sanah i Andrei Bocellego, w którym szerokie łąki i rozlewiska Narwi stworzyły niemal filmową scenografię. Dzięki temu Pracownia Cieńsza jest czymś więcej niż tylko miejscem noclegowym. To przestrzeń, w której można na chwilę zwolnić tempo, pobyć blisko natury i doświadczyć Mazowsza w jego najbardziej spokojnej, artystycznej odsłonie.
Jak na Cyprze, tylko bliżej i taniej. Ta grecka wyspa zachwyca turkusowym morzem. Dojedziesz tam samochodem!
Białe klify, turkusowa woda i widoki, które bardziej przypominają pocztówki z Cypru niż krajobraz europejskiej wyspy. Lefkada od lat uznawana jest za jedno z miejsc z najpiękniejszym morzem w całym regionie Morza Śródziemnego. A jednocześnie wciąż pozostaje kierunkiem, który wielu podróżników odkrywa dopiero teraz.
Są miejsca, które od pierwszego spojrzenia wydają się znajome. Jasne skały, krystaliczna woda i intensywny błękit morza przywodzą na myśl południowe wybrzeża Cypru. Tymczasem podobny krajobraz można zobaczyć znacznie bliżej Polski – na greckiej wyspie Lefkada. To właśnie tutaj znajdują się jedne z najbardziej spektakularnych plaż w Europie. Białe klify i turkusowe morze Najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu Lefkady są wysokie, jasne klify opadające wprost do Morza Jońskiego. Ich wapienna struktura odbija światło słoneczne, dzięki czemu woda przy brzegu przybiera niezwykle intensywne odcienie turkusu i błękitu. To właśnie kontrast między białą skałą a głębokim kolorem morza sprawia, że widoki na wyspie są tak spektakularne. Efekt jest szczególnie widoczny w południowej i zachodniej części Lefkady. Tam wybrzeże jest najbardziej surowe i dramatyczne – wysokie klify spadają wprost do morza, a pomiędzy nimi ukrywają się niewielkie zatoki z jasnymi plażami. W wielu miejscach dostęp do wody prowadzi długimi schodami wykutymi w skałach, dzięki czemu już sama droga na plażę staje się częścią krajobrazowego spektaklu. To właśnie tutaj znajdują się plaże, które regularnie trafiają do rankingów najpiękniejszych w Europie. Morze Jońskie w tej części Grecji słynie z niezwykłej przejrzystości, a jasne skały dodatkowo potęgują kolor wody. W słoneczny dzień można zobaczyć całe spektrum odcieni – od jasnego błękitu przy brzegu, przez intensywny turkus, aż po głęboki granat dalej na horyzoncie. Najbardziej znane plaże Lefkady to Porto Katsiki, Egremni oraz Kathisma. Każda z nich wygląda nieco inaczej, ale wszystkie łączy jedno – ogromna przestrzeń, jasne skały i niemal krystalicznie przejrzysta woda. Gdy słońce znajduje się wysoko nad horyzontem, morze zmienia kolor z ciemnego granatu w intensywny turkus. Właśnie dlatego Lefkada bywa porównywana do krajobrazów znanych z Cypru czy południowych wybrzeży Morza Śródziemnego. W wielu miejscach woda wygląda tak, jakby była podświetlona od środka. Plaże jak z pocztówki Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na wyspie jest Porto Katsiki. Plaża znajduje się u podnóża wysokiego klifu i prowadzą do niej długie, kręte schody wykute w skale. Już sam widok z parkingu na szczycie klifu robi ogromne wrażenie. Z tej perspektywy widać szeroką linię jasnej plaży oraz intensywnie turkusową wodę Morza Jońskiego. To jeden z najbardziej fotografowanych krajobrazów w całej Grecji. Ogromna, jasna ściana skalna kontrastuje z wodą, a przy dobrej pogodzie można zobaczyć kilka wyraźnych pasów koloru morza – od niemal przezroczystego przy brzegu po głęboki granat dalej na horyzoncie. Nieco dalej znajduje się Egremni, jedna z najdłuższych i najbardziej spektakularnych plaż na Lefkadzie. Otoczona wysokimi klifami wygląda niemal jak fragment dzikiego, tropikalnego wybrzeża przeniesiony do Europy. Szeroki pas jasnych kamyków ciągnie się tutaj przez kilkaset metrów, a potężne fale Morza Jońskiego nadają miejscu bardziej surowy charakter. Jeszcze kilka lat temu na plażę prowadziło kilkaset stromych schodów, co sprawiało, że była jednym z najbardziej niedostępnych miejsc na wyspie. Dziś dostęp jest łatwiejszy, ale Egremni wciąż zachowuje bardziej dziki klimat niż wiele innych greckich plaż. Z kolei Kathisma oferuje nieco łatwiejszy dostęp i bardziej rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. Szeroka plaża położona jest u podnóża klifu, ale można do niej dojechać samochodem niemal bezpośrednio. Dzięki temu miejsce łączy spektakularne widoki z wygodą nadmorskich restauracji, barów i leżaków ustawionych tuż przy wodzie. To właśnie ta różnorodność sprawia, że Lefkada jest tak wyjątkowa. Na jednej wyspie można znaleźć zarówno dzikie, niemal niedostępne zatoki, jak i bardziej komfortowe plaże z widokiem na jedno z najbardziej turkusowych mórz w Europie. Wyspa, na którą można dojechać samochodem Jedną z największych zalet Lefkady jest jej położenie. W przeciwieństwie do wielu greckich wysp nie trzeba tu korzystać z promu ani planować skomplikowanych przesiadek. Lefkada jest jedną z nielicznych wysp w Grecji, na które można wjechać bezpośrednio samochodem z lądu. Wyspa połączona jest z kontynentalną częścią Grecji mostem oraz ruchomą groblą, która otwiera się, aby przepuścić przepływające jachty i statki. To rozwiązanie sprawia, że podróż jest wyjątkowo wygodna. W praktyce przejazd na Lefkadę przypomina raczej wjazd do nadmorskiego półwyspu niż na wyspę. Dzięki temu Lefkada jest bardzo popularna wśród osób podróżujących samochodem po Grecji. Wielu turystów łączy pobyt na wyspie z wizytą w innych częściach regionu Epiru czy północnej Grecji. Drogi prowadzące wzdłuż wybrzeża oferują przy tym spektakularne widoki na Morze Jońskie i górzyste krajobrazy zachodniej Grecji. Najbliższe lotnisko znajduje się w Prewezie (Aktion Airport), zaledwie kilkanaście kilometrów od wyspy. Po wylądowaniu wystarczy kilkunastominutowy przejazd samochodem, by znaleźć się na Lefkadzie. Z wielu europejskich miast – w tym z Polski – można dolecieć tam w około trzy godziny. Dzięki temu Lefkada jest znacznie łatwiej dostępna niż wiele innych greckich wysp, gdzie podróż często wymaga dodatkowego rejsu promem. Grecka wyspa bez wielkich metropolii Choć Lefkada jest popularna wśród turystów, wciąż zachowała bardziej kameralny charakter niż najbardziej znane greckie kierunki. Nie znajdziemy tu ogromnych metropolii ani wielkich kompleksów hotelowych dominujących nad krajobrazem. Wyspa ma raczej spokojny, prowincjonalny charakter. Dominują niewielkie miasteczka, porty rybackie i wioski położone na zboczach wzgórz. Domy często malowane są na pastelowe kolory, a wąskie uliczki prowadzą do małych placów, gdzie życie toczy się w rytmie typowym dla greckiego południa. Stolica wyspy – Lefkada Town – zachowała przyjazny, nadmorski klimat. Kolorowe domy z drewnianymi balkonami, niewielkie mariny pełne jachtów oraz restauracje serwujące lokalne potrawy tworzą atmosferę, która przyciąga zarówno turystów, jak i żeglarzy. Wieczorami życie przenosi się na nadmorskie promenady. Restauracyjne stoliki ustawiane są niemal nad samą wodą, a zapach grillowanych ryb i oliwy z oliwek miesza się z morskim powietrzem. Zachody słońca nad Morzem Jońskim należą tu do najpiękniejszych w całej Grecji – światło odbijające się w wodzie nadaje krajobrazowi ciepłe, złote odcienie. Morze Jońskie w najczystszej formie Morze Jońskie, nad którym leży Lefkada, uchodzi za jedno z najczystszych w całym basenie Morza Śródziemnego. Przejrzystość wody jest tutaj wyjątkowa – w wielu miejscach można zobaczyć dno nawet na głębokości kilkunastu metrów. W słoneczne dni morze przybiera intensywne odcienie błękitu i turkusu, które zmieniają się w zależności od światła, głębokości i struktury dna. To właśnie ta niezwykła klarowność sprawia, że Lefkada przyciąga nie tylko plażowiczów, ale także miłośników nurkowania i snorkelingu. Skaliste zatoki, wapienne klify oraz podwodne formacje skalne tworzą interesujące krajobrazy także pod powierzchnią wody. W wielu miejscach można zobaczyć ławice niewielkich ryb, podwodne półki skalne i naturalne groty, które powstały w wyniku erozji skał przez morze. Szczególnie dobre warunki do obserwowania podwodnego świata panują w niewielkich zatokach na zachodnim i południowym wybrzeżu wyspy. Spokojniejsza woda i jasne dno sprawiają, że nawet z maską i rurką można zobaczyć znacznie więcej niż na wielu innych plażach Morza Śródziemnego. Lefkada jest również jednym z najlepszych miejsc w Europie do uprawiania sportów wodnych. Szczególnie popularne są kitesurfing i windsurfing, zwłaszcza w okolicach miejscowości Vasiliki, położonej na południu wyspy. Zatoka ta słynie z charakterystycznych wiatrów termicznych, które pojawiają się niemal codziennie w godzinach popołudniowych. Dzięki temu Vasiliki od lat znajduje się na liście najważniejszych europejskich spotów windsurfingowych. W sezonie letnim przyjeżdżają tu zarówno początkujący, jak i doświadczeni surferzy z całej Europy. Rano woda jest spokojniejsza i idealna do nauki, natomiast po południu wiatr wzmacnia się, tworząc świetne warunki do bardziej dynamicznych sportów wodnych. Szerokie zatoki, otwarta przestrzeń morza i stabilne wiatry sprawiają, że Lefkada przyciąga nie tylko miłośników plażowania, ale także osoby szukające bardziej aktywnego wypoczynku. Jak na Cyprze, tylko bliżej Lefkada udowadnia, że spektakularne krajobrazy nie zawsze wymagają podróży na drugi koniec świata. Białe klify, turkusowa woda i intensywne śródziemnomorskie światło tworzą pejzaż, który wielu osobom przypomina południowe wybrzeża Cypru. Różnica polega na tym, że zamiast dalekiej wyprawy wystarczy kilkugodzinny lot do Grecji. W ciągu jednego dnia można znaleźć się w miejscu, gdzie morze ma kolor tropikalnych lagun, a klify przypominają najbardziej znane pocztówki z Morza Śródziemnego. To właśnie dlatego Lefkada staje się coraz popularniejszym kierunkiem wśród europejskich podróżników. Dla wielu osób jest odkryciem – wyspą, która łączy spektakularne krajobrazy z łatwym dostępem i spokojniejszą atmosferą niż najbardziej znane kurorty regionu. Nie ma tu ogromnych metropolii ani przytłaczającej infrastruktury turystycznej. Są za to widoki, które potrafią zaskoczyć nawet osoby dobrze znające Grecję. Wystarczy stanąć na krawędzi jednego z klifów i spojrzeć na Morze Jońskie, by zrozumieć, dlaczego ta wyspa tak często pojawia się w rankingach najpiękniejszych miejsc nad Morzem Śródziemnym. I być może właśnie dlatego coraz więcej turystów odkrywa, że jedno z najpiękniejszych mórz w Europie znajduje się bliżej, niż się wydaje.
Jak w Dubaju, tylko nad Bałtykiem. Ta plaża w Polsce zaskakuje skalą
Szeroka, jasna plaża, ogromna przestrzeń i morze, które w słoneczne dni przybiera niemal turkusowy kolor. Gdy patrzy się na zdjęcia z Jarosławca, trudno uwierzyć, że to Bałtyk. Ten fragment polskiego wybrzeża bywa porównywany do sztucznych plaż w Dubaju – choć powstał w zupełnie innym celu.
Są miejsca nad morzem, które zmieniają się wraz z naturą. Są też takie, które powstają dzięki ogromnym projektom inżynieryjnym. Jarosławiec jest przykładem tego drugiego przypadku. Jeszcze kilkanaście lat temu wybrzeże w tej części Pomorza wyglądało zupełnie inaczej. Plaża była znacznie węższa, a klifowe fragmenty brzegu regularnie niszczyły jesienne i zimowe sztormy. Morze systematycznie zabierało kolejne metry lądu, a fale coraz częściej docierały niebezpiecznie blisko zabudowań. Problem erozji wybrzeża był na tyle poważny, że zaczęto szukać rozwiązania, które ochroni miejscowość przed dalszym podmywaniem klifów. Ostatecznie zdecydowano się na projekt o ogromnej skali – budowę szerokiej, sztucznej plaży oraz systemu falochronów wychodzących w morze. Była to jedna z największych tego typu inwestycji hydrotechnicznych na polskim wybrzeżu. Kilka lat później efekty prac zaczęły przyciągać uwagę turystów. Bo to, co początkowo miało być przede wszystkim zabezpieczeniem brzegu, stało się jednocześnie jedną z najbardziej niezwykłych plaż nad Bałtykiem. Plaża jak w Dubaju Dziś jarosławiecka plaża ma miejscami nawet kilkaset metrów szerokości. Jasny piasek rozciąga się szerokim pasem między morzem a klifem, tworząc przestrzeń, która w słoneczne dni wygląda niemal jak fragment egzotycznego wybrzeża. To właśnie ta skala sprawia, że wielu turystów porównuje Jarosławiec do słynnych sztucznych plaż Dubaju. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich również powstawały ogromne projekty inżynieryjne polegające na dosypywaniu piasku i budowie systemów ochronnych w morzu. Dzięki nim powstały nowe fragmenty wybrzeża i charakterystyczne laguny. W Jarosławcu zastosowano podobną ideę – choć w zupełnie innym kontekście. Tutaj celem nie było stworzenie luksusowego kurortu, lecz ochrona klifowego brzegu przed niszczącym działaniem fal. Do budowy plaży wykorzystano ogromne ilości piasku, który został sprowadzony i uformowany w szeroki pas między morzem a klifem. Jednocześnie w wodzie powstał system kamiennych falochronów – potężnych ramion wychodzących w morze. Ich zadaniem jest rozbijanie fal i ograniczanie energii sztormów. Dzięki temu plaża pozostaje stabilna, a morze nie zabiera już tak szybko fragmentów lądu. Efekt końcowy jest jednak czymś więcej niż tylko zabezpieczeniem wybrzeża. To ogromna, jasna przestrzeń, która zmieniła krajobraz tej części Pomorza. Bałtyk w zupełnie innym wydaniu Polskie wybrzeże często kojarzy się z wąską linią piasku między morzem a wydmami. W wielu miejscach plaża ma zaledwie kilkanaście metrów szerokości i szybko kończy się ścianą lasu, wydmą albo stromym klifem. Krajobraz jest bardziej kameralny, a przestrzeń ograniczona. W Jarosławcu jest inaczej. Plaża przypomina raczej szeroką nadmorską lagunę niż typowy fragment bałtyckiego wybrzeża. Przestrzeń między wodą a klifem jest tak duża, że z daleka wygląda niemal jak pustynny pas jasnego piasku. Kiedy patrzy się na nią z góry, trudno uwierzyć, że to wciąż Polska – widok przypomina raczej ogromne sztuczne plaże budowane w nadmorskich kurortach południowej Europy czy Bliskiego Wschodu. To miejsce szczególnie efektownie prezentuje się z punktów widokowych znajdujących się na klifie. Z tej perspektywy widać, jak szeroki jest pas piasku i jak mocno kontrastuje z linią morza. Fale docierają do brzegu spokojniej niż w wielu innych miejscach nad Bałtykiem, a przestrzeń sprawia wrażenie niemal nieograniczonej. W pogodny dzień morze przybiera tu jasne, błękitne odcienie. Przy odpowiednim świetle – zwłaszcza rano lub tuż przed zachodem słońca – woda potrafi mieć lekko turkusowy kolor. To efekt odbicia światła od jasnego piasku i spokojniejszej powierzchni wody między falochronami. Takie momenty potrafią całkowicie zmienić obraz Bałtyku. Zamiast chłodnego, stalowego morza pojawia się pejzaż znacznie bardziej świetlisty i łagodny. To właśnie wtedy wielu turystów mówi, że ten fragment wybrzeża wygląda zupełnie inaczej, niż się spodziewali. Klif i latarnia morska Jednym z najbardziej charakterystycznych punktów Jarosławca jest wysoki klif oraz stojąca na nim latarnia morska. Zbudowana w pierwszej połowie XIX wieku konstrukcja wznosi się na ponad trzydzieści metrów i od ponad stu lat stanowi ważny element krajobrazu tej części wybrzeża. Latarnia była przez dziesięciolecia punktem orientacyjnym dla statków płynących wzdłuż Bałtyku. Jej światło pomagało nawigować w trudnych warunkach pogodowych i podczas nocnych rejsów. Dziś oprócz funkcji nawigacyjnej pełni także rolę jednej z głównych atrakcji turystycznych miejscowości. Z jej szczytu można zobaczyć szeroki fragment morza oraz ogromną plażę rozciągającą się u podnóża klifu. Panorama obejmuje zarówno linię wybrzeża, jak i charakterystyczne falochrony wychodzące w morze. Dopiero z tej wysokości widać, jak wielka jest przestrzeń nowej plaży i jak bardzo zmieniła się linia brzegowa w ostatnich latach. Widok z latarni szczególnie imponuje o zachodzie słońca. Wtedy światło staje się cieplejsze, piasek przybiera złote odcienie, a morze zmienia kolor z błękitu w głębokie granaty. Polskie wybrzeże potrafi zaskoczyć Jarosławiec pokazuje, że Bałtyk potrafi wyglądać zupełnie inaczej, niż wielu osobom się wydaje. Ogromna sztuczna plaża, szeroki horyzont i jasny piasek tworzą krajobraz, który bardziej przypomina egzotyczne wybrzeża niż klasyczny obraz polskiego morza. Różnica polega na tym, że zamiast wielogodzinnego lotu wystarczy kilka godzin podróży samochodem. I właśnie dlatego coraz więcej turystów odkrywa, że nad Bałtykiem wciąż można znaleźć miejsca, które naprawdę potrafią zaskoczyć – nie tylko widokiem, ale też przestrzenią, jakiej niewiele osób spodziewa się na polskim wybrzeżu.
Jak kaniony w Arizonie, tylko że w Europie. Ten park narodowy zaskakuje krajobrazem
Turkusowa rzeka wijąca się między wysokimi, wapiennymi ścianami, monumentalne klify i krajobraz, który bardziej przypomina amerykański Zachód niż południe Europy. W sercu Prowansji znajduje się miejsce, które wielu podróżników porównuje do kanionów Arizony. To przełom rzeki Verdon – jeden z najbardziej spektakularnych parków przyrodniczych w Europie.
Są krajobrazy, które kojarzą się z konkretnym kontynentem. Kaniony, ogromne przestrzenie i potężne ściany skalne przywodzą na myśl przede wszystkim amerykańskie parki narodowe – Grand Canyon, Zion czy Bryce Canyon. Tymczasem podobne wrażenie można znaleźć w Europie. Wystarczy pojechać na południe Francji, do regionu Prowansji, gdzie rzeka Verdon przez tysiące lat wyrzeźbiła jeden z najpiękniejszych kanionów kontynentu. Gorges du Verdon, bo tak nazywa się to miejsce, uchodzi za największy kanion Europy. Jego ściany w niektórych miejscach wznoszą się nawet na 700 metrów nad poziom rzeki, tworząc krajobraz, który zaskakuje skalą i surowością. Europejski kanion o imponujących rozmiarach Gorges du Verdon powstał w wyniku długotrwałej erozji wapiennych skał przez rzekę Verdon. Przez miliony lat woda powoli, ale konsekwentnie drążyła dolinę, pogłębiając ją i poszerzając, aż powstał potężny wąwóz o długości około 25 kilometrów. W niektórych miejscach ściany kanionu wznoszą się nawet na 700 metrów ponad poziom rzeki. To właśnie ta skala sprawia, że miejsce bywa nazywane największym kanionem Europy i jednym z najbardziej spektakularnych krajobrazów całego kontynentu. Najbardziej charakterystycznym elementem kanionu są pionowe, jasne ściany skalne, które niemal prosto opadają do turkusowej wstęgi rzeki płynącej na dnie doliny. Skały mają jasnoszary, miejscami niemal biały kolor, dzięki czemu światło odbija się od nich w niezwykły sposób. W połączeniu z intensywną barwą wody tworzy to kontrast, który sprawia, że krajobraz wygląda niemal nierealnie. Kolor rzeki Verdon jest jednym z największych zaskoczeń dla odwiedzających. W słoneczne dni przybiera intensywnie turkusowy odcień, który często porównuje się do lagun Morza Karaibskiego. To efekt wysokiej zawartości minerałów w wodzie oraz odbicia światła od jasnych wapiennych skał. W zależności od pory dnia i kąta padania promieni słonecznych woda może mieć barwę od jasnego błękitu po głęboki szmaragd. Patrząc z punktów widokowych na wijącą się w dole rzekę, trudno uwierzyć, że znajduje się ona setki metrów poniżej. W wielu miejscach kanion jest tak wąski, że przeciwległe ściany wydają się niemal dotykać. Z góry rzeka wygląda jak cienka, turkusowa wstążka przecinająca ogromną przestrzeń skał i lasów. To właśnie ta kombinacja ogromu krajobrazu i dzikiej natury sprawia, że wielu podróżników porównuje Gorges du Verdon do słynnych kanionów amerykańskiego Zachodu. Widoki przypominają sceny z filmów kręconych w Arizonie czy Utah. Różnica polega na tym, że zamiast pustynnego krajobrazu wokół znajdują się śródziemnomorskie lasy, pachnące sosny i wapienne góry typowe dla południa Francji. Droga widokowa jak z filmu Jednym z najlepszych sposobów na zobaczenie kanionu jest przejazd słynną drogą Route des Crêtes. To jedna z najbardziej spektakularnych tras widokowych w całej Francji. Droga prowadzi wzdłuż krawędzi klifów, często bardzo blisko przepaści, dzięki czemu pozwala zobaczyć kanion z niezwykle imponującej perspektywy. Na trasie znajduje się kilkanaście punktów widokowych, z których można zatrzymać się i podziwiać ogrom doliny. Z wielu z nich widać rzekę płynącą setki metrów poniżej oraz monumentalne ściany skalne, które wydają się niemal pionowe. Niektóre platformy widokowe znajdują się dokładnie na krawędzi klifów, co potęguje wrażenie przestrzeni i wysokości. Widoki są szczególnie imponujące o zachodzie słońca. Wtedy jasne wapienne skały zaczynają przybierać ciepłe odcienie pomarańczu i złota, a turkusowa rzeka na dnie kanionu kontrastuje z miękkim światłem wieczoru. To moment, który wielu fotografów uważa za najpiękniejszy w całym regionie. Droga jest wąska i kręta, miejscami prowadzi przez skalne półki i ostre zakręty. Jednak właśnie dzięki temu podróż nią staje się częścią przygody. Każdy kolejny kilometr odsłania nowy fragment kanionu i nowe panoramy. Turkusowa rzeka i jeziora jak z pocztówki Na zachodnim krańcu kanionu znajduje się jezioro Sainte-Croix – jedno z najpiękniejszych jezior w południowej Francji. Powstało w latach 70. XX wieku po wybudowaniu zapory na rzece Verdon, ale dziś trudno uwierzyć, że jest sztucznym zbiornikiem. Krajobraz wygląda tu tak naturalnie, jakby jezioro istniało od zawsze. Jasna, turkusowa woda kontrastuje z wapiennymi skałami i zielonymi wzgórzami wokół, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków Prowansji. Gdy patrzy się na taflę jeziora z góry, przypomina ogromną lagunę. Kolor wody zmienia się w zależności od światła – od jasnego błękitu po intensywny turkus. Brzegi są łagodne, a liczne zatoki tworzą małe, spokojne miejsca do kąpieli i odpoczynku. W ciepłe dni woda jest niezwykle przejrzysta, a dno widać nawet kilka metrów pod powierzchnią. To miejsce szczególnie popularne wśród miłośników sportów wodnych. Wypożyczalnie kajaków, rowerów wodnych i paddleboardów znajdują się przy wielu plażach. Z jeziora można wpłynąć bezpośrednio w wąski fragment kanionu, gdzie ściany skalne zaczynają gwałtownie wznosić się nad wodą. W miarę jak płynie się dalej w głąb wąwozu, krajobraz staje się coraz bardziej spektakularny – klify rosną, a rzeka zwęża się między wapiennymi ścianami. Spokojna tafla jeziora sprawia jednak, że krajobraz w tym miejscu jest bardziej łagodny niż w głębi kanionu. Panuje tu typowo śródziemnomorska atmosfera: jasne plaże, ciepłe powietrze i miękkie światło, które o zachodzie słońca nadaje skałom złoty odcień. Raj dla miłośników przygód Kanion Verdon przyciąga nie tylko turystów szukających widoków, ale także miłośników aktywnego wypoczynku. Wapienne ściany kanionu należą do najbardziej cenionych miejsc wspinaczkowych w Europie. Znajdują się tu setki dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności, a wielu wspinaczy uważa Verdon za jedno z najlepszych miejsc na kontynencie do uprawiania tego sportu. Rzeka Verdon jest także popularna wśród osób uprawiających rafting, kajakarstwo i canyoning. Spływ wąskim fragmentem kanionu pozwala zobaczyć jego skalne ściany z zupełnie innej perspektywy – z poziomu wody, gdzie monumentalne klify wydają się jeszcze wyższe. Region oferuje także liczne szlaki piesze. Jednym z najbardziej znanych jest Sentier Blanc-Martel – około piętnastokilometrowa trasa prowadząca przez serce kanionu. Szlak prowadzi zarówno wzdłuż rzeki, jak i przez skalne półki, tunele i wąskie ścieżki między klifami. Spacer tą trasą zajmuje kilka godzin i wymaga dobrej kondycji, ale widoki rekompensują każdy kilometr. Po drodze można zobaczyć najbardziej dzikie fragmenty kanionu – pionowe ściany, skalne iglice i wąskie odcinki doliny, gdzie rzeka wydaje się niemal znikać między skałami. Prowansja poza stereotypem lawendy Region wokół kanionu Verdon często kojarzy się przede wszystkim z lawendowymi polami i spokojnymi prowansalskimi wioskami. Wiele osób wyobraża sobie Prowansję jako krainę łagodnych wzgórz, winnic i kamiennych miasteczek skąpanych w słońcu. To obraz znany z fotografii i filmów – długie rzędy lawendy ciągnące się po horyzont, stare domy z jasnego kamienia, małe place z fontanną i powolne, niemal senne tempo życia. Jednak wystarczy oddalić się kilkadziesiąt kilometrów od najbardziej znanych pól lawendy, by zobaczyć zupełnie inną twarz tej części Francji. W okolicach kanionu Verdon krajobraz zmienia się wyraźnie. Łagodne wzgórza ustępują miejsca skalnym grzbietom, a spokojne doliny przechodzą w potężne klify i wąskie wąwozy. Prowansja staje się tu bardziej surowa, bardziej monumentalna, a momentami wręcz dzika. Sam kanion pokazuje zupełnie inne oblicze regionu. Zamiast romantycznych krajobrazów znanych z folderów turystycznych pojawia się potężna przestrzeń i dramatyczna rzeźba terenu. Jasne, wapienne ściany opadają wprost do rzeki, a skalne półki i wąskie doliny tworzą pejzaż, który momentami przypomina raczej amerykańskie parki narodowe niż południe Francji. Jednocześnie kilka kilometrów dalej wszystko znów staje się spokojniejsze. W niewielkich miasteczkach wokół kanionu – takich jak Moustiers-Sainte-Marie, La Palud-sur-Verdon czy Castellane – wciąż można poczuć klasyczną atmosferę Prowansji. Kamienne domy z jasnych bloków skalnych stoją wokół małych placów, na których działają kawiarnie i restauracje serwujące lokalną kuchnię. W powietrzu unosi się zapach oliwy z oliwek, ziół i świeżego chleba. Moustiers-Sainte-Marie uchodzi za jedną z najpiękniejszych wiosek w całej Francji. Leży u podnóża wysokich skał, pomiędzy którymi zawieszona jest charakterystyczna gwiazda – symbol miejscowości. Wąskie uliczki prowadzą tu między kamiennymi domami, małymi warsztatami rzemieślniczymi i sklepami z lokalną ceramiką, z której słynie region. Castellane z kolei leży przy wejściu do kanionu i jest popularnym punktem wypadowym dla osób planujących zwiedzanie wąwozu. Nad miasteczkiem góruje ogromna skała z kaplicą Notre-Dame du Roc, z której rozciąga się widok na dolinę rzeki Verdon. Dla wielu podróżników właśnie ta różnorodność jest największym zaskoczeniem podczas wizyty w regionie. W ciągu jednego dnia można zobaczyć lawendowe pola, spokojne prowansalskie miasteczka i jeden z najbardziej spektakularnych kanionów Europy. Amerykański krajobraz w europejskim wydaniu Choć Gorges du Verdon nie dorównuje wielkością słynnemu Grand Canyonowi, jego krajobraz robi ogromne wrażenie. Połączenie wysokich klifów, turkusowej rzeki i śródziemnomorskiej przyrody tworzy miejsce, które trudno porównać z czymkolwiek innym na kontynencie. Widoki z krawędzi kanionu przypominają sceny znane z amerykańskich parków narodowych. Pionowe ściany skalne, ogrom przestrzeni i rzeka przecinająca dolinę sprawiają, że krajobraz wydaje się niemal filmowy. Różnica polega na tym, że zamiast pustynnych równin wokół rosną sosny, a powietrze pachnie tymiankiem, rozmarynem i innymi ziołami charakterystycznymi dla południa Francji. Śródziemnomorskie światło dodatkowo podkreśla rzeźbę terenu. W południe skały wydają się niemal białe, a o zachodzie słońca przybierają odcienie złota i pomarańczy. Wtedy kanion wygląda szczególnie spektakularnie. To jeden z tych parków przyrodniczych, które udowadniają, że najbardziej imponujące krajobrazy nie zawsze wymagają podróży na drugi koniec świata. Czasem wystarczy pojechać na południe Francji i stanąć na krawędzi kanionu, który wygląda jak fragment Arizony przeniesiony do Europy.
Koniec ery Dubaju. Milionerzy uciekają przed wojną. To słoneczne europejskie wybrzeże staje się ich nowym domem!
Złote klamki i sztuczne wyspy przestały mieć znaczenie, gdy w grę wchodzi własne bezpieczeństwo. Eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie sprawiła, że iluzja pustynnego raju prysła. Gwiazdy, milionerzy i najwięksi influencerzy w popłochu opuszczają Zjednoczone Emiraty Arabskie. Gdzie teraz będą żyć ci, dla których budżet nie ma górnej granicy? Stara, bezpieczna Europa znów wraca do łask.
Jeszcze do niedawna Dubaj był niekwestionowaną mekką luksusu i synonimem beztroskiego życia. To tam kupowano apartamenty, przenoszono biznesy i robiono idealne zdjęcia na Instagram. Jednak w 2026 roku arabski sen zamienił się w pełne niepokoju nasłuchiwanie wiadomości ze świata. W obliczu narastającego konfliktu zbrojnego w regionie, priorytety najbogatszych zmieniły się o 180 stopni. Złota klatka na beczce prochu. Dlaczego elity porzucają Emiraty? Dubaj przez lata budował wizerunek neutralnej, bezpiecznej przystani dla każdego, kto ma odpowiednio gruby portfel. Dziś jednak położenie geograficzne Zjednoczonych Emiratów Arabskich stało się ich największym przekleństwem. Bliskość Iranu i niestabilna sytuacja w rejonie Zatoki Perskiej sprawiają, że inwestorzy i bywalcy luksusowych kurortów czują się, jakby siedzieli na tykającej bombie. Widmo zamkniętej przestrzeni powietrznej, odwołane loty i dyplomatyczne napięcia sprawiły, że elity przestały czuć się tam komfortowo. Nikt nie chce inwestować milionów w wille, gdy tuż obok toczy się geopolityczna gra mocarstw. Luksus to dziś przede wszystkim spokój i gwarancja bezpieczeństwa. Skoro Bliski Wschód przestał być bezpiecznym placem zabaw, gdzie influencerzy i bogacze przenoszą swoje życie? Marbella, czyli "europejski Dubaj". To tu masowo kupują wille Absolutnym wygranym tego Exodusu jest hiszpańskie Costa del Sol, a dokładniej Marbella. To właśnie to miasto w Andaluzji przeżywa obecnie bezprecedensowy boom na rynku luksusowych nieruchomości. Milionerzy, którzy sprzedają swoje apartamenty z widokiem na Burj Khalifa, masowo kupują rezydencje z widokiem na Morze Śródziemne. Dlaczego właśnie tam? Gwarancja bezpieczeństwa: Hiszpania to kraj Unii Europejskiej i NATO, leżący tysiące kilometrów od bliskowschodniego konfliktu. Całoroczne słońce: Mikroklimat Marbelli zapewnia ponad 300 słonecznych dni w roku, co dla twórców internetowych i influencerów jest kluczowe do tworzenia treści. Nowoczesna infrastruktura i luksus: Powstają tam całe osiedla zamknięte projektowane przez marki takie jak Fendi, Lamborghini czy Karl Lagerfeld. Są ekskluzywne beach cluby, prywatne szkoły międzynarodowe i potężne mariny dla jachtów (np. Puerto Banús). Marbella zrzuciła łatkę "kurortu dla emerytów z Wielkiej Brytanii" i stała się tętniącym życiem, ultranowoczesnym hubem dla młodych milionerów i gwiazd internetu, którzy cenią europejską kulturę, ale oczekują arabskiego poziomu usług. Miami i Cypr – bezpieczne alternatywy dla najbogatszych Dla tych, którzy szukają optymalizacji podatkowej i wielkomiejskiego blichtru, z którego słynął Dubaj, nowym centrum świata stało się Miami. Floryda przyciąga magnatów technologicznych, krypto-milionerów i celebrytów, oferując im brak stanowego podatku dochodowego, genialną pogodę i absolutne bezpieczeństwo na amerykańskiej ziemi. Z kolei w Europie, tuż obok Hiszpanii, zyskuje Cypr. Wyspa, choć blisko wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, pozostaje stabilnym państwem UE z wyjątkowo korzystnym systemem podatkowym. To tam przenoszą się dziś firmy z sektora IT i finansów, które wcześniej miały swoje siedziby w dubajskim DIFC (Dubai International Financial Centre). Era sztucznego pustynnego raju dobiega końca. W niepewnych czasach nawet największe pieniądze świata wolą schronić się pod parasolem zachodniego bezpieczeństwa.
Mały Cypr w Europie. Te plaże wyglądają jak ze śródziemnomorskiej wyspy i w dodatku jest tam mniej ludzi
Turkusowa woda, ukryte zatoki i plaże otoczone wysokimi klifami – krajobrazy jak z Cypru czy Grecji można zobaczyć znacznie bliżej Polski. Chorwacka wyspa Vis zachwyca dziką naturą i śródziemnomorskim klimatem, a wciąż pozostaje jednym z mniej zatłoczonych miejsc na Adriatyku.
Niektóre miejsca wyglądają tak, jakby zostały stworzone z myślą o wakacyjnych pocztówkach. Przejrzysta, turkusowa woda, białe kamienie i zatoki ukryte między skałami sprawiają, że trudno uwierzyć, iż to wciąż Europa. Tak właśnie wygląda Vis – chorwacka wyspa, którą wielu turystów porównuje do Cypru czy greckich wysp. Choć znajduje się niedaleko Splitu, przez długie lata pozostawała niemal niedostępna dla odwiedzających, dzięki czemu do dziś zachowała wyjątkowo naturalny charakter. Jedna z najbardziej niezwykłych wysp Chorwacji Vis leży około 50 kilometrów od wybrzeża Dalmacji i jest jedną z najbardziej oddalonych chorwackich wysp. Już sama podróż na miejsce sprawia wrażenie wyprawy do innego świata – prom ze Splitu płynie kilka godzin przez otwarte wody Adriatyku, a zbliżając się do wyspy można zobaczyć surowe, skaliste wybrzeże i zielone wzgórza schodzące niemal wprost do morza. Przez wiele dekad Vis był miejscem niedostępnym dla turystów. W czasach Jugosławii działała tu bowiem strategiczna baza wojskowa, a wjazd dla zagranicznych odwiedzających był ograniczony. Na wyspie powstały bunkry, podziemne tunele i ukryte porty dla łodzi wojskowych. Choć dziś większość z tych obiektów nie jest już używana, wciąż można natrafić na ich ślady – co dodatkowo podkreśla wyjątkową historię tego miejsca. Paradoksalnie właśnie ten okres izolacji sprawił, że Vis uniknął masowej turystycznej zabudowy, która pojawiła się na wielu innych chorwackich wyspach. Nie ma tu ogromnych resortów ani gęsto zabudowanych kurortów. Zamiast tego zachowały się niewielkie kamienne miasteczka, wąskie uliczki i porty, w których cumują lokalne łodzie rybackie. Najważniejsze miejscowości na wyspie to Vis i Komiža – dwa klimatyczne portowe miasteczka, które do dziś zachowały autentyczny śródziemnomorski charakter. W ich okolicach można znaleźć niewielkie tawerny serwujące świeże ryby, lokalne wino i oliwę produkowaną na wyspie. Dziś przyjeżdżają tu głównie osoby, które chcą odpocząć od tłumów i zobaczyć Adriatyk w jego najbardziej naturalnej odsłonie. Na wyspie dominują zielone wzgórza porośnięte winnicami, oliwne gaje oraz liczne zatoki z przejrzystą wodą. Vis jest też świetnym miejscem dla miłośników aktywnego wypoczynku – można tu nurkować, pływać kajakiem, żeglować lub odkrywać ukryte plaże podczas pieszych wędrówek wzdłuż wybrzeża. Plaże jak z pocztówek Największym skarbem Vis są plaże, które wielu turystów uważa za jedne z najpiękniejszych na całym Adriatyku. Wybrzeże wyspy jest bardzo urozmaicone – pełne niewielkich zatok, skalistych klifów i kamienistych plaż otoczonych bujną śródziemnomorską roślinnością. Wiele z nich ukrytych jest w małych, naturalnych zatoczkach, do których prowadzą wąskie ścieżki wśród skał i drzew. Część plaż dostępna jest wyłącznie od strony morza, dlatego najłatwiej dotrzeć do nich łodzią lub kajakiem. To właśnie dzięki temu wiele miejsc na wyspie zachowało swój dziki charakter. Nawet w środku sezonu można znaleźć tu spokojne zakątki, w których słychać jedynie szum fal i cykady. Jednym z najbardziej spektakularnych miejsc jest plaża Stiniva, często wymieniana w rankingach najpiękniejszych plaż Europy. Znajduje się w wąskiej zatoce otoczonej wysokimi klifami, które niemal całkowicie zasłaniają ją od strony lądu. Z góry wygląda jak tajemnicza szczelina w skałach, a dopiero po zejściu w dół ukazuje się niewielka plaża z jasnymi kamieniami i krystalicznie czystą wodą. Wąskie wejście do zatoki sprawia, że morze przybiera tu intensywny turkusowy kolor, a krajobraz przypomina scenerię z egzotycznej wyspy. Równie popularna jest Srebrna (Silver Beach), położona niedaleko miejscowości Rukavac. Plaża swoją nazwę zawdzięcza jasnym, gładkim kamieniom, które w słońcu połyskują niczym srebro. W przeciwieństwie do Stinivy jest bardziej przestronna i łatwiej dostępna, dlatego chętnie wybierają ją rodziny oraz osoby planujące spędzić nad morzem cały dzień. Przejrzysta woda sprawia, że jest to jedno z najlepszych miejsc na wyspie do pływania i snorkelingu – już kilka metrów od brzegu można obserwować kolorowe ryby i podwodny świat Adriatyku. Na Vis znajduje się także wiele innych pięknych plaż, takich jak Zaglav, Stončica czy Grandovac. Każda z nich ma nieco inny charakter – od bardziej piaszczystych zatok po kameralne, dzikie fragmenty wybrzeża. Wspólnym mianownikiem pozostaje jednak krystalicznie czysta woda i spektakularne widoki, które sprawiają, że krajobrazy przypominają te znane z greckich czy cypryjskich wysp. Idealne miejsce na spokojne wakacje W przeciwieństwie do wielu popularnych kurortów Chorwacji, Vis wciąż pozostaje stosunkowo spokojnym miejscem. Na wyspie nie ma lotniska ani ogromnych hotelowych kompleksów, które przyciągałyby masową turystykę. Można się tu dostać wyłącznie promem ze Splitu, a sama podróż trwa kilka godzin. To sprawia, że liczba odwiedzających jest znacznie mniejsza niż na bardziej znanych wyspach, takich jak Hvar czy Brač. Dzięki temu Vis zachował atmosferę prawdziwej śródziemnomorskiej wyspy. Zamiast głośnych kurortów znajdziemy tu kameralne porty, niewielkie kamienne domy i spokojne uliczki, po których spaceruje się bez pośpiechu. W wielu miejscach czas zdaje się płynąć wolniej, a życie koncentruje się wokół portów, lokalnych restauracji i małych placów. W nadmorskich tawernach serwowane są przede wszystkim świeże ryby, owoce morza oraz lokalne wino produkowane na wyspie. Vis słynie bowiem z wielowiekowej tradycji winiarskiej – na okolicznych wzgórzach znajdują się liczne winnice, w których powstają charakterystyczne dla regionu wina, takie jak Vugava czy Plavac Mali. Wiele restauracji oferuje potrawy przygotowywane według tradycyjnych dalmatyńskich receptur, często z wykorzystaniem lokalnych oliwek i oliwy z oliwek. Wieczorami życie toczy się głównie w dwóch miasteczkach – Vis i Komiža. W niewielkich portach cumują łodzie rybackie i jachty, a restauracyjne stoliki ustawione tuż przy wodzie szybko się zapełniają. Mieszkańcy i turyści spotykają się tu na kolacji lub kieliszku wina, podziwiając zachody słońca nad Adriatykiem. Wyspa oferuje również wiele możliwości aktywnego wypoczynku. Popularne są rejsy wokół wyspy, wyprawy kajakowe wzdłuż skalistego wybrzeża czy nurkowanie w krystalicznie czystej wodzie. Wiele osób decyduje się także na zwiedzanie wyspy rowerem lub samochodem, odkrywając ukryte zatoki, punkty widokowe i małe wioski położone wśród winnic. To miejsce szczególnie docenią osoby, które szukają spokojnego wypoczynku, kontaktu z naturą i autentycznej atmosfery południa Europy. Vis nie oferuje typowej wakacyjnej rozrywki znanej z dużych kurortów – zamiast tego daje coś znacznie cenniejszego: ciszę, przestrzeń i widoki, które na długo zapadają w pamięć. Chorwacka wyspa, która „zagrała” Grecję Malownicze krajobrazy Vis przyciągają nie tylko turystów, ale także filmowców. To właśnie tutaj kręcono część scen do filmu „Mamma Mia! Here We Go Again”, będącego kontynuacją popularnego musicalu inspirowanego piosenkami zespołu ABBA. Choć akcja produkcji rozgrywa się na fikcyjnej greckiej wyspie Kalokairi, w rzeczywistości wiele ujęć powstało właśnie na chorwackiej wyspie. Turkusowa woda, kamienne domy, wąskie uliczki i spektakularne klify sprawiły, że Vis bez problemu „zagrał” grecką scenerię. Filmowcy wykorzystali przede wszystkim okolice miasteczka Komiža, gdzie znajdują się klimatyczne porty, kamienne domy i widoki typowe dla śródziemnomorskich wysp. Po premierze filmu zainteresowanie tym miejscem jeszcze wzrosło. Wielu turystów zaczęło odwiedzać Vis, aby zobaczyć na własne oczy krajobrazy znane z ekranu. Dla fanów filmu to wyjątkowa okazja, by spacerować po miejscach, które pojawiły się w jednej z najbardziej rozpoznawalnych musicalowych produkcji ostatnich lat.
Europejskie Malediwy naprawdę istnieją. Z Polski dolecisz tam w zaledwie 3 godziny
Turkusowa woda, jasny piasek i niewielkie wysepki rozsiane tuż przy brzegu. Ten krajobraz bardziej przypomina tropikalny archipelag niż południe Europy. A jednak znajduje się zaledwie kilka godzin lotu z Polski.
Są miejsca, które wydają się zbyt egzotyczne, by znajdowały się tak blisko. Na pierwszy rzut oka wyglądają jak fragment tropikalnego archipelagu, gdzieś daleko na oceanie. Turkusowa woda, jasny piasek i niewielkie wysepki rozsiane tuż przy brzegu. Gdy patrzy się na zdjęcia lagun wokół albańskiego Ksamilu, pierwsze skojarzenia prowadzą zwykle do Malediwów – płytkiej, krystalicznie czystej wody i małych wysp porośniętych zielenią. Tymczasem ten krajobraz znajduje się w Europie. Ksamil leży nad Morzem Jońskim, na południowym krańcu Albanii, zaledwie kilkanaście kilometrów od greckiej wyspy Korfu. W słoneczny dzień można ją nawet zobaczyć na horyzoncie. To niewielka miejscowość, która jeszcze kilkanaście lat temu była spokojną rybacką wioską. Dziś uchodzi za jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc nad całym Adriatykiem. W ostatnich latach Ksamil stał się jednym z najczęściej odkrywanych kierunków wakacyjnych w Europie. Przyciąga nie tylko turkusową wodą, ale też krajobrazem, który bardziej przypomina tropiki niż śródziemnomorskie wybrzeże. To właśnie ten niezwykły kontrast sprawia, że coraz częściej mówi się o nim jako o „europejskich Malediwach”. Laguny i wysepki jak z tropikalnego archipelagu Największą atrakcją Ksamilu są niewielkie wyspy położone zaledwie kilkaset metrów od brzegu. Z wielu plaż można dopłynąć do nich kajakiem, rowerem wodnym albo nawet wpław. Morze jest tu płytkie i spokojne, a przejrzystość wody sprawia, że widać dno nawet kilka metrów pod powierzchnią. W słoneczne dni morze przybiera intensywnie turkusowy kolor. To efekt jasnego dna i wapiennego podłoża, które odbija światło. Dzięki temu woda ma odcienie znane raczej z tropikalnych lagun niż z europejskich wybrzeży. Cztery niewielkie wysepki, które znajdują się tuż przy plaży, stały się symbolem miejscowości. Rozrzucone na tle błękitnej wody tworzą krajobraz przypominający pocztówkę z egzotycznych wakacji. Wiele osób wypożycza kajaki, by dopłynąć do nich i zobaczyć wybrzeże z zupełnie innej perspektywy. Na niektórych z nich znajdują się małe zatoczki i fragmenty dzikiej roślinności. To miejsca, gdzie można poczuć ciszę i przestrzeń – szczególnie poza szczytem sezonu. Morze Jońskie w najbardziej turkusowym wydaniu Ksamil leży nad Morzem Jońskim, które słynie z jednej z najczystszych wód w Europie. Ten fragment wybrzeża znajduje się tuż przy granicy z Grecją i jest częścią regionu, który wielu podróżników uważa za jeden z najpiękniejszych w całym basenie Adriatyku. Morze jest tu spokojniejsze niż w wielu innych częściach wybrzeża, a przejrzystość wody sprawia, że idealnie nadaje się do pływania i snorkelingu. Przy brzegu można zobaczyć małe ławice ryb i skaliste fragmenty dna. Kilka kilometrów dalej znajduje się Park Narodowy Butrint – jeden z najważniejszych historycznych obszarów Albanii, wpisany na listę UNESCO. Oprócz lagun i lasów można tam zobaczyć ruiny starożytnego miasta z czasów greckich i rzymskich. Zachowały się fragmenty teatru, świątyń, łaźni i murów obronnych. To właśnie połączenie niezwykłej przyrody i wielowiekowej historii sprawia, że region przyciąga coraz więcej podróżników z całej Europy. Plaże, które zmieniają kolor w ciągu dnia Najbardziej znane plaże w Ksamilu to Bora Bora Beach, Lori Beach czy Paradise Beach. Wiele z nich ma jasny piasek, który dodatkowo podkreśla kolor wody. O poranku morze jest niemal przezroczyste i spokojne. W południe przybiera intensywne błękitne odcienie, a późnym popołudniem staje się bardziej zielonkawe lub szmaragdowe. Wszystko zależy od światła i kąta padania słońca. Zmiany kolorów sprawiają, że krajobraz wygląda inaczej o każdej porze dnia. Fotografowie szczególnie cenią wczesne godziny poranne oraz zachód słońca, gdy światło staje się miękkie i ciepłe. To także najlepszy moment na spacer wzdłuż wybrzeża – wtedy turystów jest mniej, a morze często zamienia się w idealnie gładką taflę. Bliskość Grecji i śródziemnomorski klimat Jedną z największych zalet Ksamilu jest jego położenie. Z jednej strony rozciąga się Morze Jońskie – jedno z najczystszych i najbardziej przejrzystych mórz w Europie. Z drugiej strony wznoszą się łagodne, zielone wzgórza południowej Albanii porośnięte oliwkami, cyprysami i śródziemnomorską roślinnością. Ten krajobraz sprawia, że region ma niemal pocztówkowy charakter: błękit wody, jasne skały i zieleń wzgórz tworzą typową dla południa Europy paletę kolorów. Klimat jest tu klasycznie śródziemnomorski. Lata są gorące i słoneczne, z temperaturami często przekraczającymi 30 stopni, ale bryza znad morza sprawia, że upał jest łatwiejszy do zniesienia. Wiosna i jesień są długie, ciepłe i wyjątkowo przyjemne – to właśnie wtedy region pokazuje swoje najbardziej spokojne oblicze. Woda pozostaje ciepła nawet do października, a krajobraz jest mniej zatłoczony niż w szczycie sezonu. W pogodny dzień z wielu plaż w Ksamilu widać wyraźnie grecką wyspę Korfu. Leży ona zaledwie kilka kilometrów od albańskiego wybrzeża i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych elementów horyzontu. Ten widok dodatkowo podkreśla wyjątkowe położenie miejscowości – na styku dwóch kultur i dwóch krajów. Bliskość Grecji sprawia, że wielu podróżników decyduje się połączyć pobyt w Albanii z krótką wizytą na Korfu. Promy z pobliskiej Sarandy kursują kilka razy dziennie, a rejs trwa około pół godziny. Dzięki temu w jeden dzień można zobaczyć zarówno albańskie wybrzeże, jak i grecką wyspę. Sam Ksamil pozostaje jednak bardziej kameralny niż wiele popularnych kurortów w regionie. Nie ma tu ogromnych kompleksów hotelowych ani wielkomiejskiego zgiełku. Dominują niewielkie pensjonaty, rodzinne restauracje i bary stojące tuż przy wodzie. Wieczorami życie koncentruje się wokół promenady i nadmorskich restauracji. Stoliki ustawione niemal nad samą wodą, zapach grillowanych ryb i owoce morza serwowane prosto z lokalnych połowów tworzą atmosferę typową dla śródziemnomorskich wakacji. Zachody słońca nad Morzem Jońskim należą tu do najpiękniejszych momentów dnia – światło powoli mięknie, a woda przybiera ciepłe, złotawe odcienie. Jak dolecieć do Ksamilu z Polski Choć krajobraz Ksamilu wygląda egzotycznie, dotarcie tutaj jest zaskakująco proste. Najwygodniejszą opcją jest lot na grecką wyspę Korfu, która znajduje się zaledwie kilka kilometrów od albańskiego wybrzeża. Z wielu polskich miast można dolecieć tam w około trzy godziny, szczególnie w sezonie letnim, kiedy dostępnych jest wiele bezpośrednich połączeń. Po przylocie na Korfu wystarczy krótki transfer do portu, skąd odpływają promy do Sarandy – największego miasta na południu Albanii. Rejs przez Morze Jońskie trwa zwykle od 30 do 40 minut. Już sama podróż jest atrakcją, bo pozwala zobaczyć linię albańskiego wybrzeża z perspektywy wody. Z Sarandy do Ksamilu jest zaledwie kilkanaście minut jazdy samochodem lub autobusem. Droga prowadzi wzdłuż wybrzeża i oferuje pierwsze widoki na turkusowe zatoki oraz małe plaże ukryte między skałami. Alternatywą jest lot do Tirany – stolicy Albanii – a następnie podróż samochodem na południe kraju. Trasa liczy około 270 kilometrów i prowadzi przez malownicze górskie krajobrazy oraz fragmenty wybrzeża Morza Jońskiego. Choć jest dłuższa, pozwala zobaczyć znacznie więcej z samej Albanii i jej różnorodnych krajobrazów. Tropikalny krajobraz bliżej, niż się wydaje Ksamil jest jednym z tych miejsc, które przypominają, że spektakularne krajobrazy nie zawsze wymagają dalekiej podróży. Turkusowe laguny, jasne plaże i małe wysepki rozsiane w płytkiej wodzie tworzą pejzaż, który wielu osobom kojarzy się z tropikalnymi archipelagami. Jednocześnie wszystko znajduje się w Europie – zaledwie kilka godzin lotu od Polski. Zamiast wielodniowej podróży międzykontynentalnej wystarczy krótki lot nad Adriatykiem i Morzem Jońskim. To właśnie ta dostępność sprawia, że Ksamil staje się coraz popularniejszym kierunkiem wakacyjnym. Dla wielu osób jest dowodem na to, że egzotyczny krajobraz można znaleźć znacznie bliżej, niż się wydaje. Europejskie Malediwy naprawdę istnieją. I wcale nie trzeba lecieć na drugi koniec świata, by je zobaczyć.
Jak dzikie wybrzeże Irlandii, tylko bliżej. Ten fragment Bałtyku zaskakuje
Wysokie klify, wiatr wyginający trawy i horyzont, który zdaje się nie mieć końca. Ten krajobraz bardziej przypomina zachodnie wybrzeże Irlandii niż północ Polski. A jednak znajduje się nad Bałtykiem.
Są miejsca, które nie kojarzą się z typowym „polskim morzem”. Nie ma tu parawanów, zatłoczonych deptaków ani smażalni ryb ustawionych jedna przy drugiej. Jest za to przestrzeń. Surowa, szeroka, momentami niemal dramatyczna. Tak wygląda wybrzeże Wolińskiego Parku Narodowego. Klify jak nad Atlantykiem Najbardziej spektakularnym punktem tej części wybrzeża są klify w Wolińskim Parku Narodowym – szczególnie Gosań (ok. 93 m n.p.m., najwyższe wzniesienie polskiego wybrzeża) oraz Kawcza Góra w Międzyzdrojach. Stromo opadające zbocza tworzą naturalną ścianę nad Bałtykiem, a widok z góry obejmuje kilometry otwartego morza. Na Gosań prowadzi asfaltowa droga i punkt widokowy dostępny jest niemal bezpośrednio z parkingu, dlatego to dobre miejsce także dla osób, które nie planują długiego trekkingu. Z kolei na Kawczą Górę wchodzi się drewnianymi schodami prosto z plaży w Międzyzdrojach – to krótka, ale intensywna trasa, która nagradza panoramicznym widokiem. Klify są żywe – Bałtyk nieustannie podmywa ich podstawę, dlatego nie wolno podchodzić zbyt blisko krawędzi. Wietrzne dni potęgują wrażenie przestrzeni: fale uderzają o brzeg, powietrze pachnie solą, a mewy krążą tuż nad głową. Ten krajobraz rzeczywiście przywodzi na myśl irlandzkie Cliffs of Moher – surowe, monumentalne, naturalne. Różnica? Tu nie potrzebujesz paszportu ani lotu nad Atlantykiem. Trawy, wiatr i szeroki horyzont Wyspa Wolin oferuje sieć oznakowanych szlaków – pieszych i rowerowych – które prowadzą przez lasy bukowe, nadmorskie wydmy i punkty widokowe. Czerwony szlak klifowy to jeden z najpiękniejszych odcinków polskiego wybrzeża. Łączy Międzyzdroje z Wisełką i pozwala zobaczyć morze z zupełnie innej perspektywy niż z plaży. Latem krajobraz jest intensywnie zielony, jesienią dominują złote i miedziane barwy, które w połączeniu z granatem morza tworzą niemal filmowe kadry. Wczesnym rankiem często unosi się tu lekka mgła, a zimą klify nabierają nordyckiego charakteru – puste, surowe, dramatyczne. Najlepszy czas na wizytę? Wiosna i wczesna jesień. Temperatura jest łagodna, a ruch turystyczny zdecydowanie mniejszy niż w szczycie sezonu. Dzika natura w granicach parku Woliński Park Narodowy obejmuje nie tylko wybrzeże, ale też jeziora (m.in. Jezioro Turkusowe o charakterystycznej barwie) oraz tereny leśne. W zagrodzie pokazowej w okolicach Międzyzdrojów można zobaczyć żubry – to jedyna taka atrakcja nad Bałtykiem. Region jest rajem dla obserwatorów ptaków. Bieliki, kormorany i czaple często pojawiają się nad wodą. Wiosną i jesienią można obserwować przeloty ptaków nad Zalewem Szczecińskim. Dla aktywnych dostępne są trasy rowerowe wokół wyspy, a także możliwość wypożyczenia kajaków w okolicach Zalewu Szczecińskiego. Wisełka i Lubin to spokojniejsze alternatywy dla Międzyzdrojów, jeśli ktoś szuka ciszy i kameralnych noclegów. Bałtyk w mniej oczywistym wydaniu Ten fragment wybrzeża udowadnia, że Bałtyk ma więcej niż jedno oblicze. Owszem, są tu szerokie, jasne plaże, ale kilka kilometrów dalej krajobraz zmienia się radykalnie. Płaska linia brzegu ustępuje miejsca stromym ścianom klifów, które niemal pionowo opadają do wody. Spacerując jednym szlakiem można w ciągu godziny zobaczyć dwie zupełnie różne odsłony morza – spokojną i dramatyczną. W okolicach Międzyzdrojów plaża jest szeroka i dostępna, ale już w stronę Wisełki czy Świętouścia robi się bardziej surowo. Wąskie zejścia, kamieniste fragmenty brzegu i ściany porośnięte trawą sprawiają, że czujesz się jak na północnym wybrzeżu Atlantyku. Po sztormach widać, jak potężna potrafi być natura – morze podcina klif, a krajobraz zmienia się dosłownie z sezonu na sezon. Szczególnym punktem na mapie jest Lubin. Punkt widokowy na Wzgórzu Zielonka oferuje panoramę na Zalew Szczeciński, deltę Świny i rozsiane po wodzie wyspy. To widok szeroki, niemal filmowy. Przy dobrej pogodzie horyzont wydaje się nieskończony, a tafla wody przybiera stalowy odcień, przypominający północne krajobrazy Skandynawii. Warto zaplanować dzień tak, by dotrzeć tam przed zachodem słońca. Światło jest wtedy miękkie, ciepłe, a klify i trzcinowiska nabierają złotych tonów. To jedno z tych miejsc, które nie jest jeszcze przeładowane turystami, mimo że oferuje jeden z najpiękniejszych widoków nad polskim morzem. Irlandzki klimat bez wyjazdu za granicę Wyspa Wolin jest zaskakująco dostępna. Samochodem z Poznania czy Berlina dotrzesz tu w około trzy godziny, z Warszawy w pięć–sześć. Można też przyjechać pociągiem do Międzyzdrojów, a stamtąd pieszo wejść na szlak prowadzący w stronę Kawczej Góry czy Gosań. To sprawia, że nawet weekendowy wyjazd jest realny – bez długiego planowania i kosztownych przelotów. Noclegi znajdziesz zarówno w Międzyzdrojach, jak i w spokojniejszej Wisełce czy Lubinie. Jeśli zależy ci na ciszy, warto wybrać mniejszą miejscowość i wyruszać na klify wcześnie rano. Poranne światło i brak ludzi potrafią całkowicie zmienić odbiór miejsca. Nie trzeba organizować wyprawy na zachodni kraniec Europy, by poczuć surową przestrzeń i wiatr znad morza. Wystarczy stanąć na klifie w Gosaniu. Przed tobą tylko morze i niebo. Żadnych hoteli w pierwszej linii, żadnych neonów, żadnego hałasu. I właśnie w tej ciszy, przerywanej jedynie szumem fal, łatwo zapomnieć, że to wciąż Bałtyk. A może raczej – zrozumieć, że Bałtyk potrafi być równie spektakularny jak Atlantyk. gdzie są najwyższe klify nad Bałtykiem, jak dojechać na klify w Wolińskim Parku Narodowym, punkt widokowy Gosań jak dojechać, Kawcza Góra schody z plaży, najpiękniejsze punkty widokowe nad Bałtykiem, Bałtyk poza sezonem gdzie jechać, dzikie miejsca nad polskim morzem, co zobaczyć na wyspie Wolin, klify w Polsce jak w Irlandii, widok na Zalew Szczeciński Lubin
Polska Żmudź istnieje naprawdę. Natangia to kraina ciszy, wzgórz i bocianów
Falujące pola, ceglane kościoły i horyzont, który zdaje się nie mieć końca. Drogi obsadzone starymi lipami, wiatr niosący zapach zbóż i światło, które wieczorem przybiera srebrzysty, niemal bałtycki odcień. Ten krajobraz bardziej przypomina litewską Żmudź niż północ Polski. A jednak znajduje się tuż nad Zalewem Wiślanym.
Natangia nie pojawia się na kolorowych mapach turystycznych. Nie ma własnego województwa ani wyraźnie zaznaczonych granic. To historyczna kraina dawnych Prus Wschodnich, rozciągająca się między Braniewem, Pieniężnem, Ornetą a Fromborkiem. Dziś administracyjnie należy do Warmii, ale krajobrazowo i kulturowo ma w sobie coś odrębnego. Coś północnego. Coś bałtyckiego. I coś ze Żmudzi. Krajobraz jak na Żmudzi – miękkie wzgórza i światło północy Żmudź, położona w zachodniej Litwie, słynie z łagodnie falujących pól, niewielkich wsi i rozległych przestrzeni, w których niebo wydaje się bliżej ziemi. Natangia ma w sobie dokładnie tę samą miękkość krajobrazu. To nie są płaskie równiny ani klasyczne mazurskie pejzaże z jeziorami ukrytymi między lasami. To pagórkowaty teren, w którym pola wznoszą się i opadają łagodnie jak spokojne fale. Drogi prowadzą wzdłuż grzbietów wzgórz, odsłaniając szerokie panoramy. Wiosną krajobraz jest intensywnie zielony, latem złocisty, jesienią przybiera niezwykłe miedziane i brunatne tony. Światło też jest tu inne niż w centralnej Polsce. Bardziej rozproszone, chłodniejsze, jakby filtrowane przez wilgotne powietrze znad Zalewu Wiślanego. Wieczorem horyzont długo pozostaje jasny, a niebo przybiera pastelowe odcienie. W takich chwilach trudno uwierzyć, że to wciąż Polska. Jadąc między Ornetą a Pieniężnem, można odnieść wrażenie, że krajobraz powoli przechodzi w coś bardziej bałtyckiego niż warmińskiego. Zmiana jest subtelna, ale mimo wszystko wyczuwalna.I właśnie ona decyduje o tym, że czujemy się tutaj wyjątkowo. Ceglane wieże i historia zapisana w murach Natangia, podobnie jak Żmudź, jest krainą, w której historia nie dominuje, lecz współistnieje z krajobrazem. Ceglane kościoły i gotyckie świątynie wyrastają nad niewielkimi miejscowościami jak punkty orientacyjne. Ich strzeliste wieże widać z daleka, ponad linią pól. Frombork, miasto Kopernika, góruje nad Zalewem Wiślanym monumentalnym zespołem katedralnym. Wzniesiony na wzgórzu kompleks robi wrażenie twierdzy — surowej, północnej, zakorzenionej w historii regionu. Z kolei Braniewo i Pieniężno kryją fragmenty dawnych murów, klasztorów i zabudowań z czerwonej cegły. To architektura, która nie próbuje zachwycać przepychem. Jest powściągliwa, solidna, osadzona w krajobrazie. Tak jak na litewskiej prowincji — gdzie świątynie i stare budynki są naturalnym elementem pejzażu, a nie turystyczną dekoracją. Stolica bocianów – północny symbol Jeśli Żmudź kojarzy się z tradycją, przyrodą i spokojem prowincji, Natangia ma swój symbol równie wyrazisty – bociany. To one nadają tej krainie rytm i charakter, szczególnie latem, gdy pola zaczynają falować, a powietrze staje się cięższe od ciepła. W niewielkim Żywkowie, na północ od Braniewa, gniazduje co roku kilkadziesiąt par bocianów. Wieś, w której na stałe mieszka zaledwie kilkadziesiąt osób, nazywana jest bocianią stolicą Polski. Gniazda znajdują się niemal wszędzie – na dachach domów, na słupach energetycznych, na specjalnych platformach ustawionych przez mieszkańców i przyrodników. Konstrukcje z gałęzi są ogromne, ciężkie, budowane i rozbudowywane przez lata. W maju i czerwcu nad wsią unosi się charakterystyczny klekot. Gdy młode zaczynają uczyć się latać, przestrzeń nad Żywkowem wypełnia wir białych skrzydeł. To widowisko nie jest zorganizowaną atrakcją turystyczną. To naturalny spektakl, który rozgrywa się tu co roku, niemal bez udziału człowieka. Bocian w tej części Europy nie jest jedynie ptakiem. Jest znakiem ciągłości, symbolem powrotu, stałości i przywiązania do miejsca. W Natangii nie jest motywem z pocztówki – jest częścią codzienności. Wpisuje się w krajobraz tak naturalnie jak ceglane wieże i falujące pola. Zalew Wiślany – przestrzeń i oddech Natangia kończy się tam, gdzie zaczyna się woda. Zalew Wiślany nadaje tej krainie dodatkową warstwę przestrzeni i światła. To akwen spokojniejszy niż Bałtyk, z szerokim, otwartym horyzontem, który przypomina raczej północne laguny niż typowe polskie wybrzeże. Woda zmienia kolor w zależności od pory dnia – od stalowego błękitu po ciepłe złoto zachodu słońca. Port w Tolkmicku, nabrzeże we Fromborku czy niewielkie przystanie rybackie mają w sobie coś z północnych miasteczek nad Bałtykiem. Niskie zabudowania, łodzie kołyszące się przy pomostach, wiatr niosący zapach wody i trzcin. To tutaj krajobraz staje się jeszcze bardziej minimalistyczny. Woda i niebo tworzą niemal jedną płaszczyznę. Zachody słońca nad zalewem potrafią zaskoczyć intensywnością barw – ceglane mury Fromborka nabierają miodowego odcienia, a powierzchnia wody odbija ostatnie promienie jak lustro. W tych momentach północ wydaje się łagodna i ciepła. Nowosielski i duchowa północ Natangia i pobliskie tereny Warmii i Mazur mają jeszcze jeden, mniej oczywisty wymiar – duchowy. To nie tylko krajobraz pól, cegły i bocianów, ale także przestrzeń, w której sztuka spotyka się z ciszą. W pobliskim Górowie Iławeckim znajduje się jedna z największych w regionie kolekcji prac Jerzego Nowosielskiego – artysty, który potrafił połączyć tradycję wschodniej ikony z nowoczesnym językiem malarstwa. Nowosielski był twórcą osobnym. Z jednej strony głęboko zakorzenionym w duchowości prawosławia, z drugiej – świadomym modernistą, operującym syntetyczną formą, uproszczonym kolorem i geometrycznym porządkiem kompozycji. Fascynowała go ikona, ale nie kopiował jej dosłownie. Przekształcał ją, oczyszczał, redukował do esencji. W jego obrazach twarze są skupione, linie proste, kolory nasycone, lecz powściągliwe. Nie ma tu nadmiaru. Jest koncentracja. Ta estetyka zaskakująco harmonizuje z krajobrazem Natangii. Tak jak tutejsze wzgórza nie potrzebują dramatyzmu, tak obrazy Nowosielskiego nie potrzebują dekoracyjności. Operują przestrzenią i światłem. Milczeniem między formami. Czasem pojedyncza linia i plama koloru wystarczają, by stworzyć napięcie i głębię. W Górowie Iławeckim jego prace wybrzmiewają szczególnie mocno. W otoczeniu północnego pejzażu – ceglanej architektury, otwartych pól i długiego horyzontu – sztuka Nowosielskiego nabiera dodatkowego kontekstu. To doświadczenie nie jest typową wizytą w galerii. To raczej spotkanie z innym rytmem patrzenia. Artysta często mówił o malarstwie jako o formie modlitwy i kontemplacji. W tym sensie jego twórczość idealnie wpisuje się w charakter tej części Polski. Natangia nie jest krainą spektakularnych atrakcji. Jest miejscem skupienia. W sztuce Nowosielskiego i w krajobrazie tej ziemi obecna jest ta sama powściągliwość, to samo umiłowanie ciszy. Warmia i Mazury mają wiele twarzy, ale ta – duchowa, oszczędna, skupiona – jest jedną z najciekawszych. I być może właśnie dzięki takim miejscom jak Górowo Iławeckie północ Polski zyskuje dodatkowy wymiar. Nie tylko geograficzny, lecz także symboliczny. Kraina poza głównym nurtem Natangia nie jest oczywistym kierunkiem wakacyjnym. Nie znajdziesz tu wielkich kurortów ani rozbudowanej infrastruktury turystycznej. Ale znajdziesz autentyczność. Krajobraz, który nie został jeszcze w pełni odkryty i sfotografowany z każdej strony. To miejsce dla tych, którzy wolą horyzont niż deptak. Dla tych, którzy szukają północnego światła, historii zapisanej w cegle i przestrzeni, która uspokaja. Polska Żmudź naprawdę istnieje.Nie trzeba przekraczać granicy, by poczuć bałtycki klimat, zobaczyć bociany krążące nad wsią i stanąć na wzgórzu, z którego widać tylko pola i niebo.
Polska Finlandia naprawdę istnieje. Takiej ciszy nie znajdziesz nigdzie indziej
Rozległe lasy, tafle jezior odbijające niebo i cisza, która nie jest brakiem dźwięku, lecz jego subtelną formą. Ten krajobraz bardziej przypomina północ Europy niż środek kontynentu. A jednak znajduje się w Polsce.
Są miejsca, gdzie czas nie tyle zwalnia, co przestaje być najważniejszy. Gdzie poranek zaczyna się od mlecznej mgły unoszącej się nad wodą, a pierwsze promienie słońca powoli rozświetlają taflę jeziora. Gdzie wieczór nie kończy się nagle – tylko przechodzi w długi, jasny zmierzch, podczas którego światło jeszcze przez chwilę utrzymuje się nad horyzontem. Gdzie droga prowadzi przez kilometry lasu, a jedynym towarzyszem jest szum drzew i odległy klangor żurawi. W takich chwilach łatwo pomyśleć o Finlandii. O krainie jezior, północnego światła i ciszy, która koi. O domkach ukrytych wśród sosen, o drewnianych pomostach nad wodą i chłodnym, przejrzystym powietrzu. Tymczasem podobny pejzaż znajdziesz znacznie bliżej – na Podlasiu. Kraina wody, mgły i bezkresnych lasów Podlasie to jeden z najbardziej naturalnych i najmniej przekształconych regionów Polski. Nie ma tu wielkich metropolii ani zatłoczonych kurortów z neonami i deptakami. Zamiast tego są puszcze, rozlewiska, drewniane wsie i drogi, które znikają wśród drzew. Krajobraz jest szeroki, spokojny, niemal minimalistyczny. Puszcza Białowieska, jedna z ostatnich pierwotnych puszcz Europy, ma w sobie coś z północnego, surowego piękna. Gęste, stare drzewa, miękkie światło przebijające się przez korony i zapach wilgotnej ziemi tworzą atmosferę, która przywodzi na myśl skandynawskie lasy. To miejsce, w którym natura wciąż rządzi własnymi prawami. Spacer leśną ścieżką potrafi zamienić się w doświadczenie niemal medytacyjne – rytmiczne kroki, zapach mchu, cisza przerywana jedynie trzaskiem gałęzi. Podobnie jest nad Biebrzą. Rozległe bagna i łąki rozciągają się tu po horyzont, tworząc krajobraz otwarty, niemal nieskończony. Wiosną i jesienią mgły unoszą się tuż nad ziemią, a światło ma srebrzysty, chłodny odcień. Rzeka płynie powoli, wijąc się między trzcinami, a w powietrzu unosi się wilgoć i zapach torfowisk. To przestrzeń, która uspokaja i porządkuje myśli. Cisza, która ma własny dźwięk Najbardziej niezwykłym elementem Podlasia jest cisza. Nie taka, jaką znamy z wyciszonego pokoju, lecz naturalna i żywa. W tej ciszy słychać śpiew ptaków, trzcinę poruszaną wiatrem, plusk wody, odległe nawoływania zwierząt. Brak miejskiego szumu sprawia, że każdy dźwięk nabiera znaczenia. Wieczory są tu długie i spokojne. Gdy słońce zachodzi nad rozlewiskami, niebo przybiera pastelowe odcienie różu, błękitu i złota. Woda odbija światło, a przestrzeń wydaje się nie mieć końca. To momenty, w których trudno odróżnić horyzont od nieba. Świat zwalnia do tempa oddechu. Zimą cisza staje się jeszcze bardziej namacalna. Śnieg tłumi kroki, powietrze jest czyste i przejrzyste, a krajobraz przybiera monochromatyczne barwy. To surowe piękno, które wielu kojarzy z północą Europy. Drewniana architektura i północny klimat Podlaskie wsie mają charakter, którego próżno szukać gdzie indziej w Polsce. Kolorowe, drewniane domy w Trześciance, Socach czy Puchłach stoją wzdłuż piaszczystych dróg, często ozdobione rzeźbionymi okiennicami i detalami, które zdradzają wielokulturową historię regionu. Cerkiewne kopuły połyskują w słońcu, a drewniane płoty i stare studnie wpisują się w krajobraz tak naturalnie, jakby były jego częścią od zawsze. Ten region łączy tradycje polskie, białoruskie, tatarskie i prawosławne. Dzięki temu ma niepowtarzalny charakter – jednocześnie surowy i ciepły. Dużo tu drewna, dużo zieleni, dużo przestrzeni. Estetyka jest prosta, harmonijna, bliska naturze. Właśnie ta prostota przywodzi na myśl północne kraje. Polska północ bez wyjazdu za granicę Podlasie pokazuje, że nie trzeba lecieć do Skandynawii, by poczuć północny klimat. Wystarczy wybrać się na wschód Polski i pozwolić sobie na zwolnienie tempa. Tutaj poranki zaczynają się wolniej, kawa smakuje inaczej, a spacer przez łąkę czy las nie jest dodatkiem do planu dnia – staje się jego sednem. To kierunek dla tych, którzy szukają ciszy i przestrzeni. Dla osób zmęczonych nadmiarem bodźców. Dla tych, którzy chcą zobaczyć mgłę unoszącą się nad rzeką o świcie, usłyszeć żurawie na rozlewiskach albo spędzić wieczór nad jeziorem bez tłumów. Polska Finlandia naprawdę istnieje. Nie ma zorzy polarnej ani arktycznego chłodu. Ma za to bezkresne lasy, wodę odbijającą niebo i ciszę, która zostaje w pamięci na długo. I jest bliżej, niż myślisz.
Zapomnij o Islandii. Ta kraina wygasłych wulkanów znajduje się w Polsce i jest nowym azylem dla szukających mistycyzmu i luksusu
Nie potrzebujesz biletów do Rejkiawiku, by stanąć na szczycie wygasłego wulkanu i poczuć energię ziemi. Góry Kaczawskie to najbardziej tajemniczy region Dolnego Śląska, który w 2026 roku staje się mekką dla poszukiwaczy luksusu w wydaniu „deep nature”.
Podczas gdy Karkonosze i Tatry walczą z nadmiarem turystów, Góry Kaczawskie pozostają krainą dla wtajemniczonych. To tutaj miliony lat temu płynęła lawa, pozostawiając po sobie niezwykłe formacje bazaltowe i wzgórza o idealnie stożkowatych kształtach. W 2026 roku podróżujemy tam nie tylko dla widoków, ale dla niezwykłego mistycyzmu tego miejsca. To region, który przyciąga ludzi szukających wyciszenia i kontaktu z naturą, która jest dzika, nieokiełznana, a jednocześnie niezwykle fotogeniczna – szczególnie wczesną wiosną, gdy surowość wulkanicznych skał kontrastuje z pierwszą zielenią mchów. Eko-luksus w cieniu wulkanicznych stożków Góry Kaczawskie to nie tylko geologia, to przede wszystkim nowa fala luksusowej agroturystyki i hoteli typu „adults only”. Stare, kamienne domy przysłupowe zostały tu zamienione w butikowe apartamenty, gdzie minimalizm spotyka się z najwyższej jakości designem. Właściciele tych miejsc stawiają na luksus doświadczenia: kąpiele w leśnych baliach pod gwiazdami, warsztaty szlifowania agatów znalezionych na pobliskich polach czy śniadania oparte wyłącznie na produktach od lokalnych rzemieślników. To tu narodził się polski trend „luxury foraging”, czyli zbierania dzikich roślin jadalnych z eksperckim przewodnikiem. Dlaczego to kierunek idealny na marzec? Marzec w Krainie Wygasłych Wulkanów ma w sobie coś z islandzkiego klimatu – mgły snujące się między stożkami Ostrzycy i Grodźca tworzą atmosferę nie z tego świata. To moment, w którym możemy poczuć tę przestrzeń tylko dla siebie. Brak liści na drzewach odsłania fascynujące struktury skalne i „organy bazaltowe”, które są unikatem na skalę europejską. Wyjazd tutaj w marcu to deklaracja: szukam czegoś więcej niż zwykłego wypoczynku, szukam inspiracji i luksusu, który nie krzyczy, ale pozwala usłyszeć własne myśli.
Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana
Szerokie połoniny, drewniane stodoły na horyzoncie i drogi wijące się przez bezkresne przestrzenie. Ten widok bardziej przypomina amerykańską Montanę niż środek Europy. A jednak znajduje się w Polsce.
Są miejsca, w których niebo wydaje się niższe, chmury płyną szybciej, a wiatr ma w sobie surową siłę. Gdzie przestrzeń nie kończy się na linii drzew, lecz rozciąga aż po horyzont. Stojąc na grzbiecie wzgórza i patrząc na falujące trawy oraz samotne drzewa rysujące się na tle nieba, łatwo pomyśleć o kadrach z serialu „Yellowstone”. O amerykańskiej Montanie, o rancho zagubionych pośród prerii, o drodze prowadzącej w nieznane. Tymczasem taki pejzaż znajdziemy w Polsce, w Bieszczadach. Połoniny jak prerie Najbardziej charakterystycznym elementem bieszczadzkiego krajobrazu są połoniny – rozległe, trawiaste grzbiety górskie, które nie mają odpowiednika w innych częściach Polski. Połonina Wetlińska czy Caryńska wznoszą się szeroko i łagodnie, bez gęstych lasów na szczytach. Horyzont jest otwarty, widok niczym nieprzerwany. To właśnie ta przestrzeń sprawia, że Bieszczady tak często porównywane są do amerykańskiego Zachodu. Zamiast skalistych kanionów są tu miękkie linie wzgórz. Zamiast suchych prerii – trawy, które w zależności od pory roku zmieniają kolor. Latem przybierają złociste odcienie, które w słońcu wyglądają niemal jak spalone kalifornijskie pagórki. Jesienią połoniny mienią się rudościami, czerwienią i ciepłymi brązami. Gdy wiatr przetacza się przez wzgórza, cała powierzchnia faluje jak ocean. To ruch, który hipnotyzuje. To przestrzeń, która uspokaja. Wystarczy stanąć na szczycie i rozejrzeć się wokół, by zrozumieć, dlaczego wielu turystów mówi o „polskiej Montanie”. Drogi, które prowadzą donikąd Bieszczadzkie trasy mają w sobie coś filmowego. Wąskie drogi wiją się przez doliny, przecinają lasy i nagle otwierają się na szerokie panoramy. Asfalt czasem wydaje się kończyć wśród wzgórz, jakby prowadził wprost w niebo. Nierzadko przez kilka minut nie mija się żadnego samochodu. Brak bilbordów, brak miejskiego hałasu, brak pośpiechu. Tylko krajobraz, który zmienia się za każdym zakrętem. Szczególnie malownicza jest Wielka Pętla Bieszczadzka – trasa, która pozwala zobaczyć najpiękniejsze zakątki regionu. Jazda o świcie, gdy doliny spowija mgła, albo przed zachodem słońca, gdy wzgórza nabierają złotych tonów, daje wrażenie podróży przez zupełnie inny kontynent. To droga, którą chce się jechać powoli. Dzika przyroda jak w Montanie Bieszczady to jeden z najbardziej dzikich regionów Polski. To tutaj żyją wilki, rysie i niedźwiedzie. W rozległych lasach można więc bez problemu natknąć się na tropy zwierząt, a o świcie zobaczyć sarny wychodzące na polany. W dolinach pasą się konie huculskie, niewielkie i wytrzymałe, doskonale wpisujące się w surowy krajobraz. W wyższych partiach gór można dostrzec sylwetki jeleni na tle nieba – samotne, nieruchome, niemal symboliczne. Ta obecność natury jest wyczuwalna. Nie ma tu wielkich kurortów ani masowej infrastruktury turystycznej. Są za to rozległe lasy, niewielkie schroniska, drewniane domy i cisza, która nie jest pustką, lecz przestrzenią do oddychania. W Bieszczadach człowiek nie dominuje krajobrazu. Jest jego częścią. Drewniane cerkwie i ślady historii Krajobraz Bieszczadów to jednak nie tylko piękna przyroda. To także historia – często trudna, czasem melancholijna. Drewniane cerkwie, wpisane na listę UNESCO, stoją w dolinach jak ciche świadectwo przeszłości. Ich smukłe wieże i ciemne drewno kontrastują z jasnymi połoninami. Wśród traw można odnaleźć ślady opuszczonych wsi – fundamenty dawnych domów, stare cmentarze, krzyże pochylone przez czas. Region ma w sobie nostalgię, która dodaje mu głębi. Ta surowość i autentyczność sprawiają, że miejsce wydaje się prawdziwe – nieprzefiltrowane, nieupiększone. Nie jest to krajobraz „pod turystę”. To krajobraz, który istnieje niezależnie. Polska Montana bliżej, niż myślisz Bieszczady znajdują się na południowo-wschodnim krańcu kraju. Dojazd zajmuje kilka godzin z większych miast, ale to właśnie oddalenie jest częścią ich uroku. Im dalej na południe, tym mniej zabudowy, mniej ruchu, mniej pośpiechu. To miejsce dla tych, którzy chcą zobaczyć przestrzeń. Dla tych, którzy potrzebują horyzontu bez bloków i ekranów. Nie trzeba lecieć za ocean, by zobaczyć krajobraz jak z „Yellowstone”. Wystarczy wyruszyć w Bieszczady i stanąć na połoninie o zachodzie słońca. Gdy złote światło rozlewa się po wzgórzach, a wiatr porusza trawy, trudno uwierzyć, że to wciąż Polska. czy Bieszczady przypominają Montanę, gdzie w Polsce krajobraz jak Yellowstone, Bieszczady najpiękniejsze połoniny, trasa Wielka Pętla Bieszczadzka widoki, kiedy najlepiej jechać w Bieszczady, Bieszczady czy warto jechać, najładniejsze miejsca w Bieszczadach, dzikie miejsca w Polsce na weekend
Tu bije serce prawdziwej Hiszpanii. Aragonia, pełna słońca, cudów i zabytków UNESCO, może być nowym hitem tego lata!
Położona między malowniczymi Pirenejami a płaskimi jak stół równinami rzeki Ebro, Aragonia zaskoczy was swoim pięknem. Zewnątrz nieco surowa, w środku pełna złota, cudowności i historii, których najlepiej słuchać sącząc przednie lokalne wina.
Aragonia to kraina kontrastów: od tętniącej życiem Saragossy, po mistyczne wodospady Monasterio de Piedra. To tutaj narodziła się potęga hiszpańskiej monarchii i talent wielkiego Goi, a dziś rodzą się jedne z najlepszych win świata. To region ludzi upartych - „tozudez aragonesa”, niesamowicie gościnnych i dumnych ze swojej historii, która kiedyś trzęsła całym basenem Morza Śródziemnego. Saragossa i „święta wojna” Zaczynamy w Saragossie, stolicy Aragonii, czwartym największym mieście Hiszpanii - blisko 700 tys. mieszkańców, któremu udało się zachować duszę rodzinnego miasta. Przechodząc mostem Piedra, możemy podziwiać imponującą Bazylikę Nuestra Señora del Pilar. Jej jedenaście kolorowych kopuł odbija się w mętnych wodach rzeki Ebro, tworząc widok niemal nierealny. Bazylika nie jest zwykłym kościołem – to symbol przetrwania. W środku znajdują się wspaniałe freski samego Goi, pochodzącego z okolic Saragossy, oraz …dwie bomby z czasów wojny domowej, które przebiły dach i nie eksplodowały. Mieszkańcy mówią, że to cud, realiści zaś, że to aragońska solidność. Saragossa ma jeszcze jedną katedrę – Katedrę La Seo (Zbawiciela), stojącą na tym samym placu co bazylika, co nie jest efektem urbanistycznego błędu, lecz odwiecznej „świętej wojny” o prestiż, wpływy i serca mieszkańców. La Seo to arystokratka, zbudowana na miejscu dawnego głównego meczetu, gdzie wcześniej istniało rzymskie forum. Królowie Aragonii składali w niej przysięgi i koronowali się na władców. Po wejściu do świątyni przez chwilę trwamy w niemym zachwycie. Mamy przed sobą fascynującą mieszanką gotyku, renesansu i stylu mudéjar, wpisanego na listę UNESCO, który powstał, gdy chrześcijanie i muzułmanie żyli obok siebie, tworząc coś, czego nie ma nigdzie w świecie. Ich ceglane wieże-minarety i misterne geometryczne wzory wciąż są prawdziwym skarbem Saragossy. Bazylika del Pilar, dusza miasta W przeciwieństwie do Katedry La Seo, barokowa Bazylika del Pilar (Matki Bożej na Kolumnie) początkowo była tylko kolegiatą. Jednak jej popularność wśród pielgrzymów sprawiła, że zaczęła aspirować do miana katedry, co doprowadziło do otwartego konfliktu z La Seo. Rozwiązanie sporu przyszło w 1676 r., kiedy ogłoszono, że Saragossa ma dwie katedry w jednej kapitule. Od tego czasu biskup zasiada w nich naprzemiennie – przez sześć miesięcy w roku w La Seo i przez sześć w El Pilar. I choć La Seo jest architektonicznym majstersztykiem, to El Pilar jest duszą miasta. Dla „zaragozanos”, mieszkańców Saragossy, bazylika jest czymś więcej niż kościołem – to ich tożsamość. Rozwiązanie tej zagadki znajdujemy w środku świątyni, gdzie stoi niewielka, jaspisowa kolumna, na której według tradycji w 40 r. n.e. Matka Boża ukazała się św. Jakubowi. Wierni od wieków całują fragment kolumny odsłonięty z tyłu ołtarza. A fakt, że podczas wojny domowej żadna z bomb zrzucona na bazylikę nie wybuchła, było ostatecznym dowodem na to, że Virgen del Pilar czuwa nad miastem. Do dziś, zresztą, bomby wiszą na ścianie wewnątrz świątyni jako wota dziękczynne. Przy katedrach rozciąga się imponująca Plaza del Pilar, jeden z największych placów w Europie, będący rajem przechodniów. Posłuchajmy szeptu kalifów Jeśli przyjrzeć się herbom, mostom czy bramom w Saragossie, wszędzie widać lwa. Anegdota mówi o dumie i waleczności mieszkańców, ale naprawdę lew stał się symbolem miasta przez... błąd językowy. Nazwa miasta ewoluowała z Caesaraugusta do Saragossa, co fonetycznie kojarzyło się z łacińskim Leo. Mieszkańcy tak polubili ten symbol, że dziś na moście Piedra strzegą ich cztery ogromne lwy z brązu. Stąd można przejść spacerem do Pałacu Aljafería. To najlepiej zachowany przykład architektury mauretańskiej poza Andaluzją. Zachwyt budzą koronkowe łuki, ogrody pełne drzewek pomarańczowych i cisza, która pozwala usłyszeć szept dawnych kalifów. Zupełnie jak w Andaluzji, ale bez tłumów jak w Sewilli. W tym miejscu widać, że Aragonia to tygiel, w którym chrześcijaństwo, islam i judaizm przez wieki „gotowały się” w jednym garnku. Ale Aragonia to nie tylko zabytki, to stan umysłu. Miejsce, w którym nikt nikogo nie pogania, gdzie rzymskie mury sąsiadują z barami tapas, a zapach kadzidła, dochodzący z bazyliki, miesza się z aromatem smażonych kalmarów. Casco Viejo - tu się żyje! Jeśli Saragossa jest sercem Aragonii, to Casco Viejo, Stare Miasto, jest jej rytmiczną zastawką. Nie wygląda przy tym jak sterylny turystyczny skansen. To żywa tkanka miejska, gdzie rano starsze panie idą na targ z wózkami, a wieczorem studenci i miejscowi okupują krawężniki z kieliszkiem wina w dłoni. Życie wtedy przenosi się do słynnej El Tubo, czyli Rury – labiryntu wąskich uliczek, gdzie „tapa” stało się religią i gdzie nie siedzi się przy jednym stoliku, tylko wędruje się z baru do baru. Każdy z nich ma swoją specjalność: w jednym serwują nadziewane pieczarki „las champis”, w innym najlepsze krokiety w Hiszpanii. Warto spróbować „migas aragonesas”, smażonych okruchów chleba z „chorizo” i winogronami czy lokalnej jagnięciny „ternasco”. I warto pamiętać, że serce każdego miłośnika wina bije tu szybciej. „Płynne złoto” Aragonii Aragonia słynie z „garnachy”, najstarszego szczepu winorośli, potrzebującego dużo słońca. A Saragossa jest jej światową stolicą. To z jej okolic w czasach królestwa Aragonii szczep ten rozprzestrzenił się na całe Morze Śródziemne aż po Sardynię. „Garancha” stała się tutaj elementem stylu życia. W dzielnicy El Tubo czy na Plaza Santa Marta nie prosi się o czerwone wino. Prosi się o „garnachę”. A jak smakuje Saragossa w kieliszku? Ma intensywny kolor dojrzałej wiśni. Aromat truskawek, malin i czarnego pieprzu. I dość wysoką zawartość alkoholu, który jest jednak idealnie zbalansowany przez soczystą owocowość. Miasto regularnie organizuje winne festiwale, na których restauratorzy rywalizują o najlepsze połączenie swoich win z lokalnymi „tapas”. To, co wyróżnia okolice Saragossy, to niespotykana nigdzie indziej gęstość starych krzewów „garnachy”. Wiele winnic ma od 50 do nawet 100 lat. Stare krzewy dają bardzo mało owoców, ale są niezwykle skoncentrowane, pełne aromatu dojrzałych czerwonych owoców, przypraw i słońca. To „płynne złoto” Aragonii. Rzymskie ślady pod stopami Casco Viejo stoi na fundamentach rzymskiej Caesaraugusty. Obok targu miejskiego trafiamy na szklane tafle w chodniku, pod którymi widać ruiny forum i potężne fragmenty dawnych murów obronnych. Inne atrakcje czekają nas przy ulicy Calle Don Jaime I, gdzie wciąż stoją renesansowe pałace, często przerobione na muzea lub biblioteki, z ukrytymi w środku dziedzińcami. Stąd już blisko do Plaza de la Magdalena. Tutaj Casco Viejo staje się bardziej artystyczne, pełne murali, sklepów z winylami i kawiarni, w których kawa smakuje najlepiej o 11 rano, gdy miasto powoli budzi się do życia po długiej nocy. Trzy rzeczy, które trzeba zrobić w Casco Viejo: - Wjechać windą na wieżę Torre del Pilar, skąd rozciąga się zapierająca dech w piersiach panorama na dachy Starego Miasta i zakola rzeki Ebro. - Zjeść „piqueo", małą przekąskę, na Plaza Santa Marta, będącą idealnym miejsce na popołudniowe wino i słynny ser „tronchón”. - Dotknąć rzymskich murów przy Torreón de la Zuda, żeby poczuć 2000 lat historii, trzymających tę dzielnicę w pionie. W Saragossie mówią, że jeśli ktoś zachowuje się dziwnie, to na pewno wieje cierzo, zimny, suchy wiatr znad rzeki Ebro. Zdarza się, że jest tak silny, że potrafi wywiać grzechy z duszy, ale przy okazji urywa głowy. Aragończycy jednak go sobie cenią, bo dzięki niemu ich szynka „jamón” schnie dobrze, a „garnacha” zachowuje swój wyjątkowy smak. Aragońskie perełki Aragonia skrywa skrajności. W ciągu dwóch godzin można przejechać z pustyni Monegros, gdzie kręcono filmy o Dzikim Zachodzie, w najwyższe i najbardziej dzikie partie Pirenejów. Po drodze mija się lodowce, kaniony przypominające Arizonę i zielone oazy z wodospadami, a wszystko to w promieniu stu kilometrów od stolicy. Ruszamy na zachód, gdzie czas stanął w miejscu, by uchronić piękno maleńkich zabytkowych kościołów. Pierwszym przystankiem jest Iglesia de San Félix, jeden z najpiękniejszych w regionie kościołów o charakterze obronnym. Jego masywna sylwetka z wieżami-minaretami sprawia, że z daleka bardziej przypomina zamek niż świątynię. Budowla w stylu mudéjar oszałamia elewacją z cegły ułożonej w skomplikowane wzory geometryczne. W środku zachowały się unikalne, rzeźbione tynki, symulujące cegłę, pomalowane w żywe kolory. Kościół został zbudowany w XIV w. i przetrwał zawirowania dziejowe. Miłym akcentem jest też miejscowy bar, w którym kelner z szybkością super ekspresu serwuje gościom pyszne kawy. Bar działa, choć osada Torralba ma niespełna 200 mieszkańców. Zaledwie kilka kilometrów dalej, w Cerverze, stoi Iglesia de Santa Tecla, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kościół skrywa prawdziwy skarb, którym są XV-wieczne polichromie, pokrywające całą nawę. Na sklepieniach widać fascynujące motywy: czarne smoki, florystyczne rozety i skomplikowane wzory, będące dziełem muzułmańskich rzemieślników. Podobnie jak w Torralbie kościół powstał na fundamencie dawnego zamku i miał obronny charakter. Klasztor Piedra: raj w sercu pustyni Zwieńczeniem naszej wycieczki jest klasztor cystersów, położony w Nuévalos. To miejsce, gdzie sztuka sakralna spotyka się z „magią wody". XIII-wieczne mury kryją surowy gotyk cysterski. Można tu zwiedzić niezwykły kapitularz, krużganki i starą kuchnię. Nie wszyscy wiedzą, że Monasterio de Piedra stał się kolebką czekolady. W 1534 r. goszczący w Meksyku brat Jerónimo de Aguilar wysłał do opata klasztoru ziarna kakao wraz z przepisem. Wkrótce w klasztornej kuchni powstała pierwsza w Europie czekolada, sporządzona w formie napoju. Klasztor stoi w przepięknym parku krajobrazowym nad rzeką Piedrą, z pomocą której stworzono tu dziesiątki jezior i wodospadów. Najwyższy, za którym kryje się ogromna jaskinia, ma ponad 50 metrów! Można zatrzymać się przy Lago del Espejo, lustrzanym jeziorku, w którego spokojnej tafli odbijają się okoliczne skały. Klasztor i park są otwarte codziennie, ale kościoły w Torralbie i Cerverze najlepiej zwiedzać po wcześniejszym umówieniu wizyty. Opuszczamy Aragonię z nadzieją, że uda się tu wrócić. Zdjęcia: Elżbieta Pawełek
Polska Sycylia istnieje naprawdę. Te złote wzgórza i zamek odbijający się w wodzie trzeba zobaczyć!
Falujące, miodowe pagórki, kamienny zamek na skalnym szczycie i jezioro, które odbija jego sylwetkę jak lustro. Ten krajobraz wygląda jak południe Europy. A znajduje się na Dolnym Śląsku.
Są miejsca, które zaskakują światłem. Wystarczy ciepłe, letnie popołudnie, by wzgórza nabrały złotego odcienia, a kamienne mury zaczęły wyglądać jak wyjęte z włoskiej prowincji. W takich chwilach trudno uwierzyć, że to wciąż Polska. A jednak – ten pejzaż zobaczysz w Zagórzu Śląskim, nad Jeziorem Bystrzyckim. Zamek jak z południa Europy Nad taflą Jeziora Bystrzyckiego wznosi się Zamek Grodno – jedna z najbardziej malowniczo położonych warowni w Polsce. Usytuowany na stromym, skalnym wzniesieniu, dominuje nad doliną i przyciąga wzrok już z daleka. Jego sylwetka jest surowa, wyraźna, niemal teatralna. Wystarczy odpowiednie światło, by cały kadr zaczął przypominać pejzaże znane z Sycylii czy Toskanii. Kamienne mury w słońcu przybierają ciepły, piaskowy odcień. O poranku są jeszcze chłodne i szare, ale w miarę jak dzień się rozgrzewa, nabierają złotych tonów. Wieczorem, gdy słońce zaczyna chować się za wzgórzami, zamek wygląda jak wyjęty z południowoeuropejskiej opowieści – monumentalny, a jednocześnie harmonijnie wpisany w krajobraz. Gdy wiatr cichnie, jezioro zamienia się w lustro. W spokojnej tafli odbija się cała sylwetka zamku, fragmenty murów, niebo i otaczające go drzewa. To jeden z tych widoków, które trudno przegapić – i jeszcze trudniej zapomnieć. Nie bez powodu okolice Zagórza Śląskiego coraz częściej pojawiają się na zdjęciach podróżników szukających „nieoczywistej Polski”. Złote wzgórza Gór Sowich Zagórze Śląskie leży u podnóża Gór Sowich, w krajobrazie, który potrafi zaskoczyć skalą i światłem. Okoliczne pagórki latem pokrywają się suchą trawą i zbożami, które w promieniach zachodzącego słońca przybierają niemal śródziemnomorski kolor. Miodowe, ciepłe odcienie sprawiają, że krajobraz zaczyna przypominać południe Europy. Światło jest tu wyjątkowo miękkie, szczególnie pod koniec dnia. Cienie wydłużają się, trawy falują na wietrze, a całe wzgórza wydają się płynąć w złotej poświacie. To pejzaż szeroki i otwarty, dający poczucie przestrzeni, którego często brakuje w bardziej zurbanizowanych częściach kraju. Najlepsze widoki rozciągają się z punktów widokowych nad jeziorem oraz z wieży zamkowej. Z góry widać falującą linię wzgórz i wąską taflę wody przecinającą dolinę. Przy dobrej pogodzie krajobraz jest niemal filmowy – spokojny, uporządkowany, harmonijny. Jezioro jak włoska laguna Jezioro Bystrzyckie, choć sztuczne, doskonale wpisuje się w naturalny pejzaż. Wąska, wijąca się między wzgórzami tafla wody sprawia wrażenie naturalnej laguny. Brzegi są zalesione, a zakola tworzą kameralne zatoczki, w których łatwo znaleźć ciszę. Można tu spacerować wokół brzegu, przepłynąć się kajakiem albo po prostu usiąść na pomoście i obserwować, jak zmienia się kolor nieba. W zależności od pory dnia woda przybiera odcień chłodnego błękitu, głębokiej zieleni albo ciepłego, niemal miedzianego złota. Szczególnie malownicza jest zapora w Lubachowie – monumentalna konstrukcja z początku XX wieku. Jej kamienna forma dodaje miejscu lekko alpejskiego charakteru, ale jednocześnie podkreśla historyczną atmosferę regionu. To kolejny element, który sprawia, że krajobraz jest tu tak złożony i niejednoznaczny. Dlaczego mówi się o „polskiej Sycylii”? Nie chodzi o temperatury ani roślinność. To kwestia światła, koloru i kompozycji krajobrazu. Latem okolice Zagórza Śląskiego nabierają ciepłych, miodowych barw. Kamień, trawy i woda tworzą harmonijną całość, która przywodzi na myśl południe Europy. Najlepiej odwiedzić to miejsce o zachodzie słońca. Gdy niebo staje się pomarańczowe, a zamek rysuje się na tle złotych wzgórz, Dolny Śląsk pokazuje zupełnie inne oblicze. W takich chwilach łatwo zapomnieć, że to tylko godzina drogi od Wrocławia. Weekendowa podróż bez dalekiej wyprawy Zagórze Śląskie znajduje się około godziny drogi od Wrocławia. To sprawia, że można tu przyjechać nawet na krótki wypad – bez lotnisk, bez wielomiesięcznego planowania, bez tłumów charakterystycznych dla najbardziej znanych europejskich kierunków. To idealne miejsce na weekendowy spacer, rowerową wycieczkę wokół jeziora czy spokojny dzień z aparatem w ręku. Krajobraz zmienia się tu wraz ze światłem i porą roku, więc każda wizyta może wyglądać inaczej. Czasem nie trzeba jechać na Sycylię, by zobaczyć złote wzgórza i zamek odbijający się w wodzie. Wystarczy spojrzeć na Dolny Śląsk w odpowiednim świetle – i pozwolić się zaskoczyć. polska Sycylia, zamek nad jeziorem w Polsce, złote wzgórza Dolny Śląsk, najpiękniejsze miejsca w Polsce, weekend blisko Wrocławia, ukryte miejsca w Polsce, malowniczy zamek w górach, jezioro jak z południa Europy, niezwykłe miejsca na Dolnym Śląsku, pomysł na krótki wyjazd w Polsce
Jak na greckich Cykladach, tylko bliżej i taniej. Ten kierunek podbija serca turystów
Białe kamienne domy, turkusowa woda i góry opadające wprost do morza. Ten krajobraz wielu osobom kojarzy się z greckimi Cykladami. Tymczasem podobny klimat można znaleźć znacznie bliżej Polski – w jednym z najbardziej spektakularnych zakątków nad Adriatykiem.
Są miejsca, które wyglądają jak gotowa pocztówka. Jasne elewacje odbijające południowe słońce, wąskie uliczki wijące się między kamienicami i spokojna tafla wody, która zmienia kolor od błękitu po głęboki turkus. Na pierwszy rzut oka można pomyśleć o Santorini albo Paros. A jednak ten pejzaż nie znajduje się w Grecji. Czarnogóra od kilku lat coraz śmielej zaznacza swoją obecność na mapie europejskich podróży. Łączy w sobie śródziemnomorski klimat, dramatyczny krajobraz gór i kameralne miasteczka nad wodą. To właśnie ten kontrast sprawia, że wielu turystów porównuje ją do Cyklad – choć ma zupełnie własny charakter. Zatoka Kotorska – Adriatyk w najpiękniejszym wydaniu Najbardziej spektakularnym miejscem w Czarnogórze jest bez wątpienia Zatoka Kotorska. Już sam wjazd serpentynami w dół robi wrażenie – droga odsłania kolejne warstwy krajobrazu, a w oddali pojawia się spokojna, stalowoniebieska tafla wody zamknięta w ramionach stromych gór. Zatoka przypomina fiord – choć geograficznie nim nie jest – bo woda wnika tu głęboko w ląd, tworząc naturalne zatoczki, półwyspy i małe porty. To miejsce ma w sobie coś monumentalnego i jednocześnie intymnego. Góry niemal pionowo opadają do morza, tworząc dramatyczne tło dla niewielkich kamiennych miasteczek, które wyglądają, jakby wyrastały wprost z wody. O poranku światło jest chłodne i miękkie, w południe ostre i kontrastowe, a wieczorem zatoka zamienia się w lustro odbijające różowe i złote niebo. Kotor to prawdziwa perła regionu. Stare Miasto, wpisane na listę UNESCO, zachwyca plątaniną wąskich uliczek, małych placów i jasnych murów, które przez wieki chroniły miasto przed najeźdźcami. Kamienne bramy, kościoły i pałace tworzą atmosferę, która łączy śródziemnomorski luz z historyczną elegancją. Wspinaczka na twierdzę św. Jana to obowiązkowy punkt wizyty. Setki kamiennych stopni prowadzą w górę, ale nagroda jest spektakularna. Panorama zatoki z tej wysokości wygląda jak południowa wersja Norwegii – tylko w cieplejszym świetle i z turkusową wodą zamiast lodowatej szarości. To jeden z tych widoków, które zostają w pamięci na długo. Kilka kilometrów dalej znajduje się Perast – miasteczko niemal bajkowe. Jasne pałace stoją tu tuż przy wodzie, a niewielkie łodzie kołyszą się spokojnie przy nabrzeżu. W oddali widać dwie wysepki – Matki Boskiej na Skale i św. Jerzego – które unoszą się na zatoce niczym scenografia z filmu. Ten widok wielu osobom przywodzi na myśl Grecję, choć krajobraz jest bardziej dramatyczny, bardziej górski. Białe miasteczka jak z Cyklad Choć Czarnogóra nie jest krajem wyspiarskim, jej nadmorska architektura ma w sobie wyraźną śródziemnomorską lekkość. Kamienne domy o jasnych, niemal białych elewacjach kontrastują z intensywnym błękitem Adriatyku. Balkony z drewnianymi okiennicami, wąskie przejścia między budynkami i schody prowadzące wprost do wody tworzą klimat znany z greckich wysp. Budva, choć bardziej dynamiczna, również oferuje starówkę z jasnymi murami i widokiem na turkusową wodę. Otoczona murami obronnymi, z plątaniną uliczek i małych placów, łączy historię z wakacyjną energią. Sveti Stefan to z kolei prawdziwa wizytówka kraju. Maleńka wyspa połączona z lądem wąską groblą wygląda jak makieta – idealnie proporcjonalna, zwarta, z czerwonymi dachami i jasnymi ścianami. Widok z góry bywa porównywany do najbardziej malowniczych zakątków Morza Egejskiego. To właśnie kontrast między jasną zabudową a dramatycznym krajobrazem gór sprawia, że Czarnogóra jest tak fotogeniczna. Każdy kadr wygląda jak gotowa pocztówka. Góry i morze w jednym kadrze Jedną z największych zalet tego kraju jest niezwykła różnorodność krajobrazu. W Czarnogórze nie trzeba wybierać między plażą a trekkingiem. Góry opadają tu niemal wprost do wody, tworząc widoki, które trudno znaleźć gdzie indziej w Europie. Park Narodowy Lovćen oferuje panoramy na całą Zatokę Kotorską i okoliczne pasma górskie. Droga serpentynami, prowadząca w dół ku wybrzeżu, uznawana jest za jedną z najbardziej malowniczych tras na kontynencie. Każdy zakręt odsłania nową perspektywę – inną zatokę, inne światło, inne proporcje krajobrazu. W ciągu jednego dnia można spacerować po kamiennym miasteczku nad Adriatykiem, a kilka godzin później stać na górskim szczycie i patrzeć na bezkresną przestrzeń. Ta bliskość natury i zmienność pejzażu sprawiają, że pobyt w Czarnogórze nigdy nie jest monotonny. Śródziemnomorski rytm bez pośpiechu Czarnogóra ma w sobie coś z południa Europy sprzed lat. Poranki zaczynają się tu powoli – od kawy pitej przy nabrzeżu, w cieniu jasnych kamienic lub nad samą wodą. Po południu życie przenosi się z kolei do chłodniejszych uliczek, gdzie kamień oddaje ciepło słońca. Wieczorami restauracyjne stoliki wychodzą niemal nad samą wodę, a światło odbijające się w zatoce tworzy atmosferę jak z włoskiej riwiery. Nie ma tu wielkomiejskiego pośpiechu ani presji, by „zaliczyć” wszystkie atrakcje. Nawet w sezonie można znaleźć zatokę tylko dla siebie albo punkt widokowy, z którego widać bezkresną taflę Adriatyku. Dlaczego ten kierunek zyskuje popularność? Bliskość, spektakularne krajobrazy i śródziemnomorska estetyka sprawiają, że Czarnogóra coraz częściej pojawia się w planach podróżników z Europy Środkowej. To miejsce, które łączy południowe światło z dramatyzmem gór i kameralną skalą miasteczek. Dla wielu osób to doskonała alternatywa dla greckich wysp – podobnie fotogeniczna, ale bardziej zróżnicowana krajobrazowo. Dla innych – odkrycie, które zaskakuje tym, jak wiele mieści się na tak niewielkiej przestrzeni. Czarnogóra nie musi udawać Cyklad. Ma własny charakter – bardziej surowy, bardziej kontrastowy, bardziej intensywny. Ale gdy słońce zaczyna zachodzić nad Zatoką Kotorską, a jasne kamienice odbijają ciepłe światło, trudno nie pomyśleć o Grecji. I może właśnie dlatego coraz więcej turystów wpisuje ją na swoją listę podróży. Kościół Matki Bożej na Skale w Zatoce Kotorskiej niedaleko Perastu, Czarnogóra.Kościół Matki Bożej na Skale w Zatoce Kotorskiej niedaleko Perastu, Czarnogóra.
Północ to nowe Południe. Dlaczego w 2026 roku zamiast biletów do Dubaju, będziemy walczyć o rezerwacje w Skandynawii?
hoć luty wciąż trzyma nas w objęciach chłodu, światowa elita podróżników już teraz podejmuje najbardziej kluczowe decyzje tego roku. I tu zaskoczenie: gorące kurorty basenu Morza Śródziemnego czy pustynny przepych Dubaju ustępują miejsca surowej, majestatycznej elegancji Północy. Poznaj Cool-cationing – najważniejszy trend podróżniczy 2026 roku!
Choć luty wciąż trzyma nas w objęciach chłodu, światowa elita podróżników już teraz podejmuje kluczowe decyzje dotyczące nadchodzącego lata. I tu zaskoczenie: gorące kurorty basenu Morza Śródziemnego ustępują miejsca surowej elegancji Północy. Poznaj „Cool-cationing” – trend, który w 2026 roku zdefiniuje pojęcie luksusowych wakacji. Dlaczego Saint-Tropez i Dubaj przestały wystarczać? Strategiczny odwrót od słońca Planowanie wakacji w lutym zawsze kojarzyło nam się z marzeniem o gorącym piasku. Jednak doświadczenia ostatnich lat zmieniły nasze priorytety. Ekstremalne fale upałów na Południu sprawiły, że luksus zaczął być utożsamiany z... komfortem termicznym. „Cool-cationing” to nic innego jak świadoma ucieczka tam, gdzie powietrze jest krystalicznie czyste, a temperatura pozwala na aktywność bez kropli potu na czole. W 2026 roku symbolem statusu nie jest już najciemniejsza opalenizna, ale wypoczęta, promienna cera i wspomnienia z miejsc, do których docierają tylko nieliczni. Dlaczego Skandynawia wygrywa właśnie teraz? Zimowe miesiące to czas, w którym rezerwujemy najbardziej prestiżowe loże w norweskich fiordach czy designerskie domki na Islandii. Dlaczego warto to zrobić już teraz? Wielkie Zaćmienie Słońca 2026: To absolutny magnes dla turystów premium. 12 sierpnia 2026 roku całkowite zaćmienie słońca będzie najlepiej widoczne właśnie z Islandii i Grenlandii. Najlepsze hotele w tych rejonach już teraz zamykają listy rezerwacyjne. Architektura, która koi: Skandynawski luksus to nie złote klamki, lecz panoramiczne przeszklenia z widokiem na lodowiec i wnętrza, w których każdy detal – od wełnianego pledy po ceramiczny kubek – jest dziełem sztuki użytkowej. Regeneracja 2.0: Zamiast głośnych beach barów, szukamy „Silent Spa”. Kąpiele w fiordach, sauna z widokiem na góry i lokalna kuchnia oparta na dzikich składnikach (tzw. foraging) to luksus, którego nie kupisz w kurortach all-inclusive. Koniec ery „smażenia się” W lutym często tęsknimy za słońcem, ale w lipcu będziesz dziękować sobie za rezerwację na Północy! „Cool-cationing” to wyraz dojrzałości podróżniczej. To wybór ciszy nad hałas, jakości nad ilość i chłodu nad męczący skwar. Północna Riwiera czeka – i wierz nam, jest znacznie bardziej glamour niż cokolwiek, co do tej pory widziałaś na południu Europy.