Na tej japońskiej wyspie muzea stoją pośrodku pól ryżowych. To jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na świecie i prawie nikt o nim nie wie!
Naoshima to mała japońska wyspa na Morzu Śródlądowym, którą artyści i architekci zamienili w galerię sztuki bez ścian i sufitu. Muzea zaprojektowane przez Tadao Ando, instalacje artystyczne na plażach i w sadach, żółta dynia na pomoście — i prawie żadnych masowych turystów.
Naoshima leży na Morzu Śródlądowym Japonii, między wyspami Honsiu i Sikoku, i ma zaledwie 3 tysiące stałych mieszkańców. Przez większość swojej historii była zwykłą japońską wyspą rybacką — cicha, spokojnie prowadząca swoje życie z dala od turystycznych szlaków. Wszystko zmieniło się w 1992 roku, kiedy wydawnictwo Benesse Corporation postanowiło zamienić ją w projekt artystyczny na nieznaną wcześniej skalę. Dziś Naoshima jest jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc na świecie — miejscem, gdzie nowoczesna architektura i sztuka współistnieją z polami ryżowymi, starymi świątyniami i codziennym życiem rybaków. Miejscem, do którego przyjeżdżają architekci, artyści i miłośnicy sztuki z całego świata — i które mimo rosnącej popularności wciąż zachowuje charakter wyspy, na której dzieje się coś niezwykłego. Tadao Ando i architektura zbudowana pod ziemią Tadao Ando to jeden z najważniejszych architektów świata — japoński mistrz betonu i światła, laureat nagrody Pritzkera, twórca budynków, które wyglądają jak filozofia zamieniona w materię. Na Naoshimie stworzył kilka swoich najważniejszych dzieł — i właśnie one są sercem całego projektu. Chichu Art Museum — dosłownie "Muzeum w Ziemi" — jest zakopane niemal całkowicie pod powierzchnią wzgórza. Widać z zewnątrz tylko geometryczne wcięcia w ziemi, przez które wpada naturalne światło. Wewnątrz, w betonowych salach oświetlonych wyłącznie światłem dziennym, stoją trzy dzieła: monumentalne instalacje Claude'a Moneta, Jamesa Turella i Waltera De Marii. Muzeum jest zaprojektowane tak, żeby każda praca była oglądana w konkretnym świetle, o konkretnej porze dnia. Efekt jest niezapomniany — szczególnie sala Moneta, gdzie jego "Lilie wodne" otoczone są betonowymi ścianami i światłem wpadającym z góry. Benesse House Museum — hotel i muzeum w jednym budynku projektu Ando — jest jednym z tych miejsc, w których można zostać na noc i budzić się otoczona sztuką. Prace artystów z całego świata eksponowane są zarówno wewnątrz, jak i wzdłuż wybrzeża, na plaży i w ogrodach. Nocleg tu to jedno z najbardziej wyjątkowych doświadczeń, jakie Japonia ma do zaoferowania. Żółta dynia i sztuka w przestrzeni publicznej Jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów Naoshimy jest żółta dynia Yayoi Kusamy — wielka, pokryta czarnymi kropkami rzeźba stojąca na drewnianym pomoście nad morzem. Kusama, japońska artystka znana z obsesji na punkcie kropek i wzorów, stworzyła dla Naoshimy dwie dynie — żółtą i czerwoną — które stały się symbolami wyspy i jednymi z najczęściej fotografowanych obiektów w całej Japonii. Ale Naoshima to nie tylko muzea i rzeźby przy wejściu. Projekt Art House Project zamienił kilka opuszczonych domów w starej wiosce Honmura w galerie artystyczne. Każdy dom to oddzielna instalacja stworzona przez innego artystę — i chodzenie między nimi przez wąskie uliczki starej japońskiej wioski, między mieszkańcami idącymi do sklepu i kotami śpiącymi na progach, jest doświadczeniem, które nie ma odpowiednika nigdzie na świecie. Jak wygląda dzień na Naoshimie Naoshima jest mała — można ją objechać rowerem w kilka godzin. I właśnie rower jest tu głównym środkiem transportu: wypożyczalnie działają przy każdym przystanku promowym, a drogi między muzami prowadzą przez pola ryżowe, obok starych świątyń i wzdłuż wybrzeża. Dzień na Naoshimie zaczyna się od Chichu Art Museum — warto zarezerwować bilet z wyprzedzeniem przez internet, bo liczba wejść jest limitowana. Potem Benesse House i instalacje przy plaży. Popołudnie w wiosce Honmura i Art House Project. Wieczór przy żółtej dyni Kusamy, kiedy zachodzące słońce zmienia kolor morza. I gdzieś pomiędzy — kawa w małej kawiarni prowadzonej przez mieszkańca wyspy, obiad w restauracji, której właściciel pływa na ryby rano i gotuje z tego, co złowi. Naoshima jest wyjątkowa nie tylko przez sztukę — jest wyjątkowa przez połączenie sztuki światowej klasy z codziennym życiem małej japońskiej wyspy, którego nikt nie zamierzał zmieniać. Jak dojechać Naoshima jest dostępna promem z Takamatsu na wyspie Sikoku — przeprawa trwa około godziny. Alternatywnie z Uno w prefekturze Okayama — 20 minut. Okayama leży na trasie Shinkansen między Osaką a Hiroszimą. Z Polski najwygodniej lotem do Tokio lub Osaki — bezpośrednie loty z Warszawy kilka razy w tygodniu. Z Osaki do Okayamy Shinkansenem to 40 minut, a stamtąd na wyspę kolejne 20 minutowym promem. Bilety do poszczególnych muzeów warto rezerwować online z wyprzedzeniem — szczególnie Chichu Art Museum bywa wyprzedane z kilkudniowym wyprzedzeniem w sezonie. Noclegi na wyspie to Benesse House Museum dla tych, którzy chcą spędzić noc otoczeni sztuką, lub mniejsze pensjonaty i guesthousy w wioskach dla tych szukających skromniejszych opcji. Naoshima jest warta podróży do Japonii samej w sobie. I jest jednym z tych miejsc, do których wraca się — bo za pierwszym razem nie zdąży się zobaczyć wszystkiego.
To miejsce nazywają ostatnim tropikalnym rajem na Ziemi. Turystów jest tu zaskakująco mało
Turkusowe laguny, wapienne wysepki porośnięte tropikalną dżunglą i podwodny świat, który zachwyca nawet najbardziej doświadczonych nurków. Raja Ampat w Indonezji od lat uchodzi za jeden z najpiękniejszych zakątków naszej planety. Choć krajobrazy wyglądają jak z pocztówki, archipelag wciąż pozostaje wolny od masowej turystyki. Wielu podróżników nazywa go ostatnim tropikalnym rajem na Ziemi.
Podczas gdy Bali, Malediwy czy Phuket co roku odwiedzają miliony turystów, Raja Ampat pozostaje miejscem znacznie mniej znanym. Archipelag leży u wybrzeży zachodniej części Nowej Gwinei, w indonezyjskiej prowincji Papua Południowo-Zachodnia. Dotarcie tutaj wymaga kilku lotów i rejsu łodzią, dlatego dla wielu osób sama podróż staje się częścią przygody. Nagrodą są jednak krajobrazy, które trudno porównać z jakimkolwiek innym miejscem na świecie. Ponad 1500 wysp, wysepek i skalistych ostańców rozsianych po turkusowym oceanie tworzy jeden z najbardziej spektakularnych archipelagów naszej planety. Nic dziwnego, że Raja Ampat regularnie trafia do rankingów najpiękniejszych miejsc świata. Raja Ampat zachwyca krajobrazami jak z innej planety Największym symbolem archipelagu są charakterystyczne wapienne wysepki porośnięte bujną tropikalną roślinnością. Wyrastają one niemal pionowo z krystalicznie czystej wody, tworząc krajobrazy, które bardziej przypominają scenografie z filmów science fiction lub fantasy niż prawdziwe miejsce na Ziemi. To właśnie te niezwykłe formacje skalne sprawiły, że Raja Ampat stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych kierunków podróżniczych w Indonezji. Archipelag obejmuje ponad 1500 wysp, wysepek i skalistych ostańców, rozsianych pomiędzy czterema głównymi wyspami: Waigeo, Misool, Batanta i Salawati. Większość z nich pozostaje całkowicie bezludna. Nie ma tu hoteli, asfaltowych dróg ani restauracji – jedynie tropikalna dżungla, wapienne skały i lazurowe laguny. Najbardziej znanym miejscem jest Piaynemo, jeden z najsłynniejszych punktów widokowych w całej Azji Południowo-Wschodniej. Aby dotrzeć na szczyt, trzeba pokonać około 300 drewnianych schodów prowadzących przez tropikalny las. Wysiłek wynagradza panorama na dziesiątki niewielkich wysp otoczonych wodą o niezwykłym, turkusowym kolorze. To właśnie zdjęcia wykonane z Piaynemo najczęściej pojawiają się na okładkach magazynów podróżniczych, w kampaniach promujących Indonezję oraz w mediach społecznościowych. Jeszcze bardziej spektakularny jest Wayag, uznawany za prawdziwą ikonę Raja Ampat. Region znajduje się w północnej części archipelagu i jest znacznie trudniej dostępny niż Piaynemo. Aby tam dotrzeć, trzeba odbyć kilkugodzinny rejs łodzią motorową. Na miejscu czeka krótka, ale wymagająca wspinaczka po ostrych wapiennych skałach. Ze szczytu rozciąga się widok na setki zielonych wysepek rozsianych pośród błękitnego oceanu. Wielu fotografów i podróżników uważa tę panoramę za jedną z najpiękniejszych na świecie. Równie niezwykłe są liczne ukryte laguny i naturalne baseny morskie, do których można dopłynąć jedynie niewielkimi łodziami. Woda jest tutaj tak przejrzysta, że z pokładu łodzi bez trudu widać rafy koralowe oraz pływające kilka metrów pod powierzchnią ryby. W słoneczne dni widoczność często przekracza 30 metrów, a odcienie wody zmieniają się od jasnego turkusu po intensywny szafir. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc archipelagu jest Pasir Timbul, czyli piaszczysta ławica, która pojawia się jedynie podczas odpływu. Wówczas pośrodku oceanu wyłania się długi pas śnieżnobiałego piasku otoczony wodą o niemal nierealnym kolorze. Przez kilka godzin można spacerować po plaży, która chwilę później ponownie znika pod powierzchnią morza. Na uwagę zasługuje również wyspa Misool, uznawana za najbardziej dziewiczą część archipelagu. To właśnie tutaj znajdują się liczne wapienne jaskinie, ukryte laguny i skalne łuki tworzone przez tysiące lat działania fal. W wielu miejscach można zobaczyć również prehistoryczne malowidła naskalne pozostawione przez dawnych mieszkańców regionu. Wyjątkowość Raja Ampat wynika także z niemal całkowitego braku masowej zabudowy. Nie znajdziemy tu wielkich hoteli ani nadmorskich promenad charakterystycznych dla popularnych kurortów. Zamiast tego dominują niewielkie ekologiczne resorty i rodzinne pensjonaty, dzięki czemu krajobraz zachował swój naturalny charakter. To właśnie połączenie wapiennych wysp, tropikalnej dżungli, turkusowych lagun i niemal dziewiczej przyrody sprawia, że Raja Ampat od lat znajduje się na liście marzeń fotografów, nurków i podróżników z całego świata. Wielu z nich zgodnie przyznaje, że trudno znaleźć drugie miejsce, które wygląda równie spektakularnie i jednocześnie pozostaje tak mało zmienione przez działalność człowieka. Karawapop – laguna w kształcie serca w archipelagu Raja Ampat w Papui Zachodniej w Indonezji. Dlaczego Raja Ampat wciąż omijają tłumy? Jednym z głównych powodów pozostaje położenie archipelagu. Raja Ampat znajduje się na dalekim wschodzie Indonezji, u wybrzeży Nowej Gwinei, z dala od najpopularniejszych tras turystycznych Azji. Dotarcie tutaj wymaga znacznie więcej czasu niż podróż na Bali, Phuket czy do Bangkoku. Z Europy najczęściej trzeba odbyć dwa lub trzy loty z przesiadkami – zazwyczaj przez Dżakartę lub Makasar – aby dostać się do miasta Sorong, będącego bramą do archipelagu. Stamtąd podróżni przesiadają się na prom lub szybką łódź płynącą do głównych wysp Raja Ampat, takich jak Waisai na Waigeo. Cała podróż z Europy zajmuje zwykle ponad 24 godziny. Dłuższy i bardziej wymagający dojazd sprawia, że archipelag odwiedzają przede wszystkim osoby świadomie szukające kontaktu z naturą. Nie jest to kierunek dla turystów planujących krótki weekendowy wyjazd czy wakacje typu all inclusive. Właśnie dlatego nawet w szczycie sezonu można znaleźć plaże, na których przez wiele godzin nie spotyka się nikogo poza lokalnymi rybakami. Duże znaczenie ma również polityka ochrony przyrody. Raja Ampat uznawany jest za jeden z najcenniejszych ekosystemów morskich na świecie, dlatego indonezyjskie władze oraz organizacje ekologiczne od lat rozwijają turystykę w sposób kontrolowany. Znaczna część archipelagu znajduje się na obszarach chronionych, obejmujących zarówno rafy koralowe, jak i lasy tropikalne. Odwiedzający muszą wykupić specjalny Raja Ampat Marine Park Entry Permit, a środki z opłat przeznaczane są na ochronę przyrody i wsparcie lokalnych społeczności. W przeciwieństwie do wielu popularnych kurortów Azji nie znajdziemy tutaj wielkich sieci hotelowych, ogromnych resortów ani nadmorskich promenad pełnych sklepów i klubów. Dominują niewielkie ekologiczne ośrodki, rodzinne pensjonaty oraz tradycyjne homestaye, prowadzone przez mieszkańców wysp. Często mieszczą się one w drewnianych domach zbudowanych na palach tuż nad wodą, co pozwala turystom poznać codzienne życie lokalnych społeczności. Lokalne przepisy ograniczają również rozwój masowej infrastruktury turystycznej. Dzięki temu większość wysp zachowała swój naturalny charakter, a krajobrazu nie zakłócają wysokie hotele czy rozbudowane mariny. To zupełnie inne doświadczenie niż na Bali, gdzie wiele plaż otacza gęsta zabudowa. Warto również pamiętać, że Raja Ampat nie jest najtańszym kierunkiem w Indonezji. Koszty transportu łodziami, zakwaterowania na odległych wyspach oraz organizowanych wycieczek są wyższe niż w popularnych kurortach. Dla wielu podróżników właśnie ta mniejsza dostępność stanowi jednak największy atut – pozwala zachować wyjątkowy charakter archipelagu. To wszystko sprawia, że Raja Ampat pozostaje jednym z nielicznych miejsc na świecie, gdzie nadal można poczuć atmosferę prawdziwej wyprawy. Zamiast tłumów na plażach czekają tu bezludne wyspy, cisza przerywana jedynie szumem fal i śpiewem egzotycznych ptaków oraz poczucie, że odkrywa się zakątek świata, który wciąż wygląda niemal tak samo jak przed setkami lat. Dlaczego nazywają go ostatnim tropikalnym rajem na Ziemi? Trudno znaleźć drugie miejsce, które łączyłoby tak spektakularne krajobrazy z wyjątkowym bogactwem przyrody i spokojem. Wapienne wysepki, turkusowe laguny, dziewicze plaże, tropikalne lasy oraz jeden z najbogatszych podwodnych światów sprawiają, że Raja Ampat od lat zachwyca podróżników z całego świata. To właśnie dlatego archipelag często określany jest mianem ostatniego tropikalnego raju na Ziemi. Dla wielu osób pozostaje dowodem na to, że nawet dziś istnieją miejsca, gdzie natura wciąż wygrywa z masową turystyką, a rajskie krajobrazy można podziwiać bez tłumów.
To tutaj ślub wzięła Dua Lipa. Rezydencja należy do niezwykłej księżniczki, która przyjaźniła się z Salvadorem Dalim
Bajkowa rezydencja z widokiem na Morze Tyrreńskie, XVIII-wieczne wnętrza i właścicielka, której życiorys brzmi jak scenariusz filmu. To właśnie Villa Valguarnera na Sycylii Dua Lipa i Callum Turner wybrali na miejsce swojego ślubu. Pałac należy do księżniczki Vittorii Alliaty di Villafranca – tłumaczki „Władcy Pierścieni”, poliglotki i przyjaciółki Salvadora Dalego oraz Roberta Rauschenberga.
Choć światowe media rozpisywały się przede wszystkim o ślubnej sukni Dua Lipy i liście gwiazd zaproszonych na uroczystość, równie interesujące okazało się miejsce, w którym para powiedziała sobie „tak”. Villa Valguarnera od ponad 300 lat należy do najbardziej prestiżowych rezydencji na Sycylii i od dawna przyciąga artystów, pisarzy oraz przedstawicieli europejskiej arystokracji. Dziś zachwyca nie tylko architekturą i położeniem nad Morzem Tyrreńskim, ale również historią swojej właścicielki. Księżniczka Vittoria Alliata di Villafranca to postać, której życiorys wykracza daleko poza stereotyp arystokratki – tłumaczyła „Władcę Pierścieni”, przyjaźniła się z największymi artystami XX wieku i po latach podróży wróciła na Sycylię, by uratować rodzinny pałac przed zniszczeniem. Bajkowy pałac nad Morzem Tyrreńskim Villa Valguarnera znajduje się w miejscowości Bagheria, około 15 kilometrów od Palermo. Monumentalna rezydencja została zbudowana na początku XVIII wieku dla jednej z najpotężniejszych sycylijskich rodzin arystokratycznych i do dziś uchodzi za jeden z najcenniejszych przykładów architektury późnego baroku na wyspie. Pałac położony jest na wzgórzu z widokiem na Morze Tyrreńskie. Otaczają go rozległe ogrody, tarasy oraz aleje palm i cyprysów. Wnętrza zachowały historyczny charakter – znajdują się tu reprezentacyjne sale z freskami, marmurowe schody i ogromne okna wychodzące na zatokę Palermo. Nic dziwnego, że rezydencja często określana jest mianem jednej z najpiękniejszych historycznych posiadłości Sycylii. To właśnie tutaj Dua Lipa i Callum Turner zorganizowali swoje wesele. Wśród gości pojawiły się znane nazwiska ze świata muzyki i mody, a zdjęcia z uroczystości szybko obiegły media społecznościowe. Właścicielką pałacu jest niezwykła księżniczka Jednak równie fascynująca jak sama rezydencja okazuje się jej właścicielka. Księżniczka Vittoria Alliata di Villafrancaod lat uchodzi za jedną z najbardziej nietuzinkowych postaci włoskiej arystokracji. Urodziła się w szwajcarskim Lugano, dorastała w Rzymie i już jako nastolatka dała się poznać jako wyjątkowo uzdolniona językowo. Miała zaledwie 16 lat, gdy otrzymała propozycję przetłumaczenia na język włoski pierwszych tomów „Władcy Pierścieni” J.R.R. Tolkiena. Była to pierwsza włoska wersja słynnej powieści fantasy, a sam Tolkien przesyłał jej wskazówki dotyczące przekładu. Później ukończyła studia prawnicze, specjalizowała się w kulturze i prawie islamu oraz biegle opanowała kilka języków, między innymi francuski, angielski, niemiecki, hiszpański i arabski. Przez wiele lat mieszkała w Europie, Stanach Zjednoczonych i na Bliskim Wschodzie, gdzie zajmowała się tłumaczeniami, pisarstwem oraz badaniami nad kulturą arabską. Przyjaźniła się z Salvadorem Dalím i Robertem Rauschenbergiem Lata spędzone w Nowym Jorku otworzyły jej drzwi do świata sztuki. Vittoria Alliata obracała się w środowisku największych artystów XX wieku. Przyjaźniła się z amerykańskim malarzem Robertem Rauschenbergiem, współpracowała z legendarnym marszandem Leo Castellim i bywała na wydarzeniach organizowanych przez Museum of Modern Art. W swoich wspomnieniach opowiadała również o znajomości z Salvadorem Dalím, jednym z najwybitniejszych przedstawicieli surrealizmu. Kontakty z artystami i intelektualistami ukształtowały jej zainteresowania sztuką współczesną oraz literaturą. Publikowała książki, tłumaczyła dzieła wybitnych autorów i pisała o kulturze oraz filozofii. Jej życie było pełne niezwykłych zwrotów akcji. Przez pewien czas mieszkała w Syrii, gdzie studiowała islamistykę i metafizykę, interesowała się sufizmem, a nawet prowadziła hodowlę wielbłądów. Trudno znaleźć drugą przedstawicielkę europejskiej arystokracji o równie barwnym życiorysie. Walczyła o uratowanie rodzinnej rezydencji Po latach podróży Vittoria Alliata wróciła na Sycylię. Zamiast prowadzić życie z dala od obowiązków, postanowiła ratować rodzinny majątek. Wielokrotnie podkreślała, że musiała bronić Villa Valguarnera przed skutkami niekontrolowanej zabudowy, zaniedbań oraz wpływami mafii, które przez lata odciskały piętno na okolicach Bagherii. Dzięki jej determinacji pałac zachował historyczny charakter i dziś uchodzi za jedną z najcenniejszych rezydencji na Sycylii. Organizowane są tu wydarzenia kulturalne, sesje zdjęciowe i wyjątkowe uroczystości, takie jak ślub Dua Lipy i Calluma Turnera. Dlaczego Dua Lipa wybrała właśnie to miejsce? Villa Valguarnera zachwyca nie tylko architekturą, ale również atmosferą. To miejsce, w którym historia splata się ze sztuką, a sycylijska tradycja spotyka się z nowoczesnością. Położenie nad Morzem Tyrreńskim, rozległe ogrody i zabytkowe wnętrza tworzą idealną scenerię dla jednego z najważniejszych dni w życiu. Nic dziwnego, że właśnie tę niezwykłą rezydencję wybrali Dua Lipa i Callum Turner. To nie tylko jeden z najpiękniejszych pałaców we Włoszech, ale także dom kobiety, której życie było równie fascynujące jak historia samej Sycylii.
Hiszpańska Wenecja to raj dla miłośników łodzi. Widok z góry robi ogromne wrażenie
Empuriabrava nie bez powodu nazywana jest Wenecją Hiszpanii. Kurort na Costa Brava zachwyca 25 kilometrami kanałów żeglownych, luksusową mariną i wyjątkowym położeniem w sąsiedztwie cennych terenów przyrodniczych. To miejsce, które każdego roku przyciąga tysiące turystów szukających niecodziennych atrakcji i niezwykłych widoków.
Empuriabrava na Costa Brava od lat przyciąga podróżnych szukających wyjątkowych wakacyjnych doświadczeń. Miasto, które zyskało przydomek Wenecji Hiszpanii, zachwyca siecią 25 kilometrów kanałów żeglownych, luksusową mariną, niezwykłymi terenami przyrodniczymi oraz bogatym dziedzictwem historycznym. To właśnie tutaj można dopłynąć łodzią niemal pod własny dom i odkrywać uroki Katalonii z zupełnie innej perspektywy. Dlaczego Empuriabrava nazywana jest Wenecją Hiszpanii? Empuriabrava to kurort położony na Costa Brava, należący do gminy Castelló d’Empúries. Miejscowość wyróżnia się na tle innych hiszpańskich destynacji dzięki rozbudowanej sieci kanałów żeglownych. Łącznie tworzą one system o długości 25 kilometrów, który sprawił, że miasto zaczęto określać mianem Wenecji Hiszpanii. Historia tego niezwykłego projektu sięga 1968 roku. Wówczas grupa lokalnych wizjonerów dostrzegła potencjał podmokłych terenów otaczających miasto. Ich celem było stworzenie wyjątkowej przestrzeni mieszkalnej, w której mieszkańcy mogliby cumować łodzie bezpośrednio przy swoich domach. Pomysł został zrealizowany, a Empuriabrava zyskała niepowtarzalny charakter, który do dziś przyciąga odwiedzających z różnych części świata. Każdego lata miejscowość odwiedza ponad 80 tysięcy turystów. Wielu z nich wybiera wynajem domów wyposażonych we własne pomosty, aby w pełni korzystać z wodnego stylu życia, który stał się wizytówką miasta. ZOBACZ TEŻ: AI wybrało tropikalny raj. To miejsce zachwyca bardziej niż Malediwy 25 kilometrów kanałów i luksusowy styl życia nad wodą Zwiedzanie Empuriabravy najlepiej rozpocząć od jej największej atrakcji – kanałów. Zajmują one obszar 500 hektarów i umożliwiają przemieszczanie się po mieście drogą wodną. Turyści mogą wypożyczyć łódź w jednej z lokalnych wypożyczalni i odkrywać miasto z poziomu wody. To właśnie ten sposób zwiedzania sprawia, że Empuriabrava wyróżnia się na tle innych kurortów Costa Brava. Możliwość dopłynięcia motorówką do restauracji czy własnego miejsca zakwaterowania tworzy atmosferę kojarzoną z najbardziej ekskluzywnymi marinami Europy. Przystań w Empuriabrava oferuje również dostęp do dwóch plaż – Empuriabrava oraz Rubina. Dodatkowym atutem jest sąsiedztwo terenów o szczególnej wartości przyrodniczej, takich jak mokradła Aiguamolls de l’Empordà oraz rezerwat Parque Natural de Cabo de Creus. Aiguamolls de l’Empordà – przyrodniczy skarb Katalonii Niedaleko Empuriabravy znajduje się jeden z najważniejszych obszarów jezior i mokradeł w Katalonii – Aiguamolls de l’Empordà. Cały ekosystem objęto ochroną prawną, a w 1986 roku został uznany za Narodowy Park Przyrodniczy (Parque Natural Nacional). To miejsce szczególnie docenią miłośnicy przyrody i fotografii. Mokradła zamieszkuje aż 300 gatunków ptaków. Wśród nich znajdują się ibis czarny, kormorany, kos zwyczajny oraz czapla biała. Rezerwat można odwiedzać przez cały rok. Wyznaczone szlaki prowadzą przez najbardziej interesujące fragmenty parku, a specjalne punkty obserwacyjne pozwalają podglądać zwierzęta bez zakłócania ich naturalnego środowiska. Dla wielu odwiedzających jest to okazja do kontaktu z przyrodą w niemal nienaruszonej formie. Przy wejściu do parku dostępne są mapy ułatwiające poruszanie się po terenie rezerwatu oraz poznawanie występujących tam gatunków. Camino Natural del Rio Muga i aktywne odkrywanie Costa Brava Osoby preferujące aktywny wypoczynek mogą wybrać się na szlak Camino Natural del Rio Muga. Trasa liczy 40 kilometrów i prowadzi wzdłuż naturalnego koryta rzeki Muga. Szlak rozpoczyna się na plaży Empuriabrava i biegnie przez tereny o wyjątkowych walorach krajobrazowych. Po drodze można podziwiać Parque Natural de las Marismas del Empurdan, saliny oraz wiele charakterystycznych dla regionu krajobrazów. Trasa kończy się w Sant Llorenç de la Muga. Według informacji zawartych w źródle, koszt wypożyczenia roweru na cały dzień oscyluje w okolicy 12€, co sprawia, że jest to atrakcyjna forma zwiedzania okolic Empuriabravy. CZYTAJ TEŻ: To jedna z najpiękniejszych wiosek w całej Hiszpanii. Leży 45 minut od Marbelli i Polacy prawie jej nie znają! Średniowieczne dziedzictwo Castelló d’Empúries i gotyckie zabytki Empuriabrava i pobliskie Castelló d’Empúries oferują również wiele atrakcji dla miłośników historii. Jednym z najważniejszych wydarzeń regionu jest Festiwal Średniowieczny Ziemia Trubadurów, którego celem jest przypomnienie tradycji dawnej stolicy Condado de Empúries. Festiwal nawiązuje do kultury średniowiecznej, turniejów rycerskich, poezji trubadurów oraz dawnych targów. W źródle wskazano, że edycja opisana w artykule miała odbywać się od 8 do 10 września i była związana z jubileuszem 700-lecia założenia klasztoru Convento de Santo Domingo oraz Palacio Condal d'Empuries. Wśród najcenniejszych zabytków regionu znajduje się Bazylika Santa Maria de Castelló położona przy Plaça Mossèn Cinto Verdaguer. Budowę świątyni rozpoczęto w XIII wieku. W XIV wieku była rozbudowywana, natomiast w XV wieku uzyskała obecny kształt wraz ze słynną fasadą. W jej wnętrzu znajdują się między innymi alabastrowy ołtarz, sarkofagi lokalnych hrabiów oraz gotyckie witraże. Warto również odwiedzić mieszczące się w bazylice Museu Paroquial, prezentujące kolekcje związane z historią regionu. Na uwagę zasługują także La Gran Casa w Portal Nou, XIX-wieczna fortyfikacja La Torre Carlina przy Carrer Calciners oraz średniowieczny most Pont Vell, którego początki sięgają XIV wieku. Empuriabrava zachwyca różnorodnością atrakcji Empuriabrava to miejsce, które łączy luksusowy wypoczynek, wyjątkową przyrodę i bogate dziedzictwo historyczne. Sieć 25 kilometrów kanałów, sąsiedztwo chronionych terenów przyrodniczych oraz zabytki Castelló d’Empúries sprawiają, że Wenecja Hiszpanii pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na Costa Brava. To kierunek, który pozwala odkryć Katalonię zarówno z perspektywy wody, jak i fascynującej historii regionu. Źródło: wakacje-hiszpania.pl
AI wybrało tropikalny raj. To miejsce zachwyca bardziej niż Malediwy
Turkusowe laguny, wapienne klify wyrastające prosto z morza i plaże, które wyglądają jak stworzone przez grafikę komputerową. Gdy poproszono sztuczną inteligencję o wskazanie jednego z najpiękniejszych tropikalnych kierunków świata, wybór padł na Palawan. Filipińska wyspa od lat zachwyca podróżników i regularnie wygrywa rankingi najpiękniejszych miejsc na Ziemi.
Malediwy od lat są symbolem rajskich wakacji. Dla wielu osób pozostają synonimem białego piasku, turkusowej wody i luksusowego wypoczynku. Coraz częściej jednak w zestawieniach najpiękniejszych wysp świata pojawia się inny kierunek, który według wielu podróżników oferuje jeszcze bardziej spektakularne krajobrazy. Mowa o Palawanie – filipińskiej wyspie położonej pomiędzy Morzem Południowochińskim a Morzem Sulu. To miejsce słynie z dziewiczej przyrody, imponujących formacji skalnych i lagun o niezwykłych odcieniach błękitu. W rankingach magazynów podróżniczych Palawan wielokrotnie wyprzedzał Malediwy, Bora Bora czy Seszele. Palawan zachwyca krajobrazami jak z filmu Palawan ma ponad 450 kilometrów długości i jest jedną z największych wysp Filipin. Rozciąga się pomiędzy Morzem Południowochińskim a Morzem Sulu, tworząc długi, górzysty pas lądu otoczony setkami mniejszych wysp i wysepek. Mimo rosnącej popularności wśród turystów znaczna część regionu zachowała dziki charakter. Gęste lasy tropikalne, wapienne klify, ukryte plaże i laguny sprawiają, że Palawan jest często określany mianem jednej z ostatnich prawdziwie rajskich wysp Azji. To właśnie tutaj znajdują się jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów Azji Południowo-Wschodniej. Nic dziwnego, że Palawan regularnie zwycięża w rankingach magazynów takich jak Travel + Leisure czy Condé Nast Traveler, wyprzedzając Malediwy, Bora Bora i Seszele. Wielu podróżników podkreśla, że wyspa oferuje znacznie bardziej różnorodne krajobrazy niż klasyczne kierunki wypoczynkowe. Największą sławę zdobyło El Nido, położone na północnym krańcu Palawanu. To właśnie stąd wypływają łodzie zabierające turystów do jednego z najpiękniejszych archipelagów świata – Bacuit Archipelago. Tworzy go około 45 wapiennych wysp i wysepek wyrastających wprost z turkusowego morza. Strome ściany skalne osiągają miejscami ponad 100 metrów wysokości i przypominają krajobrazy znane z filmów przygodowych. Najbardziej rozpoznawalnymi atrakcjami są Big Lagoon i Small Lagoon. Pierwsza zachwyca ogromną przestrzenią otoczoną monumentalnymi klifami, druga ukryta jest za wąskim przejściem skalnym, przez które można przepłynąć kajakiem lub wpław. W obu miejscach woda ma niezwykły, niemal fluorescencyjny kolor. W słoneczne dni widoczność pod powierzchnią często przekracza 15–20 metrów, dzięki czemu można obserwować ryby i formacje koralowe bez konieczności nurkowania. Równie słynna jest Secret Lagoon, ukryta we wnętrzu wapiennej wyspy. Aby się do niej dostać, trzeba przecisnąć się przez niewielki otwór w skale. Po drugiej stronie czeka zamknięta laguna otoczona pionowymi ścianami skalnymi, która przez lata pozostawała niemal nieznana światu. Ogromne wrażenie robi również Shimizu Island, uznawana za jedno z najlepszych miejsc do snorkelingu w regionie. Woda wokół wyspy jest tak przejrzysta, że kolorowe ryby i rafy koralowe można obserwować już kilka metrów od brzegu. Na Palawanie znajdują się także plaże regularnie uznawane za jedne z najpiękniejszych na świecie. Nacpan Beachzachwyca czterokilometrowym pasem złotego piasku, palmami kokosowymi i niemal całkowitym brakiem zabudowy. Z kolei Seven Commandos Beach słynie z białego piasku i pocztówkowych widoków na wapienne klify. Palawan zachwyca również z lotu ptaka. Zdjęcia wykonane dronem pokazują setki zielonych wysp rozsianych pośród turkusowej wody, tworzących krajobrazy przypominające bardziej Polinezję Francuską niż typowe wyspy Azji. To właśnie te widoki sprawiają, że wiele hollywoodzkich produkcji i kampanii reklamowych wykorzystuje Palawan jako naturalną scenerię egzotycznego raju. Dla wielu podróżników największym atutem wyspy pozostaje fakt, że mimo światowej sławy wciąż można znaleźć tutaj miejsca pozbawione tłumów. Wystarczy odpłynąć kilkanaście minut od najpopularniejszych tras, aby odkryć bezludne plaże, ukryte zatoki i fragmenty wybrzeża wyglądające tak, jakby człowiek nigdy tu nie dotarł. Podziemna rzeka należy do cudów natury Jedną z największych atrakcji Palawanu jest Puerto Princesa Subterranean River National Park, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO i uznawany za jeden z najbardziej niezwykłych cudów natury Azji. Park znajduje się około 80 kilometrów na północ od miasta Puerto Princesa i każdego roku przyciąga setki tysięcy turystów z całego świata. Największym skarbem tego miejsca jest podziemna rzeka przepływająca przez rozległy system wapiennych jaskiń. Jej całkowita długość wynosi około 8,2 kilometra, co przez wiele lat pozwalało uznawać ją za najdłuższą żeglowną rzekę podziemną świata. Rzeka uchodzi bezpośrednio do Morza Południowochińskiego, a jej dolny odcinek znajduje się pod wpływem pływów oceanicznych, co jest zjawiskiem niezwykle rzadkim w skali świata. Zwiedzanie odbywa się niewielkimi łodziami, które wpływają do ogromnej jaskini przypominającej wejście do podziemnego królestwa. Już po kilku minutach krajobraz całkowicie się zmienia. W świetle reflektorów pojawiają się gigantyczne stalaktyty i stalagmity tworzone przez tysiące lat. Niektóre formacje skalne osiągają wysokość kilkudziesięciu metrów i przypominają katedry, zamki oraz monumentalne kolumnady. Najbardziej znana komora nosi nazwę Cathedral Cave. Jej sklepienie wznosi się na wysokość kilkudziesięciu metrów, a układ skał przypomina wnętrze gotyckiej świątyni. Inne formacje otrzymały nazwy takie jak „Warzywa”, „Koń”, „Dinozaur” czy „Święta Rodzina”, ponieważ turyści i przewodnicy od lat dopatrują się w nich charakterystycznych kształtów. Park zajmuje powierzchnię ponad 22 tysięcy hektarów i chroni jeden z najcenniejszych obszarów przyrodniczych Filipin. Występują tutaj tropikalne lasy deszczowe, lasy namorzynowe, wapienne góry oraz liczne gatunki endemiczne. Można spotkać między innymi makaki długoogonowe, warany, kolorowe zimorodki oraz rzadkie gatunki nietoperzy zamieszkujące jaskinie. W 2012 roku podziemna rzeka została wybrana jednym z Nowych 7 Cudów Natury, trafiając do grona najbardziej niezwykłych miejsc na Ziemi. Dla wielu turystów jest to punkt obowiązkowy podczas wizyty na Palawanie i jedna z atrakcji, która najbardziej odróżnia wyspę od innych tropikalnych kierunków. W pobliżu wejścia do Podziemnej Rzeki na Palawanie na Filipinach. Raj dla miłośników nurkowania Palawan jest również uznawany za jedno z najlepszych miejsc do nurkowania na świecie. Otaczające wyspę morza należą do tzw. Koralowego Trójkąta – regionu obejmującego Filipiny, Indonezję i Malezję, gdzie występuje największa różnorodność biologiczna pod wodą na całej planecie. Wody wokół Palawanu są wyjątkowo przejrzyste. W wielu miejscach widoczność przekracza 20–30 metrów, co pozwala obserwować podwodne krajobrazy nawet bez profesjonalnego sprzętu. Miłośnicy snorkelingu mogą podziwiać kolorowe rafy koralowe, ławice tropikalnych ryb, żółwie morskie, rozgwiazdy oraz liczne gatunki mięczaków. Prawdziwą legendą w świecie nurkowania jest jednak Coron, położone w północnej części prowincji Palawan. Podczas II wojny światowej amerykańskie lotnictwo zatopiło tutaj japońską flotę zaopatrzeniową. Do dziś na dnie morza spoczywa kilkanaście dużych wraków statków, które z czasem zostały porośnięte koralowcami. Wraki znajdują się na głębokości od kilku do kilkudziesięciu metrów i są uznawane za jedne z najlepszych miejsc do nurkowania wrakowego na świecie. Nurkowie mogą wpływać do dawnych ładowni, maszynowni oraz pokładów statków, obserwując jednocześnie bogate życie morskie, które opanowało konstrukcje. Ogromną popularnością cieszą się także jeziora Kayangan Lake i Barracuda Lake. Choć formalnie nie są miejscami do klasycznego nurkowania morskiego, przyciągają osoby chcące zobaczyć niezwykłe zjawiska geologiczne. Szczególnie Barracuda Lake słynie z gwałtownych zmian temperatury wody, które nurkowie odczuwają podczas zanurzania. W okolicach Palawanu regularnie obserwowane są również manty, rekiny rafowe, żółwie zielone i delfiny. Dzięki ogromnemu bogactwu podwodnego świata region jest marzeniem zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych nurków. Dlaczego AI wskazało właśnie Palawan? Przy wyborze najpiękniejszego tropikalnego kierunku sztuczna inteligencja analizowała krajobrazy, różnorodność przyrodniczą, opinie podróżników, prestiżowe rankingi turystyczne oraz wyjątkowość miejsca. Palawan wyróżnia się praktycznie w każdej z tych kategorii. Na jednej wyspie można zobaczyć wapienne klify przypominające krajobrazy z filmu „Avatar”, turkusowe laguny porównywane do najpiękniejszych zakątków Polinezji, jedną z najdłuższych podziemnych rzek świata, tropikalne lasy deszczowe i jedne z najlepszych miejsc nurkowych na Ziemi. Dużą rolę odgrywa również autentyczność regionu. W przeciwieństwie do wielu luksusowych kurortów Malediwów znaczna część Palawanu zachowała naturalny charakter. Nadal można znaleźć bezludne plaże, niewielkie rybackie wioski i zatoki, do których można dotrzeć wyłącznie łodzią. To właśnie połączenie spektakularnych krajobrazów, bogactwa przyrody i poczucia odkrywania prawdziwego raju sprawia, że Palawan regularnie pojawia się w rankingach najpiękniejszych wysp świata. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że nawet w czasach masowej turystyki wciąż istnieją miejsca wyglądające dokładnie tak, jak wyobrażamy sobie tropikalny raj.
To jedna z najpiękniejszych wiosek w całej Hiszpanii. Leży 45 minut od Marbelli i Polacy prawie jej nie znają!
Frigiliana to andaluzyjska wioska w górach nad Costa del Sol, gdzie wąskie brukowane uliczki, bielone ściany i doniczki z pelargoniami tworzą krajobraz, który wygląda bardziej jak Maroko niż Europa. Pół godziny od plaż Nerji i 45 minut od Marbelli — i prawie żadnych polskich turystów.
Frigiliana leży 7 kilometrów od wybrzeża, na zboczach gór Sierra de Almijara, na wysokości około 300 metrów nad poziomem morza. Stąd w pogodne dni widać Morze Śródziemne błyszczące na horyzoncie — i właśnie ten widok morza z górskiej wioski jest jednym z tych obrazów, przy których rozumie się, dlaczego Andaluzja jest tym, czym jest. Wioska jest regularnie wybierana jedną z najpiękniejszych w całej Hiszpanii — i jedną z najlepiej zachowanych Pueblos Blancos, białych wiosek andaluzyjskich, których architektura sięga czasów mauryjskich. Kiedy Arabowie panowali nad tym regionem przez ponad 700 lat, zostawili ślad, który widać w każdym zaułku Frigiliany: w kształcie ulic, w sposobie zdobienia ścian i w ceramicznych tabliczkach opowiadających historię ostatniego powstania Maurów z 1569 roku. Białe uliczki, które wyglądają jak z innego świata Stara część Frigiliany — El Barribarto — to labirynt wąskich uliczek zbiegających się ku centrum, tak wąskich że dwie osoby z koszykami ledwo się miną. Ściany są bielone wapnem, chodniki wyłożone otoczakami ułożonymi w mozaikowe wzory, a przy każdych drzwiach stoją doniczki z pelargoniami, bugenwillami i innymi kwiatami w kolorach od różowego po intensywną czerwień. Chodzenie po Frigilianie nie wymaga mapy ani planu — wystarczy iść przed siebie, skręcać w zaułki, wspinać się po schodkach i zaglądać za każdy róg. Co kilkadziesiąt metrów otwiera się nowy widok: na morze w oddali, na dachy niżej położonych domków albo na kolejną uliczkę, która wygląda jeszcze piękniej niż poprzednia. Calle Real to główna ulica starej części wioski — i jednocześnie galeria na świeżym powietrzu. Wzdłuż całej ulicy wmurowane są ceramiczne tabliczki z ilustracjami i tekstami opowiadającymi historię ostatniego powstania Maurów przeciwko Hiszpanom. Każda tabliczka to osobny rozdział — i spacer Calle Real jest jednocześnie lekcją historii i estetyczną przyjemnością. Historia, która czuć w każdym kamieniu Frigiliana była jednym z ostatnich bastionów mauryjskiej kultury w Europie. Po rekonkwiście — kiedy Hiszpania wygnała Arabów pod koniec XV wieku — wielu z nich przyjęło chrzest i zostało jako moriscos, ukryci muzułmanie żyjący pod chrześcijańskim panowaniem. W 1569 roku wybuchło ostatnie wielkie powstanie morysków — i właśnie w Frigilianie i jej okolicach doszło do jednych z ostatnich bitew. Ta historia jest wszyta w tkankę wioski — w kształt uliczek zaprojektowanych tak, żeby utrudnić atak, w mauryjskie zdobnictwo na ścianach i w ceramiczne tabliczki wzdłuż Calle Real. Frigiliana jest piękna — ale jest też miejscem z prawdziwą, głęboką historią, która nadaje jej charakter niemożliwy do podrobienia. Miód i trzcina cukrowa — lokalne skarby Frigiliana ma dwie lokalne specjalności, których nie znajdziesz prawie nigdzie indziej w Europie. Pierwsza to vino de naranja — wino pomarańczowe, słodkie i aromatyczne, produkowane w okolicy od wieków. Druga to melaza trzcinowa — ciemny, gęsty syrop z trzciny cukrowej, który produkuje jedyna wciąż działająca fabryka trzciny cukrowej w Europie, zlokalizowana właśnie we Frigilianie. Fabryka El Ingenio działa od 1771 roku i jest jednym z tych miejsc, które warto zobaczyć nie dlatego, że jest atrakcją turystyczną, ale dlatego, że jest żywą historią rzemiosła. W sezonie można ją zwiedzać i kupić lokalną melasę, która w andaluzyjskiej kuchni używana jest do marynat, deserów i moczenia mięsa. W małych sklepikach przy uliczkach Frigiliany można też kupić lokalny miód z kwiatów pomarańczy i migdałów, ceramikę w andaluzyjskich wzorach i wyroby z ratanu i wikliny produkowane przez miejscowych rzemieślników. Widok na morze i okoliczne góry Z wyższych punktów Frigiliany roztaczają się jedne z najpiękniejszych panoram na Costa del Sol. Na południu widać Morze Śródziemne — w słoneczne dni intensywnie niebieskie, w mgliste srebrzyste i spokojne. Na północy góry Sierra de Almijara wznoszą się nad wioską, zielone i dzikie, z kilkoma szlakami prowadzącymi w głąb parku naturalnego. Mirador de Frigiliana to oficjalny punkt widokowy, ale najpiękniejsze widoki otwierają się spontanicznie — przy każdym zakręcie uliczki, z każdego tarasu i z każdej kawiarni z widokiem. To jest ta szczególna cecha Frigiliany: że w każdym miejscu jest coś do oglądania, i że nie trzeba szukać punktu widokowego, bo całe miasteczko jest jednym wielkim punktem widokowym. Jak dojechać Frigiliana leży 7 kilometrów od Nerji — jednego z najpiękniejszych miasteczek Costa del Sol — i 45 kilometrów od Marbelli. Samochodem z Nerji to 10 minut, z Marbelli około 45 minut autostradą A-7. Najbliższe duże lotnisko to Málaga — 60 kilometrów od Frigiliany. Bezpośrednie loty z Polski do Málag kursują przez cały sezon letni, ceny w dwie strony od 300 złotych przy wcześniejszej rezerwacji. Do samej wioski można dojechać samochodem i zaparkować na jednym z parkingów przy wejściu do starej części — wąskie uliczki są niedostępne dla samochodów. Alternatywnie autobus z Nerji kursuje kilka razy dziennie. Najlepszy czas na wizytę to maj, czerwiec i wrzesień — mniej turystów niż w lipcu i sierpniu, temperatury przyjemne do zwiedzania pieszo i kwiaty przy domach w pełnej krasie.
To nie zabytki są największą atrakcją Madrytu. Turyści odkrywają to dopiero na miejscu. Po kilku dniach nie będziesz chciał stąd wyjeżdżać
Nie ma morza. Nie ma wielkiej rzeki. Nie może pochwalić się antycznym rodowodem. A jednak trudno wyobrazić sobie Hiszpanię bez niego. Więcej, trudno wyobrazić sobie współczesną Europę bez Madrytu, miasta, które stworzyło własny, niepowtarzalny styl życia.
Madryt fascynuje z wielu powodów, także dlatego, że jest pewnym historycznym paradoksem. Hiszpanie czasem żartują, że to miasto wymyślone. Nie chodzi o architekturę czy historię, ale o logikę jego powstania. Większość wielkich europejskich metropolii rozwijała się stopniowo dzięki naturalnym przewagom. Londyn miał Tamizę, Paryż Sekwanę, Amsterdam port, Lizbona Atlantyk. Tymczasem Madryt przez wieki pozostawał niewielką osadą położoną na suchym płaskowyżu w samym sercu Półwyspu Iberyjskiego. Przełom nastąpił w 1561 roku, gdy król Filip II podjął decyzję, która na zawsze zmieniła historię Hiszpanii. Przeniósł tutaj swój dwór i uczynił Madryt stolicą królestwa. Była to decyzja polityczna, nie geograficzna. W pewnym sensie Madryt nie wyrósł naturalnie z historii – został zaprojektowany. Powstał dlatego, że ktoś postanowił, iż właśnie tutaj będzie centrum państwa. To niezwykłe, bo przez kolejne stulecia miasto nie tylko utrzymało ten status, ale zamieniło się w jedno z najważniejszych miejsc na mapie Europy. Spacer przez centrum Być może właśnie dlatego Madryt tak bardzo różni się od innych stolic. Nie próbuje nikogo uwodzić na siłę. Nie ma jednego symbolu, który natychmiast kojarzy się z miastem, jak Wieża Eiffla z Paryżem czy Koloseum z Rzymem. Oczywiście są miejsca obowiązkowe, na przykład Plaza Mayor, najbardziej znany plac Madrytu. Odbywały się tutaj walki byków, procesy inkwizycyjne, spektakle i eleganckie bale. To żywa historia miasta. Majestatyczny Pałac Królewski należy do największych rezydencji Europy. Imponujący gmach liczy blisko trzy tysiące pomieszczeń i do dziś pozostaje symbolem hiszpańskiej monarchii, choć król już w nim nie mieszka. Powstawał w XVIII wieku jako wyraźne nawiązanie do największych europejskich dworów, przede wszystkim Wersalu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock1762338880EditorialUseOnlyKOLOR-6c8036e.jpg" width="3072" height="4080" alt="Ogród wertykalnyprzy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." title="Ogród wertykalny przy Alei Paseo del Prado. Ta żywa ściana zieleni złożona z 15 tysięcy roślin znajduje się na fasadzie centrum kulturalnego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock550826070KOLOR-3001c9c.jpg" width="5410" height="3942" alt="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynekMetrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." title="Panorama Madrytu. Na pierwszym planie Gran Vía i budynek Metrópolis. W tle gmach Telefónica, który miał tytuł pierwszego wieżowca w Europie." /> Spacerując po centrum, trudno nie trafić na Plac Puerta del Sol. To tutaj znajduje się słynna tablica „Kilometr zerowy”, od której mierzone są wszystkie najważniejsze drogi Hiszpanii. Kilka kroków dalej stoi niedźwiedź wspinający się na drzewo poziomkowe – symbol Madrytu, który pojawia się na miejskim herbie, w tysiącach pamiątek i zdjęć, które robią turyści. Najlepiej jednak zrozumieć miasto, ruszając Gran Víą. To reprezentacyjna arteria, którą mieszkańcy często nazywają madryckim Broadwayem. Trudno się dziwić. Znajdują się tu teatry, kina, sklepy, restauracje i hotele, a życie nie zamiera praktycznie przez całą dobę. Architektura ulicy robi ogromne wrażenie. Monumentalne kamienice z początku XX wieku przypominają momentami Paryż, Chicago lub Nowy Jork. Charakterystyczny budynek Metrópolis z kopułą w stylu beaux-arts stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta. Z kolei smukły Edificio Carrión z legendarnym neonem Schweppes mógłby równie dobrze stanąć na Manhattanie. To właśnie jedna z cech Madrytu – umiejętność czerpania inspiracji z różnych stylów przy jednoczesnym zachowaniu własnej tożsamości. Noc zaczyna się późno Ale prawdziwy Madryt zaczyna się poza zabytkami. Wystarczy usiąść przy stoliku na jednym z placów, zamówić tapas i kieliszek wina albo popularnego tutaj wermutu i obserwować toczące się życie. Wtedy szybko okazuje się, że najważniejszą atrakcją miasta są ludzie. Madryt żyje na ulicy jak niewiele europejskich metropolii. Nie jest to slogan, lecz codzienność. Mieszkańcy spędzają ogromną część życia poza domem. Spotykają się w barach, rozmawiają na placach, jedzą wspólne kolacje, przesiadują w ogródkach kawiarnianych. I zawsze mają tematy do rozmów. Przestrzeń publiczna nie jest dodatkiem do życia społecznego. Jest jego centrum. Widać to szczególnie po zmroku. Podczas gdy w wielu europejskich stolicach życie miejskie wyraźnie zwalnia po godzinie 20, Madryt dopiero nabiera rozpędu. Kolacja o 22? Nikogo nie dziwi. O północy restauracje są pełne. O pierwszej w nocy wielu mieszkańców dopiero rozpoczyna wieczorne spotkania. Kluby i bary zapełniają się często dopiero około drugiej w nocy. Madryckie spanie to kilka godzin snu nad ranem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-149700367KOLOR-db7fc7d.jpg" width="4368" height="2912" alt="Przed słynną„Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." title="Przed słynną „Guernicą” Pabla Picassa z 1937 roku zawsze gromadzą się tłumy. Obraz znajduje się w Muzeum Narodowym Centrum Sztuki Królowej Zofii." /> Hulanka i wolność Najbardziej znane dzielnice nocnego życia to Chueca, Malasaña, La Latina oraz okolice Huertas. Każda ma własny charakter. Chueca stała się symbolem nowoczesnego, otwartego Madrytu. To jedna z najbardziej znanych dzielnic LGBTQ+ w Europie, pełna barów, restauracji, butików, targów. Malasaña zachowała bardziej alternatywny charakter i do dziś przyciąga artystów, studentów oraz ludzi związanych z kulturą niezależną. La Latina słynie z tapas i niedzielnych spotkań przeciągających się do późnej nocy. To właśnie tutaj najlepiej można zrozumieć fenomen madryckiej movidy. La movida madrileña – madrycka hulanka to ruch kontrkulturowy i obyczajowy, który rozkwitł w Madrycie na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Zaraz po śmierci generała Francisca Franca i upadku jego dyktatury. Jego znakiem stała się wolność, zabawa, nocne życie, narkotyki. Z wyzywającego ducha movidy wyrasta Pedro Almodóvar, który stał się jedną z ikon tej subkultury. Movida była czymś więcej niż tylko modą. Stała się manifestem nowoczesnej Hiszpanii, która po dekadach dyktatury chciała korzystać z wolności pełnymi garściami. Jej ślady są widoczne w mieście do dzisiaj. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-2239819370KOLOR-bd7f511.jpg" width="4000" height="2250" alt="Widok na KatedręMatki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." title="Widok na Katedrę Matki Bożej Almudena – przykład madryckiego eklektyzmu. Jej bryła jest neoklasycystyczna, wnętrze neogotyckie." /> Tylko muzea Madryt jest również jednym z najważniejszych ośrodków sztuki na świecie. Można wręcz zaryzykować stwierdzenie, że miłośnik malarstwa mógłby spędzić cały pobyt wyłącznie w muzeach i nadal nie zobaczyć wszystkiego. Największym skarbem pozostaje Muzeum Prado, które jest jedną z najważniejszych galerii sztuki na świecie. Znajdują się tu dzieła Velázqueza, Goi, El Greca, Rubensa, Tycjana i Boscha. Samo Prado potrafi pochłonąć kilka dni. Wielu odwiedzających wraca tu wielokrotnie podczas jednego pobytu, bo niemożliwe jest zobaczenie całej kolekcji podczas jednej wizyty. Kilka minut spacerem dalej znajduje się Muzeum Reina Sofía, gdzie można podziwiać najsłynniejsze chyba dzieło Pabla Picassa – monumentalną „Guernicę”. To miejsce poświęcone jest głównie sztuce nowoczesnej i współczesnej. Trzecim filarem słynnego Złotego Trójkąta Sztuki jest Muzeum Thyssen-Bornemisza, które w wyjątkowy sposób uzupełnia kolekcje dwóch pozostałych instytucji. Razem tworzą jeden z najważniejszych zespołów muzealnych na świecie. W stolicy Hiszpanii jest kilkadziesiąt muzeów i można w nich naprawdę spędzić tygodnie. Warto pewnie wspomnieć, że jest tu także Muzeum Banksy’ego. Zobaczymy w nim 170 reprodukcji prac naturalnej wielkości, wśród nich słynną „Dziewczynkę z balonikiem”. A jednak nawet te skarby kultury nie dominują nad codziennym charakterem miasta. Madryt nie jest muzeum pod gołym niebem. To żywy organizm. Miasto funkcjonuje przede wszystkim dla swoich mieszkańców, a nie dla odwiedzających. Być może właśnie dlatego wielu turystów wraca tu wielokrotnie. Nie po to, by oglądać kolejne zabytki, ale by ponownie poczuć atmosferę miejsca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-ddp12.09886799KOLOR-3e24219.jpg" width="4240" height="2832" alt="La Tabacalera –dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." title="La Tabacalera – dawna fabryka tytoniu zmieniona w niezależne centrum kultury zarządzane przez artystów i mieszkańców. Ważne miejsce alternatywnego Madrytu." /> Wysokie niebo Coraz częściej zwracają na to uwagę także autorzy książek poświęconych stolicy Hiszpanii. Jedną z najciekawszych publikacji ostatnich miesięcy jest „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch, iberystki i pisarki, która proponuje spojrzenie całkowicie odmienne od typowych przewodników. Autorka niemal celowo odsuwa na bok pocztówkowy Madryt. Interesuje ją codzienność. Sklepy prowadzone przez te same rodziny od dziesięcioleci. Fryzjerzy znający swoich klientów po imieniu. Targowiska, gdzie mieszkańcy nadal robią codzienne zakupy. Bary z lekko wytartymi blatami, które nie zostały stworzone z myślą o mediach społecznościowych, ale po prostu służą ludziom. To spojrzenie pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego Madryt tak mocno wyróżnia się na tle wielu europejskich metropolii. W epoce masowej turystyki zachował zaskakująco dużo normalności. Wciąż można znaleźć miejsca funkcjonujące przede wszystkim dla mieszkańców. Wciąż można obserwować życie sąsiedzkie, które w wielu innych stolicach zostało wyparte przez ruch turystyczny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/shutterstock2499556903KOLOR-dd1d3cb.jpg" width="5917" height="3776" alt="LegendarnaChocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." title="Legendarna Chocolateria San Ginés założona w 1894 roku. Od ponad wieku ma te same receptury i nie jest zabójczo droga. Dobrze tu zajrzeć." /> Szczególnie ciekawie wypada w książce Lavapiés – jedna z najbardziej wielokulturowych dzielnic miasta. To właśnie tutaj najlepiej widać współczesny Madryt. Obok siebie działają afrykańskie sklepy, hinduskie restauracje, tradycyjne hiszpańskie bary i nowoczesne inicjatywy społeczne. Lavapiés nie jest idealne. Bywa chaotyczne, głośne i pełne sprzeczności. Ale właśnie dzięki temu pokazuje prawdziwą energię miasta. Madryt to miasto rozmowy, spotkania i obecności. Place, chodniki, targi i bary pozostają naturalnym przedłużeniem domu. Być może właśnie dlatego stolica Hiszpanii tak łatwo zapada w pamięć. Nie imponuje od pierwszego spojrzenia w taki sposób jak Paryż czy Rzym. Trzeba spędzić tu kilka dni, przejść się bez planu bocznymi ulicami, usiąść na placu przy kawie. Skosztować słodkich churros maczanych w filiżance ciemnej czekolady. Wtedy zaczyna być zrozumiałe, dlaczego tak wielu podróżników uważa Madryt za jedno z najlepszych miejsc do życia w Europie. To stolica zbudowana nie wokół wielkiego symbolu, ale wokół stylu życia. Miasto, które nie próbuje nikogo olśnić, a mimo to zostaje w pamięci na długo. Tekst Agnieszka Dajbor „Wysokie niebo nad Madrytem” Klaudii Pieszczoch to opowieść, która wciąga i intryguje. Wydawnictwo Czarne, Warszawa, 2026.
Masz gorszy dzień? Naukowcy wskazują prosty trik, który zajmuje mniej niż 5 minut.
Są takie dni, kiedy wszystko działa nam na nerwy. Skrzynka mailowa pęka w szwach, telefon nie przestaje wibrować, a lista obowiązków wydaje się dłuższa z każdą godziną. W takich momentach większość z nas sięga po kolejną kawę albo bezmyślnie scrolluje media społecznościowe. Tymczasem psychologowie i badacze aktywności fizycznej wskazują na znacznie prostszy sposób na poprawę nastroju — i nie zajmuje on nawet pięciu minut.
Nowy trend nazywany jest „exercise snacking”, czyli dosłownie „przekąską ruchową”. Idea jest banalnie prosta: zamiast czekać na wieczorny trening, w ciągu dnia robimy kilka bardzo krótkich przerw na ruch. ZOBACZ TAKŻE: To nie bieganie najmocniej pobudza metabolizm po 40. roku życia. Odpowiedź może zaskoczyć. Zamiast kawy? Krótki „reset” dla głowy Nie chodzi o sportowe wyzwania ani liczenie spalonych kalorii. Wystarczy energiczne wejście po schodach, szybki spacer wokół biura, kilka przysiadów podczas gotowania obiadu czy taniec do ulubionego utworu w salonie. To właśnie te niepozorne momenty mogą działać jak przycisk „odśwież” dla zmęczonego umysłu. Dlaczego po kilku minutach czujemy się lepiej? Każdy zna to uczucie: wychodzisz na krótki spacer, choć początkowo zupełnie nie masz na to ochoty, a wracasz z lżejszą głową. To nie przypadek. Nawet krótka aktywność pobudza krążenie, zwiększa dotlenienie mózgu i uruchamia produkcję naturalnych „hormonów szczęścia”. Co ciekawe, psychologowie zwracają uwagę również na aspekt emocjonalny. Kiedy przerywamy spiralę stresu i robimy coś dla siebie, nawet przez kilka minut, odzyskujemy poczucie kontroli. A właśnie tego często najbardziej brakuje w trudniejszych dniach. Mikrochwila, która robi dużą różnicę Największą zaletą tej metody jest to, że nie wymaga idealnych warunków. Nie trzeba mieć karnetu na siłownię, sportowego zegarka ani wolnego wieczoru. CZYTAJ TEŻ: Masz 40+? Ten 5-minutowy trening może zrobić dla mięśni więcej, niż myślisz. Pięć minut można znaleźć niemal zawsze: między spotkaniami online, podczas oczekiwania na obiad w piekarniku czy przed wieczornym serialem. Zamiast kolejny raz sięgać po telefon, warto wstać z kanapy i dać ciału choć odrobinę ruchu. Mały rytuał na trudniejsze dni Eksperci podpowiadają, by traktować takie chwile nie jak trening, ale jak element higieny psychicznej. Tak samo naturalny jak poranna kawa czy wieczorne mycie twarzy. Bo czasem poprawa humoru nie zaczyna się od wielkich zmian. Czasem wystarczą schody zamiast windy, szybki spacer wokół budynku albo jedna ulubiona piosenka, przy której nikt nie patrzy. I właśnie te kilka minut może sprawić, że dzień stanie się odrobinę lżejszy.
Europejskie Karaiby istnieją. Leżą godzinę od centrum jednej ze skandynawskich stolic!
Archipelag Sztokholmski to 30 000 wysp, wysepek i skał rozsianych między Sztokholmem a Bałtykiem. Czerwone domki na skałach, krystalicznie czysta woda, cisza i promień słońca odbijający się od granitowych głazów. Szwedzi spędzają tu całe lato. Turyści prawie o tym nie wiedzą.
Sztokholm leży na czternastej wyspie. Za miastem, w kierunku Bałtyku, zaczyna się jeden z największych i najpiękniejszych archipelagów w Europie — Skärgården, czyli Szkiery Sztokholmskie. 30 000 wysp, wysepek i skał rozciągających się na ponad 150 kilometrów od centrum miasta do otwartego morza. Jedne zamieszkałe, z czerwonymi domkami i małymi przystaniami. Inne zupełnie dzikie — nagie granitowe skały, na których latem można leżeć i patrzeć w niebo. Szwedzi traktują Skärgården jak swój ogród. Co lato tysiące sztokholmczyków wyprowadza się na wyspy — na tydzień, dwa, cały sezon. Mają tam domki letniskowe, łódki i rytm życia, który nie ma nic wspólnego z rytmem miasta. Turyści odwiedzający Sztokholm o tym nie wiedzą i właśnie dlatego archipelag wciąż wygląda tak, jak wygląda. Jak działa archipelag Skärgården dzieli się umownie na trzy strefy: wewnętrzną, środkową i zewnętrzną. Im dalej od miasta, tym wyspy bardziej dzikie, skały bardziej nagie i cisza głębsza. Wewnętrzna strefa — najbliżej Sztokholmu — to wyspy z regularną komunikacją promową, sklepami, restauracjami i większymi społecznościami mieszkańców. Vaxholm, leżące 30 kilometrów od centrum, to nieoficjalna stolica archipelagu — małe miasteczko z twierdzą z XVI wieku, kolorowymi drewnianymi domkami i tętniącym życiem portem. Promem ze Sztokholmu dopywa się tam w niecałą godzinę. Środkowa strefa — kilka godzin od miasta — to wyspy z małymi wioskami, kilkoma domkami i ciszą, której w Sztokholmie nie znajdziesz. Utö to jedna z największych i najpiękniejszych wysp tej strefy, z plażami, ścieżkami rowerowymi i kopalniami żelaza pamiętającymi wieki. Sandhamn to z kolei jedno z najelegantszych miejsc archipelagu — wioska żeglarzy, w której od XIX wieku cumują jachty z całej Europy i gdzie latem życie towarzyskie tętni do późna. Zewnętrzna strefa to już inna liga — nagie skały, minimalnie zabudowane wysepki i horyzont Bałtyku. Tutaj docierają tylko ci, którzy mają własną łódkę lub płyną dalekobieżnym promem. I właśnie tutaj Szwedzi szukają tej ciszy, której nie da już żadna wewnętrzna wyspa. Czerwone domki i granitowe skały — ikony Skärgården Najbardziej rozpoznawalny obraz szwedzkiego archipelagu to czerwony drewniany domek stojący na nagiej granitowej skale, z pomostem schodzącym do wody i łódką cumującą obok. Ten obraz jest prawdziwy — i można go zobaczyć na dziesiątkach wysp, od tych bliskich miastu po te najbardziej oddalone. Czerwony kolor pochodzi od Falun rödfärg — farby z tlenku miedzi, która przez wieki była jedynym dostępnym sposobem na zabezpieczenie drewna przed wilgocią. Dziś jest symbolem szwedzkiej architektury wiejskiej równie rozpoznawalnym jak kolorowe domki w Bergen czy wiatraki na Öland. Granitowe skały archipelagu są wygładzone przez lodowiec, który cofał się tędy 10 000 lat temu — i właśnie ta lodowcowa polerka sprawia, że skały są idealnie gładkie, ciepłe w słońcu i doskonałe do leżenia. Szwedzi nazywają tę aktywność "klippbad" — kąpiel na skałach — i jest to jeden z fundamentów letniego życia w archipelagu. Jedzenie w archipelagu Kuchnia Skärgården to kuchnia morska w najprostszej formie: krewetki gotowane w solance i jedzone prosto z torebki na pomoście, śledź marynowany z chlebem chrupkim i masłem, łosoś wędzony na świeżym powietrzu i kraby gotowane wieczorem przy ognisku na skale. Räkfrukost — śniadanie z krewetek — to jeden z tych rytuałów, które w archipelagu robi się każdego ranka w sezonie. Świeże krewetki, chleb, masło i kieliszek zimnego aquavitu. Proste, lokalne i absolutnie niezapomniane. W większych miejscowościach jak Vaxholm czy Sandhamn działają restauracje serwujące lokalne ryby i owoce morza — ale prawdziwy smak archipelagu jest na pomostach i skałach, nie w restauracyjnych salach. Jak dostać się na wyspy Komunikacja w archipelagu opiera się na rozbudowanej sieci promów Waxholmsbolaget, które kursują regularnie z terminalu Strömkajen w centrum Sztokholmu. Bilet na prom wchodzi w zakres karty komunikacji miejskiej SL — co oznacza, że za tę samą cenę co metro można dopłynąć na wyspy odległe o kilkadziesiąt kilometrów. Na bliższe wyspy promy kursują co godzinę lub nawet częściej. Na dalsze — kilka razy dziennie. Rozkłady dostępne są w aplikacji SL lub na stronie Waxholmsbolaget. Z Polski do Sztokholmu bezpośrednie loty z Warszawy, Krakowa i Gdańska — od 200 złotych w dwie strony przy wcześniejszej rezerwacji. Alternatywnie prom z Gdańska lub Gdyni do Sztokholmu — nocna przeprawa, z kajutą, z widokiem na wschód słońca nad Bałtykiem jako bonusem. Najlepszy czas na archipelag to czerwiec, lipiec i sierpień — długie dni, ciepłe skały i woda, która w płytkich zatokach nagrzewa się do 20-22 stopni. Szwedzi mówią, że archipelag zaczyna żyć w midsommar i zasypia we wrześniu. Mają rację.
Można tu dotrzeć tylko łódką, a plaże wyglądają, jak na Hawajach. Ta czarnogórska wyspa wciąż pozostaje nieodkryta przez turystów
Plaża Hawaii na wyspie Sveti Nikola to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na czarnogórskim wybrzeżu. Turkusowa woda, kameralna atmosfera i brak możliwości dojazdu samochodem sprawiają, że przyciąga turystów szukających wyjątkowych widoków.
Niektóre miejsca wyglądają tak, jakby zostały stworzone na potrzeby pocztówek z egzotycznych wakacji. Plaża Hawaii w Czarnogórze należy właśnie do takich zakątków. Położona na wyspie Sveti Nikola, tuż naprzeciwko Budvy, zachwyca krystalicznie czystą wodą, niezwykłymi odcieniami błękitu i spokojniejszą atmosferą niż popularne miejskie plaże. Dodatkowej wyjątkowości dodaje fakt, że można się tam dostać wyłącznie drogą morską. Plaża Hawaii na wyspie Sveti Nikola zachwyca turkusową wodą Plaża Hawaii znajduje się na wyspie Sveti Nikola, największej wyspie czarnogórskiego wybrzeża. Położona jest naprzeciwko linii brzegowej Budvy i od lat przyciąga turystów swoim niezwykłym wyglądem. To właśnie krajobraz sprawił, że miejsce zyskało przydomek „czarnogórskich Hawajów”. Morze przy brzegu przyciąga wzrok niezwykłą przejrzystością oraz bogactwem kolorów. Od jasnoturkusowych odcieni po głęboki błękit – woda tworzy spektakularny widok, który wyróżnia tę część wybrzeża na tle wielu innych miejsc na Adriatyku. Już podczas zbliżania się do wyspy można dostrzec, dlaczego plaża Hawaii jest jednym z najczęściej fotografowanych miejsc w okolicy Budvy. Naturalne połączenie przejrzystej wody, skalistego wybrzeża i śródziemnomorskiej roślinności tworzy wyjątkową scenerię, która przyciąga zarówno turystów, jak i miłośników fotografii. ZOBACZ TEŻ: Wszyscy jadą do Algarve. Tymczasem najpiękniejsze plaże Portugalii są pod Lizboną! Dlaczego plażę nazywają czarnogórskimi Hawajami? Określenie „czarnogórskie Hawaje” nie pojawiło się przypadkowo. Plaża Hawaii wyróżnia się egzotycznym charakterem, który wielu odwiedzającym kojarzy się z tropikalnymi kierunkami podróży. Niewielka powierzchnia plaży dodatkowo podkreśla jej kameralny charakter. Otoczona skałami i śródziemnomorską roślinnością daje poczucie oddalenia od miejskiego zgiełku. Nawet w okresach największego ruchu turystycznego atmosfera pozostaje spokojniejsza niż na najpopularniejszych plażach Budvy. To właśnie połączenie naturalnego krajobrazu, błękitnego morza oraz położenia na wyspie sprawia, że wielu odwiedzających uznaje to miejsce za jedno z najbardziej wyjątkowych na Riwierze Budwańskiej. Jedyny sposób dotarcia na Hawaii Beach koło Budvy Jedną z największych atrakcji plaży Hawaii jest sposób, w jaki można się tam dostać. W przeciwieństwie do wielu innych plaż w regionie nie prowadzi do niej żadna droga, a samochód nie jest tutaj rozwiązaniem. Jedyną możliwością dotarcia na wyspę Sveti Nikola jest podróż łódką z Budvy lub skorzystanie z turystycznych statków kursujących regularnie w sezonie. Właśnie ten element sprawia, że wizyta na plaży już od samego początku przypomina niewielką morską przygodę. Dla wielu turystów sam rejs staje się dodatkową atrakcją, pozwalającą podziwiać wybrzeże Budvy oraz malowniczą panoramę Adriatyku. CZYTAJ TEŻ: AI wybrało najpiękniejszą włoską wyspę. To nie Sardynia ani Sycylia Raj dla miłośników nurkowania i fotografii Plaża Hawaii cieszy się dużą popularnością wśród osób zainteresowanych podwodnym światem. Wyjątkowa przejrzystość wody sprawia, że podczas spokojnego morza widoczność pod powierzchnią jest bardzo dobra. Nie dziwi więc widok osób wyposażonych w maski i płetwy, które eksplorują okoliczne skały i obserwują podwodne krajobrazy. To właśnie warunki panujące w tej części wyspy przyciągają miłośników snorkelingu oraz wszystkich tych, którzy chcą bliżej poznać uroki Adriatyku. Równie często spotkać można tutaj osoby robiące zdjęcia. Intensywne kolory morza oraz naturalne otoczenie sprawiają, że niemal każdy fragment wybrzeża staje się atrakcyjnym kadrem. Kiedy najlepiej odwiedzić plażę Hawaii w Czarnogórze? Według wielu odwiedzających najlepszym rozwiązaniem jest przybycie na wyspę wcześnie rano. Pozwala to znaleźć miejsce bliżej brzegu oraz cieszyć się spokojniejszą atmosferą przed pojawieniem się większej liczby turystów. W sezonie na plaży funkcjonują bary i restauracje, gdzie można odpocząć, zjeść posiłek lub się odświeżyć. Dostępne są również leżaki i parasole. Szczególnego uroku miejsce nabiera jednak wieczorem. Gdy słońce zaczyna chować się za Riwierą Budwańską, kolory morza stają się jeszcze bardziej intensywne. Dodatkowo widok na Budvę oraz okoliczne góry tworzy krajobraz, który sprawia, że wielu gości decyduje się wracać tutaj każdego roku. Dla osób szukających jednodniowej ucieczki od miejskiego zgiełku plaża Hawaii pozostaje jednym z najciekawszych miejsc w okolicach Budvy. Krystalicznie czyste morze, dzika przyroda i położenie na wyspie sprawiają, że ten fragment czarnogórskiego wybrzeża niezmiennie przyciąga turystów pragnących odkryć inne oblicze Adriatyku. Źródło: Onet.pl
Tropikalny raj bliżej, niż myślisz. To miejsce zachwyca Europejczyków
Turkusowe jeziora ukryte w kraterach wulkanów, wodospady spadające z zielonych klifów i krajobrazy przypominające tropikalne wyspy pośrodku oceanu. Azory od lat należą do najlepiej strzeżonych sekretów Europy. Ten portugalski archipelag coraz częściej zachwyca podróżników szukających natury, spokoju i widoków, które wydają się nie mieć nic wspólnego z naszym kontynentem.
Choć administracyjnie należą do Portugalii, Azory znajdują się niemal 1500 kilometrów od europejskiego wybrzeża, pośrodku Atlantyku. Archipelag tworzy dziewięć wulkanicznych wysp rozsianych na ogromnym obszarze oceanu. To właśnie ich położenie sprawiło, że przyroda rozwijała się tutaj w wyjątkowy sposób, tworząc krajobrazy zupełnie inne niż te znane z większości europejskich kierunków. Wielu podróżników po raz pierwszy odwiedzających Azory przyznaje, że bardziej przypominają one Hawaje, Nową Zelandię lub tropikalne wyspy Oceanu Spokojnego niż Europę. Zielone wzgórza schodzące do oceanu, egzotyczna roślinność, gorące źródła i liczne wodospady sprawiają, że archipelag coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych miejsc świata. Jeziora w kraterach wulkanów należą do symboli Azorów Najbardziej rozpoznawalnym miejscem całego archipelagu jest São Miguel, największa wyspa Azorów, często nazywana „zieloną wyspą”. To właśnie tutaj znajdują się krajobrazy, które od lat pojawiają się na pocztówkach, okładkach przewodników i w rankingach najpiękniejszych miejsc Portugalii. Ich największą ozdobą są jeziora powstałe w dawnych kraterach wulkanicznych, będące pamiątką po burzliwej geologicznej historii archipelagu. Najsłynniejsze z nich to bez wątpienia Sete Cidades, położone około 25 kilometrów od stolicy wyspy, Ponta Delgada. Kompleks znajduje się we wnętrzu gigantycznej kaldery o średnicy około pięciu kilometrów, która powstała tysiące lat temu w wyniku zapadnięcia się dawnego wulkanu. Dziś w jej wnętrzu znajdują się dwa połączone jeziora – Lagoa Azul i Lagoa Verde, czyli Jezioro Niebieskie i Jezioro Zielone. Widok z punktu widokowego Vista do Rei należy do najbardziej rozpoznawalnych panoram całej Portugalii. Z wysokości ponad 500 metrów można podziwiać oba jeziora, otoczone zielonymi wzgórzami i stromymi ścianami dawnego krateru. W pogodny dzień krajobraz wygląda niemal nierealnie – intensywnie zielone zbocza kontrastują z błękitną taflą wody i Atlantykiem widocznym w oddali. Z Sete Cidades związana jest również jedna z najbardziej znanych legend Azorów. Według miejscowych opowieści niebieski kolor jeziora miał powstać z łez księcia, a zielony z łez zakochanej księżniczki. Ich miłość była zakazana, dlatego rozstanie miało na zawsze pozostawić ślad w krajobrazie wyspy. Nie mniej spektakularnym miejscem jest Lagoa do Fogo, czyli „Jezioro Ognia”. Leży ono na wysokości około 575 metrów nad poziomem morza, w centralnej części São Miguel. Powstało we wnętrzu stosunkowo młodego wulkanu i jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów krajobrazu wulkanicznego na Azorach. To miejsce wygląda zupełnie inaczej niż Sete Cidades. Nie ma tu miasteczek, restauracji ani zabudowy. Jezioro otaczają dzikie zbocza porośnięte endemiczną roślinnością, a część terenu objęta jest ścisłą ochroną przyrodniczą. Dzięki temu Lagoa do Fogo uchodzi za jedno z najbardziej naturalnych i dziewiczych miejsc archipelagu. W słoneczne dni tafla wody przybiera intensywnie turkusowy kolor, który kontrastuje z soczystą zielenią otaczających wzgórz. São Miguel słynie jednak nie tylko z tych dwóch jezior. Wschodnia część wyspy kryje również niezwykle malowniczą Lagoa das Furnas, położoną w pobliżu słynnego regionu geotermalnego Furnas. To właśnie tutaj można zobaczyć unoszącą się nad ziemią parę wodną, gorące źródła oraz miejsca, gdzie wulkaniczne ciepło wykorzystywane jest do przygotowywania tradycyjnego dania Cozido das Furnas. Równie imponująca jest Lagoa do Congro, ukryta pośród gęstej roślinności i często określana jako jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na wyspie. Aby dotrzeć do jeziora, trzeba przejść leśnym szlakiem, co dodatkowo potęguje wrażenie odkrywania miejsca znanego tylko nielicznym. To właśnie niezwykłe jeziora sprawiają, że Azory są często porównywane do Hawajów czy Nowej Zelandii. Trudno znaleźć w Europie drugi region, gdzie na tak niewielkim obszarze można zobaczyć tak wiele kraterów wulkanicznych wypełnionych wodą, otoczonych bujną roślinnością i spektakularnymi punktami widokowymi. Dla wielu podróżników są one najpiękniejszym symbolem archipelagu i jednym z głównych powodów, dla których Azory nazywane są tropikalnym rajem Europy. Wodospady są tutaj niemal wszędzie Azory należą do najbardziej zielonych regionów Europy, a jednym z powodów jest wyjątkowy klimat archipelagu. Wilgotne masy powietrza napływające znad Atlantyku regularnie przynoszą opady, dzięki którym wyspy przez cały rok pozostają soczyście zielone. Efektem są setki strumieni, rzek i wodospadów rozsianych po niemal wszystkich wyspach archipelagu. W wielu miejscach woda spływa po stromych zboczach dawnych wulkanów, tworząc krajobrazy bardziej przypominające Hawaje lub wyspy Polinezji niż Europę. Jednym z najbardziej znanych wodospadów na São Miguel jest Salto do Prego, ukryty w pobliżu miejscowości Faial da Terra. Aby do niego dotrzeć, trzeba pokonać kilkukilometrowy szlak prowadzący przez gęsty las, w którym rosną paprocie, hortensje i egzotyczna roślinność charakterystyczna dla archipelagu. Wodospad spada do naturalnego basenu, w którym latem można się kąpać. Wielu turystów porównuje to miejsce do zakątków tropikalnej dżungli. Równie popularny jest Salto do Cabrito, położony niedaleko Ribeira Grande. Wodospad ma około 40 metrów wysokości i jest jednym z ulubionych miejsc miłośników canyoningu. Otaczające go skały oraz bujna roślinność sprawiają, że wygląda jak sceneria filmu przygodowego. Prawdziwą królową wodospadów jest jednak wyspa Flores, uznawana przez wielu podróżników za najbardziej egzotyczną część Azorów. UNESCO wpisało ją na listę Rezerwatów Biosfery, a jej krajobrazy należą do najbardziej spektakularnych w całej Portugalii. Strome klify osiągają tutaj wysokość nawet 500 metrów, a liczne strumienie spływają bezpośrednio do oceanu. Najbardziej znanym miejscem na Flores jest Poço da Ribeira do Ferreiro, często określane jako jeden z najpiękniejszych krajobrazów Europy. W ogromnym zielonym amfiteatrze skalnym dziesiątki wodospadów spadają z pionowych ścian klifów do niewielkiego jeziora. Po intensywnych opadach można naliczyć ich nawet kilkanaście jednocześnie. Widok jest tak niezwykły, że miejsce regularnie pojawia się w rankingach najpiękniejszych atrakcji Portugalii. Na Flores znajduje się również słynny Poço do Bacalhau, wodospad o wysokości około 90 metrów, który wpada do naturalnego basenu otoczonego zielenią. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc na całym archipelagu. To właśnie dzięki takim krajobrazom Azory zyskały opinię jednego z najbardziej zielonych i najbardziej „tropikalnych” regionów Europy. W wielu miejscach trudno uwierzyć, że znajduje się się na terytorium Portugalii, a nie gdzieś pośrodku Oceanu Spokojnego. Gorące źródła i geotermalne cuda natury Wulkaniczne pochodzenie Azorów nie jest jedynie historią zapisaną w krajobrazie. Energia drzemiąca pod powierzchnią ziemi nadal daje o sobie znać, tworząc jedne z najbardziej niezwykłych atrakcji archipelagu. Szczególnie widoczne jest to na wyspie São Miguel, gdzie znajdują się liczne gorące źródła, fumarole, gejzery błotne i obszary aktywności geotermalnej. Najsłynniejszym miejscem jest Furnas, niewielka miejscowość położona we wnętrzu dawnej kaldery wulkanicznej. Już z daleka można dostrzec unoszące się nad ziemią kłęby pary wodnej. W wielu miejscach temperatura gruntu przekracza 90 stopni Celsjusza, a gorąca woda wydobywa się bezpośrednio spod ziemi. Jedną z największych atrakcji regionu jest historyczny park Terra Nostra, założony jeszcze w XVIII wieku. W jego centrum znajduje się ogromny basen termalny z wodą bogatą w żelazo i minerały. Charakterystyczny złotobrązowy kolor sprawia, że miejsce wygląda bardzo nietypowo, jednak kąpiel w wodzie o temperaturze około 35–40 stopni Celsjusza należy do najpopularniejszych atrakcji Azorów. Dużą popularnością cieszy się również kompleks Poça da Dona Beija, składający się z kilku naturalnych basenów termalnych ukrytych pośród tropikalnej roślinności. Wieczorne kąpiele w gorącej wodzie przy świetle lamp należą do najbardziej niezwykłych doświadczeń na São Miguel. Region Furnas słynie także z jednej z najbardziej nietypowych tradycji kulinarnych Europy. To właśnie tutaj przygotowuje się słynne Cozido das Furnas. Potrawa składa się z różnych rodzajów mięsa, kiełbas i warzyw, które umieszcza się w dużych garnkach zakopywanych na kilka godzin w gorącej ziemi ogrzewanej energią geotermalną. Każdego dnia mieszkańcy opuszczają garnki do specjalnie przygotowanych otworów w pobliżu jeziora Furnas. Naturalne ciepło wnętrza ziemi powoli gotuje potrawę bez użycia pieca czy ognia. Efekt końcowy jest na tyle wyjątkowy, że Cozido das Furnas uznawane jest dziś za jeden z najważniejszych symboli kulinarnych Azorów i obowiązkowy punkt programu dla odwiedzających archipelag. To właśnie połączenie wodospadów, tropikalnej zieleni, gorących źródeł i aktywności geotermalnej sprawia, że Azory często określane są mianem jednego z najbardziej niezwykłych zakątków Europy. Trudno znaleźć drugie miejsce na kontynencie, gdzie natura prezentowałaby tak różnorodne i spektakularne oblicza. Gorące źródła i geotermalne cuda natury Wulkaniczne pochodzenie Azorów nie jest jedynie elementem historii zapisanej w skałach i krajobrazie. Pod powierzchnią archipelagu wciąż działają potężne siły geotermalne, dzięki którym wyspy należą do najbardziej niezwykłych miejsc w Europie. Gorące źródła, fumarole, bulgoczące błota i gejzery parowe można znaleźć na kilku wyspach, ale prawdziwym centrum geotermalnym Azorów pozostaje Furnas na wyspie São Miguel. Ta niewielka miejscowość położona jest we wnętrzu ogromnej kaldery wulkanicznej. Już podczas spaceru po centrum można zauważyć unoszące się kłęby pary wydobywającej się spod ziemi. W wielu miejscach temperatura gruntu jest tak wysoka, że niektóre źródła osiągają nawet 90–100 stopni Celsjusza. Charakterystyczny zapach siarki przypomina, że pod powierzchnią nadal działa aktywny system geotermalny. Jedną z największych atrakcji regionu jest historyczny ogród Terra Nostra, założony jeszcze w XVIII wieku. Na powierzchni ponad 12 hektarów rosną egzotyczne rośliny sprowadzane z różnych części świata, w tym gigantyczne paprocie, palmy, kamelie i araukarie. W samym centrum ogrodu znajduje się ogromny basen termalny o temperaturze około 35–40 stopni Celsjusza. Woda ma charakterystyczny złotobrązowy kolor ze względu na wysoką zawartość żelaza i minerałów. Kąpiel w takim otoczeniu należy do najbardziej charakterystycznych doświadczeń na Azorach i przyciąga turystów przez cały rok. Wielu odwiedzających traktuje ją jako naturalne spa po dniu spędzonym na trekkingach. Dużą popularnością cieszy się także kompleks Poça da Dona Beija, składający się z kilku naturalnych basenów termalnych ukrytych pośród bujnej zieleni. Woda utrzymuje temperaturę około 39 stopni Celsjusza, a wieczorne kąpiele w otoczeniu egzotycznej roślinności tworzą atmosferę przypominającą luksusowe kurorty tropikalne. Kolejnym niezwykłym miejscem jest obszar fumaroli nad Lagoa das Furnas. To właśnie tutaj można zobaczyć dziesiątki otworów, z których nieustannie wydobywa się gorąca para wodna. W wielu miejscach ziemia jest ciepła, a termometry wskazują temperatury przekraczające 90 stopni Celsjusza tuż pod powierzchnią. Region Furnas słynie również z jednej z najbardziej niezwykłych tradycji kulinarnych Europy. To tutaj przygotowuje się słynne Cozido das Furnas, danie będące symbolem całego archipelagu. Potrawa składa się z wołowiny, wieprzowiny, kurczaka, kiełbas, ziemniaków, marchwi, kapusty i innych warzyw. Najbardziej niezwykły jest jednak sposób przygotowania. Garnki z jedzeniem zakopywane są na około sześć godzin w gorącej ziemi w pobliżu fumaroli nad jeziorem Furnas. Naturalna energia geotermalna zastępuje piekarnik, a potrawa gotuje się wyłącznie dzięki ciepłu pochodzącemu z wnętrza Ziemi. To jedna z nielicznych takich tradycji na świecie i obowiązkowy punkt programu dla odwiedzających São Miguel. Geotermia ma na Azorach także praktyczne znaczenie. Na São Miguel i Terceirze energia geotermalna wykorzystywana jest do produkcji prądu, który zasila znaczną część mieszkańców archipelagu. Dzięki temu Azory należą do europejskich regionów najaktywniej korzystających z odnawialnych źródeł energii. Raj dla miłośników natury i aktywnego wypoczynku Azory przyciągają przede wszystkim osoby, które chcą odpocząć od zatłoczonych kurortów i masowej turystyki. W przeciwieństwie do wielu popularnych kierunków wakacyjnych nie ma tu ogromnych kompleksów hotelowych, wielopiętrowych apartamentowców ani przepełnionych plaż. Dominują niewielkie miasteczka, lokalne pensjonaty i krajobrazy, które w wielu miejscach pozostają niemal nietknięte przez człowieka. Archipelag oferuje ponad 800 kilometrów oznakowanych szlaków pieszych, prowadzących przez kratery wulkaniczne, lasy wawrzynowe, wybrzeża Atlantyku i wysokie klify. Jednym z najbardziej znanych trekkingów jest szlak wokół kaldery Sete Cidades, z którego rozciągają się widoki na słynne jeziora. Ogromną popularnością cieszy się również wejście na Pico, najwyższy szczyt Portugalii, wznoszący się na wysokość 2351 metrów nad poziomem morza. Miłośnicy sportów wodnych znajdą tutaj doskonałe warunki do kajakarstwa, nurkowania, surfingu i paddleboardingu. Wody wokół wysp słyną z wyjątkowej przejrzystości, a pod powierzchnią można spotkać manty, żółwie morskie, delfiny oraz liczne gatunki ryb oceanicznych. Jedną z największych atrakcji Azorów pozostaje jednak obserwacja wielorybów. Archipelag leży na szlaku migracji wielu gatunków waleni i jest uznawany za jedno z najlepszych miejsc na świecie do ich podziwiania. W wodach otaczających wyspy odnotowano obecność ponad 25 gatunków waleni, co stanowi niemal jedną trzecią wszystkich gatunków występujących na świecie. Od kwietnia do czerwca można obserwować majestatyczne płetwale błękitne, największe zwierzęta żyjące na Ziemi. Regularnie pojawiają się również humbaki, płetwale zwyczajne, kaszaloty oraz liczne gatunki delfinów. W niektórych rejonach prawdopodobieństwo spotkania waleni podczas rejsu przekracza 90 procent. Dlaczego Azory nazywane są tropikalnym rajem Europy? Trudno znaleźć drugie miejsce w Europie oferujące tak niezwykłe połączenie krajobrazów. Na stosunkowo niewielkim obszarze można zobaczyć jeziora ukryte w kraterach wulkanów, setki wodospadów, gorące źródła termalne, wysokie góry, zielone doliny i bezkresny Atlantyk. Dodatkowo archipelag zachwyca wyjątkowym klimatem. Temperatury przez większość roku utrzymują się pomiędzy 16 a 26 stopniami Celsjusza, dzięki czemu przyroda pozostaje zielona niemal przez cały rok. Hortensje porastające pobocza dróg, egzotyczna roślinność oraz wilgotne lasy sprawiają, że wiele miejsc bardziej przypomina Hawaje lub Nową Zelandię niż Europę. To właśnie ta niezwykła mieszanka natury, spokoju i różnorodności sprawia, że Azory coraz częściej określane są mianem europejskiego raju. Dla wielu podróżników są dowodem na to, że nie trzeba lecieć na Karaiby ani do Azji Południowo-Wschodniej, aby zobaczyć krajobrazy przypominające tropiki. Wystarczy kilka godzin lotu, by znaleźć się w jednym z najbardziej spektakularnych zakątków Europy.
Wszyscy jadą do Algarve. Tymczasem najpiękniejsze plaże Portugalii są pod Lizboną!
Sesimbra to mało znane miasteczko rybackie 40 minut od Lizbony, gdzie skaliste klify, krystalicznie czysta woda i białe plaże tworzą krajobraz, który większość turystów przypisałaby Algarve. Tymczasem Polacy jadą tu wyjątkowo rzadko — i właśnie to jest jego największy atut.
Sesimbra leży na południowym wybrzeżu półwyspu Setúbal, w sercu Parku Naturalnego Arrábida — jednego z najbardziej spektakularnych obszarów przyrodniczych w całej Portugalii. Klify z zielonego i szarego kamienia opadają tu pionowo do morza, plaże są wąskie i ukryte między skałami, a woda ma kolor, który w słoneczny dzień wygląda jak połączenie turkusu i szmaragdu. Portugalia od strony Oceanu Atlantyckiego jest zimna i wzburzona — to jest ta Portugalia, którą znają surferzy. Sesimbra i okolice Arrábidy to zupełnie inny świat: ciepłe, spokojne, osłonięte od wiatru i falowania wody Morza Śródziemnego — choć oficjalnie to wciąż Atlantyk. Lizbona jest stamtąd 40 minut autostradą. Algarve — trzy godziny. A widoki są porównywalne. Park Naturalny Arrábida — klify, które zatrzymują oddech Park Naturalny Arrábida rozciąga się wzdłuż 35 kilometrów wybrzeża między Setúbal a Sesimbrą i jest jednym z tych miejsc, które w Polsce praktycznie nie są znane — a powinny być na każdej liście europejskich destynacji. Klify Arrábidy sięgają miejscami 500 metrów wysokości i opadają bezpośrednio do morza, tworząc scenografię, przy której Algarve wydaje się skromne. Roślinność pokrywająca zbocza — śródziemnomorska, gęsta, aromatyczna — jest tak bujna i różnorodna, że naukowcy porównują ją do roślinności basenu Morza Śródziemnego sprzed tysięcy lat. Stąd pochodzi nazwa: Arrábida to po arabsku "miejsce modlitwy i kontemplacji." Droga wzdłuż parku — Estrada de Escarpa — to jeden z najpiękniejszych odcinków drogi w całej Portugalii. Wąska, kręta, z widokami na morze i klify po jednej stronie i sosnowe lasy po drugiej. Nie ma tu barierek, nie ma chodników dla turystów — jest tylko droga i widok. Plaże, które wyglądają jak z Karaibów Plaże Arrábidy są tym, po co przyjeżdżają ci, którzy już tu byli — i po co wracają. Praia de Galapinhos jest regularnie wybierana jedną z najpiękniejszych plaż Europy: wąska, otoczona klifami, dostępna wyłącznie pieszo przez las sosnowy lub łodzią od strony morza. Biały piasek, turkusowa woda, żadnych barów ani parasoli — tylko morze i skały. Praia de Portinho da Arrábida to największa i najbardziej dostępna plaża parku, z parkingiem i małą restauracją przy brzegu. Woda jest tu tak czysta i spokojna, że nurkowie przyjeżdżają specjalnie — Arrábida ma jeden z najlepiej zachowanych podwodnych ekosystemów na atlantyckim wybrzeżu Europy. Praia de Galapinhos, Portinho da Arrábida i kilkanaście mniejszych zatok dostępnych wyłącznie łodzią tworzą razem jeden z najpiękniejszych odcinków wybrzeża kontynentalnej Europy — i jeden z najbardziej niedocenionych. Sesimbra — miasteczko, które nie zmieniło się od dekad Samo miasteczko Sesimbra to jeden z tych rzadkich przypadków, gdy popularność turystyczna nie zniszczyła autentyczności miejsca. Białe domy, niebieskie okiennice, wąskie uliczki schodzące ku morzu i port pełen kolorowych rybackich łodzi — Sesimbra wygląda jak miasteczko, które nigdy nie zdecydowało się stać kurortem i przez to zostało sobą. Zamek Sesimbry stoi na wzgórzu nad miasteczkiem — mauryjska twierdza z VIII wieku, odbudowana przez Portugalczyków po rekonkwiście. Z murów rozciąga się panorama na zatokę, miasteczko i atlantyckie wybrzeże. Wejście jest bezpłatne, tłumów praktycznie nie ma. Na nabrzeżu i w małych restauracjach przy porcie serwuje się najświeższe owoce morza na tej szerokości geograficznej — Sesimbra słynie z połowów i z kuchni, która nie potrzebuje gwiazdek Michelin, żeby smakować wyśmienicie. Choco frito — smażona sepia — to lokalny przysmak, który w Sesimbrze robi się inaczej niż gdziekolwiek indziej. Jak dojechać z Lizbony Sesimbra leży 40 kilometrów od centrum Lizbony — autostradą A2 i A33 to około 40 minut jazdy samochodem. Autobus z Lizbony kursuje regularnie przez cały dzień i dociera na miejsce w około godzinę. Do plaż Arrábidy najwygodniej własnym samochodem — część z nich jest dostępna wyłącznie po podjeździe drogą przez park, gdzie obowiązuje limit samochodów w sezonie. Alternatywnie wycieczki łodzią z Sesimbry lub Setúbal, które odwiedzają niedostępne od lądu zatoki. Noclegi w Sesimbrze — małe hotele i apartamenty w miasteczku od 200 do 350 złotych za noc. Sesimbra jest doskonałą bazą wypadową zarówno na plaże Arrábidy, jak i do samej Lizbony. Najlepszy czas na wizytę to maj, czerwiec i wrzesień — woda jest ciepła, tłumów mniej niż w lipcu i sierpniu, a park Arrábida ma swoje najpiękniejsze kolory.
AI wybrało najpiękniejszą włoską wyspę. To nie Sardynia ani Sycylia
Turkusowa woda, spektakularne zatoki i krajobrazy, które wielu podróżników porównuje do Karaibów. Gdy poprosiliśmy sztuczną inteligencję o wskazanie najpiękniejszej włoskiej wyspy, wybór padł na Favignanę. Choć leży zaledwie kilka kilometrów od Sycylii, wciąż pozostaje znacznie mniej znana niż Sardynia, Capri czy Sycylia.
Włochy mają setki wysp rozsianych po Morzu Śródziemnym. Większość turystów marzących o rajskich plażach wybiera Sardynię lub Sycylię, a miłośnicy luksusu kierują się na Capri. Tymczasem u zachodnich wybrzeży Sycylii znajduje się miejsce, które zachwyca krajobrazami równie spektakularnymi, a jednocześnie pozostaje znacznie spokojniejsze. Favignana, największa z Wysp Egadzkich, od kilku lat coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych wysp Europy. To właśnie tutaj można zobaczyć wodę o kolorze przypominającym tropikalne laguny, wapienne klify opadające do morza i zatoki, które regularnie trafiają do zestawień najpiękniejszych plaż Włoch. Favignana zachwyca wodą o karaibskim kolorze Największym skarbem Favignany jest morze. Wyspa leży w archipelagu Egadów, na zachód od Sycylii, w miejscu, gdzie wody Morza Tyrreńskiego i Śródziemnego tworzą niezwykle przejrzyste, intensywnie błękitne zatoki. To właśnie kolor wody sprawił, że Favignana bywa porównywana do Karaibów. W słoneczne dni morze przybiera tu odcienie od jasnego turkusu po głęboki granat, a przy spokojnej tafli można zobaczyć skały i piaszczyste dno kilka metrów pod powierzchnią. Najbardziej znanym miejscem na wyspie jest Cala Rossa, regularnie uznawana za jedną z najpiękniejszych zatok we Włoszech. Jej nazwa oznacza „Czerwoną Zatokę” i według lokalnych przekazów nawiązuje do krwawej bitwy morskiej z czasów pierwszej wojny punickiej. Dziś miejsce kojarzy się jednak przede wszystkim z niezwykłym krajobrazem. Dawne kamieniołomy wapienia stworzyły tu jasne, niemal białe ściany skalne, które ostro kontrastują z turkusową wodą. Cala Rossa nie jest typową piaszczystą plażą. To raczej skalista zatoka, do której schodzi się po kamiennych stopniach i nierównych ścieżkach. Właśnie dlatego najlepiej zabrać ze sobą buty do wody. Nagrodą jest jednak widok, który należy do najbardziej spektakularnych w całej Sycylii. Woda jest tu tak przejrzysta, że miejsce stało się jednym z ulubionych punktów dla osób nurkujących z maską. Równie malownicza jest Cala Azzurra, której nazwa dosłownie oznacza „Błękitną Zatokę”. To jedno z najlepszych miejsc dla osób, które wolą łagodniejsze zejście do wody i bardziej klasyczny wypoczynek na plaży. Jasne dno sprawia, że morze nabiera tu niemal mleczno-turkusowego koloru. W bezwietrzne dni zatoka przypomina naturalny basen. Inny charakter ma Bue Marino, położone we wschodniej części wyspy. To dawne miejsce wydobycia tufu, z charakterystycznymi skalnymi ścianami i grotami. Krajobraz jest surowszy niż w Cala Azzurra, ale równie imponujący. Głęboka, intensywnie niebieska woda przyciąga miłośników skoków do morza i snorkelingu. Nazwa zatoki nawiązuje do mniszki śródziemnomorskiej, która dawniej występowała w tym regionie. Dla rodzin i osób szukających wygodniejszej infrastruktury dobrym wyborem jest Lido Burrone. To jedna z nielicznych plaż Favignany z jasnym piaskiem, łagodnym zejściem do morza, leżakami i barami plażowymi. W sezonie bywa bardziej zatłoczona, ale nadal zachwyca kolorem wody i spokojniejszym charakterem niż plaże w najpopularniejszych kurortach Sycylii. Na uwagę zasługują również mniejsze zatoki, takie jak Cala Rotonda, Scalo Cavallo czy Punta Sottile. Każda z nich pokazuje inne oblicze wyspy: od skalistych wybrzeży po miejsca idealne do oglądania zachodu słońca. Dzięki niewielkim rozmiarom Favignany można w ciągu jednego dnia odwiedzić kilka zatok i zobaczyć, jak bardzo zmienia się kolor morza w zależności od światła, wiatru i ukształtowania dna. To właśnie ta różnorodność sprawia, że Favignana uchodzi za jedną z najbardziej fotogenicznych wysp Włoch. Nie ma tu jednej plaży, która odpowiada za jej sławę. Całe wybrzeże wygląda jak mozaika zatok, grot, skał i naturalnych basenów. Dla wielu podróżników to właśnie Favignana jest dowodem na to, że najpiękniejsze włoskie krajobrazy nie kończą się na Sardynii i Sycylii. Wyspa dawnych poławiaczy tuńczyka Favignana zachwyca nie tylko krajobrazami, ale również historią, która przez stulecia była nierozerwalnie związana z morzem. Zanim wyspa stała się jednym z najpiękniejszych wakacyjnych kierunków we Włoszech, była jednym z najważniejszych ośrodków połowu tuńczyka błękitnopłetwego w całym basenie Morza Śródziemnego. Przez setki lat życie mieszkańców wyznaczały rytm morza, migracje ryb i sezon połowowy, od którego zależała lokalna gospodarka. Kluczową rolę odegrała tutaj Tonnara Florio, monumentalny kompleks przemysłowy, który w XIX wieku stał się jednym z największych zakładów przetwórstwa tuńczyka w Europie. Choć tradycja połowów na Favignanie sięga czasów starożytnych Fenicjan i Rzymian, prawdziwy rozkwit nastąpił dopiero za sprawą rodziny Florio – jednej z najbogatszych i najbardziej wpływowych dynastii Sycylii. W 1874 roku przedsiębiorca Ignazio Florio kupił zakłady na wyspie i zmodernizował je na niespotykaną wcześniej skalę. Powstały nowe hale produkcyjne, magazyny, warsztaty oraz infrastruktura portowa. Dzięki nowoczesnym metodom konserwacji ryb Favignana stała się jednym z najważniejszych centrów eksportu tuńczyka do wielu krajów Europy. Produkty oznaczone marką Florio trafiały między innymi do Francji, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W szczytowym okresie działalności tonnara zatrudniała setki mieszkańców wyspy. Praktycznie każda rodzina była w jakiś sposób związana z rybołówstwem. Mężczyźni wypływali na morze, kobiety pracowały przy przetwarzaniu ryb, a lokalna gospodarka funkcjonowała wokół jednego celu – wykorzystania corocznej migracji tuńczyków przepływających przez Kanał Sycylijski. Najbardziej niezwykłym wydarzeniem roku była słynna mattanza, tradycyjny połów tuńczyka błękitnopłetwego. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa oznaczającego „ubój”, ale sama procedura była niezwykle złożona i opierała się na wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Rybacy rozstawiali na morzu system ogromnych sieci tworzących swoisty labirynt. Migrujące tuńczyki wpływały do kolejnych komór, aż trafiały do ostatniej części pułapki zwanej camera della morte – „komorą śmierci”. Kulminacyjny moment połowu miał niemal rytualny charakter. Dziesiątki rybaków współpracowały ze sobą pod kierunkiem doświadczonego kapitana, zwanego rais. Całemu wydarzeniu towarzyszyły tradycyjne pieśni, okrzyki i zwyczaje obecne na wyspie od wieków. Dla mieszkańców była to nie tylko praca, ale również ważny element lokalnej tożsamości. W drugiej połowie XX wieku tradycyjne połowy zaczęły stopniowo zanikać. Zmniejszająca się liczba tuńczyków, zmiany gospodarcze oraz nowe przepisy dotyczące ochrony zasobów morskich sprawiły, że dawna potęga rybacka Favignany zaczęła tracić znaczenie. Ostatecznie historyczna tonnara zakończyła działalność na początku XXI wieku. Dziś kompleks Ex Stabilimento Florio delle Tonnare di Favignana e Formica jest jednym z najciekawszych muzeów Sycylii. Zwiedzający mogą zobaczyć oryginalne hale produkcyjne, stare łodzie, sieci rybackie, fotografie oraz dokumenty opowiadające historię połowów tuńczyka. Wystawy pokazują również, jak ogromny wpływ miało rybołówstwo na rozwój wyspy i życie jej mieszkańców. To właśnie dzięki tej historii Favignana różni się od wielu innych śródziemnomorskich wysp. Nie jest jedynie miejscem pięknych plaż i turkusowej wody. To także wyspa, która przez stulecia żyła z morza i do dziś zachowała ślady jednej z najważniejszych tradycji rybackich całego Morza Śródziemnego. Wyspę najlepiej zwiedzać rowerem Jednym z powodów, dla których turyści tak chętnie zakochują się w Favignanie, jest jej kameralny charakter i niewielkie rozmiary. Wyspa ma około 19 kilometrów kwadratowych powierzchni, a odległość pomiędzy większością atrakcji można pokonać w kilkanaście lub kilkadziesiąt minut. Dzięki temu Favignana stała się prawdziwym rajem dla rowerzystów i jest jednym z nielicznych miejsc we Włoszech, gdzie rower pozostaje podstawowym środkiem transportu zarówno dla mieszkańców, jak i turystów. Już po wyjściu z promu w porcie odwiedzających witają dziesiątki wypożyczalni oferujących rowery tradycyjne, elektryczne oraz skutery. Wynajem roweru na cały dzień kosztuje zwykle od 8 do 15 euro, dlatego jest to nie tylko najwygodniejszy, ale również najtańszy sposób zwiedzania wyspy. Sieć asfaltowych i szutrowych dróg prowadzi do wszystkich najważniejszych atrakcji. W ciągu jednego dnia można bez większego wysiłku odwiedzić Cala Rossa, Cala Azzurra, Bue Marino, Lido Burrone oraz zachodnie wybrzeże z malowniczą Cala Rotonda. Trasy nie są szczególnie wymagające, ponieważ większość wyspy jest stosunkowo płaska. Jedynie okolice wzgórza Monte Santa Caterina wymagają nieco większego wysiłku. To właśnie tam znajduje się jeden z najlepszych punktów widokowych na Favignanie. Na szczycie góry wznoszą się ruiny fortu Santa Caterina z XVII wieku. Z wysokości ponad 300 metrów można podziwiać niemal całą wyspę, sąsiednie Levanzo i Marettimo oraz błękitne wody Morza Tyrreńskiego. Wielu podróżników uważa ten widok za jeden z najpiękniejszych w całym archipelagu Egadów. Podczas rowerowych wycieczek uwagę przyciągają także dawne kamieniołomy wapienia, które przez wieki stanowiły jedno z głównych źródeł dochodu mieszkańców. W wielu miejscach można zobaczyć charakterystyczne pionowe ściany skalne i ślady dawnego wydobycia. Rozsiane po wyspie tradycyjne sycylijskie domy, niewielkie gospodarstwa oraz kamienne murki sprawiają, że krajobraz zachował autentyczny charakter. W przeciwieństwie do wielu śródziemnomorskich kurortów Favignana uniknęła intensywnej zabudowy. Nie ma tu ogromnych kompleksów hotelowych ani wielopiętrowych apartamentowców dominujących nad wybrzeżem. Dzięki temu niemal z każdego miejsca można podziwiać naturalny krajobraz, który wygląda podobnie jak kilkadziesiąt lat temu. Rezerwat morski chroni wyjątkową przyrodę Jednym z powodów, dla których morze wokół Favignany zachowało tak niezwykłą przejrzystość, jest ochrona przyrody. Wyspa należy do Morskiego Obszaru Chronionego Wysp Egadzkich (Area Marina Protetta Isole Egadi), który jest największym rezerwatem morskim we Włoszech i obejmuje ponad 53 tysiące hektarów wód otaczających Favignanę, Levanzo i Marettimo. Obszar ten uznawany jest za jeden z najcenniejszych przyrodniczo fragmentów Morza Śródziemnego. Pod powierzchnią rozciągają się ogromne łąki posidonii oceanicznej, rośliny często nazywanej „płucami Morza Śródziemnego”. Posidonia produkuje znaczne ilości tlenu, stabilizuje dno morskie i tworzy schronienie dla setek gatunków organizmów. W wodach wokół Favignany żyją liczne gatunki ryb, mureny, ośmiornice, rozgwiazdy oraz koniki morskie. Regularnie obserwowane są również delfiny, które często towarzyszą łodziom kursującym pomiędzy wyspami archipelagu. Dużą uwagę poświęca się ochronie żółwi morskich Caretta caretta, które pojawiają się w tym regionie podczas swoich migracji. Przejrzystość wody sprawia, że warunki do snorkelingu należą do najlepszych we Włoszech. W wielu miejscach widoczność przekracza 20 metrów, a spokojne zatoki pozwalają obserwować podwodny świat nawet osobom bez doświadczenia. Popularne są również nurkowania przy dawnych kamieniołomach schodzących pod powierzchnię morza oraz w pobliżu podwodnych grot. Miłośnicy przyrody mogą wybrać się także na rejsy wokół wyspy. Z pokładu łodzi łatwo dostrzec trudno dostępne jaskinie morskie, skalne łuki i klify, które od strony lądu pozostają niewidoczne. Takie wycieczki należą do najpopularniejszych atrakcji Favignany. Dlaczego AI wskazało właśnie Favignanę? Przy wyborze najpiękniejszej włoskiej wyspy sztuczna inteligencja analizowała wiele czynników: walory krajobrazowe, różnorodność przyrodniczą, opinie podróżników, popularność atrakcji, wyjątkowość miejsca oraz stopień zachowania naturalnego charakteru. Favignana osiągnęła wysokie wyniki praktycznie we wszystkich kategoriach. Trudno znaleźć drugą włoską wyspę, która na stosunkowo niewielkiej powierzchni łączyłaby tak wiele atrakcji. Znajdziemy tu turkusowe zatoki porównywane do Karaibów, jedne z najczystszych wód Morza Śródziemnego, fascynującą historię połowów tuńczyka, malownicze trasy rowerowe i jeden z najcenniejszych rezerwatów morskich Europy. Równocześnie Favignana zachowała atmosferę miejsca autentycznego. Nie ma tu tłumów charakterystycznych dla Capri, luksusowych kurortów znanych z Sardynii ani wielkich miast, które dominują na Sycylii. Zamiast tego odwiedzający znajdują spokojne zatoki, niewielkie uliczki, lokalne restauracje i tempo życia wyznaczane przez morze. To właśnie ta równowaga pomiędzy spektakularnym pięknem a autentycznością sprawia, że Favignana coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych wysp Europy. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że największe skarby Włoch wciąż można odnaleźć z dala od najbardziej oczywistych kierunków turystycznych.
Ta europejska wyspa wygląda jak tropiki. Wakacje nie kosztują tu fortuny
Czarne plaże, tropikalne lasy, spektakularne wulkany i zielone góry wyrastające prosto z oceanu. La Palma, jedna z Wysp Kanaryjskich, zachwyca krajobrazami bardziej kojarzącymi się z Hawajami niż z Europą. Co ważne, wakacje na tej hiszpańskiej wyspie wciąż są znacznie tańsze niż w wielu egzotycznych kierunkach.
Gdy mowa o Wyspach Kanaryjskich, większość turystów myśli przede wszystkim o Teneryfie, Gran Canarii lub Lanzarote. Tymczasem La Palma pozostaje jednym z najlepiej strzeżonych sekretów archipelagu. Nazywana „La Isla Bonita”, czyli „Piękną Wyspą”, zachwyca niezwykłą różnorodnością krajobrazów. Na stosunkowo niewielkim obszarze można znaleźć gęste lasy przypominające tropikalną dżunglę, wulkaniczne pustkowia, spektakularne klify i plaże z czarnym piaskiem. To właśnie ta niezwykła mieszanka sprawia, że wielu podróżników porównuje La Palmę do egzotycznych wysp Pacyfiku. W przeciwieństwie do odległych kierunków wakacyjnych nie trzeba jednak wydawać fortuny, aby zobaczyć te krajobrazy na własne oczy. La Palma zachwyca niezwykłą przyrodą La Palma jest uznawana za najbardziej zieloną wyspę archipelagu Wysp Kanaryjskich i jedną z najbardziej niezwykłych przyrodniczo wysp Europy. Choć zajmuje powierzchnię zaledwie około 700 kilometrów kwadratowych, wyróżnia się ogromną różnorodnością krajobrazów. W ciągu jednego dnia można przejechać od wulkanicznych wybrzeży Atlantyku przez gęste lasy przypominające tropikalną dżunglę aż po wysokogórskie szczyty znajdujące się ponad chmurami. To właśnie wyjątkowe walory przyrodnicze sprawiły, że UNESCO uznało całą wyspę za Rezerwat Biosfery. Ochroną objęto około 35 procent jej powierzchni, dzięki czemu La Palma uniknęła intensywnej zabudowy, która zmieniła krajobraz wielu popularnych kurortów. W efekcie do dziś można podziwiać tutaj przyrodę w niemal pierwotnym stanie. Prawdziwym sercem wyspy jest Park Narodowy Caldera de Taburiente, uznawany za jeden z najpiękniejszych obszarów chronionych Hiszpanii. Jego centralnym punktem jest gigantyczna kaldera o średnicy około 10 kilometrów. Przez lata sądzono, że powstała w wyniku erupcji wulkanicznej, jednak obecnie naukowcy wskazują, że ogromną rolę odegrała również erozja. Otaczające ją ściany skalne osiągają miejscami ponad 2000 metrów wysokości, tworząc imponujący naturalny amfiteatr. Wewnątrz kaldery znajdują się lasy sosny kanaryjskiej, górskie potoki oraz liczne szlaki trekkingowe. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Barranco de las Angustias – spektakularny wąwóz prowadzący przez wnętrze parku. Turyści mogą również zobaczyć Cascada de Colores, czyli „Kolorowy Wodospad”, którego skały przybierają pomarańczowe, żółte i zielone odcienie dzięki obecności minerałów. Niezwykle popularnym punktem widokowym jest także Roque de los Muchachos, najwyższy szczyt wyspy wznoszący się na wysokość 2426 metrów nad poziomem morza. To właśnie stąd rozciąga się panorama uznawana za jedną z najpiękniejszych na Wyspach Kanaryjskich. W pogodne dni można zobaczyć Teneryfę oraz majestatyczny wulkan Teide. Na szczycie znajduje się również jedno z najważniejszych obserwatoriów astronomicznych świata. Dzięki wyjątkowo czystemu niebu i niewielkiemu zanieczyszczeniu światłem La Palma jest często określana mianem jednej z najlepszych destynacji do obserwacji gwiazd w Europie. Równie imponujący jest las Los Tilos, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część lasów wawrzynowych Makaronezji. To jeden z ostatnich zachowanych fragmentów pradawnych lasów, które miliony lat temu pokrywały znaczną część południowej Europy i Afryki Północnej. Wilgotny mikroklimat sprawia, że rosną tu gigantyczne paprocie, mchy, porosty i wiecznie zielone drzewa tworzące niemal bajkowy krajobraz. Spacerując po Los Tilos, można odnieść wrażenie, że znajduje się w tropikalnym lesie deszczowym. Gęsta roślinność, wszechobecna wilgoć, śpiew ptaków i niewielkie wodospady sprawiają, że miejsce znacząco różni się od typowego obrazu Wysp Kanaryjskich kojarzonych głównie ze słońcem i plażami. To właśnie niezwykłe połączenie wysokich gór, pradawnych lasów, wulkanicznych krajobrazów i bujnej roślinności sprawia, że La Palma jest często nazywana „zieloną perłą Atlantyku”. Dla wielu podróżników stanowi jeden z najbardziej spektakularnych przykładów tego, jak egzotyczne mogą być krajobrazy Europy. Wulkany są symbolem wyspy La Palma zawdzięcza swoje istnienie potężnym siłom natury. Wyspa powstała w wyniku aktywności wulkanicznej miliony lat temu i do dziś pozostaje jedną z najmłodszych geologicznie wysp archipelagu Wysp Kanaryjskich. Jej krajobraz został ukształtowany przez setki erupcji, które przez tysiące lat tworzyły kolejne warstwy skał, stożki wulkaniczne i rozległe pola lawowe. To właśnie dzięki temu La Palma wygląda zupełnie inaczej niż większość europejskich wysp. Najgłośniejszym wydarzeniem ostatnich lat była erupcja grzbietu wulkanicznego Cumbre Vieja, która rozpoczęła się 19 września 2021 roku. Była to pierwsza erupcja na wyspie od 1971 roku i jedna z najbardziej spektakularnych w historii współczesnej Hiszpanii. Przez 85 dni lawa wypływała z nowych kraterów, niszcząc tysiące budynków, dróg i plantacji bananów. Szacuje się, że pokryła ponad 1200 hektarów terenu i doprowadziła do ewakuacji kilku tysięcy mieszkańców. Jednocześnie wydarzenie to przyciągnęło uwagę całego świata. Zdjęcia fontann lawy wyrzucanych na wysokość kilkuset metrów oraz czerwonych rzek spływających ku oceanowi obiegły międzynarodowe media. Gdy lawa dotarła do Atlantyku, powstały nowe fragmenty lądu, powiększając powierzchnię wyspy o kilkadziesiąt hektarów. To rzadki przypadek, gdy turyści mogą zobaczyć, jak dosłownie rodzi się nowa ziemia. Dziś tereny ukształtowane przez erupcję należą do najbardziej fascynujących atrakcji La Palmy. W okolicach Tacande, Las Manchas i Puerto Naos można podziwiać rozległe pola zastygłej lawy przypominające księżycowy krajobraz. Czarne skały kontrastują z błękitem oceanu i zielenią odradzającej się roślinności, tworząc widoki, które wielu podróżnikom kojarzą się bardziej z Hawajami lub Islandią niż z Europą. Wulkaniczny charakter wyspy można dostrzec niemal wszędzie. Na południu La Palmy znajduje się ciąg stożków wulkanicznych tworzących pasmo Cumbre Vieja, które rozciąga się na długości około 20 kilometrów. To jeden z najbardziej aktywnych geologicznie obszarów archipelagu. Znajdują się tu dziesiątki dawnych kraterów, w tym San Juan, Duraznero, Hoyo Negro czy Teneguía. Szczególnie słynny jest Teneguía, najmłodszy wulkan Wysp Kanaryjskich przed erupcją z 2021 roku. Wybuchł w 1971 roku i stworzył krajobrazy, które do dziś wyglądają niemal tak samo jak tuż po erupcji. W pobliżu znajdują się charakterystyczne saliny Fuencaliente – pola solne położone pomiędzy oceanem a czarnymi skałami lawowymi. To jedno z najbardziej fotografowanych miejsc na wyspie. Najlepszym sposobem na poznanie wulkanicznego oblicza La Palmy jest słynna Ruta de los Volcanes, uznawana za jeden z najpiękniejszych szlaków trekkingowych w Hiszpanii. Trasa liczy około 17 kilometrów i prowadzi przez serce pasma Cumbre Vieja. Wędrując nią, można zobaczyć liczne kratery, pola popiołów wulkanicznych, zastygłe strumienie lawy oraz rozległe panoramy Atlantyku. Szlak rozpoczyna się w pobliżu schroniska El Pilar i prowadzi przez najbardziej spektakularne krajobrazy wyspy. W wielu miejscach czerwone, czarne i brunatne skały tworzą niemal marsjański krajobraz. Przy dobrej pogodzie widoczność sięga dziesiątek kilometrów, a z punktów widokowych można jednocześnie obserwować zachodnie i wschodnie wybrzeże La Palmy. Wulkaniczne pochodzenie wpływa także na codzienne życie mieszkańców. Żyzne gleby powstałe z popiołów i lawy sprzyjają uprawie bananów, winorośli, awokado i migdałów. Dzięki temu La Palma jest jednym z najważniejszych regionów rolniczych archipelagu. To właśnie połączenie aktywnej geologii, spektakularnych krajobrazów i historii zapisanej w skałach sprawia, że wulkany stały się symbolem wyspy. Dla wielu turystów są one największym powodem wizyty na La Palmie i dowodem na to, że w Europie wciąż można znaleźć miejsca wyglądające jak fragment zupełnie innego świata. Wulkan Teneguía na wyspie La Palma w Hiszpanii. Surowy, wulkaniczny krajobraz należy do najbardziej charakterystycznych na Wyspach Kanaryjskich. Czarne plaże i Atlantyk jak z pocztówki Choć La Palma nie słynie z wielokilometrowych piaszczystych plaż charakterystycznych dla Karaibów czy niektórych regionów Morza Śródziemnego, oferuje jedne z najbardziej niezwykłych kąpielisk w Europie. Wulkaniczne pochodzenie wyspy sprawiło, że wiele plaż pokrywa charakterystyczny czarny piasek powstały z rozdrobnionej lawy i skał bazaltowych. W połączeniu z intensywnym błękitem Atlantyku tworzy to krajobrazy, które trudno pomylić z jakimkolwiek innym miejscem na kontynencie. Najbardziej znaną plażą wyspy jest Playa de Nogales, położona na północno-wschodnim wybrzeżu. Regularnie trafia ona do rankingów najpiękniejszych plaż Hiszpanii i jest uznawana za jedną z największych atrakcji La Palmy. Aby dotrzeć do brzegu, trzeba pokonać ścieżkę prowadzącą w dół stromego klifu, ale wysiłek wynagradza spektakularny widok. Plaża otoczona jest wysokimi, miejscami niemal pionowymi ścianami skalnymi sięgającymi kilkuset metrów wysokości. Ciemny piasek kontrastuje z białą pianą fal i błękitem oceanu, tworząc krajobraz przypominający egzotyczne wyspy Pacyfiku. Równie popularna jest Puerto Naos, największa plaża na zachodnim wybrzeżu wyspy. Rozciąga się na długości około pół kilometra i została wyróżniona Błękitną Flagą za jakość wody oraz infrastrukturę. To jedno z najlepszych miejsc do podziwiania zachodów słońca nad Atlantykiem. W słoneczne dni czarny piasek nagrzewa się bardzo szybko, dlatego wielu turystów porównuje spacer po nim do wizyty na tropikalnej wyspie. Na uwagę zasługuje także Playa de Tazacorte, położona w jednej z najbardziej słonecznych części La Palmy. Dzięki osłonięciu od wiatru i wyjątkowo korzystnemu mikroklimatowi temperatury są tutaj często wyższe niż w innych regionach wyspy. Plaża przyciąga zarówno rodziny z dziećmi, jak i miłośników sportów wodnych. Wyjątkowym miejscem jest również Playa Nueva, która powstała po erupcji wulkanu Cumbre Vieja w 2021 roku. To jedna z najmłodszych plaż Europy. Utworzyła się dzięki materiałowi wulkanicznemu, który dotarł do oceanu i stworzył nowy fragment wybrzeża. Dla wielu turystów możliwość odwiedzenia plaży, która jeszcze kilka lat temu nie istniała, jest niezwykłym doświadczeniem. La Palma słynie również z naturalnych basenów morskich, które należą do najbardziej charakterystycznych atrakcji wyspy. Najbardziej znane są Charco Azul w pobliżu San Andrés y Sauces oraz Piscinas de La Fajana na północnym wybrzeżu. To kompleksy basenów utworzonych pomiędzy skałami lawowymi i wypełnianych wodą Atlantyku. Charco Azul jest często uznawane za jedno z najpiękniejszych miejsc do kąpieli na Wyspach Kanaryjskich. Baseny zostały częściowo przystosowane do potrzeb turystów, ale zachowały naturalny charakter. Woda jest tu krystalicznie czysta, a otaczające je czarne skały tworzą niezwykłą scenerię. Z kolei La Fajana składa się z kilku basenów położonych bezpośrednio nad oceanem. Podczas przypływu fale przelewają się przez kamienne krawędzie, nieustannie wymieniając wodę. Dzięki temu można bezpiecznie korzystać z kąpieli nawet wtedy, gdy otwarte wody Atlantyku są zbyt wzburzone. Jednym z największych atutów La Palmy jest właśnie różnorodność wybrzeża. W ciągu jednego dnia można odpoczywać na czarnej plaży u podnóża klifów, kąpać się w naturalnym basenie wulkanicznym, a wieczorem obserwować zachód słońca nad bezkresnym Atlantykiem. To połączenie sprawia, że wielu podróżników uważa wyspę za jedno z najbardziej malowniczych miejsc nad oceanem w całej Europie. Naturalne baseny Charco Azul na kanaryjskiej wyspie La Palma należą do najpiękniejszych miejsc do kąpieli na Atlantyku. Wakacje na La Palmie nie kosztują fortuny Jednym z największych atutów La Palmy pozostają ceny, które wciąż są bardziej przystępne niż na wielu popularnych wyspach Europy. Choć należy do archipelagu Wysp Kanaryjskich, pozostaje znacznie mniej oblegana przez turystów niż Teneryfa, Gran Canaria czy Lanzarote. Dzięki temu nie doszło tu do tak dużego wzrostu cen noclegów i usług turystycznych, jaki można zaobserwować w najbardziej znanych kurortach. Poza szczytem sezonu nocleg w dobrze ocenianym apartamencie można znaleźć już za około 50–80 euro za noc dla dwóch osób. W sezonie letnim ceny najczęściej wynoszą od 80 do 130 euro za noc, choć oczywiście dostępne są także bardziej luksusowe obiekty. Dla porównania podobny standard zakwaterowania na Teneryfie lub Gran Canarii często kosztuje od 120 do nawet 200 euro za noc. Równie korzystnie wypadają ceny w restauracjach. Lunch w lokalnej tawernie lub restauracji kosztuje zwykle od 10 do 15 euro za osobę. Dania rybne, grillowane mięsa czy tradycyjne kanaryjskie ziemniaki papas arrugadas z sosem mojo można zamówić za około 12–18 euro. Filiżanka kawy kosztuje zazwyczaj 1,5–2 euro, a lokalne piwo około 2–3 euro. Kolacja dla dwóch osób w dobrej restauracji często zamyka się w kwocie 40–60 euro, co na tle wielu zachodnioeuropejskich kierunków nadal wygląda bardzo atrakcyjnie. Dodatkową zaletą jest fakt, że wiele największych atrakcji wyspy jest całkowicie bezpłatnych. Spacer po Parku Narodowym Caldera de Taburiente, trekkingi przez las Los Tilos, wędrówki szlakiem Ruta de los Volcanes czy wizyty na punktach widokowych nie wymagają kupowania drogich biletów. To sprawia, że La Palma jest szczególnie atrakcyjna dla osób lubiących aktywny wypoczynek blisko natury. Na korzyść wyspy działa także klimat. Temperatury przez cały rok utrzymują się zwykle pomiędzy 20 a 28 stopniami Celsjusza. Nawet zimą w ciągu dnia często można liczyć na 20–24 stopnie i dużą liczbę słonecznych godzin. Dzięki temu sezon turystyczny trwa tutaj praktycznie przez cały rok, a wyspa jest popularną alternatywą dla osób uciekających przed chłodniejszą pogodą w północnej Europie. W przeciwieństwie do wielu egzotycznych kierunków nie trzeba również wydawać fortuny na długie loty międzykontynentalne. Tanie połączenia z europejskich lotnisk sprawiają, że podróż na La Palmę jest znacznie łatwiejsza i tańsza niż wakacje na Karaibach, Seszelach czy Malediwach. To właśnie połączenie spektakularnych krajobrazów, łagodnego klimatu, aktywnych wulkanów, tropikalnej przyrody i rozsądnych cen sprawia, że La Palma coraz częściej pojawia się w rankingach najbardziej niedocenianych wysp Europy. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że nie trzeba lecieć na drugi koniec świata, aby zobaczyć miejsca przypominające tropiki i jednocześnie nie zrujnować wakacyjnego budżetu. wędrówka przez wąwóz Barranco Fagundo na północy wyspy. Spektakularny punkt widokowy z pięknym smoczym drzewem.
Te europejskie wyspy wyglądają jak z filmu science fiction. Klify, mgła i wioski z trawiastymi dachami — krajobraz, którego nie znajdziesz nigdzie indziej!
Wyspy Owcze to archipelag osiemnastu wysp na Atlantyku, między Norwegią a Islandią, gdzie pionowe klify opadają prosto do oceanu, wioski mają dachy pokryte trawą i mgła zmienia każdy krajobraz w coś surrealistycznego. Jedno z najbardziej fotogenicznych i najmniej odwiedzanych miejsc w całej Europie.
Przez cały rok przyjeżdża tu w sumie tylu turystów, co na jedną sylwestrową noc do Zakopanego. Ale zimą, poza garstką miejscowych, nie ma praktycznie nikogo. Wyspy Owcze to jedno z ostatnich miejsc w Europie, gdzie rytm życia dyktuje natura. Szukasz idealnego miejsca na urlop? Zajrzyj na stronę ITAKA x VIVA! Wyspy owcze – co trzeba koniecznie zobaczyć Kolejny krok stawiam bardzo ostrożnie i tylko dlatego nie tracę równowagi, gdy noga grzęźnie mi po kostki w śliskim błocku. Cofam się na wygładzoną przez lodowiec płaską skałę i rozglądam bezradnie. Po prawej stronie mam Sørvágsvatn – największe jezioro na Wyspach Owczych, które na oko nie różni się niczym od pospolitych tu fiordów. Też jest długie, wąskie i głębokie. Kończy się urwistym, ponad 100-metrowym klifem. Tysiąc lat temu wikingowie zrzucali w tym miejscu do Atlantyku starych i słabych niewolników. Chciałbym zobaczyć to miejsce, choć cieszy się wśród miejscowych ponurą sławą. Podobno dusze nieszczęśników błąkają się wciąż po zamglonych bagnach, przyciągając na skraj urwiska śmiałków, którzy się tu zapuszczą. Sørvágsvatn – największe jezioro na Wyspach Owczych Za krytymi darnią dachami opuszczonej wioski szedłem wzdłuż brzegu jeziora ścieżką wydeptaną przez owce. Na należących do Danii (ale pozostających poza Unią Europejską) Wyspach Owczych owiec jest dwa razy tyle co ludzi – prawie 100 tysięcy. Mają długą, mocną wełnę, z której robi się… swetry islandzkie. To zabawne, ale faktycznie od ponad wieku na wyposażeniu armii duńskiej są „swetry islandzkie z wełny z Wysp Owczych”. Charakterystyczne dla Wysp Owczych domy z zielonymi dachami Królestwo owiec Polska nazwa archipelagu składającego się z 18 wysp w pełni oddaje to, co najważniejsze na Faroe – jak swoją ojczyznę nazywają potomkowie wikingów. To niepodzielne królestwo owiec. Mają bezwzględne pierwszeństwo, gdy przechadzają się środkiem wąskich dróg przylepionych do skalnych zboczy. Z godnością maszerują przez maleńkie miasteczka i rybackie wioski. Skubią trawę na stromych klifach i pozostawiają ślady swojej obecności na turystycznych szlakach. Jeśli oczywiście uda się te szlaki komuś odnaleźć. Na Faroe nie ma drzew, a więc nie ma gdzie namalować znaków. Latem bywa, że mgła znika, a bajeczne kolory przyprawiają o zawrót głowy. Turyści lecą helikopterem na Mykines – najpiękniejszą wyspę archipelagu. To miejsce, w którym każde zdjęcie wygląda jak kadr z planu filmowego. Latarnia morska na Mykines Albo płyną statkiem wycieczkowym oglądać 700-metrowe klify obok bajkowej miejscowości Vestmanna. Gnieżdżą się tam miliony morskich ptaków, a powietrze drga od pokrzykiwania nurzyków, mew czy wyglądających jak dziecięce maskotki maskonurów. Ale to wszystko latem. Zimą turystów nie ma tu wcale. I to nie z powodu mrozów. Owce na Faroe przez całą zimę skubią zieloną trawę dzięki Golfsztromowi – mocnemu prądowi, który pcha masy ciepłej wody z Morza Karaibskiego aż do Islandii. Owce są tam niemal wszędzie Pogoda zimą zmienia się jak w kalejdoskopie. Deszcz, śnieg, mgła, słońce, wiatr… Ale temperatura rzadko spada poniżej zera. Brak turystów zimą zmienia zasady gry. Na prowincji nie ma ani jednej czynnej restauracji, w której mógłbym spróbować tutejszych przysmaków – sfermentowanego owczego mięsa i suszonych na wietrze ryb. Czy napić się kieliszek czegoś mocniejszego, ale to akurat nie szkodzi, bo alkohol na Faroe jest najdroższy w Europie. Przez pierwsze dwa dni czuję się nieswojo, wędrując samotnie po opustoszałych wioskach. Potem cisza staje się czymś naturalnym. Zaczynam dostrzegać więcej, otwierać się na naturę, ale i na innych ludzi. Dzikie morskie ptaki na wyspach Faroe Tunel do wodospadu Tak jak w ten poranek, gdy spieszyłem się na wschód słońca do Gásadalur. Zachwyciło mnie kiedyś zdjęcie: wąski wodospad opadający z klifu do oceanu, ponad wodą zabudowania wznoszącej się nad przepaścią wioski, a w tle szczyty gór. Postanowiłem odnaleźć to miejsce, które przez 1000 lat istnienia było kompletnie odcięte od świata. Dopiero w 2003 roku przebito prowadzący do wioski tunel. Małe, liczące zaledwie 12 domów osiedle było ostatnią wioską na Wyspach Owczych, którą połączono drogą ze światem. I choć wydaje się to nierealne, ludzie jakoś sobie z tym radzili. W jednym z domów mieszkał nauczyciel i odbywały się u niego lekcje dla kilkorga dzieci. Zupełnie jak w Bullerbyn. Tunel jest wąski i ma niemal dwa kilometry długości. Podjeżdżam pod ciemny otwór i w tym samym momencie wyłania się z tunelu niebieska furgonetka z napisem „Posta”. Siedząca za kierownicą starsza kobieta obdarza mnie najpiękniejszym uśmiechem na świecie. Dopiero po sekundzie zdaję sobie sprawę, że mnie nawet nie zauważyła. Uśmiecha się, bo po prostu jest szczęśliwa. Wodospad w Gásadalur „Jacy są Farerowie?”, pytam Polaków, którzy mieszkają na Wyspach Owczych już od ponad 10 lat. „Są bardzo prostolinijni i bezpośredni. Nigdy by nie zapukali, tak jak ty, wchodząc do czyjegoś domu”, śmieje się Tomek, 45-latek, który przyjechał tu grać w piłkę nożną – największą namiętność potomków wikingów. Partnerka Tomka, Sabina, wspomina, że tylko raz poczuła się nieswojo, gdy w niedzielę postanowiła odmalować salon, a w poniedziałek usłyszała na swój temat uszczypliwe uwagi od koleżanek. Farerowie są bardzo religijni. Niedziela jest dla nich naprawdę dniem świętym. Od rana niesie się po fiordach dźwięk dzwonów, a nawet w najmniejszych wioskach stoją pięknie odnowione drewniane kościółki. Głos we mgle Tymczasem w siąpiącym deszczu kluczę wydeptanymi przez owce dróżkami, zbliżając się do krawędzi klifu. Nagle w ciągu sekundy opada gęsta, ciemna mgła. Nie widzę nawet czubków swoich butów, za to wokół wszystko szeleści i szumi, jakbym był w środku maszerującego, milczącego tłumu. Stawiam niepewnie kilka kroków i nagle słyszę w głowie jakiś głos: „Jeśli pójdziesz do skały, z której zrzucano niewolników, to już tu więcej nie wrócisz”. Robię jeszcze krok i czuję gwałtowne szarpnięcie. Jakaś moc pcha mnie w stronę krawędzi klifu. To podmuch północnoatlantyckiego wiatru. Z całych sił trzymam się wystających z trawy ostrych kamieni. Byle nie dać się zepchnąć w mroczną czeluść! Po kilkunastu sekundach wiatr ustaje. Mgła zniknęła. Widzę pod stopami biało-niebieską kipiel, a w tle pionowe skalne ściany. Śmieję się głośno dla dodania sobie odwagi, odwracam i podejmuję jeszcze jedną próbę dojścia do zamykającej jezioro skały. Uderzenie wiatru zwala mnie z nóg. Ślizgam się na mokrej trawie i łapię kępek, żeby nie sturlać się kilkadziesiąt metrów w dół. Po chwili zapada świdrująca cisza, deszczyk już tylko kropi. Odwracam się i ruszam z powrotem po własnych śladach. Nie zamierzam walczyć ze swoją intuicją i elfami, czyli „niewidzialnymi ludźmi”, jak nazywają Skandynawowie duchy zamieszkujące góry. Mijam stada pięknych owiec, które z filozoficznym spokojem przeżuwają trawę, odprowadzając mnie dość obojętnymi spojrzeniami spod długich rzęs. TEKST: Sergiusz Pinkwart
Szwedzi świętują najkrótszą noc roku inaczej niż ktokolwiek na świecie. Midsommar to rytuał, do którego reszta Europy właśnie się przekonuje!
Midsommar to szwedzkie święto przesilenia letniego — jedno z najważniejszych w kalendarzu Skandynawii. Wianki z kwiatów, taniec wokół ozdobionego słupa, śledzie i truskawki, białe noce i rytuały, które mają tysiące lat. I sposób na lato, który można zorganizować wszędzie.
Midsommar przypada w najbliższy piątek 19 czerwca — i jest dla Szwedów tym, czym dla Polaków Wigilia Bożego Narodzenia. Świętem, które celebruje się z rodziną i przyjaciółmi, z jedzeniem i muzyką, na łonie natury. Świętem, przy którym wszyscy — niezależnie od wieku — robią to samo: plotą wianki, tańczą i cieszą się z najdłuższego dnia w roku. W ostatnich latach Midsommar zyskało nową falę popularności — częściowo za sprawą horrorowego filmu o tej samej nazwie z 2019 roku, który paradoksalnie sprawił, że miliony ludzi na całym świecie zaczęły pytać: jak naprawdę wygląda to święto? Odpowiedź jest znacznie piękniejsza i prostsza niż w filmie. Midsommarstång — słup, wokół którego wszystko się kręci Centralnym elementem każdego Midsommar jest Midsommarstång — wysoki słup ozdobiony brzozowymi gałązkami i wieńcami z kwiatów, wokół którego tańczy się tradycyjne tańce. Słup symbolizuje odrodzenie i płodność — i jest elementem, który Szwedzi rozpoznają jako serce swojego święta od setek lat. Taniec wokół słupa to nie folklorystyczny pokaz dla turystów — to prawdziwa tradycja, którą praktykują rodziny i społeczności w całej Szwecji. Najbardziej znane tańce to Små grodorna ("Małe żabki") — prosta, dziecięca piosenka z ruchami imitującymi żaby, w której uczestniczą wszyscy od dzieci po dziadków — i której nawet nie-Szwedzi uczą się w ciągu pięciu minut. Wianki i kwiaty — kobiecy rytuał Midsommar Tradycja mówi, że dziewczęta i kobiety plotą wianki z siedmiu różnych gatunków kwiatów zebranych w dniu Midsommar i kładą je pod poduszką. Śnią wtedy o swoim przyszłym mężu. Tradycja jest stara, powszechna i przez większość Szwedek praktykowana z ironicznym przymrużeniem oka — ale wianki i tak są plecione, bo są piękne i bo tak się robi w Midsommar. Kwiaty używane do wianków to zazwyczaj to, co kwitnie w czerwcu — chaber, macocha, koniczyna, rumianek, dzwonki i inne polne kwiaty. W Szwecji można je zebrać na łące; w Polsce z łatwością dostanie się gotowy bukiet polnych kwiatów na targu lub własnym ogrodzie. Wianki noszone są we włosach przez cały dzień świętowania — i są dziś jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Midsommar na świecie, chętnie adaptowanym przez fashion i lifestyle media w całej Europie. Jedzenie Midsommar — śledzie, młode ziemniaki i truskawki Tradycyjne jedzenie Midsommar jest tak samo ważne jak taniec i wianki — i tak samo niezmienne od pokoleń. Na każdym szwedzkim stole pojawia się: Śledź marynowany — inlagd sill — w kilku wersjach, od słodkiej po musztardową. Śledzie są w Szwecji tym, czym dla Polaków bigos na Wigilię — niezbędne i przygotowywane według rodzinnych receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Młode ziemniaki z koperkiem i masłem — gotowane z koperkiem, podawane ciepłe lub letnie, posypane świeżym koperkiem z ogrodu. Proste do granic możliwości i doskonałe. Truskawki ze śmietaną to deser Midsommar — i symbol lata w całej Skandynawii. Świeże, polskie truskawki ze śmietaną lub bitą śmietaną są tego doskonałym zamiennikiem. Snaps — mocna nalewka smakowa, popijana do śledzi z tradycyjnymi szwedzkimi piosenkami pitymi przy stole. Każda pieśń kończy się wspólnym opróżnieniem kieliszka. Białe noce — fenomen, który definiuje Midsommar W Szwecji w okolicach przesilenia letniego słońce zachodzi późno i wschodzi wcześnie — w centralnej Szwecji jest jasno do 22-23 w nocy, a na północy słońce praktycznie nie zachodzi przez kilka tygodni. To właśnie białe noce sprawiają, że Midsommar jest wyjątkowy — świętowanie trwa do późna, bo ciemność po prostu nie przychodzi. W Polsce białych nocy nie ma, ale czerwcowe wieczory są długie i ciepłe — i właśnie to czyni je idealnym tłem dla własnej wersji Midsommar. Jak świętować Midsommar w Polsce Midsommar można świętować wszędzie — nie potrzeba do tego Szwecji ani tradycyjnego słupa. Potrzeba ogrodu, tarasu lub parku, kilkorga przyjaciół i kilku prostych elementów. Wianki z polnych kwiatów — chabry, rumianek, koniczyna — splecione rano przed świętowaniem. Stół na zewnątrz z białym obrusem, świeżymi kwiatami i ceramiką w naturalnych kolorach. Śledzie marynowane w kilku wersjach — dostępne w każdym supermarkecie. Młode ziemniaki z masłem i koperkiem. Truskawki w misce na środku stołu. Muzyka — szwedzkie playlisty Midsommar są dostępne na każdej platformie streamingowej. Wieczór na powietrzu, który trwa tak długo, jak długo jest jasno. To jest Midsommar — w swojej najprostszej, najpiękniejszej formie. I właśnie ta prostota sprawia, że reszta Europy właśnie go odkrywa.
Co ląduje w kosmetyczkach podróżnych tego lata? Te nowości beauty już robią furorę!
Minimalizm w walizce nie oznacza już rezygnacji z ulubionych rytuałów pielęgnacyjnych. Lato 2026 upływa pod znakiem kosmetyków wielozadaniowych. Filtr działa jak lekki podkład, tint do ust pielęgnuje jak balsam, a miniaturowa pianka do mycia twarzy zajmuje mniej miejsca niż okulary przeciwsłoneczne.
Sprawdziliśmy nowości, o których w ostatnich tygodniach najczęściej mówi branża beauty. Oto 10 produktów, które naszym zdaniem najlepiej sprawdzą się w wakacyjnych kosmetyczkach. ZOBACZ TAKŻE: Nie chodzi o drogi podkład. Ten krok w makijażu sprawia, że cera wygląda młodziej. Mixa Bright & Bronze – wakacyjny glow bez godzin na słońcu Nie każdy urlop oznacza godziny spędzone na leżaku. Coraz więcej osób świadomie unika opalania, wybiera cień, kapelusze i wysokie filtry SPF. Jeśli jednak mimo to lubimy efekt skóry muśniętej słońcem, z pomocą przychodzą kosmetyki brązujące. Mixa Bright & Bronze stopniowo nadaje skórze delikatny, złocisty odcień, jednocześnie ją nawilżając. Formuła z gliceryną, masłem shea i roślinnym DHA została opracowana z myślą o skórze wrażliwej. To produkt, który pozwoli cieszyć się efektem letniego kolorytu nawet wtedy, gdy podczas urlopu konsekwentnie chronimy skórę przed słońcem. Paula’s Choice Anti-Aging Foaming Cleanser – mały format, duża wygoda W podróży liczy się każdy centymetr kosmetyczki. Miniaturowa wersja kultowej pianki Paula's Choice bez problemu mieści się w bagażu podręcznym, a jednocześnie pozwala zachować ulubioną rutynę pielęgnacyjną. Skutecznie usuwa makijaż, SPF i zanieczyszczenia po całym dniu zwiedzania czy plażowania, nie pozostawiając uczucia ściągnięcia.INGLOT LAB SPF 50 – filtr, który może zastąpić kilka kroków pielęgnacyjnych. INGLOT LAB SPF 50 – jeden produkt zamiast kilku Na wakacjach najchętniej sięgamy po kosmetyki, które upraszczają poranną rutynę. Krem SPF 50 od INGLOT LAB łączy wysoką ochronę przeciwsłoneczną z właściwościami pielęgnacyjnymi, dzięki czemu może zastąpić kilka etapów codziennej pielęgnacji. Lekka formuła dobrze sprawdzi się zarówno podczas spacerów po mieście, jak i całodziennego pobytu na świeżym powietrzu. Charlotte Tilbury Unreal Highlighter Stick – glow, który wygląda jak milion dolarów Trend „glazed skin” nadal jest na topie. Zmienia się jedynie sposób jego osiągania. Teraz zamiast ciężkich rozświetlaczy wybieramy produkty dające efekt naturalnie promiennej skóry. CZYTAJ TEŻ: Włosy błyszczą jak tafla lustra i mają wyglądać na gęstsze. Ten trend właśnie trafia do polskich salonów beauty. Unreal Highlighter Stick Charlotte Tilbury wpisuje się właśnie w ten kierunek. Wygodny sztyft można wrzucić do torebki i poprawić makijaż dosłownie w kilka sekund. To jeden z tych produktów, które szczególnie docenia się podczas długich, letnich dni. Maybelline New York Lash Sensational Sky High Tubes – maskara, którą zmyjesz samą wodą Wakacyjny makijaż ma jedną podstawową cechę: powinien przetrwać wysokie temperatury. Dlatego zainteresowanie wzbudza nowa odsłona kultowej linii Sky High. Innowacyjna technologia tubingowa sprawia, że tusz otula rzęsy mikrotubkami, a wieczorem zmywa się ciepłą wodą bez intensywnego pocierania. To rozwiązanie szczególnie wygodne podczas wyjazdów, kiedy ograniczamy liczbę kosmetyków do demakijażu. ZO® Skin Health Sheer Fluid Tint SPF 30 – kiedy podkład przegrywa z lekkim fluidem Latem wiele osób całkowicie rezygnuje z klasycznego podkładu. W jego miejsce pojawiają się lekkie produkty wyrównujące koloryt skóry. Sheer Fluid Tint SPF 30 od ZO Skin Health należy właśnie do tej kategorii. Łączy mineralną ochronę przeciwsłoneczną z delikatnym efektem tonującym. To luksusowa propozycja dla osób, które lubią naturalny wygląd i nie chcą czuć na twarzy wielu warstw kosmetyków. Dyson Supersonic™ Travel – luksusowy gadżet dla podróżniczek Pakowanie na wyjazd często oznacza kompromisy, ale niektóre rzeczy trudno zostawić w domu. Dyson Supersonic™ Travel to kompaktowa wersja kultowej suszarki, stworzona z myślą o podróżach. Zajmuje mniej miejsca w walizce, a jednocześnie pozwala szybko wysuszyć i ułożyć włosy po dniu spędzonym na plaży, przy basenie czy podczas zwiedzania. To jedna z tych nowości, które mogą zainteresować osoby przywiązane do swojej codziennej rutyny beauty, niezależnie od adresu wakacyjnego pobytu. BasicLab Peptydowy Tint do Ust – „make-up meets skincare” Kolorowe kosmetyki coraz częściej pełnią podwójną funkcję. Nie tylko upiększają, ale też pielęgnują. Peptydowy tint BasicLab zapewnia delikatny kolor i połysk, a jednocześnie zawiera składniki nawilżające oraz wspierające kondycję ust. To jeden z tych produktów, które można aplikować bez lusterka i nosić przy sobie przez cały dzień. Hermès Sun-kissed Healthy Glow Powder Face and Cheeks – wakacyjny luksus w kosmetyczce Limitowany puder Hermès z letniej kolekcji został zainspirowany kolorami zachodzącego słońca i ciepłym światłem kończącego się dnia. Delikatnie ociepla cerę, dodaje jej subtelnego blasku i sprawdza się szczególnie wtedy, gdy po dniu spędzonym na plaży zamieniamy strój kąpielowy na letnią sukienkę lub elegancki zestaw na wieczorne wyjście. To jeden z tych kosmetyków, który sprawia, że skóra wygląda świeżo, promiennie i jak po naprawdę udanym urlopie. Sensum Mare ALGOGLOW – efekt skóry muśniętej światłem Na koniec produkt, który dobrze wpisuje się w jeden z najmocniejszych trendów sezonu: healthy glow od stóp do głów. Nowa mgiełka do ciała Sensum Mare łączy pielęgnację z delikatnym rozświetleniem. Drobinki odbijające światło pozostają subtelne, dzięki czemu skóra wygląda świeżo i promiennie, a nie przesadnie błyszcząco. To kosmetyk, po który najchętniej sięga się przed letnim wieczornym wyjściem. Beauty wakacje 2026: kosmetyczka gotowa na każdy kierunek W sezonie lato 2026 króluje prostota, wielofunkcyjność i zdrowy blask. Kosmetyczki podróżne wypełniają produkty, które oszczędzają miejsce, skracają codzienną rutynę i pomagają osiągnąć efekt wypoczętej, promiennej skóry niezależnie od tego, czy wakacje spędzamy na greckiej wyspie, w miejskim hotelu czy podczas weekendowego city breaku.
Ten europejski raj ma 9 kilometrów złotej, niemal tropikalnej plaży. Mało kto o nim słyszał
Madera od lat przyciąga turystów spektakularnymi klifami i zielonymi krajobrazami. Niewielu wie jednak, że zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od słynnej wyspy znajduje się Porto Santo – miejsce, które może pochwalić się jedną z najdłuższych złotych plaż w Europie. Dla wielu podróżników to prawdziwy raj, który wciąż pozostaje poza głównym nurtem turystyki.
Większość osób planujących wakacje na Maderze marzy o trekkingach wśród górskich szczytów, spacerach wzdłuż lewad i podziwianiu spektakularnych klifów. Tymczasem archipelag Madery skrywa jeszcze jeden niezwykły skarb. Porto Santo, druga zamieszkana wyspa archipelagu, wygląda zupełnie inaczej niż jej słynna sąsiadka. Zamiast stromych gór i bujnej roślinności oferuje rozległe piaszczyste wybrzeże, turkusowy Atlantyk i spokojną atmosferę, której próżno szukać w wielu popularnych kurortach Europy. To właśnie tutaj znajduje się ponad 9 kilometrów złotej plaży uznawanej za jedną z najpiękniejszych w Portugalii. W połączeniu z łagodnym klimatem przez cały rok i niewielką liczbą turystów sprawia to, że Porto Santo coraz częściej bywa określane mianem jednego z najbardziej niedocenianych rajów Europy. Porto Santo zachwyca jedną z najdłuższych plaż Europy Największą atrakcją wyspy jest bez wątpienia Praia do Porto Santo – imponująca piaszczysta plaża ciągnąca się przez około 9 kilometrów wzdłuż niemal całego południowego wybrzeża. To jeden z najdłuższych nieprzerwanych odcinków naturalnej plaży w Portugalii i zarazem rzadkość w Europie, gdzie wiele wysp słynie raczej z niewielkich zatok ukrytych pomiędzy skałami lub kamienistych wybrzeży. Widok szerokiego pasa złotego piasku kontrastującego z błękitem Atlantyku sprawia, że wielu podróżników po raz pierwszy odwiedzających Porto Santo nie kryje zaskoczenia. Plaża rozciąga się od okolic miejscowości Vila Baleira aż po południowo-zachodni kraniec wyspy. Dzięki swoim rozmiarom oferuje ogromną przestrzeń do spacerów, biegania i uprawiania sportów wodnych. Nawet w środku lata można znaleźć tu spokojne miejsca, gdzie przez długi czas nie spotka się innych turystów. To jeden z powodów, dla których Porto Santo uchodzi za przeciwieństwo zatłoczonych kurortów południowej Europy. Wyjątkowy jest również sam piasek. W przeciwieństwie do ciemnych, wulkanicznych plaż Madery, Porto Santo słynie z jasnego, złocistego piasku. Według badań geologicznych zawiera on duże ilości wapnia, magnezu i innych minerałów pochodzenia morskiego. Od dziesięcioleci przypisuje mu się właściwości terapeutyczne, szczególnie pomocne przy schorzeniach reumatycznych, bólach stawów i problemach ortopedycznych. Na wyspie funkcjonują specjalistyczne centra odnowy biologicznej oferujące zabiegi wykorzystujące podgrzewany piasek oraz wodę morską. Nieprzypadkowo Porto Santo jest czasem nazywane „wyspą zdrowia”. Już w XIX wieku przyjeżdżali tu kuracjusze z Portugalii i innych krajów Europy, wierząc w lecznicze działanie miejscowego klimatu i piasku. Do dziś można spotkać osoby spacerujące boso po plaży lub korzystające z naturalnych kąpieli piaskowych. Ogromnym atutem jest również łagodne zejście do oceanu. Woda przy brzegu jest stosunkowo spokojna, a dno opada bardzo powoli, dzięki czemu plaża cieszy się popularnością wśród rodzin z dziećmi. Latem temperatura wody osiąga zwykle od 22 do 24 stopni Celsjusza, co jak na Atlantyk jest wynikiem bardzo dobrym. Praia do Porto Santo zachwyca także kolorami. W słoneczne dni ocean przybiera odcienie turkusu i błękitu, które bardziej kojarzą się z egzotycznymi wyspami niż z Europą. Szczególnie efektownie plaża prezentuje się podczas zachodu słońca, gdy złoty piasek odbija ciepłe światło, a horyzont nad Atlantykiem przybiera pomarańczowe i czerwone barwy. To właśnie połączenie długości plaży, wyjątkowego piasku, łagodnego klimatu i niezwykłych widoków sprawia, że wielu podróżników uważa Porto Santo za jeden z najbardziej niedocenianych nadmorskich kierunków w Europie. Dla osób marzących o rajskim krajobrazie bez konieczności podróży na drugi koniec świata jest to miejsce, które potrafi pozytywnie zaskoczyć już od pierwszego spojrzenia. To nie Madera, którą znają turyści Choć Porto Santo należy do tego samego archipelagu co Madera i administracyjnie stanowi część tego samego regionu autonomicznego Portugalii, krajobrazy obu wysp różnią się niemal pod każdym względem. Madera jest zielona, górzysta i wilgotna. Słynie z lasów wawrzynowych wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO, stromych klifów oraz spektakularnych szlaków biegnących wzdłuż historycznych lewad. Porto Santo prezentuje zupełnie inne oblicze Atlantyku. Wyspa jest znacznie bardziej sucha, słoneczna i spokojna. Roczna suma opadów jest tutaj wielokrotnie niższa niż na Maderze, a liczba słonecznych dni należy do najwyższych w Portugalii. Dzięki temu krajobrazy przypominają miejscami Wyspy Kanaryjskie lub północne wybrzeża Afryki. Dominują złociste wzgórza, niska roślinność i rozległe przestrzenie, które kontrastują z bujną zielenią Madery. Mimo niewielkich rozmiarów Porto Santo oferuje wiele ciekawych punktów widokowych. Najwyższym wzniesieniem wyspy jest Pico do Facho, osiągający około 517 metrów wysokości. Nazwa góry nawiązuje do dawnych czasów, gdy rozpalano tutaj ogniska ostrzegające mieszkańców przed piratami i korsarzami pojawiającymi się na Atlantyku. Ze szczytu rozciąga się panorama niemal całej wyspy. Przy dobrej widoczności można dostrzec również sylwetkę Madery oddalonej o około 43 kilometry. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc na Porto Santo jest Pico de Ana Ferreira. Wzgórze słynie z imponujących bazaltowych kolumn powstałych w wyniku stygnięcia lawy miliony lat temu. Pionowe skały przypominają gigantyczne organy lub kamienne piszczałki i należą do najbardziej charakterystycznych formacji geologicznych całego archipelagu Madery. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc na wyspie i obowiązkowy punkt dla miłośników przyrody. Równie interesujący jest punkt widokowy Miradouro das Flores, z którego można podziwiać południowe wybrzeże oraz słynną dziewięciokilometrową plażę. Widok złotego pasa piasku ciągnącego się wzdłuż turkusowego Atlantyku sprawia, że wielu podróżników porównuje Porto Santo do egzotycznych wysp położonych znacznie dalej od Europy. Na północnym wybrzeżu krajobraz staje się bardziej surowy. Można tam zobaczyć strome klify, naturalne baseny skalne i pozostałości dawnych formacji wulkanicznych. Szczególną atrakcją jest niewielka wysepka Ilhéu de Cima, widoczna z wielu punktów wybrzeża. Stanowi ważne siedlisko ptaków morskich i jest jednym z symboli Porto Santo. W przeciwieństwie do Madery Porto Santo nie stawia na intensywną turystykę aktywną. Nie znajdziemy tu setek kilometrów górskich szlaków ani spektakularnych wodospadów. Zamiast tego wyspa oferuje spokój, przestrzeń i kontakt z naturą. To miejsce dla osób, które chcą zwolnić tempo, spacerować po niemal pustych plażach i podziwiać krajobrazy bez tłumów. To właśnie ta odmienność sprawia, że wielu podróżników po odwiedzeniu obu wysp uważa Porto Santo za jeden z najlepiej strzeżonych sekretów Portugalii. Choć pozostaje w cieniu słynnej Madery, oferuje zupełnie inne doświadczenie i pokazuje, jak różnorodny potrafi być archipelag położony na środku Atlantyku. Dlaczego Porto Santo nazywane jest europejskim rajem? Połączenie długiej piaszczystej plaży, łagodnego klimatu i spokojnej atmosfery sprawia, że Porto Santo trudno porównać z innymi wyspami Europy. Temperatura przez większą część roku utrzymuje się tu na poziomie około 20–25 stopni Celsjusza, a liczba słonecznych dni należy do najwyższych w Portugalii. Brak wielkich kurortów, niewielki ruch samochodowy i kameralny charakter wyspy sprawiają, że wielu podróżników traktuje ją jako alternatywę dla zatłoczonych wakacyjnych kierunków. Niektórzy porównują Porto Santo do egzotycznych wysp Atlantyku, inni nazywają ją ukrytym skarbem Portugalii. Jedno jest pewne – choć większość turystów odwiedzających archipelag wybiera Maderę, to właśnie Porto Santo skrywa jedną z najpiękniejszych plaż Europy i oferuje atmosferę prawdziwego rajskiego wypoczynku.
Zapomnij o hotelach. Ten rejs po Adriatyku stał się wakacyjnym hitem z jednego powodu
Chorwacja od strony morza zachwyca jeszcze bardziej. Rejs po Adriatyku to szansa na poznanie urokliwych wysp, klimatycznych portów i spektakularnych krajobrazów, które każdego dnia odsłaniają nowe oblicze Dalmacji.
Błękitne wody Adriatyku, malownicze wyspy rozsiane po horyzont, zabytkowe miasta i ukryte zatoki dostępne wyłącznie od strony morza – właśnie tak wygląda rejs po Chorwacji. To jedna z najbardziej wyjątkowych form podróżowania po Dalmacji, pozwalająca połączyć wypoczynek z odkrywaniem miejsc, których nie sposób zobaczyć podczas tradycyjnych wakacji. Każdy dzień przynosi nowe widoki, nowe emocje i kolejne zachwycające krajobrazy. Dlaczego rejs po Chorwacji to wyjątkowy sposób podróżowania? Chorwacja od wielu lat znajduje się wśród najpopularniejszych kierunków wakacyjnych w Europie. Większość turystów poznaje ją z perspektywy plaż, nadmorskich promenad i hoteli. Tymczasem prawdziwy charakter chorwackiego wybrzeża najlepiej odkrywać od strony morza. Rejs po Chorwacji pozwala każdego dnia budzić się w nowym miejscu, bez konieczności ciągłego pakowania walizek i zmiany noclegów. W ciągu jednej podróży można zobaczyć zarówno słynne miasta Dalmacji, jak i mniej znane porty, które zachowały swój autentyczny klimat. To właśnie z pokładu statku najlepiej widać niezwykłe połączenie turkusowego morza, kamiennych miasteczek oraz zielonych wzgórz porastających wyspy Adriatyku. Widoki zmieniają się niemal z każdą godziną, a podróż sama w sobie staje się jedną z największych atrakcji. ZOBACZ TEŻ: To najbardziej tropikalny zakątek Europy. Przypomina rajską wyspę na środku oceanu Najpiękniejsze wyspy Dalmacji, które warto zobaczyć z pokładu statku Jednym z największych atutów rejsu po Adriatyku są chorwackie wyspy. Każda z nich ma własny charakter, historię i niepowtarzalny klimat. Hvar od lat uchodzi za jedną z najpiękniejszych wysp regionu. Słynie z malowniczych krajobrazów, winnic, gajów oliwnych oraz słynnych pól lawendy. Spacer po historycznych uliczkach pozwala poczuć atmosferę miejsca, które od wieków przyciąga podróżników z całego świata. Równie zachwycająca jest Korčula, której stare miasto urzeka kamienną zabudową i labiryntem wąskich uliczek. Wyspa Mljet przyciąga natomiast miłośników natury. Zielone krajobrazy, spokojna atmosfera oraz niezwykłe zatoki sprawiają, że wielu turystów uważa ją za jedno z najpiękniejszych miejsc na Adriatyku. Nie można zapominać również o wyspie Brač, znanej z lokalnych tradycji i wyjątkowych widoków. To właśnie takie miejsca pokazują, jak różnorodna potrafi być Dalmacja. Dubrownik, Split i historyczne miasta Adriatyku Rejs po Chorwacji to nie tylko wyspy. To również możliwość odwiedzenia miast, które od wieków stanowią wizytówkę regionu. Szczególne miejsce zajmuje Dubrownik. Monumentalne mury obronne, kamienne uliczki oraz historyczna zabudowa tworzą niepowtarzalny klimat. Miasto zachwyca zarówno miłośników historii, jak i osoby szukające spektakularnych widoków. Nie mniej imponujący jest Split – jedno z najważniejszych miast chorwackiego wybrzeża. To miejsce, gdzie historia przeplata się z codziennym życiem mieszkańców, a nadmorska atmosfera zachęca do długich spacerów. Po drodze można odkrywać również mniejsze miejscowości i porty, które pozwalają zobaczyć bardziej autentyczne oblicze Chorwacji. To właśnie w takich miejscach najlepiej czuć lokalny rytm życia i wyjątkową atmosferę Dalmacji. Chorwacka kuchnia i lokalna kultura podczas rejsu Podróż po Adriatyku to również okazja do poznania regionalnych smaków. Dalmacja słynie z kuchni opartej na świeżych składnikach, prostych recepturach i wielowiekowych tradycjach. W nadmorskich restauracjach królują ryby, owoce morza, aromatyczna oliwa oraz lokalne wina. Każdy port oferuje możliwość spróbowania innych regionalnych specjałów i poznania kulinarnych zwyczajów mieszkańców. Warto również zwrócić uwagę na kulturę regionu. Tradycje rybackie, winiarskie i rzemieślnicze są w wielu miejscach nadal żywe. Dzięki temu podróż po Dalmacji staje się czymś więcej niż zwykłym wypoczynkiem – pozwala lepiej zrozumieć historię i charakter chorwackiego wybrzeża. CZYTAJ TEŻ: Wszyscy znają Santorini i Mykonos. Ta mała grecka wyspa jest równie piękna i wciąż czeka na odkrycie! Adriatyk pełen ukrytych zatok i spektakularnych krajobrazów Największym skarbem Dalmacji pozostaje jednak natura. Rejs umożliwia dotarcie do miejsc, które często są niedostępne od strony lądu. Niewielkie zatoki, spokojne plaże oraz krystalicznie czysta woda tworzą krajobrazy przypominające pocztówki. To właśnie podczas takich chwil można w pełni docenić piękno Adriatyku. Poranne światło odbijające się od tafli morza, malownicze wyspy wyłaniające się na horyzoncie oraz zachody słońca nad dalmatyńskim wybrzeżem pozostają w pamięci na długie lata. Dalmacja zachwyca różnorodnością. Każdy dzień podróży przynosi nowe miejsca do odkrycia, a każdy port opowiada własną historię. Dzięki temu rejs po Chorwacji staje się wyjątkowym doświadczeniem, które pozwala spojrzeć na ten kraj z zupełnie innej perspektywy. Podróż, którą zapamiętasz na lata Rejs po Chorwacji to propozycja dla osób szukających czegoś więcej niż standardowych wakacji. Połączenie wypoczynku, zwiedzania, kontaktu z naturą oraz odkrywania najpiękniejszych zakątków Adriatyku sprawia, że taka podróż pozostaje w pamięci na długo. Turkusowe morze, słoneczne wyspy, historyczne miasta i niezwykła atmosfera Dalmacji tworzą wyjątkową kombinację, która każdego roku przyciąga tysiące podróżników. Nic dziwnego, że rejs po Chorwacji uznawany jest za jeden z najpiękniejszych sposobów odkrywania Adriatyku.
To najbardziej tropikalny zakątek Europy. Przypomina rajską wyspę na środku oceanu
Wulkany, wodospady, gęsta tropikalna roślinność i plaże obmywane przez wody Oceanu Indyjskiego. Choć brzmi to jak opis egzotycznej wyspy położonej tysiące kilometrów od Europy, w rzeczywistości chodzi o francuską wyspę Réunion. Ten niewielki skrawek lądu jest częścią Unii Europejskiej i dla wielu podróżników pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych miejsc na świecie.
Gdy myślimy o Europie, zwykle wyobrażamy sobie zabytkowe miasta, alpejskie szczyty lub śródziemnomorskie plaże. Niewiele osób zdaje sobie jednak sprawę, że część terytorium Unii Europejskiej znajduje się na Oceanie Indyjskim, ponad 9 tysięcy kilometrów od Paryża. To właśnie tam leży Réunion – francuska wyspa położona pomiędzy Madagaskarem a Mauritiusem. Choć formalnie jest częścią Francji i strefy euro, krajobrazy Réunion bardziej przypominają Hawaje, Bali lub wyspy Polinezji niż jakiekolwiek miejsce w Europie. Zielone góry wyrastające prosto z oceanu, aktywny wulkan, dziesiątki wodospadów i tropikalny klimat sprawiają, że wielu podróżników określa ją mianem najbardziej egzotycznego zakątka Europy. Réunion leży bliżej Madagaskaru niż Europy Réunion znajduje się na zachodnim Oceanie Indyjskim, około 700 kilometrów na wschód od Madagaskaru i zaledwie 200 kilometrów od Mauritiusa. Od europejskiego kontynentu dzieli ją natomiast ponad 9 tysięcy kilometrów. Mimo tej ogromnej odległości wyspa jest integralną częścią Francji oraz Unii Europejskiej. Dla wielu turystów już sam ten fakt jest zaskoczeniem. Trudno bowiem uwierzyć, że miejsce przypominające egzotyczny raj należy administracyjnie do tego samego państwa co Paryż, Marsylia czy Nicea. Wyspa zajmuje powierzchnię około 2512 kilometrów kwadratowych, czyli niewiele większą od Luksemburga. Na stosunkowo niewielkim obszarze udało się jednak zgromadzić niezwykłą różnorodność krajobrazów. W ciągu jednego dnia można przejechać od tropikalnych plaż i lagun Oceanu Indyjskiego do górskich szczytów przekraczających 3000 metrów wysokości. Tak duże kontrasty sprawiają, że Réunion jest często określana mianem „wyspy w pigułce”, ponieważ oferuje niemal wszystkie rodzaje krajobrazów spotykanych w tropikach. Na wyspie mieszka obecnie około 900 tysięcy osób. Są oni pełnoprawnymi obywatelami Francji, korzystają z euro, uczestniczą w wyborach do Parlamentu Europejskiego, a językiem urzędowym pozostaje francuski. Jednocześnie codzienne życie wygląda tu zupełnie inaczej niż w Europie. Tropikalny klimat, wielokulturowe społeczeństwo i afrykańsko-azjatyckie wpływy sprawiają, że przybysz z kontynentu bardzo szybko ma wrażenie, że znalazł się w zupełnie innym świecie. Historia Réunion jest równie niezwykła jak jej położenie. Wyspa była niezamieszkana aż do XVII wieku, kiedy zaczęli osiedlać się na niej Francuzi. Z czasem trafiali tu również mieszkańcy Afryki, Madagaskaru, Indii, Chin i innych regionów Oceanu Indyjskiego. W efekcie powstała wyjątkowa mieszanka kultur, tradycji i religii. Dziś obok katolickich kościołów można zobaczyć hinduskie świątynie, meczety i chińskie pagody, które często znajdują się w niewielkiej odległości od siebie. Wpływy różnych kultur najlepiej widać w lokalnej kuchni. Popularne są dania inspirowane kuchnią francuską, kreolską, indyjską i chińską. Jednym z najbardziej charakterystycznych specjałów jest cari – aromatyczny gulasz przygotowywany z mięsa lub ryb, podawany z ryżem, fasolą i ostrymi przyprawami. Dużą popularnością cieszą się również owoce tropikalne, takie jak mango, liczi, papaja, marakuja czy ananasy, które rosną na wyspie przez większą część roku. Równie wyjątkowa jest architektura. W wielu miejscowościach można zobaczyć kolorowe kreolskie domy z drewnianymi werandami, otoczone palmami i tropikalnymi ogrodami. Szczególnie malowniczo prezentuje się stolica wyspy Saint-Denis, gdzie francuskie budynki kolonialne sąsiadują z egzotyczną roślinnością i nowoczesną zabudową. To właśnie połączenie europejskiej administracji z afrykańskimi, azjatyckimi i kreolskimi wpływami sprawia, że Réunion nie przypomina żadnego innego miejsca w Europie. Choć formalnie jest częścią Unii Europejskiej, krajobrazy, kultura i klimat sprawiają, że wielu podróżników ma wrażenie, jakby odwiedzało odległy tropikalny kraj położony gdzieś pomiędzy Afryką a Azją. Jeden z najbardziej aktywnych wulkanów świata Największą atrakcją Réunion jest Piton de la Fournaise, czyli „Szczyt Pieca”. To jeden z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie i jednocześnie jeden z symboli wyspy. Wulkan wznosi się na wysokość 2632 metrów nad poziomem morza i zajmuje znaczną część południowo-wschodniego obszaru Réunion. Dla wielu podróżników jest głównym powodem wizyty na wyspie, ponieważ niewiele miejsc na świecie pozwala obserwować aktywny wulkan w tak bezpiecznych warunkach. Piton de la Fournaise należy do grupy tzw. wulkanów tarczowych, podobnych do tych występujących na Hawajach. Charakteryzuje się stosunkowo łagodnymi erupcjami, podczas których lawa wypływa szerokimi strumieniami zamiast eksplodować z ogromną siłą. Dzięki temu wiele erupcji można obserwować z wyznaczonych punktów widokowych bez większego ryzyka dla mieszkańców i turystów. Historia aktywności wulkanu jest imponująca. Od XVII wieku odnotowano ponad 200 erupcji, a w ostatnich dekadach Piton de la Fournaise wybuchał średnio co kilka lat. Niektóre lata były wyjątkowo aktywne – zdarzało się, że lawa pojawiała się na powierzchni kilkukrotnie w ciągu dwunastu miesięcy. Wulkan jest nieustannie monitorowany przez naukowców z Obserwatorium Wulkanologicznego Piton de la Fournaise, którzy śledzą ruchy magmy i aktywność sejsmiczną. Jednym z najbardziej spektakularnych zjawisk są erupcje widoczne po zmroku. Strumienie rozżarzonej lawy spływające po zboczach tworzą widowisko przypominające sceny z filmów przyrodniczych. Zdjęcia czerwonych rzek lawy na tle nocnego nieba regularnie obiegają światowe media i przyciągają miłośników geologii z różnych kontynentów. Droga prowadząca do wulkanu sama w sobie jest niezwykłą atrakcją. Trasa przecina równinę Plaine des Sables, której krajobraz przypomina powierzchnię Marsa lub Księżyca. Rozległe pola zastygłej lawy, czerwone i czarne skały oraz niemal całkowity brak roślinności sprawiają, że podróżnicy często mają wrażenie, jakby opuścili Ziemię. To jeden z najbardziej niezwykłych krajobrazów całego Oceanu Indyjskiego. Najpopularniejszym celem pieszych wycieczek jest krater Dolomieu, który ma około kilometra średnicy i kilkaset metrów głębokości. Szlak prowadzący na jego krawędź należy do najczęściej odwiedzanych tras trekkingowych na Réunion. W pogodne dni można stąd podziwiać ogromną kalderę oraz rozległe pola lawowe ciągnące się aż do wybrzeża oceanu. Szczególnie imponujące są miejsca, gdzie dawne potoki lawy dotarły aż do Oceanu Indyjskiego. W niektórych rejonach wybrzeża można zobaczyć zastygłe czarne jęzory lawowe, które dosłownie powiększyły powierzchnię wyspy. To żywy dowód na to, że Réunion jest geologicznie młodym lądem, który nadal się zmienia. Najbardziej zaskakuje jednak kontrast pomiędzy wulkanicznym pustkowiem a resztą wyspy. Zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Piton de la Fournaise znajdują się gęste tropikalne lasy, wodospady i zielone doliny wpisane na listę UNESCO. W ciągu jednego dnia można więc spacerować po krajobrazie przypominającym powierzchnię innej planety, a kilka godzin później znaleźć się wśród palm, paproci i egzotycznej roślinności. To właśnie dzięki Piton de la Fournaise Réunion uchodzi za jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Europie. Niewiele regionów Unii Europejskiej może pochwalić się aktywnym wulkanem, który nie tylko kształtuje krajobraz, ale także pozwala obserwować procesy geologiczne zachodzące niemal na żywo. Jeden z najbardziej aktywnych wulkanów świata Największą atrakcją Réunion jest Piton de la Fournaise, czyli „Szczyt Pieca”. To jeden z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie i jednocześnie jeden z najbardziej niezwykłych cudów natury należących do terytorium Unii Europejskiej. Dla wielu podróżników jest głównym symbolem wyspy i miejscem, które najbardziej odróżnia Réunion od innych tropikalnych kierunków. Wulkan wznosi się na wysokość około 2632 metrów nad poziomem morza i zajmuje znaczną część południowo-wschodniego obszaru wyspy. Należy do grupy wulkanów tarczowych, podobnych do tych występujących na Hawajach. Jego aktywność jest regularnie monitorowana przez naukowców, ponieważ Piton de la Fournaise pozostaje jednym z najaktywniejszych wulkanów na Ziemi. Od XVII wieku odnotowano ponad 200 erupcji, a w XXI wieku wybuchał wielokrotnie, czasem nawet kilka razy w ciągu jednego roku. To właśnie stosunkowo częste, ale zwykle niezbyt gwałtowne erupcje sprawiły, że wulkan stał się jedną z największych atrakcji turystycznych Oceanu Indyjskiego. Gdy dochodzi do wybuchu, tysiące mieszkańców i turystów udają się do punktów widokowych, by obserwować spektakularne strumienie lawy spływające po zboczach. Nocne erupcje należą do najbardziej widowiskowych zjawisk przyrodniczych na świecie – rozżarzona lawa kontrastuje wtedy z ciemnym niebem i tworzy krajobraz przypominający sceny z filmów science fiction. Droga prowadząca do wulkanu jest atrakcją samą w sobie. Podróżnicy przemierzają słynną Plaine des Sables, czyli „Równinę Piasków”. To rozległy obszar pokryty czerwonym i czarnym pyłem wulkanicznym, zastygłą lawą oraz skalnymi formacjami powstałymi podczas dawnych erupcji. Krajobraz jest tak surowy i nietypowy, że często porównuje się go do powierzchni Marsa lub Księżyca. Nieprzypadkowo właśnie tutaj realizowano zdjęcia i materiały dokumentalne poświęcone geologii oraz eksploracji kosmosu. Jednym z najpopularniejszych celów wycieczek jest krater Dolomieu, znajdujący się na szczycie wulkanu. Jego średnica przekracza kilometr, a głębokość sięga kilkuset metrów. Szlak prowadzący do krawędzi krateru należy do najczęściej odwiedzanych tras trekkingowych na Réunion. Wędrówka zajmuje kilka godzin, ale nagrodą są niezwykłe widoki na ogromną kalderę oraz pola lawowe ciągnące się aż do Oceanu Indyjskiego. Ślady aktywności wulkanu można dostrzec również na wybrzeżu. W przeszłości strumienie lawy wielokrotnie docierały do oceanu, tworząc nowe fragmenty lądu. W niektórych miejscach czarne skały zastygłej lawy schodzą bezpośrednio do wody, pokazując, jak ogromną siłę mają procesy geologiczne kształtujące wyspę. Najbardziej zaskakujący jest jednak kontrast między wulkanicznym pustkowiem a resztą Réunion. Zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Piton de la Fournaise znajdują się zielone doliny, tropikalne lasy, plantacje wanilii i spektakularne wodospady. W ciągu jednego dnia można więc spacerować po krajobrazie przypominającym inną planetę, a kilka godzin później znaleźć się w samym środku bujnej tropikalnej dżungli. To właśnie dzięki Piton de la Fournaise Réunion uchodzi za jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Europie. Niewiele regionów należących do Unii Europejskiej może pochwalić się aktywnym wulkanem, który wciąż kształtuje krajobraz i pozwala obserwować siły natury niemal na żywo. Tropikalne lasy i wodospady wpisane na listę UNESCO Prawdziwym symbolem Réunion są jednak monumentalne górskie kotły wulkaniczne zwane cirques, które powstały w wyniku milionów lat aktywności wulkanicznej i erozji. Najsłynniejsze z nich – Mafate, Salazie i Cilaos – wraz z centralną częścią wyspy zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2010 roku. To właśnie one sprawiają, że Réunion jest uznawana za jedno z najbardziej spektakularnych miejsc przyrodniczych nie tylko Oceanu Indyjskiego, ale całego świata. Każdy z trzech cirques ma własny charakter. Salazie jest najbardziej zielony i wilgotny. To tutaj znajdują się jedne z najbujniejszych lasów tropikalnych wyspy oraz dziesiątki wodospadów spływających po stromych zboczach. W porze deszczowej woda pojawia się niemal na każdej ścianie skalnej, tworząc niezwykły krajobraz przypominający tropikalną dżunglę. Najbardziej znanym symbolem Salazie jest Voile de la Mariée, czyli „Welon Panny Młodej”. To system kilku wodospadów spływających po pionowych ścianach skalnych z wysokości kilkuset metrów. Nazwa nawiązuje do delikatnych strumieni wody przypominających ślubny welon. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc na całej wyspie. Z kolei Cilaos słynie z górskich krajobrazów, naturalnych źródeł termalnych i malowniczych szlaków trekkingowych. Położona na wysokości około 1200 metrów miejscowość o tej samej nazwie jest otoczona przez spektakularne szczyty, w tym najwyższy punkt Oceanu Indyjskiego – Piton des Neiges, który wznosi się na wysokość 3070 metrów nad poziomem morza. Najbardziej niezwykły pozostaje jednak Mafate. To jeden z najbardziej odizolowanych zamieszkanych regionów Francji. Nie prowadzi do niego żadna droga. Do niewielkich osad rozsianych pośród gór można dotrzeć wyłącznie pieszo lub śmigłowcem. Mieszkańcy przez dziesięciolecia żyli tu niemal całkowicie odcięci od świata, a wiele tradycji zachowało się do dziś. Dla miłośników trekkingu Mafate jest prawdziwym rajem – sieć szlaków liczy setki kilometrów i prowadzi przez jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów na świecie. Jednym z najbardziej imponujących cudów natury na Réunion jest również Trou de Fer, czyli „Żelazna Dziura”. To gigantyczny kanion otoczony pionowymi ścianami, do którego wpada kilka potężnych wodospadów. Najwyższe z nich mają ponad 300 metrów wysokości. Ze względu na trudny dostęp miejsce najlepiej podziwiać z pokładu śmigłowca, skąd można zobaczyć skalę tego niezwykłego zjawiska. Raj dla miłośników przyrody Ponad 40 procent powierzchni Réunion objęto ochroną przyrodniczą, co czyni ją jednym z najlepiej zachowanych tropikalnych obszarów należących do Unii Europejskiej. W Parku Narodowym Réunion występują setki gatunków roślin, z których wiele nie rośnie nigdzie indziej na świecie. Spotkać można gigantyczne paprocie, lasy tamaryndowców, storczyki oraz charakterystyczne dla Oceanu Indyjskiego drzewa i krzewy. Wyspa jest również schronieniem dla wielu gatunków zwierząt. W przybrzeżnych wodach regularnie pojawiają się delfiny butlonose, żółwie morskie oraz manty. Szczególne emocje budzi sezon obserwacji wielorybów humbaków. Od czerwca do października tysiące tych gigantycznych ssaków przypływają w okolice Réunion, aby rozmnażać się i wychowywać młode. W tym okresie wyspa należy do najlepszych miejsc na świecie do obserwacji wielorybów z łodzi lub brzegu. Ogromną popularnością cieszą się również aktywności na świeżym powietrzu. Réunion jest prawdziwym rajem dla miłośników trekkingu. Sieć szlaków liczy ponad tysiąc kilometrów i prowadzi przez góry, dżungle, pola lawowe i wodospady. Popularne są także wyprawy rowerowe, canyoning, wspinaczka, paralotniarstwo oraz loty helikopterem nad kraterami wulkanicznymi i kanionami wpisanymi na listę UNESCO. Dlaczego Réunion nazywana jest najbardziej tropikalnym zakątkiem Europy? Trudno znaleźć inne miejsce należące do Unii Europejskiej, które oferowałoby tak niezwykłe połączenie krajobrazów. Na jednej wyspie można zobaczyć aktywny wulkan należący do najaktywniejszych na świecie, tropikalne lasy deszczowe, szczyty przekraczające 3000 metrów wysokości, setki wodospadów oraz laguny Oceanu Indyjskiego otoczone rafami koralowymi. Równie wyjątkowe jest połączenie kultur. Francuskie wpływy mieszają się tutaj z tradycjami afrykańskimi, indyjskimi, chińskimi i kreolskimi, tworząc atmosferę zupełnie inną niż gdziekolwiek w Europie. W jednym dniu można spacerować po dżungli przypominającej Azję Południowo-Wschodnią, podziwiać aktywny wulkan niczym na Hawajach, a wieczorem zjeść francuską kolację w nadmorskim miasteczku. To właśnie ten niezwykły kontrast sprawia, że Réunion zajmuje wyjątkowe miejsce na mapie świata. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że najbardziej egzotyczny zakątek Europy znajduje się nie nad Morzem Śródziemnym, lecz tysiące kilometrów od kontynentu – pośrodku Oceanu Indyjskiego. Tutaj Europa spotyka się z tropikami w najbardziej spektakularny możliwy sposób.
Wszyscy znają Santorini i Mykonos. Ta mała grecka wyspa jest równie piękna i wciąż czeka na odkrycie!
Symi to niewielka grecka wyspa niedaleko Rodos, gdzie neoklasycystyczne domy w pastelowych kolorach piętrzą się wokół naturalnego portu, a sosnowe lasy schodzą wprost do krystalicznie czystego morza. Wygląda jak najpiękniejsze pocztówki z Cyklad — a turystów jest tu ułamek tego, co na Santorini.
Symi leży na Morzu Egejskim, zaledwie kilkadziesiąt minut promem od Rodos — i jest jedną z tych wysp, które większość podróżników mija w drodze gdzie indziej, nie wiedząc co tracą. Mała, kameralna, z jednym głównym miasteczkiem i kilkoma wioskami w głębi lądu, Symi przez stulecia była jedną z najbogatszych wysp Grecji — i ślady tego bogactwa widać do dziś w architekturze, która nie ma odpowiednika na żadnej innej greckiej wyspie. W przeciwieństwie do Santorini czy Mykonos, Symi nie przeszła transformacji w turystyczny kurort z klubami i hotelami sieciowymi. Pozostała autentyczną grecką wyspą — z portem pełnym rybackich łodzi, tawernami serwującymi to, co złowiono dziś rano, i ciszą, która zapada o zmierzchu, kiedy dzienni turyści wracają promem na Rodos. Port Gialos — najpiękniejszy widok na wyspie Główne miasteczko Symi — Gialos — to amfiteatralnie ułożony port, wokół którego wznoszą się rzędy neoklasycystycznych domów w odcieniach żółtego, różowego, błękitnego i ochry. Architektura ta pochodzi z XVIII i XIX wieku, kiedy Symi była jednym z najważniejszych centrów budowy statków i nurkowania po gąbki w całym regionie Morza Egejskiego — i jednym z najbogatszych miejsc w Grecji. Widok na Gialos od strony morza, kiedy prom wpływa do portu, jest jednym z tych momentów, które zapadają w pamięć na lata — kolorowe fasady odbijające się w spokojnej wodzie, wieże kościołów wystające nad dachami i strome schody prowadzące w górę do starszej części miasta. Chorio — górna część miasteczka, położona na wzgórzu nad portem — to labirynt wąskich uliczek, kamiennych domów i tarasów z widokiem na morze. Połączenie między Gialos i Chorio stanowi imponujące Kali Strata — szerokie kamienne schody z XVIII wieku, otoczone neoklasycystycznymi rezydencjami, które prowadzą od portu na wzgórze. Wejście po nich o zachodzie słońca, kiedy światło staje się złote, a kamienie schodów świecą ciepłym blaskiem, jest jednym z najpiękniejszych doświadczeń, jakie wyspa ma do zaoferowania. Historia gąbek i bogactwa Symi była przez wieki centrum nurkowania po gąbki morskie — zajęcia, które przed erą plastikowych gąbek przynosiło ogromne fortuny. Nurkowie z Symi nurkowali na głębokość kilkudziesięciu metrów bez sprzętu, zbierając gąbki, które sprzedawano w całej Europie. To właśnie te fortuny sfinansowały budowę imponujących neoklasycystycznych rezydencji, które dziś definiują wygląd wyspy. Do dziś na wyspie można kupić naturalne gąbki morskie — w małych sklepach przy porcie, gdzie sprzedawcy często opowiadają historię tego rzemiosła z dumą i szczegółami, które trudno znaleźć w jakimkolwiek przewodniku. Klasztor Panormitis — duchowe serce wyspy Na południowym krańcu Symi, w spokojnej zatoce dostępnej promem lub łodzią z Gialos, leży Klasztor Archangela Michała Panormitisa — jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych w tym regionie Grecji. Klasztor z białymi murami, błękitnym dachem i wewnętrznym dziedzińcem wyłożonym czarno-białą mozaiką z kamieni morskich jest tak fotogeniczny, że trudno przejść obok bez zatrzymania się na kilka zdjęć. Wewnątrz znajduje się muzeum z kolekcją ikon, rzemiosła morskiego i przedmiotów ofiarowanych przez marynarzy, którzy modlili się tu o bezpieczną podróż. Archangel Michael jest patronem marynarzy — i klasztor od wieków jest miejscem, do którego greccy żeglarze przybywają z podziękowaniami. Plaże i zatoki dostępne tylko łodzią Symi nie ma długich, piaszczystych plaż znanych z innych greckich wysp — ma za to coś rzadszego: małe, kamienne zatoczki ukryte wśród sosnowych lasów, z krystalicznie czystą wodą w odcieniach turkusu i szmaragdu, dostępne często wyłącznie łodzią. Agios Georgios to jedna z najbardziej spektakularnych zatok wyspy — wąska plaża otoczona pionowymi, białymi skałami, które wyglądają jak ściany kanionu schodzące prosto do morza. Nanou to większa, bardziej dostępna plaża z tawerną, otoczona zielonymi wzgórzami. Agia Marina to mała wyspa połączona z plażą wąskim pasem piasku — można do niej dojść w kilka minut po dnie morskim. Codzienne wycieczki łodzią z Gialos odwiedzają kilka takich zatok w ciągu dnia — i jest to jeden z najlepszych sposobów na poznanie wyspy z perspektywy, której nie da się zobaczyć z lądu. Jedzenie — ryby, miód i krewetki z Symi Symi ma swoją kulinarną specjalność, znaną w całej Grecji — małe krewetki garides Symis, smażone w cieście lub na oliwie z czosnkiem, podawane jako mezze w portowych tawernach. To danie, na które warto przyjechać samo w sobie. Wyspa słynie też z miodu tymiankowego — góry Symi pokryte są dzikim tymiankiem, a pszczoły produkują miód o intensywnym, ziołowym aromacie, który sprzedawany jest w małych sklepach przy porcie. Ryby prosto z łodzi, oliwki z lokalnych drzew i proste, ale wyśmienite tawerny z widokiem na port — to jest gastronomiczna codzienność Symi. Jak dojechać Symi jest dostępna promem lub szybką łodzią z Rodos — podróż trwa od 50 minut do półtorej godziny, w zależności od typu jednostki, i kursuje kilka razy dziennie w sezonie. Z Polski najwygodniej lotem do Rodos — bezpośrednie połączenia czarterowe i niskokosztowe latem są częste — a stamtąd prom na Symi. Wielu turystów odwiedza Symi jako wycieczkę jednodniową z Rodos — ale wyspa nagradza tych, którzy zostają na noc lub dwie, kiedy dzienni odwiedzający wyjeżdżają i miasteczko wraca do swojego naturalnego, spokojnego rytmu. Noclegi na wyspie to przede wszystkim małe hotele i pokoje gościnne w tradycyjnych budynkach przy porcie lub w Chorio. Ceny są niższe niż na Santorini czy Mykonos, a atmosfera nieporównywalnie bardziej autentyczna.
Tylu mieszkańców co we Wrocławiu, lazurowe plaże, jak na Malediwach. Potrzebujesz tylko 7 godzin, aby znaleźć się w nieodkrytym raju
Republika Zielonego Przylądka stała się największą niespodzianką mundialu 2026. Kraj liczący niespełna 600 tys. mieszkańców zremisował 0:0 z Hiszpanią i przyciągnął uwagę kibiców na całym świecie.
Republika Zielonego Przylądka znalazła się w centrum uwagi kibiców z całego świata. Kraj liczący niespełna 600 tys. mieszkańców nie tylko wywalczył historyczny awans na mundial 2026, ale już w pierwszym meczu sprawił ogromną niespodziankę. Remis 0:0 z reprezentacją Hiszpanii sprawił, że o Cabo Verde ponownie zrobiło się bardzo głośno. Republika Zielonego Przylądka sprawiła sensację podczas mundialu 2026 Sportowy świat uwielbia historie, w których zdecydowany outsider potrafi przeciwstawić się znacznie silniejszym rywalom. Właśnie taką opowieść napisała Republika Zielonego Przylądka podczas mundialu 2026. Dla reprezentacji tego niewielkiego afrykańskiego kraju sam awans na mistrzostwa świata był historycznym sukcesem. Niewielu spodziewało się jednak, że już pierwszy występ na turnieju przyniesie rezultat, który odbije się szerokim echem na całym świecie. „Niebieskie Rekiny” rozpoczęły rywalizację od meczu z reprezentacją Hiszpanii. To właśnie Hiszpanie byli uznawani nie tylko za faworyta tego spotkania, ale także za jednego z głównych kandydatów do triumfu w tegorocznych mistrzostwach świata. Mimo to drużyna z Cabo Verde zdołała wywalczyć remis 0:0. Taki wynik został odebrany jako ogromna sensacja. Reprezentacja kraju liczącego niespełna 600 tys. mieszkańców pokazała, że na największej piłkarskiej scenie świata nie zawsze decydują wyłącznie liczby czy wcześniejsze przewidywania ekspertów. ZOBACZ TEŻ: AI wskazało europejski raj. Trudno uwierzyć, że to nie tropiki Historyczny sukces „Niebieskich Rekinów” pod wodzą Pedro Leitao Brito Za sukces reprezentacji odpowiada sztab szkoleniowy kierowany przez trenera Pedro Leitao Brito. To właśnie pod jego wodzą drużyna osiągnęła historyczny awans na mundial 2026. Już sam udział w turnieju stanowi ważny rozdział w historii sportu Republiki Zielonego Przylądka. Kraj, który do tej pory nie należał do ścisłej światowej czołówki piłkarskiej, nagle znalazł się w centrum zainteresowania kibiców i mediów. Remis z Hiszpanią sprawił, że nazwa Cabo Verde zaczęła pojawiać się w relacjach sportowych na całym świecie. Dla wielu osób była to również okazja, aby bliżej poznać państwo, które reprezentują „Niebieskie Rekiny”. Cabo Verde – niewielki kraj na Oceanie Atlantyckim Republika Zielonego Przylądka, znana również pod portugalską nazwą Cabo Verde, położona jest na Oceanie Atlantyckim, około 450 kilometrów od zachodnich wybrzeży Afryki. Państwo składa się z dziesięciu głównych wysp wulkanicznych oraz 16 mniejszych wysepek. Wśród najbardziej znanych znajdują się Sal, Boa Vista, Santiago, Sao Vicente i Santo Antao. Na wyspie Santiago znajduje się stolica kraju – Praia. Każda z wysp posiada własny charakter i przyciąga odwiedzających różnorodnymi atrakcjami. Choć Republika Zielonego Przylądka liczy niespełna 600 tys. mieszkańców, od lat jest wskazywana jako jedno z najbardziej stabilnych politycznie państw Afryki. Dlaczego Republika Zielonego Przylądka przyciąga turystów z Europy? W ostatnich latach archipelag stał się jednym z popularniejszych kierunków wypoczynkowych. Europejscy turyści kojarzą Cabo Verde przede wszystkim z piaszczystymi plażami, słoneczną pogodą oraz turkusowymi wodami Atlantyku. Dużym atutem są również warunki klimatyczne. Temperatury przez większość roku utrzymują się tam między 24 a 30 stopniami Celsjusza. Poszczególne wyspy oferują różnorodne atrakcje. Sao Vicente słynie z życia kulturalnego, natomiast Santo Antao jest znane z malowniczych tras trekkingowych. To właśnie połączenie wypoczynku, przyrody i klimatu sprawia, że coraz więcej osób wybiera Cabo Verde jako miejsce urlopu. CZYTAJ TEŻ: Iberyjskie Santorini zachwyca białymi domami i spektakularnym wybrzeżem. To tylko 3 godziny samolotem, a wciąż niewiele osób o nim wie Od portugalskiej kolonii do jednego z najbezpieczniejszych państw Afryki Historia Republiki Zielonego Przylądka sięga XV wieku. Według informacji zawartych w źródle wyspy były niezamieszkane do momentu ich odkrycia przez portugalskich żeglarzy. Dzięki strategicznemu położeniu między Europą, Afryką i Ameryką archipelag szybko zyskał znaczenie handlowe. Przez stulecia funkcjonował również jako jedno z centrów atlantyckiego handlu niewolnikami. Niepodległość od Portugalii Zielony Przylądek uzyskał w 1975 roku. Od tego momentu kraj przeszedł znaczącą transformację polityczną. Regularnie odbywają się tam wolne wybory, a zmiany rządów następują w sposób pokojowy. Republika Zielonego Przylądka jest republiką parlamentarną. Prezydent pełni głównie funkcje reprezentacyjne, natomiast najważniejszą rolę w kierowaniu państwem odgrywa premier i rząd. Międzynarodowe organizacje często wskazują Cabo Verde jako przykład udanej transformacji demokratycznej w Afryce. Jednocześnie państwo mierzy się z wyzwaniami wynikającymi z ograniczonych zasobów naturalnych, niewielkich możliwości rolniczych oraz uzależnienia od importu żywności. Znaczącą rolę odgrywają także przekazy pieniężne od emigrantów mieszkających głównie w Portugalii, Francji, Holandii i Stanach Zjednoczonych. Sukces reprezentacji podczas mundialu 2026 sprawił jednak, że świat ponownie zwrócił uwagę na ten niewielki kraj. Dla wielu kibiców Republika Zielonego Przylądka stała się symbolem sportowej determinacji i dowodem na to, że nawet państwo liczące niespełna 600 tys. mieszkańców może znaleźć się w centrum globalnej uwagi. Źródło: Podróże WPROST, NATGEO
AI wskazało europejski raj. Trudno uwierzyć, że to nie tropiki
Turkusowa woda, zatoki przypominające Karaiby i krajobrazy, które wyglądają jak z egzotycznej pocztówki. Zapytaliśmy sztuczną inteligencję, które miejsce w Europie najbardziej przypomina tropiki. Wybór padł na Caprerę – niewielką wyspę u wybrzeży Sardynii, która zachwyca podróżników z całego świata.
Europa nie kojarzy się zwykle z tropikalnymi krajobrazami. Gdy myślimy o rajskich plażach i wodzie w kolorze błękitu, przed oczami stają Malediwy, Seszele lub Karaiby. Tymczasem podobne widoki można znaleźć znacznie bliżej. Według sztucznej inteligencji jednym z miejsc, które najbardziej przypominają tropiki, jest Caprera – wyspa należąca do archipelagu La Maddalena na północy Sardynii. To miejsce od lat zachwyca podróżników niezwykłymi kolorami morza i dziką przyrodą. W wielu zatokach woda jest tak przejrzysta, że z powierzchni można dostrzec podwodne skały i piaszczyste dno. Połączenie turkusowych lagun, granitowych formacji skalnych oraz śródziemnomorskiej roślinności sprawia, że krajobrazy Caprery bardziej przypominają egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego niż południe Europy. Caprera wygląda jak europejskie Karaiby Caprera jest drugą co do wielkości wyspą archipelagu La Maddalena i zajmuje powierzchnię około 16 kilometrów kwadratowych. Leży na północno-wschodnim krańcu Sardynii i jest połączona mostem z wyspą La Maddalena, co czyni ją łatwo dostępną dla turystów. Mimo tego zachowała znacznie bardziej dziki charakter niż wiele innych śródziemnomorskich wysp. To właśnie krajobrazy sprawiły, że sztuczna inteligencja wskazała Caprerę jako jedno z miejsc najbardziej przypominających tropiki. Wyspa zachwyca niezwykłym kontrastem kolorów. Jasne granitowe skały otaczają zatoki wypełnione wodą o intensywnie turkusowym odcieniu, a śródziemnomorska roślinność tworzy zielone tło przypominające egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego. W słoneczne dni morze przybiera tu niemal fluorescencyjne odcienie błękitu, które trudno znaleźć w wielu innych częściach Europy. Największą sławę zdobyła Cala Coticcio, często nazywana „Tahiti Sardynii”. Plaża znajduje się na wschodnim wybrzeżu wyspy i jest ukryta pomiędzy granitowymi skałami wyrzeźbionymi przez wiatr i morze. Dotarcie do niej wymaga około 40-minutowego spaceru szlakiem prowadzącym przez skaliste wzgórza, jednak wysiłek wynagradza widok jednej z najbardziej spektakularnych zatok we Włoszech. Krystalicznie czysta woda pozwala dostrzec dno nawet na głębokości kilku metrów, a kolor morza sprawia, że miejsce często porównywane jest do lagun Polinezji Francuskiej. Nie mniej malownicze są Cala Brigantina, Cala Napoletana i Cala Serena. Każda z nich oferuje nieco inny krajobraz, ale wszystkie łączy wyjątkowa przejrzystość wody i brak intensywnej zabudowy. Wiele plaż na Caprerze jest dostępnych wyłącznie pieszo lub od strony morza, dzięki czemu zachowały naturalny charakter i nie zostały przekształcone w typowe kurorty. Dla miłośników aktywnego wypoczynku wyspa jest prawdziwym rajem. Liczne szlaki prowadzą przez wzgórza i punkty widokowe, z których można podziwiać archipelag La Maddalena, Korsykę oraz rozległe połacie Morza Śródziemnego. Popularnym celem wycieczek jest Monte Tejalone – najwyższe wzniesienie Caprery, osiągające około 212 metrów n.p.m. Z jego szczytu rozciąga się panorama uznawana za jedną z najpiękniejszych na całej Sardynii. To właśnie połączenie rajskich zatok, ograniczonej zabudowy, dzikiej przyrody i spektakularnych widoków sprawia, że wielu podróżników po pierwszej wizycie na Caprerze porównuje ją do Karaibów lub Malediwów. Różnica polega jedynie na tym, że ten egzotyczny krajobraz znajduje się zaledwie kilka godzin lotu od większości europejskich stolic. Turkusowa woda to nie jedyny skarb wyspy Jednym z powodów, dla których sztuczna inteligencja wskazała właśnie Caprerę, jest wyjątkowa jakość tutejszego środowiska naturalnego. Wody otaczające wyspę należą do najczystszych w całym Morzu Śródziemnym. W wielu zatokach przejrzystość przekracza kilkanaście, a miejscami nawet kilkadziesiąt metrów, dzięki czemu z powierzchni można obserwować podwodne skały, piaszczyste dno i ławice ryb. To właśnie niezwykła klarowność morza sprawia, że zdjęcia wykonane na Caprerze często przypominają fotografie z Karaibów lub Malediwów. Za ten wyjątkowy stan środowiska odpowiada między innymi posidonia oceaniczna. Choć często mylona jest z algami, w rzeczywistości jest rośliną morską endemiczną dla Morza Śródziemnego. Rozległe podwodne łąki posidonii otaczające Caprerę pełnią niezwykle ważną funkcję. Produkują ogromne ilości tlenu, oczyszczają wodę, chronią wybrzeże przed erozją i stanowią schronienie dla setek gatunków organizmów morskich. Naukowcy określają je często mianem „płuc Morza Śródziemnego”. Bogactwo podwodnego świata sprawia, że okolice Caprery należą do najlepszych miejsc do snorkelingu i nurkowania we Włoszech. W przejrzystej wodzie można obserwować dorady, barweny, mureny, ośmiornice, rozgwiazdy oraz liczne gatunki ryb zamieszkujących skaliste wybrzeża. Szczególnie popularne są nurkowiska w rejonie Punta Rossa i Cala Coticcio, gdzie pod powierzchnią morza znajdują się granitowe formacje skalne tworzące naturalne schronienia dla morskich zwierząt. W wodach archipelagu La Maddalena regularnie pojawiają się również delfiny butlonose. Choć ich obserwacja wymaga odrobiny szczęścia, wielu turystom udaje się zobaczyć te zwierzęta podczas rejsów wokół wysp. Jeszcze większą wartość przyrodniczą mają wizyty żółwi morskich Caretta caretta, które należą do gatunków objętych ochroną. W niektórych częściach archipelagu odnotowano także obecność kaszalotów i wielorybów przemieszczających się przez zachodnią część Morza Śródziemnego. Wyjątkowy charakter Caprery wynika również z faktu, że niemal cała wyspa znajduje się na terenie Parku Narodowego Archipelagu La Maddalena. Utworzony w 1994 roku obszar chroniony obejmuje ponad 180 kilometrów kwadratowych lądu i morza. Jego celem jest zachowanie jednego z najcenniejszych ekosystemów śródziemnomorskich oraz ochrona unikalnych krajobrazów, które przez stulecia pozostawały niemal nietknięte przez człowieka. Dzięki tym regulacjom Caprera uniknęła losu wielu popularnych kurortów. Nie ma tu wielkich kompleksów hotelowych, betonowych promenad ani gęstej zabudowy ciągnącej się wzdłuż wybrzeża. Większość plaż zachowała naturalny charakter, a wiele zatok można osiągnąć jedynie pieszo lub od strony morza. Nawet w szczycie sezonu można znaleźć miejsca, gdzie jedynymi dźwiękami są szum fal, śpiew ptaków i wiatr poruszający śródziemnomorską roślinnością. To właśnie połączenie krystalicznie czystej wody, bogatej przyrody i skutecznej ochrony środowiska sprawia, że Caprera wyróżnia się na tle innych europejskich wysp. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że prawdziwy raj nie musi znajdować się na drugim końcu świata. Czasem wystarczy dotrzeć na niewielką wyspę u wybrzeży Sardynii, by zobaczyć krajobrazy, które do złudzenia przypominają tropiki. Na wyspie mieszkał bohater narodowy Włoch Caprera zachwyca nie tylko przyrodą. To także miejsce związane z Giuseppe Garibaldim – jednym z ojców zjednoczonych Włoch. Bohater narodowy osiedlił się tutaj w 1856 roku i spędził na wyspie ostatnie lata życia. Jego dom, znany jako Casa Bianca, można dziś zwiedzać w ramach kompleksu muzealnego Compendio Garibaldino. Wśród zachowanych pamiątek znajdują się meble, dokumenty i przedmioty codziennego użytku należące do słynnego generała. To połączenie niezwykłej historii i spektakularnych krajobrazów sprawia, że Caprera wyróżnia się nawet na tle innych wysp Sardynii. Dlaczego AI wybrało właśnie Caprerę? Przy wyborze miejsca najbardziej przypominającego tropiki sztuczna inteligencja uwzględniła kilka czynników: kolor i przejrzystość wody, stopień zachowania naturalnego krajobrazu, obecność dzikiej przyrody oraz ograniczoną zabudowę. Caprera spełnia wszystkie te warunki. Znajdują się tu plaże porównywane do Karaibów, woda o niezwykłych odcieniach błękitu i chroniona przyroda, która pozwoliła zachować naturalny charakter wyspy. Dla wielu podróżników jest to jeden z najpiękniejszych zakątków całego Morza Śródziemnego. I choć formalnie znajduje się w Europie, widoki sprawiają, że trudno uwierzyć, iż to nie tropiki.
Iberyjskie Santorini zachwyca białymi domami i spektakularnym wybrzeżem. To tylko 3 godziny samolotem, a wciąż niewiele osób o nim wie
Marzysz o Santorini, ale nie o tłumach i wysokich cenach? W Hiszpanii znajduje się miejsce, które zachwyca podobną architekturą i śródziemnomorskim klimatem. Altea coraz częściej nazywana jest „hiszpańskim Santorini”.
Santorini od lat pozostaje jednym z najpopularniejszych kierunków wakacyjnych w Europie. Charakterystyczne białe domki, niebieskie kopuły i spektakularne widoki przyciągają turystów z całego świata. Coraz więcej osób zwraca jednak uwagę na tłumy i wysokie ceny panujące na greckiej wyspie. Dlatego rośnie zainteresowanie miejscami oferującymi podobny klimat. Jednym z nich jest Altea w Hiszpanii, nazywana przez wielu „hiszpańskim Santorini”. Dlaczego Santorini traci na popularności wśród części turystów? Santorini to wyspa położona na Morzu Egejskim, która od lat uchodzi za jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Grecji. To właśnie tam znajdują się słynne białe budynki zwieńczone niebieskimi kopułami, malownicze plaże oraz charakterystyczne krajobrazy związane z wulkanicznym pochodzeniem wyspy. Popularność tego miejsca sprawiła jednak, że liczba odwiedzających osiągnęła bardzo wysoki poziom. Szczególnie odczuwalne jest to w najbardziej znanych miejscowościach, takich jak Oia. W sezonie poruszanie się po najpopularniejszych punktach bywa utrudnione, a ceny usług i noclegów stale rosną. To właśnie dlatego wielu podróżnych zaczyna szukać miejsc, które pozwolą cieszyć się podobnymi widokami, ale jednocześnie zapewnią większy spokój i bardziej kameralną atmosferę. ZOBACZ TEŻ: Szwedzka rodzina królewska spędza tu wakacje od pokoleń. Ta wyspa wygląda jak ze skandynawskiej bajki! Altea w Hiszpanii zachwyca białą zabudową i śródziemnomorskim klimatem Wśród najciekawszych alternatyw dla Santorini wymieniana jest Altea. To malownicze miasto położone w hiszpańskiej Walencji, w prowincji Alicante. Miejscowość znajduje się nad Morzem Śródziemnym i od pierwszego spojrzenia przyciąga uwagę swoją wyjątkową architekturą. Znakiem rozpoznawczym Altei są bielone domy oraz klimatyczne brukowane uliczki. Spacerując po mieście, można odnieść wrażenie, że niektóre jego zakątki przypominają słynne greckie miejscowości. Nad zabudową góruje kościół z charakterystyczną niebieską kopułą, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. Dodatkowym atutem są rozciągające się z okolic kościoła widoki na wybrzeże Morza Śródziemnego. To właśnie połączenie białej zabudowy, błękitu nieba i morza sprawia, że Altea często porównywana jest do Santorini. Skąd wzięło się określenie „hiszpańskie Santorini”? Porównania do greckiej wyspy nie są przypadkowe. Altea oferuje wiele elementów, które przywodzą na myśl najbardziej znane zakątki Santorini. Białe budynki, śródziemnomorskie krajobrazy oraz niebieska kopuła kościoła sprawiają, że zdjęcia z tego miejsca mogą kojarzyć się z greckimi Cykladami. Jak wskazano w poście opublikowanym na facebookowym profilu „Mam manię na Hiszpanię”, Altea bywa określana mianem „hiszpańskiego Santorini”. Jednocześnie podkreślono, że miejscowość jest mniej turystyczna, bardziej autentyczna i spokojniejsza niż jej grecki odpowiednik. Według autorów wpisu Altea wyróżnia się także bardziej artystycznym charakterem. Można znaleźć tam galerie, pracownie oraz niewielkie wydarzenia kulturalne. Dzięki temu miejsce zachowuje własną tożsamość i nie jest jedynie kopią popularnej wyspy. Co wyróżnia Alteę na tle słynnej greckiej wyspy? Największą zaletą Altei jest atmosfera. W przeciwieństwie do Santorini miasto pozwala zwiedzać bez pośpiechu i bez konieczności przeciskania się przez tłumy odwiedzających. Mniej zatłoczone plaże sprawiają, że wypoczynek staje się bardziej komfortowy. Turyści mogą skupić się na podziwianiu krajobrazów, spacerach po historycznych uliczkach i odkrywaniu lokalnego klimatu. Dla wielu osób istotne znaczenie mają również koszty podróży. W artykule wskazano, że Santorini kojarzy się z rosnącymi cenami, podczas gdy Altea stanowi atrakcyjną alternatywę dla osób poszukujących podobnych wrażeń bez konieczności ponoszenia wysokich wydatków. To właśnie połączenie pięknych widoków, spokojnej atmosfery i autentycznego śródziemnomorskiego charakteru sprawia, że coraz więcej podróżnych zwraca uwagę na to hiszpańskie miasto. CZYTAJ TEŻ: Tropiki w Europie istnieją naprawdę. To miejsce zachwyca przez cały rok Jakie inne miejsca przypominają Santorini? Altea nie jest jedynym miejscem, które może przypominać słynną grecką wyspę. Wśród podobnych kierunków wymieniana jest również Folegandros. To grecka wyspa położona zaledwie 50 minut dalej od Santorini. Nie posiada lotniska ani wielkich hoteli, a liczba turystów jest zdecydowanie mniejsza. Na odwiedzających czekają natomiast wulkaniczne krajobrazy, białe budynki oraz spektakularne zachody słońca. Interesującą propozycją jest także Sidi Bou Said w Tunezji. Miejscowość znana jest z niebiesko-białej zabudowy, brukowanych uliczek oraz wyjątkowych widoków na Zatokę Tuniską i port. To właśnie charakterystyczna kolorystyka sprawia, że miejsce często przywołuje skojarzenia z najbardziej znanymi zakątkami Santorini. Choć Santorini nadal pozostaje jednym z najbardziej pożądanych kierunków wakacyjnych, coraz więcej osób odkrywa mniej zatłoczone miejsca oferujące podobne wrażenia. Wśród nich szczególnie wyróżnia się Altea w prowincji Alicante. Nazywana „hiszpańskim Santorini”, zachwyca białą zabudową, śródziemnomorskimi krajobrazami i spokojną atmosferą. Dla turystów marzących o klimacie greckiej wyspy, ale bez tłumów i wysokich cen, może okazać się jednym z najciekawszych odkryć. Źródło: Gazeta.pl
Szwedzka rodzina królewska spędza tu wakacje od pokoleń. Ta wyspa wygląda jak ze skandynawskiej bajki!
Öland to długa, wąska szwedzka wyspa na Bałtyku, gdzie wiatraki, prehistoryczne ruiny i kwitnące łąki tworzą krajobraz niepodobny do żadnego innego miejsca w Europie. Wpisana na listę UNESCO, zamieszkana przez szwedzką rodzinę królewską latem — i prawie nieznana poza Skandynawią.
Öland leży u wschodnich wybrzeży Szwecji, oddzielona od stałego lądu wąską cieśniną Kalmarsund. Długi na 137 kilometrów i szeroki zaledwie na 16 kilometrów pas lądu połączony jest ze Szwecją mostem Ölandsbron — jednym z najdłuższych mostów w Europie Północnej — i od 2000 roku wpisany jest wraz z otaczającym krajobrazem na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Powód jest prosty: Öland to jedno z nielicznych miejsc w Europie, gdzie pradawny krajobraz rolniczy zachował się niemal nienaruszony przez tysiące lat. Latem na wyspę przyjeżdża szwedzka rodzina królewska — zamek Solliden w miejscowości Borgholm jest ich letnią rezydencją od ponad stu lat. Kiedy flaga powiewa nad zamkiem, wiadomo że królewski rodzina jest na miejscu. Reszta wyspy żyje swoim spokojnym, skandynawskim rytmem. Wielki Alvar — krajobraz jak z innego świata Południowa część Öland to Wielki Alvar — jeden z najbardziej niezwykłych krajobrazów w całej Europie. To rozległy, płaski płaskowyż z wapiennym podłożem, gdzie warstwa gleby jest tak cienka, że rosną tu tylko wyspecjalizowane rośliny — setki gatunków kwiatów, ziół i traw, które kwitną od maja do lipca w kolorach od białego przez żółty po intensywny fiolet. Wielki Alvar wygląda jak step przeniesiony do Skandynawii — otwarty, bezleśny, z niskim niebem i widokiem po horyzont. W maju i czerwcu, kiedy kwitną storczyki i inne rzadkie rośliny, jest jednym z najpiękniejszych miejsc przyrodniczych w całej Szwecji. Ornitolodzy przyjeżdżają tu z całej Europy — Öland leży na głównym szlaku migracyjnym ptaków i jest jednym z najważniejszych punktów obserwacyjnych na kontynencie. Wiatraki, które zmieniają krajobraz Öland jest nazywana wyspą wiatraków — i nie bez powodu. Przez wieki wiatraki były podstawowym źródłem energii na wyspie, a dziś ich charakterystyczne sylwetki są jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów ølandzkiego krajobrazu. Zachowało się ich kilkadziesiąt — drewniane, białe, rozmieszczone wzdłuż całej wyspy. Najbardziej znana koncentracja wiatraków to Lerkaka na wschodnim wybrzeżu — rząd sześciu windmillów stojących na wzgórzu z widokiem na morze. To miejsce, które fotografuje się z każdego kąta i które na zdjęciach wygląda jak kadr z holenderskiej pocztówki — tyle że w skandynawskim wydaniu, z Bałtykiem w tle zamiast tulipanów. Prehistoryczne ruiny i historia, która nie ma końca Öland był zamieszkany od epoki kamienia, a ślady jego prehistorycznej historii są widoczne na każdym kroku. Wyspa ma ponad dwieście stanowisk archeologicznych — grobowce megalityczne, pozostałości osad z epoki brązu i żelaza oraz unikatowe fortece zwane borgami. Eketorp to jedna z najlepiej zachowanych takich fortec — okrągła twierdza z V wieku, odbudowana częściowo na podstawie wykopalisk i dziś funkcjonująca jako muzeum na otwartym powietrzu. Latem aktorzy odtwarzają codzienne życie mieszkańców z epoki żelaza — i jest to jedna z tych atrakcji, przy których dzieci i dorośli są jednakowo zafascynowani. Gräborg to z kolei największa tego typu forteca w Skandynawii — olbrzymi kamienny pierścień murów obronnych ukryty wśród drzew w środkowej części wyspy. Wejście jest wolne, tłumów praktycznie nie ma. Zamek Borgholm i letnia rezydencja królewska Miejscowość Borgholm to największe miasto wyspy i jej nieoficjalna stolica — choć z liczbą mieszkańców nieprzekraczającą trzech tysięcy, Borgholm bardziej przypomina duże miasteczko niż miasto. Przy wjeździe stoi zamek Borgholm — monumentalne ruiny XVII-wiecznej twierdzy, która spłonęła w XVIII wieku i dziś stoi jako malownicza ruina z widokiem na cieśninę. Nieopodal leży Solliden — letnia rezydencja szwedzkiej rodziny królewskiej, zbudowana na początku XX wieku przez królową Wiktorię. Otaczający ją park jest otwarty dla zwiedzających w lipcu i sierpniu, kiedy królewska rodzina nie przebywa na wyspie. Ogrody zaprojektowane w stylu włoskim z widokiem na Bałtyk to jeden z najbardziej eleganckich zakątków całej Szwecji. Plaże i wschodnie wybrzeże Öland ma dwa zupełnie różne oblicza — zachodnie wybrzeże od strony cieśniny jest spokojne, z łagodnie opadającą linią brzegową i ciepłą, płytką wodą idealną do kąpieli. Wschodnie wybrzeże od strony otwartego Bałtyku jest bardziej dzikie, wietrzne i dramatyczne — z klifami, kamieniami i silniejszymi falami. Najpiękniejsze plaże zachodniej strony to Köpingsvik i okolice Färjestaden — szerokie, piaszczyste, z widokiem na most i stały ląd. Wschodnie wybrzeże przy Sandvik i Horns udde — najbardziej wysuniętym na północ cyplu wyspy — oferuje surowy, nordycki krajobraz, który jest zupełnie innym doświadczeniem niż plażowanie po zachodniej stronie. Jak dostać się na Öland Na Öland wjeżdża się mostem Ölandsbron z miasta Kalmar na szwedzkim lądzie. Do Kalmar można dotrzeć promem z Gdańska lub Gdyni do Karlskrony i stamtąd godzinę jazdy samochodem. Alternatywnie prom ze Świnoujścia do Trelleborga i trzy godziny jazdy przez Szwecję. Noclegi na wyspie to przede wszystkim małe hotele, pensjonaty i campingi — szczególnie popularne latem wśród szwedzkich rodzin. Ceny są umiarkowane jak na Skandynawię. Najlepszy czas na wizytę to czerwiec i lipiec — łąki Wielkiego Alvaru kwitną, dni są najdłuższe, a wyspa żyje pełnią letniego życia.