Ta włoska ulica rozsławiła Bari na cały świat. Wszystko przez makaron
Starsze Włoszki siedzą przed domami, ugniatają ciasto i w kilka sekund formują idealne orecchiette. Ta niepozorna uliczka w Bari stała się jedną z najbardziej niezwykłych atrakcji Apulii i pokazuje, że we Włoszech tradycja wciąż jest częścią codziennego życia.
Wiele włoskich miast słynie z zabytków, spektakularnych widoków czy wyjątkowej kuchni. Bari ma jednak atrakcję, której trudno szukać gdziekolwiek indziej. W samym sercu historycznej starówki znajduje się niewielka uliczka Arco Basso, znana dziś na całym świecie jako Strada delle Orecchiette. To właśnie tutaj od pokoleń mieszkanki miasta ręcznie przygotowują jeden z najbardziej charakterystycznych makaronów południowych Włoch. Miejsce stało się symbolem Bari i jedną z najczęściej fotografowanych atrakcji Apulii. Każdego dnia pojawiają się tu turyści z różnych zakątków świata, by zobaczyć, jak wygląda tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie. W czasach masowej produkcji żywności Arco Basso przypomina, że we Włoszech wiele kulinarnych zwyczajów wciąż pozostaje częścią codziennego życia mieszkańców. Na ulicy, gdzie makaron powstaje na oczach turystów Arco Basso znajduje się w Bari Vecchia, czyli najstarszej części miasta, w labiryncie wąskich uliczek położonych niedaleko zamku Castello Normanno-Svevo. To właśnie tutaj zaczyna się jedna z najbardziej rozpoznawalnych kulinarnych scen Apulii: przed domami pojawiają się niewielkie stoliki, drewniane deski, sitka z makaronem i kawałki świeżego ciasta. Mieszkanki dzielnicy siadają przy wejściach do swoich domów i zaczynają formować orecchiette dokładnie tak, jak robiły to ich matki i babcie. Największe wrażenie robi tempo pracy. Ciasto przygotowuje się najczęściej z semoliny z pszenicy durum i wody, bez jajek. Kobiety rolują je w cienkie wałki, kroją na małe kawałki, a następnie przeciągają nożem po drewnianej desce, tworząc charakterystyczne zagłębienie. Później jednym ruchem palca odwracają makaron na drugą stronę, nadając mu kształt małego uszka. Cały proces trwa kilka sekund, ale perfekcyjne wykonanie wymaga lat wprawy. Spacerując Arco Basso, można obserwować ten rytuał z bliska. Na stołach suszą się setki małych orecchiette, a obok często leżą też inne rodzaje domowego makaronu, m.in. cavatelli czy strascinati. Wiele kobiet sprzedaje świeży lub suszony makaron na miejscu, pakowany w proste torebki, które turyści zabierają jako kulinarną pamiątkę z Bari. Uliczka stała się jedną z najbardziej fotografowanych atrakcji miasta, ale nadal nie przypomina klasycznej turystycznej scenografii. To część codziennego życia Bari Vecchia. Drzwi mieszkań są otwarte, sąsiedzi rozmawiają między sobą, a zapach świeżego ciasta miesza się z aromatem kawy i sosu pomidorowego dochodzącym z kuchni. Dla wielu turystów wizyta na Arco Basso jest bardziej autentyczna niż zwiedzanie muzeum. Można zobaczyć rzemiosło, które nie zostało zamknięte za szybą, lecz wciąż funkcjonuje na ulicy, wśród mieszkańców. To właśnie dlatego ta niepozorna uliczka rozsławiła Bari na cały świat. Orecchiette – kulinarny symbol Apulii Nazwa orecchiette pochodzi od włoskiego słowa orecchio, czyli „ucho”. Charakterystyczny kształt niewielkich „uszek” sprawił, że makaron stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Apulii i nieodłącznym elementem lokalnej kuchni. Dziś trudno wyobrazić sobie wizytę w Bari bez spróbowania tego regionalnego specjału. Historia orecchiette sięga prawdopodobnie średniowiecza. Według części historyków makaron pojawił się w Apulii już między XII a XIII wiekiem. Jego popularność wynikała nie tylko ze smaku, ale również praktyczności. Dzięki niewielkim rozmiarom i cienkiemu ciastu orecchiette można było łatwo suszyć i przechowywać przez dłuższy czas, co miało ogromne znaczenie dla rodzin mieszkających na południu Włoch. Tradycyjna receptura pozostaje niezwykle prosta. Do przygotowania makaronu wykorzystuje się jedynie semolinę z pszenicy durum oraz wodę. Nie dodaje się jajek, co odróżnia orecchiette od wielu makaronów popularnych w północnych regionach Italii. To właśnie jakość mąki i umiejętności osoby formującej makaron mają tutaj największe znaczenie. Choć składniki są proste, wykonanie idealnych orecchiette wymaga doświadczenia. Kluczowy jest charakterystyczny kształt przypominający małą miseczkę. Dzięki lekko chropowatej powierzchni i zagłębieniu makaron doskonale zatrzymuje sosy, oliwę oraz kawałki warzyw. To właśnie dlatego mieszkańcy Apulii uważają go za jeden z najbardziej uniwersalnych rodzajów makaronu. Najbardziej znaną regionalną potrawą pozostaje orecchiette alle cime di rapa, czyli makaron podawany z liśćmi rzepy, czosnkiem, oliwą z oliwek i anchois. Danie może wydawać się bardzo proste, ale od lat uznawane jest za kulinarny symbol całego regionu. W wielu restauracjach w Bari można spróbować właśnie tej klasycznej wersji przygotowywanej według receptur przekazywanych od pokoleń. Apulia słynie jednak również z bardziej nowoczesnych interpretacji. Popularne są orecchiette podawane z kremową burratą, świeżymi pomidorami, bakłażanem, lokalną ricottą forte czy owocami morza poławianymi w Adriatyku. Coraz częściej pojawiają się także wersje z pistacjami, krewetkami i sezonowymi warzywami. W Bari wiele restauracji współpracuje z mieszkankami słynnej ulicy Arco Basso. Oznacza to, że makaron trafiający na talerze gości często powstaje kilka godzin wcześniej w domach znajdujących się zaledwie kilkaset metrów dalej. Dzięki temu turyści mogą nie tylko obserwować proces produkcji orecchiette, ale także spróbować go w najbardziej autentycznej wersji. To właśnie połączenie wielowiekowej tradycji, prostych składników i lokalnej dumy sprawia, że orecchiette stało się czymś więcej niż zwykłym makaronem. Dla mieszkańców Apulii to jeden z najważniejszych symboli regionu i element kulinarnej tożsamości przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Jedna z najbardziej niezwykłych atrakcji Apulii Jeszcze kilkanaście lat temu Arco Basso była zwykłą ulicą mieszkalną znaną głównie mieszkańcom Bari. Dziś trafia do niemal każdego przewodnika po mieście, regularnie pojawia się w mediach społecznościowych i jest obowiązkowym punktem wizyty dla miłośników włoskiej kuchni. Wielu turystów przyznaje, że to właśnie słynna „ulica orecchiette” była jednym z powodów, dla których zdecydowali się odwiedzić stolicę Apulii. Fenomen tego miejsca polega jednak na tym, że nie jest ono typową atrakcją turystyczną. Nie kupuje się tutaj biletu wstępu, nie ma wyznaczonej trasy zwiedzania ani specjalnie przygotowanych pokazów dla odwiedzających. Wszystko dzieje się naturalnie. Mieszkanki Bari Vecchia rzeczywiście codziennie przygotowują makaron, który później trafia do restauracji, sklepów, na lokalne targi i do domów mieszkańców. To właśnie autentyczność odróżnia Arco Basso od wielu innych popularnych miejsc we Włoszech. Spacerując uliczką można zobaczyć codzienne życie południowej Italii — sąsiadów rozmawiających przed domami, dzieci bawiące się na ulicy, świeże pranie rozwieszone pomiędzy budynkami i kobiety zajęte pracą, którą wykonują od dziesięcioleci. Wiele osób zatrzymuje się tutaj tylko na kilka minut, ale równie wielu potrafi spędzić godzinę obserwując pracę mieszkanek. Niektóre chętnie opowiadają o swojej pracy, pokazują technikę formowania makaronu, a czasem nawet pozwalają spróbować własnych wyrobów. To sprawia, że wizyta staje się bardziej osobistym doświadczeniem niż zwykłym zwiedzaniem. Popularność uliczki jest dziś tak duża, że Arco Basso stała się jednym z symboli współczesnego Bari. Zdjęcia kobiet przygotowujących orecchiette pojawiają się w magazynach podróżniczych, kampaniach promujących Apulię i materiałach kulinarnych z całego świata. Mimo to miejsce zachowało swój lokalny charakter i nadal pozostaje częścią codziennego życia mieszkańców. To właśnie dlatego wielu podróżników uważa Arco Basso za jedną z najbardziej niezwykłych atrakcji całej Apulii. Nie zachwyca monumentalną architekturą ani spektakularnymi widokami. Przyciąga czymś znacznie rzadszym — prawdziwością. Bari pokazuje najbardziej autentyczne oblicze Włoch Apulia należy dziś do najmodniejszych regionów Italii. Turyści przyjeżdżają tu dla plaż nad Adriatykiem, malowniczych miasteczek takich jak Alberobello czy Polignano a Mare oraz doskonałej kuchni opartej na lokalnych produktach. Bari pozostaje jednak miejscem, gdzie nadal można poczuć atmosferę prawdziwych południowych Włoch. Miasto w ostatnich latach bardzo się zmieniło i przyciąga coraz więcej odwiedzających, ale historyczna dzielnica Bari Vecchia wciąż zachowała swój wyjątkowy charakter. To właśnie tutaj życie toczy się na ulicach, mieszkańcy spotykają się przed domami, a tradycje przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Arco Basso jest najlepszym przykładem tego, że najciekawsze atrakcje nie zawsze są zabytkami wpisanymi na listę UNESCO czy spektakularnymi punktami widokowymi. Czasem wystarczy niewielka uliczka, na której od dziesięcioleci robi się makaron dokładnie w taki sam sposób. Wizyta tutaj pozwala zobaczyć Bari z zupełnie innej perspektywy. To nie tylko miasto nad Adriatykiem, ale także miejsce, w którym kuchnia, tradycja i codzienne życie mieszkańców nadal tworzą jedną całość. Dla wielu osób właśnie takie doświadczenia stają się najcenniejszym wspomnieniem z podróży. To dlatego Arco Basso rozsławiła Bari na cały świat. Nie dzięki wielkim zabytkom czy nowoczesnym atrakcjom, ale dzięki prostemu rytuałowi powtarzanemu każdego dnia od pokoleń. I właśnie w tym tkwi jej niezwykłość.
Ta włoska wyspa skrywa tradycję przekazywaną od pokoleń. Trudno o drugie takie miejsce
Od ponad 700 lat powstają tutaj niezwykłe dzieła ze szkła, które trafiały na królewskie dwory i do najbogatszych domów Europy. Murano to jedna z najbardziej niezwykłych wysp Laguny Weneckiej, gdzie wielowiekowa tradycja nadal pozostaje częścią codziennego życia.
Choć większość turystów odwiedzających Wenecję skupia się na Placu św. Marka i słynnych kanałach, zaledwie kilkanaście minut rejsu od historycznego centrum znajduje się miejsce, które od wieków fascynuje podróżników z całego świata. Murano to wyspa, której nazwa stała się synonimem luksusowego szkła i wyjątkowego rzemiosła. Od końca XIII wieku właśnie tutaj rozwijała się jedna z najbardziej prestiżowych gałęzi europejskiej sztuki użytkowej. Mistrzowie szkła przekazywali swoje umiejętności z pokolenia na pokolenie, a sekrety produkcji były pilnie strzeżone przez setki lat. Dziś Murano zachwyca nie tylko historią, ale również spokojniejszą atmosferą niż centrum Wenecji. To miejsce, gdzie tradycja spotyka się z codziennym życiem mieszkańców. Tradycja, która rozsławiła wyspę na cały świat Największym skarbem Murano pozostaje szkło artystyczne. Historia tego rzemiosła rozpoczęła się w 1291 roku, kiedy władze Wenecji zdecydowały o przeniesieniu wszystkich hut szkła na wyspę. Powód był bardzo praktyczny — rozgrzane piece stanowiły zagrożenie pożarowe dla drewnianej zabudowy miasta. Z czasem Murano stało się jednym z najważniejszych centrów produkcji szkła na świecie. Tutejsi mistrzowie opracowali innowacyjne techniki tworzenia przezroczystego szkła, kolorowych dekoracji, kryształowych naczyń i imponujących żyrandoli. Ich wyroby trafiały do pałaców królewskich, arystokratycznych rezydencji i najbogatszych domów Europy. Przez stulecia tajemnice produkcji były tak cenne, że szklarzom zabraniano opuszczania wyspy bez zgody władz Wenecji. Wiedza przekazywana była wyłącznie w obrębie rodzin i warsztatów, dzięki czemu Murano utrzymało swoją wyjątkową pozycję przez setki lat. Do dziś na wyspie działa wiele rodzinnych hut szkła, gdzie można obserwować mistrzów podczas pracy. W ciągu kilku minut rozgrzana masa szkła zamienia się w elegancki wazon, figurkę lub misterną dekorację. Pokazy dmuchania szkła należą do największych atrakcji Murano i pozwalają zobaczyć rzemiosło, które przetrwało ponad siedem wieków. Ogromną popularnością cieszy się również Museo del Vetro, czyli Muzeum Szkła mieszczące się w dawnym pałacu biskupim. Można tam zobaczyć niezwykłe eksponaty dokumentujące historię muranowskiego rzemiosła od czasów średniowiecza po współczesność. Kanały i klimat spokojniejszej Wenecji Murano często porównywane jest do miniaturowej wersji Wenecji, ale ma znacznie spokojniejszy i bardziej rzemieślniczy charakter. Wyspa składa się z kilku mniejszych wysepek połączonych mostami i przeciętych kanałami, dlatego już sam spacer przypomina odkrywanie mniej zatłoczonej, bardziej kameralnej Wenecji. Zamiast tłumów przy Placu św. Marka czekają tu nabrzeża, warsztaty szkła, niewielkie galerie i codzienne życie mieszkańców laguny. Najlepiej zacząć spacer od głównego kanału Murano, czyli Canal Grande di Murano. Wzdłuż jego brzegów stoją kolorowe kamienice, dawne pałace kupieckie i pracownie rzemieślnicze, w których od pokoleń powstaje słynne szkło. W przeciwieństwie do centrum Wenecji atmosfera jest tu spokojniejsza — można zatrzymać się przy wodzie, obserwować przepływające łodzie i zajrzeć do sklepów prezentujących ręcznie wykonane wazony, biżuterię, lampy czy żyrandole. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc jest Fondamenta dei Vetrai, czyli główna promenada Murano. To właśnie tutaj koncentruje się życie wyspy: znajdują się liczne galerie szkła, rodzinne warsztaty, sklepy z certyfikowanymi wyrobami oraz kawiarnie z widokiem na kanał. Warto zwracać uwagę na oznaczenia autentycznego szkła z Murano, ponieważ na wyspie działają miejsca oferujące prawdziwe rzemiosło, ale w turystycznych punktach łatwo też trafić na tańsze imitacje. Murano ma również kilka zabytków, które pokazują, że wyspa nie jest wyłącznie centrum szklarskiego rzemiosła. Najważniejszym z nich jest Bazylika Santi Maria e Donato, jeden z najstarszych kościołów całej Laguny Weneckiej. Świątynia słynie z pięknych bizantyjskich mozaik podłogowych oraz charakterystycznej apsydy widocznej od strony kanału. Wnętrze zachwyca spokojem i surową elegancją, zupełnie inną niż bogato zdobione kościoły Wenecji. Z bazyliką związana jest też jedna z najbardziej niezwykłych lokalnych legend. Według opowieści wewnątrz przechowywane są kości smoka pokonanego przez św. Donata. To właśnie ta historia sprawia, że świątynia jest jednym z najbardziej intrygujących miejsc na Murano, szczególnie dla osób lubiących mniej oczywiste ciekawostki podróżnicze. Podczas spaceru warto zajrzeć także w boczne uliczki oddalone od głównych tras turystycznych. Tam Murano pokazuje najbardziej autentyczne oblicze: suszące się pranie, ciche podwórka, małe mostki, warsztaty bez wielkich szyldów i mieszkańców poruszających się łodziami między wysepkami. To właśnie w tych mniej oczywistych zakątkach najlepiej widać, że Murano jest żywą wyspą, a nie tylko atrakcją dla jednodniowych turystów. Murano szczególnie pięknie wygląda rano lub późnym popołudniem, kiedy część wycieczek wraca już do Wenecji. Kanały stają się spokojniejsze, światło odbija się od kolorowych fasad, a wyspa odzyskuje swój naturalny rytm. To dobry moment na kawę przy wodzie, spokojny spacer wzdłuż nabrzeża albo kolację w jednej z restauracji serwujących ryby, owoce morza i weneckie cicchetti. Spacer po Murano pozwala odkryć Wenecję w mniej oczywistym wydaniu — bez pośpiechu, z większą uwagą na rzemiosło, historię i codzienność laguny. To miejsce, które najlepiej poznaje się powoli, zaglądając do pracowni, przechodząc przez kolejne mosty i obserwując, jak wielowiekowa tradycja szkła nadal wpisuje się w życie wyspy. Murano najlepiej odkrywać bez planu Murano nie jest miejscem, które trzeba zwiedzać od punktu do punktu z przewodnikiem w ręku. Największy urok wyspy kryje się właśnie w niespiesznym odkrywaniu jej zakamarków, obserwowaniu pracy rzemieślników i podglądaniu codziennego życia mieszkańców laguny. To zupełnie inne doświadczenie niż w historycznym centrum Wenecji, gdzie tłumy często utrudniają spokojne zwiedzanie. Dzień na Murano warto rozpocząć wcześnie rano, kiedy kanały są jeszcze niemal puste, a właściciele warsztatów dopiero otwierają swoje pracownie. To najlepsza pora, by zobaczyć wyspę w jej najbardziej autentycznym wydaniu. W wielu hutach organizowane są pokazy dmuchania szkła, podczas których można obserwować, jak z rozgrzanej do ponad 1000 stopni masy powstają wazony, kielichy, figurki czy imponujące żyrandole. Po zwiedzeniu pracowni warto po prostu ruszyć przed siebie. Murano najlepiej poznaje się spacerując wzdłuż kanałów, zaglądając do niewielkich galerii sztuki i odkrywając mniej uczęszczane uliczki. W przeciwieństwie do Wenecji nie ma tutaj poczucia ciągłego pośpiechu. Mieszkańcy zatrzymują się na rozmowę, piją espresso w lokalnych kawiarniach i prowadzą życie w rytmie wyspy. Jednym z największych atutów Murano jest możliwość zobaczenia Wenecji od bardziej lokalnej strony. Wiele rodzin mieszka tutaj od pokoleń i nadal związanych jest z produkcją szkła. Spacerując po wyspie można zobaczyć warsztaty ukryte za niepozornymi fasadami budynków, niewielkie place pełniące funkcję lokalnych centrów życia oraz restauracje odwiedzane głównie przez mieszkańców. Murano zachwyca także kulinarnie. W restauracjach dominują dania charakterystyczne dla Laguny Weneckiej. W menu często pojawiają się risotto al nero di seppia przygotowywane z atramentem mątwy, spaghetti alle vongole z małżami, grillowane owoce morza oraz świeże ryby pochodzące z okolicznych wód. Popularne są również tradycyjne cicchetti, czyli niewielkie przekąski serwowane do kieliszka lokalnego wina lub spritza. Wieczorem wyspa staje się jeszcze spokojniejsza. Gdy większość jednodniowych turystów wraca do Wenecji, kanały pustoszeją, a Murano pokazuje swoje najbardziej kameralne oblicze. Światło odbijające się od wody, niewielkie restauracje nad kanałami i cisza przerywana jedynie odgłosem przepływających łodzi tworzą atmosferę, której trudno szukać w najbardziej popularnych częściach Wenecji. To właśnie dlatego wielu podróżników uważa Murano za jedno z najlepszych miejsc do poznania prawdziwego charakteru Laguny Weneckiej — bez pośpiechu, tłumów i komercyjnego zgiełku. Jak dostać się na Murano? Murano znajduje się zaledwie kilka kilometrów od historycznego centrum Wenecji, dlatego dotarcie na wyspę jest szybkie i bardzo proste. Najpopularniejszym środkiem transportu jest vaporetto, czyli wodny tramwaj będący podstawą komunikacji publicznej na lagunie. Z okolic dworca Venezia Santa Lucia rejs trwa zazwyczaj około 20 minut, natomiast z rejonu Placu św. Marka od 25 do 35 minut w zależności od wybranej linii. Po drodze można podziwiać panoramę Wenecji oraz widoki na inne wyspy laguny. Jednorazowy bilet na vaporetto kosztuje około 9,50 euro i jest ważny przez 75 minut. Osoby planujące zwiedzanie kilku wysp często wybierają bilety całodniowe lub kilkudniowe, które pozwalają swobodnie korzystać z komunikacji wodnej. Dzięki temu łatwo połączyć Murano z wizytą na Burano, Torcello czy Sant’Erasmo. Wyspa posiada kilka przystanków vaporetto, ale większość turystów wysiada na Murano Colonna lub Murano Faro. To właśnie stamtąd najłatwiej rozpocząć spacer po najważniejszych atrakcjach wyspy. Wiele osób odwiedza Murano podczas jednodniowej wycieczki z Wenecji, jednak coraz częściej turyści decydują się również na nocleg na wyspie. Dzięki temu można zobaczyć Murano po odpłynięciu ostatnich grup wycieczkowych i poczuć wyjątkową atmosferę laguny o zachodzie słońca. Dużym atutem jest także bliskość lotniska Marco Polo. Niektóre połączenia wodne pozwalają dostać się na Murano bezpośrednio z lotniska, co sprawia, że wyspa bywa pierwszym miejscem odwiedzanym przez turystów po przylocie do Wenecji. Choć Murano znajduje się tak blisko jednego z najczęściej odwiedzanych miast Europy, po zejściu z vaporetto można odnieść wrażenie, że trafiło się do zupełnie innego świata — spokojniejszego, bardziej autentycznego i skupionego wokół wielowiekowej tradycji szklarskiej.
Zapomnij o zatłoczonych kurortach. Malutka szwedzka wyspa skrywa coś, czego dziś szuka cała Europa
Z dala od tłumów, hałasu i korków znajduje się Styrsö – niewielka wyspa w archipelagu Göteborga. Bez prywatnych samochodów, za to z historycznymi osadami, rybackim klimatem i widokami, które trudno zapomnieć.
Gdy europejskie kurorty pękają w szwach, coraz więcej podróżników kieruje wzrok ku miejscom, które oferują coś znacznie cenniejszego niż tłumy atrakcji. Styrsö, położona w archipelagu Göteborga, zachwyca spokojem, bliskością natury i wyjątkową atmosferą. Brak prywatnych samochodów, historyczne osady i malownicze szlaki sprawiają, że wyspa staje się idealnym kierunkiem dla tych, którzy chcą zwolnić tempo i naprawdę odpocząć. Styrsö – serce południowego archipelagu Göteborga Pośród licznych wysp archipelagu Göteborga znajduje się Styrsö – miejsce, które pełni funkcję centrum południowej części archipelagu. To właśnie tutaj spotykają się historia, tradycja i wyjątkowe krajobrazy charakterystyczne dla zachodniego wybrzeża Szwecji. Wyspa wyróżnia się nie tylko położeniem, ale również swoją strukturą. Tworzą ją cztery odrębne społeczności: Byn, Tangen, Halsvik i Bratten. Każda z nich posiada własny charakter, a wszystkie połączone są siecią wąskich dróg prowadzących przez zróżnicowany teren. W trakcie spaceru można zauważyć, jak zmienia się krajobraz – od spokojnych zabudowań po skaliste odcinki wybrzeża otwierające się na wody archipelagu. To właśnie ta różnorodność sprawia, że Styrsö nie jest zwykłą wyspą. Każdy jej fragment opowiada inną historię, a przemieszczanie się pomiędzy poszczególnymi częściami staje się częścią podróżniczego doświadczenia. ZOBACZ TEŻ: Najpiękniejsza trasa rowerowa w Europie wiedzie przez toskańskie winnice. Nie trzeba być sportowcem, żeby ją przejechać! Cztery społeczności, które tworzą wyjątkowy charakter wyspy Mimo niewielkich rozmiarów Styrsö oferuje niezwykłe bogactwo lokalnych krajobrazów i zabudowy. Byn, Tangen, Halsvik i Bratten rozwijały się przez lata jako odrębne społeczności, zachowując własne cechy i tradycje. Spacerując pomiędzy nimi, można dostrzec różnice w układzie zabudowy, położeniu względem wybrzeża oraz sposobie wykorzystania przestrzeni. Poszczególne osady rozciągają się na terenach o różnym ukształtowaniu, dzięki czemu niemal za każdym zakrętem pojawia się nowy widok. To miejsce, które zachęca do odkrywania bez pośpiechu. Nie ma tu potrzeby realizowania napiętego planu zwiedzania. Wystarczy podążać lokalnymi drogami i pozwolić, by wyspa sama odsłaniała swoje kolejne oblicza. Tången i Byn – miejsca, gdzie historia wciąż jest obecna Szczególną uwagę przyciągają dwie społeczności: Byn i Tången. Byn jest miejscem, w którym zachowały się ślady dawnych sposobów życia mieszkańców wyspy. Znajduje się tu kościół z 1752 roku oraz tradycyjne farmy, które utrzymały swoją historyczną strukturę. Zabudowania przypominają o czasach, gdy lokalna społeczność łączyła działalność rolniczą z rybołówstwem, dostosowując codzienne życie do warunków panujących na wyspie. Z kolei Tången prezentuje typową architekturę rybacką. Gęsto rozmieszczone domy, kręte uliczki oraz bliskość morza pokazują, jak silnie życie mieszkańców było związane z połowami. Wąskie ścieżki prowadzą pomiędzy zabudowaniami, tworząc atmosferę charakterystyczną dla tradycyjnych nadmorskich społeczności. To właśnie tutaj można najlepiej zrozumieć, jak przez pokolenia rozwijała się kultura wyspy i jak morze wpływało na codzienne funkcjonowanie jej mieszkańców. Wyspa bez samochodów. Dlaczego życie na Styrsö wygląda inaczej? W czasach, gdy ruch samochodowy dominuje niemal wszędzie, Styrsö oferuje zupełnie inne doświadczenie. Na wyspę można dostać się za pośrednictwem trzech terminali promowych znajdujących się w Bratten, Tangen i Skäret. Po dotarciu na miejsce odwiedzający szybko zauważają jedną z najbardziej charakterystycznych cech wyspy – brak prywatnych samochodów. Transport opiera się tutaj na innych rozwiązaniach. Do przemieszczania się wykorzystywane są między innymi skutery użytkowe oraz wózki golfowe. Dzięki temu przestrzeń pozostaje spokojna, a poruszanie się po wyspie odbywa się w znacznie wolniejszym rytmie. Brak samochodów wpływa również na atmosferę. Spacer staje się naturalnym sposobem odkrywania kolejnych zakątków, a odgłosy silników nie dominują nad szumem morza i dźwiękami natury. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa bardziej przypomina Afrykę niż Europę. Mało kto o niej słyszał Stora Rös i widoki, które pokazują piękno archipelagu Göteborga Jednym z najciekawszych punktów na Styrsö jest Stora Rös – najwyższe wzniesienie wyspy. To właśnie stąd rozciąga się panorama obejmująca cały archipelag Göteborga. Dla wielu odwiedzających jest to miejsce obowiązkowe podczas pobytu, ponieważ pozwala spojrzeć na wyspę i otaczające ją krajobrazy z zupełnie innej perspektywy. Ze Stora Rös prowadzą szlaki w kierunku Brännholmsviken oraz Skäret. Trasa łączy punkty widokowe z nadbrzeżnymi terenami, które zachęcają do dalszej eksploracji. Podczas wędrówki można obserwować zmieniający się krajobraz wyspy – od wyżej położonych punktów po obszary znajdujące się tuż przy linii brzegowej. To właśnie takie miejsca sprawiają, że Styrsö pozostaje jednym z najbardziej interesujących zakątków archipelagu Göteborga. Z dala od zatłoczonych kurortów oferuje coś, czego coraz częściej poszukują podróżnicy z całej Europy – spokój, autentyczność i możliwość odkrywania świata we własnym tempie. Źródło: Aroundus
Najpiękniejsza trasa rowerowa w Europie wiedzie przez toskańskie winnice. Nie trzeba być sportowcem, żeby ją przejechać!
Chiantishire — pas Toskanii między Florencją a Sieną — to krajobraz, który większość z nas zna z pocztówek i filmów. Cypresy w rzędach, złote wzgórza, winnice po horyzont. Można to wszystko zobaczyć z okna autokaru. Albo przejechać na rowerze i poczuć każdy metr.
Toskania na rowerze brzmi jak wyzwanie dla zaawansowanych — górzysta, gorąca, wymagająca. Tymczasem trasa przez Chiantishire, którą co roku przejeżdżają tysiące turystów z całego świata, jest znacznie bardziej dostępna niż sugeruje jej reputacja. Wzgórza są łagodniejsze niż wyglądają na zdjęciach. Drogi są spokojne i dobrze oznakowane. A nagroda za każde podejście — widok, przy którym rozumie się, dlaczego tyle osób wraca tu rok po roku. To nie jest wyprawa dla kolarzy wyczynowych. To jest wyprawa dla każdego, kto chce poczuć Toskanię od środka — a nie przez szybę autokaru z klimatyzacją. Skąd i dokąd — klasyczna trasa przez serce Chiantishire Klasyczna trasa zaczyna się w Florencji lub San Gimignano i kończy w Sienie — albo odwrotnie. Całość to około 80-100 kilometrów w zależności od wariantu, rozłożona na cztery do pięciu dni. Przy spokojnym tempie, z przystankami przy winiarniach i lunchami pod cyprysami, to jest idealne tempo na tydzień urlopu. Główna oś trasy biegnie przez Via Chiantigiana — drogę SS222, która łączy Florencję z Sieną przez serce regionu Chianti. To właśnie tę drogę fotografuje się z każdego wzniesienia: wąska, brukowana w starszych odcinkach, otoczona winnicami i oliwnikami, z miasteczkami takimi jak Greve in Chianti, Panzano i Radda in Chianti po drodze. Wersja dla mniej doświadczonych rowerzystów: dolina Elsy między San Gimignano a Sieną — płaska, malownicza, z mniejszym ruchem samochodowym i równie pięknym krajobrazem. Jak wygląda dzień na trasie Toskański rytm rowerowej wycieczki jest bardzo konkretny i bardzo przyjemny. Poranek — wyjazd przed dziewiątą, kiedy jest jeszcze chłodno i drogi są puste. Podejście pod wzgórze, zjazd z widokiem, kolejne podejście. Około południa — przerwa w jednym z miasteczek na caffè i focaccię. Po lunchu — najgorętsze godziny dnia, idealne na odpoczynek w cieniu lub wizytę w winiarni. Winiarnie w Chiantishire to osobny temat. Większość z nich przyjmuje rowerzystów bez rezerwacji na degustację — i jest to jedna z tych niespodzianek trasy, która sprawia że niektóre 20-kilometrowe odcinki zajmują cały dzień. Nikt się tym nie przejmuje. Wieczór: miasteczko, tagliatelle z ragù, lampka Chianti Classico, sen jak kamień. Skąd wziąć rower i jak się przygotować W Florencji, Sienie i San Gimignano działa kilkanaście wypożyczalni rowerów — w tym elektrycznych, które eliminują problem podjeździe i otwierają trasę dosłownie na każdego. E-bike na tydzień to koszt około 150-250 euro, w zależności od modelu i wypożyczalni. Bagaż można nadać między noclegami — serwisy takie jak Luggage Mover i lokalne agencje turystyczne organizują transport walizek z hotelu do hotelu. Na rowerze jedzie się wyłącznie z plecakiem na jeden dzień: woda, krem z filtrem, aparat i portfel. Noclegi: agriturismi — farmy agroturystyczne, często rodzinne, z własnym winem i kolacją z ogrodu — to najlepszy wybór na tej trasie. Ceny od 100 do 200 euro za noc dla dwojga, śniadanie wliczone. Rezerwacja z wyprzedzeniem w sezonie obowiązkowa. Najlepszy czas na trasę: maj, czerwiec i wrzesień. Lipiec i sierpień są przepiękne, ale gorące — ponad 35 stopni w południe to warunki, które nawet e-bike nie rozwiązuje. Jedna rzecz, której nie znajdziesz w żadnym przewodniku Najpiękniejsze widoki toskańskiej trasy rowerowej nie są przy głównej drodze. Są przy bocznych, nieasfaltowanych ścieżkach — strade bianche, białych drogach ze żwiru i ubitej ziemi, które przecinają winnice i prowadzą do odizolowanych farm. Strade bianche są trudniejsze niż asfalt — ale są też tym, za czym przyjeżdżają zawodowi kolarze na słynny wyścig Strade Bianche. I właśnie te drogi, a nie Via Chiantigiana, są na fotografiach Toskanii, które sprawiają że chcesz tu być. Warto zjechać z trasy. Toskania najpiękniejsza jest właśnie tam.
Ta włoska wyspa bardziej przypomina Afrykę niż Europę. Mało kto o niej słyszał
Czarne lawowe skały, egzotyczne krajobrazy i woda o intensywnie turkusowym kolorze. Linosa to jedna z najbardziej niezwykłych włoskich wysp, która bardziej przypomina afrykański archipelag niż klasyczny śródziemnomorski kurort.
Większość turystów odwiedzających włoskie wyspy wybiera Sycylię, Sardynię albo Capri. Tymczasem daleko na południu, pomiędzy Sycylią a afrykańskim wybrzeżem Tunezji, znajduje się miejsce, które wygląda zupełnie inaczej niż reszta Italii. Linosa należy do archipelagu Pelagów razem z bardziej znaną Lampedusą. To niewielka wyspa pochodzenia wulkanicznego, która zachwyca surową naturą, niezwykłymi kolorami krajobrazu i spokojem, którego coraz trudniej szukać w popularnych kurortach. To właśnie położenie sprawia, że Linosa często określana jest jako najbardziej egzotyczna wyspa Włoch. Wulkaniczna wyspa o afrykańskim charakterze Linosa powstała w wyniku aktywności wulkanicznej, a jej krajobraz do dziś nosi ślady tego niezwykłego pochodzenia. Już po przypłynięciu na wyspę uwagę przyciągają czarne skały lawowe, ciemne plaże, czerwone zbocza i kolorowe domy mieszkańców, które mocno kontrastują z surowym krajobrazem. To właśnie ten zestaw barw sprawia, że Linosa wygląda zupełnie inaczej niż klasyczne włoskie wyspy kojarzone z pastelowymi portami i jasnym piaskiem. Wyspa ma zaledwie około 5 kilometrów kwadratowych powierzchni, ale krajobrazy są wyjątkowo różnorodne. Można tu zobaczyć dawne kratery wulkaniczne, pola zastygłej lawy, skaliste wybrzeże i wzgórza porośnięte niską śródziemnomorską roślinnością. W wielu miejscach ziemia ma odcienie czerwieni, brązu i czerni, przez co Linosa bardziej przypomina wyspy położone bliżej Afryki niż typowy włoski kurort. Najwyższym punktem wyspy jest Monte Vulcano, wygasły stożek wulkaniczny wznoszący się na około 195 metrów n.p.m. To jedno z najlepszych miejsc widokowych na Linosie. Ze szczytu rozciąga się panorama na Morze Śródziemne, port, kolorowe zabudowania i surowe wnętrze wyspy. W pogodne dni widoki wydają się niemal nieskończone, a poczucie odizolowania od reszty świata jest wyjątkowo silne. Linosa należy do archipelagu Pelagów, położonego pomiędzy Sycylią a wybrzeżem Tunezji. To właśnie ta lokalizacja wpływa na jej niezwykły klimat. Latem jest tu sucho, gorąco i bardzo słonecznie, a krajobraz ma bardziej południowy, niemal afrykański charakter. Wyspa zachwyca szczególnie osoby, które szukają miejsc nietypowych, surowych i mniej oczywistych niż najbardziej znane włoskie kierunki. Wulkaniczne pochodzenie widać także przy wybrzeżu. Zamiast szerokich piaszczystych plaż Linosa oferuje skaliste zejścia do morza, naturalne baseny i ciemne fragmenty wybrzeża uformowane przez lawę. To właśnie one tworzą jedne z najbardziej charakterystycznych widoków wyspy. Mimo surowego krajobrazu Linosa ma niezwykle malownicze centrum. Niewielkie domy pomalowane są na intensywne kolory: żółty, turkusowy, różowy i błękitny. W połączeniu z czarną lawą i granatowym morzem tworzą krajobraz, który wygląda niemal filmowo. To właśnie połączenie afrykańskiego klimatu, wulkanicznej ziemi, kolorowej zabudowy i śródziemnomorskiej przyrody sprawia, że Linosa nie przypomina żadnej innej włoskiej wyspy. Jest bardziej dzika, bardziej odległa i zdecydowanie mniej oczywista niż popularne kurorty Italii. Podwodny świat, który przyciąga nurków z całej Europy Choć Linosa nie słynie z szerokich piaszczystych plaż, zachwyca jednymi z najczystszych i najbardziej przejrzystych wód we Włoszech. Morze otaczające wyspę ma intensywnie turkusowy i szmaragdowy kolor, a widoczność pod wodą często przekracza kilkadziesiąt metrów. To właśnie dlatego Linosa od lat pozostaje jednym z najlepiej strzeżonych sekretów miłośników nurkowania i snorkelingu. Wulkaniczne pochodzenie wyspy sprawiło, że pod powierzchnią morza powstał niezwykły krajobraz. Lawowe ściany opadające do wody, podwodne tunele, skalne łuki i jaskinie tworzą prawdziwy raj dla osób chcących odkrywać morskie głębiny. W wielu miejscach można obserwować zastygłe formacje lawowe, które przez tysiące lat były rzeźbione przez prądy morskie. Najpopularniejsze miejsca nurkowe znajdują się wokół skalistego wybrzeża oraz w pobliżu dawnych stożków wulkanicznych schodzących pod wodę. Podczas nurkowania można spotkać ławice barrakud, tuńczyki, mureny, ośmiornice, dorady, a także liczne gatunki śródziemnomorskich ryb żyjących wśród skał i podwodnych szczelin. Dzięki ograniczonej zabudowie i niewielkiemu ruchowi turystycznemu ekosystem wokół Linosy zachował wyjątkowo naturalny charakter. Równie popularny jest snorkeling, który nie wymaga specjalistycznego sprzętu ani doświadczenia. Już kilka metrów od brzegu można obserwować kolorowe ryby i niezwykle przejrzyste dno. Woda jest tak czysta, że wiele osób porównuje ją do tej spotykanej na Malediwach czy w egzotycznych częściach Oceanu Indyjskiego. Linosa jest również jednym z najważniejszych miejsc lęgowych żółwia karetta (Caretta caretta) na całym Morzu Śródziemnym. Każdego lata samice przypływają na wyspę, by złożyć jaja na wybranych fragmentach wybrzeża. Następnie po kilku tygodniach młode żółwie rozpoczynają swoją pierwszą podróż do morza. To niezwykłe zjawisko przyrodnicze przyciąga biologów i miłośników natury z całej Europy. Dzięki ochronie prowadzonej przez lokalne organizacje i naukowców Linosa odgrywa dziś kluczową rolę w zachowaniu populacji tego zagrożonego gatunku. W sezonie lęgowym część miejsc jest monitorowana, a odwiedzający mogą dowiedzieć się więcej o programach ochrony żółwi i funkcjonowaniu lokalnego ekosystemu. To właśnie połączenie krystalicznie czystej wody, niezwykłego podwodnego świata i unikalnej przyrody sprawia, że Linosa jest jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc dla fanów natury i nurkowania w całych Włoszech. W przeciwieństwie do wielu popularnych kurortów nie przyciąga tłumów, dzięki czemu wciąż można tutaj doświadczyć prawdziwego kontaktu z dziką przyrodą Morza Śródziemnego. Wyspa, na której czas płynie znacznie wolniej Linosa to miejsce stworzone dla osób, które podczas podróży chcą naprawdę zwolnić tempo. Nie ma tutaj wielkich resortów, luksusowych sieci hotelowych, modnych beach clubów ani zatłoczonych promenad charakterystycznych dla najbardziej popularnych śródziemnomorskich kurortów. Życie płynie spokojnie, a stałych mieszkańców jest mniej niż pięciuset. Dzięki temu wyspa zachowała autentyczny charakter i atmosferę, która w wielu częściach Włoch dawno już zniknęła. Największą atrakcją pozostaje tutaj natura. Dni najczęściej spędza się na spacerach po wulkanicznych ścieżkach, kąpielach w krystalicznie czystym morzu i odkrywaniu niewielkich zatok ukrytych pomiędzy lawowymi skałami. Nie ma potrzeby planowania intensywnego zwiedzania — Linosa zachęca raczej do celebrowania prostych przyjemności i życia w rytmie wyznaczanym przez słońce oraz morze. Wyspa jest na tyle mała, że większość miejsc można odkrywać pieszo. Spacer z portu na drugi koniec wyspy zajmuje niewiele czasu, a po drodze można podziwiać kolorowe domy, niewielkie ogrody, pola uprawne i spektakularne widoki na Morze Śródziemne. W wielu miejscach trudno spotkać kogokolwiek przez dłuższy czas, co dla wielu podróżników stanowi dziś prawdziwy luksus. Linosa szczególnie mocno przyciąga fanów slow travel i quiet luxury. Nie chodzi tutaj o ekskluzywne hotele czy luksusowe butiki, ale o coś znacznie cenniejszego — ciszę, przestrzeń, brak pośpiechu i możliwość odpoczynku z dala od tłumów. To kierunek dla osób, które zamiast atrakcji szukają autentycznych doświadczeń i kontaktu z naturą. Wieczorami życie koncentruje się wokół niewielkiego portu. Mieszkańcy spotykają się na głównym placu, rozmawiają przy kawie lub kieliszku wina, a restauracje wystawiają stoliki na zewnątrz. Atmosfera jest kameralna i bardzo lokalna. Nie ma głośnych klubów ani tłocznych deptaków — zamiast tego słychać szum fal i rozmowy mieszkańców. Dużą popularnością cieszą się rodzinne restauracje serwujące świeże ryby, grillowane kalmary, ośmiornice oraz lokalne specjały inspirowane zarówno kuchnią sycylijską, jak i wpływami afrykańskimi. W menu często pojawiają się potrawy z tuńczyka, kuskus rybny, lokalne warzywa i oliwa produkowana na wyspie. Wszystko podawane jest w prosty sposób, ale z wykorzystaniem świeżych składników pochodzących z okolicy. Linosa zachwyca także wieczorami. Ze względu na niewielką liczbę mieszkańców i ograniczone oświetlenie nocne można tu podziwiać wyjątkowo rozgwieżdżone niebo. Dla wielu turystów obserwowanie zachodu słońca nad morzem, a później gwiazd nad wulkaniczną wyspą staje się jednym z najpiękniejszych wspomnień z pobytu. To właśnie połączenie spokoju, autentyczności i niezwykłej przyrody sprawia, że Linosa jest jednym z najbardziej wyjątkowych kierunków dla osób szukających prawdziwego włoskiego slow life. Tutaj nikt się nie spieszy, a największym luksusem pozostaje czas.
Wygląda jak Karaiby sprzed 50 lat. Polacy dopiero odkrywają ten niezwykły zakątek Meksyku
Jukatan to nie tylko karaibskie plaże, all inclusive i wygodne hotele ukryte za palmami Riwiery Majów. Wśród lagun, dżungli i dawnych szlaków Majów wciąż istnieje Meksyk znacznie spokojniejszy, bardziej surowy i autentyczny. To świat małych miasteczek, w których życie płynie wolniej, a natura nadal wyznacza rytm codzienności.
Bacalar to niewielkie miasteczko w stanie Quintana Roo, które jeszcze niedawno było niemal nieznane, nawet wśród samych Meksykanów. Dziś coraz częściej trafiają tu podróżnicy szukający alternatywy dla zatłoczonego Cancún czy modnego Tulum. I Bacalar staje się coraz modniejsze. Nie przypomina jednak typowego karaibskiego kurortu. To raczej prowincjonalne miasteczko, swojskie, nie zawsze ładne, ale z cudownym zapachem morza w powietrzu. Niebieski w siedmiu kolorach Największą atrakcją Bacalar jest laguna Bacalar, nazywana Laguną Siedmiu Kolorów. I nie jest to wcale przesadne, turystyczne hasło. Woda rzeczywiście zmienia odcienie – od niemal przezroczystego błękitu przez intensywny turkus aż po ciemny granat. Wszystko zależy od głębokości, światła i wapiennego dna. Są miejsca, gdzie łodzie wyglądają tak, jakby unosiły się w powietrzu. Choć często mówi się o niej „laguna”, w rzeczywistości to ogromne jezioro o długości niemal 50 kilometrów. Od wieków było ważnym miejscem dla Majów, którzy wykorzystywali naturalne kanały wodne do handlu i transportu. Później region stał się strategicznym punktem dla Hiszpanów i celem ataków piratów. Mimo że Bacalar leży daleko od otwartego morza, laguna umożliwiała przemieszczanie się w głąb półwyspu. Piraci docierali tu przede wszystkim po drewno campeche, zwane także modrzejcem. Pozyskiwano z niego niezwykle cenne czerwone i fioletowe barwniki wykorzystywane w Europie do farbowania luksusowych tkanin. To właśnie dla ochrony tych terenów zbudowano Fort San Felipe, XVIII-wieczną twierdzę, która do dziś góruje nad miasteczkiem. Z jej murów rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków na lagunę, szczególnie późnym popołudniem, kiedy woda zaczyna odbijać różowe światło zachodzącego słońca. Święte studnie Pod powierzchnią całego Jukatanu rozciąga się jeden z najbardziej niezwykłych systemów wodnych świata. Półwysep zbudowany jest niemal wyłącznie z wapienia, w którym przez tysiące lat przepływała woda, tworząc podziemne rzeki, jaskinie i naturalne studnie zwane cenotami. Dla Majów były one czymś znacznie więcej niż źródłem wody. Uważano je za przejścia do świata bogów i miejsca, w których stykają się światy żywych oraz zmarłych. W okolicach Bacalar cenoty znajdują się również pod powierzchnią laguny. Jedną z najbardziej znanych jest Cenote Negro, miejsce o niemal pionowym uskoku, gdzie głębokość gwałtownie zmienia się z kilku do kilkudziesięciu metrów. Woda staje się tam niemal czarna, co przez wieki budziło respekt miejscowych mieszkańców. Jeśli wypłyniemy na jezioro kajakiem, od razu zobaczymy cenoty po zmianach koloru wody. Pływanie w cenotach i podziemnych grotach należy dziś do największych atrakcji całego Jukatanu. Woda jest chłodniejsza niż w morzu, idealnie przejrzysta i ma zazwyczaj niezwykły turkusowy kolor. Lokalni przewodnicy zalecają jednak ostrożność oraz korzystanie z kamizelek wypornościowych – niektóre cenoty są bardzo głębokie, a pod powierzchnią znajdują się skomplikowane systemy jaskiń. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce Życie po asteroidzie Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nad laguną jest kanał Los Rápidos. To naturalny przesmyk, w którym nurt jest tak silny, że wystarczy położyć się na wodzie, by prąd sam nas niósł. Woda jest tu niewiarygodnie przejrzysta, a dno pokrywają wapienne formacje i podwodne rośliny falujące w rytmie nurtu. To właśnie tutaj najlepiej widać, jak delikatny jest cały ekosystem Bacalar. W płytkich partiach laguny znajdują się stromatolity – jedne z najstarszych form życia na Ziemi. Wyglądają jak kamienie, ale są żywymi organizmami produkującymi tlen od miliardów lat. Naukowcy uważają, że to właśnie podobne organizmy przyczyniły się do powstania atmosfery umożliwiającej rozwój życia na naszej planecie. Stromatolity przetrwały epoki lodowcowe i gigantyczne kataklizmy, w tym uderzenie asteroidy, która około 66 milionów lat temu spadła właśnie na Jukatan i doprowadziła do wyginięcia dinozaurów. Dziś jednak ich największym zagrożeniem okazuje się masowa turystyka. Nie wolno po nich chodzić ani opierać o nie kajaków, choć wielu odwiedzających nadal ignoruje zakazy. Mieszkańcy Bacalar coraz częściej mówią o konieczności ochrony laguny przed losem, który spotkał Tulum czy Cancún. Jeszcze w latach 70. Cancún było niewielką rybacką osadą zamieszkaną głównie przez Majów. Dziś to jedna z największych turystycznych metropolii świata. Bacalar wciąż znajduje się kilka kroków przed tą granicą – i właśnie dlatego warto zobaczyć je teraz. W Sian Ka’an rodzi się niebo Podróżując po Jukatanie, trudno pominąć gigantyczny, dziewiczy Rezerwat Biosfery Sian Ka’an – ogromny obszar chroniony, wpisany na listę UNESCO. Jego nazwa w języku Majów oznacza „miejsce, gdzie rodzi się niebo”. I rzeczywiście, krajobraz doskonale to oddaje, łącząc turkusowe laguny z błękitem nieba. Sian Ka’an to jeden z najcenniejszych przyrodniczo regionów Meksyku. Rozciągają się tu lasy namorzynowe, laguny, dzikie plaże, tropikalna dżungla i rafy koralowe. Na wolności żyją manaty, delfiny, krokodyle, żółwie morskie oraz setki gatunków ptaków. Wiele miejsc nadal pozostaje niemal nietkniętych przez człowieka. Najbardziej niezwykłe jest jednak poczucie przestrzeni i ciszy. W przeciwieństwie do głośnych plaż Riwiery Majów, tutaj można godzinami nie spotkać nikogo. Można unosić się z prądem w krystalicznej wodzie. Łodzie płyną powoli przez wąskie kanały otoczone namorzynami, a nad wodą unoszą się pelikany i fregaty. To jeden z ostatnich fragmentów karaibskiego wybrzeża Meksyku, który nadal wygląda tak, jak przed dziesiątkami lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia Uxmal – cud Majów Jeśli istnieje na Jukatanie miejsce, które naprawdę potrafi zachwycić nawet osoby zmęczone zwiedzaniem ruin Majów, jest nim Uxmal. To jedna z najważniejszych i jednocześnie najbardziej niezwykłych stref archeologicznych półwyspu. Choć wpisana na listę UNESCO i doskonale znana archeologom, nadal odwiedza ją znacznie mniej turystów niż słynne Chichén Itzá. I być może właśnie dlatego Uxmal robi tak ogromne wrażenie. Nie ma tu tłumów, hałasu ani kolejek do zdjęć. Jest za to przestrzeń, cisza i monumentalna architektura wynurzająca się z zieleni dżungli. Najbardziej charakterystyczną budowlą miasta jest Piramida Czarownika, wysoka na około 40 metrów. Według legendy miała zostać zbudowana w jedną noc przez karła obdarzonego magicznymi mocami. Piramida wyróżnia się nietypowym, zaokrąglonym kształtem, rzadko spotykanym w architekturze Majów. W rzeczywistości budowla powstawała etapami przez setki lat – kolejne świątynie wznoszono jedna na drugiej, tworząc imponującą konstrukcję widoczną do dziś. To jednak nie wielkość Uxmal zapisała się najmocniej w jego historii, lecz styl architektoniczny. Miasto jest najdoskonalszym przykładem stylu Puuc, charakterystycznego dla zachodniej części Jukatanu. Budowle zdobią tu tysiące kamiennych mozaik, geometrycznych ornamentów oraz wizerunków boga deszczu Chaaka. Fasady wyglądają niemal jak misterne koronki wykute w kamieniu. Archeolodzy do dziś podkreślają niezwykłą precyzję wykonania tych dekoracji. Majowie nie używali metalowych narzędzi ani zwierząt pociągowych, a mimo to stworzyli architekturę o zadziwiającej symetrii i skali. W Uxmal szczególnie imponują Pałac Gubernatora oraz Czworokąt Mniszek – kompleks budynków uznawany za jedno z największych osiągnięć sztuki Majów. Spacer po Uxmal późnym popołudniem robi ogromne wrażenie. Kamień przybiera wtedy ciepły, pomarańczowy kolor, a nad ruinami zaczynają krążyć ptaki ukrywające się wcześniej w dżungli. Pueblos Mágicos Mniejsze miasta, takie jak choćby urokliwe Valladolid, nadal żyją rytmem wyznaczanym przez lokalne tradycje. Na targach sprzedaje się przyprawy, owoce i ręcznie haftowane stroje, a język majański wciąż słychać równie często jak hiszpański. Valladolid to nie tylko klimatyczne uliczki, kolorowe budynki i zabytki. Miasto jest też świetną bazą wypadową do zwiedzania Jukatanu. Tak jak Bacalar, należy do 135 meksykańskich Pueblos Mágicos, objętych rządowym programem pomocy mniejszym miastom, które zachowały swoje unikalne dziedzictwo, tradycje, walory kulturowe i przyrodnicze. Kuchnia Jukatanu różni się od tej znanej z innych regionów Meksyku. Dominuje sos achiote, kwaśna pomarańcza i powolnie gotowane mięso zawijane w liście bananowca. Cochinita pibil, król jukatańskich dań, to długo pieczona wieprzowina marynowana w paście achiote. Popularna pozostaje także sopa de lima, aromatyczna zupa limonkowa, oraz świeże tortille przygotowywane w rodzinnych knajpkach. Jukatan poza Riwierą Majów nie próbuje za wszelką cenę imponować. Nie jest krzykliwy ani spektakularny jak folderowe Karaiby. Jest tu jednak mnóstwo miejsc do odwiedzenia, choćby Los Coloradas, różowe jezioro, które wygląda bardziej jak komputerowa grafika niż prawdziwy krajobraz. A swój kolor zawdzięcza wysokiemu zasoleniu oraz mikroorganizmom produkującym czerwony pigment. Jeszcze kilka lat temu było niemal nieznane, dziś coraz częściej pojawia się na zdjęciach z Meksyku. Ten mniej oblegany Jukatan pozostaje na długo w pamięci – dzięki porannym mgłom nad laguną Bacalar, dzięki chłodowi cenot po upalnym dniu, dzięki krzykowi ptaków wracających nad wodę o zachodzie słońca, a także dzięki dżungli, która nagle odsłania kamienne ślady cywilizacji starszej niż większość świata. To Meksyk bardziej cichy, mniej oczywisty i prawdziwszy. Właśnie dlatego tak trudno o nim zapomnieć. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia
Dolina Wachau to 36 kilometrów Dunaju między Melkiem a Krems, gdzie zamki wyrastają ze skał, winnice schodzą do wody, a miasteczka wyglądają tak, jakby czas się tu zatrzymał kilka wieków temu. Trzy godziny od polskiej granicy. Wpisana na listę UNESCO. I prawie nieznana w Polsce.
Są miejsca w Europie, które wyglądają zbyt pięknie, żeby być prawdziwe. Wachau należy do tej kategorii. 36 kilometrów wzdłuż Dunaju, między opactwem w Melku a miastem Krems — i na każdym zakręcie coś, co sprawia że chcesz zatrzymać samochód i stać. Zamek Aggstein na stromym klifie nad rzeką, który w mgle wygląda jak ilustracja z gotyckiej powieści. Opactwo Melk w kolorze żółtym i białym, przyklejone do skały nad wodą jak barokowy sen. Winnice układające się tarasami od brzegu rzeki po szczyt wzgórz, zielone w czerwcu do granic możliwości. I miasteczka — Dürnstein z niebieską wieżą kościelną, Weißenkirchen z wąskimi uliczkami i kamieniczkami, przy których Rothenburg ob der Tauber wydaje się zbyt oczywisty. UNESCO wpisało dolinę Wachau na listę Światowego Dziedzictwa w 2000 roku. W Polsce mało kto o niej słyszał. Dlaczego Wachau wygląda jak z bajki Dolina Wachau jest wynikiem szczęśliwego zbiegu historii, geografii i — trzeba to powiedzieć wprost — bardzo surowych przepisów budowlanych, które przez ostatnie pół wieku chroniły ją przed betonową zabudową. Dunaj w tym odcinku płynie przez wąski przełom skalny — strome zbocza po obu stronach naturalnie ograniczały zabudowę i chroniły krajobraz przez wieki. Zamki, które wyrastają ze skał nad rzeką, budowali średniowieczni władcy jako punkty kontrolne nad szlakiem handlowym. Winnice sadzone na kamiennych tarasach pamiętają czasy Karola Wielkiego — dokumenty potwierdzają uprawę winorośli w Wachau od IX wieku. A że przez całe to stulecia nie było tu przemysłu ciężkiego, autostrady ani masowej turystyki — Wachau zachowała się tak, jak zachowała. Jakby ktoś przykrył ją szklaną kopułą i powiedział: tu się nie zmienia nic. Co zobaczyć i jak zaplanować cztery dni Wachau najlepiej odkrywa się wolno — samochodem wzdłuż rzeki, z częstymi postojami. Ale jest też opcja doskonalsza: rower. Ścieżka rowerowa biegnie przez całą dolinę po obu stronach Dunaju — i to jest najpiękniejszy sposób, żeby poczuć Wachau tak jak ją czują Austriacy. Opactwo Melk to punkt startowy, od którego trudno nie zacząć. Barokowa rezydencja benedyktynów z XI wieku, przebudowana w XVIII wieku na jeden z największych klasztorów w Europie, stoi na klifie nad Dunajem i widać ją z odległości kilku kilometrów. Biblioteka z 100 tysiącami woluminów jest jedną z najpiękniejszych barokowych bibliotek na świecie. Dürnstein to miasteczko, które kojarzy każdy miłośnik historii średniowiecza — to tu, w zamku na klifie, był więziony Ryszard Lwie Serce po powrocie z trzeciej krucjaty w 1192 roku. Zamek jest dziś ruiną, ale widok ze szczytu na dolinę i Dunaj to jeden z tych widoków, po które warto wspinać się 30 minut po stromej ścieżce. Krems na wschodnim końcu doliny to miasto z charakterem — stare miasto z renesansową zabudową, muzea i galerie w dawnych klasztorach, kawiarnie przy brukowanych placach. I sklepy z lokalnym winem, przy których trudno przejść obojętnie. Wino, które rośnie tylko tutaj Wachau ma własny system klasyfikacji wina — niezależny od austriackiego prawa winiarskiego, stworzony przez lokalnych producentów w latach 80. Trzy kategorie: Steinfeder, Federspiel i Smaragd — nazwane od roślin i zwierząt żyjących w winnicy. Smaragd to najwyższa kategoria — wino z najpóźniej zbieranych, najbardziej dojrzałych winogron, produkowane wyłącznie w najlepszych latach. Gruner Veltliner i Riesling z Wachau są uznawane za jedne z najlepszych białych win na świecie — i kupowane bezpośrednio u producenta kosztują ułamek tego, co płacisz za nie w Polsce w restauracji. Winiarnie przyjmują gości przez cały sezon — wystarczy zajrzeć na stronę danego producenta albo po prostu zapukać do drzwi z gałązką sosny wywieszoną nad wejściem. Ten stary znak oznacza jedno: mamy świeże wino, zapraszamy. Jak dojechać na czerwcówkę Samochodem z Krakowa przez Słowację i Wiedeń — około 5 godzin. Z Warszawy — około 7 godzin. Wachau leży 80 kilometrów na zachód od Wiednia, więc opcja jest też lot do Wiednia i wynajem samochodu na lotnisku. Noclegi w miasteczkach Wachau — małe hotele i Gasthausy od 200 do 350 złotych za noc. Wiedeń jako baza wypadowa jest tańszy w szczycie sezonu niż Wachau, ale traci się czas na dojazd. Czerwiec to idealny czas — przed letnim szczytem, dolina jest zielona, winorośle kwitną i temperatura pozwala na całodniowe zwiedzanie bez upału. I jest jeszcze jeden argument: najdłuższe dni w roku. O 21:00 Dunaj w Wachau jest złoty od zachodzącego słońca — i ten widok jest powodem sam w sobie.
Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce
Potężne średniowieczne mury wyrastające prosto z morza, krystalicznie czysta woda i historia sięgająca tysiąca lat. San Nicola to najbardziej niezwykła wyspa archipelagu Tremiti, która bardziej przypomina kamienną fortecę niż klasyczny włoski kurort.
Większość osób planujących wakacje we Włoszech wybiera Sardynię, Sycylię albo słynne wyspy Zatoki Neapolitańskiej. Tymczasem na Adriatyku znajduje się miejsce, które wygląda zupełnie inaczej niż popularne włoskie kierunki. San Nicola, należąca do archipelagu Isole Tremiti u wybrzeży Apulii, od wieków pełniła funkcję twierdzy, klasztoru i strategicznego punktu obronnego. Już z daleka wyspa robi ogromne wrażenie. Potężne mury obronne, kamienne zabudowania i monumentalne fortyfikacje sprawiają, że przypomina bardziej średniowieczne miasto niż wakacyjny kurort. Dziś San Nicola przyciąga osoby szukające autentycznych miejsc, niezwykłej historii i spektakularnych widoków na Adriatyk. Średniowieczna forteca pośrodku morza Największą atrakcją San Nicola jest monumentalny kompleks opactwa Santa Maria a Mare wraz z otaczającymi go murami obronnymi. To właśnie ten widok sprawia, że wyspa należy do najbardziej charakterystycznych miejsc na całym Adriatyku. Historia opactwa sięga IX wieku, a przez kolejne stulecia miejsce było rozbudowywane przez benedyktynów i cystersów. Wyspa pełniła funkcję religijnego centrum archipelagu, ale także ważnej twierdzy chroniącej szlaki handlowe przebiegające przez Adriatyk. Potężne mury miały chronić mieszkańców przed piratami, którzy przez wieki stanowili jedno z największych zagrożeń dla nadmorskich miejscowości południowych Włoch. Spacerując po wyspie można zobaczyć dawne bastiony, kamienne bramy, punkty obserwacyjne oraz fortyfikacje górujące nad morzem. Szczególne wrażenie robi wejście do historycznej części wyspy prowadzące przez monumentalne schody i kamienne przejścia przypominające scenerię historycznego filmu. Z murów rozciąga się panorama na Adriatyk oraz pozostałe wyspy archipelagu Tremiti. Warto odwiedzić również kościół Santa Maria a Mare, którego wnętrza kryją średniowieczne freski, zabytkowe elementy wyposażenia oraz cenne dzieła sztuki sakralnej. To właśnie tutaj najlepiej można poczuć wielowiekową historię wyspy. Jedne z najpiękniejszych widoków na Adriatyku Choć San Nicola słynie przede wszystkim z zabytków, ogromnym atutem pozostaje również jej położenie. Wyspa otoczona jest wodą o niezwykłej przejrzystości i intensywnie turkusowym kolorze. Archipelag Tremiti od lat uznawany jest za jeden z najpiękniejszych obszarów morskich we Włoszech. Dzięki ochronie w ramach rezerwatu morskiego woda zachowała wyjątkową czystość, a pod powierzchnią można obserwować kolorowe ryby, skalne formacje i bogaty świat podwodny. Z murów San Nicola rozciągają się spektakularne widoki na pobliską wyspę San Domino, słynącą z lasów piniowych i niewielkich zatok, a także na otwarte wody Adriatyku. Szczególnie pięknie prezentują się one o poranku i podczas zachodu słońca, kiedy morze przybiera złote odcienie. Coraz większą popularnością cieszą się także rejsy wokół archipelagu. Podczas takich wycieczek można zobaczyć morskie groty, wysokie klify oraz miejsca dostępne wyłącznie od strony wody. Idealny kierunek dla fanów slow travel San Nicola nie przypomina modnych włoskich kurortów pełnych luksusowych butików i głośnych promenad. Życie płynie tutaj spokojniej, a największą atrakcją pozostaje odkrywanie historii i podziwianie natury. Wyspa jest niewielka, dlatego najlepiej zwiedzać ją pieszo. Kamienne uliczki prowadzą pomiędzy historycznymi budynkami, punktami widokowymi i murami obronnymi. Na każdym kroku można poczuć atmosferę miejsca, które przez stulecia pozostawało jednym z najważniejszych punktów Adriatyku. To idealny kierunek dla osób szukających bardziej autentycznych włoskich wakacji. Nie chodzi tutaj o pośpiech i odhaczanie atrakcji, ale o spokojne odkrywanie miejsca, które zachowało swój historyczny charakter. Wiele osób łączy zwiedzanie San Nicola z pobytem na pobliskiej wyspie San Domino, dzięki czemu można połączyć relaks nad morzem z poznawaniem niezwykłej historii archipelagu. Jak dostać się na San Nicola? Na wyspę można dostać się promem z kilku portów regionu Apulia, przede wszystkim z Termoli, Vieste i Rodi Garganico. Najwięcej połączeń działa od późnej wiosny do początku jesieni. Najpopularniejszą trasą jest rejs z Termoli, który trwa około godziny. Ceny biletów w jedną stronę zaczynają się zazwyczaj od około 20–30 euro, w zależności od sezonu i rodzaju jednostki. Po przypłynięciu na archipelag można bez problemu przemieszczać się pomiędzy wyspami dzięki taksówkom wodnym oraz niewielkim łodziom kursującym regularnie pomiędzy San Nicolą i San Domino.
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Turkusowe morze, barokowe pałace, klimatyczne uliczki i zachody słońca nad wodą. Ortigia, historyczne serce Syrakuz, zachwyca atmosferą prawdziwej Sycylii i od lat uznawana jest za jedno z najbardziej romantycznych miejsc we Włoszech.
Choć większość turystów odwiedzających Sycylię kieruje się do Taorminy, Cefalù czy Palermo, na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy znajduje się miejsce, które zachwyca równie mocno. Ortigia to niewielka wyspa połączona mostami z Syrakuzami, uznawana za historyczne i kulturowe serce miasta. To właśnie tutaj można zobaczyć jedne z najpiękniejszych barokowych zabytków Sycylii, spacerować po wąskich uliczkach prowadzących wprost do morza i poczuć atmosferę włoskiego dolce vita. Ortigia zachwyca szczególnie osoby szukające romantycznych wakacji, spokojnych spacerów i bardziej autentycznego oblicza Italii. Barokowe uliczki i sycylijski klimat Największym urokiem Ortigii są jej uliczki. Wąskie kamienne przejścia prowadzą pomiędzy zabytkowymi pałacami, niewielkimi placami i restauracjami ukrytymi w historycznych budynkach. Spacerując po wyspie, niemal na każdym kroku można natknąć się na ślady historii sięgającej czasów starożytnej Grecji, kiedy Syrakuzy były jednym z najpotężniejszych miast całego Morza Śródziemnego. Ortigia jest niewielka, ale pełna zabytków i niezwykłych zakątków. Spacerując bez konkretnego planu, można odkrywać klimatyczne zaułki ozdobione kwiatami, niewielkie balkony wychodzące nad wąskie uliczki oraz ukryte place, na których mieszkańcy spotykają się przy porannej kawie. To właśnie takie miejsca sprawiają, że wyspa zachowała autentyczny sycylijski charakter mimo rosnącej popularności wśród turystów. Jednym z najważniejszych miejsc jest Piazza Duomo uznawany za jeden z najpiękniejszych placów we Włoszech. Otaczają go eleganckie barokowe pałace z jasnego kamienia, które w promieniach słońca nabierają złotego koloru. W centrum znajduje się imponująca katedra w Syrakuzach, będąca jednym z najbardziej niezwykłych zabytków Sycylii. Świątynia została zbudowana na fundamentach starożytnej świątyni Ateny z V wieku p.n.e. Do dziś w murach katedry można zobaczyć oryginalne greckie kolumny, które zostały wkomponowane w późniejszą chrześcijańską budowlę. To niezwykłe połączenie starożytnej Grecji, średniowiecza i sycylijskiego baroku sprawia, że Ortigia wyróżnia się na tle innych włoskich miast. W pobliżu Piazza Duomo znajduje się także Fonte Aretusa — legendarne źródło słodkiej wody położone zaledwie kilka metrów od morza. Według greckiej mitologii związane było z historią nimfy Aretuzy i boga Alfejosa. Dziś to jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc na wyspie, otoczone palmami i papirusami, które rosną tutaj naturalnie. Spacer po Ortigii to również okazja do odwiedzenia lokalnego targu Mercato di Ortigia. To jedno z najlepszych miejsc, by poczuć prawdziwy klimat Sycylii. Stragany uginają się od świeżych owoców morza, lokalnych serów, oliwek, pistacji, cytrusów i przypraw. Mieszkańcy przychodzą tutaj codziennie po zakupy, a turyści mogą spróbować lokalnych specjałów i zobaczyć codzienne życie wyspy. Wieczorami Ortigia nabiera wyjątkowego charakteru. Plac Piazza Duomo oraz okoliczne uliczki wypełniają się mieszkańcami i turystami spacerującymi pomiędzy kawiarniami, lodziarniami i restauracjami. Wiele lokali wystawia stoliki na zewnątrz, a kolacje przy świecach w otoczeniu zabytkowej architektury tworzą niezwykle romantyczną atmosferę. To właśnie połączenie historii, sycylijskiego stylu życia, lokalnej kuchni i pięknej architektury sprawia, że Ortigia uznawana jest za jedno z najbardziej klimatycznych miejsc na całej Sycylii. Nie bez powodu wielu podróżników uważa ją za prawdziwą perełkę południowych Włoch i jedno z najpiękniejszych miejsc na romantyczny wyjazd. Turkusowe morze i zachody słońca nad wodą Choć Ortigia słynie przede wszystkim z zabytków i niezwykłej historii, ogromnym atutem wyspy pozostaje jej położenie. Morze otacza niemal całe historyczne centrum, dzięki czemu widoki na wodę towarzyszą turystom niemal na każdym kroku. W wielu miejscach wystarczy skręcić w boczną uliczkę, aby po kilku minutach znaleźć się tuż przy skalistym wybrzeżu z panoramą Morza Jońskiego. To właśnie połączenie zabytkowej architektury i bliskości morza sprawia, że Ortigia jest tak wyjątkowa. Niewiele włoskich miast może pochwalić się historycznym centrum położonym praktycznie na wyspie, gdzie średniowieczne pałace i barokowe kościoły sąsiadują z turkusową wodą. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc jest promenada Foro Vittorio Emanuele II biegnąca wzdłuż zachodniego wybrzeża Ortigii. To ulubione miejsce spacerów mieszkańców i turystów, szczególnie późnym popołudniem. Z promenady rozciąga się widok na morze, port oraz historyczne budynki Syrakuz. Wieczorem miejsce nabiera wyjątkowego klimatu, gdy kamienne fasady budynków zaczynają mienić się w złotym świetle zachodzącego słońca. Zachody słońca na Ortigii należą do najpiękniejszych na całej Sycylii. Każdego wieczoru promenada wypełnia się spacerowiczami, którzy zatrzymują się, aby obserwować, jak słońce powoli chowa się za horyzontem Morza Jońskiego. To jeden z tych momentów, dla których wiele osób wraca tutaj ponownie. Ogromną popularnością cieszy się także Forte Vigliena — kamienna platforma położona bezpośrednio przy wodzie na południowym krańcu wyspy. To jedno z najbardziej lubianych miejsc zarówno przez mieszkańców, jak i turystów. W ciągu dnia można opalać się tutaj na skałach i korzystać z kąpieli w krystalicznie czystej wodzie, a wieczorem podziwiać panoramę wybrzeża i zachód słońca. W przeciwieństwie do wielu włoskich miast historycznych Ortigia oferuje możliwość połączenia zwiedzania z wypoczynkiem nad morzem. Woda wokół wyspy jest wyjątkowo przejrzysta, dlatego wiele osób rozpoczyna dzień od spaceru po zabytkowym centrum, a kończy go kąpielą w Morzu Jońskim. Warto odwiedzić także niewielką marinę oraz port jachtowy otaczający część wyspy. Cumujące łodzie, eleganckie jachty i kolorowe rybackie kutry tworzą niezwykle malowniczy krajobraz, który doskonale oddaje atmosferę sycylijskiego dolce vita. Wieczorami restauracje położone przy wodzie zapełniają się gośćmi delektującymi się świeżymi owocami morza i lokalnym winem przy widoku na morze. Dużym atutem Ortigii jest także możliwość obserwowania wyspy od strony wody. Coraz większą popularnością cieszą się krótkie rejsy wokół historycznego centrum Syrakuz. Podczas takiej wycieczki można zobaczyć zabytkowe mury miasta, dawne fortyfikacje oraz skaliste wybrzeże, które przez wieki chroniło jedno z najważniejszych miast starożytnego świata. To właśnie połączenie turkusowego morza, historycznej architektury i romantycznych zachodów słońca sprawia, że Ortigia uznawana jest za jedno z najbardziej malowniczych miejsc na Sycylii. Dla wielu podróżników jest symbolem włoskiego dolce vita w najpiękniejszym wydaniu. Idealny kierunek dla fanów romantycznych wakacji Ortigia od lat uchodzi za jedno z najbardziej romantycznych miejsc na Sycylii. Kameralne restauracje z widokiem na morze, niewielkie butikowe hotele ukryte w zabytkowych kamienicach i spokojna atmosfera sprawiają, że wyspa szczególnie mocno przyciąga pary szukające bardziej autentycznego oblicza Włoch. To miejsce, gdzie nie trzeba planować wielu atrakcji — wystarczy spacerować, podziwiać widoki i chłonąć wyjątkowy klimat historycznego centrum. Największy urok Ortigii kryje się właśnie w jej codzienności. Poranki można zaczynać od espresso na Piazza Duomo, obserwując budzące się do życia uliczki. W ciągu dnia warto zgubić się w labiryncie kamiennych zaułków, odkrywać niewielkie place i zatrzymywać się w lokalnych sklepikach sprzedających sycylijskie produkty, ceramikę oraz rękodzieło. Wieczory najlepiej spędzać przy kolacji z widokiem na morze. Restauracje serwują świeże ryby, grillowane ośmiornice, miecznika, makaron z owocami morza, słynne sycylijskie pistacje z Bronte oraz tradycyjne cannoli wypełnione kremem z ricotty. Dużą popularnością cieszą się także lokalne wina pochodzące z winnic położonych u podnóża Etny, które doskonale komponują się z regionalną kuchnią. Wiele restauracji znajduje się bezpośrednio przy wodzie lub na niewielkich placach otoczonych historyczną architekturą. Kolacja przy świecach, dźwięk fal i widok na rozświetlone zabytki sprawiają, że Ortigia należy do najbardziej romantycznych miejsc w całych południowych Włoszech. Wyspa jest również doskonałym kierunkiem dla fanów slow travel. Nie ma tutaj potrzeby intensywnego zwiedzania. Dni płyną spokojnie pomiędzy spacerami nad morzem, wizytami na lokalnym targu, odkrywaniem zabytków i długimi posiłkami w klimatycznych restauracjach. To właśnie takie doświadczenia sprawiają, że wiele osób wraca tutaj ponownie. Coraz większą popularnością cieszą się również butikowe hotele mieszczące się w odrestaurowanych pałacach i historycznych kamienicach. Wiele z nich oferuje tarasy z widokiem na Morze Jońskie, prywatne dziedzińce i eleganckie wnętrza nawiązujące do sycylijskiej historii. Dzięki temu Ortigia świetnie wpisuje się w trend quiet luxury, gdzie największym luksusem jest wyjątkowa atmosfera, piękne widoki i spokojne tempo życia. To miejsce idealne dla osób szukających włoskiego dolce vita w bardziej eleganckim i autentycznym wydaniu. Połączenie historii, kuchni, morza i romantycznej atmosfery sprawia, że Ortigia należy do najpiękniejszych kierunków na wyjazd we dwoje na całej Sycylii. Jak dostać się na Ortigię? Najłatwiej dotrzeć tutaj przez lotnisko Fontanarossa w Katanii, które jest drugim największym portem lotniczym na Sycylii i obsługuje liczne połączenia z całej Europy. Lotnisko znajduje się około 65 kilometrów od Syrakuz, a podróż do miasta zajmuje zazwyczaj od 50 minut do około godziny. Z Katanii można dojechać do Syrakuz na kilka sposobów. Najwygodniejszą opcją jest wynajęcie samochodu, szczególnie jeśli planuje się zwiedzanie innych części południowo-wschodniej Sycylii, takich jak Noto, Ragusa czy Modica. Popularne są także bezpośrednie autobusy kursujące pomiędzy lotniskiem a Syrakuzami oraz pociągi odjeżdżające z centrum Katanii. Po przyjeździe do Syrakuz dotarcie na Ortigię jest bardzo proste. Wyspa połączona jest z lądem dwoma mostami i stanowi historyczne centrum miasta. Można dostać się tam pieszo w kilka minut z głównej części Syrakuz. Dużym atutem Ortigii są jej niewielkie rozmiary. Wyspa ma około kilometra długości, dlatego większość atrakcji znajduje się w zasięgu krótkiego spaceru. Nie potrzeba samochodu ani komunikacji miejskiej — najpiękniejsze zabytki, restauracje, punkty widokowe i promenady można odkrywać pieszo. Wiele osób łączy pobyt na Ortigii z podróżą po barokowych miastach wpisanych na listę UNESCO oraz wypoczynkiem nad Morzem Jońskim. Dzięki dogodnym połączeniom i wyjątkowemu położeniu wyspa świetnie sprawdza się zarówno jako cel romantycznego weekendu, jak i baza do odkrywania najpiękniejszych zakątków Sycylii.
W Japonii to oficjalna metoda leczenia stresu od czterdziestu lat. W Polsce prawie nikt o tym nie wie!
Shinrin-yoku — kąpiel leśna — to japońska praktyka spędzania czasu w lesie, która od lat 80. jest oficjalnie finansowana przez japoński rząd jako forma profilaktyki zdrowotnej. Nauka potwierdziła: las leczy. I wystarczy go tylko wchłaniać wszystkimi zmysłami.
Oddech głębszy. Myśli wolniejsze. Ramiona, które odpuszczają bez żadnego wysiłku. Każda z nas zna to uczucie, choć rzadko potrafi je nazwać. Przypisujemy je świeżemu powietrzu, zmianie otoczenia, chwili spokoju. Tymczasem Japonia nazwała to czterdzieści lat temu, zbadała naukowo, wpisała do polityki zdrowotnej i zaczęła finansować z budżetu państwa. Shinrin-yoku. Kąpiel leśna. Praktyka, która w Polsce czeka za rogiem każdego miasta — i na którą prawie nikt świadomie nie sięga. Co to jest shinrin-yoku Shinrin-yoku (czyt. szin-rin-jo-ku) dosłownie oznacza "kąpiel leśna" — nie w sensie dosłownym, ale zmysłowym. Chodzi o zanurzenie się w atmosferze lasu wszystkimi zmysłami jednocześnie: widzeniem, słyszeniem, wąchaniem, dotykaniem, odczuwaniem temperatury i wilgoci powietrza. Kluczowe: to nie jest wędrówka, jogging ani wyprawa z mapą i celem. To celowe, wolne, nieustrukturyzowane przebywanie w lesie — bez telefonu, bez podcastu, bez planowania co dalej. Tylko las i ty. Praktykę wprowadził do japońskiej polityki zdrowotnej minister leśnictwa Tomohide Akiyama w 1982 roku — jako odpowiedź na epidemię stresu w japońskich korporacjach. Czterdzieści lat później Japonia ma ponad 60 certyfikowanych szlaków terapeutycznych i zawód "certyfikowanego przewodnika forest bathing." Co nauka mówi o lesie To jest część, która przekonuje nawet największych sceptyków. Badania prowadzone od lat 80. przez japońskich naukowców — a w ostatnich latach replikowane w Europie i USA — są zadziwiająco spójne. Przebywanie w lesie przez dwie godziny obniża poziom kortyzolu — hormonu stresu — o średnio 12-13 procent. Obniża ciśnienie krwi i tętno. Zwiększa aktywność komórek NK (natural killer) — białych krwinek odpowiedzialnych za odporność i walkę z komórkami nowotworowymi — i ten efekt utrzymuje się przez nawet 30 dni po jednorazowym pobycie w lesie. Za większość tych efektów odpowiadają fitoncydy — lotne związki organiczne wydzielane przez drzewa jako naturalna ochrona przed bakteriami i grzybami. Wdychamy je nieświadomie podczas każdego spaceru w lesie. W shinrin-yoku — świadomie, powoli i głęboko. Las iglasty wydziela więcej fitoncydów niż liściasty. Wilgotny las po deszczu — więcej niż suchy. Rano — więcej niż w południe. To nie jest przypadek, że las po deszczu pachnie tak jak pachnie — i że ten zapach działa na nas tak jak działa. Jak praktykować shinrin-yoku — bez wyjazdu do Japonii Dobra wiadomość: nie potrzebujesz certyfikowanego szlaku ani specjalnego ekwipunku. Potrzebujesz lasu i dwóch godzin. I kilku zasad, które odróżniają kąpiel leśną od zwykłego spaceru. Idź wolno — znacznie wolniej niż zwykle. Cel nie jest dotrzeć gdzieś. Cel jest być tu, gdzie jesteś. Tempo spaceru shinrin-yoku to około połowa twojego normalnego tempa. Zostaw telefon w samochodzie lub wycisz go całkowicie. Nie dlatego, że to modne — ale dlatego, że każde powiadomienie aktywuje tryb czujności w mózgu i uniemożliwia wejście w stan relaksacji, który jest celem praktyki. Zatrzymuj się. Siądź przy drzewie. Dotknij kory. Połóż się na trawie jeśli jest sucho. Zamknij oczy i słuchaj przez minutę. To nie jest dziwaczne — to jest to, po co tu jesteś. Dwie godziny to minimum. Badania pokazują, że efekty fizjologiczne zaczynają się pojawiać po około 20 minutach — ale pełne działanie wymaga co najmniej 2 godzin. Krótszy spacer jest lepszy niż żaden, ale nie zastąpi pełnej kąpieli leśnej. Dlaczego właśnie teraz Maj i czerwiec to najlepszy czas na shinrin-yoku w Polsce. Lasy są zielone, wilgotne i aktywne biologicznie — drzewa wydzielają fitoncydy intensywniej niż latem, kiedy temperatura jest wyższa i powietrze suchsze. Rano, po nocy z rosą, poziom lotnych związków w powietrzu leśnym jest najwyższy w ciągu doby. Polska ma 9,3 miliona hektarów lasów — blisko jedną trzecią powierzchni kraju. Prawdopodobnie masz las bliżej niż myślisz. I prawdopodobnie wchodziłaś do niego przez lata, czując że coś się zmienia — ale nie wiedząc dlaczego.
Ta włoska wyspa zachwyca wodą jak na Malediwach. Mało kto o niej słyszał
Turkusowa woda, monumentalne granitowe skały i niemal całkowity brak tłumów. Razzoli to jedna z najbardziej dzikich i niedostępnych włoskich wysp, która zachwyca krajobrazami przypominającymi egzotyczne kierunki.
Choć większość turystów odwiedzających Sardynię wybiera Costa Smeralda albo najbardziej znane plaże wyspy, północna część archipelagu La Maddalena skrywa miejsca wyglądające niemal nierealnie. Jednym z nich jest Razzoli — niewielka wyspa położona pomiędzy Sardynią a Korsyką. Razzoli zachwyca surową naturą, wodą o kolorze przypominającym Malediwy i krajobrazami, które bardziej kojarzą się z egzotycznymi wyspami niż Europą. To miejsce niemal całkowicie pozbawione dużej infrastruktury turystycznej, dlatego wyspa pozostaje jednym z najbardziej autentycznych zakątków Italii. Turkusowa woda i krajobrazy jak z egzotycznej wyspy Największym skarbem Razzoli jest morze. Woda wokół wyspy ma niezwykle intensywny turkusowy kolor i zachwyca przejrzystością, dzięki czemu wiele osób porównuje to miejsce do Malediwów albo Karaibów. W słoneczne dni skały i morze tworzą niemal nierealny krajobraz. Ogromne wrażenie robią monumentalne granitowe formacje skalne wyrzeźbione przez wiatr i fale przez tysiące lat. Jasne skały kontrastują z błękitną wodą i śródziemnomorską roślinnością, tworząc jeden z najbardziej charakterystycznych krajobrazów archipelagu La Maddalena. Jednym z najpiękniejszych miejsc jest Cala Lunga — zatoka z niemal przezroczystą wodą, przy której często zatrzymują się łodzie podczas rejsów po archipelagu. To idealne miejsce do snorkelingu i pływania. Dzięki wyjątkowej przejrzystości morza można obserwować podwodne skały i kolorowe ryby już kilka metrów od brzegu. Razzoli szczególnie mocno przyciąga osoby kochające kontakt z naturą. Wyspa wygląda bardziej jak dziki rezerwat niż klasyczny kierunek wakacyjny. Najbardziej dzika wyspa archipelagu La Maddalena Razzoli pozostaje niemal całkowicie dzikie i właśnie dlatego uznawane jest za jedną z najbardziej niezwykłych wysp całego archipelagu La Maddalena. Nie ma tutaj wielkich hoteli, luksusowych resortów, beach clubów ani zatłoczonych promenad charakterystycznych dla najbardziej popularnych części Sardynii. To miejsce wygląda niemal tak samo jak przed laty — surowe, spokojne i niemal nietknięte przez masową turystykę. Największe wrażenie robi krajobraz wyspy. Monumentalne granitowe skały wyrastające prosto z morza tworzą niemal księżycową scenerię. W wielu miejscach skały mają jasny, niemal biały kolor, który spektakularnie kontrastuje z intensywnie turkusową wodą Morza Śródziemnego. Silny wiatr i fale przez tysiące lat wyrzeźbiły tutaj niezwykłe formacje skalne przypominające naturalne rzeźby. Na wyspie znajduje się jedynie niewielka przystań, dawna latarnia morska oraz kilka historycznych zabudowań związanych z dawnymi mieszkańcami i żeglarzami. Resztę zajmują skały, śródziemnomorska roślinność i punkty widokowe z panoramą na Korsykę oraz pozostałe wyspy archipelagu La Maddalena. Przy dobrej pogodzie można dostrzec wybrzeże Korsyki oddalone zaledwie o kilkanaście kilometrów. Razzoli należy do Parku Narodowego Archipelagu La Maddalena, dlatego duża część wyspy objęta jest ochroną. Dzięki temu zachowała wyjątkowo naturalny charakter, a morze wokół wyspy pozostaje jednym z najczystszych w całym regionie Sardynii. Ogromnym atutem Razzoli jest cisza. Nawet w sezonie letnim wyspa pozostaje znacznie spokojniejsza niż Costa Smeralda czy najbardziej popularne plaże Sardynii. Nie ma tu tłumów, głośnych restauracji ani intensywnego życia nocnego. Słychać głównie fale, wiatr i mewy krążące nad klifami. To właśnie dlatego Razzoli idealnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Największym luksusem pozostają tutaj natura, prywatność i możliwość odpoczynku z dala od najbardziej komercyjnych kierunków wakacyjnych. Coraz więcej osób wybiera dziś właśnie takie miejsca — bardziej autentyczne, spokojne i nastawione na kontakt z naturą zamiast masowej turystyki. Razzoli szczególnie mocno zachwyca o poranku i późnym popołudniem. Wtedy światło odbija się od granitowych skał, a morze przybiera intensywnie błękitny kolor przypominający egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego. To właśnie o tej porze wyspa wygląda najbardziej spektakularnie i niemal nierealnie. Idealny kierunek dla fanów rejsów i slow life Razzoli najlepiej odkrywać od strony morza, ponieważ wiele najpiękniejszych miejsc wyspy dostępnych jest wyłącznie łodzią. Najpopularniejszą formą zwiedzania są całodniowe rejsy po archipelagu La Maddalena obejmujące także Budelli, Spargi i Santa Marię. Podczas takich wycieczek można zatrzymywać się przy ukrytych zatokach, pływać w turkusowej wodzie i odkrywać fragmenty wybrzeża wyglądające jak egzotyczne plaże. Ogromną popularnością cieszy się snorkeling — przejrzystość morza pozwala obserwować podwodne skały, ryby i morskie dno nawet bez profesjonalnego sprzętu do nurkowania. Wiele łodzi zatrzymuje się przy Cala Lunga — jednej z najbardziej znanych zatok Razzoli. To miejsce zachwyca niemal przezroczystą wodą i spokojną atmosferą. Widoki są tak spektakularne, że wielu turystów porównuje je do Malediwów albo Karaibów. Rejsy wokół archipelagu często trwają cały dzień i obejmują lunch na pokładzie oraz postoje w najbardziej malowniczych miejscach regionu. Ceny takich wycieczek zaczynają się zazwyczaj od około 50–90 euro za osobę — w zależności od rodzaju łodzi i liczby przystanków. Coraz popularniejsze stają się także bardziej kameralne rejsy prywatne wybierane przez osoby szukające spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. To właśnie podróżowanie łodzią najlepiej oddaje klimat Razzoli i całego archipelagu La Maddalena. Nie chodzi tutaj o intensywne zwiedzanie, ale o spokojne odkrywanie natury, pływanie w krystalicznie czystym morzu i podziwianie krajobrazów z dala od tłumów. Razzoli jest idealnym kierunkiem dla osób marzących o spokojniejszych wakacjach z dala od najbardziej popularnych kurortów Sardynii. Wyspa zachwyca dziką naturą, spektakularnymi widokami i atmosferą włoskiego slow life w najbardziej naturalnym wydaniu. Jak dostać się na Razzoli? Na Razzoli najłatwiej dostać się podczas rejsu organizowanego z La Maddaleny lub Palau na Sardynii. To właśnie wycieczki łodzią są najpopularniejszym sposobem odkrywania wyspy, ponieważ Razzoli praktycznie nie posiada klasycznej infrastruktury turystycznej i najlepiej prezentuje się właśnie od strony morza. Większość całodniowych rejsów obejmuje kilka wysp archipelagu La Maddalena — najczęściej Budelli, Spargi, Santa Marię oraz właśnie Razzoli. Podczas takich wycieczek łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych zatokach, gdzie można pływać w turkusowej wodzie, snorkelingować i odkrywać bardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Rejsy z Palau lub La Maddaleny trwają zazwyczaj od rana do późnego popołudnia i kosztują około 50–90 euro za osobę — w zależności od rodzaju łodzi, długości trasy oraz liczby przystanków. Coraz popularniejsze są również bardziej kameralne rejsy prywatne oraz wycieczki katamaranami wybierane przez osoby szukające spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. Na samą La Maddalenę można dopłynąć promem z Palau położonego na północnym wybrzeżu Sardynii. Rejs trwa około 20 minut, a promy kursują regularnie przez cały dzień — szczególnie w sezonie letnim. Bilet kosztuje zazwyczaj około 8–15 euro w jedną stronę dla pasażera pieszego. Do Palau łatwo dojechać samochodem z lotnisk w Olbii lub Alghero. Najwięcej turystów wybiera właśnie Olbię, ponieważ podróż samochodem do Palau trwa około 45 minut. Dzięki temu Razzoli można połączyć z klasycznymi wakacjami na Sardynii albo road tripem po północnej części wyspy. Ogromnym atutem archipelagu La Maddalena jest także możliwość odkrywania mniej dostępnych miejsc wyłącznie od strony morza. Wiele zatok wokół Razzoli jest praktycznie niedostępnych z lądu, dlatego łódź pozwala zobaczyć najbardziej spektakularne fragmenty wyspy. Podczas rejsów można podziwiać monumentalne granitowe klify, naturalne groty oraz wodę o kolorze przypominającym Malediwy. Wiele osób podkreśla, że już sama podróż wokół archipelagu należy do najpiękniejszych doświadczeń podczas wakacji na Sardynii. Dlaczego warto odwiedzić Razzoli właśnie teraz? Razzoli nadal pozostaje jedną z najmniej znanych wysp archipelagu La Maddalena, choć coraz częściej pojawia się w trendach związanych ze slow travel i quiet luxury. To idealny moment, by odkryć ją zanim stanie się popularnym kierunkiem masowej turystyki i pojawi się w przewodnikach jako kolejny modny punkt Sardynii. Coraz więcej osób podczas wakacji szuka dziś miejsc bardziej naturalnych, spokojnych i autentycznych zamiast zatłoczonych kurortów oraz luksusowych resortów. Razzoli idealnie wpisuje się w ten trend. Największym luksusem pozostają tutaj cisza, kontakt z naturą i możliwość odpoczynku z dala od tłumów. Wyspa zachwyca dziką naturą, spektakularnymi widokami i wodą o kolorze przypominającym Malediwy. W słoneczne dni morze wokół Razzoli ma intensywnie turkusowy kolor, a granitowe skały wyglądają niemal biało. Krajobrazy przypominają bardziej egzotyczne wyspy Oceanu Indyjskiego niż klasyczne europejskie wakacje. Ogromnym atutem Razzoli jest także atmosfera całkowitego spokoju. Nie ma tutaj hałaśliwych promenad, dużych hoteli ani nocnego życia charakterystycznego dla popularnych części Sardynii. Dni płyną wolniej — większość czasu spędza się na łodzi, pływaniu, snorkelingu i podziwianiu krajobrazów archipelagu. Razzoli szczególnie mocno przyciąga osoby marzące o bardziej autentycznych włoskich wakacjach. To miejsce idealne dla fanów slow life, natury i podróżowania w spokojniejszym rytmie. Wyspa pokazuje zupełnie inne oblicze Sardynii — bardziej dzikie, naturalne i dalekie od masowej turystyki.
Zachwyca od pierwszej sekundy choć nie jest tak piękny jak Paryż i czarujący jak Rzym. W czym tkwi jego sekret? Trudno znaleźć drugie takie miasto
Amsterdam zachwyca od pierwszej sekundy, chociaż nie jest tak piękny jak Paryż, nie olśniewa historią jak Rzym. To miasto stworzone przez ludzi, którzy od wieków walczyli z naturą, ale zamiast ją pokonać, nauczyli się z nią żyć. Miasto klimatyczne, wolne, osobliwe.
W Amsterdamie można zakochać się od razu. Jego kameralny klimat, dziesiątki kanałów z pływającymi barkami, zabytki, ogrody i parki z pięknymi, zielonymi papugami sprawiają, że chce się tu wracać. Każdy ma swoje ukochane miejsca i bliskich sercu artystów. Tym najsłynniejszym jest Rembrandt, tym mniej znanym, a fascynującym Cornelis Anthonisz. Malarz, drzeworytnik i kartograf, który w XVI wieku stworzył dokładną mapę Amsterdamu „z lotu ptaka”. Długo się nią posługiwano, a dzisiaj można obejrzeć ją w Rijksmuseum, czyli Muzeum Narodowym. Na liście miejsc do odwiedzenia będzie na pewno Muzeum Vincenta van Gogha czy dom Anny Frank. Ale w Amsterdamie najlepiej poczuć się niebieskim ptakiem. Po prostu spacerować po mieście albo usiąść z kawą na schodkach przy jednym z kanałów i poczuć wyjątkowość chwili. Miasto na palach Trudno uwierzyć, ale Amsterdam właściwie nie powinien istnieć. Powstał przecież na podmokłych terenach, które przez wieki trzeba było wydzierać morzu i rzekom. Sama nazwa miasta pochodzi od tamy – Amstel-dam zbudowanej na rzece Amstel pod koniec XIII wieku. Chyba dlatego Amsterdam od początku był miejscem ludzi upartych, przedsiębiorczych i trochę bezczelnych wobec natury. Miasto znajduje się dwa metry poniżej poziomu morza i jest zbudowane na miękkim, bagnistym gruncie. Tak naprawdę stoi na 11 milionach drewnianych belek, które chronią jego budynki, ulice i parki przed osuwaniem się w miękką ziemię. Kiedy patrzy się na ogromny Pałac Królewski na Placu Dam czy strzelisty kościół Westerkerk, trudno uwierzyć, że mogą trwać dzięki genialnemu inżynieryjnemu pomysłowi z czasów średniowiecza. Mówi się nawet, że Amsterdam jest bardziej „zawieszony” niż zbudowany. Złoty wiek W XVII wieku Amsterdam przeżył swój złoty wiek. Holendrzy opanowali wtedy szlaki morskie z Ameryki, Azji i Afryki, królowali na rynku przypraw. Do portu w Amsterdamie wpływały statki pełne jedwabiu, porcelany i opowieści z końca świata. Amsterdam stał się najbogatszym miastem Europy. To tutaj działała giełda, rozwijały się banki, kwitła sztuka, a mieszczanie zamawiali portrety u największych malarzy epoki. To wtedy powstały słynne kanały wpisane dziś na listę UNESCO. Nie budowano ich jednak wyłącznie dla urody. Miały być funkcjonalne – transportować towary, regulować poziom wody i organizować przestrzeń miasta. Dopiero później okazało się, że przy okazji stworzono jeden z najbardziej romantycznych miejskich pejzaży świata. I chyba właśnie w tym tkwi fenomen Amsterdamu: wszystko, co dzisiaj zachwyca turystów, najpierw było po prostu praktyczne. I jeszcze jedno: do herbu miasta obok trzech krzyży dopisano po II wojnie światowej trzy słowa o jego mieszkańcach: „Odważni. Zdecydowani. Miłosierni”. Kanały zamiast ulic Miasto ma kilometry kanałów. Najbardziej malownicze są Herengracht, Keizersgracht i Prinsengracht, tworzące koncentryczne półkola wokół Starego Miasta. Oglądanie miasta od strony wody to jedna z największych atrakcji. Najlepiej wynająć starą drewnianą barkę, z przekąskami i napojami, które umilą wycieczkę. Można to zrobić zdalnie, jeszcze przed podróżą. Amsterdam z perspektywy wody wydaje się bardziej intymny. Widać wnętrza mieszkań, półki pełne książek, koty śpiące na parapetach i ludzi, którzy nie zasłaniają okien. Holendrzy od wieków powtarzają, że żyją tak, jakby całe miasto było jednym wielkim salonem. Wąskie domy, krzywe fasady Kamienice wydają się tutaj absurdalnie wąskie, lekko krzywe, czasem przechylone do przodu tak mocno, że wyglądają, jakby za chwilę miały runąć do kanału. Ale za tą architektoniczną ekstrawagancją stoi bardzo pragmatyczne wyjaśnienie. W XVII wieku wysokość podatków zależała od szerokości fasady domu. Mieszkańcy zaczęli więc budować kamienice możliwie najwęższe, za to wysokie i głębokie. Najwęższy dom w Amsterdamie ma podobno niewiele ponad metr szerokości. Przechylone fasady też nie są przypadkiem. Domy specjalnie budowano z lekkim pochyleniem do przodu, żeby łatwiej było wciągać towary na wyższe piętra za pomocą haków umieszczonych pod dachami. Dzięki temu fortepiany, skrzynie czy meble nie obijały się o ściany budynku podczas transportu. Klatki schodowe były na nie zbyt wąskie. Jednym z najbardziej niezwykłych obrazków Amsterdamu są houseboaty – barki mieszkalne zacumowane przy kanałach. Dla turystów wyglądają jak romantyczny kaprys, ale dla wielu mieszkańców są normalnym domem. Historia życia na wodzie przyspieszyła po II wojnie światowej, kiedy w mieście brakowało mieszkań. Stare barki towarowe zaczęto przerabiać na lokale mieszkalne. Dziś wiele z nich przypomina luksusowe apartamenty z designerskimi wnętrzami i tarasami pełnymi kwiatów. Są barki z miniogrodami, kotami spacerującymi po dachach i rowerami przypiętymi do relingów. Co ciekawe, adres na wodzie wcale nie oznacza taniego życia. Wręcz przeciwnie, wiele houseboatów kosztuje fortunę, a lista oczekujących na miejsce przy najlepszych kanałach jest bardzo długa. Dzisiaj to synonim prestiżu i unikalnego trybu życia. Amsterdamczycy traktują wodę jak przedłużenie własnego domu. Latem kanały zamieniają się w miejskie plaże, miejsca odpoczynku i spotkań, odbywają się pikniki na wodzie. To miasto nie odwraca się od natury, ale ją kocha. Jest tu dużo zieleni, a na południowym brzegu najstarszego kanału Singel znajduje się jedyny na świecie pływający targ kwiatowy, gdzie można kupić między innymi tulipany we wszystkich odmianach i kolorach. Plac Muzeów Museumplein, słynny Plac Muzeów, wygląda bardziej jak nowoczesny, rodzinny park niż zacna dzielnica kultury. Ludzie siedzą na trawie, dzieci jeżdżą na deskorolkach, ktoś gra na saksofonie, a obok stoją jedne z najważniejszych muzeów świata. To właśnie tu znajduje się monumentalne Rijksmuseum i zawsze oblegane Muzeum Vincenta van Gogha. Dwa miejsca, które opowiadają historię Holandii lepiej niż jakikolwiek podręcznik. Budynek z 1885 roku przypomina gotycko-renesansowy zamek i już sam spacer przez jego korytarze robi wrażenie. Największą gwiazdą muzeum pozostaje oczywiście Rembrandt, najcenniejszym i najsłynniejszym obrazem jego „Straż nocna”. Ale znajdziemy tu także obrazy Johannesa Vermeera, Fransa Halsa, Jana Steena i setki innych dzieł pokazujących codzienność holenderskiego złotego wieku. Muzeum ma też fascynującą kolekcję przedmiotów użytkowych: modeli statków, porcelany z Delft, mebli, biżuterii, a także zrobione z prawdziwych materiałów domki dla lalek z XVII i XVIII wieku. Są jednym z najciekawszych, choć mniej znanych skarbów muzeum. Kilka kroków dalej stoi Muzeum Vincenta van Gogha. Zwiedzanie go jest jak intymna podróż przez historię człowieka, który za życia sprzedał zaledwie kilka obrazów, a dziś jest jednym z najdroższych artystów świata. Muzeum posiada największą na świecie kolekcję prac artysty, zwiedzający stoją w ciszy i skupieniu nie tylko przed „Słonecznikami”. Miasto wolności Amsterdam od dekad fascynuje swoją liberalną reputacją. Coffee shopy, dzielnica czerwonych latarni, swobodne podejście do wielu tematów – wszystko to przyciąga turystów szukających „miasta bez zasad”. Ale prawdziwy sekret Amsterdamu polega na czymś innym. Holendrzy wierzą, że możesz żyć, jak chcesz, dopóki nie przeszkadzasz innym. To filozofia widoczna wszędzie – w otwartości wobec różnych stylów życia, w miejskiej architekturze i w sposobie organizacji przestrzeni. Amsterdam od wieków był schronieniem dla outsiderów, artystów, kupców i buntowników. Przyjeżdżali tu ci, którzy gdzie indziej nie mogli znaleźć miejsca dla siebie. Jak wiele portowych miast – a port w Amsterdamie rozbudził nawet wyobraźnię słynnego barda Jacques’a Brela – ma w sobie gen wolności, otwartości, swobody. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock755999507EditorialUseOnlyKOLOR-fdc2b0c.jpg" width="2000" height="3000" alt="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" title="Największe na świecie międzynarodowe muzeum graffiti i street artu w dawnej stoczni w północnej dzielnicy Amsterdamu" /> Sztuka i zakupy Miasto można zwiedzać pieszo, na rowerze albo łodzią. Każdy sam ułoży sobie ciekawą trasę. Warto jednak zajrzeć na urokliwy Plac Spui, który znajduje się w centrum miasta. Jest tu mnóstwo księgarni, w piątki odbywają się targi książek, a w weekendy targi sztuki. W mieście jest w ogóle wiele targów ulicznych, na których znajdziemy wszystko – od serów po piękne materiały. Warto wspomnieć, że w Amsterdamie pierwsze kawiarnie znajdowały się w prywatnych mieszkaniach usytuowanych na parterze. Najstarsza tutejsza kawiarnia Café Hoppe pochodzi z końca XVII wieku i warto do niej zajrzeć. Można w niej zresztą zjeść bardzo nowoczesne śniadania. I napić się naprawdę dobrej kawy. Przy placu znajduje się wejście na ukryty w centrum miasta cichy dziedziniec Begijnhof. Otaczają go zabytkowe domy, w tym najstarszy w mieście drewniany dom z XVI wieku. Kiedyś w tym miejscu znajdował się beginaż, czyli wspólnota beginek – niezamężnych kobiet, prowadzących właściwie zakonne życie, choć bez żadnych formalnych ślubów. Kościół zawsze patrzył na nie podejrzliwie i uważał za heretyczki. Do centrum miasta, na Plac Dam, dojdziemy słynną ulicą Kalverstraat – najdroższą ulicą handlową w Holandii. Kto lubi zakupy, może zajrzeć do słynnego domu towarowego De Bijenkorf już na samym placu. Warto także zobaczyć dzielnicę Jordaan i De Negen Straatjes, czyli Dziewięć Uliczek, miejsce pełne mostów, alejek i kwiatów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-166637546KOLOR-bd830d9.jpg" width="2953" height="4429" alt="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." title="Widok na Bazylikę Świętego Mikołaja z jej charakterystyczną kopułą i wieżami. Jest jednym z punktów orientacyjnych miasta." /> Amsterdam nie jest miejscem jedynie do zaliczania atrakcji. Owszem, można zrobić zdjęcie przy kanałach, odwiedzić muzeum, a także odhaczyć listę zabytków. Na pewno warto zajrzeć do najstarszego kościoła w Amsterdamie Oude Kerk, z początku XIV wieku, który położony jest w samym sercu dawnej części miasta. Zresztą to tutaj Rembrandt wziął ślub z ukochaną Saskią van Uylenburgh w 1634 roku. Dziś świątynia jest jednym z najważniejszych zabytków miasta i niezwykłym miejscem spotkania historii ze współczesną sztuką. Warto zobaczyć także wspaniałą XVII-wieczną synagogę, zbudowaną przez żyjących w Amsterdamie sefardyjskich Żydów, zwaną portugalską. To jedna z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych synagog w Europie, która nadal jest domem modlitwy. Każdy z tych zabytków odpowiada inną historię, tak jest także z domem Anny Frank, gdzie mieszkała, a potem ukrywała się w latach 1942–1944. Bez pośpiechu Ale prawdziwe miasto zaczyna się dopiero wtedy, gdy zwalniasz. Kiedy rano niespiesznie jesz śniadanie w małej kawiarni na Jordaanie. Kiedy przypadkiem trafiasz do księgarni pachnącej starym papierem. Kiedy obserwujesz ludzi siedzących na brzegu kanału z lampką wina i nikomu nie przeszkadza, że jest środek tygodnia. Amsterdam ma w sobie coś uzależniającego. Uwodzi klimatem, malowniczymi zaułkami, mnóstwem kanałów, mostków i mostów, krzywymi kamienicami, które stoją tu od 400 lat. I może właśnie dlatego tak łatwo wyobrazić sobie tutaj inne życie. Wolniejsze. Lżejsze. Bardziej swoje. Tekst Agnieszka Dajbor
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Morza Tyrreńskiego. Widoki są spektakularne
Turkusowa woda, monumentalne klify i dzikie zatoki wyglądające jak karaibskie plaże. Palmarola to jedna z najbardziej niezwykłych włoskich wysp, która zachwyca osoby szukające spokojnych wakacji z dala od tłumów.
Choć większość turystów wybiera Capri, Sardynię czy Amalfi, Włochy wciąż skrywają miejsca niemal nietknięte przez masową turystykę. Jednym z nich jest Palmarola — niewielka wyspa położona na Morzu Tyrreńskim niedaleko Ponzy. To właśnie tutaj można zobaczyć jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów we Włoszech. Białe klify wpadające prosto do turkusowej wody, naturalne groty i dzikie zatoki sprawiają, że Palmarola wygląda niemal nierealnie. Wielu podróżników uważa ją za jedną z najpiękniejszych wysp całej Italii. Turkusowa woda i krajobrazy jak z Karaibów Największym skarbem Palmaroli jest natura. Morze wokół wyspy ma niezwykle intensywny turkusowy kolor, a przejrzystość wody sprawia, że nawet z łodzi można dostrzec podwodne skały i morskie dno. To właśnie dlatego Palmarola często porównywana jest do Karaibów albo egzotycznych wysp Morza Śródziemnego. Wyspa zachwyca przede wszystkim monumentalnymi formacjami skalnymi. Strome klify wyrastające prosto z morza tworzą spektakularny krajobraz, który wygląda szczególnie imponująco podczas rejsu wokół wyspy. W wielu miejscach skały mają jasny niemal biały kolor kontrastujący z intensywnie błękitną wodą. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Cala del Porto — zatoka otoczona klifami i grotami wykutymi przez morze przez setki lat. To właśnie tutaj zatrzymuje się większość łodzi przypływających na Palmarolę. Woda w zatoce jest wyjątkowo spokojna i przejrzysta, dlatego miejsce świetnie nadaje się do kąpieli oraz snorkelingu. Ogromne wrażenie robią także naturalne jaskinie rozsiane wokół wybrzeża. Niektóre z nich można podziwiać wyłącznie od strony morza, dlatego rejs łodzią jest najlepszym sposobem odkrywania wyspy. Wiele grot ma niezwykłe kolory i kształty tworzone przez wodę oraz wiatr przez tysiące lat. Palmarola jest także prawdziwym rajem dla fanów nurkowania. Krystalicznie czysta woda i bogaty podwodny świat przyciągają osoby szukające spokojniejszych i bardziej naturalnych miejsc do eksplorowania Morza Tyrreńskiego. Najbardziej dzika wyspa Italii Palmarola zachowała niemal całkowicie naturalny charakter i właśnie dlatego uznawana jest przez wielu podróżników za jedną z najbardziej dzikich oraz najpiękniejszych wysp całych Włoch. Nie ma tutaj wielkich hoteli, luksusowych resortów, beach clubów ani zatłoczonych promenad charakterystycznych dla Capri czy wybrzeża Amalfi. To miejsce wygląda niemal tak samo jak kilkadziesiąt lat temu — surowe, spokojne i niemal odcięte od świata. Największe wrażenie robi krajobraz wyspy. Monumentalne klify wyrastające prosto z morza, naturalne jaskinie i strome skały tworzą widoki przypominające bardziej egzotyczne wyspy niż klasyczne włoskie wakacje. W wielu miejscach wybrzeże pozostaje całkowicie dzikie i niedostępne od strony lądu, dzięki czemu Palmarola zachowała wyjątkowo autentyczny charakter. Na wyspie praktycznie nie ma klasycznej infrastruktury turystycznej. To właśnie brak dużej zabudowy sprawia, że morze wokół Palmaroli pozostaje tak przejrzyste, a krajobrazy wyglądają niemal nietknięte przez człowieka. Zamiast hoteli można zobaczyć pojedyncze domki wykute w skałach oraz niewielkie miejsca dla żeglarzy przypływających tutaj na krótki odpoczynek. Większość osób odwiedza Palmarolę podczas jednodniowych rejsów z Ponzy, ale nawet krótki pobyt pozwala poczuć atmosferę miejsca niemal odciętego od świata. Cisza, ogromne klify i brak tłumów sprawiają, że wyspa idealnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Największym luksusem pozostają tutaj natura, prywatność i możliwość odpoczynku blisko morza bez hałasu oraz tłumów turystów. Wiele osób podkreśla, że Palmarola przypomina bardziej prywatną wyspę niż popularny włoski kierunek wakacyjny. Wyspa zachwyca szczególnie rano i późnym popołudniem, kiedy światło odbija się od białych skał i turkusowej wody. Zachody słońca oglądane z łodzi należą do najbardziej spektakularnych widoków całego Morza Tyrreńskiego. To właśnie dlatego Palmarola przyciąga osoby zmęczone zatłoczonymi kurortami i intensywnym tempem podróżowania. Wyspa pozwala naprawdę zwolnić i odpocząć w otoczeniu natury, której coraz trudniej szukać w najbardziej znanych częściach Italii. Idealny kierunek dla fanów rejsów i slow travel Palmarola najlepiej prezentuje się od strony morza, dlatego ogromną popularnością cieszą się całodniowe rejsy wokół wyspy. To właśnie podczas podróży łodzią można zobaczyć najbardziej spektakularne klify, naturalne groty i ukryte zatoki niedostępne od strony lądu. Łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych miejscach wokół wyspy, gdzie można pływać w turkusowej wodzie, snorkelingować lub odkrywać skalne jaskinie tworzone przez morze przez tysiące lat. Woda wokół Palmaroli należy do najczystszych w regionie, dlatego miejsce szczególnie mocno przyciąga fanów nurkowania i spokojnych wakacji blisko natury. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc są naturalne groty wykute w jasnych skałach oraz monumentalne klify wpadające prosto do morza. Widoki podczas rejsu często porównywane są do krajobrazów Grecji albo bardziej egzotycznych wysp Morza Śródziemnego. Wiele osób łączy pobyt na Palmaroli z wakacjami na pobliskiej Ponzy, która oferuje więcej restauracji, hoteli i klimatycznych miasteczek z widokiem na morze. Dzięki temu można połączyć komfortowy pobyt z odkrywaniem jednej z najbardziej dzikich części włoskiego wybrzeża. Ponza i Palmarola tworzą idealne połączenie dla osób szukających slow travel w bardziej luksusowym, ale nadal autentycznym wydaniu. W ciągu dnia można odkrywać dzikie zatoki i pływać w krystalicznie czystym morzu, a wieczorem spacerować po spokojnych uliczkach Ponzy i jeść kolację z widokiem na port. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej autentycznych włoskich wakacjach — z piękną naturą, spokojem i widokami wyglądającymi jak z pocztówki. Palmarola pokazuje zupełnie inne oblicze Italii: bardziej dzikie, naturalne i dalekie od masowej turystyki. Jak dostać się na Palmarolę? Na Palmarolę najłatwiej dostać się łodzią z wyspy Ponza, która stanowi główną bazę wypadową dla turystów odwiedzających ten region Morza Tyrreńskiego. Rejs trwa zazwyczaj około 30–40 minut i już sama podróż jest jedną z największych atrakcji całego wyjazdu. Po drodze można podziwiać turkusową wodę, monumentalne klify oraz charakterystyczne skaliste wybrzeże Palmaroli, które wygląda spektakularnie szczególnie przy dopływaniu do wyspy. Większość osób odwiedza Palmarolę podczas całodniowych rejsów organizowanych właśnie z Ponzy. Łodzie zatrzymują się przy najpiękniejszych zatokach i naturalnych grotach, dzięki czemu można pływać w krystalicznie czystym morzu, snorkelingować oraz podziwiać najbardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Tego typu rejsy kosztują zazwyczaj około 40–80 euro za osobę — w zależności od długości wycieczki, rodzaju łodzi oraz liczby przystanków. Bardzo popularne są również prywatne rejsy małymi łodziami, które pozwalają odkrywać mniej dostępne zatoki i spokojniejsze miejsca wokół wyspy. To opcja szczególnie chętnie wybierana przez osoby szukające bardziej kameralnych wakacji w stylu quiet luxury. Na samą Ponzę można dopłynąć promem lub szybkim wodolotem z miejscowości takich jak Terracina, Anzio czy Formia położonych niedaleko Rzymu. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy wyspy Pontyjskie stają się popularnym kierunkiem weekendowych wyjazdów mieszkańców Rzymu. Rejs z Terraciny trwa około 1 godziny i 15 minut szybkim wodolotem lub około 2–3 godzin tradycyjnym promem. Ceny biletów zaczynają się zazwyczaj od około 25–40 euro w jedną stronę — w zależności od rodzaju łodzi i sezonu. Z Formii podróż trwa około 1,5 godziny, a połączenia są szczególnie popularne wśród osób planujących dłuższy pobyt na Ponz y. Do portów wypływających na Ponzę można łatwo dojechać z Rzymu samochodem lub pociągiem. Dzięki temu wiele osób łączy wyjazd na Palmarolę z city breakiem w Rzymie albo podróżą po środkowych Włoszech. Ogromnym atutem Palmaroli jest właśnie jej ograniczona dostępność. Ponieważ na wyspę można dostać się wyłącznie łodzią, miejsce zachowało wyjątkowo spokojny i naturalny charakter. Nawet w sezonie nie ma tutaj tłumów typowych dla najbardziej znanych włoskich kurortów. Wiele osób podkreśla, że już sam rejs wokół Palmaroli należy do najpiękniejszych doświadczeń podróżniczych we Włoszech. Turkusowa woda, monumentalne skały i niemal całkowity brak zabudowy sprawiają, że wyspa wygląda bardziej jak egzotyczny raj niż klasyczna europejska destynacja wakacyjna.
To nie Fez ani Marakesz, tylko ich północny, dwa razy tańszy sąsiad sąsiad. To miasto zachwyca górami, lazurowym wybrzeżem i białymi domami
Tetuan nie należy do najpopularniejszych miast Maroka, ale właśnie to stanowi o jego wyjątkowości. „Biały Gołąb” zachwyca historyczną medyną, białą zabudową i atmosferą, której próżno szukać w zatłoczonych kurortach.
Tetuan, położony między górami Rif a Morzem Śródziemnym, pozostaje jednym z mniej znanych miast Maroka. To właśnie tutaj można odkryć historyczną medynę wpisaną na listę UNESCO, charakterystyczną białą zabudowę oraz ślady andaluzyjskiej i hiszpańskiej historii. Miasto przyciąga spokojem, autentyczną atmosferą i bliskością zarówno gór, jak i wybrzeża. Tetuan – dlaczego nazywany jest „Białym Gołębiem”? Gdy większość turystów planujących podróż do Maroka kieruje swoją uwagę na Marrakesz czy Fez, na północy kraju znajduje się miejsce, które dla wielu pozostaje nieodkrytym skarbem. Tetuan, położony pomiędzy górami Rif a wybrzeżem Morza Śródziemnego, wyróżnia się atmosferą zupełnie inną od tej znanej z najpopularniejszych marokańskich destynacji. Miasto od lat nosi przydomek „Białego Gołębia”. Nazwa nie jest przypadkowa. Nawiązuje do charakterystycznej białej zabudowy dominującej w historycznej części miasta. Z licznych punktów widokowych można dostrzec rozciągające się u podnóża gór Rif skupisko jasnych budynków, które tworzą niemal jednolitą białą panoramę. To właśnie ten wyjątkowy krajobraz sprawił, że Tetuan stał się jednym z najbardziej charakterystycznych miast północnego Maroka. W przeciwieństwie do wielu innych miejsc zachował własny, rozpoznawalny styl i niepowtarzalny klimat. ZOBACZ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Laguny Weneckiej. Idealna na spokojny wyjazd dla fanów winnic Medyna UNESCO w Tetuanie. Labirynt uliczek i tradycyjnego rzemiosła Największą atrakcją miasta pozostaje zabytkowa medyna wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To właśnie tutaj można najlepiej poznać codzienne życie mieszkańców i zobaczyć, jak funkcjonuje historyczne centrum Tetuanu. Spacerując po medynie, odwiedzający trafiają do sieci wąskich uliczek prowadzących między warsztatami rzemieślników, sklepami oferującymi ceramikę, przyprawy oraz wyroby skórzane. Miejsce nadal pełni funkcję centrum życia mieszkańców, dzięki czemu zachowało autentyczny charakter. Do medyny prowadzi 7 historycznych bram. Wewnątrz łatwo stracić orientację, ponieważ uliczki tworzą rozbudowany labirynt. Wśród najciekawszych elementów architektury uwagę przyciągają tradycyjne mozaiki zellij, kolorowe drzwi oraz andaluzyjskie zdobienia widoczne na wielu budynkach. Szczególną wartość tego miejsca podkreślają rodzinne warsztaty, które działają tu od pokoleń. To właśnie one pozwalają zachować tradycyjne rzemiosło i stanowią ważny element lokalnej tożsamości. Plac Feddan i hiszpańskie wpływy widoczne w architekturze miasta Historia Tetuanu miała ogromny wpływ na jego obecny wygląd. Po upadku muzułmańskiej Andaluzji do miasta przybywali mieszkańcy południowej Hiszpanii, którzy przywieźli ze sobą własne tradycje architektoniczne i rzemieślnicze. Dodatkowo w XX wieku Tetuan był stolicą hiszpańskiego protektoratu w północnym Maroku. Ślady tego okresu są widoczne do dziś. W mieście nadal można usłyszeć język hiszpański, a wiele budynków zachowało europejskie inspiracje. Jednym z najbardziej znanych miejsc pozostaje Plac Feddan, położony niedaleko murów medyny. To popularna przestrzeń spotkań mieszkańców i spacerów. Z placu rozciąga się widok na starą część miasta oraz charakterystyczną białą zabudowę. Wieczorami okolica staje się miejscem wypoczynku rodzin oraz osób odwiedzających lokalne kawiarnie. W nowej części miasta uwagę przyciągają szerokie aleje i budynki inspirowane hiszpańską architekturą. Szczególnie wyróżniają się Aleja Mohammeda V oraz okolice Placu Moulay El Mehdi. W pobliżu znajduje się również czynny kościół katolicki przypominający o wielokulturowej historii regionu. Co warto zobaczyć w Tetuanie podczas wizyty? Osoby odwiedzające Tetuan mogą poznać nie tylko zabytki, ale również lokalne tradycje. Jednym z ciekawych miejsc jest Dar Sanaa, szkoła tradycyjnego rzemiosła. To właśnie tam nadal uczy się tworzenia mozaik, tkactwa oraz dekoracyjnej obróbki drewna. Obiekt stanowi ważny element ochrony lokalnego dziedzictwa kulturowego i pokazuje, jak przekazywane są umiejętności kolejnym pokoleniom mieszkańców. Zwiedzanie miasta pozwala zobaczyć zarówno historyczną medynę, jak i nowoczesne części Tetuanu, gdzie widoczne są wpływy różnych kultur i okresów historycznych. ZOBACZ TEŻ: Kosztuje tyle co mieszkanie w Poznaniu, zachwyca lazurową wodą. Ta grecka wyspa może być Twoja, ale jest jeden haczyk Tetuan między górami Rif a Morzem Śródziemnym Położenie miasta sprawia, że Tetuan stanowi dogodną bazę do odkrywania północnego Maroka. W niewielkiej odległości znajdują się nadmorskie miejscowości Martil, M’diq oraz Cabo Negro. Odwiedzający mogą tam odpoczywać na plażach, spacerować promenadami lub korzystać z lokalnej oferty gastronomicznej obejmującej świeże ryby i owoce morza. Niewiele marokańskich miast daje możliwość tak łatwego połączenia zwiedzania historycznej medyny, podziwiania górskich krajobrazów oraz wypoczynku nad Morzem Śródziemnym. To właśnie ta różnorodność sprawia, że Tetuan wyróżnia się na tle bardziej znanych kierunków turystycznych. Za najlepszy okres na odwiedzenie miasta uznawana jest wiosna. Temperatury są wtedy łagodniejsze niż latem, a krajobraz po deszczach staje się bardziej zielony. Dzięki temu można komfortowo zwiedzać zarówno zabytkowe centrum, jak i okoliczne miejscowości położone nad morzem. Tetuan pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych miast północnego Maroka. Biała zabudowa, medyna wpisana na listę UNESCO, andaluzyjskie dziedzictwo oraz bliskość Morza Śródziemnego sprawiają, że miejsce to przyciąga osoby poszukujące spokojniejszego i bardziej autentycznego oblicza kraju. Źródło: Gazeta.pl
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Laguny Weneckiej. Idealna na spokojny wyjazd dla fanów winnic
Winnice, zielone pola, spokojne kanały i atmosfera włoskiego slow life z dala od tłumów Wenecji. Sant’Erasmo to jedna z najmniej znanych wysp Laguny Weneckiej, która zachwyca naturą, lokalnym winem i bardziej autentycznym obliczem Italii.
Większość turystów odwiedzających Wenecję skupia się na najbardziej znanych miejscach — placu św. Marka, Burano czy Murano. Tymczasem zaledwie kilkadziesiąt minut od centrum miasta znajduje się Sant’Erasmo — spokojna wyspa nazywana często „ogrodem Wenecji”. To właśnie tutaj od wieków uprawia się warzywa, owoce i winorośle trafiające później do restauracji oraz targów Wenecji. Sant’Erasmo zachwyca zielenią, spokojem i klimatem włoskiej prowincji połączonej z widokami na lagunę. Coraz więcej osób odkrywa wyspę jako alternatywę dla zatłoczonych włoskich kurortów. Winnice i najbardziej zielona wyspa Laguny Weneckiej Sant’Erasmo wygląda zupełnie inaczej niż klasyczne wyspy kojarzone z Wenecją. Zamiast kolorowych kamienic, luksusowych hoteli i tłumów turystów dominują tutaj pola uprawne, winnice, sady oraz spokojne ścieżki prowadzące pomiędzy zielonymi terenami wyspy. Krajobraz bardziej przypomina włoską prowincję niż popularną destynację turystyczną położoną zaledwie kilkadziesiąt minut od centrum Wenecji. To właśnie dlatego Sant’Erasmo od lat nazywane jest „zielonym sercem Laguny Weneckiej”. Wyspa pełni funkcję rolniczego zaplecza Wenecji już od czasów średniowiecza. Do dziś uprawia się tutaj warzywa, owoce i winorośle trafiające później do lokalnych restauracji oraz targów w Wenecji. Dzięki temu Sant’Erasmo zachowało bardziej autentyczny i lokalny charakter niż najbardziej znane wyspy laguny. Najbardziej charakterystycznym produktem wyspy są karczochy violetto di Sant’Erasmo uznawane za jeden z regionalnych przysmaków Veneto. Wiosną organizowane są tutaj lokalne festiwale poświęcone właśnie temu warzywu, a restauracje serwują specjalne sezonowe menu bazujące na lokalnych produktach. Karczochy z Sant’Erasmo trafiają także do najlepszych restauracji Wenecji i od lat stanowią kulinarny symbol wyspy. Coraz większą popularnością cieszą się również lokalne winnice produkujące lekkie białe wina charakterystyczne dla regionu Veneto. Wiele niewielkich rodzinnych gospodarstw organizuje degustacje połączone ze spacerami po winnicach oraz kolacjami z widokiem na lagunę. To właśnie takie bardziej kameralne doświadczenia sprawiają, że Sant’Erasmo przyciąga osoby szukające autentycznych włoskich wakacji zamiast klasycznych atrakcji turystycznych. Wyspa zachwyca szczególnie wiosną i latem, kiedy pola stają się intensywnie zielone, a ścieżki pomiędzy winnicami i sadami wyglądają niemal jak krajobrazy z włoskiego filmu. Wiele osób podkreśla, że Sant’Erasmo pokazuje zupełnie inne oblicze Wenecji — spokojniejsze, bardziej naturalne i znacznie mniej komercyjne. Dużym atutem wyspy są także widoki na lagunę i pobliskie wyspy archipelagu. Spacerując lub jadąc rowerem można obserwować wodę, niewielkie łodzie rybackie i charakterystyczny krajobraz północnych Włoch. To właśnie połączenie natury, lokalnych upraw i spokojnej atmosfery sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej pojawia się w trendach związanych ze slow travel i quiet luxury. Wenecja w spokojniejszym wydaniu Największym luksusem Sant’Erasmo pozostaje cisza i brak tłumów. Nie ma tutaj zatłoczonych uliczek, luksusowych butików ani ogromnych hoteli charakterystycznych dla centrum Wenecji. Życie płynie spokojnie — mieszkańcy poruszają się rowerami, spotykają przy espresso i spędzają czas nad wodą. Atmosfera bardziej przypomina niewielką włoską miejscowość niż jedną z wysp położonych obok jednego z najpopularniejszych miast Europy. To właśnie dlatego Sant’Erasmo świetnie wpisuje się w trend slow travel i quiet luxury. Zamiast intensywnego zwiedzania liczy się tutaj spokojne odkrywanie krajobrazów, lokalnej kuchni i bardziej autentycznego oblicza północnych Włoch. Coraz więcej osób odwiedza wyspę właśnie po to, by odpocząć od tłumów Wenecji i zobaczyć lagunę z zupełnie innej perspektywy. Sant’Erasmo najlepiej odkrywać rowerem lub pieszo. Ścieżki prowadzą pomiędzy winnicami, polami i kanałami, a po drodze można zatrzymywać się przy niewielkich restauracjach serwujących świeże owoce morza, lokalne sery oraz produkty pochodzące bezpośrednio z wyspy. Wiele lokali działa bardzo kameralnie — kilka stolików ustawionych nad wodą i menu oparte na sezonowych składnikach tworzą atmosferę typową dla włoskiego slow life. Ogromnym atutem Sant’Erasmo jest także tempo życia. Nie ma tu pośpiechu charakterystycznego dla popularnych włoskich kurortów. Dni najczęściej spędza się na spokojnych spacerach, degustacjach lokalnych win, obserwowaniu laguny i odpoczynku blisko natury. Wieczorami wyspa staje się niemal całkowicie cicha, a zachody słońca nad wodą należą do najpiękniejszych momentów dnia. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej kameralnym wydaniu włoskiego dolce vita — z lokalnym winem, naturą i spokojem, którego coraz trudniej szukać w najbardziej popularnych częściach Wenecji. Idealny kierunek dla fanów slow life i włoskiego dolce vita Sant’Erasmo szczególnie mocno przyciąga osoby szukające spokojniejszych wakacji z dala od najbardziej popularnych włoskich kierunków. To miejsce idealne na romantyczny wyjazd, weekend slow travel albo jednodniową ucieczkę od tłumów Wenecji. Już po kilku minutach spędzonych na wyspie można poczuć zupełnie inne tempo życia niż w zatłoczonym centrum miasta. Nie ma tutaj pośpiechu, kolejek do atrakcji ani głośnych turystycznych deptaków. Zamiast tego dominują spokojne ścieżki prowadzące pomiędzy polami, winnicami i kanałami oraz niewielkie restauracje, w których mieszkańcy spotykają się na espresso albo lunch z widokiem na lagunę. To właśnie ta prostota sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej uznawane jest za jedno z najlepszych miejsc dla fanów włoskiego slow life. Wyspa świetnie wpisuje się także w trend quiet luxury. Luksus nie oznacza tutaj ogromnych resortów i ekskluzywnych butików, ale ciszę, prywatność i możliwość odpoczynku blisko natury. Coraz więcej osób podczas podróży szuka dziś właśnie takich doświadczeń — bardziej autentycznych i spokojnych, opartych na lokalnej kuchni, pięknych widokach i atmosferze miejsca. Sant’Erasmo najlepiej odkrywać bez planu i bez pośpiechu. Można wypożyczyć rower, spacerować pomiędzy winnicami albo zatrzymać się przy małych gospodarstwach produkujących lokalne wino i warzywa. Dla wielu osób największą atrakcją wyspy jest właśnie codzienność — spokojne życie mieszkańców i krajobrazy przypominające włoską prowincję sprzed ery masowej turystyki. Wieczory na Sant’Erasmo należą do najbardziej klimatycznych momentów dnia. Zachody słońca nad laguną, kolacje przy lokalnym winie i widoki na wodę tworzą atmosferę przypominającą bardziej włoską prowincję niż popularne turystyczne miasto. Światło odbijające się od kanałów i cisza panująca na wyspie sprawiają, że miejsce wygląda niemal filmowo. Ogromnym atutem Sant’Erasmo jest także to, że można połączyć spokojny wypoczynek z odkrywaniem Wenecji. W ciągu dnia łatwo dostać się vaporetto do centrum miasta, a wieczorem wrócić na spokojną wyspę z dala od tłumów. Dzięki temu Sant’Erasmo staje się coraz popularniejszym wyborem dla osób, które chcą zobaczyć Wenecję, ale jednocześnie odpoczywać w bardziej kameralnej atmosferze. To właśnie połączenie natury, lokalnych winnic i spokojnego stylu życia sprawia, że Sant’Erasmo coraz częściej uznawane jest za jedną z najbardziej autentycznych perełek Laguny Weneckiej. Wyspa zachwyca osoby marzące o włoskich wakacjach w bardziej subtelnym, eleganckim i spokojnym wydaniu.
Kosztuje tyle co mieszkanie w Poznaniu, zachwyca lazurową wodą. Ta grecka wyspa może być Twoja, ale jest jeden haczyk
Prywatna wyspa w Grecji za cenę apartamentu w Warszawie? Makri zachwyca turkusową wodą i dziką naturą, ale jeden szczegół sprawia, że od lat nie może znaleźć kupca.
Prywatna wyspa w Grecji za cenę apartamentu w Poznaniu? Makri położona na Morzu Jońskim właśnie trafiła na aukcję i natychmiast wzbudziła ogromne zainteresowanie. Turkusowa woda, skaliste wybrzeże i całkowity brak tłumów sprawiają, że miejsce wygląda jak raj na ziemi. Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy potencjalni kupcy poznają ograniczenia związane z inwestowaniem na wyspie. Wyspa Makri miała być luksusowym rajem dla milionerów Grecja od lat przyciąga turystów malowniczymi wyspami i rajskimi plażami. Większość najpopularniejszych kierunków zmaga się dziś jednak z ogromną liczbą odwiedzających i przeciążoną infrastrukturą. Na tym tle Makri pozostaje całkowitym przeciwieństwem znanych kurortów. Wyspa należy do archipelagu Echinades na Morzu Jońskim i jest piątą co do wielkości wyspą w tej grupie. Miejsce zachwyca dziką przyrodą, skalistym wybrzeżem oraz turkusową wodą. Nie ma tam hoteli, restauracji ani tłumów turystów. Na wyspie znajdują się jedynie opuszczone zabudowania, mały dom, kaplica oraz zbiornik na wodę. Jeszcze kilka lat temu Makri miała stać się luksusowym kierunkiem dla najbogatszych inwestorów świata. W 2022 roku ekskluzywne agencje nieruchomości reklamowały wyspę jako idealne miejsce pod budowę pięciogwiazdkowego resortu z prywatnymi willami. Początkowo nieruchomość wyceniano nawet na 8 milionów euro. ZOBACZ TEŻ: Pałac na środku jeziora i spektakularne ogrody. Ta włoska wyspa wygląda nierealnie Dlaczego cena greckiej wyspy spadła z 8 milionów euro? Sytuacja zmieniła się po kolejnych analizach prawnych i nowej wycenie nieruchomości. Okazało się, że Makri została sklasyfikowana jako prywatny teren leśny. Dodatkowo wyspa znajduje się na obszarze objętym ochroną Natura 2000. To właśnie te przepisy praktycznie przekreśliły plany budowy luksusowych hoteli oraz rozbudowanej infrastruktury turystycznej. Program Natura 2000 ma chronić najcenniejsze przyrodniczo miejsca w Europie, dlatego obowiązują tam bardzo restrykcyjne zasady dotyczące zabudowy i działalności gospodarczej. Po ujawnieniu problemów wartość wyspy gwałtownie spadła. Dziś cena wywoławcza podczas aukcji wynosi zaledwie 247 tysięcy euro, czyli około 1 047 000 zł. To kwota porównywalna z ceną apartamentu w Warszawie. Natura 2000 i status terenu leśnego blokują inwestycje Choć oferta brzmi niezwykle atrakcyjnie, potencjalni kupcy muszą liczyć się z poważnymi ograniczeniami. Na wyspie dozwolona jest głównie działalność rolnicza, natomiast większe inwestycje wymagają specjalnych zgód państwowych. To jednak nie wszystko. Osoba, która zdecydowałaby się na zakup Makri, musiałaby samodzielnie zadbać o doprowadzenie prądu, wody oraz systemu odprowadzania odpadów. W praktyce oznacza to ogromne dodatkowe koszty i skomplikowane procedury administracyjne. Nic dziwnego, że mimo atrakcyjnej ceny zainteresowanie inwestorów pozostaje bardzo ograniczone. Makri od kilku lat regularnie pojawia się na aukcjach internetowych, jednak do tej pory nie znalazł się chętny na zakup. Grecja coraz mocniej walczy z nadmierną turystyką Problemy związane z Makri pokazują również szerszy trend widoczny w Grecji. Coraz więcej mieszkańców i ekspertów alarmuje, że popularne wyspy zaczynają odczuwać skutki masowej turystyki. Santorini i Mykonos regularnie zmagają się z tłumami odwiedzających oraz problemami infrastrukturalnymi. W ostatnich tygodniach głośno było także o decyzji dotyczącej zakazu ustawiania leżaków na ponad 250 greckich plażach. Makri pozostaje całkowitym przeciwieństwem takich miejsc. Wyspa jest niemal nietknięta przez człowieka i właśnie dlatego obowiązują tam tak surowe ograniczenia związane z ochroną środowiska. Dla części osób wizja życia z dala od cywilizacji może wydawać się spełnieniem marzeń. W rzeczywistości zakup prywatnej wyspy wiąże się jednak z ogromnymi wyzwaniami i kosztami, które skutecznie odstraszają większość potencjalnych inwestorów. Źródło: Gazeta.pl
Najbogatsi podróżnicy płacą teraz za coś, co kiedyś było za darmo. I są z tego powodu szczęśliwsi niż kiedykolwiek!
Sleep tourism — podróżowanie po to, żeby się wyspać — to jeden z najszybciej rosnących trendów w luksusowej turystyce. Hotele oferują "sleep concierge," specjalne materace, zaprojektowaną ciemność i ciszę jako główny produkt. I mają pełne obłożenie przez cały rok.
Przez dekady luksusowe wakacje oznaczały jedno: więcej. Więcej atrakcji, więcej restauracji z gwiazdkami, więcej muzeów, więcej widoków do odhaczenia. Urlop mierzono intensywnością — ile się zobaczyło, ile się zrobiło, ile zdjęć wróciło w telefonie. A potem coś się zmieniło. Zamożni podróżnicy zaczęli płacić kilka tysięcy euro za noc — nie za widok z balkonu, nie za gwiazdkę Michelin w hotelowej restauracji, nie za basen na dachu. Za sen. Za ciemność. Za ciszę. Za materac zaprojektowany przez specjalistów od medycyny snu. Za "sleep concierge" — człowieka, którego jedynym zadaniem jest sprawić, żebyś spała jak nigdy w życiu. Brzmi absurdalnie. I właśnie dlatego jest tego tak dużo. Dlaczego sen stał się luksusem Odpowiedź jest prostsza niż się wydaje: bo zdrowy sen przestał być czymś oczywistym. Badania WHO pokazują, że ponad jedna trzecia dorosłych w krajach rozwiniętych regularnie nie śpi wystarczająco długo. Chroniczne niedobory snu są powiązane z depresją, chorobami serca, otyłością i obniżoną odpornością. I — co ważne z perspektywy turystyki — ze spadkiem produktywności i kreatywności, które dla zamożnych profesjonalistów mają wymierną wartość finansową. Kiedy coś, czego potrzebujemy każdej nocy, staje się rzadkością — staje się też luksusem. I właśnie tak sen trafił do oferty pięciogwiazdkowych hoteli. Jak wygląda hotel nastawiony na sen Six Senses na Malediwach oferuje program "Sleep With Six Senses" — konsultację ze specjalistą od snu, spersonalizowany zestaw suplementów, aromaterapię i materac dobrany do wagi i pozycji snu. Cena za noc zaczyna się od 1500 euro. Park Hyatt w Mediolanie stworzył "Suite Sleep Experience" z zasłonami blokującymi 100 procent światła, systemem dźwiękoszczelnym, temperaturą pokoju utrzymywaną na poziomie 18-19 stopni (optymalnym dla snu według badań) i poduszkami o pięciu różnych twardościach do wyboru. Zedwell w Londynie poszedł jeszcze dalej — to hotel zaprojektowany od podstaw wyłącznie wokół snu. Zero restauracji, zero baru, zero concierge do polecania atrakcji. Tylko pokoje bez okien (tak — bez okien, celowo), z wyciszonymi ścianami, systemem cyrkulacji powietrza i pościelą z certyfikatem dla alergików. Obłożenie przez cały rok: powyżej 90 procent. Co sleep tourism mówi o nas Jest w tym trendzie coś więcej niż tylko moda na wellness. Sleep tourism jest symptomem głębszej zmiany w tym, czego szukamy w podróży — i czego nam brakuje w codziennym życiu. Przez lata podróż była ucieczką od rutyny przez intensywność. Teraz, kiedy codzienne życie jest już wystarczająco intensywne — praca zdalna, ciągła dostępność, powiadomienia o każdej porze — podróż zaczyna być ucieczką od intensywności przez spokój. Zamiast "zobaczę jak najwięcej" — "wreszcie odpocznę." Psycholodzy mówią o tym zjawisku "luxury of doing nothing" — i wskazują, że dla osób prowadzących intensywny tryb życia zawodowego, bezczynność stała się formą przywileju. Spanie do dziesiątej rano w hotelu zaprojektowanym pod sen jest teraz bardziej ekskluzywne niż kolacja w restauracji z dwiema gwiazdkami Michelin. Czy można to osiągnąć bez wydawania fortuny Tak — i właśnie to sprawia, że sleep tourism przenika z segmentu ultra-luksusowego do mainstreamu. Kilka zasad, które hotele premium stosują w swoich "sleep experience" i które można zastosować przy każdej podróży: Temperatura pokoju między 18 a 20 stopniami to kluczowy czynnik jakości snu — warto poprosić o pokój od strony północnej lub zaciemnione zasłony zamiast dekoracyjnych. Cisza jest ważniejsza niż widok — pokój na wyższym piętrze, z dala od windy i restauracji, wart jest dopłaty. Brak ekranów przez ostatnią godzinę przed snem w hotelu, gdzie nie masz rutynowych obowiązków, jest łatwiejszy niż w domu — i właśnie dlatego podróż jest idealnym momentem, żeby go wypróbować. I ostatnia rzecz, której żaden hotel nie sprzeda, ale którą każda podróż daje za darmo: zmiana środowiska. Nowe miejsce, nowy rytm, brak poczucia winy za nieodpisane maile — to wystarczy, żeby wielu ludzi spało lepiej na wakacjach niż przez cały rok w domu. Jeden wniosek Kiedy sen stał się produktem luksusowym — to znak, że coś poszło nie tak z tym, jak żyjemy na co dzień. Sleep tourism jest symptomem, nie rozwiązaniem. Ale jest też dowodem na to, że coraz więcej ludzi zaczyna rozumieć, że odpoczynek nie jest nagrodą za produktywność. Jest jej warunkiem. I że czasem najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić na wakacjach — to po prostu spać.
Pałac na środku jeziora i spektakularne ogrody. Ta włoska wyspa wygląda nierealnie
Barokowy pałac otoczony wodą, tarasowe ogrody pełne egzotycznych roślin i widoki jak z włoskiego filmu. Isola Bella nad Jeziorem Maggiore to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc we Włoszech, które coraz częściej zachwyca turystów szukających spokojniejszych i bardziej eleganckich kierunków.
Choć większość osób planujących podróż do Włoch wybiera jezioro Como albo wybrzeże Amalfi, północna część kraju skrywa miejsca wyglądające niemal nierealnie. Jednym z nich jest Isola Bella — niewielka wyspa położona na Jeziorze Maggiore, uznawana za jedną z najpiękniejszych perełek włoskiej arystokracji. Wyspa zachwyca monumentalnym pałacem rodziny Borromeo, tarasowymi ogrodami i widokami przypominającymi scenografię historycznego filmu. To miejsce, które łączy włoskie dolce vita, historię i atmosferę quiet luxury w wyjątkowo eleganckim wydaniu. Pałac i ogrody, które wyglądają jak z bajki Największą atrakcją Isola Bella jest imponujący Palazzo Borromeo — barokowa rezydencja budowana od XVII wieku przez rodzinę Borromeo, jedną z najważniejszych arystokratycznych rodzin północnych Włoch. Pałac miał być nie tylko letnią rezydencją, ale także symbolem prestiżu i potęgi rodu. Już z daleka wygląda spektakularnie: monumentalna bryła pałacu wyrasta niemal prosto z wody, a cała wyspa sprawia wrażenie luksusowego statku unoszącego się na Jeziorze Maggiore. Wnętrza Palazzo Borromeo zachwycają przepychem typowym dla baroku. Zwiedzający mogą zobaczyć bogato zdobione sale reprezentacyjne, marmurowe kominki, kryształowe żyrandole, freski, zabytkowe meble i kolekcję dzieł sztuki należących do rodziny Borromeo. Szczególne wrażenie robią sale z widokiem na jezioro, z których rozciąga się panorama na wodę, góry i pobliskie Wyspy Boromejskie. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w pałacu są podziemne groty. Ich ściany zostały wyłożone kamieniami, muszlami i jasnymi dekoracjami, które tworzą niemal teatralny efekt. Groty pełniły praktyczną funkcję — dawały chłód podczas upalnych letnich dni — ale jednocześnie były miejscem spotkań i odpoczynku arystokracji. Dziś należą do najbardziej charakterystycznych części Palazzo Borromeo. Prawdziwym symbolem Isola Bella pozostają jednak spektakularne ogrody tarasowe. Zostały zaprojektowane na kilku poziomach i wyglądają jak ogromna zielona scenografia zawieszona nad jeziorem. Najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Teatro Massimo — dekoracyjna konstrukcja z rzeźbami, fontannami i tarasami, która dominuje nad ogrodami i nadaje im niemal bajkowy charakter. W ogrodach rosną cyprysy, kamelie, magnolie, oleandry, cytrusy i wiele egzotycznych gatunków sprowadzanych przez lata z różnych części świata. Spacer prowadzi przez symetryczne alejki, zielone tarasy i punkty widokowe, z których można podziwiać Jezioro Maggiore oraz Alpy. W pogodny dzień widoki są wyjątkowo spektakularne — tafla jeziora odbija pałac, ogrody i otaczające góry. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów Isola Bella są białe pawie spacerujące swobodnie po ogrodach. Ich obecność dodaje temu miejscu jeszcze bardziej nierealnego, filmowego klimatu. To właśnie pawie, barokowe rzeźby, egzotyczne rośliny i widok na jezioro sprawiają, że Isola Bella wygląda jak królewska scenografia przeniesiona do północnych Włoch. Włoskie dolce vita nad Jeziorem Maggiore Isola Bella zachwyca nie tylko architekturą, ale także atmosferą spokojnego włoskiego luksusu, który mocno różni się od najbardziej popularnych i zatłoczonych kurortów Italii. Rejs po Jeziorze Maggiore, widok na góry oraz eleganckie wille położone nad wodą sprawiają, że miejsce często porównywane jest do bardziej znanego jeziora Como. Wiele osób podkreśla jednak, że Jezioro Maggiore pozostaje spokojniejsze i bardziej autentyczne. Już sama podróż na Isola Bella jest częścią całego doświadczenia. Niewielkie łodzie kursujące pomiędzy wyspami pozwalają podziwiać alpejskie krajobrazy, luksusowe historyczne wille oraz zielone ogrody schodzące niemal bezpośrednio do jeziora. Szczególnie spektakularnie wygląda to rano, kiedy tafla Jeziora Maggiore jest niemal całkowicie spokojna i odbija góry oraz pałace niczym lustro. Wyspa jest niewielka, dlatego najlepiej odkrywać ją bez pośpiechu — spacerując po tarasowych ogrodach, zatrzymując się na espresso z widokiem na jezioro i podziwiając historyczne wnętrza Palazzo Borromeo. Atmosfera przypomina bardziej elegancki włoski retreat niż klasyczny kierunek turystyczny. Nie chodzi tutaj o intensywne zwiedzanie, ale o celebrowanie widoków, spokojnych spacerów i włoskiego stylu życia. To właśnie dlatego Isola Bella stała się popularna wśród osób szukających romantycznych wyjazdów oraz spokojniejszych wakacji w stylu quiet luxury. Luksus nie oznacza tutaj ogromnych resortów czy głośnych beach clubów, ale piękne krajobrazy, kameralne hotele i możliwość odpoczynku w wyjątkowym otoczeniu. W okolicy Jeziora Maggiore nie brakuje także eleganckich hoteli i historycznych willi przerobionych na butikowe obiekty noclegowe. Wiele z nich oferuje widoki na jezioro i prywatne ogrody, dzięki czemu pobyt przypomina sceny z włoskiego filmu. Szczególnie dużą popularnością cieszy się Stresa — elegancki kurort położony naprzeciwko Isola Bella. Stresa od lat uznawana jest za jedno z najbardziej luksusowych i klimatycznych miejsc północnych Włoch. Spacer promenadą nad Jeziorem Maggiore, kolacja w restauracji z widokiem na Alpy czy poranna kawa na tarasie hotelu należą do największych atrakcji pobytu w tym regionie. To właśnie tutaj zatrzymywała się europejska arystokracja i gwiazdy podróżujące po północnych Włoszech. Ogromnym atutem regionu jest także kuchnia. Restauracje wokół Jeziora Maggiore serwują świeże ryby z jeziora, risotto, lokalne sery i wina pochodzące z północnych Włoch. Wiele restauracji znajduje się tuż przy wodzie, dlatego wieczorne kolacje przy zachodzie słońca są jedną z najpiękniejszych części pobytu. Idealny kierunek dla fanów slow travel i eleganckich podróży Isola Bella świetnie wpisuje się w trend slow travel i bardziej eleganckiego podróżowania. Nie chodzi tutaj o szybkie zaliczanie atrakcji, ale o spokojne odkrywanie miejsca i cieszenie się atmosferą północnych Włoch. Największym luksusem pozostają widoki, cisza i możliwość odpoczynku z dala od najbardziej zatłoczonych włoskich kierunków. Jezioro Maggiore zachwyca szczególnie rano i wieczorem, kiedy światło odbija się od tafli jeziora, a góry tworzą niemal filmowy krajobraz. Wiele osób odwiedzających Isola Bella podkreśla, że region pozwala naprawdę zwolnić tempo. Dni najczęściej spędza się tutaj na spokojnych spacerach, rejsach pomiędzy wyspami, lunchach z widokiem na jezioro i odkrywaniu klimatycznych miasteczek położonych nad wodą. To miejsce idealne dla osób marzących o bardziej eleganckim wydaniu włoskiego dolce vita — z piękną architekturą, spokojem, świetną kuchnią i widokami wyglądającymi jak z pocztówki. Isola Bella pokazuje Włochy w bardziej romantycznym i subtelnym wydaniu, z dala od masowej turystyki i najbardziej oczywistych kierunków. Jak dostać się na Isola Bella? Na Isola Bella najłatwiej dostać się łodzią z miejscowości Stresa położonej nad Jeziorem Maggiore. To właśnie Stresa jest najpopularniejszą bazą wypadową na Wyspy Boromejskie i jednym z najbardziej eleganckich kurortów północnych Włoch. Rejs na wyspę trwa zaledwie kilka minut, ale dla wielu turystów sama podróż jest jedną z największych atrakcji całego wyjazdu. Łodzie kursują regularnie przez cały dzień — szczególnie w sezonie wiosennym i letnim, kiedy Isola Bella odwiedza najwięcej turystów. Podczas krótkiego rejsu można podziwiać panoramę Jeziora Maggiore, otaczające góry oraz eleganckie wille i hotele położone nad wodą. Widok zbliżającej się Isola Bella robi ogromne wrażenie — pałac i tarasowe ogrody wyglądają jak monumentalna rezydencja unosząca się na jeziorze. Bilety na łodzie kosztują zazwyczaj od około 15 do 20 euro w zależności od rodzaju połączenia i tego, czy obejmują również inne Wyspy Boromejskie, takie jak Isola Madre i Isola dei Pescatori. Wiele osób decyduje się właśnie na taki całodniowy rejs pomiędzy wyspami, ponieważ pozwala zobaczyć różne oblicza Jeziora Maggiore. Do samej Stresy bardzo łatwo dotrzeć z Mediolanu. Bezpośredni pociąg z Milano Centrale jedzie około godziny, dlatego Isola Bella świetnie sprawdza się nawet jako jednodniowa wycieczka podczas pobytu w północnych Włoszech. Wiele osób łączy wizytę na wyspie z weekendem w Mediolanie lub podróżą po regionie Piemontu i Lombardii. Do Stresy można również wygodnie dojechać samochodem. Podróż z Mediolanu trwa około 90 minut i prowadzi przez malownicze okolice północnych Włoch. Coraz więcej turystów wybiera także road trip po jeziorach północnej Italii, łącząc Jezioro Maggiore z Como i Lago di Garda. Ogromnym atutem Isola Bella jest to, że można ją odwiedzać niemal przez cały dzień, ale najpiękniej wygląda rano lub późnym popołudniem. Wtedy światło nad jeziorem jest najbardziej spektakularne, a liczba turystów nieco mniejsza. Szczególnie magicznie prezentują się wtedy tarasowe ogrody i widok na Alpy odbijające się w tafli jeziora. Wiele osób podkreśla także, że podróż na Isola Bella jest znacznie spokojniejsza niż odwiedzanie najbardziej popularnych włoskich kurortów. Już sam rejs po Jeziorze Maggiore pozwala poczuć atmosferę włoskiego slow life i bardziej eleganckiego podróżowania.
Najpierw Netflix, potem walizka. Miliony ludzi odkryły nowy sposób na wymarzone wakacje i już nie wracają do starych metod!
Set-jetting to podróżowanie śladami ulubionych seriali i filmów. Sycylia z "Białego Lotosu", Londyn z "Baby Reindeer", Szkocja z "Outlandera", Nowy Jork z "Emily in Paris." Brzmi banalnie — dopóki nie spróbujesz. Potem rozumiesz, dlaczego ten trend zmienił branżę turystyczną na zawsze.
Jest taki moment w serialu, kiedy widzisz krajobraz i myślisz: chcę tam być. Nie za rok, nie "kiedyś" — teraz. Taormina w promieniach zachodzącego słońca w "Białym Lotosie." Londyńskie uliczki o świcie w "Baby Reindeer." Kamienne zamki Szkocji we mgle w "Outlanderze." Kamera robi coś, czego nie potrafi żaden przewodnik: sprawia, że miejsce zaczyna istnieć emocjonalnie, zanim jeszcze tam dotrzesz. I właśnie to jest istota set-jettingu — podróżowania śladami seriali i filmów. Hasztag #setjetting przekroczył na TikToku 2 miliardy wyświetleń. Badania branżowe pokazują, że ponad 40 procent podróżników z pokolenia Milenialsów i Z planowało w ostatnim roku wakacje na podstawie treści, które oglądali. Biura podróży tworzą dedykowane pakiety. Hotele z serialowych lokacji są rezerwowane na miesiące do przodu. To nie jest chwilowy trend. To zmiana w tym, jak myślimy o wakacjach. Dlaczego seriale sprzedają miejsca lepiej niż jakikolwiek marketing Tradycyjna reklama turystyczna mówi: "przyjedź, jest pięknie." Serial mówi coś zupełnie innego — pokazuje miejsce przez pryzmat emocji, historii i bohaterów, z którymi się identyfikujesz. Kiedy oglądasz "Biały Lotos" i widzisz Sycylię oczami postaci, które cię wciągają — Sycylia przestaje być abstrakcyjnym kierunkiem wakacyjnym. Staje się miejscem, z którym masz relację. To jest mechanizm, którego żadna kampania reklamowa nie może kupić. I właśnie dlatego "Biały Lotos" zwiększył ruch turystyczny na Sycylii o 30 procent w roku emisji pierwszego sezonu. "Emily in Paris" sprawił, że Paryż notuje rekordowe wizyty w miejscach z serialu. "The Crown" wypełnił kolejkami zamki i pałace w całej Wielkiej Brytanii. Pięć kierunków, które zawładnęły wyobraźnią podróżników Sycylia — "Biały Lotos" Taormina, San Domenico Palace Hotel, widok na Etnę i Morze Jońskie — to jest Sycylia, którą miliony widzów pokochały przez serial HBO. Rezerwacje w filmowych lokacjach wzrosły o setki procent po premierze. Ale Sycylia jest dużo większa niż Taormina — i właśnie dlatego set-jetterzy odkrywają Syrakuzy, Palermo i Noto, które w serialu pojawiają się na chwilę, a w rzeczywistości są pełnoprawnymi destynacjami. Szkocja — "Outlander" Zamek Doune jako Castle Leoch, Lallybroch, wyżyny Highlands — "Outlander" dosłownie stworzył nową gałąź szkockiej turystyki. Dedykowane trasy "Outlander tours" działają z Edinburgh i Inverness. Szkocja, która przez lata była kierunkiem niszowym, stała się jednym z najgorętszych celów podróży w Europie Północnej. Londyn — "Baby Reindeer" Puby Islington, uliczki Camden, metro Northern Line — serial Netfliksa z 2024 roku sprawił, że turyści przyjeżdżają do Londynu z listą konkretnych adresów z produkcji. The Hawley Arms, pub gdzie kręcono kluczowe sceny, notuje kolejki od rana. Norwegia — "Succession" Fiord Hardanger, plaże Lofotów, norweskie plenery w finale serialu HBO — "Succession" pokazał Norwegię jako kraj o krajobrazie, który przekracza wyobraźnię. Efekt: wzrost zapytań o Norwegię w wyszukiwarkach o 180 procent po emisji ostatniego sezonu. Japonia — "Shogun" Serial FX z 2024 roku przypomniał światu o feudalnej Japonii — i wywołał falę zainteresowania Kioto, Osaką i regionami, które do tej pory nie były pierwszym wyborem turystów. Japonia odnotowała rekordowy ruch turystyczny w 2025 roku — i "Shogun" jest jednym z powodów. Jak planować wakacje metodą set-jetting Sekret set-jettingu nie polega na znalezieniu dokładnych lokacji z serialu i zrobieniu identycznych zdjęć. Polega na tym, żeby pozwolić serialowi otworzyć kierunek, który inaczej by cię nie zainteresował — i potem odkryć go na własnych warunkach. Praktycznie: zanim zarezerwujesz, sprawdź w co oglądasz. Platformy takie jak "Filming in Scotland" czy "Atlas of Wonders" katalogują lokacje filmowe na całym świecie. TikTok pełen jest filmów "filming locations" dla każdego popularnego serialu. A hotele i lokale z serialowych lokacji — szczególnie te niszowe — często mają własne Instagram konta, które pokazują dokładnie jak wyglądają "na żywo." I pamiętaj: najpiękniejszy kadr z serialu zwykle nie jest tym, gdzie stoją tłumy. Jest gdzieś obok. Jeden serial, który warto obejrzeć przed wakacjami w Polsce "1670" na Netfliksie to serial, który pokazał polską wieś, szlachtę i XVII-wieczne realia w sposób, którego polskie kino nigdy wcześniej nie próbowało. I choć lokacje są fikcyjne — po emisji wzrosło zainteresowanie polskim dziedzictwem szlacheckim, dworkami i podróżami po regionach Polski, które na co dzień omijają turyści. Set-jetting działa też w Polsce. I to nieoczekiwanie dobrze.
Polacy coraz częściej wybierają ten rejon Chorwacji. Jest dwa razy taniej, a plaże wciąż pozostają nieodkryte
Rajskie plaże, romantyczne miasteczka i turkusowe zatoki zaledwie 10 godzin autem z Polski. Istria stała się jednym z największych hitów wakacyjnych 2025 roku, a tygodniowy pobyt można znaleźć już od 600 zł za osobę.
Turkusowe zatoki, historyczne miasta, śródziemnomorski klimat i ceny, które przyciągają coraz więcej Polaków. Istria stała się jednym z największych wakacyjnych hitów 2025 roku. Z Katowic i Krakowa można dotrzeć tam autem w mniej niż 10 godzin, a tygodniowy pobyt kosztuje już od 600 zł za osobę. Region zachwyca nie tylko plażami, ale też romantycznymi miasteczkami i niezwykłą atmosferą Adriatyku. Istria najbliżej Polski. Dojazd autem zajmuje mniej niż 10 godzin Istria to najbardziej na północ wysunięta nadmorska część Chorwacji. To właśnie dzięki temu półwysep od lat przyciąga turystów z Polski, którzy wolą podróżować własnym samochodem. Z Katowic czy Krakowa można dotrzeć tam w mniej niż 10 godzin, co sprawia, że wyjazd nie wymaga wielodniowej podróży ani kosztownych przelotów. Jak podkreśla Marzena German z Wakacje.pl, popularność regionu mocno wzrosła podczas pandemii, gdy Polacy zaczęli częściej wybierać podróże autem. Ekspertka zaznacza również, że Chorwacja nadal jest kierunkiem, do którego wielu turystów wybiera dojazd własny zamiast lotów samolotem. Jednocześnie rośnie także zainteresowanie lotniczymi wakacjami na Istrii. Na półwysep można polecieć z Warszawy, Katowic, Krakowa i Poznania. ZOBACZ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Toskanii. Idealna na spokojne wakacje Plaże, zatoki i aquaparki. Dlaczego rodziny wybierają Istrię? Istria od lat uchodzi za świetny kierunek dla rodzin z dziećmi. Region oferuje plaże z łagodnym zejściem do morza oraz rozbudowaną infrastrukturę turystyczną. W kurortach takich jak Rabac, Poreč czy Umag turyści znajdą place zabaw, dmuchane zjeżdżalnie wodne i wypożyczalnie sprzętu. Półwysep może pochwalić się także ponad 50 plażami oznaczonymi Błękitną Flagą. Oprócz dużych i popularnych miejsc wypoczynku na turystów czekają również spokojniejsze zatoki idealne do kąpieli i odpoczynku z dala od tłumów. Ogromną atrakcją są również aquaparki. Istralandia w Novigradzie, Aquacolors w Poreč oraz aquapark w Puli przyciągają zarówno dzieci, jak i dorosłych. To miejsca stworzone do całodniowej zabawy i wodnego szaleństwa. Rovinj, Pula i Opatija zachwycają turystów z całej Europy Istria przyciąga nie tylko plażami. Region słynie również z historycznych miast i niezwykłego śródziemnomorskiego klimatu. Jednym z najważniejszych punktów na mapie półwyspu jest Pula ze słynnym amfiteatrem rzymskim, uznawanym za drugi najlepiej zachowany tego typu obiekt. Ogromną popularnością cieszy się także Rovinj, często nazywane małym Saint-Tropez. Miasto zachwyca wąskimi uliczkami wyłożonymi kamieniem, dachami w kolorze ochry oraz wyjątkową atmosferą nad Adriatykiem. To właśnie Rovinj jest uznawane za jedno z najpiękniejszych miasteczek w Chorwacji. Na tle innych miejsc wyróżnia się także Opatija. Kurort był dawniej jednym z najbardziej znanych i modnych miejsc Austro-Węgier. Do dziś można tam zobaczyć luksusowe rezydencje, eleganckie hotele i restauracje przypominające bardziej francuską Riwierę lub włoskie Lago di Como niż typowe chorwackie miasta. CZYTAJ TEŻ: Nowy ranking zaskoczył! Ta grecka wyspa to numer jeden wśród najlepszych kulinarnych kierunków świata Wakacje na Istrii od 600 zł. Tyle kosztuje tygodniowy pobyt Jednym z największych zaskoczeń dla turystów pozostają ceny. Tygodniowe wakacje na Istrii można znaleźć już od 600 zł za osobę, jeśli wybierzemy trzygwiazdkowe apartamenty z kompleksem basenów i dojazd własny. Najtańsze oferty pojawiają się poza sezonem, szczególnie w maju i wrześniu. Droższą opcją są pobyty z wyżywieniem. Nocleg z dwoma posiłkami przy dojeździe własnym kosztuje od 900 zł. Z kolei tygodniowe wakacje z przelotem samolotem i bez wyżywienia zaczynają się od 1200 zł. Osoby wybierające pakiet z hotelem i dwoma posiłkami dziennie muszą zapłacić minimum 1600 zł. Popularna wśród Polaków opcja all inclusive kosztuje na Istrii minimum 2,5 tys. zł poza sezonem i około 4 tys. zł podczas wakacji szkolnych. Istria to nie tylko plaże. Winnice i historyczne miasta przyciągają tłumy Coraz więcej turystów odkrywa także mniej znane oblicze Istrii. W głębi półwyspu znajdują się spokojne miasteczka położone na wzgórzach, gdzie można odpocząć od tłumów i zobaczyć bardziej lokalną stronę Chorwacji. Region słynie również z rozwijających się winnic, które z roku na rok przyciągają coraz większe zainteresowanie odwiedzających. To właśnie połączenie pięknych krajobrazów, zabytków, plaż i śródziemnomorskiego klimatu sprawia, że Istria jest dziś jednym z najmocniejszych wakacyjnych trendów wśród Polaków. Marzena German z Wakacje.pl podkreśla, że region przyciąga nie tylko bliskością względem Polski, ale również swoim wyjątkowym charakterem. Urokliwe zatoczki, historyczne miasta i atmosfera Adriatyku sprawiają, że wielu turystów wraca tam regularnie. Źródło: WP Turystyka
Ta włoska wyspa to ukryta perełka Toskanii. Idealna na spokojne wakacje
Turkusowa woda, pastelowy port, spokojne zatoki i atmosfera włoskiego slow life bez tłumów turystów. Giglio to jedna z najbardziej niedocenianych włoskich wysp, która zachwyca osoby marzące o bardziej autentycznych wakacjach we Włoszech.
Choć większość turystów wybiera Capri, Sardynię czy Sycylię, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste miejsca idealne na spokojniejsze wakacje. Jednym z nich jest Giglio — niewielka wyspa położona u wybrzeży Toskanii, która zachwyca naturą, klimatem dolce vita i wodą przypominającą Karaiby. Wyspa pozostaje znacznie spokojniejsza niż najbardziej popularne włoskie kurorty. Nie ma tu wielkich resortów, tłocznych promenad ani głośnych beach clubów. Zamiast tego Giglio oferuje kameralną atmosferę, piękne krajobrazy i włoski slow life bez pośpiechu. Turkusowa woda i jedne z najpiękniejszych plaż Toskanii Największym skarbem Giglio jest niezwykle przejrzyste morze i dzikie zatoki ukryte pomiędzy skałami. Woda wokół wyspy ma intensywnie turkusowy kolor, dlatego wiele osób porównuje Giglio do bardziej egzotycznych kierunków, takich jak Grecja czy Karaiby. Dzięki temu wyspa uchodzi za jedno z najpiękniejszych miejsc na wybrzeżu Toskanii dla osób marzących o spokojnych wakacjach blisko natury. Ogromnym atutem Giglio jest także to, że wiele plaż zachowało bardziej naturalny i kameralny charakter. Nie ma tu szerokich promenad i ogromnych resortów typowych dla najbardziej popularnych kurortów. Zamiast tego wyspa oferuje niewielkie zatoki otoczone skałami, pachnącą śródziemnomorską roślinnością i wodę o wyjątkowej przejrzystości. Jednym z najbardziej znanych miejsc na wyspie jest Giglio Campese — największa plaża Giglio i jedno z najpopularniejszych miejsc do wypoczynku. Szeroka zatoka otoczona jest klifami oraz charakterystyczną średniowieczną wieżą Torre del Campese, która stała się jednym z symboli wyspy. Plaża słynie z drobnego piasku i pięknych zachodów słońca, które przyciągają zarówno turystów, jak i mieszkańców. Dzięki spokojniejszej wodzie miejsce świetnie sprawdza się także dla rodzin z dziećmi. Dużą popularnością cieszy się również Cala delle Cannelle — niewielka zatoka z jasnym piaskiem i wodą o niemal karaibskim kolorze. To jedno z najlepszych miejsc na wyspie do snorkelingu, ponieważ już kilka metrów od brzegu można obserwować kolorowe ryby i skaliste dno Morza Tyrreńskiego. Cala delle Cannelle zachwyca szczególnie rano, kiedy zatoka jest niemal całkowicie spokojna i pozbawiona tłumów. Osoby szukające bardziej dzikich miejsc często wybierają Cala dell’Arenella oraz Cala delle Caldane. Te mniejsze zatoki otoczone są skałami i śródziemnomorską roślinnością, dlatego pozwalają poczuć bardziej naturalny charakter wyspy. Wiele z nich najlepiej odkrywać pieszo lub od strony morza podczas rejsów łodzią wokół Giglio. Wyspa jest prawdziwym rajem dla osób kochających pływanie, nurkowanie i rejsy łodzią. Krystalicznie czysta woda sprawia, że Giglio należy do najlepszych miejsc do snorkelingu i nurkowania w Toskanii. Pod powierzchnią można zobaczyć kolorowe ryby, skały oraz podwodne formacje charakterystyczne dla Morza Tyrreńskiego. Bardzo popularne są także całodniowe rejsy wokół wyspy. Wiele ukrytych zatok dostępnych jest wyłącznie od strony morza, dlatego łódź to najlepszy sposób, by odkrywać bardziej dzikie fragmenty Giglio. Podczas takich wycieczek można zatrzymywać się na kąpiele w turkusowej wodzie i podziwiać wyspę z zupełnie innej perspektywy. To właśnie połączenie spokojnych plaż, przejrzystej wody i bardziej autentycznej atmosfery sprawia, że Giglio coraz częściej określane jest jako jedna z najpiękniejszych ukrytych perełek Toskanii. Włoskie dolce vita bez tłumów Giglio zachwyca spokojnym rytmem życia i znacznie bardziej autentyczną atmosferą niż najbardziej znane włoskie wyspy. Nie ma tu pośpiechu charakterystycznego dla popularnych kurortów ani tłocznych promenad pełnych turystów. Dni płyną wolniej — mieszkańcy spotykają się rano przy espresso w niewielkich kawiarniach, rybacy wracają do portu z połowów, a życie koncentruje się wokół morza i lokalnych restauracji. To właśnie ten spokojny klimat sprawia, że Giglio coraz częściej wybierają osoby szukające włoskiego slow life i bardziej kameralnych wakacji. Wyspa pozwala naprawdę odpocząć — bez presji intensywnego zwiedzania i tłumów charakterystycznych dla Capri czy najbardziej popularnych części Sardynii. Najbardziej klimatycznym miejscem na wyspie jest Giglio Porto — niewielki kolorowy port z pastelową zabudową, restauracjami i łodziami rybackimi. To właśnie tutaj najlepiej poczuć atmosferę włoskiego dolce vita. W ciągu dnia mieszkańcy spotykają się przy kawie i rozmowach w małych barach, a wieczorami port zamienia się w spokojne miejsce pełne stolików ustawionych tuż przy wodzie. Spacer po Giglio Porto przypomina sceny z włoskiego filmu. Wąskie uliczki prowadzą pomiędzy pastelowymi domami ozdobionymi kwiatami, małymi sklepikami i rodzinnymi trattoriami. W porcie cumują niewielkie łodzie rybackie i jachty, a atmosfera pozostaje spokojna nawet w sezonie letnim. Na wyspie nie brakuje także klimatycznych restauracji serwujących świeże owoce morza, lokalne sery i toskańskie wina. Jednym z najbardziej charakterystycznych dań są makarony z owocami morza oraz świeżo grillowane ryby przygotowywane według lokalnych receptur. Wieczorne kolacje przy zachodzie słońca należą do największych przyjemności podczas pobytu na Giglio. Dużym atutem wyspy jest również jej bardziej lokalny charakter. Wiele restauracji i pensjonatów prowadzonych jest przez rodziny mieszkające tutaj od pokoleń, dzięki czemu atmosfera pozostaje autentyczna i znacznie mniej komercyjna niż w najbardziej znanych włoskich kurortach. Giglio zachwyca także poza portem. Na wyspie znajdują się niewielkie miasteczka położone wyżej wśród wzgórz, takie jak Giglio Castello — średniowieczna miejscowość otoczona murami z kamiennymi uliczkami i widokami na morze. To właśnie tam najlepiej widać bardziej historyczne i spokojniejsze oblicze wyspy. Wieczory na Giglio są wyjątkowo spokojne. Zamiast głośnych klubów dominują restauracje, niewielkie bary i spacery nad morzem. To idealne miejsce dla osób, które podczas wakacji chcą naprawdę zwolnić tempo i poczuć atmosferę prawdziwej włoskiej wyspy. Idealny kierunek dla fanów slow travel i quiet luxury Giglio coraz częściej przyciąga osoby szukające luksusu w bardziej subtelnym wydaniu. Nie ma tu ogromnych resortów, imprezowych beach clubów ani tłocznych promenad pełnych turystów. Największym luksusem pozostają cisza, natura i możliwość odpoczynku blisko morza w spokojnym tempie. To właśnie dlatego wyspa zaczyna pojawiać się w trendach związanych z quiet luxury i slow travel. Coraz więcej osób podczas wakacji szuka dziś nie ostentacyjnego luksusu, ale miejsc oferujących prywatność, piękne krajobrazy i bardziej autentyczne doświadczenia. Giglio idealnie wpisuje się w ten styl podróżowania. Na wyspie dominują niewielkie pensjonaty, butikowe hotele i rodzinne apartamenty z widokiem na Morze Tyrreńskie. Wiele z nich położonych jest w spokojnych częściach wyspy, dzięki czemu nawet w sezonie można poczuć prawdziwy relaks z dala od tłumów. Poranki najczęściej zaczynają się tutaj od kawy na tarasie z widokiem na morze, a wieczory od spokojnych kolacji przy zachodzie słońca. Giglio świetnie sprawdza się dla fanów slow travel, ponieważ wyspę najlepiej odkrywać bez pośpiechu. Można spacerować pomiędzy punktami widokowymi, niewielkimi zatokami i klimatycznymi miasteczkami rozsianymi po wzgórzach. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc jest Giglio Castello — średniowieczna miejscowość otoczona murami obronnymi, z kamiennymi uliczkami i widokami na morze oraz wybrzeże Toskanii. Dużą część wyspy można odkrywać pieszo. Szlaki prowadzą przez pachnące śródziemnomorskie wzgórza, skaliste klify i bardziej dzikie fragmenty wybrzeża. Dzięki niewielkim rozmiarom Giglio nawet krótkie spacery pozwalają dotrzeć do ukrytych zatok i spokojnych punktów widokowych. Wyspa zachwyca szczególnie rano i wieczorem. O poranku port Giglio Porto jest niemal całkowicie cichy, a jedynymi dźwiękami pozostają fale i łodzie rybackie wypływające w morze. Wieczorem życie przenosi się do niewielkich restauracji i kawiarni, gdzie mieszkańcy oraz turyści spotykają się przy winie i lokalnych potrawach. Atmosfera pozostaje spokojna i znacznie bardziej autentyczna niż na najbardziej popularnych włoskich wyspach. Ogromnym atutem Giglio jest także kontakt z naturą. Wyspa nie została zdominowana przez masową turystykę, dlatego nadal można znaleźć miejsca niemal całkowicie pozbawione ludzi. To idealny kierunek dla osób marzących o odpoczynku od miasta, hałasu i intensywnego tempa codzienności. Coraz więcej turystów wybiera dziś Giglio właśnie dlatego, że pozwala zobaczyć bardziej autentyczne i spokojniejsze oblicze Włoch. To miejsce idealne dla osób szukających włoskiego dolce vita w bardziej kameralnym wydaniu — z piękną naturą, lokalną kuchnią i atmosferą prawdziwego slow life. Jak dostać się na Giglio? Na wyspę Giglio najłatwiej dostać się promem z Porto Santo Stefano — niewielkiego portowego miasteczka położonego na wybrzeżu Toskanii. To właśnie stamtąd codziennie kursują promy i szybkie jednostki łączące ląd z wyspą. Rejs trwa około godziny i już sama podróż jest jedną z największych atrakcji wyjazdu. Podczas przeprawy można podziwiać Morze Tyrreńskie, wybrzeże Toskanii oraz charakterystyczny skalisty krajobraz wyspy, który robi ogromne wrażenie szczególnie przy wpływaniu do portu Giglio Porto. Turkusowa woda i kolorowa zabudowa widoczna z promu sprawiają, że wiele osób już na początku pobytu ma poczucie, że trafiło do znacznie bardziej egzotycznego miejsca niż klasyczna włoska destynacja. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy promy kursują regularnie przez cały dzień. Bilet dla osoby dorosłej kosztuje zazwyczaj około 15–25 euro w jedną stronę — w zależności od sezonu, godziny rejsu i przewoźnika. Na prom można zabrać także samochód, jednak wiele osób rezygnuje z auta i odkrywa Giglio pieszo lub lokalnymi busami kursującymi pomiędzy najważniejszymi miejscowościami wyspy. Do Porto Santo Stefano łatwo dojechać samochodem z większych miast Toskanii. Z Rzymu podróż trwa około 2 godzin, a z Florencji około 3 godzin. Wiele osób łączy pobyt na Giglio z road tripem po Toskanii, odwiedzając po drodze winnice, nadmorskie miasteczka i klimatyczne miejscowości regionu Maremma. Coraz popularniejsze staje się także łączenie Giglio z bardziej spokojnymi wakacjami nastawionymi na slow travel. Wyspa świetnie sprawdza się jako alternatywa dla zatłoczonych włoskich kurortów i pozwala odpocząć w znacznie bardziej kameralnej atmosferze. Dużym plusem Giglio jest również to, że wyspa nie została zdominowana przez masową turystykę. Nawet latem można znaleźć spokojniejsze plaże, mniej zatłoczone restauracje i miejsca z widokiem na morze bez tłumów charakterystycznych dla Capri czy Sardynii. Dzięki temu wiele osób decyduje się spędzić na wyspie kilka dni zamiast jednodniowej wycieczki. Dlaczego warto odwiedzić Giglio właśnie teraz? Choć Giglio z roku na rok zyskuje popularność, nadal pozostaje znacznie spokojniejsze niż Capri, Sardynia czy najbardziej znane części Sycylii. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się jednym z najmodniejszych kierunków włoskiego slow travel. Coraz więcej osób szuka dziś miejsc oferujących bardziej autentyczne doświadczenia zamiast masowej turystyki i przepełnionych resortów. Giglio idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa zachwyca naturą, spokojem i wodą o kolorze przypominającym Karaiby, a jednocześnie zachowała swój lokalny i bardziej kameralny charakter. Największym atutem Giglio pozostaje atmosfera. Nie ma tu pośpiechu, ogromnych beach clubów ani tłumów na ulicach. Dni płyną spokojnie — można spacerować po średniowiecznych miasteczkach, odkrywać ukryte zatoki, pływać w krystalicznie czystej wodzie i kończyć wieczory kolacją przy zachodzie słońca. Wyspa szczególnie mocno przyciąga osoby szukające włoskiego dolce vita w bardziej subtelnym wydaniu. Giglio świetnie sprawdza się dla fanów quiet luxury, slow life i spokojnych wakacji nastawionych bardziej na odpoczynek niż intensywne zwiedzanie. Coraz częściej mówi się także o tym, że mniej znane włoskie wyspy będą w najbliższych latach jednym z największych trendów podróżniczych. Giglio nadal pozostaje jednak miejscem bardziej autentycznym i spokojnym niż najbardziej popularne kurorty Italii. To idealny kierunek dla osób marzących o pięknych widokach, włoskiej kuchni i wakacjach bez tłumów turystów.
Nowy ranking zaskoczył! Ta grecka wyspa to numer jeden wśród najlepszych kulinarnych kierunków świata
Kreta została wyróżniona przez National Geographic jako jeden z najlepszych kulinarnych kierunków świata 2026. Wyspa zachwyca lokalnymi smakami, oliwą z oliwek i tradycyjną kuchnią opartą na diecie śródziemnomorskiej.
Kreta znalazła się na prestiżowej liście National Geographic „Best of the World 2026” w kategorii kulinarnej. Największa grecka wyspa została doceniona za autentyczną kuchnię, lokalne produkty i związek z naukowo potwierdzoną dietą śródziemnomorską. To właśnie tutaj tradycje kulinarne od pokoleń budują wyjątkową kulturę jedzenia, która przyciąga smakoszy z całego świata. National Geographic umieścił Kretę wśród najlepszych kierunków kulinarnych świata National Geographic przygotował listę „Best of the World 2026”, wskazując piętnaście najciekawszych miejsc dla miłośników jedzenia. Wśród wyróżnionych kierunków znalazła się Kreta – pierwsza europejska destynacja wymieniona w kulinarnym rankingu magazynu. Redakcja podkreśla, że wyróżnione miejsca oferują coś więcej niż tylko popularne atrakcje turystyczne. Według National Geographic to właśnie tam można odkrywać nowe smaki, lokalne tradycje oraz historie związane z jedzeniem. Kreta została również uznana za European Region of Gastronomy 2026 przez International Institute of Gastronomy, Culture, Arts and Tourism. To kolejne wyróżnienie, które zwraca uwagę świata na kulinarną tożsamość wyspy. ZOBACZ TEŻ: W Polsce jest miejsce, które wygląda dokładnie jak Sahara. Leży nad Bałtykiem i większość Polaków nigdy tam nie stanęła! Dlaczego kuchnia Krety zachwyca smakoszy i ekspertów od diety śródziemnomorskiej Kuchnia Krety opiera się przede wszystkim na świeżych produktach i sezonowych składnikach. Na wyspie rośnie nawet 40 mln drzew oliwnych, a miejscowa oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia uznawana jest za jedną z najlepszych na świecie. Warunki naturalne – góry, morze i intensywne słońce – sprawiają, że Kreta obfituje w owoce i warzywa przez cały rok. Wiosną zbierane są groszek i szparagi, od maja fasola, ogórki oraz bakłażany, latem dominują pomidory, ziemniaki i dynie, a zimą marchew, buraki i awokado. Wyspie przypisuje się także stworzenie wzorca naukowo potwierdzonej diety śródziemnomorskiej. Model żywienia oparty na produktach roślinnych oraz ograniczeniu wysoko przetworzonej żywności od lat jest wskazywany jako korzystny dla zdrowia. National Geographic zwraca uwagę, że im dalej turyści zapuszczają się w głąb wyspy, tym bardziej autentyczna staje się lokalna kuchnia. To właśnie w mniejszych miejscowościach i oddalonych zakątkach Krety można znaleźć najbardziej tradycyjne smaki. Najbardziej znane dania Krety. Ślimaki, sery i jagnięcina w roli głównej Kuchnia kreteńska słynie z lokalnych serów oraz tradycyjnych receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie. W sklepach i delikatesach można znaleźć takie specjały jak myzithra, pichtogalo czy xigalo. Jednym z najbardziej charakterystycznych dań jest boureki – zapiekanka pochodząca z Chanii. Przygotowuje się ją z warstw ziemniaków, cukinii lub dyni, przekładanych serem myzithra i miętą. Popularnym daniem pozostaje także kreatotourta, czyli mięsny placek z gotowanej koźliny lub jagnięciny. W recepturze wykorzystuje się miętę, przyprawy, sery oraz stakę – klarowane masło przygotowywane ze śmietanki z mleka owczego lub koziego. Na Krecie ogromną popularnością cieszą się również ślimaki. Chochlioi boubouristi to jedno z najbardziej znanych dań wyspy. Ślimaki podsmażane są na oliwie z rozmarynem i octem, a następnie podawane z gotowanymi dzikimi ziołami. Według źródła mięczaki spożywane są na Krecie od około 3000 roku p.n.e. Nie brakuje też słodkich propozycji. Kalitsounia lichnarakia to ciasteczka nadziewane serem myzithra, doprawione cynamonem i miodem. Deser uznawany jest za przykład połączenia lokalnych produktów z tradycyjną kuchnią wyspy. CZYTAJ TEŻ: Nie Capri i nie Sardynia. Ta włoska wyspa to ukryta perełka Italii Gdzie zjeść na Krecie? Restauracje polecane przez The Telegraph i National Geographic Brytyjski dziennik „The Telegraph” przygotował zestawienie 21 najlepszych restauracji na Krecie. W rankingu znalazły się zarówno lokale fine dining, jak i bardziej przystępne miejsca. W Agios Nikolaos restauracja La Bouillabaisse oferuje menu zmieniające się wraz z porami roku oraz widok na zatokę Mirabello. Lokal poleca jagnięcinę kleftiko marynowaną w czosnku, soku z cytryny i oliwie. W Chanii uwagę przyciąga restauracja To Pigadi tou Tourkou. Menu łączy smaki Maroka, Egiptu, Libanu i Turcji. Goście mogą spróbować między innymi tureckiej pizzy oraz dań z jagnięciny. The Telegraph wyróżnił również restaurację Thigaterra w Heraklionie. Lokal promuje filozofię „siga siga”, czyli „powoli, powoli”, i stawia na ekogastronomię oraz składniki pochodzące z upraw ekologicznych. National Geographic wskazuje natomiast tawernę Chrisostomos w Chanii jako miejsce słynące z jagnięciny tsigariasto – długo duszonej w oliwie i przyprawionej jedynie solą. Kreta jako European Region of Gastronomy 2026 Rok 2026 może okazać się przełomowy dla turystyki kulinarnej na Krecie. Wyróżnienie przyznane przez National Geographic oraz tytuł European Region of Gastronomy 2026 jeszcze mocniej kierują uwagę podróżnych na grecką wyspę. Kreta została przedstawiona jako miejsce, w którym jedzenie nie jest wyłącznie codziennym obowiązkiem, lecz częścią lokalnej kultury i stylu życia. Tradycyjne produkty, autentyczne przepisy i sezonowe składniki sprawiają, że wyspa coraz częściej pojawia się wśród najważniejszych kulinarnych kierunków świata. Źródło: Euronews
W Polsce jest miejsce, które wygląda dokładnie jak Sahara. Leży nad Bałtykiem i większość Polaków nigdy tam nie stanęła!
Słowiński Park Narodowy to jeden z najbardziej surrealistycznych krajobrazów w Polsce — ruchome wydmy wysokości pięciopiętrowego budynku, które przemieszczają się i zasypują lasy, jeziora i wszystko na swojej drodze. Leży między Łebą a Smołdzinem, kilka godzin od Warszawy.
Jest takie zdjęcie, które krąży po Instagramie i pod którym zawsze pojawiają się te same komentarze: "gdzie to jest?", "Maroko?", "Namibia?". Na zdjęciu — fale piasku po horyzont, ani jednej rośliny, ani jednego budynku, tylko piasek i niebo. A pod spodem odpowiedź, której nikt się nie spodziewa: Polska. Łeba. Słowiński Park Narodowy. Ruchome wydmy nad Bałtykiem to jeden z tych miejsc, które w Polsce istnieją od tysięcy lat — i które wciąż zaskakują tych, którzy trafiają tu po raz pierwszy. Bo krajobraz, który się tu widzi, nie pasuje do żadnego wyobrażenia o Polsce. Czym są ruchome wydmy i dlaczego się poruszają Wydmy Słowińskiego Parku Narodowego to jedne z największych ruchomych wydm w Europie — największa z nich, Łącka, osiąga wysokość 42 metrów i porusza się w kierunku wschodnim z prędkością od kilku do kilkunastu metrów rocznie. To nie jest metafora. Wydmy dosłownie się przemieszczają — niesione przez wiatr od strony morza — i zasypują po drodze wszystko, co napotykają. Pod piaskiem kryją się fragmenty dawnych lasów — martwe pnie drzew, które wydma pochłonęła dekady temu i które odsłania, kiedy przesuwa się dalej. To jeden z najbardziej niesamowitych widoków w całym parku: suche, połamane konary sterczące z piasku jak prehistoryczne szczątki, otoczone pustynnym krajobrazem, przy dźwięku morskich fal słyszalnych z oddali. Ruch wydm napędza wiatr z Bałtyku — i właśnie dlatego krajobraz tu jest pustynnopodobny: silne wiatry nie pozwalają na zakorzenienie roślin na ruchomym piasku. To naturalne, samoregulujące się zjawisko, które trwa od tysięcy lat i jest tak wyjątkowe, że w 1977 roku UNESCO wpisało Słowiński Park Narodowy na listę Rezerwatów Biosfery. Co zobaczyć — poza wydmami Słowiński Park Narodowy to nie tylko wydmy. Park obejmuje ponad 18 tysięcy hektarów i łączy w sobie krajobraz, którego nie znajdziesz nigdzie indziej w Polsce w jednym miejscu: plaże Bałtyku, ruchome wydmy, jeziora przybrzeżne i lasy sosnowe. Jezioro Łebsko — największe jezioro przybrzeżne w Polsce, oddzielone od Bałtyku wąskim pasem lądu — to osobny świat. Rozległe, płytkie, z trzcinowiskami zamieszkałymi przez setki gatunków ptaków. Słowiński Park jest jednym z najważniejszych miejsc ornitologicznych w Polsce — przyciąga ptasiarzy z całej Europy, ale też zwykłych turystów, którym wystarczy usiąść przy brzegu jeziora o zachodzie słońca i czekać. Kluki — dawna wioska Słowińców, rdzennej ludności tego regionu — to skansen otwarty od maja do września. Drewniane chaty, sprzęty codziennego użytku, dokumentacja kultury, która praktycznie przestała istnieć w XX wieku. Jedno z tych miejsc, do których wchodzi się bez szczególnych oczekiwań — i wychodzi z poczuciem, że dotknęło się czegoś ważnego. Jak dojechać i jak zaplanować wizytę Łeba — najbliższe miasto przy wejściu do parku — leży około 400 kilometrów od Warszawy (około 4,5 godziny samochodem) i 160 kilometrów od Trójmiasta (niecałe 2 godziny). Pociągiem z Warszawy do Lęborka, stamtąd autobusem lub lokalnym pociągiem do Łeby. Do samych wydm z Łeby dochodzi się pieszo — około 3,5 kilometra przez las wydmowy, co zajmuje 40-50 minut. Można też wynająć rower lub skorzystać z elektrycznych wózków kursujących w sezonie. Wstęp do parku jest płatny — kilkanaście złotych od osoby. Najlepszy czas: czerwiec i wrzesień. Lipiec i sierpień to szczyt sezonu — Łeba jest jednym z najpopularniejszych kurortów bałtyckich, co oznacza tłumy w mieście, ale na samych wydmach jest zawsze przestrzeń. Warto wyjść wcześnie rano, przed dziewiątą — wydmy w porannym świetle wyglądają inaczej niż w południe, cienie są głębsze, piasek cieplejszy w kolorze. Nocleg w Łebie — szerokie spectrum od kempingów przez pensjonaty do hoteli przy plaży. W sezonie warto rezerwować z wyprzedzeniem. Dlaczego warto pojechać właśnie teraz Słowiński Park Narodowy jest znany wśród Polaków, ale rzadko traktowany jako cel podróży sam w sobie — częściej jako atrakcja przy okazji wakacji w Łebie. To błąd. Park jest dużo bardziej rozległy, zróżnicowany i po prostu piękny niż sugeruje większość opisów. I jest jeszcze jeden argument: lato nad Bałtykiem jest krótkie. Wydmy w pełnym słońcu, jezioro Łebsko o zachodzie słońca, las za wydmami pachnący żywicą i morzem — to jest Polska, której nie widuje się codziennie.
Nie Capri i nie Sardynia. Ta włoska wyspa to ukryta perełka Italii
Turkusowa woda, niewielki port pełen łodzi rybackich i atmosfera włoskiego slow life bez tłumów turystów. Levanzo to jedna z najmniej znanych włoskich wysp, która zachwyca spokojem i krajobrazami przypominającymi Karaiby.
Choć większość turystów planujących wakacje we Włoszech wybiera Capri, Sardynię czy Sycylię, coraz więcej osób odkrywa mniej oczywiste miejsca z dala od popularnych kurortów. Jednym z nich jest Levanzo — najmniejsza z Wysp Egadzkich położonych u wybrzeży Sycylii. Wyspa zachwyca prostotą, naturą i spokojem, którego coraz trudniej szukać w najbardziej znanych włoskich destynacjach. Nie ma tu wielkich hoteli, luksusowych resortów ani tłocznych promenad. Zamiast tego Levanzo oferuje krystalicznie czystą wodę, kameralną atmosferę i autentyczne włoskie dolce vita. Turkusowa woda i krajobrazy jak z pocztówki Największym skarbem Levanzo jest natura i niezwykle spokojny krajobraz, który mocno różni się od najbardziej popularnych włoskich kurortów. Wyspa słynie z krystalicznie czystej, turkusowej wody i skalistych zatok wyglądających niemal jak karaibskie plaże. Morze wokół Levanzo ma intensywnie błękitny kolor, a dzięki wyjątkowej przejrzystości można dostrzec dno nawet kilka metrów pod powierzchnią. To właśnie dlatego wyspa coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych miejsc dla fanów slow travel i snorkelingu. Levanzo zachowało bardziej dziki i naturalny charakter niż Capri czy Sardynia. Nie ma tu ogromnych plażowych resortów ani zatłoczonych promenad. Zamiast tego wyspa oferuje niewielkie zatoki ukryte pomiędzy skałami i spokojne miejsca idealne do odpoczynku z dala od tłumów. Nawet w sezonie można znaleźć fragmenty wybrzeża, gdzie słychać jedynie szum morza i niewielkie łodzie rybackie wpływające do portu. Najbardziej znanym miejscem na Levanzo jest Cala Dogana — niewielki port będący sercem wyspy i jednocześnie jednym z najbardziej fotogenicznych miejsc całych Wysp Egadzkich. Kolorowe łodzie rybackie, pastelowe domy i małe restauracje z widokiem na wodę tworzą atmosferę przypominającą scenografię włoskiego filmu. To właśnie tutaj skupia się codzienne życie mieszkańców oraz większość niewielkich pensjonatów i kawiarni. Cala Dogana zachwyca szczególnie rano i wieczorem. O poranku port jest niemal całkowicie cichy, a rybacy wracają z połowów. Wieczorem życie przenosi się do niewielkich restauracji ustawionych tuż przy wodzie, gdzie można zjeść świeże owoce morza i obserwować zachód słońca nad Morzem Tyrreńskim. Atmosfera jest znacznie spokojniejsza i bardziej autentyczna niż w najbardziej znanych włoskich kurortach. Ogromną popularnością cieszą się także rejsy wokół wyspy. Wiele zatok i naturalnych basenów dostępnych jest wyłącznie od strony morza, dlatego łódź to najlepszy sposób na odkrywanie bardziej dzikich fragmentów Levanzo. Podczas takich wycieczek można zobaczyć ukryte jaskinie, skalne klify i miejsca idealne do kąpieli w wodzie o niemal karaibskim kolorze. Krystalicznie czysta woda sprawia również, że Levanzo stało się świetnym kierunkiem dla fanów snorkelingu i nurkowania. Pod powierzchnią morza można obserwować kolorowe ryby, skały oraz podwodne formacje charakterystyczne dla Wysp Egadzkich. Wiele osób podkreśla, że właśnie tutaj można zobaczyć jedną z najczystszych wód we Włoszech. Wyspa zachwyca także prostotą i naturalnym pięknem. Nie ma tu wielkich beach clubów ani głośnych atrakcji. Największym luksusem pozostają cisza, spokojne zatoki i możliwość odpoczynku blisko natury. To właśnie dlatego Levanzo coraz częściej przyciąga osoby szukające bardziej autentycznych włoskich wakacji w stylu quiet luxury i slow life. Idealny kierunek dla fanów slow travel Levanzo to miejsce stworzone dla osób, które podczas podróży chcą naprawdę zwolnić tempo i odpocząć od codziennego pośpiechu. Wyspa jest niewielka, spokojna i pozbawiona atmosfery charakterystycznej dla dużych włoskich kurortów. Nie ma tu szerokich promenad pełnych sklepów, luksusowych resortów ani intensywnego ruchu samochodowego. Zamiast tego życie płynie spokojnie i zgodnie z rytmem morza. Dni na Levanzo najczęściej wyglądają bardzo prosto — poranna kawa z widokiem na port, spacer pomiędzy białymi domami, kąpiel w turkusowej wodzie i długi lunch w niewielkiej restauracji serwującej świeże owoce morza. To właśnie ten brak pośpiechu sprawia, że wyspa stała się jednym z ulubionych kierunków osób szukających autentycznego włoskiego slow life. Levanzo szczególnie mocno przyciąga fanów slow travel i quiet luxury. Luksus na wyspie nie oznacza wielkich hoteli czy ekskluzywnych butików, ale ciszę, prywatność i kontakt z naturą. To miejsce dla osób, które zamiast imprezowych kurortów wybierają spokojne zatoki, niewielkie pensjonaty i wieczory spędzane przy kolacji z widokiem na morze. Na wyspie niemal nie ma samochodów, dlatego większość miejsc odkrywa się pieszo. Spacerowe ścieżki prowadzą pomiędzy skałami, punktami widokowymi i niewielkimi zatokami ukrytymi pomiędzy klifami. Jednym z najpopularniejszych szlaków jest trasa prowadząca do Grotta del Genovese oraz bardziej dzikich fragmentów wybrzeża. Widoki na Morze Tyrreńskie i okoliczne Wyspy Egadzkie robią ogromne wrażenie szczególnie o zachodzie słońca. Levanzo zachwyca najbardziej rano i wieczorem. O poranku wyspa jest niemal całkowicie cicha — słychać jedynie łodzie rybackie i fale uderzające o skały. Wieczorami życie koncentruje się wokół niewielkiego portu Cala Dogana, gdzie mieszkańcy i turyści spotykają się przy stolikach ustawionych tuż nad wodą. Atmosfera jest spokojna, kameralna i znacznie bardziej autentyczna niż w najbardziej popularnych włoskich destynacjach. To właśnie dlatego Levanzo coraz częściej wybierają osoby zmęczone tłumami i intensywnym tempem podróżowania. Wyspa pozwala naprawdę odpocząć — bez presji zwiedzania, pośpiechu i nadmiaru atrakcji. Wiele osób podkreśla, że kilka dni na Levanzo daje większy reset niż długie wakacje w zatłoczonych kurortach. Mała wyspa z wielką historią Choć dziś Levanzo kojarzy się głównie z naturą i spokojem, wyspa ma również niezwykle ciekawą historię. Najważniejszym zabytkiem jest Grotta del Genovese — jedna z najważniejszych prehistorycznych jaskiń we Włoszech i całym regionie Morza Śródziemnego. W jaskini znajdują się dawne malowidła oraz rytiny skalne liczące kilka tysięcy lat. Można zobaczyć przedstawienia ludzi, zwierząt i scen związanych z codziennym życiem dawnych mieszkańców regionu. To właśnie dzięki tym odkryciom Levanzo stało się ważnym miejscem dla archeologów i miłośników historii. Sama droga do Grotta del Genovese jest jedną z atrakcji wyspy. Do jaskini można dotrzeć pieszo lub specjalnym jeepem, a trasa prowadzi przez bardziej dzikie i naturalne fragmenty Levanzo. Widoki na morze i skaliste wybrzeże sprawiają, że wycieczka przypomina podróż do zupełnie innego świata. To właśnie połączenie historii, natury i autentycznej atmosfery sprawia, że Levanzo coraz częściej pojawia się w rankingach najpiękniejszych ukrytych wysp Italii. Wyspa zachwyca osoby szukające spokojnych wakacji, pięknych krajobrazów i miejsc, które nadal zachowały swój prawdziwy charakter. Jak dostać się na Levanzo? Na Levanzo najłatwiej dostać się promem lub szybkim wodolotem z Trapani na zachodnim wybrzeżu Sycylii. To właśnie Trapani jest główną bazą wypadową na Wyspy Egadzkie i miejscem, z którego codziennie kursują połączenia na Levanzo, Favignanę i Marettimo. Sama podróż jest bardzo krótka i trwa zazwyczaj około 20–30 minut, dlatego wyspa świetnie sprawdza się zarówno na jednodniową wycieczkę, jak i spokojniejszy kilkudniowy pobyt. Już podczas rejsu można podziwiać turkusową wodę Morza Tyrreńskiego i charakterystyczne skaliste wybrzeże Wysp Egadzkich. Najwięcej połączeń działa w sezonie letnim, kiedy promy i wodoloty kursują nawet kilka razy dziennie. Bilety na szybkie wodoloty kosztują zazwyczaj około 10–20 euro w jedną stronę — w zależności od sezonu i przewoźnika. Wiele osób wybiera właśnie tę opcję, ponieważ pozwala szybko dostać się na wyspę bez konieczności wynajmowania samochodu. Do samego Trapani łatwo dotrzeć z większych miast Sycylii. Najbliższym lotniskiem jest Trapani-Birgi, ale wiele osób przylatuje również do Palermo i stamtąd jedzie około 1,5 godziny samochodem lub autobusem do portu. Dzięki temu Levanzo można łatwo połączyć z podróżą po zachodniej Sycylii. Coraz popularniejsze staje się także island hopping, czyli podróżowanie pomiędzy Wyspami Egadzkimi. Wiele osób odwiedza podczas jednego wyjazdu również Favignanę i Marettimo. Favignana przyciąga bardziej rozwiniętą infrastrukturą i pięknymi plażami, natomiast Marettimo zachwyca dziką naturą oraz trekkingami. Levanzo pozostaje z kolei najbardziej spokojną i kameralną z całego archipelagu. Dużym plusem wyspy jest to, że można odkrywać ją bez samochodu. Po przypłynięciu większość osób porusza się pieszo lub korzysta z niewielkich łodzi organizujących rejsy wokół wyspy. Dzięki temu Levanzo zachowało autentyczny i spokojny charakter, którego coraz trudniej szukać w bardziej popularnych włoskich kierunkach. Dlaczego warto odwiedzić Levanzo właśnie teraz? Levanzo nadal pozostaje jedną z najmniej znanych włoskich wysp, choć coraz częściej pojawia się w mediach społecznościowych, przewodnikach podróżniczych i trendach związanych ze slow travel. To właśnie teraz jest idealny moment, by odkryć wyspę zanim stanie się popularnym kierunkiem masowej turystyki. Coraz więcej osób szuka dziś spokojniejszych wakacji opartych na naturze, ciszy i bardziej autentycznych doświadczeniach zamiast zatłoczonych kurortów. Levanzo idealnie wpisuje się w ten trend. Wyspa zachwyca spokojem, prostotą i wodą o kolorze przypominającym Karaiby. Największą zaletą Levanzo pozostaje atmosfera. Nie ma tu tłocznych promenad, luksusowych resortów ani imprezowych beach clubów. Dni płyną spokojnie — można spacerować po wyspie, odkrywać ukryte zatoki, pływać w krystalicznie czystym morzu i spędzać wieczory przy kolacji z widokiem na port Cala Dogana. Levanzo szczególnie spodoba się osobom szukającym włoskich wakacji w bardziej kameralnym i autentycznym wydaniu. To miejsce idealne dla fanów slow life, quiet luxury i podróży nastawionych bardziej na atmosferę niż intensywne zwiedzanie. Wiele osób podkreśla również, że Levanzo pozwala zobaczyć Włochy sprzed ery masowej turystyki — spokojniejsze, bardziej lokalne i bliskie naturze. To właśnie dlatego wyspa coraz częściej uznawana jest za jedną z najpiękniejszych ukrytych perełek Italii.
Podróż śladami autora „Stu lat samotności”. Oto najbardziej magiczne miejsca w Kolumbii
Gabriel García Márquez, autor wybitnej powieści „Sto lat samotności”, według której powstał jakiś czas temu serial Netflixa, mówił o sobie, że jest uniwersalnym Latynosem. Przez lata mieszkał w Meksyku, ale nigdy nie wyzbył się tęsknoty za Kolumbią, w której się urodził i dorastał. Specjalnie dla magazynu VIVA! o Kolumbii Márqueza napisał w 2025 roku podróżnik, redaktor prowadzący „Travelera” Maciej Wesołowski.
Hola! Cómo estás?! (Hej! Jak się masz?!)”, krzyczy do mnie szeroko uśmiechnięty starszy mężczyzna z solidnym wąsem. Ubrany jest w stalowy mundur z pagonami, białe lniane spodnie, sznurowane podkolanówki i solidne czarne buty. Na głowie ma wojskową czapkę rogatywkę, a na brzuchu skórzany pasek, do którego przypięte są kabury na pistolety. Jesteśmy przed wejściem do domu muzeum Gabriela Garcíi Márqueza w miejscowości Aracataca na kolumbijskich Karaibach. A mój nowy kolega to ucieleśnienie postaci pułkownika Aureliano Buendía, stworzonej przez pisarza w „Stu latach samotności”. Dom jest nieduży, bielony. To tu początek miało Márquezowskie Macondo, fikcyjne miasto, które po dwóch latach wędrówki wybudowali bohaterowie kultowej powieści. Przechodzę przez furtkę i zanurzam się w świecie Gabo – jak Márquez nazywany jest w Kolumbii. Na ścianie budynku napis po hiszpańsku: „Dla nas liczyła się tylko jedna rzecz na świecie: stary dom dziadków w Aracatace, w którym miałem szczęście się urodzić”. To cytat z autobiografii pisarza „Życie jest opowieścią”. Budynek nie jest oryginalnym domem, w którym w 1927 roku urodził się Márquez, ale jego kopią. Ten pierwszy został zburzony po pożarze. Ale miejsce się zgadza. To tu mały Gabo spędził pierwsze osiem lat życia. I to tu znajdziemy mnóstwo tropów, przenoszących nas na karty jego powieści. 72 nocniki Melquíadesa Na patio zobaczyć można słynne wielkie drzewo z poplątanymi gałęziami i korzeniami – to do niego przywiązany był założyciel Macondo, José Arcadio Buendía. A później to je nawiedzał jego duch. Tutaj też zmarł jego syn.Nieco dalej zadaszona jadalnia na świeżym powietrzu, drewniany stół, kilka krzeseł, obok pełen kwiatów ogród. Wewnątrz nanizane na oś korytarza niewielkie pokoje. Sypialnia dziadków Gabito: pułkownika Nicolása Márqueza i jego żony Tranquiliny Iguarán. Pokój dzienny, kuchnia, spiżarnia i wreszcie pokój Gabo. Nad wykonaną z metalowych prętów kołyską kolejny cytat z jego autobiografii: „Pokoje były proste i niczym się od siebie nie różniły, ale wystarczyło jedno spojrzenie, aby uświadomić sobie, że w każdym z niezliczonych szczegółów kryje się kluczowy moment mojego życia”. Nieopodal dostrzec można też niepozorny budynek, który był wzorem powieściowego warsztatu Melquíadesa, a więc Cygana wagabundy („z krzaczastą brodą i rękami jak łapki wróbla”), w którym przetrzymywano jego 72 nocniki. Ściany budynków, tak jak blisko sto lat temu, są białe. Nicolás Márquez celowo kazał je pobielić, by ukochany wnuk miał po czym rysować – co uwielbiał. W tym czasie on sam zamykał się w kantorku i tworzył misterne figurki złotych rybek ze szmaragdowymi oczami – podobne sceny również bez trudu znajdziemy na stronach sagi o rodzinie Buendía, którą słynny chilijski poeta Pablo Neruda nazwał „najważniejszym dziełem literatury hiszpańskojęzycznej od czasów »Don Kichota«”. Pułkownik Márquez, uczestnik kolumbijskiej wojny domowej, był tym, który wywarł największy wpływ na światopogląd przyszłego noblisty. To po nim odziedziczył on zainteresowanie polityką, historią i stosunkami społecznymi. Jednak to jego babcię Tranquilinę Iguarán Cotes uważa się za osobę, dzięki której Gabo został pisarzem. To jej opowieści z pogranicza świata rzeczywistego i fantazji, jej osobliwe sny, przesądy i obsesje (zwłaszcza ta dotycząca śmierci) obudziły w nim czołowego przedstawiciela literackiego gatunku nazwanego realizmem magicznym. W powieściowym Macondo mieszają się wątki abstrakcyjne z tymi, które nawiązują do burzliwej kolumbijskiej historii i codzienności. Ona też miała ogromny wpływ na kształtowanie się oryginalnego stylu literackiego i języka pisarza. „Opowiadała rzeczy nadprzyrodzone i fantastyczne, ale mówiła o nich z całkowitą naturalnością. Gdy w końcu uchwyciłem ton, którego musiałem użyć, usiadłem do biurka na 18 miesięcy i pracowałem każdego dnia”, tłumaczył po latach Márquez, wspominając pracę nad książką, która uczyniła go sławnym na całym świecie. Innym razem dodawał: „Chciałem utrwalić środkami poetyckimi świat mojego dzieciństwa, które spędziłem w wielkim, bardzo smutnym domu, z siostrą jedzącą ziemię, babką odgadującą przyszłość i licznymi krewniakami; nosili oni te same imiona i szczęście było dla nich równoznaczne z szaleństwem”. Wydaje się znajome? Miłośnicy powieści (ale też serialu Netflixa) błyskawicznie znajdą tu odniesienie do postaci Rebeki, która nocami wymykała się do ogrodu, by żywić się czarnoziemem, a także jej krewnych noszących imiona José Arcadio, Arcadio, Aureliano Drugi, Aureliano Smutny i tak dalej. Nie przypadkiem niektóre wydania „Stu lat samotności” opatrzone były skomplikowanym drzewem genealogicznym, by połapać się w tym niezwykłym uniwersum. Owoc mezaliansu „Kiedy jestem pytany o swoją tożsamość, odpowiadam, że czuję się Latynosem z dowolnego kraju. Co nie zmienia faktu, że zawsze tęskniłem za swoją ojczyzną. Kiedy któregoś dnia wróciłem do Aracataki, zdałem sobie sprawę, że materiałem, z którego tworzyłem, było to wszystko, co znajdowało się pomiędzy rzeczywistością a nostalgią. Aracataca dała mi tę świadomość”, mówił Márquez. „W gruncie rzeczy nie jestem ani nie będę nikim więcej niż jednym z 16 dzieci telegrafisty z Aracataki”, dodawał, przyznając, że był owocem namiętnej miłości, ale też mezaliansu, który zresztą opisał w powieści „Miłość w czasach zarazy”. Dom telegrafisty Narodowej Administracji Pocztowej, w którym pracował ojciec Márqueza, stoi przy ulicy Dziewiątej pod numerem 5–30. To tu potajemnie spotykali się skromny telegrafista Gabriel Eligio García i Luisa Santiaga Márquez Iguarán, córka pułkownika, a więc osoby cieszącej się w okolicy wielkim prestiżem. I to jej rodzice zajęli się wychowaniem Gabito w początkowych latach. Sam Gabriel przyszłą żonę Mercedes Barchę poznał jako nastolatek, gdy ta miała zaledwie dziewięć lat. Już wtedy postanowili, że będą małżeństwem. Czy historia nie wydaje się państwu znajoma? W „Stu latach samotności” poznajemy tragiczną historię Pięknej Remedios, w której jako dziewięciolatce zakochuje się dorosły Aureliano Buendía. I która jako dziecko zostaje jego żoną, a potem szybko i gwałtownie umiera. Na szczęście w prawdziwym życiu zarówno Gabriel, jak i Mercedes dożywają sędziwego wieku. Oczywiście jako małżeństwo. Dom telegrafisty to dziś muzeum. Nadal wygląda tak, jak w latach 20. i 30. XX wieku, a więc w czasach wczesnego dzieciństwa pisarza. Wewnątrz sporo portretów przyszłego noblisty, a także jego siedzący pomnik z brązu, u którego stóp zobaczyć można maszynę do pisania. Również z brązu. Ulica Turków Będąc w Aracatace, trzeba odwiedzić plac Simóna Bolívara, największego bohatera Kolumbii i świata latynoskiego, nie przypadkiem nazywanego El Libertador (Wyzwoliciel). Podobnie jak miejski plac w fikcyjnym Macondo to centrum lokalnego życia. To tu odbywają się wiece i spotkania przedwyborcze, koncerty, spektakle, a także głośne karaibskie festyny, jak Fiesta Del Río (Święto Rzeki). W „Stu latach samotności” Arcadio Drugi organizował na placu przyjęcia i walki byków. W prawdziwym życiu tym samym przed II wojną światową zajmował się jeden z wujków młodego Gabo. Na środku placu poza pomnikiem Bolívara (a więc powieściowego przywódcy Liberałów) stoi pomnik czytającego książkę Márqueza. Przy okazji warto zajrzeć do kościoła San José. Ten przybytek to miejsce, którego odpowiednik nieraz pojawia się na kartach „Stu lat samotności”. W rzeczywistości fikcyjnej królował tu ojciec Nikanor, w rzeczywistości – ochrzczono tu zarówno Gabriela Garcíę Márqueza, jak i wielu członków jego rodziny. Podobnie jak w powieści, gdzie ksiądz z ambony zatwierdza do wyświetlania (lub potępia) filmy, tak w dzieciństwie Gabo podczas kazań dowiadywał się, które z cudów – niemej jeszcze – kinematografii będzie mógł zobaczyć w niedalekim Teatro Olimpia, pierwszym w mieście kinie. Warto też zajrzeć na ulicę Turków. Garcia Márquez również pisał o niej w powieściach. Nie przypadkiem. Duże grupy imigrantów z Bliskiego Wschodu przybywały do Kolumbii na początku XX wieku, ale też później. Sklepy zakładali w okolicach obecnego skrzyżowania ulic Ósmej i Drugiej, tworząc duże centrum handlowe. Dziś te rewiry nie różnią się zbytnio od reszty miejskiej tkanki. Ciekawostką jest, że libańskim imigrantem był dziadek – od strony ojca – gwiazdy muzyki pop, Shakiry. Ona sama urodziła się już w Barranquilli, jednym z największych kolumbijskich miast. Ale i García Márquez miał z Barranquilli dobre wspomnienia. To tutaj jako nastolatek zadebiutował jako dziennikarz; jego reportaże ukazywały się w lokalnej gazecie „El Heraldo”. Z czasem także w ukazującym się w Cartagenie dzienniku „El Universal”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/2K552W6-44dd372.jpg" width="5616" height="3744" alt="To w miejscowości Aracataca na kolumbijskich Karaibach miało swój początek Marquézowskie Macondo, fikcyjne miasto stworzone przez pisarza w kultowych „Stu latach samotności”.Dom muzeum Garcíi Márqueza w Aracatace co roku odwiedzają tysiące turystów." title="Colombia,Aracataca is the place where writer and Nobel price winner Gabiel Garcia Marquez was born and it illustrates the imagenary place Macondo in h" /> Karaibska dusza Północna Kolumbia była w sercu Márqueza do śmierci. Nie przypadkiem, gdy w roku 1982 odbierał w Sztokholmie literacką Nagrodę Nobla, jako jedyny nie przywdział fraka, a karaibską koszulę guayabera. Pisząc o stworzonym przez Márqueza uniwersum Macondo, jego biografowie wskazują też niedaleką miejscowość Ciénaga. A także okolice miasta Santa Marta i gór Sierra Nevada de Santa Marta. To one miały stanowić inspirację dla miejsc, przez które – niczym biblijni Żydzi szukający ziemi obiecanej – przez długie dwa lata idą przyszli jego mieszkańcy. W tych okolicach dochodziło do licznych krwawych potyczek pomiędzy konserwatystami a liberałami. A przecież oddziałami tych ostatnich dowodzi charyzmatyczny pułkownik Aureliano Buendía (w rzeczywistości: dziadek Nicolás Márquez). Kronika zapowiedzianej śmierci Od 11. roku życia Gabo z rodzicami mieszkał już w gminie Sucre. I ona również znajduje się na literackiej mapie noblisty. Tu miały miejsce zdarzenia opisane w „Kronice zapowiedzianej śmierci”. W dużym skrócie: w czasie nocy poślubnej pan młody stwierdza, że jego żona nie jest dziewicą, zwraca ją rodzicom i próbuje unieważnić ślub. Dziewczyna wyznaje, kto jest sprawcą jej hańby, a jej bracia – zgodnie z kodeksem honorowym – muszą dokonać zemsty, zabijając uwodziciela. Po cichu liczą, że ktoś jednak ich powstrzyma. Na skutek przedziwnego splotu okoliczności do zabójstwa dochodzi. Również Sucre postanowiło zdyskontować światowy sukces noblisty, tworząc „Drogę magiczną jego śladami”, nazywaną też „Drugą stroną Macondo”. Spacer po tym szlaku turystyki kulturowej warto rozpocząć na promenadzie Macondo. Następnie można przejść pod dom, w którym mieszkał Cayetano Gentile Chimento, który był jakoby pierwowzorem Santiago Nasara z „Kroniki zapowiedzianej śmierci”. Gentile został tu brutalnie zamordowany w 1951 roku przez dwóch braci. I było to tak zwane zabójstwo honorowe, bracia zeznali później, że ich siostra oddała się seniorowi Gentile przed ślubem z innym mężczyzną. Kolejny punktem jest dom, w którym mieszkała rodzina Mercedes Barchy, żony Gabo. Z kolei w „Alei śmierci” stoi dziś popiersie Márqueza, a także znanej z „Kroniki…” Mamy Grande. Zdaniem niektórych „gabologów” tu również mieszkała pracownica seksualna Pilar Ternera, która rozprawiczyła przyszłego noblistę w wieku lat 15. Co ciekawe, postać o nazwisku Pilar Ternera występuje również w „Stu latach samotności”. To w niej zakochuje się młody José Arcadio Buendía; z tego romansu rodzi się kolejny José Arcadio, zwany po prostu Arcadio. Pilar sypia również z bratem starszego José Arciadia, Aurelianem – późniejszym pułkownikiem – i jemu również rodzi syna, Aureliano José. El Bogotazo Czas dojrzewania w życiu Márqueza ukształtował jego dalszą drogę. Jak po latach przyznawał, zdał sobie wówczas sprawę z tego, co najbardziej w życiu lubi: czytanie książek i seks. Z tego brało się wiele jego późniejszych decyzji życiowych. Przełomem w życiu Gabo było rozpoczęcie nauki na Uniwersytecie Narodowym w Bogocie. Studiował prawo, a jednocześnie zaczął publikować w prestiżowej gazecie „El Espectador”. Na tych łamach ukazywały się jego korespondencje między innymi z Paryża, Barcelony, Meksyku, Caracas czy Nowego Jorku. Tu powstawała jego pierwsza powieść „Szarańcza”. W kolumbijskiej stolicy do dziś zachowało się sporo miejsc, które są z nim kojarzone. Zaczynam od Parque de los Periodistas (parku Dziennikarzy) imienia Gabriela Garcíi Márqueza w dzielnicy La Candelaria. Márquez lubił tu przesiadywać z książką. Parę kroków stąd wciąż istnieje Café Pasaje, kawiarnia w starym stylu. Niewiele się tu zmieniło od lat 40. i 50. XX wieku, kiedy nad filiżanką kawy czy kieliszkiem koniaku przesiadywał tu Gabo Márquez. Do dziś przy małych okrągłych stolikach, na czerwonych krzesłach rezydują tu wiekowi panowie, grający w szachy czy warcaby i sączący znakomitą kolumbijską kawę. Tak jakby czas się tu zatrzymał… W tym roku Café Pasaje obchodzi 88. urodziny i przyznać trzeba, że – poza odwiedzinami Gabo – było miejscem znaczącym dla historii Kolumbii także z całkiem innego powodu. 9 kwietnia 1948 roku niedaleko tej kafejki śmiertelnie postrzelono uwielbianego przez liberalną część społeczeństwa kandydata na prezydenta Kolumbii Jorge Eliécera Gaitána. To wydarzenie zapisało się w dziejach tego kraju jako El Bogotazo i, jak przyznają historycy, odwróciło jego historię. Wtedy zaczęła się kolejna wojna domowa pomiędzy konserwatystami a liberałami. Podobno to właśnie w Pasaje krwawiący Gaitán wypił ostatnią w swoim życiu szklankę wody. Młody Gabo miał szansę obserwować te historyczne wydarzenia z bliska. I nie pozostały one bez wpływu na jego twórczość. Wyrazem uwielbienia dla noblisty jest też usytuowane w La Candelarii przy ulicy Jedenastej Centrum Kultury Gabriela Garcíi Márqueza. Są tu zbiór pamiątek po pisarzu i wielka księgarnia, gdzie poza bodaj wszystkimi wydaniami dzieł Gabo znajdziemy też hiszpańskojęzyczne przekłady książek Wisławy Szymborskiej, Zygmunta Baumana czy Ryszarda Kapuścińskiego. Márquez miał okazję poznać tego ostatniego – spotkali się w ukochanej przez Kolumbijczyka Cartagenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/ATYM5C-88f2bee.jpg" width="5270" height="3535" alt="Márquez, który Cartagenę ukochał ponad wszystko, pisał o niej, że uwodzi jak żadne inne miasto. To tu rozgrywa się akcja powieści „Miłość w czasach zarazy”.W Cartagena de Indias do dziś, nieopodal nadmorskiej promenady, stoi dom Márqueza. Przypomina nieco… duży bunkier." title="Home of writer Gabriel Garcia Marquez in Old Town Catragena Colombia" /> Miłość w czasach zarazy Cartagena de Indias jest moim ostatnim przystankiem w podróży śladami Márqueza. Zabytkowymi ulicami idą czarnoskóre kobiety w sukniach w kolorach kolumbijskiej flagi i krwawoczerwonych chustach, na głowach niosą metalowe tace z owocami. Obok pokrzykują sprzedawcy hormigas culonas, czyli kolumbijskie „mrówki wielkodupczaste”, miejscowy rarytas. Cartagena do dziś zachowała kolonialny wdzięk. Nie wszyscy turyści chcą wiedzieć, że ma ona też swoją mroczną historię, a architektoniczne (i wszelkie inne) bogactwo zawdzięcza handlowi niewolnikami. W XVIII wieku był to największy w obu Amerykach port przeładunkowy dla ludzi zniewolonych w Afryce i wysyłanych stąd w głąb kontynentu. Echa tego słychać również w twórczości Márqueza, który Cartagenę ukochał ponad wszystko. Pisał o niej, że położona jest „na obrzeżu czasu” i że uwodzi jak żadne inne miasto. To tutaj, obok nadatlantyckiej promenady, stoi jego dom. Brązowa elewacja, niewiele okien, przypomina duży bunkier. Żadnych oznaczeń, że to dom laureta Nagrody Nobla. W Cartagenie rozgrywa się akcja Márquezowskiej „Miłości w czasach zarazy”. Florentino Ariza do szaleństwa zakochuje się w 18-letniej Ferminie Dazie. Ona jednak go odrzuca jako przeciętniaka. Florentino wybiera życie samotnika. Wszystko zmienia się, gdy są już blisko kresu życiowej drogi. Miłość wybucha mimo wieku obojga i wszelkich przeciwności. I jest to już miłość inna, mądra i dojrzała. „Życie jest mądrzejsze od nas wszystkich”, puentuje w tej powieści Márquez. I chyba trzeba mu uwierzyć, myślę, stojąc przed jego popiersiem na dziedzińcu cartageńskiej katedry La Merced, gdzie złożono połowę prochów pisarza. Druga część została w Meksyku, gdzie zmarł.