Nie masz klimatyzacji? Ten sposób przynosi ulgę nawet podczas największych upałów
Podczas upałów szukamy każdego sposobu, by choć na chwilę poczuć przyjemny chłód. Jednym z najprostszych są domowe lody. Nie tylko smakują lepiej niż wiele gotowych deserów, ale mogą też szybko przynieść ulgę w gorące dni. Podpowiadamy, dlaczego warto je przygotować i jak zrobić to bez większego wysiłku.
Kiedy temperatura przekracza 30 stopni Celsjusza, organizm jest bardziej narażony na odwodnienie i przegrzanie. W takich warunkach liczy się nie tylko odpowiednie nawodnienie i unikanie słońca, ale także sposoby, które poprawiają komfort i pomagają łatwiej znieść wysokie temperatury. Choć lody nie obniżają temperatury całego organizmu, potrafią szybko przynieść odczuwalną ulgę. Zimny deser schładza jamę ustną i gardło oraz pobudza receptory odpowiedzialne za odczuwanie chłodu. Dzięki temu niemal natychmiast pojawia się przyjemne uczucie orzeźwienia. W połączeniu z piciem odpowiedniej ilości wody i przebywaniem w chłodniejszym miejscu to jeden z najprostszych i najprzyjemniejszych sposobów na radzenie sobie z letnimi upałami. Domowe lody mają jeszcze jedną przewagę Coraz więcej osób rezygnuje z gotowych lodów na rzecz tych przygotowywanych w domu. Powód jest prosty – samodzielnie decydujemy o składzie, a to oznacza nie tylko lepszy smak, ale również większą kontrolę nad kalorycznością deseru. Klasyczne lody śmietankowe ze sklepu dostarczają zazwyczaj 180–250 kcal w 100 g, a niektóre premium nawet 300 kcal. Zawierają również 20–30 g cukru, czyli nawet 6–7 łyżeczek w jednej porcji. W domowej wersji ilość cukru można zmniejszyć nawet o połowę lub całkowicie z niego zrezygnować, wykorzystując naturalną słodycz dojrzałych bananów, mango, daktyli czy truskawek. To także sposób na uniknięcie wielu dodatków stosowanych w produktach przemysłowych. Gotowe lody często zawierają emulgatory, stabilizatory, aromaty czy syrop glukozowo-fruktozowy, które poprawiają konsystencję i wydłużają trwałość produktu. Przygotowując lody w domu, wystarczy kilka prostych składników – owoce, jogurt grecki, mleko kokosowe lub śmietanka – aby uzyskać równie kremowy efekt. Co więcej, domowe lody łatwo dopasować do własnej diety. Osoby aktywne mogą zwiększyć zawartość białka, dodając skyr lub odżywkę proteinową. Na diecie bez laktozy wystarczy sięgnąć po napoje roślinne, a osoby ograniczające cukier mogą wykorzystać erytrytol lub ksylitol zamiast tradycyjnego cukru. Najprostsze przepisy na domowe lody Lody bananowe Składniki: 3 dojrzałe banany, opcjonalnie łyżka masła orzechowego lub kakao. Banany pokrój na plasterki, zamroź, a następnie zmiksuj na gładki krem. Gotowe. Lody jogurtowo-truskawkowe Składniki: 300 g jogurtu greckiego, 250 g truskawek, 2–3 łyżki miodu. Wszystkie składniki zmiksuj i przełóż do zamrażarki lub przygotuj w maszynce do lodów. Sorbet arbuzowy Składniki: 500 g arbuza bez pestek, sok z połowy limonki, kilka listków mięty. Zmiksuj wszystkie składniki i zamroź. To jeden z najbardziej orzeźwiających deserów na upalne dni. Lody mango Składniki: 1 dojrzałe mango, 200 ml mleka kokosowego, łyżka syropu klonowego. Zmiksuj składniki i zamrażaj do uzyskania kremowej konsystencji. Domowe lody nie zastąpią klimatyzacji ani odpowiedniego nawodnienia, ale mogą sprawić, że najgorętsze dni staną się zdecydowanie przyjemniejsze. A jeśli raz spróbujesz przygotować je samodzielnie, istnieje spora szansa, że sklepowe wersje przestaną być pierwszym wyborem. Maszynka do lodów. Czy warto ją kupić? Jeszcze kilka lat temu domowe maszynki do lodów były sprzętem kojarzonym głównie z pasjonatami cukiernictwa. Dziś przeżywają prawdziwy renesans. Skąd ten fenomen? Coraz więcej osób chce przygotowywać lody świadomie: z naturalnych składników, ograniczając ilość cukru i eksperymentując z własnymi smakami. W efekcie producenci oferują urządzenia dopasowane zarówno do początkujących, jak i bardziej wymagających użytkowników. Na rynku dostępne są dwa podstawowe rodzaje maszynek. Pierwszy to modele z misą chłodzącą, którą przed użyciem trzeba schłodzić w zamrażarce przez kilkanaście godzin lub dobę. Następnie urządzenie miesza masę podczas jej mrożenia, zapobiegając powstawaniu kryształków lodu. Nie uzyskasz może lodów natychmiast, ale za to będą one miały idealną konsystencję. Choć jeśli przygotujesz masę wcześniej i będziesz mieć dwa smaki w zamrażarce, lody powstaną już w kilka minut. Jednym z najpopularniejszych urządzeń w tej kategorii jest Shark Ninja CREAMi, który zdobył ogromną popularność przede wszystkim w mediach społecznościowych. Skąd jego popularność? W przeciwieństwie do klasycznych maszynek nie zamraża płynnej masy podczas mieszania. Najpierw przygotowuje się bazę, która trafia do zamrażarki na około 24 godziny. Następnie urządzenie wykorzystuje specjalną technologię Creamify, rozdrabniając całkowicie zamrożoną masę na aksamitny deser. Takie rozwiązanie daje bardzo dużą swobodę. Shark pozwala przygotować nie tylko tradycyjne lody, ale również gelato, sorbety, mrożone jogurty, lody proteinowe, smoothie bowls, milkshake'i czy desery bez dodatku cukru. Urządzenie oferuje aż 13 automatycznych programów, które dobierają odpowiednią prędkość i sposób miksowania. Dużym atutem jest funkcja Re-Spin, która ponownie miesza deser, jeśli po pierwszym cyklu okaże się zbyt twardy lub mniej kremowy. Dzięki temu nawet lody przygotowane z niskotłuszczowego jogurtu czy owoców uzyskują gładką, aksamitną konsystencję. Choć Shark Ninja CREAMi kosztuje około 1500 zł, dla osób często przygotowujących domowe lody może okazać się inwestycją, która szybko się zwróci. Pozwala tworzyć desery o składzie dopasowanym do własnych potrzeb – od klasycznych lodów śmietankowych po wersje wysokobiałkowe, wegańskie czy niskokaloryczne. Dzięki temu coraz częściej zastępuje wizyty w lodziarni i sprawia, że domowe lody stają się codziennym, a nie okazjonalnym przysmakiem. A przecież lody w dobrej lodziarni kosztują już naprawdę sporo. Drugą grupę stanowią automatyczne maszynki z własnym systemem chłodzenia. Te nie wymagają wcześniejszego mrożenia misy, dzięki czemu można przygotować lody praktycznie w dowolnym momencie. W zależności od modelu gotowy deser otrzymujemy już po 20–25 minutach. Do nas należy wybór składników, wymieszanie ich i wlanie do specjalnego pojemnika. Resztę wykona za nas urządzenie, które jednocześnie chłodzi i miesza masę, zapewniając kremową konsystencję. Trzeba jednak pamiętać, że lody będą miały trochę inną konsystencję niż te, do których jesteśmy przyzwyczajeni, gdy kupuejn je w lodziarni. Będą bardzo miękkie, podobnie jak lody włoskie. Dlatego trzeba zjadać je od razu po przygotowaniu lub na chwilę zamrozić. W tej kategorii ciekawą propozycją jest Tefal Freezy Delight. To automatyczna maszynka z wbudowanym systemem chłodzenia, która pozwala przygotować lody, sorbety czy mrożony jogurt w około 20 minut. Wystarczy wymieszać składniki – co zajmuje zwykle 2–3 minuty – przelać je do misy i wybrać odpowiedni program. Urządzenie samodzielnie chłodzi oraz miesza masę, dzięki czemu nie trzeba pamiętać o wcześniejszym mrożeniu pojemnika ani ręcznie mieszać deseru podczas przygotowywania. To rozwiązanie sprawdzi się szczególnie u osób, które chcą przygotować świeże lody niemal od ręki, bez planowania z wyprzedzeniem. Domowe lody to nie tylko sposób na ochłodę Domowe lody już dawno przestały być deserem, który przygotowuje się wyłącznie od święta. Dzięki prostym przepisom i nowoczesnym maszynkom można zrobić je w zaledwie kilkadziesiąt minut lub z kilku podstawowych składników, które większość z nas ma w swojej kuchni. To rozwiązanie dla osób, które chcą jeść zdrowiej, ograniczyć ilość cukru, wypróbować nowe smaki lub po prostu znaleźć przyjemny sposób na przetrwanie upałów. Niezależnie od tego, czy wybierzesz klasyczne lody bananowe z blendera, kremowy deser przygotowany w automatycznej maszynce czy sorbet z sezonowych owoców, zyskujesz pełną kontrolę nad składem i smakiem. A satysfakcja z pierwszej łyżki własnoręcznie przygotowanych lodów sprawia, że wiele osób już nie wraca do sklepowych odpowiedników. Latem trudno o lepszy sposób na chwilę orzeźwienia – zwłaszcza gdy przygotowanie deseru zajmuje zaledwie kilka minut, a resztę pracy wykonuje zamrażarka lub maszynka do lodów. Smacznego!
Włosi mogą się oburzyć. Polacy właśnie wymyślili własne affogato
Affogato od lat uchodzi za jeden z najprostszych i najsmaczniejszych włoskich deserów. W Polsce ktoś wpadł jednak na pomysł, by klasyczne espresso zastąpić składnikiem, który większość z nas doskonale pamięta z dzieciństwa. Efekt? Zaskakująco udany i wyjątkowo prosty do przygotowania.
Czy affogato musi smakować wyłącznie kawą? Okazuje się, że nie. Choć włoski klasyk opiera się na połączeniu lodów waniliowych i gorącego espresso, coraz więcej osób eksperymentuje z jego lokalnymi wersjami. W polskim wydaniu główną rolę przejmuje Inka – napój zbożowy o delikatnym, lekko słodowym smaku. Wystarczą zaledwie dwa składniki, by stworzyć deser, który łączy włoską inspirację z nutą nostalgii i może stać się hitem tego lata. Czym właściwie jest affogato? Choć wygląda jak deser z menu ekskluzywnej włoskiej kawiarni, affogato należy do najprostszych słodkości, jakie można przygotować w domu. Jego nazwa pochodzi od włoskiego słowa affogare, które oznacza „utopić” – i doskonale oddaje sposób podania. Gałka lodów zostaje dosłownie „utopiona” w gorącym espresso. Klasyczne affogato składa się z zaledwie dwóch składników: jednej lub dwóch gałek lodów waniliowych oraz świeżo zaparzonego espresso. Kawę wylewa się na lody tuż przed podaniem, dzięki czemu deser zachowuje charakterystyczny kontrast temperatur. Gorące espresso delikatnie topi lody, tworząc aksamitny, kremowy sos o intensywnym kawowym aromacie. Jednocześnie część lodów pozostaje zmrożona, co sprawia, że każdy kęs smakuje nieco inaczej. Choć tradycyjna receptura nie przewiduje dodatków, w wielu włoskich kawiarniach affogato podaje się również z posiekanymi orzechami, startą czekoladą, ciasteczkiem amaretti, a nawet odrobiną likieru, np. amaretto czy Frangelico. Niezależnie od wersji, najważniejsza pozostaje prostota – to deser, który przygotowuje się w mniej niż dwie minuty. Nie bez powodu affogato od lat robi furorę w kawiarniach na całym świecie. Łączy w sobie to, co Włosi kochają najbardziej – wysokiej jakości espresso i kremowe lody. Jest jednocześnie deserem i kawą, dlatego wiele osób zamawia go po obiedzie zamiast klasycznego ciasta. W ostatnich latach przepis stał się również hitem mediów społecznościowych, gdzie regularnie pojawiają się jego kolejne interpretacje. Polacy znaleźli własny sposób na affogato A co, gdyby zamiast espresso wykorzystać coś znacznie bardziej swojskiego? Właśnie na taki pomysł wpadli miłośnicy kulinarnych eksperymentów. W polskiej wersji affogato główną rolę przejmuje Inka, czyli kawa zbożowa, którą wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Produkowana z prażonych zbóż i cykorii Inka ma łagodny, lekko słodowy smak oraz naturalną nutę karmelu. Dzięki temu doskonale komponuje się z lodami śmietankowymi lub waniliowymi. Po zalaniu gorącym napojem lody powoli się rozpuszczają, tworząc kremowy deser, który przypomina oryginalne affogato, ale smakuje zupełnie inaczej. To także propozycja dla osób, które unikają kofeiny lub po prostu nie przepadają za intensywnym smakiem espresso. Zamiast wyraźnej kawowej goryczki pojawia się delikatna, zbożowa słodycz, która świetnie współgra z mlecznymi lodami. Trudno powiedzieć, czy Włosi uznaliby taki deser za prawdziwe affogato. Jedno jest jednak pewne – taka interpretacja zachowuje najważniejszą ideę włoskiego klasyka, czyli połączenie gorącego napoju z zimnymi lodami. A przy okazji dodaje do niego coś bardzo polskiego: smak, który wielu osobom kojarzy się z domem, dzieciństwem i wakacjami u dziadków. To właśnie ten nostalgiczny charakter sprawia, że coraz więcej osób z przymrużeniem oka nazywa go „polskim affogato”. Jak przygotować polskie affogato? Dobra wiadomość jest taka, że przygotowanie polskiego affogato zajmuje dosłownie kilka minut. Podobnie jak we włoskim oryginale, sekret tkwi nie w skomplikowanym przepisie, lecz w jakości składników i odpowiednim momencie podania. Do przygotowania deseru potrzebujesz: 2 gałek lodów waniliowych lub śmietankowych, około 100 ml gorącej Inki, wysokiej szklanki, pucharka lub niewielkiej filiżanki. Lody wyjmij z zamrażarki na minutę przed podaniem, aby lekko zmiękły. Dzięki temu gorący napój będzie je rozpuszczał stopniowo, tworząc aksamitny, kremowy sos. W międzyczasie przygotuj Inkę zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Najlepiej zaparzyć ją tuż przed podaniem – powinna być gorąca, ale nie wrząca. Gałki lodów przełóż do naczynia, a następnie powoli wlej Inkę bezpośrednio na ich wierzch. Już po kilku sekundach zauważysz charakterystyczny efekt – lody zaczną delikatnie się topić, a napój nabierze kremowej konsystencji. Właśnie ten moment sprawia, że affogato smakuje najlepiej. Deser należy zjeść od razu po przygotowaniu. Zbyt długie czekanie sprawi, że lody całkowicie się rozpuszczą i straci on swój największy atut, czyli kontrast gorącego napoju z zimnymi lodami. Można dodać coś jeszcze Choć podstawowa wersja polskiego affogato jest wyjątkowo smaczna, nic nie stoi na przeszkodzie, by nadać jej nieco bardziej odświętny charakter. Wystarczy kilka dodatków, które podkreślą zbożowy smak Inki i sprawią, że deser nabierze zupełnie nowego wymiaru. Świetnie sprawdzi się łyżeczka płynnego miodu – najlepiej lipowego lub wielokwiatowego – która doda delikatnej słodyczy. Jeszcze bardziej rozgrzewający charakter uzyskasz, posypując deser szczyptą cynamonu lub odrobiną przyprawy do piernika. Miłośnicy chrupiących dodatków mogą sięgnąć po prażone orzechy włoskie, laskowe albo płatki migdałów. Doskonale smakują również pokruszone pierniczki, kruche ciasteczka maślane czy korzenne herbatniki, które po kontakcie z ciepłym napojem lekko miękną, zachowując przyjemną strukturę. Jesienią i zimą warto wzbogacić deser o kilka łyżek ciepłego musu z pieczonych jabłek z cynamonem. Z kolei latem świetnym dodatkiem będą świeże maliny, borówki lub porzeczki, których lekka kwasowość przełamie słodycz lodów. Jeśli zależy ci na bardziej kawowym charakterze, możesz przygotować Inkę na mleku zamiast wody. Napój stanie się jeszcze bardziej kremowy, a cały deser będzie przypominał połączenie lodów z delikatnym latte. To prosty sposób, by nadać polskiemu affogato zupełnie nowy smak, nie rezygnując z jego największej zalety – prostoty. Czy Włosi uznaliby taki deser? Prawdopodobnie nie. Dla miłośników włoskiej tradycji prawdziwe affogato zawsze będzie oznaczało połączenie espresso i lodów waniliowych. Ale kuchnia od dawna żyje własnym życiem, a lokalne interpretacje klasycznych przepisów powstają na całym świecie. Polskie affogato z Inką nie udaje oryginału. To raczej inspiracja włoskim deserem, która wykorzystuje składnik dobrze znany w polskich domach. I właśnie dlatego ma szansę stać się kolejnym viralowym przepisem – prostym, efektownym i pełnym nostalgii.
Klasyczne affogato odchodzi w cień. Te wersje robią furorę tego lata
Jeszcze do niedawna affogato oznaczało jedno – kremowe lody waniliowe zalane gorącym espresso. Dziś ten włoski klasyk przeżywa prawdziwą rewolucję. W modnych kawiarniach i domowych kuchniach coraz częściej pojawiają się wersje z matchą, gorącą czekoladą, chai czy owocami. Wszystkie łączy jedno – są równie proste, efektowne i gotowe w zaledwie minutę.
Affogato od lat uchodzi za jeden z najprostszych włoskich deserów. Trudno o krótszy przepis – wystarczy gałka dobrych lodów i gorące espresso, które powoli rozpuszcza ich kremową strukturę. Właśnie ten kontrast temperatur sprawił, że deser zdobył popularność na całym świecie. Dziś jednak coraz więcej osób traktuje go jako inspirację do kulinarnych eksperymentów. Zamiast kawy pojawiają się inne gorące dodatki, które całkowicie zmieniają charakter deseru. Dzięki temu affogato zyskuje nowe smaki i trafia również do osób, które na co dzień nie piją espresso. Matcha affogato to hit modnych kawiarni Jeśli jest jedna wersja, która w ostatnich miesiącach zdobywa ogromną popularność, to właśnie affogato z matchą. Intensywnie zielona herbata doskonale komponuje się z delikatnymi lodami waniliowymi, tworząc deser, który zachwyca nie tylko smakiem, ale również wyglądem. Do jego przygotowania wystarczy zaparzyć matchę w niewielkiej ilości gorącej wody i polać nią lody. Delikatna goryczka herbaty przełamuje słodycz wanilii, dzięki czemu deser jest lekki i orzeźwiający. Coraz częściej podawany jest również z lodami kokosowymi, pistacjowymi lub sezamowymi, a całość wykańczają posiekane pistacje, biała czekolada albo odrobina sproszkowanej matchy. Gorąca czekolada zmienia affogato w prawdziwy deser premium Miłośnicy czekolady coraz częściej rezygnują z espresso na rzecz gęstej, gorącej czekolady. To propozycja zdecydowanie bardziej deserowa, która przypomina połączenie włoskich lodów z płynnym fondantem. Najlepiej sprawdza się gorzka czekolada o wysokiej zawartości kakao. Po zetknięciu z zimnymi lodami tworzy aksamitny krem, który dosłownie rozpływa się w ustach. Wystarczy dodać kilka prażonych orzechów laskowych, migdały, pistacje lub startą czekoladę, by prosty deser wyglądał jak z eleganckiej cukierni. To świetna propozycja na wieczór lub spotkanie z gośćmi. Przygotowanie zajmuje mniej niż minutę, a efekt robi ogromne wrażenie. Chai dodaje aromatu przypraw Coraz większą popularnością cieszy się także affogato przygotowane z gorącą herbatą chai. Korzenny napar z dodatkiem cynamonu, kardamonu, imbiru i goździków nadaje deserowi zupełnie nowy charakter. Po połączeniu z lodami powstaje kremowy sos o delikatnie korzennym aromacie. Świetnie sprawdzają się tutaj lody waniliowe, karmelowe, cynamonowe, a nawet orzechowe. Całość można udekorować pokruszonymi ciasteczkami korzennymi lub szczyptą cynamonu. To propozycja dla osób, które lubią bardziej wyraziste smaki, ale nie przepadają za kawą. Owocowe affogato idealnie sprawdza się latem Latem klasyczne dodatki coraz częściej ustępują miejsca sezonowym owocom. Wystarczy podgrzać maliny, wiśnie, truskawki, morele lub brzoskwinie z niewielką ilością miodu albo cukru, by w kilka minut przygotować aromatyczny sos. Gorące owoce delikatnie rozpuszczają lody, tworząc lekki, kremowy deser. Świetnie smakują z dodatkiem świeżej mięty, pokruszonej bezy, migdałów albo kruszonki z maślanych ciasteczek. To jedna z najbardziej letnich odsłon affogato – świeża, kolorowa i znacznie lżejsza od czekoladowych wersji. Karmel i pistacje to połączenie, które trudno przebić Miłośnicy słodszych deserów coraz chętniej sięgają po gorący sos karmelowy. Polany na waniliowe lody tworzy klasyczne affogato w zupełnie nowej odsłonie. Do karmelu świetnie pasują prażone pistacje, sól morska lub chrupiące kawałki karmelizowanych orzechów. Taki deser nie wymaga wielu składników, a wygląda niezwykle efektownie. Właśnie dlatego coraz częściej pojawia się w kartach modnych kawiarni i restauracji. Dlaczego affogato wciąż zachwyca? Choć zmieniają się dodatki, zasada pozostaje niezmienna. Affogato to przede wszystkim gra kontrastów – gorącego i zimnego, kremowego i płynnego, słodkiego i lekko wytrawnego. Właśnie dzięki tej prostocie można przygotować dziesiątki różnych wariantów bez skomplikowanych przepisów i długiego stania przy kuchence. Być może właśnie dlatego włoski klasyk przeżywa dziś drugą młodość. Z kilku podstawowych składników można stworzyć deser, który za każdym razem smakuje inaczej. A latem, gdy nikt nie ma ochoty na pieczenie ciast, taka minuta w kuchni wystarczy, by przygotować coś, co wygląda jak deser z najlepszej kawiarni.
Co sprawia, że kolacja zostaje z nami na długo? Chefowie FineDiningWeek® o sztuce mistrzowskich momentów
Dlaczego jedne kolacje pamiętamy przez lata, podczas gdy inne ulatują z pamięci tuż po ostatnim kęsie? Czy o niezwykłości doświadczenia decyduje perfekcyjna technika, sezonowy produkt, nieoczywiste połączenie smaków, a może atmosfera i gościnność? Z okazji trwającego do 13 sierpnia Festiwalu FineDiningWeek® Chefowie z różnych regionów Polski uchylają rąbka tajemnicy i opowiadają o swoich „mistrzowskich momentach”.
Smak jest początkiem, lecz rzadko jedynym powodem, dla którego kolacja pozostaje w pamięci na długo. O sile wspomnienia decyduje splot wielu elementów: jakościowych produktów, kulinarnego kunsztu, serwisu oraz emocji towarzyszących spotkaniu przy stole. To właśnie z tych pozornie drobnych chwil rodzą się „mistrzowskie momenty”, które definiują współczesny fine dining. Mistrzowie kuchni ujawniają swoje sekrety „Najbardziej lubię te momenty, w których produkt sam wyznacza kierunek. Wtedy nie kombinuję, nie próbuję go zmieniać – po prostu za nim podążam” – mówi Paulina Gulajska, Chefowa Moodro resto w Katowicach. Jej podejście pokazuje, jak ważną rolę we współczesnej kuchni odgrywa pokora wobec składników. Sezonowość przypomina, że nie wszystko musi być dostępne przez cały rok – i właśnie ta ulotność sprawia, że pierwsze truskawki czy doskonały lipcowy pomidor potrafią wzbudzić więcej emocji niż najbardziej kunsztowna technika. Jak podkreśla, najważniejszy sprawdzian jest prosty: jeśli po kolacji gość pamięta smak bardziej niż zdjęcie talerza, wszystko zagrało. Dla Dariusza Paździery, Chefa Kuryer Restaurant w Krakowie, mistrzostwo rodzi się na styku techniki i emocji. Perfekcyjny warsztat jest fundamentem, ale prawdziwa siła dania ujawnia się dopiero wtedy, gdy wywołuje reakcję gościa. „Każde danie jest formą komunikacji z gościem – opowiada historię, pokazuje, na czym zależy mi podczas jego tworzenia i jakie wartości stoją za moją kuchnią” – podkreśla. W jego podejściu do gotowania najważniejsze są świadomy wybór każdego elementu na talerzu, szacunek do produktu oraz wydobywanie jego naturalnego potencjału. Największą satysfakcję daje mu moment, gdy widzi uśmiech, zaskoczenie albo ciszę po pierwszym kęsie. To znak, że udało się stworzyć coś więcej niż tylko posiłek. W swojej kuchni dużą wagę przykłada również do sezonowości i współpracy z lokalnymi dostawcami, wybierając najlepsze składniki w pełni ich smaku i dojrzałości. „W Ristorante Mare e Monti od 13 lat pokazujemy, że prostota może być luksusem” – mówi Enrico Monti z łódzkiej restauracji. Dla niego prawdziwe mistrzostwo zaczyna się wtedy, gdy technika przestaje być widoczna, a na pierwszy plan wychodzą emocje oraz jakość składników. Włoska filozofia gotowania, którą kieruje się w swojej kuchni, opiera się na wydobywaniu pełni smaku z produktów, które nie potrzebują wielu dodatków. Każdy składnik ma swój najlepszy moment, a menu FineDiningWeek® doskonale odzwierciedla tę zasadę. Enrico Monti stawia w nim na dania oparte na prostocie i jakości: pappardelle faszerowane pesto z suszonych pomidorów, szaszłyk z cielęciny z polentą kasztanową oraz tagliatelle z tuńczyka z espumą vitello tonnato. Całość dopełnia klasyczne tartufo calabrese z kalabryjskimi lodami waniliowymi, gorzką czekoladą i sambucą – deser inspirowany smakami południowych Włoch. Jak podkreśla Chef, to właśnie produkty premium, odpowiednio potraktowane, potrafią stworzyć najbardziej wyjątkowe doświadczenie kulinarne. Dla Chefa Dawida Ankowskiego z poznańskiej Fromażerii jednym z najbardziej wymownych momentów jest cisza po pierwszym kęsie. „To chwila, w której nie potrzeba słów, bo smak mówi sam za siebie” – podkreśla. Jego zdaniem technika jest narzędziem pozwalającym wydobyć z produktu to, co najlepsze, jednak prawdziwe emocje rodzą się wtedy, gdy gość rozpoznaje w daniu znajomą nutę i jednocześnie odkrywa ją w zupełnie nowej odsłonie. Rytm jego kuchni wyznacza sezonowość: pierwsze poziomki, młody bób, kurki, białe szparagi i prawdziwki. Każdy z tych składników ma swój krótki, niepowtarzalny czas, a kunszt Chefa polega na tym, by uchwycić go w najpełniejszej formie i nadać ulotności sezonu kulinarny wyraz. W przypadku Bartosza Myciaka z restauracji CLUE w Szczecinie mistrzowskie momenty mają dwa oblicza. Pierwsze powstają w kuchni, podczas serwisu i tuż po nim, gdy cały zespół odczuwa satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Drugie dzieją się już przy stole, kiedy goście reagują na dania, dzielą się spostrzeżeniami i deklarują, że chcieliby wrócić. W jego sezonowej kuchni szczególne miejsce zajmują kurki, zwłaszcza te najmniejsze i najbardziej jędrne, a także bób, rzodkiewki, jagody, szczaw oraz śliwki. Jak podkreśla, choć kompozycja talerza ma znaczenie, o sile dania ostatecznie decyduje smak – to on pozostaje z gośćmi najdłużej i przyciąga ich ponownie. Na jeszcze jeden wymiar mistrzostwa zwraca uwagę zespół Restauracji Wieloryb z Trójmiasta - harmonię. Objawia się ona zarówno w pracy kuchni, gdy cały zespół działa w pełnym porozumieniu, a każde danie jest dopracowane w najdrobniejszym szczególe, jak i w sposobie komponowania menu. Jego kierunek wyznaczają sezonowe produkty, które właśnie w swoim naturalnym czasie najpełniej ukazują charakter. Jak podkreśla zespół, po latach nie pamiętamy wszystkich dodatków, które znalazły się na talerzu. Doskonale pamiętamy natomiast dominujący smak oraz emocje, jakie wzbudziło danie. Dlatego tak istotne są balans smakowy, zróżnicowanie tekstur, odpowiednia technika przygotowania i estetyka podania – elementy, które wspólnie tworzą spójną, harmonijną całość. W warszawskim El Patio mistrzowski moment powstaje z połączenia wielu elementów: jedzenia, wina, atmosfery i doskonałego wyczucia czasu. To chwila, gdy smak potrawy znajduje dopełnienie w starannie dobranym kieliszku, a reakcja gości pokazuje, że wszystko zagrało dokładnie tak, jak powinno. Kuchnia El Patio opiera się na produktach wybieranych w pełni sezonu – pomidorach, porach, bobie, zielonych szparagach czy zimowych grzybach. Jak podkreśla załoga restauracji, o końcowym efekcie decyduje każdy detal: uważna gościnność, sposób serwowania, precyzja kuchni oraz odpowiednie przygotowanie i podanie wina. Dopiero ich współbrzmienie nadaje całemu spotkaniu właściwą oprawę i układa wieczór w spójną, misternie poprowadzoną narrację. Dla Michelle Średnickiej z Nafta Neo Bistro we Wrocławiu mistrzostwo kryje się w precyzji. To ten krótki moment, w którym każdy element dania osiąga właściwy punkt: tatar z pieczonego pomidora zyskuje pożądaną formę, chips z marchewki – idealny kolor, a granita z arbuza trafia na stół dokładnie wtedy, kiedy powinna. Sezonowe produkty traktuje jak szczególnych gości – pojawiają się na krótko, lecz potrafią całkowicie odmienić charakter kuchni. Groszek, młoda kapusta czy świeże zioła wymagają uważności, wyczucia i gotowości do podążania za ich naturalnym rytmem. Jak podkreśla, niezapomnianą kolację tworzy suma wielu detali: temperatura, tekstura, tempo serwisu i sposób, w jaki światło wydobywa kompozycję talerza. Najważniejsze pozostają jednak emocje, które rodzą się między ludźmi przy wspólnym stole. Niezwykłe doznania czekają do 13 sierpnia Mistrzowski moment nie ma więc jednej definicji. Czasem kryje się w perfekcyjnie przygotowanym produkcie, czasem w reakcji gościa, innym razem w bezbłędnie dobranym winie albo ciszy, która zapada przy stole po pierwszym kęsie. Wszystkie te odsłony mistrzostwa łączy jedno – dążenie do stworzenia doświadczenia, które wykracza poza sam smak i jest dopracowane w każdym wymiarze. Właśnie teraz jest ten czas, gdy natura oddaje w ręce Chefów swoje najlepsze składniki: jędrne kurki, dojrzały agrest czy młody bób o kremowej strukturze. To krótki moment w roku, gdy produkty osiągają pełnię smaku i w naturalny sposób wyznaczają kierunek kuchni. Warto dać się zaprosić do tej kulinarnej opowieści podczas FineDiningWeek®. Tylko do 13 sierpnia w starannie wyselekcjonowanych restauracjach czekają mistrzowskie menu stworzone w kuratorskiej odsłonie i dostępne w festiwalowej cenie. Termin Festiwalu: 1 lipca – 13 sierpnia 2026 Rezerwacje: FineDiningWeek.pl FineDiningWeek® to festiwal, który od 2016 roku łączy najlepsze restauracje premium w Polsce z Gośćmi poszukującymi wyjątkowych doświadczeń przy stole. W każdej edycji bierze udział ponad 100 starannie wyselekcjonowanych restauracji, oferujących 3- lub 5-daniowe menu przygotowane specjalnie na czas wydarzenia – z pasją, kreatywnością i dbałością o każdy detal. Towarzyszy im prezent od partnera, który dopełnia całość kulinarnego doświadczenia. FineDiningWeek® to nie tylko najwyższy poziom kuchni, ale również wyjątkowa gościnność i estetyka – wszystko po to, by każda wizyta w restauracji była kompleksowym, niezapomnianym przeżyciem. Tegoroczna edycja, odbywająca się pod hasłem #MistrzowskieMomenty, potrwa do 13 sierpnia. Aby dowiedzieć się więcej o organizowanych Festiwalach odwiedź https://week.pl/finediningweek.
Te mrożone kawy podbijają lato. Zrobisz je w domu w kilka minut
Gdy temperatura przekracza 30 stopni, poranne espresso często zamieniamy na coś bardziej orzeźwiającego. Klasyczna kawa mrożona, espresso tonic i kawa z lodami od kilku sezonów należą do najpopularniejszych letnich napojów. Wszystkie przygotujesz w domu w zaledwie kilka minut.
Latem kawa nie musi być gorąca. Coraz więcej osób przygotowuje ją z kostkami lodu, mlekiem, tonikiem albo gałką lodów waniliowych. To prosty sposób, by połączyć pobudzenie z chwilą ochłody. Co ważne, nie potrzebujesz ekspresu za kilka tysięcy złotych ani profesjonalnego sprzętu – wystarczy kilka podstawowych składników i ulubiona kawa. Najlepsze przepisy na kawę mrożoną – zrób je w domu w kilka minut Kawa mrożona to doskonały sposób na orzeźwienie się podczas gorących upałów. Idealnie sprawdza się w letnie dni, kiedy tęsknimy za energią oraz odrobiną świeżości. Kawa mrożona na upały to nie tylko pyszny napój, ale również świetny sposób na uzupełnienie płynów i pobudzenie organizmu. Możemy cieszyć się jej intensywnym smakiem zarówno w wersji klasycznej, jak i w różnorodnych wariacjach – np. z dodatkiem syropów smakowych, lodów lub bitej śmietany. Nie ma nic lepszego niż schłodzona kawa w upalny dzień – sprawdź nasze przepisy i przygotuj własną kawę na zimno! Szybkie przepisy na mrożoną kawę Jeśli szukasz najlepszych i najprostszych przepisów na kawy na zimno, które idealnie orzeźwią cię w upały, to trafiłaś w dobre miejsce. Przedstawiamy kilka pomysłów na mrożoną kawę, które pozwolą Ci się cieszyć jej smakiem, nawet gdy temperatura na zewnątrz jest ekstremalnie wysoka. Co więcej, przygotowanie takiego napoju zajmie Ci zaledwie kilka chwil. Klasyczna kawa mrożona – najprostszy przepis na upały To właśnie od niej większość osób zaczyna swoją przygodę z kawą na zimno. Łączy intensywny smak espresso z mlekiem i kostkami lodu, dzięki czemu pozostaje kremowa i przyjemnie orzeźwiająca. Składniki: 2 espresso 1/2 szklanki mleka 2 łyżeczki cukru 2–3 kostki lodu Przygotowanie Zaparz espresso i pozostaw je do całkowitego ostygnięcia. Następnie zmiksuj kawę z mlekiem, cukrem i kostkami lodu. Jeśli nie masz blendera, wystarczy dokładnie wymieszać składniki w wysokiej szklance i na końcu dodać lód. Smak pozostanie równie dobry, choć konsystencja będzie nieco lżejsza. Kawa z lodami smakuje jak deser Affogato i jego różne wariacje od lat królują w letnich kawiarniach. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby przygotować podobny napój we własnej kuchni. Składniki: filiżanka espresso 1 kulka ulubionych lodów 1 łyżeczka cukru (opcjonalnie) bita śmietana i starta czekolada do dekoracji Przygotowanie Do wysokiej szklanki włóż kulkę lodów i zalej ją ostudzonym espresso. Jeśli lubisz słodszy smak, dodaj cukier i delikatnie wymieszaj. Na koniec udekoruj bitą śmietaną i startą czekoladą. Taka kawa równie dobrze sprawdzi się jako popołudniowy deser. Espresso tonic to największy hit ostatnich sezonów Jeszcze kilka lat temu niewiele osób łączyło kawę z tonikiem. Dziś espresso tonic można znaleźć w menu niemal każdej kawiarni. Charakterystyczna goryczka toniku doskonale podkreśla smak espresso, a całość jest wyjątkowo lekka i orzeźwiająca. Składniki: 1 espresso 150 ml toniku kilka kostek lodu plasterek cytryny Przygotowanie Do wysokiej szklanki wsyp kostki lodu i wlej tonik. Następnie bardzo powoli dolej ostudzone espresso, aby zachować charakterystyczne warstwy napoju. Na koniec dodaj plasterek cytryny. Kawa mrożona idealna na lato Te proste przepisy na mrożoną kawę pozwolą Ci cieszyć się smakiem ulubionego napoju w upalne dni. Niezależnie od tego, czy jesteś fanką klasyki, deserowej wersji z lodami, czy nowoczesnego espresso tonic – każdy znajdzie coś dla siebie. Wystarczy tylko kilka składników i chwila w kuchni, by poczuć się jak w ulubionej kawiarni. Wypróbuj już dziś i znajdź swój ulubiony przepis na mrożoną kawę! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVsByH7-a79fda1.jpg" width="2844" height="1600" alt="Trendy summer drink - espresso tonic on white background with shadow of sun. Cold coffee cocktail in summer sunny day. Coffee menu. Aesthetic composition with iced espresso and tonic cocktail" title="Trendy summer drink - espresso tonic on white background with shadow of sun. Cold coffee cocktail in summer sunny day. Coffee menu. Aesthetic composition with iced espresso and tonic cocktail" />
Te domowe lody truskawkowe robią furorę. Potrzebujesz tylko 3 składników
Nie potrzebujesz maszyny do lodów ani długiej listy produktów. Wystarczą truskawki, cukier i śmietanka kremówka, by przygotować domowy deser o intensywnie owocowym smaku. Najważniejszy jest jednak sposób mrożenia – to on decyduje, czy lody będą kremowe, czy pełne twardych kryształków.
Latem trudno o prostszy deser niż domowe lody truskawkowe. Nie zawierają jajek, więc nie wymagają przygotowywania kremu ani podgrzewania masy. Wszystko sprowadza się do zmiksowania owoców, połączenia ich ze śmietanką i odpowiedniego mrożenia. Choć lista składników jest bardzo krótka, warto trzymać się kilku zasad. Truskawki powinny być dojrzałe i słodkie, śmietanka dobrze schłodzona, a masa regularnie mieszana przez pierwsze godziny w zamrażarce. Dzięki temu gotowe lody będą miały gładszą i bardziej kremową konsystencję. Domowe lody truskawkowe z 3 składników Do przygotowania lodów nie potrzeba specjalistycznego sprzętu. Wystarczy blender lub mikser, pojemnik nadający się do zamrażania i trzy podstawowe produkty. Składniki 500 g truskawek 100 g cukru 300 ml śmietanki kremówki 30% lub 36% Wszystkie składniki powinny być schłodzone przed rozpoczęciem przygotowywania deseru. Szczególnie ważna jest temperatura śmietanki – zimna łatwiej połączy się z owocowym purée i pozwoli uzyskać bardziej jednolitą masę. Truskawki trzeba dokładnie zmiksować Przygotowanie zaczynamy od owoców. Truskawki należy umyć pod bieżącą wodą, dokładnie osuszyć i usunąć szypułki. Najlepiej wybierać owoce dojrzałe, ponieważ to one odpowiadają za intensywny smak gotowych lodów. Oczyszczone truskawki przekładamy do wysokiego naczynia, dodajemy 100 g cukru i miksujemy na gładkie purée. Masa powinna być jednolita i pozbawiona większych kawałków owoców. Jeśli zależy nam na wyjątkowo gładkiej konsystencji, purée można dodatkowo przetrzeć przez sitko, choć nie jest to konieczne. Do zmiksowanych truskawek wlewamy 300 ml schłodzonej śmietanki kremówki 30% lub 36%. Całość mieszamy trzepaczką albo mikserem ustawionym na niskie obroty. Masa powinna być równomierna i lekko napowietrzona, ale nie trzeba ubijać jej na sztywno. Mieszanie podczas mrożenia to najważniejszy etap Gotową masę przelewamy do plastikowego lub metalowego pojemnika z pokrywką, który można bezpiecznie umieścić w zamrażarce. Przez pierwsze 3 godziny lody należy mieszać co 30 minut. Można zrobić to łyżką, widelcem lub trzepaczką. Ten etap jest kluczowy, ponieważ rozbija powstające kryształki lodu i sprawia, że masa nie zamarza w jeden twardy blok. Po zakończeniu regularnego mieszania pojemnik pozostawiamy w zamrażarce na kilka godzin, aż lody całkowicie stężeją. Przed podaniem warto wyjąć je na 5–10 minut, by lekko zmiękły i łatwiej dawały się nakładać. Jak podawać domowe lody truskawkowe? Gotowe lody można serwować samodzielnie albo z prostymi dodatkami. Dobrze pasują do nich świeże truskawki, bita śmietana, wafelki czy starta czekolada. Można podać je w pucharkach, miseczkach albo klasycznych rożkach. Lody można przechowywać w zamrażarce przez kilka dni. Za każdym razem przed podaniem warto zostawić je na kilka minut w temperaturze pokojowej. Domowe lody bez dodatków stabilizujących zwykle zamarzają mocniej niż te kupowane w sklepie, dlatego krótki czas poza zamrażarką wyraźnie poprawia ich konsystencję. Domowe lody śmietankowe bez owoców Jeżeli nie masz świeżych truskawek albo wolisz bardziej kremowy, waniliowy smak, możesz przygotować prostą wersję śmietankową. Ten wariant także nie zawiera jajek. Składniki 400 g serka mascarpone 400 ml mleka skondensowanego słodzonego 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii Wszystkie składniki należy dokładnie wymieszać i ubić na puszystą masę. Następnie przełożyć ją do pojemnika i wstawić do zamrażarki. Przez pierwsze kilka godzin masę trzeba mieszać co 30–40 minut, aby ograniczyć powstawanie kryształków lodu. Domowe lody truskawkowe wygrywają przede wszystkim prostotą. Trzy składniki, kilka minut pracy i odrobina cierpliwości podczas mrożenia wystarczą, by przygotować deser bez jajek i bez maszyny do lodów. Najwięcej uwagi wymaga regularne mieszanie masy, ale to właśnie dzięki niemu lody stają się kremowe i łatwiejsze do nakładania
To fit tiramisu zrobisz w 3 minuty. Internet oszalał na punkcie tego przepisu
Czy tiramisu można przygotować w trzy minuty? Okazuje się, że tak. W mediach społecznościowych ogromną popularność zdobył błyskawiczny przepis na deser inspirowany włoskim klasykiem. Nie wymaga pieczenia ani długiego chłodzenia, a efekt wygląda wyjątkowo apetycznie.
Internet uwielbia przepisy, które są szybkie, proste i efektowne. To właśnie dlatego ekspresowe wersje znanych deserów regularnie stają się viralami na TikToku i Instagramie. Tym razem uwagę użytkowników przyciągnęło tiramisu, które – jak przekonują autorzy nagrań – można przygotować w zaledwie 3 minuty. Choć trudno porównywać je z tradycyjną włoską recepturą, pomysł zdobył ogromną popularność. To deser dla tych, którzy mają ochotę na smak klasycznego tiramisu, ale nie chcą czekać kilku godzin, aż masa stężeje w lodówce. Na czym polega tiramisu w 30 sekund? Sekret tego przepisu tkwi w jego prostocie. Zamiast przygotowywać klasyczny krem na bazie mascarpone i jajek, wykorzystuje się gotowe składniki, które wystarczy połączyć w kubku lub niewielkiej szklance. Najczęściej pojawiają się pokruszone biszkopty lub herbatniki, kremowy serek albo jogurt, kawa i kakao. Poszczególne warstwy układa się jedna na drugiej lub delikatnie miesza, dzięki czemu deser jest gotowy niemal od razu. Efekt nie przypomina wiernie tradycyjnego tiramisu, ale zachowuje jego najbardziej charakterystyczne smaki – kawową nutę, kremową konsystencję i kakao na wierzchu. Dlaczego ten przepis podbił media społecznościowe? Ekspresowe tiramisu idealnie wpisuje się w trend przepisów, które można przygotować w mniej niż minutę. Krótkie filmiki pokazują cały proces od początku do końca – od wrzucenia składników do szklanki po gotowy deser posypany kakao. Taki format sprawia, że widz od razu widzi efekt i ma ochotę odtworzyć go we własnej kuchni. Dużą rolę odgrywa również prostota. Do przygotowania deseru nie potrzeba miksera, piekarnika ani skomplikowanych składników. W wielu wersjach wystarczą biszkopty, kawa, kremowy serek lub jogurt i kakao. To produkty, które wiele osób ma już w domu, dlatego przepis nie wymaga wcześniejszych zakupów ani długich przygotowań. Popularność przepisu napędza także jego uniwersalność. Twórcy internetowi pokazują kolejne warianty – z kremem pistacjowym, masłem orzechowym, czekoladą, malinami, truskawkami czy ciasteczkami. Dzięki temu jeden pomysł szybko przerodził się w cały trend, a użytkownicy zaczęli publikować własne wersje deseru. Nie bez znaczenia jest też sam wygląd tiramisu. Warstwy kremu, biszkoptów i kakao prezentują się bardzo efektownie na zdjęciach i krótkich filmach. To właśnie takie przepisy najczęściej trafiają na stronę główną TikToka czy Instagrama – są proste, estetyczne i zachęcają do wypróbowania od razu po obejrzeniu nagrania. Przepis na ekspresowe tiramisu w szklance Masz ochotę na coś słodkiego, ale nie chcesz spędzać godziny w kuchni? To ekspresowe tiramisu w szklance przygotujesz w kilka chwil. Zamiast klasycznej masy wykorzystuje się połączenie mascarpone i jogurtu greckiego, dzięki czemu deser jest lżejszy, a jednocześnie pozostaje kremowy. Składniki (na 1 porcję): 1 porcja mocnego espresso, 1 łyżka mascarpone, 1 łyżka jogurtu greckiego, 1 łyżka cukru pudru, 2–3 biszkopty, kakao lub starta czekolada do dekoracji. Sposób przygotowania: Zaparz mocne espresso, lekko je osłódź i wlej na dno szklanki. W miseczce dokładnie wymieszaj mascarpone, jogurt grecki i cukier puder, aż powstanie gładki, puszysty krem. Na warstwę kawy wyłóż dwie łyżki przygotowanego kremu. Biszkopty przytnij do wysokości szklanki i delikatnie wciśnij je w krem, tak aby nasiąkały espresso. Wierzch deseru oprósz gorzkim kakao lub posyp startą czekoladą. Najlepiej wstawić tiramisu na kilkanaście minut do lodówki, aby biszkopty zmiękły i połączyły się z kremem. Jeśli jednak nie masz cierpliwości, możesz zjeść je od razu po przygotowaniu – i właśnie za tę prostotę oraz błyskawiczne wykonanie internauci pokochali ten przepis. Jak urozmaicić viralowe tiramisu? Podstawowy przepis można łatwo zmienić. Coraz większą popularnością cieszą się wersje z kremem pistacjowym, masłem orzechowym, startą gorzką czekoladą, malinami, truskawkami lub borówkami. Niektórzy dodają także pokruszone ciasteczka, wiórki czekoladowe albo odrobinę cynamonu. Dzięki temu za każdym razem deser może smakować nieco inaczej, a jego przygotowanie nadal zajmuje mniej niż minutę. To nie klasyczne tiramisu, ale świetna alternatywa Trudno porównywać internetowy hit z tradycyjnym włoskim tiramisu. Oryginalny deser przygotowuje się z biszkoptów savoiardi nasączonych espresso, kremu na bazie mascarpone, jajek i cukru, a całość wymaga kilku godzin chłodzenia, by smaki dobrze się połączyły, a krem uzyskał odpowiednią konsystencję. To właśnie ten czas sprawia, że klasyczne tiramisu zyskuje swoją charakterystyczną strukturę. Wersja, która podbiła media społecznościowe, powstała z myślą o zupełnie innych potrzebach. Nie wymaga ubijania kremu, przygotowywania kilku naczyń ani czekania, aż deser będzie gotowy do podania. W wielu przepisach wystarczy połączyć kremowy serek lub jogurt z pokruszonymi biszkoptami, dodać odrobinę kawy i posypać całość kakao. Cały proces zajmuje mniej niż minutę. To właśnie dlatego ekspresowe tiramisu tak dobrze sprawdza się jako szybki deser po obiedzie, przekąska do popołudniowej kawy czy słodka zachcianka późnym wieczorem. Można przygotować jedną porcję w kubku lub szklance, bez konieczności robienia dużej blachy ciasta. Nie bez znaczenia jest także możliwość dopasowania przepisu do własnych upodobań. Jedni wybierają wersję z mascarpone, inni zastępują je jogurtem greckim lub serkiem wysokobiałkowym. Coraz częściej pojawiają się także dodatki, takie jak krem pistacjowy, masło orzechowe, świeże owoce czy starta gorzka czekolada. Choć ten deser nie zastąpi klasycznego tiramisu przygotowanego według włoskiej receptury, trudno odmówić mu jednej zalety – pozwala cieszyć się charakterystycznym połączeniem kawy, kremu i kakao niemal od ręki. I właśnie ta prostota sprawia, że internauci tak chętnie po niego sięgają.
Kawiarnia w Taorminie, do której ustawiają się gwiazdy — a wszystko dla jednego lodowego deseru
Na Sycylii dzień często zaczyna się w zupełnie inny sposób, niż mogłoby się wydawać. Zamiast kawy i rogalika mieszkańcy wyspy wybierają granitę – lodowy deser, który jedzą z ciepłą, maślaną brioche. Ten niezwykły zwyczaj rozsławił drugi sezon serialu „Biały Lotos", a niewielka kawiarnia w Taorminie stała się obowiązkowym przystankiem dla turystów z całego świata.
Niektóre kulinarne tradycje potrafią zaskoczyć bardziej niż najpiękniejsze widoki. Tak jest właśnie z sycylijskim zwyczajem jedzenia granity na śniadanie. Dla mieszkańców wyspy to codzienny rytuał, który od pokoleń pomaga przetrwać letnie upały. Popularność tego deseru wykracza dziś jednak daleko poza Sycylię – po premierze drugiego sezonu serialu „Biały Lotos" granita z ciepłą brioche stała się jednym z najbardziej pożądanych kulinarnych doświadczeń w Taorminie. Skąd wzięła się ta tradycja i dlaczego turyści ustawiają się w kolejkach, by spróbować właśnie tego deseru? Śniadanie, które pokochał „Biały Lotos" Drugi sezon serialu „Biały Lotos" sprawił, że miliony widzów zakochały się nie tylko w sycylijskich krajobrazach, ale także w lokalnym stylu życia. Zdjęcia powstawały przede wszystkim w San Domenico Palace w Taorminie – luksusowym hotelu sieci Four Seasons, mieszczącym się w dawnym XV-wiecznym klasztorze z widokiem na Morze Jońskie i Etnę. Obiekt od lat przyciąga znane osobistości świata filmu, mody i kultury, a dzięki serialowi stał się jedną z najczęściej fotografowanych atrakcji Sycylii. Jednak to nie hotel wywołał największą kulinarną sensację. Kilka minut spacerem od niego, przy tętniącej życiem Corso Umberto, znajduje się Bam Bar – niewielka kawiarnia, która od lat serwuje jedną z najsłynniejszych granit na wyspie. To właśnie tutaj zagląda serialowa Valentina, menedżerka hotelu. Po premierze drugiego sezonu liczba odwiedzających gwałtownie wzrosła, a Bam Bar stał się obowiązkowym przystankiem dla fanów serialu i miłośników włoskiej kuchni. W sezonie letnim przed lokalem ustawiają się kolejki już od rana, a wielu gości przychodzi przede wszystkim po jedno zamówienie – granitę podawaną z ciepłą brioche. Moda na odwiedzanie miejsc znanych z filmów i seriali, określana jako set-jetting, sprawiła, że Taormina przeżyła prawdziwy turystyczny boom. Dla wielu podróżnych śniadanie w Bam Barze stało się równie obowiązkowym punktem programu jak spacer po Teatro Antico czy widok na Isola Bella. Na Sycylii lody na śniadanie nikogo nie dziwią Dla turystów granita najczęściej jest deserem, ale dla mieszkańców Sycylii od pokoleń stanowi pełnoprawne śniadanie. Gdy już od wczesnych godzin porannych temperatura przekracza 30 stopni, lekki, lodowy posiłek okazuje się znacznie bardziej orzeźwiający niż kawa z rogalikiem czy słodkie wypieki. Nic więc dziwnego, że sycylijskie kawiarnie od rana zapełniają się osobami zamawiającymi właśnie granitę. Nieodłącznym elementem tego rytuału jest brioche col tuppo – miękka, maślana bułeczka z charakterystycznym okrągłym "czubkiem". Jej nazwa nawiązuje do tradycyjnego sycylijskiego kobiecego koka (tuppo), który przypomina kształtem wypiek. Bułkę odrywa się kawałek po kawałku i zanurza w granicie, łącząc ciepłe, puszyste ciasto z lodowym, delikatnie krystalicznym deserem. Choć najczęściej wybierane są granity cytrynowe, migdałowe i kawowe, w sezonie dużą popularnością cieszą się także smaki pistacjowy, truskawkowy czy z czarnej morwy. Dla Sycylijczyków nie jest to kulinarna ciekawostka dla turystów, lecz codzienny rytuał, bez którego wielu z nich nie wyobraża sobie letniego poranka. Historia granity zaczęła się setki lat temu Choć dziś granita jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Sycylii, jej historia sięga czasów arabskiego panowania na wyspie między IX a XI wiekiem. To właśnie Arabowie przywieźli ze sobą zwyczaj przygotowywania chłodzącego napoju z wody, owoców i cukru, który z czasem stał się inspiracją dla dzisiejszej granity. Mieszkańcy Sycylii szybko dostosowali recepturę do lokalnych warunków. Zimą zbierali śnieg z wyższych partii Etny oraz pobliskich gór Nebrodi i Peloritani, a następnie przechowywali go w specjalnych kamiennych lodowniach, zwanych neviere. Dzięki temu nawet w środku upalnego lata mogli przygotowywać orzeźwiające desery. Początkowo śnieg mieszano z sokiem z cytryn, pomarańczy lub migdałów. Dopiero wraz z rozwojem technik chłodniczych granita zyskała charakterystyczną, delikatnie krystaliczną konsystencję, która do dziś odróżnia ją od sorbetów i lodów. Na Sycylii wielu cukierników podkreśla, że prawdziwa granita nie powinna być ani całkowicie gładka, ani zbyt twarda. To właśnie drobne kryształki lodu sprawiają, że deser jest jednocześnie lekki i niezwykle orzeźwiający. Każde sycylijskie miasto ma swoją ulubioną granitę Choć dla większości turystów granita to po prostu mrożony deser, mieszkańcy Sycylii od lat spierają się o to, gdzie smakuje najlepiej. Każdy region wyspy wypracował własny sposób przygotowania, dlatego różnice dotyczą nie tylko smaków, ale również konsystencji. W Katanii granita jest bardziej zwarta i gęsta, dzięki czemu przypomina delikatne lody. Największą popularnością cieszą się smaki migdałowy oraz pistacjowy, przygotowywany z cenionych na całym świecie pistacji z Bronte. Mesyna słynie przede wszystkim z kawowej granity podawanej z bitą śmietaną, czyli słynnej granita al caffè con panna. Dla wielu mieszkańców to obowiązkowy element letniego śniadania. Z kolei w Syrakuzach królują wyjątkowo aksamitne granity cytrynowe i migdałowe, przygotowywane z lokalnych cytrusów oraz migdałów z pobliskiej Avoli. Latem w niemal każdej kawiarni można znaleźć również smaki z czarnej morwy, truskawek, brzoskwiń czy kawy. Niezależnie od miasta jedno pozostaje niezmienne – granita niemal zawsze podawana jest z ciepłą brioche. To właśnie tutaj warto spróbować granity Jeśli wybierasz się na Sycylię, są dwa adresy, które niemal każdy miłośnik lokalnych słodkości ma zapisane na swojej liście. Pierwszym jest Bam Bar przy Via di Giovanni 45 w Taorminie. To właśnie ta niepozorna kawiarnia zyskała międzynarodową sławę po premierze drugiego sezonu „Białego Lotosu". Od lat serwuje jedne z najbardziej cenionych granit na wyspie, ale po emisji serialu przed lokalem zaczęły ustawiać się kolejki turystów z całego świata. Wśród gości lokalu wymieniani są m.in. Andrea Bocelli, Dolce & Gabbana, Kasia Smutniak, Sting, Chiara Ferragni, Bryan Adams, Zoe Saldana, którzy odwiedzali Bam Bar podczas pobytu w Taorminie. Największą popularnością w barze cieszą się granity cytrynowa, truskawkowa i kawowa, obowiązkowo podawane z ciepłą brioche. Za taki zestaw trzeba zapłacić około 8–10 euro, w zależności od wybranego smaku. Drugim kultowym miejscem jest Caffè Sicilia przy Corso Vittorio Emanuele 125 w Noto. Lokal prowadzi Corrado Assenza, uznawany za jednego z najwybitniejszych włoskich cukierników i propagatorów tradycyjnej sycylijskiej kuchni. Tutejsza granita powstaje z sezonowych owoców, migdałów i cytrusów pochodzących od lokalnych producentów. Ceny zaczynają się od około 7 euro za porcję, a świeżo wypiekana brioche kosztuje około 2,50 euro. Choć oba lokale różni styl i atmosfera, łączy je jedno – dla wielu podróżników właśnie tutaj można spróbować granity, która najlepiej oddaje smak sycylijskiego lata. Jak zrobić granitę w domu? To prostsze, niż myślisz Choć oryginalna sycylijska granita wymaga cierpliwości, jej domową wersję można przygotować bez specjalnego sprzętu. Na 4 porcje przygotuj: 500 ml wody, 150 g cukru, 150 ml świeżo wyciśniętego soku z cytryny. Podgrzej wodę z cukrem, aż całkowicie się rozpuści, a następnie pozostaw do ostygnięcia. Dodaj sok z cytryny, przelej całość do płaskiego naczynia i wstaw do zamrażarki. Co 30–40 minut przemieszaj masę widelcem, zeskrobując tworzące się kryształki lodu. Po około 3–4 godzinach granita będzie gotowa. Najlepiej podawać ją z lekko ciepłą brioche. Jeśli zależy ci na ekspresowej wersji, wystarczy zmiksować 400 g mrożonych owoców z łyżką miodu i sokiem z połowy cytryny. To nie będzie klasyczna sycylijska granita, ale w upalne dni sprawdzi się równie dobrze. Smak sycylijskiego lata we własnej kuchni Granita to coś więcej niż deser. Dla mieszkańców Sycylii jest częścią codzienności i symbolem lata, które celebruje się bez pośpiechu. Nic dziwnego, że po sukcesie „Białego Lotosu" tysiące turystów ruszyło do Taorminy, by spróbować tego prostego przysmaku w miejscu, gdzie od lat jedzą go lokalni mieszkańcy. A jeśli podróż na Sycylię musisz jeszcze odłożyć, ten smak bez problemu odtworzysz we własnej kuchni.
Włoskie desery na upały, które zrobisz w 5 minut (bez włączania piekarnika)
Gdy temperatura przekracza 30 stopni, Włosi nie sięgają po ciężkie ciasta ani nie rozgrzewają kuchni piekarnikiem. Zamiast tego przygotowują lekkie, orzeźwiające desery, które powstają w zaledwie kilka minut. Wśród nich są kultowe affogato, sycylijska granita i prosty deser z ricotty, który zachwyca smakiem mimo zaledwie kilku składników.
Sekret włoskich deserów tkwi w prostocie. Dobre lody, dojrzałe owoce, kremowa ricotta czy filiżanka świeżo zaparzonego espresso wystarczą, by stworzyć słodkość, która smakuje jak z wakacji we Włoszech. To przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie, dostosowane do gorącego śródziemnomorskiego klimatu, gdzie liczy się świeżość, sezonowość i minimum wysiłku. Co ważne, większość z nich przygotujesz w mniej niż pięć minut, bez pieczenia i bez długiego oczekiwania. Dzięki temu sprawdzą się zarówno jako szybki deser po obiedzie, jak i słodka przekąska podczas największych letnich upałów. Nie tylko tiramisu. Te włoskie desery królują latem Choć tiramisu jest najbardziej znanym włoskim deserem, w czasie upałów mieszkańcy Italii wybierają zupełnie inne słodkości. Są lżejsze, bardziej orzeźwiające i nie wymagają włączania piekarnika. Wiele z nich przygotujesz w pięć minut lub nawet szybciej. Affogato al caffè – włoski deser, który przygotujesz w 30 sekund To jeden z tych deserów, które udowadniają, że prostota potrafi zachwycić. Nazwa affogato oznacza po włosku „utopiony” i nawiązuje do gałki lodów, którą zalewa się gorącym espresso. Kawa delikatnie rozpuszcza lody, tworząc aksamitny, kremowy sos. W efekcie powstaje deser, który jednocześnie chłodzi i pobudza, dlatego we Włoszech często podaje się go po obiedzie lub kolacji. Porcje: 1 Składniki: 1–2 gałki lodów waniliowych lub fior di latte, 30 ml świeżo zaparzonego espresso, opcjonalnie: łyżeczka likieru amaretto (dla dorosłych), posiekane pistacje lub starta gorzka czekolada. Jak przygotować? Do schłodzonej szklanki lub filiżanki włóż lody. Tuż przed podaniem zaparz espresso i od razu polej nim lody. Podawaj natychmiast, zanim lody całkowicie się rozpuszczą. Jeśli lubisz bardziej wyrazisty smak, posyp deser pistacjami lub dodaj kilka płatków gorzkiej czekolady. Fragole all'aceto balsamico – truskawki z octem balsamicznym Choć połączenie truskawek i octu balsamicznego może wydawać się nietypowe, we Włoszech jest uznawane za klasykę. Dobrej jakości balsamico podkreśla naturalną słodycz owoców i sprawia, że po kilku minutach powstaje aromatyczny syrop. Taki deser doskonale smakuje sam, ale równie dobrze komponuje się z lodami waniliowymi lub bitą śmietaną. Porcje: 4 Składniki: 500 g dojrzałych truskawek, 1–2 łyżki octu balsamicznego, 1–2 łyżki cukru lub 1 łyżka miodu, kilka listków świeżej bazylii (opcjonalnie). Jak przygotować? Truskawki umyj, usuń szypułki i pokrój na połówki lub ćwiartki. Dodaj cukier i ocet balsamiczny, delikatnie wymieszaj, a następnie odstaw na 10–15 minut. Owoce puszczą sok i stworzą naturalny syrop. Przed podaniem udekoruj bazylią lub podawaj z gałką lodów. Ricotta z miodem, orzechami i cytryną – deser bez pieczenia To jeden z najprostszych włoskich deserów przygotowywanych w domu. Kremowa ricotta doskonale komponuje się ze słodyczą miodu i chrupkością orzechów. Dodatek skórki z cytryny nadaje całości świeżości, dzięki czemu deser świetnie sprawdza się nawet podczas największych upałów. Porcje: 2 Składniki: 250 g ricotty, 2 łyżki płynnego miodu, garść pistacji lub orzechów włoskich, skórka otarta z połowy cytryny, opcjonalnie: starta gorzka czekolada lub szczypta cynamonu. Jak przygotować? Ricottę rozdziel do dwóch miseczek i lekko wygładź łyżką. Polej miodem, posyp posiekanymi orzechami oraz świeżo startą skórką cytryny. Na koniec możesz dodać odrobinę cynamonu lub gorzkiej czekolady. Podawaj od razu albo schłódź przez 15 minut. Sgroppino – wenecki deser dla dorosłych Sgroppino to połączenie deseru i koktajlu, które narodziło się w Wenecji. Delikatny sorbet cytrynowy połączony z prosecco tworzy lekką, puszystą piankę o intensywnie orzeźwiającym smaku. We Włoszech często serwuje się go między daniami lub jako zakończenie letniej kolacji. Porcje: 4 Składniki: 500 g sorbetu cytrynowego, 150–200 ml dobrze schłodzonego prosecco, opcjonalnie 40–50 ml wódki, listki mięty do dekoracji. Jak przygotować? Do blendera przełóż sorbet i wlej prosecco. Miksuj krótko, tylko do uzyskania lekkiej, puszystej konsystencji. Jeśli przygotowujesz klasyczną wersję, dodaj także wódkę. Przelej do schłodzonych kieliszków i udekoruj listkami mięty. Podawaj od razu. Granita – sycylijski sposób na ochłodę Na Sycylii granita jest czymś więcej niż deserem. Mieszkańcy wyspy często jedzą ją nawet na śniadanie, podając z ciepłą maślaną bułeczką brioche. Domową wersję można przygotować w kilka minut z mrożonych owoców, zachowując charakterystyczną, lekko krystaliczną strukturę. Porcje: 2–3 Składniki: 400 g mrożonych owoców (truskawki, mango, maliny lub arbuz), sok z połowy cytryny, 1–2 łyżki miodu lub cukru, 2–4 łyżki zimnej wody. Jak przygotować? Zmiksuj wszystkie składniki pulsacyjnie, aby masa pozostała lekko ziarnista i przypominała drobno skruszony lód. Jeśli będzie zbyt gęsta, dodaj odrobinę wody. Podawaj od razu w schłodzonych szklankach. Dla sycylijskiego akcentu możesz podać ją z maślaną bułeczką brioche. Macedonia – najprostszy włoski deser z sezonowych owoców Choć wielu osobom włoskie desery kojarzą się przede wszystkim z tiramisu, na co dzień mieszkańcy Italii bardzo często wybierają po prostu świeże owoce. Macedonia to kolorowa sałatka owocowa, której sekret tkwi w prostym cytrusowym dressingu. Jest lekka, soczysta i idealna na letnie popołudnie. Porcje: 4 Składniki: ok. 800 g sezonowych owoców (np. brzoskwinie, morele, truskawki, winogrona, melon, kiwi), sok z 1 cytryny lub połowy pomarańczy, 1 łyżka miodu lub cukru, kilka listków mięty. Jak przygotować? Owoce umyj i pokrój na kawałki podobnej wielkości. Skrop sokiem z cytryny lub pomarańczy, dodaj miód i delikatnie wymieszaj. Wstaw do lodówki na około 10–15 minut, aby smaki się połączyły. Przed podaniem udekoruj świeżą miętą. Dzięki temu deser będzie jeszcze bardziej orzeźwiający. Szybki sposób na słodkie ochłodzenie Nie bez powodu właśnie takie desery od lat królują na włoskich stołach podczas upałów. Są lekkie, bazują na sezonowych składnikach i nie wymagają pieczenia ani długich przygotowań. Niezależnie od tego, czy wybierzesz klasyczne affogato, sycylijską granitę, czy prostą macedonię, każdy z tych przepisów pozwoli w kilka minut poczuć smak włoskiego lata – bez wychodzenia z domu.
K-Food Station – Taste the Vibe. Koreańskie smaki, kultura i doświadczenia zawitały do Warszawy
Koreańska kultura od kilku lat niezmiennie fascynuje Polaków. K-pop, seriale, kosmetyki i moda stały się częścią codzienności milionów odbiorców na całym świecie. Coraz większą popularność zdobywa również koreańska kuchnia – różnorodna, pełna kontrastów, oparta na jakości składników i wyjątkowych doświadczeniach kulinarnych.
Dla tych, którzy cenią koreańską kuchnię, mamy dobrą wiadomość. W tym tygodniu mieszkańcy Warszawy będą mogli zanurzyć się w tym świecie podczas wyjątkowego wydarzenia K-Food Station – Taste the Vibe, które odbędzie się w dniach 9-13 lipca 2026 roku w przestrzeni Butelkowni na Placu Konesera. Organizatorami są Ministerstwo Rolnictwa, Żywności i Spraw Wsi Republiki Korei oraz Korea Agro-Fisheries & Food Trade Corporation (aT), które od lat promują koreańską kulturę kulinarną na rynkach międzynarodowych. Korea w samym sercu Warszawy K-Food Station to znacznie więcej niż klasyczny festiwal kulinarny. To pięciodniowy, interaktywny pop-up, którego celem jest pokazanie współczesnej Korei poprzez jej smaki, kulturę i codzienne doświadczenia. Organizatorzy przygotowali przestrzeń, w której wystawy, degustacje, zakupy, warsztaty oraz aktywności kulturalne wzajemnie się przenikają, tworząc wielowymiarową podróż po świecie K-Food. Odwiedzający będą mogli poznać zarówno kultowe produkty znane z koreańskich filmów i seriali, jak i najnowsze trendy kulinarne, które obecnie podbijają światowe rynki. Wydarzenie zostało zaprojektowane z myślą zarówno o osobach, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z koreańską kulturą, jak i tych, którzy od lat śledzą rozwój zjawiska określanego mianem Korean Wave. Od ramyeonu po koreańskie alkohole rzemieślnicze W przestrzeni K-Food Station znajdą się strefy poświęcone różnym kategoriom koreańskich produktów spożywczych. Goście będą mogli spróbować popularnych rodzajów ramyeonu, tteokbokki, koreańskich przekąsek, dań mrożonych, produktów fermentowanych oraz wegańskich, a także odkryć bogactwo koreańskich napojów i alkoholi rzemieślniczych. W programie przewidziano również degustacje tradycyjnych i nowoczesnych koreańskich trunków, w tym premium soju, koreańskich whisky oraz win musujących produkowanych z owoców omija – jednego z najbardziej charakterystycznych składników koreańskiej tradycji kulinarnej. Doświadczenie, które angażuje wszystkie zmysły K-Food Station stawia przede wszystkim na doświadczenie. Uczestnicy będą mogli samodzielnie przygotować własny ramyeon, skomponować dodatki do tteokbokki, uczestniczyć w warsztatach kulinarnych oraz odkrywać współczesne trendy związane z koreańskim stylem życia. Integralną częścią wydarzenia będzie również K-Culture Zone, w której odwiedzający będą mogli przymierzyć tradycyjne koreańskie stroje hanbok, spróbować swoich sił w koreańskiej kaligrafii, a także poznać tradycyjną muzykę koreańską. Organizatorzy przygotowali również liczne aktywności sceniczne, konkursy i interaktywne atrakcje dla odwiedzających w każdym wieku. K-Food jako współczesny ambasador kultury Rosnąca popularność koreańskiej kultury na świecie sprawiła, że kuchnia stała się jednym z jej najważniejszych ambasadorów. K-Food Station ma na celu nie tylko promocję koreańskich produktów spożywczych, ale również budowanie relacji kulturowych oraz tworzenie przestrzeni do wzajemnego poznawania się i wymiany doświadczeń pomiędzy Koreą a Polską. To także okazja, aby przyjrzeć się bliżej współczesnym trendom konsumenckim, które kształtują globalny rynek żywności – od produktów funkcjonalnych i fermentowanych, przez kuchnię roślinną, aż po innowacyjne rozwiązania convenience food. K-Food Station – Taste the Vibe odbędzie się w terminie 9–13 lipca 2026 roku wCentrum Eventowe Butelkownia, Plac Konesera 3, Warszawa. Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny.
Hiszpanki jadły ten deser już w średniowieczu. Francuzi nazwali go po swojemu
Na pierwszy rzut oka wygląda jak crème brûlée – aksamitny krem ukryty pod cienką taflą skarmelizowanego cukru, która z charakterystycznym trzaskiem pęka pod łyżeczką. W Katalonii usłyszysz jednak coś zupełnie innego. Mieszkańcy regionu od lat przekonują, że to nie oni stworzyli hiszpańską wersję francuskiego deseru. Ich zdaniem było dokładnie odwrotnie.
Niewiele deserów wywołuje tyle emocji po obu stronach Pirenejów, co crema catalana. Dla Francuzów symbolem eleganckiej kuchni pozostaje crème brûlée. Katalończycy odpowiadają na to z uśmiechem, twierdząc, że Francuzi jedynie nadali własną nazwę deserowi, który w ich regionie znano od stuleci. I rzeczywiście – historia daje im mocny argument. Przepisy na mleczne kremy, z których wywodzi się dzisiejsza crema catalana, pojawiają się już w średniowiecznych katalońskich księgach kucharskich. Najczęściej wskazuje się „Llibre de Sent Soví” z około 1324 roku, uznawaną za jedną z najstarszych zachowanych książek kucharskich napisanych w języku katalońskim. Kolejne receptury można znaleźć w XVI-wiecznym „Llibre del Coch”. Dla porównania pierwszy przepis na deser nazwany wprost crème brûlée ukazał się dopiero w 1691 roku w książce „Le Cuisinier royal et bourgeois” autorstwa François Massialota. To właśnie dlatego często można spotkać się z opinią, że kataloński deser wyprzedził francuski odpowiednik o kilkaset lat. Historycy kuchni zwracają jednak uwagę, że sprawa nie jest tak jednoznaczna. Średniowieczne katalońskie kremy nie zawsze miały charakterystyczną przypaloną warstwę cukru, a sama historia crème brûlée również budzi wiele pytań. Jedno pozostaje jednak bezsporne – crema catalana jest jednym z najstarszych udokumentowanych deserów Europy, a jej tradycja sięga wielu stuleci. Crema catalana i crème brûlée to nie to samo. Różnice zaczynają się już od pierwszego składnika Choć oba desery wyglądają bardzo podobnie, ich receptury znacząco się różnią. Najważniejsza różnica dotyczy bazy. Crema catalana przygotowywana jest na mleku, dzięki czemu ma lżejszą i bardziej delikatną konsystencję. Francuskie crème brûlée powstaje natomiast na bazie tłustej śmietanki, przez co jest bardziej kremowe i wyraźnie cięższe. Inaczej wygląda również kwestia aromatów. W Katalonii od pokoleń krem doprawia się skórką z cytryny, często także pomarańczy oraz laską cynamonu. Wanilia, kojarzona dziś z crème brûlée, nie jest tutaj główną bohaterką. Różni się także sposób przygotowania. Francuski deser piecze się w piekarniku w kąpieli wodnej. Crema catalana powstaje wyłącznie na kuchence – żółtka zagęszcza się niewielką ilością skrobi kukurydzianej, dzięki czemu przepis jest prostszy i znacznie łatwiejszy do odtworzenia w domu. Na samym końcu przychodzi moment, który dla wielu osób jest najlepszą częścią deseru. Tuż przed podaniem wierzch posypuje się cienką warstwą cukru i karmelizuje. Dawniej robiono to przy pomocy rozgrzanego metalowego krążka, nazywanego hierro de quemar lub pala de cremar. Dziś niemal wszędzie zastąpił go kuchenny palnik. Taki, który każdy z nas może mieć w domu, by z łatwością wyczarować słodką skorupkę. Według legendy wszystko zaczęło się od... wizyty biskupa Jak wiele potraw o wielowiekowej historii, również crema catalana doczekała się własnej opowieści o przypadkowym odkryciu. Choć historycy traktują ją z przymrużeniem oka, w Katalonii do dziś jest chętnie powtarzana i stanowi część lokalnego kulinarnego folkloru. Legenda głosi, że pewnego dnia zakonnice przygotowywały mleczny krem na wizytę biskupa. Kiedy deser był już gotowy, okazało się, że jego konsystencja nie wyszła zgodnie z planem. W zależności od wersji opowieści krem był albo zbyt rzadki, albo przeciwnie – zbyt gęsty. Siostry, chcąc uratować deser i uniknąć kompromitacji przed ważnym gościem, wpadły na prosty pomysł. Posypały jego powierzchnię cienką warstwą cukru, a następnie przypaliły ją rozgrzanym metalowym krążkiem, którego w tamtych czasach używano do karmelizowania deserów. Gdy cukier zamienił się w cienką, bursztynową taflę, krem zyskał zupełnie nowy charakter. Według legendy biskup był tak zachwycony kontrastem między chrupiącą skorupką a delikatnym wnętrzem, że deser natychmiast zyskał uznanie. W niektórych wersjach opowieści duchowny miał nawet wykrzyknąć po katalońsku „Crema!”, choć i ten szczegół należy traktować wyłącznie jako element ludowej narracji. Brzmi jak idealna historia o szczęśliwym przypadku, ale historycy kuchni są zgodni – nie istnieją żadne dokumenty, które potwierdzałyby jej autentyczność. W średniowiecznych księgach kucharskich nie znajdziemy wzmianki o biskupie ani o zakonnicach, a sama opowieść pojawiła się znacznie później jako jedna z wielu legend tłumaczących pochodzenie popularnych dań. Nie zmienia to jednak faktu, że ta słodka przekąska nadal po setkach lat smakuje wyśmienicie. Dlaczego crema catalana smakuje najlepiej właśnie 19 marca? Choć dziś crema catalana można zamówić w restauracjach przez cały rok, przez stulecia kojarzono ją przede wszystkim z jednym dniem. W Katalonii do dziś funkcjonuje również pod nazwą crema de Sant Josep, czyli krem świętego Józefa. Nie jest to przypadek. 19 marca, w dniu św. Józefa, Hiszpanie obchodzą również Dzień Ojca. W wielu katalońskich domach właśnie wtedy na stole pojawia się crema catalana – podobnie jak w Polsce w Boże Narodzenie nie wyobrażamy sobie świąt bez makowca czy piernika. Deser stał się częścią rodzinnego rytuału, a nie tylko kolejną pozycją w książce kucharskiej. Historycy kulinariów wskazują, że związek kremu z dniem św. Józefa ugruntował się na tyle mocno, że przez wiele lat właśnie 19 marca był momentem, kiedy przygotowywano go najczęściej. Dopiero z czasem, wraz z rozwojem restauracji i cukierni, crema catalana zaczęła trafiać na stoły niezależnie od pory roku. To pokazuje, że dla Katalończyków ten deser ma znaczenie znacznie większe niż tylko kulinarne. Jest elementem lokalnej tożsamości i tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Dziś można zjeść go w Barcelonie zarówno w środku lata, jak i zimą, ale dla wielu mieszkańców regionu najbardziej autentycznie smakuje właśnie 19 marca, kiedy od wieków towarzyszy rodzinnym spotkaniom i wspólnemu świętowaniu. Być może dlatego spór o to, czy pierwsza była crema catalana, czy crème brûlée, w Katalonii budzi tyle emocji. Dla mieszkańców regionu to nie tylko deser, ale także część ich kulinarnego dziedzictwa. Jak zrobić crema catalana w domu? Ten przepis od lat nie wymaga piekarnika Choć crema catalana wygląda jak deser z eleganckiej restauracji, jej przygotowanie jest zaskakująco proste. W przeciwieństwie do francuskiego crème brûlée nie piecze się jej w kąpieli wodnej. Cały krem powstaje w jednym garnku na kuchence, a największym sekretem jest cierpliwe mieszanie. Składniki na 4 porcje: 500 ml pełnego mleka (3,2%) skórka otarta z 1 cytryny (bez białej części) skórka otarta z 1 pomarańczy (bez białej części) 1 laska cynamonu 4 żółtka 100 g drobnego cukru 20 g skrobi kukurydzianej 3–4 łyżeczki cukru do skarmelizowania wierzchu Sposób przygotowania Do rondla wlej mleko, dodaj skórkę z cytryny, skórkę z pomarańczy oraz laskę cynamonu. Podgrzewaj na średnim ogniu niemal do momentu wrzenia – mleko powinno być bardzo gorące, ale nie może się zagotować. Zdejmij rondelek z ognia i pozostaw na 10–15 minut, aby mleko przeszło aromatem cytrusów i cynamonu. Po tym czasie wyjmij laskę cynamonu oraz skórki. W osobnej misce utrzyj żółtka z 100 g cukru na jasną, puszystą masę. Dodaj skrobię kukurydzianą i dokładnie wymieszaj, aby nie pozostały grudki. Do masy jajecznej bardzo powoli wlewaj ciepłe mleko, cały czas energicznie mieszając rózgą kuchenną. Dzięki temu żółtka nie zetną się pod wpływem wysokiej temperatury. Przelej całość z powrotem do garnka i podgrzewaj na małym ogniu. Mieszaj nieprzerwanie drewnianą łyżką lub silikonową szpatułką, zwracając szczególną uwagę na dno i boki naczynia. Po kilku minutach krem zacznie wyraźnie gęstnieć. Nie doprowadzaj go do gwałtownego wrzenia, ponieważ żółtka mogą się zwarzyć. Gotowy krem powinien mieć konsystencję gęstego budyniu i łatwo pokrywać tył łyżki. Przelej go do czterech płaskich kokilek lub niewielkich ceramicznych miseczek. Pozostaw do ostygnięcia w temperaturze pokojowej, a następnie wstaw do lodówki na co najmniej 3–4 godziny, najlepiej na całą noc. Tuż przed podaniem posyp każdy deser cienką, równą warstwą cukru. Za pomocą palnika kuchennego karmelizuj cukier, aż zamieni się w cienką, złocistobrązową taflę. Odczekaj około minutę. W tym czasie karmel stwardnieje i stworzy charakterystyczną chrupiącą skorupkę, która z delikatnym trzaskiem pęka pod łyżeczką. To właśnie kontrast między ciepłym karmelem a dobrze schłodzonym, cytrusowo-cynamonowym kremem sprawia, że crema catalana od stuleci pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych deserów hiszpańskiej kuchni.
Francuzki kochają ten szybki deser. Ma mniej kalorii, niż myślisz
Wygląda jak eleganckie ciasto z paryskiej cukierni, a przygotowanie zajmuje zaledwie kilkanaście minut. Clafoutis od pokoleń gości na francuskich stołach i do dziś pozostaje jednym z ulubionych letnich deserów. Jego największą zaletą jest nie tylko smak, ale także stosunkowo niewielka liczba kalorii.
Latem Francuzi chętnie sięgają po sezonowe owoce i proste przepisy, które nie wymagają wielu składników. Clafoutis doskonale wpisuje się w tę filozofię. To deser, który można znaleźć zarówno w rodzinnych domach, jak i na kartach menu eleganckich bistro czy niewielkich cukierni. Gdy zaczyna się sezon na wiśnie, czereśnie, morele i śliwki, wiele francuskich rodzin przygotowuje go nawet kilka razy w tygodniu, wykorzystując owoce kupione na lokalnych targach. Jego fenomen tkwi w prostocie. Nie wymaga przygotowywania kruchego spodu, ubijania ciężkich kremów ani wielu godzin spędzonych w kuchni. Kilka podstawowych składników – jajka, mleko, mąka, odrobina cukru i świeże owoce – wystarczy, by stworzyć deser, który od ponad stu lat pozostaje jednym z symboli letniej kuchni Francji. Clafoutis jest również przykładem francuskiego podejścia do słodkości. Zamiast bardzo słodkich wypieków z dużą ilością kremu czy lukru stawia na naturalny smak dojrzałych owoców. Dzięki temu uchodzi za znacznie lżejszy od wielu popularnych ciast i świetnie sprawdza się jako deser po letnim obiedzie lub dodatek do popołudniowej kawy. To właśnie ta prostota sprawia, że mimo upływu lat clafoutis nie wychodzi z mody i wciąż pozostaje jednym z ulubionych deserów Francuzów. Clafoutis to klasyk francuskiej kuchni Historia clafoutis sięga XIX wieku i regionu Limousin w środkowej Francji. To właśnie tam po raz pierwszy zaczęto piec deser z całymi wiśniami zatopionymi w delikatnym cieście przypominającym połączenie naleśnika i kremowego flanu. Według tradycyjnej receptury wiśni nie dryluje się przed pieczeniem. Francuzi uważają, że pestki podczas pieczenia nadają owocom subtelny migdałowy aromat i sprawiają, że deser zyskuje głębszy smak. Poza Francją najczęściej wykorzystuje się jednak owoce bez pestek, dzięki czemu clafoutis jest wygodniejsze do jedzenia. Choć klasyczna wersja powstaje z wiśni, dziś równie popularne są warianty z czereśniami, morelami, śliwkami, malinami, jeżynami czy gruszkami. Dzięki temu deser można przygotowywać niemal przez całe lato. Ma mniej kalorii, niż mogłoby się wydawać Clafoutis wygląda jak tradycyjne ciasto, ale jego skład jest znacznie prostszy. Bazę stanowią jajka, mleko, niewielka ilość mąki i cukru oraz duża porcja świeżych owoców. W przeciwieństwie do wielu tart czy serników nie zawiera ciężkich kremów, dużych ilości masła ani lukru. W zależności od przepisu 100 gramów clafoutis dostarcza zwykle około 140–180 kcal, a porcja ważąca około 150 gramów ma 210–270 kcal. Dla porównania podobna porcja tradycyjnego sernika czy szarlotki często przekracza 350–400 kcal. Oczywiście wszystko zależy od ilości cukru i użytych składników, jednak klasyczne francuskie przepisy stawiają przede wszystkim na smak owoców, a nie przesadną słodycz. Przepis na clafoutis. Francuski deser z wiśniami krok po kroku Klasyczne clafoutis nie wymaga ani cukierniczego doświadczenia, ani długiej listy składników. To jeden z tych deserów, które przygotowuje się z produktów znajdujących się niemal w każdej kuchni. Najlepiej smakuje latem, gdy dojrzewają świeże wiśnie, ale z powodzeniem można wykorzystać także czereśnie, morele, śliwki czy maliny. Składniki: 500 g wiśni (tradycyjnie z pestkami, ale można użyć wydrylowanych), 3 jajka, 100 g mąki pszennej, 300 ml mleka, 60–80 g cukru, 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego, szczypta soli, 20 g roztopionego masła do ciasta, masło do wysmarowania formy, cukier puder do oprószenia. Sposób przygotowania: Piekarnik rozgrzej do 180 stopni Celsjusza (góra–dół). Formę do pieczenia o średnicy około 24–26 cm dokładnie wysmaruj masłem. Wiśnie umyj i osusz. Jeśli chcesz przygotować deser zgodnie z francuską tradycją, pozostaw pestki. Jeżeli zależy ci na wygodzie podczas jedzenia, możesz je wcześniej usunąć. W dużej misce roztrzep jajka z cukrem i szczyptą soli. Dodaj ekstrakt waniliowy, następnie wsyp mąkę i stopniowo wlewaj mleko, cały czas mieszając, aż powstanie gładkie, dość rzadkie ciasto. Na końcu dodaj roztopione masło. Owoce ułóż równomiernie na dnie formy i zalej przygotowanym ciastem. Piecz przez 35–45 minut, aż wierzch lekko się zarumieni, a środek będzie sprężysty. Clafoutis powinno pozostać delikatnie kremowe – nie należy go przesuszyć. Po wyjęciu z piekarnika odstaw deser na około 10–15 minut. Przed podaniem oprósz go niewielką ilością cukru pudru. Clafoutis najlepiej smakuje jeszcze lekko ciepłe, ale równie dobrze można podać je schłodzone. Świetnym dodatkiem będzie kleks jogurtu greckiego, crème fraîche lub gałka lodów waniliowych. Jeśli przygotowujesz deser z bardzo słodkich czereśni, warto zmniejszyć ilość cukru nawet do 50–60 gramów, dzięki czemu owoce pozostaną głównym bohaterem wypieku – zgodnie z francuską tradycją. Francuzki cenią prostotę Jednym z powodów, dla których clafoutis od lat cieszy się tak dużą popularnością, jest jego prostota. We Francji deser często przygotowuje się spontanicznie – wtedy, gdy na targu pojawią się świeże wiśnie lub morele. To także przykład francuskiego podejścia do jedzenia. Zamiast całkowicie rezygnować ze słodyczy, Francuzi stawiają na niewielkie porcje i dobrej jakości składniki. Deser ma być przyjemnością, a nie codziennym objadaniem się. Dlatego clafoutis najczęściej podaje się jeszcze lekko ciepłe, oprószone cienką warstwą cukru pudru. Świetnie smakuje z filiżanką kawy, herbaty lub kieliszkiem schłodzonego deserowego wina. Dlaczego clafoutis znów jest modne? Powrót do prostych, domowych wypieków doskonale wpisuje się w aktualne trendy kulinarne. Coraz więcej osób szuka przepisów z krótką listą składników, sezonowymi owocami i mniejszą ilością cukru. Clafoutis spełnia wszystkie te warunki. Popularność deseru napędzają również media społecznościowe. Na Instagramie i TikToku pojawiają się tysiące filmów pokazujących, jak w kilka minut przygotować francuski klasyk z wiśniami, morelami czy malinami. Jego rustykalny wygląd sprawia, że doskonale prezentuje się na zdjęciach, a jednocześnie nie wymaga cukierniczych umiejętności. Nic dziwnego, że clafoutis coraz częściej pojawia się także poza Francją. To deser, który łączy elegancję z prostotą i udowadnia, że letnie słodkości nie muszą być przesadnie kaloryczne, by zachwycać smakiem.
Gratka dla miłośników dobrej kuchni. Wystartował FineDiningWeek®
Przez sześć tygodni – od 1 lipca do 13 sierpnia – miłośnicy wykwintnych smaków mogą odkrywać menu tworzone przez najlepsze restauracje w Polsce. Wszystko dzięki kolejnej edycji FineDiningWeek®. Każda wizyta w restauracji biorącej udział w Festiwalu zyskuje wymiar doświadczenia na najwyższym poziomie. Odkryj kuratorskie kompozycje Chefów, które najlepiej oddają charakter ich kuchni i stanowią jej najbardziej dopracowaną wizytówkę.
Niektóre wyjścia do restauracji są czymś więcej – zostają w pamięci jako wyjątkowe doświadczenia, do których chce się wracać. Właśnie takie są mistrzowskie menu, czyli najbardziej dopracowane, autorskie i wieloetapowe kompozycje przygotowane specjalnie na tę edycję FineDiningWeek®. To nie przypadkowy wybór dań, lecz przemyślane kulinarne opowieści, w których sezonowość, kreatywność i najwyższa jakość produktów spotykają się z indywidualnym stylem Chefów. Serwowane podczas tego Festiwalu dania najlepiej oddają charakter ich kuchni i stanowią jej najbardziej dopracowaną wizytówkę. Trzy poziomy mistrzowskich doświadczeń Festiwal Sztuki Restauracyjnej odbywa się w największych regionach Polski: Warszawie, Krakowie, Trójmieście, Wrocławiu, Poznaniu, Łodzi, Szczecinie oraz na Śląsku. W wydarzeniu bierze udział ponad 100 restauracji premium – zarówno z segmentu fine dining, jak i konceptów aspirujących, w których styl, jakość i doświadczenie tworzą spójną całość. Goście mogą wybierać spośród trzech poziomów mistrzowskich doświadczeń: 3 dania + amuse-bouche za 99 zł, 5 dań + amuse-bouche za 199 zł oraz rozszerzone menu degustacyjne w wybranych restauracjach w cenie 220–600 zł. Do każdej rezerwacji doliczana jest opłata rezerwacyjna w wysokości 12 zł, a minimalna rezerwacja obejmuje 2 osoby. Dodatkowo Goście Festiwalu otrzymają w prezencie – do wyboru – wino Torres lub Cherry Spritz ~0% przygotowany na bazie nowości Kinley Cherry Pepper, dobrane do serwowanych dań, a także będą mogli skorzystać z rabatu przy płatności kartą Visa. Te miejsca warto odwiedzić podczas FineDiningWeek® Kraków – Ziyad Restaurant Pierwsza propozycja pochodzi ze stolicy Małopolski. To właśnie w Krakowie, przy ul. Jodłowej 13, mieści się Ziyad Restaurant – miejsce, w którym sezonowość i precyzja kuchni spotykają się z autorską interpretacją klasyki. Chef Damian Kowalczyk tworzy tu spójną, wieloetapową opowieść, w której każde danie odsłania inne oblicze smaku. Menu mięsne gra kontrastem ryb, owoców morza i kaczki: od ceviche z tuńczyka i przegrzebka, przez troć fiordową z sosem velouté i kurkami, po pierś z kaczki z karmelizowaną marchewką i czarną porzeczką. Menu B zaskakuje zaś lekkością i sezonowym charakterem: ceviche z arbuza z chili i agrestem wnosi świeży, owocowy akcent, risotto z pesto i kiszonym czosnkiem niedźwiedzim przełamuje go bardziej wyrazistą nutą, a pieczony por z sosem serowym i majonezem szczypiorkowym domyka całość kremowym, warzywnym tonem. Każde danie tutaj zaskakuje, przełamuje oczywistość i pokazuje, jak wiele może wydarzyć się między sezonowym składnikiem a autorską interpretacją. Jodłowa 13 w Krakowie to jeden z tych adresów, które podczas FineDiningWeek® naprawdę warto odwiedzić. Łódź – Heksagon 2.0 Po spektakularnej metamorfozie Heksagon 2.0 wrócił w odświeżonej odsłonie: z nowym piętrem, tarasem na dachu ukrytym w koronach drzew i kuchnią inspirowaną śródziemnomorską swobodą. Tu luz flirtuje z finezją, a jedzenie zachwyca od pierwszego kęsa – niezależnie, czy wpadasz na szybki lunch, czy celebrujesz wyjątkowy wieczór. Podczas Festiwalu Sztuki Restauracyjnej Chef Michał Bartczak prezentuje dwa autorskie menu, które łączą prostotę z geniuszem. W obu wariantach króluje halibut z sosem cytrynowym, cukinią i ikrą z pstrąga – świeża, precyzyjna kompozycja otwierająca kulinarną opowieść. Menu mięsne rozwija ją przez polędwicę wołową z guanciale, chimichurri i gorczycą, kaczkę z pączkiem, kaszanką i fermentowanym czosnkiem oraz jagnięcinę ze smardzami, selerem i wędzoną papryką. Menu alternatywne kieruje zaś uwagę w stronę morza: serioli z grapefruitem, cykorią i chili, labraksa z krewetkami i pietruszką oraz ośmiornicy z ziemniakami i jalapeño. To coś więcej niż jedzenie, to prawdziwa poezja smaków pisana ręką mistrza! Poznań – The Time The Time to poznańska perełka rekomendowana przez przewodnik Michelin – miejsce, w którym jedzenie staje się unikalnym doświadczeniem: swobodnym, pełnym pasji i sezonowej świeżości. Podczas Festiwalu restauracja serwuje dwa pięciodaniowe menu degustacyjne, będące celebracją smaku i kreatywności. Wersja mięsna obejmuje carpaccio wołowe z parmezanem, rukolą i majonezem truflowym, pikantny bulion rybny z krewetką i udonem, comber jagnięcy z purée truflowym i groszkiem z miętą, filet z sandacza z beurre blanc i kompresowanym ogórkiem oraz krówkę z owocami i miętą. Opcja wegetariańska zachwyca letnią świeżością: grzanką z bobem, czosnkiem i koperkiem, tatarem z kolorowych pomidorów z arbuzem, ravioli ze szpinakiem i ricottą, gołąbkiem z komosą ryżową i confitowanymi pomidorami z rozmarynem oraz jagodzianką z białą czekoladą i miętą. Skusisz się? Szczecin – Restauracja Sowa Zapomnij o nudzie na talerzu! W Restauracji Sowa fine dining nabiera pazura, a każde danie to małe dzieło sztuki, stworzone z sezonowych składników i szczypty szaleństwa. Przyjdź, spróbuj i przekonaj się, że prostota potrafi zachwycać. Co kryją festiwalowe menu? Niezwykle udane kompozycje, które pokazują, jak naturalność, finezja i odważniejsze połączenia mogą tworzyć harmonijną całość. Menu mięsne otwiera gęsina z burakiem i gorczycą. Dalej pojawiają się dzik z czarną porzeczką, crème fraîche, chrzanem i groszkiem czepnym oraz podgrzybek z dzikiem, szalotką, crème fraîche, nasturcją i tymiankiem. Po nich przychodzi czas na jagnięcinę z ziemniakiem, masłem, ogórkiem, rokitnikiem i bratkami, a całość zamyka deser z jabłka, kruszonki, karmelu, wanilii i róży. Menu alternatywne czerpie z bogactwa smaków Pomorza Zachodniego i składa się z sandacza z ryżem, jarzynami, koperkiem i groszkiem czepnym, śledzia z jabłkiem, koperkiem, kawiorem i nasturcją oraz pstrąga z pietruszką, crème fraîche, czerwoną cebulą i groszkiem cukrowym. Ta uczta to eksplozja smaków z nutą regionalności i elegancji. Po prostu obłęd! Katowice – U Kelnerów U Kelnerów przyciąga nie tylko nazwą, ale przede wszystkim niepowtarzalnym smakiem, wyjątkową atmosferą i dbałością o kulinarny detal. Restauracja żeni śląską tradycję z włoską kuchnią, tworząc połączenia pełne charakteru. Na czas Festiwalu Chef Tomasz Saba przygotował dwa autorskie menu. W wersji mięsnej znalazły się carpaccio z udźca jagnięcego z twarogiem i serwatką, triangoli z żółtkiem i truflą, karmazyn z ravioli i sosem holenderskim z yuzu oraz bavetta ze smardzami. W menu wege z kolei królują głębokie, umamiczne smaki: „przegrzebki” z boczniaka królewskiego z nori i beurre blanc, tatar z grzybów i buraka z truflowym aioli, lasagne parmigiana oraz „policzek wołowy” z pieczonego selera. Obie wersje zamyka lekki deser – gruszka z orzechem laskowym i białą czekoladą. To adres, który pokazuje, że Śląsk i Włochy mogą spotkać się przy jednym stole w wielkim stylu. Trójmiasto - Wieloryb Wieloryb to trójmiejski adres, w którym pierwszoplanową rolę odgrywają morskie smaki: ostrygi, homary, krewetki i ryby najwyższej jakości. To kuchnia oparta na świeżości, prostocie i uważnym podejściu do produktu - z wyraźną miłością do morza. Podczas Festiwalu do wyboru są dwie wersje menu. Pierwszą otwiera tatar wołowy z lubczykiem i wiosenną sałatką. Dalej na stole pojawiają się żurek z jajkiem poche, purée ziemniaczanym, chrzanem, śmietaną i chipsami z prosciutto, risotto szparagowe z białymi i zielonymi szparagami oraz olejem z nasturcji, a także pierś z kaczki z sosem BBQ i kurkami. Menu B rozpoczyna tatar z tuńczyka z rzodkiewką, yuzu i trybulą, po którym podawane są bouillabaisse z krewetką i konfitowanym pomidorem, risotto szparagowe oraz pstrąg z cassoulet z groszku i cukinii w sosie beurre blanc. W obu wersjach kolację zamyka niebanalny deser – sorbet z ogórka z ginem, maliną, jogurtem i rozmarynem. Wieloryb pokazuje, że smak morza najlepiej wybrzmiewa wtedy, gdy prowadzą go świeży produkt, prostota i pewna ręka w kuchni. Warszawa – Savore W samym sercu stolicy, przy ul. Grzybowskiej 49, mieści się Savoré – miejsce, w którym europejska kuchnia spotyka się z sezonowością, autorskim podejściem i swobodną elegancją. To przestrzeń, w której smak mówi więcej niż słowa, a każdy detal – od produktu po podanie – buduje spójne kulinarne doświadczenie. Specjalnie na FineDiningWeek® Chef Tomasz Koprowski przygotował dwie wersje mistrzowskiego menu. W propozycji mięsnej znalazły się foie gras z przepiórką, pączkiem i brzoskwinią, carpaccio ze strusia z borowikami, kurkami, malinami i ślimakiem, krewetki smażone z risotto cytrynowym, szpinakiem i bobem oraz comber jagnięcy z fasolką szparagową, sosem miętowym i zapiekanką ziemniaczaną. Całość wieńczy tarta cytrynowa z sorbetem i paloną białą czekoladą. Menu alternatywne otwiera tatar z tuńczyka z groszkiem cukrowym, kiszoną cytryną i awokado. Dalej pojawiają się ośmiornica ze szparagami i młodymi ziemniakami, stek z selera z palonymi orzechami i warzywami oraz filet z okonia morskiego z sosem rakowym i purée marchewkowym. Deser to sernik z truskawkami, likierem Mozart chocolate i paloną czekoladą. Niebo! Wrocław – Arche Klasztor Są miejsca, które z definicji smakują inaczej. Arche Klasztor to kulinarna scena, na której historia, architektura, atmosfera i nowoczesny fine dining tworzą opowieść prowadzoną w kilku aktach. W eleganckich wnętrzach serwowane są dania oddające hołd sezonowości, lokalnym produktom i czystej przyjemności jedzenia. Menu B składa się z pierożka z lokalnego buraka z twarogiem owczym i shotem buraczanym z bergamotką, pora duszonego w lokalnym piwie z grzybami wiosennymi, emulsją porową i truflą oraz bulionu grzybowego z pierożkiem z parmezanu i esencją pietruszkową. Jest jeszcze kabaczek z grilla z pesto i burratą oraz tartaletka szampańska na deser. Menu A prowadzi przez równie dopracowaną sekwencję smaków: od bulionu drobiowego z warzywami ogrodowymi, przez sandacza po staropolsku z jarmużem i zupą pietruszkową, aż po kwaśne mleko z miodem i kawiorem Antonius 4*. Na finał również szampańska tartaletka, która domyka całość elegancką lekkością. To doświadczenie, które zostaje w pamięci długo po ostatnim kęsie, a rekomendacja Michelin tylko podkreśla rangę tego wrocławskiego adresu. Mistrzowskie Momenty można rezerwować już teraz! Wystarczy wybrać liczbę osób, datę, godzinę oraz menu. Każda festiwalowa wizyta trwa 120 minut i jest okazją do odkrywania unikalnych smaków w atmosferze najwyższej jakości obsługi i estetyki. Rezerwacji można dokonać na stronie FineDiningWeek.pl O FineDiningWeek® : FineDiningWeek® to festiwal, który od 2016 roku łączy najlepsze restauracje premium w Polsce z Gośćmi poszukującymi wyjątkowych doświadczeń przy stole. W każdej edycji bierze udział ponad 100 starannie wyselekcjonowanych restauracji, oferujących 3- lub 5-daniowe menu przygotowane specjalnie na czas wydarzenia – z pasją, kreatywnością i dbałością o każdy detal. Towarzyszy im prezent od partnera, który dopełnia całość kulinarnego doświadczenia. FineDiningWeek® to nie tylko najwyższy poziom kuchni, ale również wyjątkowa gościnność i estetyka – wszystko po to, by każda wizyta w restauracji była kompleksowym, niezapomnianym przeżyciem. Tegoroczna edycja, odbywająca się pod hasłem #MistrzowskieMomenty, potrwa od 1 lipca do 13 sierpnia 2026 roku. Aby dowiedzieć się więcej o organizowanych Festiwalach odwiedź https://week.pl/finediningweek.
W upale wszyscy pamiętają o wodzie. Ale to nie wystarczy! Oto co jeszcze naprawdę robi różnicę
Miasto w upale to zupełnie inny świat niż plaża czy las: nagrzane chodniki, brak wiatru i noce, które nie przynoszą ulgi. Oto co naprawdę działa oraz kilka rzeczy, które robimy źle!
Kiedy temperatura przekracza 35 stopni, a miasto nie odpuszcza nawet w nocy, standardowe porady przestają wystarczać. Nakrycie głowy i woda — owszem. Ale jest kilka rzeczy, które robimy intuicyjnie źle, i kilka, które naprawdę robią różnicę. Woda — ale nie tylko ile, lecz jak Pić dużo wody — to wiemy wszyscy. Ale sposób picia ma znaczenie. Mała ilość regularnie, przez cały dzień, jest znacznie skuteczniejsza niż duże ilości na raz. Zimna woda daje chwilową ulgę, ale optymalna temperatura nawodnienia to woda chłodna, nie lodowata — około 15 stopni. Do wody warto dodać plasterek cytryny i szczyptę soli morskiej. To prosty sposób na uzupełnienie elektrolitów traconych z potem, bez kupowania suplementów. I pij zanim poczujesz pragnienie — pragnienie to sygnał, że organizm jest już odwodniony. Wentylator nie chłodzi powietrza — chłodzi ciało To najczęstsze nieporozumienie w upale. Wentylator sam w sobie nie obniża temperatury w pomieszczeniu — porusza powietrze, które przyspiesza parowanie potu ze skóry i właśnie przez to chłodzi. Jeśli temperatura w pokoju przekracza temperaturę ciała, wentylator może paradoksalnie nasilać dyskomfort. Bardziej skuteczne: mokry ręcznik zawieszony przed wentylatorem albo miska z lodem przed strumieniem powietrza. Ewaporacja wody chłodzi powietrze znacznie bardziej niż sam ruch powietrza. Wietrzenie — tylko wieczorem i nocą Otwieranie okien w dzień to jeden z najczęstszych błędów. Wietrz wyłącznie wtedy, kiedy temperatura na zewnątrz jest niższa niż w domu — wieczorem i w nocy. W dzień: zasłony zamknięte, okna zamknięte. Ciemne, gęste zasłony blokują do 30 procent ciepła wpadającego przez szybę. Chłodzenie przez punkty pulsacyjne Nadgarstki, szyja, wewnętrzna strona łokci i kolan — to miejsca, gdzie naczynia krwionośne leżą tuż pod skórą. Przykładanie zimnego, mokrego ręcznika albo lodu do tych punktów przez kilka minut obniża temperaturę ciała szybciej niż chłodzenie całego ciała naraz. Shark ChillPill — osobisty system chłodzenia 3 w 1 W tym sezonie pojawił się gadżet, który w zasadniczy sposób zmienia podejście do chłodzenia w ruchu. Shark ChillPill to przenośny, kieszonkowy system 3 w 1: szybki wentylator z 10 stopniami prędkości, ultradrobna mgiełka wodna i płyta chłodząca InstaChill — wymienne nakładki, które dobierasz do sytuacji. Płyta InstaChill to element, który robi największe wrażenie: metalowa płytka schładzana technologią termoelektryczną, która w kilka sekund po przyłożeniu do skóry obniża jej temperaturę nawet o 9 stopni. Przyłożona do szyi, nadgarstków lub czoła daje natychmiastową ulgę — niezależnie od wilgotności powietrza i bez konieczności użycia wody. Mgiełka działa przez 4 godziny w trybie ciągłym, a na samym wentylatorze bateria trzyma do 11 godzin. Urządzenie jest na tyle kompaktowe, że mieści się w torebce i spełnia normy ICAO — można je zabrać w bagażu podręcznym. Ubranie i wyjście z domu Jasne kolory, naturalne tkaniny — len, bawełna — i luźny krój. Syntetyki zatrzymują pot przy skórze zamiast go odprowadzać. Kapelusz z szerokim rondem chroni głowę i twarz skuteczniej niż czapka z daszkiem. Staraj się nie wychodzić między godziną 11 a 16. Jeśli musisz być na dworze — trzymaj się cienia i pij regularnie, zanim poczujesz pragnienie. Jedzenie i sen W upalne dni warto przestawić się na lżejsze posiłki: sałatki, chłodniki, ceviche, świeże owoce. Ciężkie jedzenie wymaga więcej pracy układu pokarmowego, co dosłownie podnosi temperaturę ciała. Sen w upale to osobny temat. Idealna temperatura sypialni to 18-20 stopni — i jest ważniejsza niż chłodny salon w ciągu dnia. Jeśli nie ma klimatyzacji: mokra szmatka na wentylatorze skierowanym na łóżko, cienka pościel z naturalnych tkanin i cisza, żeby nie generować dodatkowego ciepła od elektroniki.
Peruwiańczycy wymyślili sposób na gotowanie bez ognia. To najmodniejsze danie lata i można je zrobić w domu!
Ceviche to peruwiańska technika "gotowania" ryby w soku z cytrusów — bez ciepła, bez kuchenki i bez skomplikowanych technik. Gotowe w 15 minut, orzeźwiające jak żadne inne danie na upał i od kilku lat na menu najlepszych restauracji w Polsce. Czas zrobić je w domu.
Ceviche ma tysiące lat historii i pochodzi z wybrzeży Peru, gdzie rybacy od starożytności marynowali świeżo złowione ryby w soku z lokalnych cytrusów. Technika ta opiera się na prostym zjawisku chemicznym: kwas zawarty w soku z limonki lub cytryny denaturuje białka ryby w dokładnie taki sam sposób jak ciepło — sprawia, że mięso staje się "ugotowane" bez użycia ognia. Efekt wizualny i teksturowy jest identyczny jak przy tradycyjnym gotowaniu, ale smak jest zupełnie inny: świeży, kwaśny, intensywny i lekki jednocześnie. W Peru ceviche jest daniem narodowym — serwowane na śniadanie, lunch i kolację, w małych przydrożnych lokalach i w najlepszych restauracjach Limy. W Europie trafiło na stoły fine diningowych restauracji w latach 2010 i od tamtej pory konsekwentnie podbija kolejne rynki. W Polsce ceviche pojawia się dziś na menu restauracji w całym kraju — i kosztuje od 45 do 80 złotych za porcję. W domu zrobisz je za ułamek tej ceny, w kwadrans. Klasyczne ceviche z białej ryby Podstawą każdego ceviche jest świeża, dobrej jakości ryba o białym mięsie — im świeższa, tym lepszy efekt. W Peru używa się głównie corviny, w Polsce doskonale sprawdza się dorsz, halibut, mintaj lub tilapia. Kluczowe jest jedno: ryba musi być absolutnie świeża, kupiona tego samego dnia lub z zamrożonej — mrozzone ryby są bezpieczniejsze dla techniki surowego marynowania niż ryby, które nie wiadomo ile czasu spędziły na lodzie. Proporcje na 2 porcje: 300 g filetów z białej ryby, sok z 4 limonek lub 2 cytryn, 1 mała czerwona cebula, 1 papryczka chili, pęczek kolendry, sól. Rybę pokroić w kostkę około 1,5 cm, zalać sokiem z cytrusów — ryba musi być całkowicie przykryta. Odstawić na 10-15 minut, aż mięso zbieleje i stwardnieje. Dodać cienkie półksiężyce czerwonej cebuli, drobno pokrojone chili bez pestek i posiekaną kolendrę. Doprawić solą. Podawać natychmiast. Sekret tkwi w czasie marynowania — 10-15 minut to klasyczny peruwiański czas, który daje lekko marynowaną rybę z delikatnym surowym centrum. 30 minut i więcej daje ryb bardziej "ugotowaną" w całości. Oba efekty są prawidłowe — to kwestia preferencji. Ceviche z łososia po azjatycku Łosoś to jeden z najbardziej popularnych składników ceviche poza Peru — i jeden z najbezpieczniejszych, jeśli kupuje się go świeżego lub z dobrego zamrożenia. Łosoś ma tłuste, intensywne mięso, które inaczej reaguje na kwas niż biała ryba — marynuje się wolniej i zachowuje bardziej kremową teksturę. Wersja azjatycka zastępuje klasyczne peruwiańskie przyprawy japońskimi i tajskimi: zamiast limonki i kolendry wchodzi imbir, sezam, sos sojowy i olej sezamowy, a całość zdobi się awokado i zielonymi cebulkami. Proporcje na 2 porcje: 300 g świeżego lub rozmrożonego łososia bez skóry, sok z 2 limonek, 2 łyżki sosu sojowego, 1 łyżeczka startego imbiru, 1 łyżka oleju sezamowego, 1 awokado, 2 zielone cebulki, prażony sezam. Łososia pokroić w kostkę, wymieszać z sokiem z limonki, sosem sojowym i imbirem. Odstawić na 15-20 minut. Dodać pokrojone awokado, zielone cebulki i olej sezamowy. Posypać sezamem i podawać z ryżem lub samodzielnie. Ceviche z krewetek — wersja dla ostrożnych Dla tych, którzy nie są przekonani do surowej ryby — ceviche z krewetek to idealne rozwiązanie. Krewetki mogą być wcześniej lekko zblanszowane i wystudzone, a następnie marynowane w soku z cytrusów przez 30 minut. Efekt jest mniej "surowy" niż klasyczne ceviche, ale technika i smak są identyczne. Proporcje na 2 porcje: 300 g krewetek (surowych lub blanszowanych i schłodzonych), sok z 3 limonek, 1 ogórek, 1 czerwona papryka, pół czerwonej cebuli, pęczek kolendry, 1 papryczka jalapeño, sól. Krewetki wymieszać z sokiem z limonki i odstawić na 30 minut. Dodać pokrojone w drobną kostkę warzywa i kolendrę. Doprawić solą i podawać schłodzone. Leche de tigre — mleko tygrysa Leche de tigre — dosłownie "mleko tygrysa" — to marynata, która pozostaje po ceviche: intensywny, kwaśny, lekko pikantny sok cytrusowy z sokiem z ryby i resztkami marinatę. W Peru pije się go jako shot przed lub po ceviche, traktując jako naturalne lekarstwo na kaca i środek wzmacniający. W domu leche de tigre można przygotować oddzielnie: zblendować kawałek ryby z sokiem z limonek, małym kawałkiem imbiru, chili i solą, przecedzić przez sito i podawać w małych szklankach obok ceviche. To ten element, który sprawia że domowe ceviche wygląda jak danie z restauracji. Jedna zasada, bez której ceviche nie wyjdzie Jakość ryby jest wszystkim. Ceviche nie ukrywa niedoskonałości składników pod sosem, przyprawami ani ciepłem — pokazuje rybę taką, jaka jest. Ryba nieświeża, tłusta lub złej jakości da ceviche, które smakuje jak ryba nieświeża, tłusta lub złej jakości — tylko zimne i kwaśne. Jeśli nie jesteś pewna świeżości ryby — nie rób ceviche. Kupuj rybę w sprawdzonym miejscu, w dniu przygotowania lub używaj dobrej jakości mrożonej, rozmrożonej w lodówce przez noc. I ostatnia rzecz: ceviche podaje się natychmiast po przygotowaniu. To nie jest danie, które czeka w lodówce na jutro — smakuje najlepiej świeże, w kwadrans po przygotowaniu.
To danie ratuje każdy upalny dzień. Przygotujesz je bez kuchenki i będzie gotowe w pięć minut!
Zimne zupy to jedno z tych odkryć kulinarnych, przy których człowiek zastanawia się, dlaczego nie robił tego wcześniej. Gazpacho, chłodnik, vichyssoise — orzeźwiające, sycące i gotowe w kilka minut. W Europie Południowej i Wschodniej jadane od wieków. W Polsce wciąż niedoceniane.
Kiedy temperatura przekracza 30 stopni, gotowanie przy kuchence staje się ostatnią rzeczą, na którą ma się ochotę. A jednocześnie sałatka nie zawsze wystarczy, kanapka szybko nudzi, a zamawianie jedzenia na wynos w upalne dni ma swoje ograniczenia. Tymczasem odpowiedź na ten problem istnieje od stuleci — i jest prostsza niż jakakolwiek inna technika kulinarna. Zimna zupa to danie, które robi się bez gotowania, bez kuchenki i bez podgrzewania kuchni. Wrzuca się składniki do blendera, miksuje przez minutę, doprawia i wstawia do lodówki. Po kilku minutach jest gotowe — orzeźwiające, sycące i zaskakująco wyrafinowane w smaku. Francuzi, Hiszpanie, Bułgarzy i Turcy wiedzą o tym od pokoleń. W Polsce zimna zupa to wciąż bardziej wyjątek niż reguł — i właśnie to warto zmienić tego lata. Gazpacho — hiszpański klasyk, który robi się sam Gazpacho to najpopularniejsza zimna zupa świata — i jednocześnie jedna z najłatwiejszych do przygotowania. Pochodzi z Andaluzji, gdzie przez wieki było daniem biednych rolników: chleb namoczony w wodzie, pomidory, oliwa, czosnek i ocet. Dziś jest symbolem letniej kuchni śródziemnomorskiej. Klasyczne gazpacho wymaga kilku składników: dojrzałych pomidorów, ogórka, papryki, czosnku, oliwy z oliwek, octu winnego i soli. Wszystko razem do blendera, chwila miksowania, przelanie przez sito i do lodówki. Podawane mocno schłodzone, z dodatkiem drobno pokrojonych warzyw na wierzchu i kroplą dobrej oliwy. Sekret dobrego gazpacho to jakość pomidorów — muszą być dojrzałe i słodkie, najlepiej prosto ze straganu. Zimne, niedojrzałe pomidory ze sklepu dadzą zupę bez smaku. Czerwiec i lipiec to najlepszy moment w roku na gazpacho w Polsce — polskie pomidory są właśnie w sezonie i nigdy nie smakują lepiej. Proporcje na 4 porcje: 800 g dojrzałych pomidorów, 1 ogórek, 1 czerwona papryka, 1 ząbek czosnku, 4 łyżki oliwy, 2 łyżki octu winnego, sól. Wszystko razem zblendować, przecedzić, schłodzić. Gotowe. Chłodnik — polska odpowiedź na upał Chłodnik litewski to polska zimna zupa z buraków — różowa, kwaśna, orzeźwiająca i zaskakująco elegancka w wyglądzie. W Polsce znana od wieków, choć dziś często zapomniana na rzecz innych dań letnich. Podstawa chłodnika to ugotowane i starte buraki — jedyny element, który wymaga wcześniejszego przygotowania. Reszta to kefir lub maślanka, ogórek kiszony lub świeży, koper, szczypiorek i jajko ugotowane na twardo. Wszystko razem miesza się bez blendera, doprawia solą i cytryną i schładza przez co najmniej godzinę. Efekt jest zaskakujący: zupa o intensywnym różowym kolorze, która w upalne południe smakuje jak nic innego. Kwaśna od kefiru, słodkawa od buraków, świeża od koperku. I gotowa w kilka minut, jeśli buraki ugotuje się wieczorem dzień wcześniej. Proporcje na 4 porcje: 3 średnie buraki ugotowane i starte, 500 ml kefiru, 1 ogórek, pęczek koperku, 2 jajka na twardo, sok z cytryny, sól. Wymieszać, schłodzić, podawać. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock519847472-7bbe48d.jpeg" width="5184" height="3456" alt="Chłodnik litewski - tradycyjna zimna zupa z botwinki z dodatkiem jogurtu, jajkiem, koperkiem, szczypiorkiem i ogórkiem. Wegetariańska potrawa na lato." title="Chłodnik litewski - tradycyjna zimna zupa z botwinki z dodatkiem jogurtu, jajkiem, koperkiem, szczypiorkiem i ogórkiem. Wegetariańska potrawa na lato." /> Vichyssoise — elegancja w misce Vichyssoise to francuska zimna zupa z porów i ziemniaków — kremowa, delikatna i tak wyrafinowana w smaku, że trudno uwierzyć, jak jest prosta w przygotowaniu. Wymaga krótkiego gotowania — pory i ziemniaki trzeba udusić przez kilkanaście minut — ale końcowy efekt jest serwowany zimny i jest jedną z najelegantszych zup, jakie można postawić na stole. Klasyczna vichyssoise to podsmażone pory, ziemniaki gotowane w bulionie, zmiksowane razem z odrobiną śmietany i schłodzone do temperatury lodówki. Podawana z posiekanym szczypiorkiem i kroplą śmietany na wierzchu. W odróżnieniu od gazpacho i chłodnika, vichyssoise jest kremowa i delikatna w smaku — bez wyraźnej kwasowości czy intensywności. To zimna zupa dla tych, którzy wolą subtelnością od intensywności. Tarator — bułgarska zimna zupa z jogurtu Tarator to bułgarska zimna zupa z jogurtu, ogórka i czosnku — prawie nieznana w Polsce, a będąca jednym z najlepszych dań na upał w całej Europie Wschodniej. W Bułgarii jada się ją codziennie latem, podobnie jak Grecy jedzą tzatziki — z tą różnicą, że tarator jest rzadszy i podawany jako zupa, a nie sos. Przygotowanie trwa dosłownie pięć minut: jogurt naturalny lub grecki, starty ogórek, czosnek, oliwa, koper, sól i zimna woda do rozcieńczenia. Wszystko razem wymieszać, schłodzić i podawać z kostkami lodu. Smak taratorze jest intensywnie jogurtowy, świeży od ogórka i wyraźnie czosnkowy. W połączeniu z zimną wodą i kawałkami lodu to jedna z tych kombinacji, która w upalne dni działa jak natychmiastowe ochłodzenie od środka. Proporcje na 2 porcje: 400 ml jogurtu naturalnego, 1 ogórek starty na tarce, 1 ząbek czosnku, łyżka oliwy, pęczek koperku, sól, zimna woda do konsystencji. Jedna zasada, która zmienia wszystko latem Zimne zupy najlepiej smakują po minimum godzinie w lodówce — składniki mają czas żeby się przegryźć i aromaty rozwinąć. Gazpacho przygotowane wieczór wcześniej smakuje znacznie lepiej niż to samo gazpacho podane od razu po zblendowaniu. I ostatnia rzecz: temperatura serwowania ma znaczenie. Zimna zupa podana w chłodnej, ale nie lodowatej temperaturze — około 8-10 stopni — smakuje pełniej niż ta sama zupa niemal zmrożona. Zbyt niska temperatura tłumi aromaty tak samo jak zbyt wysoka. Blender, dojrzałe warzywa i lodówka. Reszta to kwestia pięciu minut i cierpliwości podczas schładzania.
To nie bieganie najmocniej pobudza metabolizm po 40. roku życia. Odpowiedź może zaskoczyć.
Po 40. roku życia wiele osób zauważa, że utrzymanie dawnej sylwetki staje się coraz trudniejsze. Waga rośnie mimo podobnej diety, a energia nie zawsze dopisuje. Wiele osób stawia wtedy na bieganie, licząc na szybkie efekty. Tymczasem eksperci zwracają uwagę, że to nie trening cardio jest dziś numerem jeden w walce o szybszy metabolizm.
Zmiany hormonalne, naturalny spadek masy mięśniowej i mniej aktywny tryb życia sprawiają, że organizm zaczyna zużywać mniej energii niż dekadę wcześniej. To właśnie dlatego dodatkowe kilogramy pojawiają się łatwiej, nawet jeśli nasze nawyki żywieniowe pozostają bez zmian. Dobra wiadomość? Nie trzeba spędzać godzin na bieżni, by pobudzić organizm do większego spalania kalorii. ZOBACZ TAKŻE: Morze czy góry? Psychologowie twierdzą, że ten wybór zdradza o tobie więcej, niż myślisz. To mięśnie są prawdziwym „silnikiem” metabolizmu Specjaliści od aktywności fizycznej są zgodni: największy wpływ na tempo przemiany materii ma trening siłowy. Powód jest prosty. Mięśnie zużywają energię nie tylko podczas ćwiczeń, ale również wtedy, gdy odpoczywamy, pracujemy przy biurku czy oglądamy serial. Im więcej masy mięśniowej uda się zachować po 40. roku życia, tym wyższe pozostaje dzienne zapotrzebowanie energetyczne organizmu. To właśnie dlatego regularny trening oporowy często przynosi lepsze efekty niż samo bieganie. Nie potrzebujesz siłowni ani ciężkich sztang Wiele osób wciąż kojarzy trening siłowy z podnoszeniem ogromnych ciężarów. Tymczasem skuteczne mogą być także ćwiczenia z własnym ciężarem ciała, gumami oporowymi czy lekkimi hantlami. Przysiady, wykroki, pompki przy ścianie czy ćwiczenia na mięśnie pleców pozwalają stopniowo wzmacniać ciało i budować tkankę mięśniową. Już dwie lub trzy krótkie sesje tygodniowo mogą przynieść zauważalne rezultaty. CZYTAJ TEŻ: Masz 40+? Ten 5-minutowy trening może zrobić dla mięśni więcej, niż myślisz. Cardio nadal jest ważne, ale nie powinno być jedyne Spacer w szybkim tempie, jazda na rowerze czy pływanie wspierają serce, poprawiają kondycję i pomagają spalać kalorie. Jednak najlepsze efekty daje połączenie aktywności aerobowej z ćwiczeniami wzmacniającymi. To właśnie taki duet pozwala nie tylko schudnąć, ale również skuteczniej przeciwdziałać utracie mięśni, która przyspiesza wraz z wiekiem. Jest jeszcze jeden sekret Eksperci coraz częściej podkreślają znaczenie codziennego ruchu poza treningami. Wchodzenie po schodach, spacery, prace domowe czy krótka przechadzka po obiedzie potrafią zwiększyć całkowity wydatek energetyczny bardziej, niż mogłoby się wydawać. Dlatego po 40. roku życia najskuteczniejszą strategią nie jest wyłącznie bieganie. Znacznie lepiej działa połączenie treningu siłowego, umiarkowanego cardio i aktywności w ciągu dnia. To właśnie taki zestaw najefektywniej wspiera metabolizm i pomaga zachować dobrą formę na dłużej.
Tzatziki, musaka, hummus. Myślisz, że wiesz jak je zrobić? Grecy by się nie zgodzili!
Grecka kuchnia jest w Polsce popularna od lat. Mamy restauracje, przepisy z internetu i przekonanie, że wiemy jak to smakuje. Tymczasem kilka podstawowych dań robimy tak bardzo nie po grecku, że oryginał smakuje jak zupełnie inne danie.
Pierwsze tzatziki zjedzone w Grecji robią z ludźmi pewną rzecz: sprawiają że przez chwilę siedzą w milczeniu i zastanawiają się, dlaczego to, co jedli przez lata pod tą samą nazwą, smakowało tak zupełnie inaczej. Chłodne, gęste, intensywne w smaku ogórka i czosnku, z oliwą na wierzchu i gałązką kopru — i to uczucie, że coś tak prostego może smakować tak dobrze. Różnica nie leży w przepisie. Leży w kilku szczegółach, które w polskich wersjach greckich dań znikają jedna po drugiej — aż zostaje coś, co ma tę samą nazwę, ale zupełnie inną duszę. Tzatziki — jeden błąd, który zmienia wszystko Polskie tzatziki są za rzadkie. To zdanie, które Grecy powiedzieliby patrząc na większość domowych wersji tego sosu — i mieliby rację. Sekret greckiego tzatziki to jogurt. Nie zwykły jogurt naturalny z supermarketu — ale jogurt grecki, który ma konsystencję zbliżoną do śmietany. Gęsty, kremowy, z zawartością tłuszczu minimum 10 procent. Jeśli nie masz jogurtu greckiego — odcedź zwykły jogurt przez gazę przez kilka godzin. Wytraci wodę i stanie się gęsty jak powinien. Drugi błąd: ogórek prosto do miski. Ogórek zawiera dużo wody — i ta woda rozrzedza tzatziki w ciągu godziny. Grecki sposób: zetrzyj ogórek na tarce, posól, odstaw na 20 minut, a potem wyciśnij ręką maksymalnie dużo wody. Dopiero wtedy dodaj do jogurtu. Czosnek: więcej niż myślisz. Tzatziki powinno być wyraźnie czosnkowe — nie delikatnie, nie subtelnie. Jeden duży ząbek na szklankę jogurtu to minimum. Musaka — gdzie znika bechamel Musaka bez kremowego, gęstego sosu beszamelowego to nie musaka — to zapiekanka z bakłażana. Tymczasem większość domowych wersji ten sos albo pomija, albo robi go tak rzadko, że zamiast kremowej warstwy powstaje coś w rodzaju zupy na wierzchu ziemniaków. Grecki beszamel do musaki jest gęsty jak budyń — na tyle, żeby można było go kroić razem z resztą dania. Proporcja: 60 gramów masła, 60 gramów mąki i 600 mililitrów mleka na jedną blachę. Gotuj mieszając przez co najmniej 10 minut po zagotowaniu — aż masa odchodzi od brzegów garnka. Na końcu dwa żółtka i świeżo starty parmezan lub kefalotyri. Drugi błąd: bakłażan prosto do blachy. Bakłażan przed pieczeniem w musace musi być grillowany lub smażony na oliwie — nie surowy. Surowy zostaje twardy i nie wchłania aromatu mięsnego sosu. Hummus — ciecierzyca ma znaczenie Hummus z puszki ciecierzycy i hummus z ciecierzycy gotowanej od zera to dwa różne dania pod tą samą nazwą. Puszka daje efekt, z puszki — szybko i wygodnie. Ale smak ciecierzycy gotowanej przez noc po namoczeniu, z dodatkiem łyżeczki sody, jest głębszy, bardziej orzechowy i zupełnie inny. Drugi błąd: za mało tahini. Tahini — pasta sezamowa — to drugi najważniejszy składnik hummusu po ciecierzycy. W polskich wersjach często pojawia się w ilości "łyżeczka na wszelki wypadek." W greckim i bliskowschodnim humusie stanowi nawet jedną trzecią całości — i to ona odpowiada za kremową, bogatą konsystencję i głęboki smak. Trzeci błąd: blenderowanie za krótko. Dobry hummus blenduje się co najmniej trzy minuty — aż masa stanie się absolutnie gładka i jedwabista. Miksery z niską mocą mogą potrzebować pięciu minut. Cierpliwość tutaj się opłaca. Jeden przepis, który warto zapamiętać Spanakopita — grecka zapiekanka ze szpinakiem i fetą w cieście filo — to danie, które w Grecji kupuje się w piekarni rano i je na ulicy. W Polsce praktycznie nieznane, a szkoda: ciasto filo dostępne jest w każdym większym supermarkecie, szpinak i feta też. Składniki na blachę: 500 gramów rozmrożonego szpinaku odciśniętego z wody, 300 gramów fety pokruszonej, dwa jajka, pęczek koperku, sól, pieprz i sześć arkuszy ciasta filo posmarowanych oliwą. Piecze się 35 minut w 180 stopniach. Smakuje jak Grecja w czerwcu — i właśnie dlatego jest przepisem na ten miesiąc.
Jedno urządzenie zmieniło sposób, w jaki gotujemy. Teraz szykuje się kolejny przełom!
Airfryer trafił do polskich kuchni bez wielkiej kampanii reklamowej i bez rekomendacji dietetyków. Trafił przez TikToka, przez koleżankę, przez przypadek. I zmienił codzienne gotowanie w sposób, którego nikt się nie spodziewał. Teraz zaczyna się kolejny rozdział tej historii.
Są rzeczy, które wchodzą do naszego życia przez frontowe drzwi — z fanfarami, reklamami i influencerami. I są rzeczy, które wchodzą przez kuchenne okno — cicho, bez ceremonii, i zostają na zawsze. Airfryer był tym drugim. Trzy lata temu to urządzenie było ciekawostką. Dwa lata temu — gadżetem dla entuzjastów zdrowego jedzenia. Dziś stoi w co trzeciej polskiej kuchni i jest jednym z najczęściej kupowanych urządzeń AGD w Polsce. I prawie nikt nie planował, że tak będzie. Dlaczego airfryer wygrał Odpowiedź jest prostsza niż jakikolwiek trend marketingowy: airfryer rozwiązuje prawdziwy problem. Nie jeden — kilka naraz. Gotuje szybciej niż piekarnik. Nie wymaga rozgrzewania. Zużywa znacznie mniej energii. Nie brudzi całej kuchni tłuszczem. I daje efekt — chrupiącą skórkę, złocisty kolor, soczystość w środku — który w zwykłym piekarniku wymaga precyzji i doświadczenia, a w airfryerze wychodzi niemal automatycznie. TikTok zrobił resztę. Gdy pierwsze filmy z frytkami bez oleju, chrupiącym kurczakiem i croissantami "jak z piekarni" zaczęły zbierać miliony wyświetleń, efekt kuli śnieżnej był nieunikniony. Airfryer stał się jednym z nielicznych urządzeń kuchennych, które pokolenie Z i Millenialsi kupują nie dlatego, że muszą — ale dlatego, że chcą. View oEmbed on the source website Co airfryer zmienił w tym, jak gotujemy Największa zmiana jest niewidoczna na pierwszy rzut oka — ale odczuwalna codziennie. Airfryer obniżył próg wejścia do gotowania. Osoby, które wcześniej nie gotowały bo "to trwa za długo" albo "nie wiem jak" — zaczęły gotować. Bo wrzucić warzywa, nastawić temperaturę i zapomnieć na dwadzieścia minut to nie jest gotowanie wymagające umiejętności. To jest gotowanie dostępne dla każdego. I właśnie dlatego airfryer zmienił nie tylko kuchnie, ale też nawyki żywieniowe. Badania pokazują, że posiadacze airfryerów gotują w domu częściej niż przed zakupem urządzenia — i zamawiają jedzenie na wynos rzadziej. To jest zmiana behawioralna, której żadna kampania "jedz zdrowiej" nie osiągnęła. Gdzie airfryer ma ograniczenia — i co się teraz zmienia Airfryer pierwszej generacji miał jedną zasadniczą słabość: suchość. Gorące powietrze cyrkulujące w zamkniętej komorze doskonale chrupie i rumieni — ale wysusza. Mięso traci soczystość, ryby stają się twarde, ciasta wychodzą bez tej miękkości, której oczekujemy. I właśnie to jest ograniczenie, które nowa generacja urządzeń zaczyna przekraczać. Producenci łączą cyrkulację gorącego powietrza z parą — tworząc efekt zbliżony do profesjonalnych pieców konwekcyjno-parowych, które do tej pory były dostępne wyłącznie w gastronomii. Para utrzymuje wilgotność dania, gorące powietrze daje chrupiącą skórkę. Razem — efekt, którego klasyczny airfryer nie był w stanie osiągnąć. Dreame Tasti PT60 to przykład tego kierunku: szklana komora z borem krzemowym dająca pełny podgląd 360 stopni na każdym etapie gotowania, dolna komora na wodę wytwarzająca parę i dwa wymienne naczynia o różnych pojemnościach. To połączenie cyrkulacji powietrza, pary i przejrzystości — które rozwiązuje dokładnie te problemy, z którymi użytkownicy airfryerów pierwszej generacji zmagali się od lat. Co to oznacza dla codziennego gotowania Prosto: że urządzenie, które już zmieniło polskie kuchnie, właśnie staje się znacznie bardziej wszechstronne. Nie zastępuje piekarnika — ale zbliża się do niego możliwościami szybciej niż ktokolwiek się spodziewał. Kurczak chrupiący na zewnątrz i soczysty w środku. Ryba, która nie wysycha. Warzywa z karmelizowaną skórką i miękkim wnętrzem. Ciasto, które rośnie równomiernie. To jest obietnica, którą nowa generacja urządzeń zaczyna spełniać — i właśnie dlatego warto obserwować, dokąd to zmierza. Airfryer trafił do naszych kuchni bez zaproszenia. Kolejna zmiana przychodzi tą samą drogą — przez kuchenne okno, po cichu, i zostaje na zawsze.
Wszyscy marynują mięso przed grillowaniem. Szefowie kuchni robią odwrotnie i właśnie dlatego ich dania z grilla są fenomenalne!
Sól przed grillowaniem czy po? Marynata przez noc czy przez godzinę? Okazuje się, że większość z nas robi to źle od lat — i właśnie dlatego mięso z domowego grilla smakuje inaczej niż to z dobrej restauracji. Czas to zmienić.
Jest takie pytanie, które pada na każdym grillowym spotkaniu: "jak długo marynowałaś?" I zawsze chodzi o to samo — że dłużej znaczy lepiej, że noc w marynacie to ideał, że im więcej przypraw tym więcej smaku. Tymczasem szefowie kuchni, którzy grillują zawodowo, robią często coś zupełnie odwrotnego. I mięso z ich rusztów smakuje jak z innej planety. Różnica nie leży w jakości mięsa ani w sprzęcie. Leży w kilku zasadach, o których w domowym grillowaniu nikt nie mówi głośno. Zasada pierwsza: sól po, nie przed — ale jest wyjątek To jest ta zasada, która wywołuje największe kontrowersje. Sól wyciąga wilgoć z mięsa przez osmozę — i jeśli posolisz stek tuż przed położeniem go na ruszt, powierzchnia będzie wilgotna zamiast sucha, a wilgotna powierzchnia nie karmelizuje się — zamiast złocistej skórki dostaniesz gotowane szare mięso. Szefowie kuchni solą mięso albo bezpośrednio przed grillowaniem (dosłownie 30 sekund wcześniej — za krótko żeby sól wyciągnęła wodę) albo minimum 45 minut wcześniej — wtedy wyciągnięta woda jest z powrotem wchłaniana przez mięso wraz z solą, które wnika głębiej i daje lepszy smak. Okno między 5 a 40 minutami to najgorszy moment na solenie. Mięso jest wilgotne na zewnątrz, sól nie wniknęła w głąb. To jest właśnie ten moment, w którym większość z nas kładzie mięso na ruszt. Wyjątek: kurczak i wieprzowina mogą być solone wcześniej — ich struktura jest inna i nie reagują tak gwałtownie. Zasada druga: marynata nie wnika tak głęboko jak myślisz Przez lata żyliśmy w przekonaniu, że noc w marynacie zmienia mięso do głębi. Tymczasem badania kulinarne pokazują, że marynata wnika w mięso zaledwie kilka milimetrów — niezależnie od tego, czy marynujesz godzinę czy dobę. Smak i aromat pozostają przy powierzchni. Co marynata naprawdę robi dobrze: nadaje smak skórce i powierzchni, miękczy włókna przy długim marynowaniu i tworzy podstawę do karmelizacji na ruszcie. Ale nie zmienia smaku wnętrza mięsa — to robi wyłącznie dobra technika grillowania. Praktyczna konsekwencja: godzina w marynacie daje 80 procent efektu, który daje noc. Jeśli zapomniałaś zamarynować mięso dzień wcześniej — nie panikuj. Godzina wystarczy. Zasada trzecia: suche mięso karmelizuje się lepiej To jest paradoks, który szefowie kuchni znają od lat, a który przeczy naszej intuicji. Mięso wyjęte z mokrej marynaty i położone prosto na ruszt — paruje zamiast się grillować. Para to wróg karmelizacji. Profesjonalny trik: wyjmij mięso z marynaty, osusz je dokładnie papierowym ręcznikiem i dopiero wtedy kładź na ruszt. Skórka będzie sucha, kontakt z gorącym metalem da natychmiastową karmelizację — i tę charakterystyczną, głęboką skórkę, której nie osiągniesz wilgotnym mięsem. To dotyczy też kurczaka, ryby i warzyw. Suche = lepsze na grillu. Zawsze. Zasada czwarta: temperatura spoczynkowa jest ważniejsza niż czas grillowania Mięso zdjęte z grilla jest "spięte" — włókna skurczyły się pod wpływem wysokiej temperatury, soki są zepchnięte do środka. Jeśli pokroisz je natychmiast — soki wyleją się na deskę, nie na talerz. Pięć minut odpoczynku pod folią aluminiową po zdjęciu z rusztu pozwala włóknom się rozluźnić i sokom równomiernie rozprowadzić. Efekt: mięso jest soczystsze, bardziej miękkie i smakuje intensywniej. Zasada: im większy kawałek, tym dłuższy odpoczynek. Stek — 5 minut. Kurczak w całości — 15 minut. Karkówka — 10 minut. Jedna zmiana, którą warto wprowadzić już dziś Jeśli możesz zapamiętać tylko jedną rzecz z tego tekstu — niech to będzie: osusz mięso przed grillowaniem. To jest ta jedna zmiana, która robi największą różnicę i której prawie nikt nie stosuje. Papierowy ręcznik, 30 sekund, sucha powierzchnia. I ruszt może robić to, do czego jest stworzony.
To nie są lody i nie jest sorbet. Włoski hit lata, który zmienia wszystko, co myślałaś o mrożonych deserach!
Granita sycylijska jest lżejsza niż lody, bardziej intensywna niż sorbet i robi się bez żadnej maszynki. We Włoszech je się ją na śniadanie, z brioche i bez wyrzutów sumienia. W Polsce właśnie wchodzi do kawiarni i najwyższy czas zrobić ją w domu.
Na Sycylii lato zaczyna się od granity. Nie od pierwszych upałów, nie od sezonu na plaży — od pierwszej granity z brioche zjedzionej przy barze, stojąc, o ósmej rano. Migdałowa, kawowa, cytrynowa albo z morwy — zimna, ziarnista, intensywna — i miękka bułeczka do maczania w tym wszystkim. To jest sycylijskie śniadanie i jeden z tych rytuałów, przy których rozumie się, dlaczego Włosi mają takie podejście do życia. Granita to nie lody. To nie sorbet. To coś pomiędzy — i właśnie ta przestrzeń pomiędzy jest tym, za co się ją kocha. Czym właściwie jest granita Sorbet to gładki, kremowy, zmrożony deser — robi się go w maszynce, która mieszając zapobiega tworzeniu się kryształków lodu. Granita jest odwrotnością tej filozofii: kryształki lodu są tu pożądane, celowe i właśnie one tworzą charakterystyczną, ziarnistą teksturę, która na języku rozpływa się inaczej niż cokolwiek innego. Technicznie granita to zamrożony syrop owocowy lub kawowy, który co 30 minut przeskrobuje się widelcem — żeby rozbijać kryształki lodu zanim staną się za duże. I to wszystko. Zero maszynek, zero specjalnego sprzętu, zero skomplikowanych technik. Tylko czas i cierpliwość — i efekt, który wygląda jak z włoskiej cukierni. Smak granity jest intensywniejszy niż lodów — bo nie ma w niej tłuszczu mlecznego, który tłumi aromaty. Cytryna smakuje jak cytryna, kawa jak najlepsza kawa, truskawka jak truskawka z targu, nie ze sklepu. Podstawowy przepis — granita cytrynowa (4 porcje) Składniki: 200 ml świeżo wyciśniętego soku z cytryny (około 4–5 cytryn) 150 g cukru 350 ml wody skórka z 1 cytryny Przygotowanie: Zagotuj wodę z cukrem, mieszając aż cukier się rozpuści. Zdejmij z ognia, dodaj skórkę z cytryny i ostudź do temperatury pokojowej. Wlej sok z cytryny, wymieszaj i przelej do płaskiego naczynia — im płytsze, tym lepiej. Wstaw do zamrażarki. Co 30 minut wyjmij i przeskrob widelcem od zewnątrz do środka, rozbijając zamrożone kryształki. Powtórz 4–5 razy przez około 3 godziny. Gotowa granita powinna być ziarnista i lekka, nie zbita jak lód. Podawaj w schłodzonych szklankach, z listkiem mięty i — jeśli chcesz być w pełni sycylijska — z kawałkiem brioche lub croissantem do maczania. Trzy wariacje, które warto znać Granita kawowa — klasyk Palermo, podawana z bitą śmietaną. Zamiast soku cytrynowego użyj 400 ml mocnego espresso z 100 g cukru. Technika identyczna. Efekt: najlepsza mrożona kawa, jaką możesz zrobić w domu. Granita truskawkowa — idealna na teraz, kiedy polskie truskawki są w pełni sezonu. 300 g truskawek zblenduj z 100 g cukru i sokiem z połowy cytryny. Przecedź przez sito, zamroź i przeskrobuj jak wyżej. Granita migdałowa — ta najmniej oczywista i najbardziej sycylijska. 200 ml mleka migdałowego, 100 g cukru, kilka kropel ekstraktu migdałowego. Delikatna, kremowa i absolutnie niepowtarzalna. Dlaczego granita jest deserem tego lata Lody są wszędzie. Granita jest gdzie indziej — i właśnie dlatego kawiarnie specialty w Warszawie, Krakowie i Trójmieście zaczęły ją wprowadzać do menu jako odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie na "coś innego, ale włoskiego i lekkiego." Robi się w domu bez żadnego sprzętu, kosztuje grosze, wygląda jak z cukierni i smakuje jak wakacje. Trudno o lepszy argument na czerwiec.
Smash burger podbił TikToka i wszystkie modne restauracje. Okazuje się, że zrobisz go w domu w 10 minut i będzie lepszy niż w barze!
Smash burger to nie jest zwykły burger. To technika, która zmienia wszystko: cieńszy, chrupiący z zewnątrz, soczysty w środku i gotowy w kwadrans. Oto dlaczego wszyscy o nim mówią i przepis, który działa od razu!
Jest taki moment w jedzeniu dobrego smash burgera, który uzależnia. Kiedy bierzesz pierwszy kęs i słyszysz ten dźwięk — chrupnięcie skórki mięsa, które skarmelizowało się na rozgrzanej do maksimum patelni — i jednocześnie czujesz, że mięso w środku jest miękkie, soczyste i zupełnie inne niż klasyczny gruby kotlet. To jest właśnie ten efekt, za którym ludzie ustawiają się w kolejkach do smash burger barów w całej Europie. Hasztag #smashburger przekroczył na TikToku 4 miliardy wyświetleń. W Polsce otwierają się bary specjalizujące się wyłącznie w tej technice. A tymczasem można to zrobić w domu — w 10 minut, na zwykłej patelni, za ułamek ceny restauracyjnej. View oEmbed on the source website Na czym polega magia smash burgera? Sekret tkwi w jednym słowie: Maillard. Reakcja Maillarda to proces karmelizacji białek i cukrów pod wpływem wysokiej temperatury — ten sam, który odpowiada za złocistą skórkę chleba i aromat kawy. Im większa powierzchnia mięsa styka się z rozgrzaną patelnią, tym więcej tej reakcji — i tym więcej smaku. Klasyczny gruby kotlet ma niewielką powierzchnię kontaktu z patelnią. Smash burger — rozklepany na cienko — ma jej maksimum. Efekt to ta charakterystyczna chrupiąca skórka, bogaty smak i aromat, których nie osiągniesz żadną inną metodą. I dlatego smash burger z chudego mięsa smakuje lepiej niż klasyczny burger z tłustego. Przepis — smash burger (2 porcje) Składniki: 300 g mielonej wołowiny (najlepiej 80/20 — 80% mięsa, 20% tłuszczu) 2 bułki brioche lub zwykłe bułki do burgerów 4 plastry żółtego sera (cheddar topiony działa najlepiej) sól morska w płatkach masło do bułek sos: majonez, musztarda, ogórki kiszone drobno pokrojone Przygotowanie: Podziel mięso na 4 kulki po około 75 gramów każda — będziesz robić po dwie warstwy na burgera. Nie doprawiaj mięsa wcześniej — sól dodasz dopiero na patelni. Rozgrzej żeliwną patelnię lub stalową na maksymalnym ogniu przez 3–4 minuty — ma być naprawdę bardzo gorąca. Połóż kulkę mięsa i natychmiast, dosłownie w ciągu 10 sekund, rozklepaj ją na cienko twardą łopatką, deską do krojenia albo dnem garnka. Mięso ma mieć maksymalnie centymetr grubości. Posyp solą w płatkach. Smaż 90 sekund bez ruszania — skórka musi się uformować. Odwróć, połóż plasterek sera i smaż jeszcze 45 sekund. Gotowe. Bułki podsmaż na maśle na tej samej patelni przez 30 sekund. Złóż burgera: sos na dole, dwa kotlety, ogórki, sos na górze. Trzy zasady, bez których nie wyjdzie Patelnia musi być naprawdę gorąca. To najważniejsza zasada. Letnia patelnia da gotowany kotlet, nie smash burger. Jeśli mięso nie skwierczy głośno przy kontakcie — patelnia jest za zimna. Rozklepuj natychmiast. Mięso ma tendencję do kurczenia się w kulkę w pierwszych sekundach kontaktu z patelnią. Jeśli zaczekasz 30 sekund — będzie za późno na skuteczne rozklepanie. Nie ruszaj mięsa. Po rozklepaniu — zostaw. Skórka potrzebuje czasu żeby się uformować. Przewracanie kotleta co 20 sekund niszczy cały efekt. Dlaczego smash burger jest lepszy na grillu Na grillu smash burger osiąga poziom, którego patelnia nie może mu dać: dymny aromat węgla. Połóż żeliwną patelnię lub specjalną płytę grillową bezpośrednio na ruszcie, rozgrzej do maksimum i używaj dokładnie tej samej techniki. Efekt to smash burger z dymem i karmelizowaną skórką jednocześnie — i to jest dokładnie to, za co w modnych burger barach płacisz 45 złotych za sztukę. W domu — znacznie mniej. I dokładnie tak samo dobrze.
Zamiast muzeum — targ. To najlepszy sposób żeby poczuć miasto od środka. Oto 5 najpiękniejszych targów w Europie!
Muzea pokazują historię miasta. Targi pokazują miasto żywe — czym pachnie, co je, jak rozmawia, czego szuka. Jeśli chcesz naprawdę poczuć miejsce, w którym jesteś, wyjdź z galerii i idź tam, gdzie robią zakupy miejscowi.
Jest taki moment na każdym targu, który działa zawsze. Stoisz przy stoisku z serem albo oliwkami, sprzedawca podaje ci kawałek do spróbowania, obok sięga po to samo starsza kobieta z koszykiem, za nią młody mężczyzna w garniturze z kawiarnianym kubkiem w dłoni. Nikt na siebie nie patrzy, nikt nie pozuje. To jest miasto — prawdziwe, niesfotografowane i nieopisane w żadnym przewodniku. Targi uczą o miejscu rzeczy, których nie znajdziesz w żadnym muzeum: co się je na śniadanie, jakie warzywa są właśnie w sezonie, czy miejscowi mówią głośno czy cicho, czy targują się czy płacą od razu. Godzina na lokalnym targu mówi więcej niż dzień w galeriach sztuki. Oto pięć europejskich targów, które są warte podróży samej w sobie. 1. Mercato Centrale, Florencja — włoski ideał w jednym budynku Mercato Centrale we Florencji to niemal mityczne miejsce — dwupiętrowa żelazna hala z 1874 roku, w której na parterze handlują miejscowi sprzedawcy, a na górze działają stoiska z gotowym jedzeniem. I właśnie ta górna część jest sekretem, który zna każdy Florentczyk i niemal żaden turysta. Zamiast przepłacać za lunch przy Ponte Vecchio — wejdź na piętro Mercato Centrale, zamów lampredotto (flaki po florencku, nieobowiązkowe, ale autentyczne), talerz makaronu albo bisteccę i zjedz przy długim stole obok studentów, pracowników biur i pań w średnim wieku z siatkami zakupów. Ceny jak w barze mlecznym, jakość jak w dobrej trattorii. Na parterze: stoiska z parmigiano reggiano, finocchioną, truflami, świeżymi ziołami i florenckim winem. Można tu stać godzinę i tylko wąchać. 2. Naschmarkt, Wiedeń — Europa Środkowa na jednej ulicy Naschmarkt to najdłuższy targ w Wiedniu — kilometrowa ulica straganów między stacją metra Kettenbrückengasse a Karlsplatz, czynna od poniedziałku do soboty. I jeden z tych rzadkich targów europejskich, który pozostał prawdziwym miejscem zakupów dla mieszkańców, a nie tylko atrakcją dla turystów. Wzdłuż Naschmarkt stoją wiedeńscy Turcy i Jugosłowianie — bo to ich rodziny przywiozły tu w latach 60. i 70. najlepsze oliwki, jogurty i przyprawy w mieście. Obok stoiska z węgierską kiełbasą jest sklep z perskim szafranem. Obok greckiego baklavy — austriacka cukiernia z Topfenstrudlem. Naschmarkt to mapa migracji Europy Środkowej, zamknięta na jednej ulicy. W sobotę przy końcu targu działa pchli rynek — i tam Wiedeń robi się szczególnie interesujący. 3. La Boqueria, Barcelona — ale tylko o siódmej rano La Boqueria to jeden z najsłynniejszych targów świata — i właśnie dlatego trzeba ją odwiedzić przed ósmą rano, zanim przyjadą grupy z przewodnikami i zanim ceny przy wejściu wzrosną o 40 procent względem stoisk w głębi. O siódmej rano Boqueria jest inna: restauratorzy robią zakupy na dzień, rybacy przywożą pierwszą dostawę, barki przy wejściu serwują świeże soki i bocadillos dla tych, którzy tu pracują. To jest prawdziwa Boqueria — nie ta z turystycznymi owocowymi miseczkami za 8 euro, ale ta, która karmi barcelońskie restauracje od 1836 roku. Kupuj w głębi hali, nie przy wejściu. Rozmawiaj. I wróć następnego dnia — bo targ jest inny o każdej porze. 4. Marché des Enfants Rouges, Paryż — najstarszy kryty targ we Francji Marché des Enfants Rouges w Marais to jeden z tych paryskich sekretów, które są sekretem tylko dla turystów — każdy Paryżanin z dzielnicy zna go na pamięć. Otwarty w 1615 roku, najstarszy kryty targ we Francji, mieści się w wąskiej kamienicy między ulicami Bretagne i Charlot i wychodzi się z niego z poczuciem, że właśnie zjadło się najlepszy lunch w mieście. Bo właśnie tu się je. Nie kupuje się i nie gotuje — siada przy jednym ze wspólnych stołów pod dachem i zamawia: marokańską tagine, japońskie bento, włoskie antipasto albo klasyczny croque-monsieur. Wszystko przygotowane na miejscu, wszystko o poziom wyżej niż w okolicznych bistro. I wszystko w cenie, która w centrum Paryża wydaje się niemożliwa. Enfants Rouges w sobotnie południe to Paryż w pigułce: hałaśliwy, wielokulturowy, absolutnie niespieszący się i doskonale świadomy, że jest jednym z najlepszych miejsc w mieście. 5. Mercado de San Miguel, Madryt — tapas jako sztuka Mercado de San Miguel to targ, który poszedł w kierunku gastronomicznym tak konsekwentnie, że stał się właściwie wielkim barem tapas pod dachem z żelaza i szkła. I właśnie to sprawia, że jest inny niż wszystkie pozostałe na tej liście — i w pewnym sensie bardziej madrycki niż cokolwiek innego. Madryt żyje wieczorami i je na stojąco. San Miguel to kwintesencja tej filozofii: małe talerze, kieliszek wina lub vermouth, przemieszczanie się od stoiska do stoiska, rozmowa z sąsiadami przy barze. Jamón ibérico, anchoas, gamba al ajillo, tortilla — klasyczna tapas w najlepszym wydaniu, serwowana od rana do późnej nocy. Wejdź po 19:00, kiedy Madryt wychodzi na miasto — i zostań tak długo, jak chcesz.
Sezon trwa tylko kilka tygodni. Oto warzywa, które w maju na grillu są absolutnie nie do pobicia!
Szparagi, cukinia, cebula, pieczarki i papryka — maj to sezon, kiedy warzywa na grillu biją mięso na głowę. Pod warunkiem, że wiesz, jak je przyrządzić. Oto kilka zasad, które zmieniają grillowanie warzyw z nudnego obowiązku w gwiazdę wieczoru.
Jest taki moment na każdym grillu, kiedy ktoś wyjmuje z torby siatkę pieczarek i kładzie je prosto na ruszt — bez marynowania, bez oliwy, bez niczego. Po dziesięciu minutach pieczarki są suche, gumiaste i smakują jak nic. I właśnie wtedy pada zdanie: "Nie lubię grillowanych warzyw." Tymczasem problem nie leżał w warzywach. Leżał w przygotowaniu. Warzywa grillowane z głową — z odpowiednią marynatą, w odpowiedniej temperaturze i przez odpowiedni czas — smakują inaczej niż cokolwiek innego. Maj jest na to najlepszym momentem w roku, bo właśnie teraz na straganach pojawiają się pierwsze szparagi, młoda cukinia i cebula, które na grillu robią rzeczy niemożliwe. Zasada pierwsza: marynata jest obowiązkowa Każde warzywo przed grillowaniem potrzebuje tłuszczu — bez niego wyschnie, przywrze do rusztu i straci smak. Najprostsza marynata: oliwa z oliwek, czosnek, sól, pieprz i zioła. Tyle wystarczy. Warzywa zamarynowane przez 20–30 minut przed grillowaniem wchłaniają aromaty i grillują się równomiernie bez przywierania. Bardziej rozbudowana wersja: oliwa, cytryna, miso i miód. To połączenie działa szczególnie dobrze na szparagi i pieczarki — miso daje głębię i umami, miód karmelizuje się na grillu i tworzy lekką, błyszczącą glazurę. Szparagi — król majowego grilla Maj to jedyny moment w roku, kiedy polskie szparagi są na straganach. I jedyny moment, kiedy warto je kupować — te ze sklepu w grudniu mają z nimi tyle wspólnego co jabłko z gruszką. Na grillu szparagi robią się w 4–5 minut i są absolutnie nieskomplikowane. Odłam zdrewniałe końce, posmaruj oliwą, dopraw solą i pieprzem. Układaj prostopadle do prętów rusztu, żeby nie wpadły między nie. Grilluj na średnim ogniu, obracając raz w połowie. Gotowe, gdy pojawią się lekkie smugi przypieczenia i szparagi zaczną być miękkie, ale wciąż chrupiące. Podawaj z tartym parmezanem i kilkoma kroplami soku z cytryny. Albo z dipem z jogurtu greckiego, czosnku i mięty. Prościej się nie da, lepiej nie trzeba. Pieczarki — ale nie tak jak zwykle Pieczarki na grillu mają dwie zasady: muszą być duże i muszą być marinowane. Małe pieczarki wysychają. Duże — te o średnicy 6–8 cm — zatrzymują soki w środku i grillują się jak małe kotlety. Najlepszy przepis: marinuj pieczarki (kapeluszem do dołu) w mieszance oliwy, sosu sojowego, czosnku i tymianku przez 30 minut. Grilluj kapeluszem do dołu przez 4–5 minut, odwróć i grilluj jeszcze 2 minuty. Do środka każdego kapelusza możesz wrzucić kawałek masła z ziołami i plasterek koziego sera — roztopi się w środku i zrobi z pieczarki małe danie. Cukinia — cienko i szybko Cukinia grillowana źle jest wodnista i bez smaku. Grillowana dobrze — słodka, lekko przypalona i absolutnie uzależniająca. Sekret: kroić cienko — plastry o grubości maksymalnie 5–6 mm — i grillować na bardzo gorącym ruszcie przez 2–3 minuty z każdej strony. Cienkie plastry szybko tracą wodę, karmelizują się i nabierają głębokiego, lekko orzechowego smaku. Grube plastry gotują się zamiast grillować — i właśnie stąd pochodzi ten wodnisty, bezsmakowy efekt. Po zdjęciu z grilla: skrop oliwą, posyp świeżą miętą lub bazylią, dodaj sól w płatkach. Gotowe. Cebula — niedoceniana gwiazda Grillowana cebula to jeden z tych składników, które przemieniają się na ruszcie w coś zupełnie innego niż są na surowo. Pikantna i ostra zamienia się w słodką, karmelową i miękką — i pasuje do absolutnie wszystkiego na talerzu. Krój cebulę w grube plastry (1–1,5 cm) i przekłuj je wykałaczką, żeby się nie rozpadły. Posmaruj oliwą, dopraw solą i grilluj na średnim ogniu przez 5–6 minut z każdej strony. Pod koniec możesz polać balsamico i poczekać minutę — glazura z balsamico i skarmelizowanej cebuli to jeden z najlepszych smaków majowego grilla. Papryka — smażona i obrana Papryka na grillu to inna liga niż papryka surowa lub z patelni. Grilluj ją w całości, bezpośrednio na ogniu, obracając co kilka minut, aż skórka całkowicie się zwęgli i papryka zmięknie. Przełóż do miski, przykryj folią na 10 minut — skórka zejdzie sama. Obierz, usuń gniazdo nasienne i pokrój w paski. Upieczona papryka jest słodka, dymna i kremowa w teksturze. Podawaj z oliwą, czosnkiem i kaparami — albo jako składnik kanapek i sałatek przez kolejne dni. Można ją też zamrozić i mieć przez całe lato. Jeden trik, który zmienia wszystko Zanim zdejmiesz warzywa z grilla — zwłaszcza szparagi i cukinię — skrop je sokiem z cytryny prosto na gorący ruszt. Kwasowość cytryny przełamuje słodycz karmelizacji i wydobywa smak. To ten rodzaj szczegółu, który sprawia, że goście pytają co zrobiłaś inaczej niż zwykle. Nic szczególnego. Po prostu cytryna na gorąco.
Zjedz to godzinę przed snem. Internet oszalał na punkcie „owocu na bezsenność”.
Wieczorna rutyna wielu osób wygląda podobnie: herbata z melisą, wyciszająca muzyka i odkładanie telefonu z nadzieją, że tej nocy wreszcie uda się zasnąć szybciej. Teraz do tej listy dołączył jeszcze jeden element. W sieci nie brakuje filmów i wpisów przekonujących, że zjedzenie tych dwóch owoców godzinę przed snem może poprawić jakość nocnego odpoczynku. Czy rzeczywiście coś w tym jest?
Jeszcze kilka miesięcy temu „sleepy girl mocktail” był największym hitem wellness TikToka. Dziś internet zachwyca się czymś znacznie prostszym — kiwi. Zielony owoc, który zwykle ląduje w owsiance albo lunchboxie, nagle zaczął być nazywany „naturalnym wsparciem snu”. I choć brzmi to jak kolejny viralowy trend, naukowcy faktycznie przyglądali się temu tematowi. ZOBACZ TAKŻE: Nie siłownia i nie brzuszki. Ten spokojny trening na brzuch robi furorę – wystarczy położyć się na 10 minut. Dlaczego właśnie kiwi? Kiwi jest jednym z owoców najbogatszych w serotoninę — substancję, która bierze udział w regulacji rytmu snu i czuwania. To właśnie z serotoniny organizm produkuje melatoninę, czyli hormon odpowiedzialny za sygnał: „pora spać”. Owoc zawiera także witaminę C, foliany oraz przeciwutleniacze, które mogą wspierać regenerację organizmu. Dietetycy zwracają uwagę, że niedobory niektórych składników odżywczych bywają powiązane z gorszą jakością snu, częstym wybudzaniem się i problemami z zasypianiem. Nie oznacza to jednak, że kiwi działa jak tabletka nasenna. Eksperci podkreślają, że mowa raczej o delikatnym wsparciu organizmu niż o spektakularnym efekcie po jednej nocy. Badania naprawdę to sprawdzały Jedno z badań przeprowadzono na Taipei Medical University. Uczestnicy przez cztery tygodnie jedli dwa kiwi około godziny przed snem. Wyniki okazały się zaskakująco obiecujące. Osoby biorące udział w eksperymencie deklarowały, że zasypiały szybciej, rzadziej budziły się w nocy i spały dłużej. W badaniu zauważono także poprawę ogólnej jakości snu. Trzeba jednak pamiętać o jednym ważnym szczególe — grupa badawcza była niewielka. To oznacza, że choć wyniki są interesujące, naukowcy nadal potrzebują większej liczby analiz, by jednoznacznie potwierdzić działanie kiwi na sen. Internet pokochał „owoc na bezsenność” Trend błyskawicznie podchwyciły media społecznościowe. Influencerzy wellness pokazują wieczorne rytuały z kiwi, a komentarze pełne są historii osób, które twierdzą, że po kilku dniach zauważyły poprawę snu. Najczęściej rytuał "na lepszy sen" obejmuje zjedzenie dwóch owoców kiwi około godziny przed snem regularnie, przez minimum dwa tygodnie. Wiele osób traktuje ten rytuał jako zdrowszą alternatywę dla ciężkich przekąsek jedzonych wieczorem. Kiwi jest lekkie, zawiera błonnik i naturalne cukry, dlatego dla części osób może być po prostu lepszym wyborem na późną kolację. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Samo kiwi nie wystarczy Specjaliści od snu studzą jednak emocje. Nawet najbardziej wartościowy produkt spożywczy nie zadziała, jeśli organizm funkcjonuje w ciągłym przebodźcowaniu. Wieczorne scrollowanie telefonu, nieregularne godziny snu, kofeina pita późnym popołudniem czy stres mogą skutecznie zniwelować każdy potencjalny efekt „sleep food”. CZYTAJ TEŻ: Pranie pachnące luksusem? Ten trend zachwyca, ale ma swoją cenę. Dlatego kiwi najlepiej traktować jako element większej rutyny wspierającej sen. Pomóc mogą także: ograniczenie światła ekranów przed snem, chłodniejsza temperatura w sypialni, stałe godziny zasypiania, lekka kolacja, unikanie alkoholu wieczorem. Kto powinien uważać? Choć kiwi uchodzi za zdrowy owoc, nie każdy organizm reaguje na niego dobrze. U osób z refluksem lub wrażliwym żołądkiem jedzenie kwaśnych owoców wieczorem może wywoływać dyskomfort. Kiwi należy także do produktów, które dość często wywołują alergie. Jeśli po jego zjedzeniu pojawia się swędzenie w ustach, pieczenie lub obrzęk, warto zrezygnować z eksperymentów i skonsultować się z lekarzem. Osoby chorujące przewlekle lub stosujące specjalistyczną dietę również powinny zachować ostrożność przy wprowadzaniu nowych nawyków żywieniowych. Czy warto spróbować? Jeśli problemy ze snem są sporadyczne i wynikają raczej ze stresu lub zmęczenia niż z przewlekłej bezsenności — wieczorne kiwi może być ciekawym elementem zdrowej rutyny. Nie jest to cudowny sposób na natychmiastowy sen, ale wiele osób traktuje go jako prosty rytuał wyciszający. A czasem właśnie drobne, regularne nawyki pomagają organizmowi wrócić do równowagi.