Omar Sangare otworzył drzwi do swojego nowojorskiego świata. Jego mieszkanie wygląda jak prywatny pałac
Omar Sangare od lat zachwyca nie tylko osiągnięciami artystycznymi, ale także niezwykłą osobowością. Gwiazda mieszkająca na co dzień w Nowym Jorku stworzyła wnętrze, które jest odbiciem jego charakteru. W apartamencie nie brakuje imponujących dekoracji, szachowych motywów, eleganckich dodatków i spektakularnych widoków na miasto.
Omar Sangare należy do grona Polaków, którzy z sukcesem podbili Nowy Jork. Aktor, reżyser, producent teatralny i założyciel prestiżowego festiwalu United Solo od lat rozwija swoją karierę za oceanem, nie zapominając o Polsce. Choć publiczność zna go przede wszystkim ze sceny i ekranu, jego prywatna przestrzeń również robi ogromne wrażenie. Zdjęcia z nowojorskiego mieszkania pokazują wnętrze pełne wyrazistych detali, artystycznych inspiracji i przedmiotów, które opowiadają historię właściciela. Omar Sangare urządził nowojorskie mieszkanie po swojemu. Każdy detal ma znaczenie Już na pierwszy rzut oka widać, że Omar Sangare nie jest zwolennikiem wnętrzarskiej nudy. Choć w jego mieszkaniu bazą jest klasyka – białe ściany i podłoga w klasycznym, ciepłym odcieniu drewna, to widać, że ma oko do detali. W jego mieszkaniu trudno bowiem znaleźć przypadkowe przedmioty. Już od wejścia uwagę przyciągają monumentalne figury szachowych królów i królowych. To dekoracje, które nadają wnętrzu wyjątkowy charakter i podkreślają zamiłowanie gospodarza do nieoczywistych form i przeskalowania. Motyw szachowy obecny jest także w kuchni. Tu dominuje biel – w porcelanie, meblach, o≥świetleniu i dodatkach. Nie jest jednak wcale tłem, ale gra pierwsze skrzypce. I w połączeniu z oryginalnymi elementami wyposażenia tworzy wyjątkową, wręcz scenograficzną przestrzeń. W mieszkaniu Omara Sangare dominują kontrasty. Jedne pomieszczenia są pełne światła i bieli, w drugich dominuje czerń. Jednak widać, że każde pomieszczenie zostało starannie zaplanowane, a całość tworzy spójną, elegancką opowieść. Salon przypomina scenografię do spektaklu. Znajdziemy tam ozdobne świeczniki, stylizowane fotele, bogate kompozycje kwiatowe oraz liczne dekoracje, które przyciągają wzrok. Czerwone róże zestawione z bielą kwiatów i ciemnymi meblami tworzą atmosferę luksusu, ale bez ostentacji. Widok na Nowy Jork robi ogromne wrażenie Jednym z największych atutów mieszkania jest jego lokalizacja. Z tarasu rozciąga się imponujący widok na panoramę miasta i rozległe tereny zielone, które stanowią wyjątkowy kontrast dla dynamicznego rytmu Nowego Jorku. To właśnie tutaj Omar Sangare może znaleźć chwilę wytchnienia od licznych zawodowych obowiązków. Na co dzień dzieli czas między pracę akademicką, działalność teatralną i organizację prestiżowego festiwalu United Solo, który od lat przyciąga artystów z całego świata. Nie bez powodu jego nowojorski dom stał się miejscem, w którym sztuka przenika się z codziennością. Widok na miasto, które dało mu międzynarodową rozpoznawalność, przypomina o drodze, jaką przeszedł – od polskich scen teatralnych do jednego z najważniejszych ośrodków kultury na świecie. To przestrzeń, w której może przygotowywać kolejne projekty, spotykać się z przyjaciółmi ze świata sztuki i ładować baterie przed kolejnymi wyzwaniami zawodowymi. Mieszkanie Omara Sangare odzwierciedla jego osobowość Omar Sangare od lat podkreśla, że sztuka jest nieodłączną częścią jego życia. Nic więc dziwnego, że również jego dom stał się przestrzenią pełną symboli, emocji i estetycznych odniesień. Wnętrza nie przypominają modnych apartamentów urządzonych według katalogowych trendów. To miejsce stworzone przez człowieka, który kocha teatr, piękno i indywidualizm. Patrząc na zdjęcia trudno oprzeć się wrażeniu, że mieszkanie Omara Sangare jest czymś więcej niż adresem w Nowym Jorku. To prywatny świat artysty, w którym każdy detal ma znaczenie, a każda dekoracja opowiada własną historię.
Joanna Jabłczyńska pokazała metamorfozę swojej wiejskiej oazy. Największą zmianę widać już od wejścia.
Joanna Jabłczyńska udowadnia, że życie z dala od miejskiego zgiełku może być równie inspirujące, co kariera w blasku fleszy. Aktorka stworzyła swoją prywatną przystań na wsi, a ostatnio pokazała efekty remontu stuletniego domu. Największą przemianę przeszedł ganek, który dziś stał się prawdziwą wizytówką posiadłości.
Gwiazda serialu „Na Wspólnej” doskonale znajduje równowagę między zawodowymi obowiązkami a życiem bliżej natury. Kilka lat temu zdecydowała się na zakup domu położonego około 100 kilometrów od Warszawy. To właśnie tam odpoczywa, pielęgnuje ogród i urządza swoją prywatną oazę. ZOBACZ TAKŻE: Oranżeria pełna światła, domek na drzewie i pamiątki sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi. Wiejski azyl z dala od miasta Już na pierwszy rzut oka widać, że wieś daje jej coś, czego trudno szukać w mieście – spokój, kontakt z naturą i możliwość zwolnienia tempa. Na terenie posesji nie brakuje warzywnika, a nawet własnej hodowli kur! Stuletni dom z nowym rozdziałem Ostatnie miesiące upłynęły pod znakiem intensywnych prac remontowych. Aktorka postanowiła odświeżyć zabytkowy dom, zachowując jednocześnie jego sielski charakter. Najbardziej spektakularna zmiana zaszła przy samym wejściu do domu. Jeszcze podczas remontu ganek był jedynie drewnianą konstrukcją, która miała przywrócić budynkowi dawny charakter. Teraz stał się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów całej posiadłości. Joanna Jabłczyńska postawiła na oryginalne rozwiązanie. Wejście zdobią bordowe drzwi otoczone jasnym drewnem, a uwagę przyciąga także efektowne wykończenie szczytu ganku. Całość wygląda jak współczesna interpretacja tradycyjnej wiejskiej architektury. Nowe drzwi skradły show Szczególnym detalem są drzwi wejściowe. Od strony zewnętrznej utrzymane są w eleganckim, bordowym kolorze, który pięknie kontrastuje z ceglaną elewacją. Od środka zaskakują natomiast intensywnym odcieniem niebieskiego. Całość uzupełniają dekoracyjne przeszklenia z motywem czerwonych kwiatów, które nadają wejściu artystyczny charakter. To detal, który doskonale wpisuje się w klimat domu z historią. Kuchnia jak z magazynu wnętrzarskiego Choć z zewnątrz posiadłość zachowała swój rustykalny charakter, we wnętrzach nie brakuje nowoczesnych akcentów. Szczególne wrażenie robi kuchnia, która stała się sercem domu. Centralne miejsce zajmuje duża wyspa z jasnym blatem i wysokimi krzesłami wykończonymi plecionką. Projekt przełamują bordowe fronty zabudowy, które nawiązują kolorystycznie do drzwi wejściowych. Całość ocieplają pastelowe lampy wiszące nad wyspą oraz naturalne światło wpadające przez duże okno. To wnętrze pokazuje, że Joanna Jabłczyńska konsekwentnie łączy funkcjonalność z indywidualnym stylem. Nie ma tu miejsca na przypadkowe rozwiązania – każdy detal jest częścią większej, bardzo spójnej koncepcji. CZYTAJ TEŻ: Szelągowska pokazała swój azyl na Costa del Sol. Trudno uwierzyć, że to ten sam dom! Dom, który stał się osobistym projektem Wiejska posiadłość aktorki to nie tylko dom. W ogrodzie znalazła się przestrzeń do wypoczynku z dużym narożnikiem, a codzienność upływa w rytmie znacznie spokojniejszym niż w Warszawie. Patrząc na zdjęcia z żółtych pól, ogrodu i odnowionego domu, łatwo zrozumieć, dlaczego właśnie tutaj znalazła swoją prywatną oazę. A po metamorfozie ganku i wejścia miejsce zyskało jeszcze bardziej wyjątkowy charakter.
Oranżeria pełna światła, domek na drzewie i pamiątki sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi.
Krzysztof Zanussi od lat mieszka w otoczeniu natury, z dala od miejskiego zgiełku. Jego dom pod Warszawą to miejsce pełne historii, wspomnień i przedmiotów, które mają dla reżysera wyjątkowe znaczenie.
W materiale wideo dla VIVY! twórca oprowadził nas po swojej imponującej oranżerii, pokazał rodzinne pamiątki oraz opowiedział o przestrzeni, która od lat służy nie tylko do życia, ale także spotkań, dyskusji i pracy twórczej. Dom Krzysztofa Zanussiego – wideo Kilka kroków od głównej bramy znajduje się drzewo, a na nim pięknie wkomponowany domek. To jedno z niedawno spełnionych marzeń filmowca. Z tego miejsca dobrze widać przeszkloną część domu Krzysztofa Zanussiego. Dalej wita piękny widok na ogrom roślin, które porastają oranżerię reżysera. W wysokim, okrągłym pomieszczeniu mieści się tak wiele zielonych liści, co i pamiątek. Całość tętni życiem i właśnie taki był plan. „To nie tylko oranżeria, ale to jest takie jakby też atrium dla wszystkich działań, bo tutaj robiłem wiele sztuk teatralnych, gdzie robiłem próby w domu. Czasami są tu okrągłe stoły, przy nich jakieś szersze spotkania, jakieś dyskusje. To nie jest taki dom do prywatnego użytku, tylko jest taki dom używany”, mówił przed kamerą VIVY.pl. Czytaj też: Beata i Artur Barcisiowie postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Tak mówią o swojej relacji Autor wielu świetnych filmów podkreśla też, jak ważna jest dla niego fotografia. „To jest zbiór moich albumów fotograficznych, które ocalały - tak jak jeden sprzed wojny, gdzie ledwie się zdążyłem urodzić. Są moje zdjęcia, jak mam miesiąc czy dwa. Albumy są aż po czasy obecne. […] Tych kolorowych się samemu nie wywołuje, to się gdzieś wozi i to są mi zdjęcia odsyłane”, opowiedział Krzysztof Zanussi. „O, a to moja ostatnia podróż do Indii, właśnie waham się, czy teraz jeszcze pojechać, czy scedować tę podróż na kogoś, bo te Indie, gdzie się leci 17 godzin, to trochę męczące." Rodzinne pamiątki Krzysztofa Zanussiego Poza zdjęciami w oranżerii zobaczyliśmy wiele innych przedmiotów z historią. „No gdziekolwiek spojrzeć to coś jest. Tu resztka zegara wyciągniętego z gruzów u mojej teściowej, która mieszkała na Krakowskim Przedmieściu. […] Tu na przykład cudem ocalały kawałek porcelany sprzed wojny. Wszystko się spaliło, wszystko zniszczone, a moja rodzinna pamiątka nie. Niespecjalnie wartościowa, ale historyczna”, mówił reżyser. Więcej części domu Krzysztofa Zanussiego zobaczyliśmy podczas tworzenia zdjęć do magazynu VIVA!. Przebitki z pracy nad nimi także umieściliśmy w filmie. Zobaczcie nasze wideo. OBEJRZYJ TAKŻE: Ambasador USA w Polsce pokazał nam swoją rezydencję. Poznaliśmy kilka jej sekretów...
Szelągowska pokazała swój azyl na Costa del Sol. Trudno uwierzyć, że to ten sam dom!
Dorota Szelągowska nie bez powodu od miesięcy trzymała swoich obserwatorów w napięciu. Gwiazda TVN regularnie pokazywała kolejne etapy remontu domu na Costa del Sol, a internauci mogli śledzić drogę od surowych wnętrz po dopracowane detale. Teraz projektantka odsłoniła efekty prac i trzeba przyznać, że metamorfoza robi ogromne wrażenie.
Dom położony w słonecznej Andaluzji od początku miał być czymś więcej niż wakacyjną nieruchomością. Dorota Szelągowska marzyła o miejscu, które będzie łączyć śródziemnomorski luz z jej autorskim podejściem do aranżacji wnętrz. Jej dom to przestrzeń pełna światła, naturalnych materiałów i nieoczywistych detali. ZOBACZ TAKŻE: Twoje mieszkanie może wyglądać jak letni dom w Europie Południowej. Wystarczy pięć zmian! Hiszpański azyl szyty na miarę Już od wejścia uwagę przyciąga charakterystyczny łuk wykończony delikatną, pionową teksturą. To właśnie on prowadzi do serca domu – otwartej strefy dziennej, w której trudno przeoczyć imponujący drewniany regał wypełniony ceramiką, książkami i dekoracjami z różnych zakątków świata. Kuchnia, która zachwyca detalami W swojej kuchni Szelągowska postawiła na jasne drewniane fronty zestawione z białym blatem, dzięki czemu wnętrze wygląda lekko i świeżo. Charakteru dodają mu oryginalne, rzeźbione drewniane drzwi oraz dekoracyjna podłoga z dużym, graficznym motywem roślinnym. Nie zabrakło też designerskich akcentów. Pojawiły się tam subtelne dodatki w kolorze miedzi i błękitu, które przełamały neutralną bazę, a po obu stronach okna zawisły czerwone kinkiety. Całość sprawia wrażenie jednocześnie przytulnej i bardzo dopracowanej. Pudrowe lampy i regał pełen historii W części jadalnianej uwagę przykuwa masywny drewniany stół oraz kontrastujące krzesła, które nadają wnętrzu swobodnego charakteru. Nad blatem zawisły efektowne lampy w pudroworóżowym odcieniu. To właśnie one stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów nowej aranżacji. Tłem dla tej przestrzeni jest ogromny regał wykonany z ciemnego drewna. Wypełniają go ręcznie wykonane naczynia, ulubione lektury i pamiątki, które nadają wnętrzu osobisty charakter. Taras z widokiem na Costa del Sol Równie imponująco prezentuje się przestrzeń na zewnątrz. Na zdjęciach i nagraniach publikowanych przez projektantkę można zobaczyć basen, wygodną strefę wypoczynkową oraz spektakularny widok na okoliczne wzgórza i charakterystyczną zabudowę Costa del Sol. CZTTAJ TEŻ: Willa Lewandowskich w Hiszpanii zachwyca luksusem. To tam planują przyszłość po karierze Roberta? Palmy, bujna roślinność i słońce tworzą atmosferę prywatnego kurortu. Sama Szelągowska żartobliwie pokazywała jednak, że nawet w Hiszpanii trudno jej całkowicie odciąć się od obowiązków. W jednym z nagrań zamiast odpoczywać przy basenie zajmowała się porządkami wokół domu. Fani są zgodni. Warto było czekać Jeszcze kilka miesięcy temu projektantka pokazywała wnętrza pełne pyłu, kartonów i niedokończonych prac. Dziś trudno uwierzyć, że to ten sam dom. Jasne drewno, miękkie kolory, śródziemnomorskie inspiracje i starannie dobrane dodatki stworzyły przestrzeń, która idealnie wpisuje się w klimat południowej Hiszpanii. Nic dziwnego, że pod publikacjami pojawiają się dziesiątki zachwyconych komentarzy.
Twoje mieszkanie może wyglądać jak letni dom w Europie Południowej. Wystarczy pięć zmian!
Styliści wnętrz robią to samo co roku na początku czerwca: przestawiają mieszkanie na tryb letni. Nie remont, nie nowe meble — kilka konkretnych zmian, które zmieniają atmosferę domu tak wyraźnie, że goście pytają czy przeprowadziłaś się albo zrobiłaś remont.
Wnętrza mają swoją temperaturę i… nie chodzi o termostat. Są mieszkania, do których wchodzi się i od razu czuje coś ciepłego, lekkiego, śródziemnomorskiego. I są takie, które w środku czerwca wyglądają tak samo jak w środku listopada — z tymi samymi ciemnymi poduszkami, tymi samymi ciężkimi zasłonami i tym samym poczuciem, że za oknem mogłoby być wszystko. Styliści wnętrz wiedzą, że różnica między tymi dwoma typami pomieszczeń rzadko leży w meblach czy kolorach ścian. Leży w kilku sezonowych decyzjach, które zajmują jedno popołudnie i kosztują tyle, ile jedna kolacja w restauracji. 1. Zasłony — lato wymaga innego materiału Pierwsze i najważniejsze: ciężkie zasłony do szafy, lekkie na okna. Aksamit, gruba tkanina zasłaniająca światło — to jest estetyka jesieni i zimy. Czerwiec potrzebuje lnu, muślinu, bawełny z delikatnym splotem — czegoś, przez co światło przechodzi i co porusza się przy lekkim przeciągu. Lniane zasłony w kolorze ecru, białym lub bladożółtym to ta jedna zmiana, która robi więcej dla letniej atmosfery mieszkania niż jakikolwiek inny element. Ceny zaczynają się od 60-80 złotych za panel w sieciówkach meblowych. I montuje się je w 10 minut. 2. Poduszki i narzuty — odejmij warstwę Zimowe poduszki na kanapę to zwykle ciemne, gęste, ciepłe tkaniny. Na lato: mniej i lżej. Styliści redukują ilość poduszek dekoracyjnych o połowę i zamieniają materiały: aksamit i szenila na bawełnę, len i rattanowe sploty. Kolor: biel, ecru, terakota, blady szałwiowy. Te odcienie robią z kanapy coś, co wygląda jak mebel z toskańskiej villa, a nie z zimowego mieszkania. I kosztuje mniej niż jedna nowa poduszka premium — bo chodzi o zmianę, a nie o zakup. Narzuta na łóżko: zamień pikowaną kołdrę dekoracyjną na cienką bawełnianą narzutę w prążki lub naturalny len. Ten jeden element zmienia sypialnię z zimowej na letnią bez żadnej innej zmiany. 3. Rośliny — jedna duża, nie pięć małych Czerwiec to miesiąc, kiedy warto wywieźć rośliny domowe na balkon — i zastąpić je jedną dużą rośliną w ceramicznej donicy w salonie. Oleander, figowiec, eukaliptus, oliwka w dużym garnku — jedna roślina, która ma rozmiar i charakter, zmienia pokój bardziej niż pięć małych doniczek ustawionych na parapecie. Ceramiczna donica też ma znaczenie: terakotowy garnek, biała ceramika lub naturalne rattan — zamiast plastiku. Ten detal jest widoczny na każdym zdjęciu i właśnie on sprawia że roślina wygląda jak element designu, a nie jak coś przy oknie. 4. Zapachy — dom ma pachnieć latem Ciężkie, korzenne świece jesienne — do szafy. Czerwiec ma swoje zapachy: eukaliptus, cytrusy, bergamotka, biały kwiat. Świeca dyfuzor lub naturalny dyfuzor trzcinowy w lekkiej, świeżej kompozycji to ten element, który działa na zmysły zanim jeszcze wejdzie się do środka. Dodatkowy trik stylistów: gałązka eukaliptusa lub lawendy zawiązana na gałce drzwi od łazienki lub przy oknie. Ciepłe powietrze wydobywa aromat — i przez kilka tygodni, całkowicie za darmo, dom pachnie jak prowansalski dom z katalogu. 5. Stół — nakrycie, które zmienia nastrój Letni stół jadalny wygląda inaczej niż zimowy — i to jest jedna ze zmian, które zauważają goście natychmiast. Biały lub lniany obrus zamiast ciemnego. Świeże zioła w małym garnuszku zamiast świecy. Ceramika w naturalnych odcieniach zamiast serwisu codziennego. Szklanki zamiast kieliszków do wina przy codziennym obiedzie. Te zmiany nie kosztują nic — bo to wszystko jest już w domu. Trzeba tylko inaczej to ułożyć. I właśnie na tym polega sezonowe przestawienie wnętrza: nie na kupowaniu, ale na wyborze tego, co już masz — i ułożeniu tego inaczej niż przez ostatnich sześć miesięcy. Lato jest za oknem. Czas żeby było też w środku.
Warszawa doczekała się sklepu, na który fani skandynawskiego designu czekali od lat. I nie jest to IKEA!
Søstrene Grene otworzyło 29 maja swój pierwszy sklep w Polsce w Westfield Arkadia. Duńska marka, którą Polacy znali dotąd wyłącznie z internetu, przywitała Warszawę czerwonym dywanem, muzyką klasyczną na żywo i przestrzenią, której w polskich centrach handlowych jeszcze nie było.
Søstrene Grene w Polsce istniało od miesięcy — w zakładkach przeglądarek, w skrzynkach mailowych z zamówieniami i w pudełkach przyjeżdżających kurierem ze sklepu internetowego. Marka bez jednego stoiska w żadnym centrum handlowym miała tu rzesze wiernych klientów. Takie rzeczy przytrafiają się markom, które robią coś właściwie. 29 maja to się zmieniło. O 9:59 rano w Westfield Arkadia przy Alejach Jana Pawła II Søstrene Grene otworzyło swój pierwszy sklep w Polsce. Czerwony dywan, muzyka klasyczna na żywo, upominki dla pierwszych klientów z kolejki. I 282 metry kwadratowe, które wyglądają zupełnie inaczej niż jakikolwiek inny sklep w centrum handlowym. Sklep, który wygląda jak miasto Søstrene Grene nie projektuje sklepów jak sklepów. Od lat buduje to, co marka nazywa Retail for the Senses — przestrzeń sensoryczną, w której zakupy są doświadczeniem, a nie zadaniem do odhaczenia. W warszawskim sklepie widać to wyraźnie. Przestrzeń rozszerza się i zwęża naprzemiennie — szerokie "bulwary" przeplatają się z wąskimi "uliczkami." Wysokie regały naśladują drapacze chmur, niższe przypominają kamienice. W środku duże "place" prezentujące poszczególne kategorie produktów — miejsca, gdzie można się zatrzymać i rozejrzeć, zamiast iść wzdłuż ściany z towarem. To nie jest metafora na potrzeby komunikacji marketingowej. To dosłowna zasada projektowa, która sprawia że w tym sklepie chodzi się inaczej niż w innych. Wolniej, ciekawiej, z większą chęcią zaglądania za każdy regał. Skąd się wzięło Søstrene Grene Historia marki zaczyna się w 1973 roku w Aarhus, kiedy małżeństwo Knud Cresten Vaupell Olsen i Inger Grene otworzyło pierwszy sklep. On wywodził się ze świata baletu i teatru. Ona była estetką i projektantką wnętrz. Razem chcieli stworzyć coś, czego jeszcze nie było — i stworzyli. Teatralność i skandynawski design w przystępnych cenach — te dwa elementy definiują markę od ponad pięćdziesięciu lat. Dziś Søstrene Grene to ponad 400 sklepów na 18 europejskich rynkach, zarządzanych przez drugie pokolenie założycieli. Warszawa jest pierwszym krokiem w kierunku Europy Wschodniej — i, jak zapowiada marka, nie ostatnim sklepem w Polsce w tym roku. Co znajdziesz w środku Søstrene Grene to marka, której trudno przypisać jedną kategorię. Artykuły do dekoracji wnętrz, ceramika, tekstylia, przybory kuchenne, akcesoria papiernicze, zabawki, słodycze i specjalistyczna żywność — wszystko w tej samej estetyce: spokojnej, skandynawskiej, z dbałością o detal, która przy tej cenie jest zaskakująca. Obok kolekcji stałych regularnie pojawiają się kolekcje sezonowe i tematyczne — i właśnie ta zmienność sprawia, że do Søstrene Grene wraca się regularnie. Nigdy nie wiadomo, co będzie przy następnej wizycie. I właśnie o to chodzi.
Willa Lewandowskich w Hiszpanii zachwyca luksusem. To tam planują przyszłość po karierze Roberta?
Anna i Robert Lewandowscy od niemal trzech lat układają życie w słonecznej Hiszpanii. Ich luksusowa willa pod Barceloną zachwyca nowoczesnym designem, prywatnością i atmosferą ekskluzywnego resortu. Wszystko wskazuje jednak na to, że obecny dom może być tylko etapem przejściowym. W hiszpańskich mediach coraz częściej pojawiają się informacje o nowej nieruchomości, która ma stać się ich prawdziwym miejscem na ziemi po zakończeniu kariery Roberta Lewandowskiego w FC Barcelona.
Przeprowadzka do Hiszpanii w 2022 roku była dla Lewandowskich czymś więcej niż tylko zmianą adresu. Transfer Roberta Lewandowskiego do FC Barcelona otworzył nowy rozdział nie tylko sportowo, ale również prywatnie. Rodzina szybko odnalazła się w katalońskim stylu życia, a Anna Lewandowska wielokrotnie podkreślała, że Barcelona daje im balans między intensywną pracą a spokojem codzienności. Choć piłkarz oficjalnie zakończył już swoją przygodę z katalońskim klubem, wiele wskazuje na to, że Lewandowscy nie zamierzają żegnać się z Hiszpanią. Wręcz przeciwnie — media od miesięcy rozpisują się o ich kolejnych inwestycjach i nowym domu, który ma być przygotowywany z myślą o przyszłości całej rodziny. ZOBACZ TAKŻE: Naturalne drewno, złote dodatki i ogromna wyspa. Edyta Herbuś urządziła pod Warszawą prawdziwy dom marzeń. Castelldefels — luksusowa enklawa gwiazd FC Barcelona Do tej pory Lewandowscy mieszkali w Castelldefels — prestiżowej nadmorskiej miejscowości położonej zaledwie kilkanaście minut od centrum Barcelony. To właśnie tam swoje domy przez lata mieli także inni piłkarze „Dumy Katalonii”, w tym Lionel Messi. Lokalizacja nie jest przypadkowa — spokojna okolica, prywatność i bliskość morza sprawiają, że miejsce uchodzi za jedną z najbardziej ekskluzywnych części wybrzeża. Według medialnych doniesień rodzina Lewandowskich wynajęła imponującą willę od Marca Bartry, byłego piłkarza FC Barcelona. Rezydencja robi ogromne wrażenie: trzy kondygnacje, przestronne tarasy, ogromne przeszklenia i prywatny basen sprawiają, że bardziej przypomina butikowy hotel niż klasyczny dom rodzinny. Wnętrza jak z katalogu luksusowych resortów To właśnie zdjęcia publikowane przez Annę Lewandowską w mediach społecznościowych pozwoliły fanom zajrzeć do środka hiszpańskiej posiadłości. Dom urządzony jest w nowoczesnym, minimalistycznym stylu z dominacją jasnych kolorów, drewna i naturalnych materiałów. Całość utrzymana jest w estetyce premium wellness — dokładnie takiej, z jaką od lat kojarzona jest marka Anny Lewandowskiej. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające sceny na Camp Nou podczas ostatniego meczu Lewandowskiego. Żona piłkarza zalała się łzami W przestrzeni dominują beże, ciepłe odcienie drewna i duże otwarte strefy dzienne. Centralnym punktem domu jest oczywiście taras z widokiem na ogród i basen. To właśnie tam rodzina najczęściej spędza wolne chwile, organizuje treningi, wspólne śniadania czy relaks po meczach Roberta. Nie brakuje także elementów charakterystycznych dla luksusowych willi gwiazd sportu — prywatnej siłowni, strefy wellness i ogromnych przeszkleń wpuszczających do wnętrz śródziemnomorskie światło. Całość została zaprojektowana tak, by łączyć elegancję z poczuciem domowego ciepła. Hiszpania stała się dla nich czymś więcej niż chwilowym przystankiem Choć początkowo przeprowadzka do Barcelony była związana przede wszystkim z kontraktem Roberta Lewandowskiego z klubem FC Barcelona, dziś coraz więcej wskazuje na to, że rodzina myśli o swojej przyszłości właśnie w Hiszpanii. Anna Lewandowska rozwija tam biznesy, prowadzi treningi i organizuje wydarzenia dla kobiet, a ich córki uczęszczają do lokalnych szkół i coraz swobodniej funkcjonują w międzynarodowym środowisku. Nowy dom pod Barceloną? Pojawiają się coraz bardziej konkretne informacje Najwięcej emocji budzą jednak doniesienia o nowej nieruchomości Lewandowskich. Według hiszpańskich i polskich mediów para miała kupić dom w spokojnej okolicy Garraf — ekskluzywnej miejscowości położonej między Barceloną a Sitges. Nowa posiadłość ma przechodzić gruntowną przebudowę i zostać dostosowana do potrzeb rodziny. Media podają, że inwestycja od początku była planowana jako dom „na własność”, a nie tymczasowe miejsce związane wyłącznie z karierą sportową Roberta. Jeśli informacje o nowym domu się potwierdzą, może to oznaczać, że właśnie tam planują swoją przyszłość po zakończeniu pracy Roberta Lewandowskiego w FC Barcelona. Sam Robert w pożegnalnym wpisie podkreślił, że Katalonia stała się jego „miejscem na ziemi”, dlatego coraz częściej pojawiają się spekulacje, że to właśnie tam Lewandowscy planują osiąść na stałe po zakończeniu piłkarskiej kariery.
Najpiękniejsze wnętrza tego lata inspirują się jednym miejscem na mapie. Zgadniesz, o które chodzi?
Mozaiki, głębokie błękity, terakota, ceramika ręcznie malowana, tkaniny z frędzlami i ten charakterystyczny aromat drzewa cedrowego i kadzidła. Maroko weszło do polskich domów — i zmienia je w coś, przy czym nie chce się siedzieć bezczynnie.
Ciepłe światło przez ażurowe lampiony, zapach kadzidła lub wosku, tkaniny w głębokich kolorach, ceramika z nieregularnymi wzorami, które wyglądają jak ręczna robota (bo nią są). To estetyka, która nie ma jednego słowa w polskim języku, ale każdy ją rozpoznaje natychmiast: to Maroko. I właśnie ta estetyka — przez lata kojarzona z konkretnym miejscem na mapie — stała się jednym z najsilniejszych trendów wnętrzarskich lata 2026. Nie jako egzotyczna ciekawostka, ale jako pełnoprawny język designu, który coraz więcej Polek adaptuje do własnych mieszkań. Dlaczego Maroko i dlaczego teraz Maroko od lat przyciąga podróżników swoją wizualną intensywnością — Marrakesz, Fez, Essaouira to miasta, z których wraca się z głową pełną kolorów i faktur, które trudno potem wyrzucić z pamięci. I właśnie to "przywożenie Maroka do domu" — przez przedmioty, tkaniny i kolory kupowane na tamtejszych medynach — zaczęło kształtować estetykę wnętrz. W 2026 roku Instagram i Pinterest wypełniły się zdjęciami salonów z marokańskimi pufami, sypialni z mozaikowym oknem i łazienek wyłożonych zellige — ręcznie ciętymi marokańskimi kafelkami, których nieregularność i połysk są nie do podrobienia przez żaden przemysłowy produkt. Trend wzmocniło też rosnące zainteresowanie rzemiosłem i przedmiotami z historią. Marokański design jest rzemieślniczy z natury — każdy przedmiot ma swojego twórcę, każdy wzór ma znaczenie, każda tkanina jest tkana ręcznie. W świecie, w którym coraz więcej osób szuka alternatywy dla masowej produkcji, to ma ogromną wartość. Jak wprowadzić Maroko do mieszkania — pięć elementów Zellige — marokańskie kafelki Zellige to ręcznie cięte i szkliwione płytki ceramiczne, których nieregularna powierzchnia i nierówne krawędzie są cechą charakterystyczną, nie błędem. W łazience lub kuchni jako fartuch za zlewem tworzą efekt, którego nie da się osiągnąć żadnym innym kafelkiem. Dostępne w Polsce przez sklepy z płytkami premium i online. Lampiony ażurowe Mosiężne lub miedziane lampiony z ażurowym wzorem rzucają na ściany charakterystyczny wzór cienia i światła, który zmienia atmosferę pomieszczenia po zachodzie słońca. Jeden lampion przy wejściu lub na stoliku kawowym wystarczy, żeby poczuć zmianę. Ceramika z Fezu Niebiesko-biała ceramika z Fezu — dzbany, talerze, miseczki — to jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów marokańskiego designu. Na polce w kuchni lub jako waza na stole jadalnianym wprowadza kolor i charakter bez przytłaczania przestrzeni. Pufy skórzane Marokańskie pufy z barwionej skóry to klasyk, który działa w każdym wnętrzu — zarówno jako siedzisko jak i jako stolik kawowy z tacą na wierzchu. Dostępne w Polsce w wielu sklepach z akcesoriami do domu, choć te kupowane bezpośrednio w Maroku mają nieporównywalną jakość skóry i barwienia. Kolory — głęboka terakota, błękit Majorelle i zieleń szałwii To paleta kolorystyczna, która definiuje marokańską estetykę. Terakota na ścianach lub w dodatkach, błękit Majorelle — ten intensywny kobaltowy odcień spopularyzowany przez ogród Yves Saint Laurenta w Marrakeszu — jako akcent, i zieleń szałwii jako łącznik między nimi. Ta kombinacja działa w każdym rozmiarze przestrzeni. Jak nie wpaść w pułapkę "tematycznego" wnętrza Największy błąd przy adaptowaniu marokańskiej estetyki to przesada. Mieszkanie, w którym jest wszystko naraz — zellige, lampiony, pufy, tkaniny, kafle i naczynia — przestaje wyglądać jak dom z marokańską duszą, a zaczyna wyglądać jak sklep z pamiątkami. Zasada stylistów: jeden mocny element marokański na pomieszczenie, reszta neutralnie. Mozaikowy zlew w łazience — reszta biała. Lampion w salonie — reszta minimalistyczna. Ceramika z Fezu na kuchennej półce — szafki bez wzorów. Maroko wchodzi do mieszkania najlepiej wtedy, gdy jest sugestią, a nie rekonstrukcją. Skąd kupować Najpiękniejsze i najtańsze marokańskie przedmioty kupuje się oczywiście bezpośrednio — w medynach Marrakeszu, Fezu i Essaouiry. Ale w Polsce rynek marokańskich akcesoriów rośnie: sklepy z wyposażeniem domu premium, sklepy online specjalizujące się w rzemiośle z Afryki Północnej i targi rzemiosła w większych miastach mają coraz bogatszą ofertę. Warto szukać przedmiotów z opisem "ręcznie robione" — i sprawdzać, czy producent faktycznie jest rzemieślnikiem, nie fabryką produkującą "w stylu marokańskim."
Dom Zborowskiej i Wrony zachwyca. Ich taras wygląda jak z ekskluzywnego resortu.
Zofia Zborowska i Andrzej Wrona stworzyli pod Warszawą prawdziwą oazę spokoju. Ich nowoczesny dom zachwyca nie tylko stylowym wnętrzem, ale przede wszystkim imponującym ogrodem. Każdy detal został tu starannie przemyślany, a całość wygląda jak kadry z luksusowego katalogu wnętrzarskiego.
Zofia Zborowska i Andrzej Wrona od lat uchodzą za jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu. Dziś nie tylko spełniają się jako rodzice i małżonkowie, ale również wspólnie rozwijają karierę medialną. Ogromne emocje wzbudził ich udział w polskiej edycji programu „Love is Blind”, którego zostali prowadzącymi. Widzowie szybko zwrócili uwagę na ich naturalność i świetną energię, a internauci jeszcze chętniej zaczęli zaglądać na profile pary w mediach społecznościowych. To właśnie tam Zofia i Andrzej pokazują kadry ze swojego wyjątkowego domu pod Warszawą. ZOBACZ TAKŻE: Naturalne drewno, złote dodatki i ogromna wyspa. Edyta Herbuś urządziła pod Warszawą prawdziwy dom marzeń. Zielona kuchnia stała się sercem domu Największą uwagę fanów od dawna przyciąga kuchnia Zofii Zborowskiej i Andrzeja Wrony. To właśnie tam najczęściej powstają rodzinne kadry i spontaniczne zdjęcia publikowane przez aktorkę. Wnętrze wyróżnia się zielonymi frontami szafek, które nadają przestrzeni elegancji i charakteru. Całość przełamują jasne ściany, drewniane elementy oraz ciemne sprzęty AGD, dzięki którym kuchnia wygląda nowocześnie, ale jednocześnie bardzo przytulnie. Centralnym punktem pomieszczenia jest duży drewniany stół, przy którym rodzina spędza wspólny czas. Widać, że dom został urządzony nie tylko z myślą o estetyce, ale przede wszystkim o codziennym komforcie. Przestrzeń jest otwarta, pełna naturalnego światła i harmonijnie łączy się z salonem oraz wyjściem na taras. Taras i ogród wyglądają jak luksusowy resort To jednak ogród robi największe wrażenie. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona stworzyli wokół domu przestrzeń, która przypomina ekskluzywne wakacyjne resorty. Znajduje się tam basen otoczony drewnem, jacuzzi oraz rozbudowana strefa relaksu. Na tarasie ustawiono duży stół oraz wygodne meble wypoczynkowe. Nie brakuje też klimatycznego oświetlenia i zieleni, które nadają temu miejscu wyjątkowy charakter. Całość sprawia wrażenie idealnej przestrzeni do odpoczynku z dala od miejskiego zgiełku. CZYTAJ TEŻ: Małgorzata Ostrowska pokazała swój azyl w Puszczykowie. W tym miejscu naprawdę można złapać oddech. Nie brakuje także miejsca do zabawy dla dzieci. Widać, że dom został zaprojektowany tak, aby każdy z domowników czuł się w nim swobodnie. Choć wnętrza są bardzo stylowe i dopracowane, nie sprawiają wrażenia chłodnych czy przesadnie wystylizowanych. Wręcz przeciwnie — bije od nich ciepło i autentyczność. Wnętrza są modne, ale ponadczasowe Zofia Zborowska i Andrzej Wrona postawili na naturalne materiały, stonowane kolory i funkcjonalność. W domu dominują drewno, beże, szarości i zieleń, które tworzą harmonijną, spokojną atmosferę. Choć para chętnie pokazuje fragmenty swojej codzienności, nadal dba o prywatność rodziny i nie odsłania wszystkich zakamarków domu. To jednak wystarczy, by internauci mogli podziwiać miejsce, które bez wątpienia stało się ich wymarzonym azylem pod Warszawą.
Najpiękniejsze mieszkania w Europie mają jedną wspólną cechę. Nie chodzi o meble ani o kolory. Chodzi o ściany!
Surowe, mineralne, oddychające ściany — to jeden z najsilniejszych trendów wnętrzarskich 2026 roku. Wapno i tynk mineralny zastępują gładź gipsową wszędzie tam, gdzie zależy nam na głębi, charakterze i tej nieuchwytnej jakości, którą widać od razu, ale trudno nazwać.
Jest pewna różnica między ścianą a ścianą. Między powierzchnią pomalowaną białą lateksową farbą na gładzi gipsowej a ścianą pokrytą wapnem lub mineralnym tynkiem — i ta różnica jest widoczna gołym okiem, choć nie zawsze wiadomo od razu, skąd pochodzi. Chodzi o głębię. Wapno i tynki mineralne mają tę właściwość, że inaczej przyjmują i odbijają światło niż gładkie, jednolite powierzchnie. Tworzą subtelną fakturę, która zmienia się w zależności od kąta padania światła — i która sprawia, że ściana żyje zamiast być tłem. Architekci wnętrz wiedzą o tym od lat. W 2026 roku trend wychodzi z projektów premium do mainstreamu — i to jest ten moment, kiedy warto zrozumieć, o co w tym chodzi. Czym jest tynk mineralny i czym różni się od gładzi Gładź gipsowa — biała, gładka, jednolita — przez lata była standardem wykończenia ścian w polskich mieszkaniach. Prosta w aplikacji, tania, łatwa do pomalowania. Ale ma jedną fundamentalną słabość: jest martwa. Perfekcyjnie płaska powierzchnia nie robi nic ciekawego ze światłem i nie daje ścianie żadnego charakteru. Tynk mineralny i wapno działają inaczej. Ich struktura jest mikroporowata — zawiera tysiące małych nieregularności, które rozpraszają światło, tworzą cień i głębię i sprawiają, że ściana wygląda jak materiał, a nie powłoka. To efekt podobny do tego, który daje beton architektoniczny — ale cieplejszy, bardziej organiczny i zdecydowanie łatwiejszy w aplikacji. Do tego wapno jest naturalnym materiałem antybakteryjnym i reguluje wilgotność — pochłania ją gdy jest za wysoka i oddaje gdy jest za niska. Ściany wapienne "oddychają" w sposób, którego gładź gipsowa nigdy nie osiągnie. Jak to wygląda w praktyce — trzy style Surowy tynk w kolorze naturalnym Najodważniejsza wersja: tynk mineralny lub wapno pozostawione w swoim naturalnym kolorze — kremowym, lekko beżowym, czasem z odcieniem szarości. Faktura widoczna, ściana wyraźnie "żywa." Ten efekt dominuje teraz w najciekawszych wnętrzach europejskich — od mediolańskich apartamentów po paryskie studia. Działa najlepiej z drewnem, ceramiką i materiałami naturalnymi. Tynk zabarwiony pigmentem Tynki mineralne i wapno można barwić — i to jest jeden z ich największych atutów. Głęboka terakota, matowy szałwiowy zielony, ciepły umbra, zimny szary z niebieskim podtonem. Kolory na tynku mineralnym wyglądają inaczej niż na malowanej gładzi — bardziej matowo, bardziej intensywnie, z tą samą grą światła co naturalny tynk. Jedna ściana pomalowana takim tynkiem zmienia całe pomieszczenie. Efekt "staro-nowe" Tynk mineralny nakładany nieregularnie, z celowymi nierównościami i śladami narzędzi, daje efekt przestrzeni z historią — jak wnętrze starego włoskiego domu, które nie było remontowane od dekad. To jeden z najbardziej poszukiwanych efektów w projektowaniu wnętrz 2026 roku i jeden z najtrudniejszych do podrobienia tanimi metodami. Czy można to zrobić samodzielnie? Tak — i coraz więcej osób to robi. Firmy takie jak Stucco Italiano, Kreidezeit czy polskie marki oferują produkty przeznaczone do aplikacji przez osoby bez specjalistycznego przygotowania. Wapno i tynki mineralne aplikuje się wałkiem lub szpachlą — i choć technika wymaga pewnej wprawy, efekt "niedoskonałości" jest tutaj pożądany, nie problematyczny. Koszt materiałów na jeden pokój — ściana akcentowa to wydatek rzędu 200–400 złotych za materiał, przy samodzielnej aplikacji. Malarz lub tynkarz z doświadczeniem w tynkach mineralnych to koszt wyższy, ale efekt bardziej przewidywalny. Najważniejsze: przygotowanie podłoża. Tynk mineralny nakładany na źle zagruntowaną lub wilgotną ścianę nie będzie wyglądał jak na zdjęciach z Instagrama. Grunt to podstawa — dosłownie. Dlaczego to właśnie teraz Trend mineralnych ścian jest odpowiedzią na kilka rzeczy jednocześnie: zmęczenie sterylną bielą, powrót do naturalnych materiałów i — co ważne — rosnące zainteresowanie trwałością. Tynk mineralny nakładany raz może przetrwać dekady bez konieczności odnawiania. Gładź malowana co kilka lat — nie. To właśnie ten rodzaj wyboru, który w projektowaniu wnętrz zaczyna mieć znaczenie: nie to, co wygląda dobrze na zdjęciu, ale to, co będzie wyglądać dobrze za dziesięć lat.
Wystawa „Dolce Vita" w Warszawie: tu zrozumiesz, dlaczego Versace i Dolce & Gabbana zmieniły sposób, w jaki żyjemy!
W Archicom Collection Gallery przy Grzybowskiej 58 w Warszawie otworzyła się wystawa, która zadaje jedno z piękniejszych pytań w modzie: co tak naprawdę oznacza styl? „DOLCE VITA: ANTROPOLOGIA PIĘKNA" szuka odpowiedzi w sycylijskiej ceramice Dolce & Gabbana Casa i antycznej mitologii Versace Home.
Jest takie włoskie pojęcie, które tłumacze od lat próbują uchwycić po polsku i zawsze wychodzi z tego coś zbyt ciężkiego, zbyt dosłownego. Sprezzatura — sztuka pozornej lekkości. Elegancja, która wygląda jak naturalny stan rzeczy, choć stoi za nią ogromna świadomość estetyki. To właśnie tym jest włoska moda w swojej istocie — nie zestawem reguł, lecz postawą wobec świata. Wystawa „DOLCE VITA: ANTROPOLOGIA PIĘKNA", która otworzyła się 13 maja w Archicom Collection Gallery przy Grzybowskiej 58 w Warszawie, jest próbą opowiedzenia tej historii przez przedmioty. I robi to z wielką klasą. La Dolce Vita — skąd naprawdę pochodzi ten obraz Kiedy w 1960 roku Fellini pokazał światu Via Veneto, Anitę Ekberg i fontannę di Trevi — stworzył coś więcej niż film. Stworzył nowoczesny obraz włoskiego luksusu. Bardziej filmowego niż francuski, bardziej sensualnego niż brytyjski, mocniej związanego z atmosferą i emocją niż z formą i protokołem. To był moment, w którym świat zrozumiał, że Włosi mają do zaoferowania coś, czego nie znajdziesz w żadnym paryskim atelier: umiejętność celebrowania codzienności jako formy sztuki. Espresso przy barze, kolacja, która trwa trzy godziny, tkanina dotykana przed zakupem, nie po — to jest właśnie ta kultura, którą włoska moda eksportuje od dekad razem z ubraniami. Sophia Loren stworzyła archetyp kobiecości, która nie prosi o uwagę — ona ją po prostu ma. Visconti pokazywał luksus przez wnętrza i światło, nie przez metki. I właśnie w tej tradycji wyrastają obaj bohaterowie wystawy: Dolce & Gabbana i Versace. Dwie opowieści o włoskim pięknie Dolce & Gabbana to południe — emocjonalne, zmysłowe, głęboko zakorzenione w konkretnym miejscu. Domenico Dolce wychował się na Sycylii, w rodzinie związanej z krawiectwem, i ta sycylijska dusza nigdy nie opuściła projektów marki. Ich inspiracje to sycylijskie wdowy, barok, religijność, film „Lampart" Viscontiego i rodzinne stoły nakryte na dwanaście osób. Na wystawie zobaczyć można kolekcję Carretto Siciliano — z jej żywymi barwami i ornamentami nawiązującymi do historii Sycylii — oraz linię Blu Mediterraneo, hołd złożony idei Fatto a Mano, rzemiosła przekazywanego z pokolenia na pokolenie. I kultowy motyw Leopardo, który łączy klasyczne inspiracje z drapieżną naturą w sposób możliwy tylko wtedy, gdy moda jest traktowana jako narracja, a nie produkt. Versace to zupełnie inne włoskie temperament — bardziej monumentalne, bardziej teatralne, zakorzenione nie w południu Włoch, lecz w starożytności. Gianni Versace pochodził z Kalabrii, regionu mocno związanego z historią Wielkiej Grecji, i właśnie stamtąd wziął swoją Meduzę — symbol hipnotyzującego piękna i uwodzenia. Versace był też pierwszym projektantem, który naprawdę połączył haute couture z popkulturą, zamieniając pokaz mody w wielkie widowisko medialne i tworząc erę supermodelek lat 90. Versace Home, które zajmuje drugą część wystawy, jest naturalnym rozwinięciem tej filozofii — antyk spotyka tu brawurę pop-artu, tworząc to, co marka nazywa nowoczesną mitologią przedmiotów codziennego użytku. Warszawa jako miejsce dla tej rozmowy Nie przypadkowo wystawa odbywa się właśnie przy Towarowej22 — miejscu, które samo w sobie opowiada historię o tym, jak architektura może szanować przeszłość i jednocześnie tworzyć coś nowego. Na terenie superkwartału tworzonego przez Archicom, AFI i Echo Investment powstają apartamenty inspirowane historią druku i miejscem, gdzie przez lata działał największy zakład poligraficzny w Polsce. Wydobyty z placu budowy warszawski kamień, liczący nawet 150 lat, jest częścią wykończenia inwestycji. To ten sam szacunek dla materialnego dziedzictwa, który definiuje filozofię Dolce & Gabbana Casa i Versace Home — i który sprawia, że spotkanie tych światów w tym konkretnym miejscu ma głębszy sens niż tylko estetyczny. Gdzie i kiedy Wystawa „DOLCE VITA: ANTROPOLOGIA PIĘKNA" jest bezpłatna i otwarta dla wszystkich od 13 maja 2026 roku. Można ją zwiedzać od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00–18:00 oraz w soboty od 10:00 do 14:00. Miejsce: Archicom Collection Gallery, Willa Fabrykanta, ul. Grzybowska 58, Warszawa. Patronat medialny: Viva!
Projektanci wnętrz mają na ich punkcie obsesję. Te kolory dodają światła, elegancji i „metrów”.
Nie każdy remont musi oznaczać wyburzanie ścian i wymianę mebli. Projektanci wnętrz od lat powtarzają, że największą metamorfozę potrafi zrobić… dobrze dobrany kolor.
Odpowiedni odcień ścian może odbić światło, ocieplić wnętrze, dodać mu subtelnej elegancji i sprawić, że nawet niewielkie mieszkanie zacznie wyglądać bardziej przestronnie. Co ciekawe, wcale nie chodzi wyłącznie o klasyczną biel. ZOBACZ TAKŻE: Naturalne drewno, złote dodatki i ogromna wyspa. Edyta Herbuś urządziła pod Warszawą prawdziwy dom marzeń. Dlaczego kolor ścian ma aż tak duże znaczenie? Kolory wpływają nie tylko na klimat wnętrza, ale również na sposób, w jaki odbieramy przestrzeń. Jasne i dobrze zbalansowane odcienie odbijają światło dzienne, dzięki czemu pomieszczenie wydaje się większe i bardziej otwarte. Z kolei ciemne lub zbyt chłodne barwy mogą optycznie „zamykać” wnętrze i odbierać mu lekkość. Projektanci zwracają uwagę także na temperaturę kolorów. Ciepłe beże, kremy czy złamane pastele sprawiają, że mieszkanie wygląda bardziej przytulnie i elegancko, szczególnie wtedy, gdy do wnętrza wpada niewiele naturalnego światła. To właśnie dlatego od kilku sezonów odchodzi się od sterylnej, śnieżnej bieli na rzecz bardziej miękkich i luksusowych tonów. Kolory, które dodają wnętrzom światła i klasy 1. Maślany beż To absolutny hit ostatnich miesięcy. Maślany beż jest cieplejszy niż klasyczna biel, ale nadal bardzo dobrze odbija światło. W salonie tworzy eleganckie tło dla jasnych sof, drewna i złotych dodatków. W małych mieszkaniach potrafi dosłownie „otworzyć” przestrzeń. 2. Greige, czyli idealne połączenie szarości i beżu Projektanci uwielbiają greige za jego uniwersalność. Ten kolor wygląda nowocześnie, ale jednocześnie przytulnie. Świetnie sprawdza się w mieszkaniach urządzonych w stylu soft loft, japandi i modern classic. Co ważne — nie daje chłodnego efektu typowego dla wielu szarych ścian. 3. Rozbielona oliwka Delikatna oliwka dodaje wnętrzom charakteru, ale nie przytłacza przestrzeni. W świetle dziennym wygląda świeżo i elegancko, wieczorem zaś tworzy bardziej miękką, relaksującą atmosferę. Idealnie komponuje się z naturalnym drewnem i lnianymi tkaninami. 4. Pudrowy róż w wersji nude To jeden z tych kolorów, które projektanci wykorzystują bardzo dyskretnie. Pudrowy róż wpadający w beż lub brzoskwinię ociepla wnętrze i dodaje mu subtelnej elegancji. Świetnie wygląda w sypialni, garderobie albo kobiecym gabinecie. CZYTAJ TEŻ: Moje mieszkanie wygląda jak luksusowy apartament. Sekret? Zmieniłam tylko sposób, w jaki sprzątam. 5. Ciepła biel zamiast śnieżnej Śnieżna biel często sprawia, że wnętrza wydają się chłodne i płaskie. Znacznie lepiej prezentują się odcienie waniliowe, kremowe albo przypominające kolor mleka owsianego. Dzięki nim mieszkanie wygląda bardziej luksusowo i przytulnie. Projektanci wnętrz szczególnie polecają je do małych mieszkań W niewielkich wnętrzach kolor ma ogromne znaczenie. Dobrze dobrana farba może optycznie podnieść sufit, wydłużyć pomieszczenie albo sprawić, że ciemny pokój stanie się jaśniejszy. Najlepiej sprawdzają się: jasne kolory o ciepłym wykończeniu, satynowe lub lekko rozświetlające farby, monochromatyczne połączenia ścian i sufitu, subtelne pastele zamiast mocnych kontrastów. Projektanci często stosują też prosty trik: sufit malują odcień jaśniej niż ściany. Dzięki temu wnętrze wydaje się wyższe i bardziej przestronne. Jakich kolorów lepiej unikać? Niektóre modne odcienie potrafią odebrać wnętrzu światło. Szczególnie w mieszkaniach z małymi oknami lub ekspozycją północną warto uważać na: grafitowe szarości, chłodne błękity, ciemne fiolety, matową czerń, bardzo zimne odcienie bieli. Problemem bywają też zbyt intensywne kolory. Modne butelkowe zielenie czy granaty mogą optycznie zmniejszyć pomieszczenie, jeśli pojawią się na wszystkich ścianach. Najmodniejsze wnętrza 2026? Miękkie, jasne i naturalne W trendach wnętrzarskich coraz mocniej widać odejście od chłodnego minimalizmu. Zamiast surowych szarości i sterylnej bieli pojawiają się kolory inspirowane naturą: piaskowe beże, złamane zielenie, kremy, odcienie owsa i delikatne pastele. To właśnie one sprawiają, że mieszkanie wygląda jednocześnie nowocześnie, elegancko i komfortowo. A przy okazji — wydaje się większe, bardziej świetliste i bardziej luksusowe. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/AdobeStock1868205216-25caa2d.jpeg" width="4189" height="3155" alt="Japandi aesthetics living room interior with green sofa and armchair, coffee table. Modern living room with green furniture and wooden accents in natural light" title="Japandi aesthetics living room interior with green sofa and armchair, coffee table. Modern living room with green furniture and wooden accents in natural light" />
Naturalne drewno, złote dodatki i ogromna wyspa. Edyta Herbuś urządziła pod Warszawą prawdziwy dom marzeń.
Edyta Herbuś urządza nowy dom pod Warszawą i z dumą pokazuje kolejne efekty prac. Postawiła na eleganckie, ale ciepłe wnętrza. Największe wrażenie robi kuchnia, w której nowoczesny minimalizm łączy się z naturalnymi materiałami i subtelnymi akcentami luksusu.
Największe emocje wzbudzają kuchnia oraz imponujący pokój kąpielowy. To właśnie tam najlepiej widać estetykę, którą wybrała Edyta Herbuś — subtelną, kobiecą i bardzo dopracowaną. ZOBACZ TAKŻE: Moje mieszkanie wygląda jak luksusowy apartament. Sekret? Zmieniłam tylko sposób, w jaki sprzątam Kuchnia Edyty Herbuś wygląda jak z luksusowego magazynu wnętrzarskiego Nowoczesna kuchnia została urządzona w jasnej, spokojnej kolorystyce. Białe fronty połączono z naturalnym drewnem, dzięki czemu wnętrze wygląda elegancko, ale nie sprawia chłodnego wrażenia. Całość utrzymana jest w estetyce quiet luxury, która od kilku sezonów dominuje w najbardziej stylowych wnętrzach. Zamiast przesadnego przepychu pojawiły się wysokiej jakości materiały, minimalistyczne formy i subtelne dodatki. Kuchnia sprawia wrażenie niezwykle harmonijnej. Wszystkie elementy zostały dokładnie przemyślane — od zabudowy po dekoracje ustawione na blatach. Ogromna wyspa stała się centralnym punktem wnętrza Największą uwagę przyciąga imponująca wyspa kuchenna wykończona jasnym blatem inspirowanym naturalnym marmurem. To właśnie ona nadaje całej przestrzeni nowoczesnego i bardzo reprezentacyjnego charakteru. Jasny kamień pięknie kontrastuje z ciepłym drewnem oraz złotymi detalami. Obok wyspy pojawiły się tapicerowane krzesła barowe w karmelowym odcieniu, które dodają aranżacji przytulności i przełamują minimalistyczny charakter wnętrza. Całość wygląda niezwykle spójnie i elegancko. To kuchnia, która zachwyca designem, ale jednocześnie wydaje się bardzo komfortowa na co dzień. Naturalne drewno i złote dodatki tworzą efekt quiet luxury W domu Edyty Herbuś wyraźnie dominują naturalne materiały. Drewno pojawia się zarówno w kuchni, jak i w innych częściach wnętrza, ocieplając nowoczesną aranżację i nadając jej bardziej domowego charakteru. CZYTAJ TEŻ: Małgorzata Ostrowska pokazała swój azyl w Puszczykowie. W tym miejscu naprawdę można złapać oddech. Eleganckim dopełnieniem są złote akcenty — smukłe uchwyty, armatura oraz dekoracyjne dodatki. Dzięki nim wnętrza wyglądają luksusowo, ale nadal pozostają bardzo lekkie i subtelne. Łazienka Edyty Herbuś wygląda jak prywatne SPA Równie spektakularnie prezentuje się pokój kąpielowy gwiazdy. To przestrzeń urządzona w stylu luksusowego spa, w której najważniejszą rolę odgrywa światło, naturalne materiały i widok na otaczającą dom zieleń. Centralnym punktem wnętrza została wolnostojąca wanna ustawiona tuż przy ogromnym oknie z widokiem na las. Taki zabieg sprawił, że łazienka wygląda niezwykle relaksująco i bardzo nowocześnie. Marmur, drewno i biżuteryjne dodatki tworzą wyjątkowy klimat Łazienka Edyty Herbuś została urządzona w bardzo kobiecym stylu. Marmurowe wzory zestawiono z drewnem i dekoracyjnym oświetleniem. Szczególną uwagę zwraca ozdobne lustro w złotej ramie oraz subtelne dodatki, które nadają przestrzeni biżuteryjnego charakteru. Całość przypomina ekskluzywny hotel wellness albo designerskie SPA ukryte w środku lasu. Dom Edyty Herbuś zachwyca harmonią i wyczuciem stylu Patrząc na wnętrza nowego domu gwiazdy, trudno nie zauważyć, że każdy detal został tutaj dokładnie przemyślany. Nie ma tu przesady ani przypadkowych elementów. Zamiast tego panuje tu spójność, elegancja i atmosfera luksusu w bardzo subtelnym wydaniu.
Nie siłownia i nie brzuszki. Ten spokojny trening na brzuch robi furorę – wystarczy położyć się na 10 minut.
Zamiast katować się brzuszkami, coraz więcej kobiet wybiera spokojny trening wykonywany… na leżąco. Bez skakania, bez zadyszki i bez godzin spędzonych na siłowni. Ten 10-minutowy rytuał ma poprawiać postawę, wysmuklać sylwetkę i sprawiać, że brzuch wygląda na bardziej płaski już po kilkunastu dniach regularnej praktyki.
Nie brzmi to jak typowy trening fitness. I właśnie dlatego zdobywa tak ogromną popularność. W mediach społecznościowych coraz częściej pojawiają się krótkie rutyny wykonywane na macie, które zamiast spalać litry potu, skupiają się na oddechu, ustawieniu miednicy i aktywacji mięśni głębokich. Efekt? Sylwetka wygląda lżej, ciało porusza się bardziej harmonijnie, a brzuch przestaje „wypychać” ubrania nawet bez restrykcyjnej diety. ZOBACZ TAKŻE: Kawa, spacer i jeden mały gest. Dlaczego "mikro-momenty" znaczą więcej niż spektakularne sukcesy. Dlaczego brzuch często wygląda na większy, niż jest naprawdę? Problem nie zawsze wynika wyłącznie z tkanki tłuszczowej. Fizjoterapeuci od dawna podkreślają, że ogromny wpływ na wygląd sylwetki ma postawa ciała. Kiedy barki opadają do przodu, odcinek lędźwiowy traci stabilność, a miednica ustawia się nieprawidłowo, brzuch automatycznie zaczyna bardziej odstawać. W praktyce oznacza to, że nawet szczupła osoba może mieć wrażenie „wystającego” brzucha. Winne bywają wielogodzinne siedzenie przy komputerze, stres, brak ruchu i osłabione mięśnie głębokie. To właśnie na nich opiera się modny trening wykonywany na leżąco. Nie chodzi w nim o klasyczne spalanie kalorii, ale o uruchomienie tzw. core, czyli mięśni odpowiedzialnych za stabilizację całego tułowia. Gdy zaczynają pracować prawidłowo, sylwetka naturalnie się wydłuża, barki otwierają, a brzuch wygląda na bardziej płaski. 10 minut dziennie i ciało zaczyna pracować inaczej Wystarczy kilka prostych ćwiczeń wykonywanych codziennie przez około 10 minut. Najważniejsza jest regularność i spokojne tempo. To trening, który nie wyczerpuje organizmu. Wręcz przeciwnie — wiele osób opisuje go jako relaksujący rytuał po pracy albo sposób na rozluźnienie po całym dniu siedzenia. Podczas takich ćwiczeń poprawia się: stabilizacja tułowia, świadomość ciała, ruchomość bioder, kontrola oddechu, ustawienie kręgosłupa. A to wszystko przekłada się na sposób, w jaki prezentuje się sylwetka. Na czym polega spokojny trening na brzuch na leżąco? Ćwiczenia wykonuje się na macie lub dywanie, najczęściej w pozycji leżącej na plecach z ugiętymi kolanami. Nie ma tu dynamicznych spięć brzucha ani intensywnego cardio. Kluczowe są powolne ruchy i napięcie mięśni głębokich. 1. Świadomy oddech i aktywacja brzucha To pierwszy etap całej rutyny. Leżąc na plecach, należy położyć dłonie na brzuchu i wykonywać spokojne wdechy nosem. Podczas wydechu delikatnie napina się dolną część brzucha, jakby chciało się „zapiąć” zbyt ciasne jeansy. Ten prosty ruch pomaga aktywować mięśnie poprzeczne brzucha, które odpowiadają za naturalne „trzymanie” sylwetki. CZYTAJ TEŻ: Design, światło i cisza. Tak wyglądają najbardziej stylowe studia pilatesu. 2. Stabilizacja bioder i pośladków Kolejne ćwiczenie polega na lekkim dociskaniu stóp do podłoża przy jednoczesnym utrzymaniu nieruchomej miednicy. Ruch jest minimalny, ale ciało zaczyna pracować bardzo intensywnie. To właśnie wtedy aktywują się pośladki i mięśnie stabilizujące odcinek lędźwiowy. Dzięki temu plecy są mniej napięte, a brzuch przestaje być wypychany do przodu. 3. Ustawienie stóp Choć brzmi to zaskakująco, trening obejmuje również pracę stóp. Delikatne ruchy palców i naciskanie pięt na podłoże poprawiają stabilizację całego ciała. Specjaliści tłumaczą, że sposób, w jaki stawiamy stopy, wpływa na ustawienie kolan, bioder i kręgosłupa. A to bezpośrednio przekłada się na postawę. 4. Symulacja chodzenia w pozycji leżącej To jedno z najciekawszych ćwiczeń w całej rutynie. Jedna noga pozostaje zgięta, druga delikatnie się wydłuża, a ciało wykonuje spokojne ruchy przypominające chodzenie. Ćwiczenie ma poprawiać koordynację między mięśniami brzucha, biodrami i nogami. Dzięki temu ruchy stają się bardziej płynne, a sylwetka wygląda na smuklejszą nawet podczas zwykłego spaceru. Najprostszy trening brzucha Te ćwiczenia nie wymagają sprzętu, specjalnych umiejętności ani dobrej kondycji. Można wykonać je rano, wieczorem albo po pracy — nawet w małym pomieszczeniu. Dla wielu kobiet największą zaletą okazuje się jednak coś innego: brak presji. Ten trening nie każe walczyć z własnym ciałem. Nie opiera się na bólu mięśni i wyczerpaniu, ale na spokojnym budowaniu stabilizacji. To właśnie dlatego pokochały go osoby, które nie lubią siłowni, chcą poprawić postawę poprzez łagodną formę ruchu, albo wracają do aktywności po dłuższej przerwie. Czy 10 minut naprawdę może zrobić różnicę? Nie należy traktować tej rutyny jako „magicznego sposobu” na odchudzanie. Sam trening wykonywany na leżąco nie spali dużej liczby kalorii. Może jednak wyraźnie poprawić napięcie mięśniowe, ustawienie sylwetki i sposób, w jaki ciało prezentuje się na co dzień. A to często daje efekt bardziej spektakularny niż kolejne serie klasycznych brzuszków. Regularna praktyka pomaga: zmniejszyć napięcia w plecach, poprawić stabilność, wysmuklić linię talii optycznie, lepiej kontrolować mięśnie brzucha, poruszać się lżej i pewniej. Wieczorny rytuał, który działa także na głowę Wiele osób wykonuje ten trening wieczorem — tuż przed snem. Powolne ruchy i spokojny oddech pomagają wyciszyć układ nerwowy po intensywnym dniu. To moment, kiedy można na chwilę zwolnić, odłożyć telefon i skupić się wyłącznie na własnym ciele. Czasem ciało nie potrzebuje więcej wysiłku, ale większej uważności.
Kawa, spacer i jeden mały gest. Dlaczego "mikro-momenty" znaczą więcej niż spektakularne sukcesy.
W świecie, który nieustannie popycha nas do wielkich osiągnięć, łatwo przeoczyć to, co najbliżej. Tymczasem to właśnie krótkie chwile – łyk ulubionej kawy, promień słońca na twarzy czy spontaniczny uśmiech – coraz częściej okazują się kluczem do prawdziwego dobrostanu.
Codzienność nie brzmi spektakularnie. Składa się z powtarzalnych rytuałów, drobnych obowiązków i chwil, które z pozoru nie mają większego znaczenia. A jednak to właśnie one – odpowiednio przeżyte – potrafią zmienić jakość życia bardziej niż największe sukcesy. ZOBACZ TAKŻE: Pranie pachnące luksusem? Ten trend zachwyca, ale ma swoją cenę. Małe chwile, wielki wpływ Psychologia pozytywna od lat podkreśla rolę tzw. mikro-momentów – krótkich doświadczeń przyjemności, które pojawiają się w ciągu dnia. Nie wymagają planowania ani dużych nakładów energii. To raczej subtelne sygnały: zapach świeżo zmielonej kawy, cisza poranka przed rozpoczęciem pracy, krótka rozmowa z kimś bliskim. Badania nad dobrostanem pokazują, że regularne dostrzeganie takich chwil może obniżać poziom stresu, poprawiać nastrój i wzmacniać poczucie sensu. Co więcej, osoby, które świadomie celebrują drobne przyjemności, częściej deklarują wyższą satysfakcję z życia – niezależnie od statusu materialnego czy zawodowych osiągnięć. Dlaczego gonitwa za „więcej” nie działa Od dziecka uczymy się, że szczęście to efekt zdobywania: lepszej pracy, większego mieszkania, kolejnych celów do odhaczenia. Problem w tym, że te momenty, choć ważne, są rzadkie i krótkotrwałe. Reszta życia to przestrzeń pomiędzy nimi. To właśnie tam pojawia się luka. Jeśli uzależniamy poczucie szczęścia wyłącznie od wielkich wydarzeń, większość dni wydaje się „niewystarczająca”. Mikro-momenty wypełniają tę przestrzeń, nadając znaczenie temu, co zwyczajne. Kawa jako rytuał, nie nawyk Poranna kawa to jeden z najbardziej niedocenianych mikro-momentów. Wypijana w pośpiechu, między wiadomościami a obowiązkami, traci swój potencjał. Tymczasem wystarczy kilka minut uważności, by zamienić ją w mały rytuał. Zamiast traktować ją jako element checklisty, warto zatrzymać się na chwilę: poczuć aromat, ciepło filiżanki, pierwszy łyk. To drobna zmiana, która pozwala rozpocząć dzień z większym spokojem i świadomością. Spacer, który porządkuje myśli Krótki spacer – nawet kilkunastominutowy – potrafi zdziałać więcej niż kolejna godzina przed ekranem. Kontakt z naturą, ruch i zmiana otoczenia wpływają na nasz układ nerwowy, redukując napięcie i poprawiając koncentrację. Nie chodzi o intensywny trening, ale o chwilę oddechu. Spacer bez celu, bez słuchawek, bez pośpiechu. Taki, który pozwala myślom swobodnie płynąć. Jeden gest, który zmienia relacje Mikro-momenty to nie tylko doświadczenia indywidualne. To także drobne interakcje z innymi ludźmi: wiadomość wysłana bez okazji, szczery komplement, uważne wysłuchanie. CZYTAJ TEŻ: Kończysz trening i… co dalej? Te rytuały wellness robią największą różnicę. Takie gesty budują więzi silniej niż wielkie deklaracje. Są autentyczne, spontaniczne i – co najważniejsze – powtarzalne. To właśnie w nich kryje się jakość relacji. Jak wprowadzić mikro-momenty do codzienności Nie potrzeba rewolucji, by zacząć. Wystarczy kilka świadomych decyzji: Zwolnij tempo choć na chwilę Zauważ detale – kolory, dźwięki, zapachy Doceniaj powtarzalność – rutyna może być źródłem komfortu Ogranicz rozpraszacze – telefon często odbiera nam kontakt z „tu i teraz” Twórz własne rytuały Szczęście bliżej, niż myślisz Paradoks współczesności polega na tym, że im bardziej szukamy spektakularnych przeżyć, tym łatwiej tracimy z oczu to, co naprawdę dostępne. Mikro-momenty nie zastąpią wielkich marzeń, ale mogą sprawić, że droga do nich stanie się pełniejsza.
Majówka w domu może wyglądać jak wakacje. Pięć rzeczy, które styliści robią żeby zwykły balkon zamienić w urlop!
Nie wyjeżdżasz na majówkę? Dobrze. Styliści wnętrz od lat wiedzą, że kilka godzin i kilka prostych zmian wystarczą, żeby balkon stał się miejscem, z którego nie chcesz wychodzić przez trzy dni. Oto jak to zrobić.
Jest coś wyjątkowo przyjemnego w majówce spędzonej we własnym mieście. Brak korków, brak przepakowanych walizek, brak poczucia, że wakacje muszą być produktywne i zaplanowane co do godziny. Tylko trzy dni, które należą wyłącznie do ciebie. Problem pojawia się, kiedy ściany zaczynają się zwężać i czujesz, że potrzebujesz przestrzeni. I właśnie tutaj wchodzi balkon. Nie jako miejsce, gdzie stoi suszarka i stary rower, ale jako najbardziej niedoceniana przestrzeń w całym mieszkaniu. Kilka metrów kwadratowych, które przy odpowiednim przygotowaniu dają dokładnie to, czego szukamy na urlopie: powietrze, słońce, relaks i poczucie, że jesteśmy gdzieś indziej. Styliści wnętrz robią z balkonem jedną rzecz, której większość z nas nie robi — traktują go jak prawdziwy pokój. Oto pięć rzeczy, które możesz zrobić jeszcze dziś. 1. Dywan, który wszystko zmienia Pierwsza rzecz, którą stylista kładzie na balkonie — zawsze, bez wyjątku — to dywan zewnętrzny. Betonowa lub ceramiczna posadzka, bez względu jak czysta, wizualnie mówi "techniczna przestrzeń." Dywan mówi "tu można odpocząć." Zmiana jest natychmiastowa i uderzająca. Dywan definiuje strefę siedzenia, wprowadza ciepło i fakturę, i sprawia, że balkon przestaje wyglądać jak element infrastruktury budynku, a zaczyna wyglądać jak miejsce zaprojektowane z myślą o przyjemności. Na majówkę wystarczy dywan zewnętrzny z naturalnych włókien — jutowy lub bawełniany w płaskim splocie. Odporna na wilgoć, łatwa w czyszczeniu, dostępna w każdej sieciówce meblowej od około 150 złotych. Połóż go dziś rano i poczuj różnicę wieczorem. 2. Jeden fotel, który zaprasza do siedzenia Majówkowy balkon nie potrzebuje kompletu mebli ogrodowych. Potrzebuje jednego miejsca, które naprawdę zaprasza do siedzenia — takiego, przy którym chce się zostać dłużej niż pięć minut z kawą. Rattanowy fotel albo leżak z poduszką, ustawiony pod kątem do słońca lub widoku — to wystarczy. Styliści celowo unikają symetrycznych zestawów i stawiają jeden lub dwa miejsca siedzące z charakterem, zamiast czterech krzeseł bez wyrazu. Jeśli masz już fotel ogrodowy — zmień tylko poduszki. Nowe poduszki zewnętrzne w kolorze terakoty, głębokiej zieleni lub ciepłego beżu potrafią odmienić balkon dosłownie w 10 minut. Kosztują 60–120 złotych i działają jak szybki reset estetyczny całej przestrzeni. 3. Rośliny — jeden duży gest zamiast wielu małych Majówka to idealny moment, żeby zabrać rośliny z domu na balkon. Monstera, figowiec, dracena — większość roślin domowych uwielbia kilka dni na świeżym powietrzu, dopóki temperatury nie spadają poniżej 15 stopni. A na balkonie robią efekt, którego nigdy nie robią w salonie. Jedna duża roślina w ceramicznej donicy potrafi zamienić pusty kąt balkonu w zielony zakątek, który na zdjęciu wygląda jak taras w śródziemnomorskiej willi. Styliści zawsze stawiają na jeden mocny akcent zamiast kilku małych doniczek — efekt jest bardziej wyrazisty i łatwiejszy do skomponowania. Do rośliny dodaj dwie lub trzy małe donice z ziołami — bazylia, mięta, rozmaryn. Pachną, wyglądają, a przy okazji masz świeże zioła do majówkowego grillowania czy koktajli. Trudno o lepszy duet funkcjonalności i estetyki. 4. Oświetlenie na wieczór — bo majówka nie kończy się o zachodzie słońca Balkon bez wieczorowego oświetlenia umiera po zachodzie słońca. A majówkowe wieczory — ciepłe, długie, z kieliszkiem wina i rozmową, która nie ma końca — to dokładnie ten moment, dla którego warto zainwestować 60 złotych w lampki. Żarówki Edison na kablu przeciągniętym nad balkonem tworzą atmosferę, której nie zastąpi żadna lampa sufitowa. Ciepłe, miękkie światło zmienia balkon w przestrzeń, z której nie chce się wychodzić. Działają na baterie lub USB — żadnych skomplikowanych instalacji. Rozwiń rano, zapal wieczorem. Do lampek dodaj jedną lub dwie świece w słoikach lub latarniach — wiatroodporne, zapachowe, ustawione między roślinami. Zapach jaśminu lub bergamotki unoszący się na wieczornym powietrzu to ten rodzaj szczegółu, który sprawia, że majówka w mieście zaczyna smakować jak urlop gdzieś daleko. 5. Mały stolik i rytuał śniadaniowy Ostatnia rzecz, którą styliści robią na balkonie przed sezonem, jest też najprostsza: stolik, na którym zmieści się kawa, książka i talerz ze śniadaniem. Nie musi być duży ani drogi — wystarczy okrągły stolik boczny w rattanie lub metalu, który zajmie pół metra kwadratowego i zmieni każdy poranek majówki w małe święto. Śniadanie na balkonie, nawet w środku Warszawy, ma w sobie coś z urlopu. Kawa, słońce, dźwięki miasta z dołu, brzęczenie pszczół w donicach — to nie jest wakacyjna egzotyka. To jest to, co mamy tuż za progiem, i czego przez większość roku zupełnie nie doceniamy. Majówka w domu może być tak dobra jak najlepszy wyjazd. Wystarczy dać jej szansę — i balkonowi też.
Moje mieszkanie wygląda jak luksusowy apartament. Sekret? Zmieniłam tylko sposób, w jaki sprzątam
Nie kupiłam nowych mebli. Nie zrobiłam remontu. Nie zatrudniłam pomocy domowej. Zmieniłam pięć rzeczy w tym, jak sprzątam — i mój dom wygląda dziś zupełnie inaczej niż rok temu.
Przez lata myślałam, że o wyglądzie mieszkania decydują meble, kolory ścian i starannie dobrane dekoracje. Że czystość to kwestia czasu i wysiłku — że jeśli tylko posprzątam wystarczająco dokładnie, będzie pięknie. A potem odkryłam, że problem nie leżał w tym, ile czasu poświęcam na sprzątanie. Leżał w tym, jak to robię. Szary mop w wiaderku z wodą, która po pierwszych kilku minutach jest już brudna. Papierowe ręczniki, którymi ścieram kurz z jednej półki na drugą. Odkurzacz, do którego sięgam rzadziej, niż powinnam, bo samo wyciągnięcie go z szafy kosztuje mnie energię. To były nawyki, które wyglądały jak sprzątanie — ale w rzeczywistości tylko przesuwały brud z miejsca na miejsce. Zmieniłam to jedno po drugim. I dziś moje mieszkanie ma ten rodzaj czystości, którą widać i czuć — tę, którą kojarzy się z dobrym hotelem albo starannie urządzoną przestrzenią, gdzie wszystko lśni tak, jakby nikt w nim nie mieszkał. A mieszkam, i to aktywnie. 1. Koniec z wiaderkiem — podłoga myta czystą wodą przy każdym przejeździe To była pierwsza i najważniejsza zmiana. Przez lata nie wiedziałam, że tradycyjny mop zamoczony w wiaderku — nawet z najlepszym płynem — po kilku przejazdach myje podłogę coraz bardziej brudną wodą. Dosłownie: rozcieramy zanieczyszczenia zamiast je usuwać. Podłoga wygląda umyta, bo jest mokra. Ale gdy wyschnie, widać smugi i matowy nalot, którego źródłem jest właśnie ta woda z wiaderka. Nowoczesne rozwiązanie to urządzenia z oddzielnymi zbiornikami na czystą i brudną wodę — tak żeby podłoga zawsze stykała się wyłącznie ze świeżą wodą, niezależnie od tego, który pokój myjesz. Dreame MIRA MOP 10, jeden z pierwszych elektrycznych mopów tego rodzaju dostępnych w Polsce, działa właśnie na tej zasadzie: dwa osobne zbiorniki gwarantują, że przez cały cykl sprzątania podłoga nie zetknie się z wodą, która już zebrała brud. Efekt — szczególnie na jasnych kafelkach i jasnym parkiecie — jest natychmiastowy i bardzo wyraźny. Przy okazji: taki system zużywa zdecydowanie mniej wody. Mycie 90 metrów kwadratowych wymaga zaledwie 160 mililitrów — porównaj to z kilkoma litrami w tradycyjnym wiaderku. Dla podłóg drewnianych to szczególnie ważne — minimalna ilość wody oznacza brak ryzyka odkształcania drewna. 2. Robot odkurzający — ale używany codziennie, nie raz w tygodniu Robot odkurzający to dziś standard w wielu domach. Ale większość z nas używa go źle — puszcza raz w tygodniu i uważa sprawę za załatwioną. Tymczasem prawdziwa siła robota leży w codziennej pracy w krótkich cyklach: 20 minut każdego ranka zamiast godziny w niedzielę. Kurz, sierść zwierząt i okruchy odkładają się non-stop — nie raz w tygodniu. Robot puszczony codziennie, zanim wyjdziesz do pracy, sprawia, że mieszkanie przez cały tydzień utrzymuje ten sam poziom czystości. Zamiast być idealnie czyste przez dwie godziny po niedzielnym sprzątaniu i stopniowo wracać do chaosu — po prostu zawsze wygląda dobrze. Nowe modele robotów mapują mieszkanie z precyzją, zapamiętują strefy no-go i wracają na stację dokującą automatycznie. Obsługa sprowadza się do opróżnienia pojemnika raz na kilka dni — i niczego więcej. 3. Mikrofibra zamiast papieru — i system kolorów To zmiana, która kosztuje 40 złotych i działa przez lata. Ściereczki z mikrofibry zbierają kurz elektrostatycznie — przyciągają i wiążą cząsteczki zamiast je rozmiatać z jednej powierzchni na drugą. Jedna dobra ściereczka z mikrofibry zastępuje dziesiątki ręczników papierowych, działa lepiej i pozostawia powierzchnie bez smug. Sekret leży w gęstości splotu — szukaj minimum 300 GSM. Tańsze wersje z supermarketu mają luźny splot, który tylko przesuwa kurz. Dobra mikrofibra czyści większość powierzchni bez żadnych płynów — wystarczy lekko zwilżyć wodą. System, który naprawdę działa: kilkanaście ściereczek podzielonych kolorami na strefy — kuchnia, łazienka, reszta mieszkania. Eliminuje przenoszenie bakterii i sprawia, że sprzątanie ma strukturę, a nie jest chaosem z jedną szmatką do wszystkiego. 4. Odkurzacz pionowy zamiast tradycyjnego — psychologia dostępności Tradycyjny odkurzacz z workiem i wężem to sprzęt, który wymaga mobilizacji. Szafa, wyciąganie, rozwijanie kabla, szukanie końcówki, zwijanie, chowanie z powrotem. To nie jest skomplikowane — ale jest wystarczająco niewygodne, żeby odkładać to na później. Odkurzacz pionowy bezprzewodowy stoi przy ścianie na stacji ładowania i jest gotowy do działania w 10 sekund. Psychologia sprzątania jest prosta: narzędzia dostępne natychmiast są używane codziennie. Te, do których trzeba się mobilizować — czekają w szafie na weekend. Przy wyborze warto zwrócić uwagę na czas pracy baterii (minimum 40–60 minut przy standardowym użytkowaniu) oraz filtrację HEPA, która naprawdę zatrzymuje alergeny i pyłki — zamiast je recyrkulować z powrotem do powietrza. 5. Sprzęt, który sprząta po sobie Ostatnia zmiana, która brzmi jak luksus, a w praktyce jest po prostu logiczna: urządzenia, które po skończonej pracy same się czyszczą. Nowoczesne mopy elektryczne płuczą i suszą głowicę po każdym użyciu. Roboty odkurzające opróżniają pojemnik na stacji bazowej i wracają gotowe na następne zadanie. To eliminuje najbardziej zniechęcający element całego procesu — czyszczenie samego sprzętu. Mycie mopa, opróżnianie brudnego pojemnika odkurzacza, suszenie — wszystko to, co sprawia, że sprzątanie jest nieprzyjemne nawet po skończeniu. Gdy robi to za nas maszyna, chęć do regularnego sprzątania pojawia się znacznie łatwiej.
Przestałam wstydzić się swojego balkonu. Trzy zakupy, które zrobiły różnicę!
Sezon balkonowy właśnie się zaczyna — i w tym roku rządzą inne zasady niż dotychczas. Koniec z plastikowymi meblami i przypadkowymi donicami. Styliści wnętrz traktują balkon jak dodatkowy pokój. I słusznie.
Balkon przez lata był miejscem, w którym lądowały rzeczy bez miejsca — stary rower, suszarka, skrzynie z narzędziami. Albo wręcz przeciwnie: kilka plastikowych krzeseł i pusto. W 2026 roku coś się zmieniło. Instagram i Pinterest zalewa fala balkonów, które wyglądają jak salon przeniesiony na zewnątrz — z dywanami, poduszkami, roślinami, lampami i stołem zastawionym jak na prawdziką kolację. To nie przypadek. Styliści wnętrz od lat powtarzają, że balkon to najbardziej niedoceniana przestrzeń w mieszkaniu. Kilka metrów kwadratowych, które — odpowiednio urządzone — mogą stać się ulubionym miejscem w domu. I nie trzeba dużego budżetu. Trzeba wiedzieć, od czego zacząć. 1. Dywan zewnętrzny — jedna rzecz, która zmienia wszystko To pierwsze, co robią styliści. Dywan na balkonie natychmiast zmienia betonową podłogę w przestrzeń, która wygląda jak zaprojektowana. Oddziela strefę siedzenia od reszty balkonu, wprowadza ciepło i fakturę — i sprawia, że całość przestaje wyglądać przypadkowo. W 2026 roku rządzą dywany z włókien naturalnych — juta, sizal i bawełna w splotach płaskich, które nie zbierają brudu i wytrzymują deszcz. Wzory geometryczne i paski w stonowanych odcieniach: ecru, terakota, szałwia. Unikaj jaskrawych kolorów — szybko płowieją na słońcu i po jednym sezonie wyglądają jak z wyprzedaży. Dywan zewnętrzny dobrej jakości to wydatek rzędu 200–500 złotych. Efekt wart każdej złotówki. 2. Jeden duży fotel zamiast zestawu mebli Największy błąd przy urządzaniu balkonu: kupowanie kompletnych zestawów mebli, które zajmują całą przestrzeń i nie dają żadnej elastyczności. Styliści robią inaczej — wybierają jeden lub dwa fotele z charakterem zamiast czterech krzeseł bez wyrazu. Trend 2026 to rattanowe fotele i sofy w stylu boho — lekkie, wizualnie lekkie, odporne na warunki atmosferyczne i fotografujące się fenomenalnie. Obok nich mały stolik boczny zamiast dużego stołu. Mniej mebli, więcej przestrzeni, więcej stylu. Jeśli balkon jest naprawdę mały — jeden fotel, puf jako stolik i kilka poduszek wystarczą, żeby stworzyć miejsce, do którego chce się wracać z kawą i książką. 3. Rośliny — ale inaczej niż dotychczas Skrzynki z pelargoniami przy barierach to klasyk, który nigdy nie wychodzi z mody. Ale w 2026 roku do tego dodają się dwie nowe zasady, które zmieniają estetykę balkonu. Po pierwsze: jedna duża roślina zamiast kilku małych. Oliwka w dużej donicy, figowiec, oleander albo lawenda w ceramicznym garnku — jedna dobrze dobrana roślina robi więcej niż osiem małych doniczek ustawionych w rządku. Po drugie: wertykalny ogród lub półki na rośliny. Ścienne konstrukcje z roślinami to hit sezonu — zajmują minimum przestrzeni podłogowej, a wizualnie tworzą zieloną ścianę, która na zdjęciach wygląda jak tropikalny ogród. IKEA, Leroy Merlin i sklepy ogrodnicze mają je od 80 złotych wzwyż. 4. Oświetlenie, które robi wieczór Balkon bez oświetlenia umiera po zachodzie słońca. Tymczasem odpowiednie lampki zamieniają go w miejsce, z którego nie chce się wychodzić nawet późnym wieczorem. Trend absolutny w 2026 roku: żarówki Edison na długim kabelku — tzw. string lights — przeciągnięte nad balkonem od ściany do balustrady. Ciepłe, miękkie światło, które natychmiast tworzy nastrój. Kosztują 50–120 złotych i działają na baterie lub przez USB — żadnych skomplikowanych instalacji. Do tego: jedna lub dwie lampki solarne w donicach wśród roślin. Ładują się w ciągu dnia, świecą wieczorami, nie generują kosztów prądu i wyglądają jak element przemyślanej aranżacji. 5. Tkaniny zewnętrzne — poduszki, narzuty, zasłony Poduszki ogrodowe to inwestycja, którą styliści traktują poważnie — nie kupują byle czego. Dobra poduszka zewnętrzna powinna mieć pokrowiec z tkanin odpornych na UV i wilgoć (Sunbrella, Olefin lub poliester z powłoką wodoodporną), a środek z pianki otwartokomorowej, która szybko schnie. Kolor i faktura: w 2026 roku dominują zieleń butelkowa, terakota, głęboki niebieski i odcienie piasku. Miksowanie wzorów — paski z botanicznymi nadrukami — to ulubiony trik stylistów, który sprawia, że balkon wygląda jak okładka magazynu ogrodniczego. Dla odważnych: zewnętrzna zasłona między balkonem a sąsiadem. Daje prywatność, tworzy przytulność i — przy odpowiednim materiale — kołysze się w wietrze jak w willi na południu Europy. Od czego zacząć, jeśli budżet jest ograniczony? Priorytet numer jeden: dywan. Priorytet numer dwa: jedna duża roślina w dobrej donicy. Priorytet numer trzy: lampki na kabel. Łączny koszt tych trzech elementów to 300–500 złotych — i wystarczy, żeby balkon zmienił się nie do poznania. Reszta może poczekać na kolejny sezon. Ale te trzy rzeczy — nie.
Małgorzata Ostrowska pokazała swój azyl w Puszczykowie. W tym miejscu naprawdę można złapać oddech.
Małgorzata Ostrowska od lat żyje z dala od wielkomiejskiego zgiełku. Jej dom w Puszczykowie to prawdziwa oaza spokoju – pełna zieleni, światła i artystycznej energii. Wokalistka Lombardu stworzyła przestrzeń, która koi zmysły i pozwala jej odnaleźć równowagę po intensywnych latach kariery.
Ukryty wśród drzew dom Małgorzaty Ostrowskiej to coś więcej niż miejsce do życia. To świadomie zbudowany azyl, w którym natura przenika się ze sztuką, a codzienność płynie w rytmie spokoju i twórczej refleksji. Artystka otacza się roślinami, kolorami i przedmiotami z duszą, tworząc przestrzeń, która odzwierciedla jej osobowość i życiowe doświadczenia. ZOBACZ TAKŻE: Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka budują góralską willę. Najnowsze kadry zapierają dech, ale jedna rzecz zaskakuje najbardziej. Dom Małgorzaty Ostrowskiej w Puszczykowie – życie wśród natury Małgorzata Ostrowska od lat związana jest z Puszczykowem – niewielką miejscowością położoną niedaleko Poznania, znaną z wyjątkowego klimatu i bliskości lasów. To właśnie tutaj artystka znalazła swoje miejsce na ziemi. Jej dom otoczony jest zielenią, a ogród stanowi integralną część codziennego życia. To przestrzeń, w której można odpocząć, wyciszyć się i odnaleźć inspirację. Ogród pełen życia – ulubione miejsce artystki Zadbany ogród wokół domu to wielka duma Małgorzaty Ostrowskiej. Rośliny, kwiaty i zioła tworzą harmonijną całość, która sprzyja relaksowi. Wokalistka chętnie spędza tam czas, pielęgnując rośliny i czerpiąc radość z prostych czynności. To właśnie w ogrodzie może naprawdę „złapać oddech” i oderwać się od codziennych obowiązków. CZYTAJ TEŻ: Taras Edyty i Cezarego Pazurów robi furorę. Ten klimat trudno podrobić. Kolorowe wnętrza z duszą Dom Ostrowskiej wyróżnia się niebanalnym wystrojem. Intensywne kolory, oryginalne meble i liczne rośliny tworzą przytulną, a zarazem inspirującą przestrzeń. Wnętrza są pełne światła i naturalnych akcentów, co nadaje im wyjątkowego charakteru. To miejsce, które odzwierciedla artystyczną duszę właścicielki. Azyl, który koi i inspiruje Przez wiele lat Małgorzata Ostrowska dzieliła życie z mężem, Jackiem Gulczyńskim. Ich wspólny dom w Puszczykowie był ważną częścią codzienności artystki. Po jego śmierci miejsce to nabrało szczególnego znaczenia – wiążą się z nim wspomnienia i wieloletnia historia życia prywatnego. Dziś dom w Puszczykowie jest dla Małgorzaty Ostrowskiej nie tylko schronieniem, ale też źródłem inspiracji. To tutaj powstają nowe pomysły, dojrzewają refleksje i rodzi się spokój. W otoczeniu zieleni, ciszy i śpiewu ptaków artystka odnajduje siebie na nowo, pokazując, że nawet po trudnych doświadczeniach można stworzyć przestrzeń pełną światła.
Kupiłam tę jedną rzecz do salonu i przestałam zazdrościć znajomym drogich mieszkań!
Bouclé — tkanina, o której mówią wszyscy styliści wnętrz w 2026 roku. Jeden fotel, jedna poduszka, jedna narzuta i mieszkanie nagle wygląda jak z Instagrama. Dlaczego ta tkanina robi taką różnicę?
Był taki moment, kiedy weszłam do salonu znajomej i stanęłam w miejscu. Ładne mieszkanie, ale nic specjalnego — standardowy układ, meble ze znanych sieciówek, biel i szarość jak u większości z nas. A jednak coś sprawiało, że to pomieszczenie wyglądało drożej niż było. Zajęło mi chwilę, zanim zorientowałam się co. Fotel. Jeden fotel przy oknie, w kremowej, puszystej tkaninie, która wyglądała jak chmura i kosztowała — jak się później okazało — 800 złotych na wyprzedaży. To był mój pierwszy kontakt z bouclé. I od tamtej chwili rozumiem, dlaczego Instagram i Pinterest dosłownie nie mogą przestać o nim mówić. Czym jest bouclé i dlaczego wszyscy o tym mówią? Bouclé (czyt. bukle) to tkanina o charakterystycznej, pętelkowej strukturze — jej nazwa pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego "kędzierzawy" lub "zapętlony." Powstaje przez skręcanie nici o różnej długości, co tworzy nieregularne pętle na powierzchni materiału. Efekt jest natychmiastowy: tkanina wygląda jednocześnie miękko, luksusowo i trójwymiarowo. Bouclé nie jest nowe — Coco Chanel używała go do tworzenia swoich kultowych żakietów już w latach 50. Ale w świecie wnętrz przeżywa teraz swój absolutny szczyt. Algorytmy Instagrama i Pinterestu od miesięcy promują zdjęcia, na których bouclé pojawia się jako główny element — i nie bez powodu. Ta tkanina fotografuje się wyjątkowo. Jej tekstura na zdjęciu wygląda drogo, ciepło i nastrojowo jednocześnie. Dlaczego bouclé zmienia wnętrze bardziej niż cokolwiek innego? Sekret bouclé leży w teksturze. Większość wnętrz jest płaska wizualnie — gładkie ściany, równe podłogi, meble bez charakteru powierzchni. Bouclé wprowadza wymiar, który oko rejestruje jako "bogaty" i "przemyślany". To ten sam efekt, który architekci wnętrz osiągają przez mieszanie faktur — drewno, metal, kamień, tkanina — ale bouclé robi to samo za ułamek ceny i wysiłku. Jeden bouclé fotel w neutralnym salonie daje efekt, jakby ktoś zaprojektował całe pomieszczenie od nowa. Jedna bouclé poduszka na kanapie zmienia jej charakter z "z IKEA" na "starannie dobrany." Narzuta z bouclé na łóżku sprawia, że sypialnia wygląda jak ze zdjęcia w Architectural Digest. Jak wprowadzić bouclé do mieszkania — od małego do dużego Zacznij od poduszki — to najtańszy i najbezpieczniejszy sposób na test. Bouclé poduszki dostępne są już od 60–80 złotych w sieciówkach. Połóż jedną na kanapie i obserwuj, jak zmienia jej charakter. Narzuta lub koc — drugi krok. Bouclé narzuta przerzucona niedbale przez kant kanapy lub fotela to jeden z tych "designerskich" gestów, które styliści robią na każdej sesji zdjęciowej. Kosztuje 150–300 złotych, wygląda na cztery razy droższe. Fotel — jeśli chcesz efektu, który naprawdę zmienia pokój, fotel w bouclé to najlepsza inwestycja w kategorii "mebel, który robi różnicę". Ceny zaczynają się od 600–800 złotych za solidny model, ale już od 400 złotych można znaleźć propozycje, które wyglądają znakomicie. Sofa lub leżanka — dla odważnych. Bouclé sofa to statement piece, który organizuje cały salon wokół siebie. Wymaga odwagi przy zakupie i bezbłędnie działa w każdym wnętrzu. Jakie kolory bouclé wybrać? Najbezpieczniej — krem, ecru i ciepła biel. To kolory, które pasują do wszystkiego, świetnie fotografują i nie wychodzą z mody. Są też ponadczasowe — bouclé w kremie można kupić dziś i używać przez kolejną dekadę bez poczucia, że wnętrze starzeje się razem z trendem. Dla odważniejszych: szałwia, terakota, głęboki granat. Te kolory bouclé robią furorę na Pintereście w 2026 roku i nadają wnętrzom charakter, którego nie da się osiągnąć żadnym innym sposobem. Unikaj: bouclé w bardzo ciemnych kolorach i we wzory — tkanina sama w sobie jest już wystarczającym "wzorem" przez swoją teksturę. Dodatkowe nadruki lub zbyt ciemne tony zabijają to, za co bouclé się kocha. Jedno ostrzeżenie Bouclé ma jedną wadę, o której sprzedawcy nie mówią głośno: przyciąga sierść zwierząt jak magnes. Jeśli masz kota lub psa, wybierz wersję z gęstszym splotem — łatwiej z niej usuwać sierść. I zawsze miej pod ręką szczotkę do tapicerki. Poza tym — to tkanina wyjątkowo odporna na czas. Bouclé nie płowieje tak szybko jak aksamit, nie gniecie się jak len i nie wychodzi z mody jak plastikowy połysk. To inwestycja, która naprawdę się opłaca. Jeden fotel. Jedna poduszka. Jedna narzuta. I nagle z chęcią zapraszasz gości do domu zamiast przepraszać za mieszkanie.
Styliści wnętrz robią z lustrem jedną rzecz, której większość z nas nigdy nie próbuje. Efekt zmienia całe mieszkanie
Lustro wisi w przedpokoju od lat. Albo nad komodą. Albo w łazience. I na tym koniec. Tymczasem styliści wnętrz traktują lustro jak jedno z najpotężniejszych narzędzi w całym mieszkaniu — i robią z nim coś zupełnie innego niż my.
Kiedy stylista wnętrz wchodzi do nowego mieszkania, jedno z pierwszych pytań, które zadaje, brzmi: gdzie jest lustro? Nie dlatego, że chce sprawdzić fryzurę. Dlatego, że lustro to dla niego narzędzie — coś, co potrafi podwoić przestrzeń, wpuścić światło tam, gdzie go nie ma, stworzyć głębię w płaskim pokoju i sprawić, że przeciętne wnętrze nagle wygląda jak zaprojektowane przez kogoś, kto wie, co robi. Problem w tym, że większość z nas wiesza lustro tam, gdzie jest wygodnie. Nad komodą w przedpokoju. Na drzwiach szafy. Przy wyjściu, żeby rzucić ostatnie spojrzenie przed wyjściem. I to jest właśnie ten błąd. Zasada numer jeden: lustro zawsze naprzeciwko światła To podstawa, o której styliści mówią od lat — a mimo to w zdecydowanej większości polskich mieszkań lustra wiszą zupełnie losowo. Tymczasem reguła jest prosta: lustro powinno wisieć naprzeciwko okna, nie obok niego. Dlaczego? Bo tylko wtedy odbija naturalne światło i dosłownie podwaja jego ilość w pomieszczeniu. Sypialnia, która rano jest ciemna i przytłaczająca, z lustrem ustawionym naprzeciwko okna nagle staje się jasna i przestronna. Bez żadnego remontu, bez nowej lampy, bez rozbijania ściany. Styliści idą o krok dalej — zanim powieszą lustro, stoją w miejscu, gdzie ma wisieć, i sprawdzają, co będzie się w nim odbijać. Jeśli odbija bałagan, ciemny korytarz albo pusty kawałek ściany — lustro wisi źle. Jeśli odbija okno, piękny widok albo rośliny — wisi idealnie. Wielkość ma znaczenie — i to odwrotnie niż myślisz Większość ludzi boi się dużych luster. Za drogie, za odważne, za dominujące. Tymczasem styliści wnętrz są zgodni: im mniejszy pokój, tym większe lustro powinno w nim wisieć. Małe lustro w małym pokoju tylko podkreśla, że jest ciasno. Duże lustro — sięgające od podłogi do sufitu albo zajmujące całą ścianę — optycznie usuwa tę ścianę zupełnie. Pokój nagle ma "drugie życie", które widać tylko w odbiciu, ale mózg rejestruje jako prawdziwą przestrzeń. Trend, który dominuje teraz na Instagramie i Pintereście, to lustro leaning — duże, oparte o ścianę, bez zawieszania. Efekt jest natychmiastowy: wnętrze zyskuje artystyczny, nieformalny charakter, a sama zmiana pozycji lustra potrafi kompletnie odmienić nastrój pokoju. Gdzie lustro działa najlepiej — i gdzie nie powinno go być Salon: najlepiej naprzeciwko okna lub przy kominku. Lustro przy kominku odbija ciepłe światło i tworzy efekt głębi, który styliści nazywają "podwojeniem centralnego punktu pokoju." Sypialnia: unikaj lustra naprzeciwko łóżka — to jeden z najczęstszych błędów. Lustro odbijające łóżko zaburza sen i wizualnie zatłacza przestrzeń. Zamiast tego: ściana boczna lub w pobliżu okna. Korytarz: tutaj lustro rzeczywiście ma sens — ale tylko duże, najlepiej w pełnej wysokości. Wąski korytarz z wysokim lustrem przestaje być wąski. Jadalnia: niedocenione miejsce na lustro. Odbija światło świec, stół, kwiaty — i sprawia, że kolacja nagle wygląda jak scena z eleganckiego filmu. Łazienka: jedyne miejsce, gdzie lustro spełnia funkcję czysto praktyczną. Tu reguły estetyczne ustępują miejsca wygodzie. Efekt galerii — trick, który kosztuje mniej niż jedna poduszka dekoracyjna Jeden z ulubionych tricków stylistów: zamiast jednego dużego lustra — kilka małych, różnych kształtów i ram, ustawionych jak galeria obrazów. Okrągłe, owalne, w łukowych ramach, w złocie i w czerni. Razem tworzą kompozycję, która wygląda jak element zaprojektowany przez architekta wnętrz. Koszt? Trzy lustra z sieciówek meblowych to wydatek rzędu 150–300 złotych. Efekt na ścianie — nieporównywalnie droższy wizualnie. Zasada przy galerii luster jest jedna: zawsze jedno lustro powinno być dominujące, a pozostałe je uzupełniają, nie rywalizują. Rama mówi więcej niż myślisz Ostatni element, który styliści biorą pod uwagę — i który większość z nas zupełnie ignoruje — to rama. Lustro bez ramy daje efekt nowoczesny, chłodny, minimalistyczny. Lustro w złotej ramie — ciepłe, klasyczne, luksusowe. W drewnianej — naturalne, organiczne, scandi. W czarnej metalowej — industrialne, twarde, wyraziste. Zanim kupisz kolejne lustro, zadaj sobie pytanie nie "gdzie je powieszę", ale "jaką historię ma opowiadać to pomieszczenie". Odpowiedź podpowie Ci, jaką ramę wybrać. Bo lustro to nie mebel. To narzędzie, które — użyte świadomie — zmienia wszystko.
Twoja babcia miała rację. Dlaczego Gen Z urządza się jak włoska nonna? To jest najpiękniejszy trend od dekady!
Przez ostatnie dziesięć lat wyrzucaliśmy wszystko, co „za bardzo". Za dużo wzoru. Za dużo koloru. Za dużo historii. Zostawialiśmy białe ściany, betonowe blaty, minimalistyczne półki z jedną rośliną i poczucie, że mieszkamy w katalogu, a nie w domu. Gen Z właśnie powiedziała temu dość — i zamiast iść w kolejny trend, cofnęła się o dwa pokolenia. Efekt? Mieszkania, które wyglądają jak włoska nonna mieszka tu od czterdziestu lat. I są absolutnie zachwycające.
Grandmillennial to styl, który pokolenie Z i młodsi millenialsi odkrywają z entuzjazmem godnym lepszej sprawy — i słusznie. Nazwa pochodzi od połączenia słów grandmother i millennial, a w praktyce oznacza wnętrze, które celebruje wszystko, czego bał się minimalista: tkaninę w kwiaty, porcelanę po prababci, aksamitne fotele, koronkowe serwetki, tiulowe firanki, ramy złocone na przekór modzie, obrazy zawieszone jeden obok drugiego tak, że ściana zamienia się w galerię. To estetyka, w której każdy przedmiot ma historię. Każdy kąt opowiada o kimś. Na TikToku filmy z hasztagiem #grandmillennial mają już ponad dwa miliardy wyświetleń. Na Pintereście to jedna z najszybciej rosnących kategorii w zakładce home decor. Ale to nie jest tylko chwilowy viral. To coś głębszego. View oEmbed on the source website Reakcja na zimno Żeby zrozumieć grandmillennial, trzeba przez chwilę porozmawiać o tym, co mu poprzedza. Skandynawski minimalizm i jego pochodne — japandi, quiet luxury, all-beige-everything — rządziły estetyką domów przez dekadę. I są piękne, nie ma wątpliwości. Ale coraz więcej ludzi zaczęło czuć, że ich mieszkanie jest zimne. Nie w sensie temperatury — w sensie emocji. Że wchodzą do środka i nie ma tam nic, przy czym chce się zatrzymać. Żadnego zaskoczenia. Żadnej opowieści. Psycholodzy środowiska nazywają to place identity — poczuciem, że przestrzeń, w której żyjemy, odzwierciedla to, kim jesteśmy. Kiedy wszystko jest zunifikowane i gładkie, tożsamość znika. A kiedy tożsamość znika z domu, znika też trochę z nas. Gen Z wychowała się w erze algorytmów, które pokazywały im idealne, identyczne mieszkania przez całą dobę. I w pewnym momencie powiedziała: nie chcę mieszkania z Instagrama. Chcę mieszkania, które pachnie czymś znajomym. Dlaczego akurat włoska nonna? Można by zapytać: skoro grandmillennial to hołd dla babć, dlaczego właśnie włoskich? Odpowiedź jest prosta i estetyczna zarazem. Włoska nonna jest ikoną zmysłowości. Jej dom to miejsce, w którym wszystko jest za bardzo, ale jakoś nigdy nie jest za dużo. Ściany w kolorze terra cotta albo brudnego różu. Zasłony z tkaniny, która wyglądałaby świetnie na wieczorowej sukience. Stół zastawiony naczyniami, z których każde pochodzi z innego zestawu, ale razem tworzą perfekcyjny chaos. Obrazy Madonny obok zdjęć wnuków obok akwareli z wakacji. Kwiat na każdym parapecie. Woń kawy i czegoś, co dusi się na kuchence od rana. To wnętrze pełne dowodów na życie. I właśnie to pokolenie Z zaczyna rozumieć jako luksus. View oEmbed on the source website Kluczowe elementy — jak to działa w praktyce Grandmillennial nie polega na kupowaniu wszystkiego naraz i wyrzucaniu tego, co masz. Wręcz przeciwnie — opiera się na warstwach, które narastają organicznie. Pierwsza warstwa to tkanina. Chintz, czyli gładko tkany bawełniany materiał w duże kwiaty, to absolutny symbol tego stylu. Ale może to być też aksamit w kolorze butelkowej zieleni, len w naturalnym odcieniu, muślin na oknach. Kluczowe jest to, że tkanina jest wszędzie: na sofie, na oknach, na stole, na poduszkach. Druga warstwa to porcelana i ceramika. Nie musisz mieć kompletu — raczej kolekcja nieskompletowana. Filiżanki z różnych serwisów. Talerze z babcinej szafy. Wazon kupiony na targu staroci w Bolonii. Herbatnica po prababci. Wszystko razem na kredencie albo na otwartych półkach. Trzecia warstwa to wzory. Tu grandmillennial jest odważny: kwiaty na ścianie, kwiaty na sofie, kwiaty na dywanie — i to wszystko może być razem, jeśli trzymasz się jednej palety kolorów. Reguła mówi: mieszaj wzory, ale pilnuj kolorów. Czwarta warstwa to galeria na ścianie. Nie jeden duży obraz wyśrodkowany nad kanapą. Ściana zabudowana ramami w różnych rozmiarach, formatach, stylach. Akwarela obok fotografii obok ilustracji botanicznej obok czegoś, co narysowało dziecko. View oEmbed on the source website Nasza babcia też wiedziała swoje Polska babcia ma swój grandmillennial od zawsze, tylko nikt jeszcze tak tego nie nazwał. Serwantka z kryształami. Obrus haftowany ręcznie. Firanki, które nie przepuszczają światła, ale dają poczucie bezpieczeństwa. Dywan, przy którym nie można było usiąść na dywanie w salonie. Zdjęcia na każdej powierzchni. Wielu z nas wyrzucało to z mieszkań rodziców i dziadków, żeby zrobić miejsce na białe ściany i szary beton. Teraz patrzymy na te decyzje i zastanawiamy się, czy nie popełniliśmy błędu. Grandmillennial nie mówi, żebyś zamieniła swoje mieszkanie w skansen. Mówi, żebyś zabrała ze sobą to, co dobre — a dobrego było więcej, niż myślałaś. Od czego zacząć? Jeśli chcesz sprawdzić, czy grandmillennial jest dla ciebie, zacznij od jednej rzeczy: odwiedź targ staroci i kup coś starego, co cię zachwyci. Nie szukaj czegoś, co będzie pasowało. Szukaj czegoś, przy czym poczujesz coś w żołądku. Coś, co opowiada historię, którą chcesz mieć w domu. Postaw to na środku pokoju. Zobacz, jak się z tym czujesz. Jeśli dobrze — masz punkt wyjścia. Jeśli nie — wróć i wybierz coś innego. Grandmillennial jest jedynym trendem we wnętrzach, którego nie można kupić w całości w jednym sklepie. I to jest dokładnie to, co go czyni pięknym.
Architektka wnętrz po 20 latach pracy wyznaje: są domy, z których nie chce wychodzić i takie, w których fizycznie robi jej się niedobrze. Oto co je różni!
Dlaczego w niektórych rezydencjach za miliony czujemy chłód, a w małych mieszkaniach z odzysku chcemy zostać na zawsze? Anna, projektantka, która spędziła dwie dekady na urządzaniu domów elit, ujawnia mroczną stronę luksusu. Jej diagnoza jest bezlitosna: wiele współczesnych wnętrz to „estetyczne wampiry”, które powoli wysysają z nas radość życia.
To nie jest kwestia bałaganu czy niemodnych mebli. To kwestia tego, co nazywamy „psychologicznym rezonansem”. Brytyjski filozof i pisarz Alain de Botton, autor przełomowej książki The Architecture of Happiness, zauważa coś, co Anna widzi codziennie w swojej pracy: „Wnętrza, które próbują być perfekcyjne, są w rzeczywistości agresywne. Dom, który nie wybacza bałaganu, to dom, który nie wybacza ludzkich słabości. Taka przestrzeń nieustannie nas osądza” – pisze de Botton. Według Anny, największym grzechem współczesnych wnętrz nie jest brak pieniędzy, ale brak odwagi do bycia sobą. Wchodzimy do mieszkań, które wyglądają jak rendery, a nie jak miejsca do życia. Dlaczego w Twoim salonie „robi się niedobrze”? Anna wymienia błędy, które po dwóch dekadach projektowania widzi jako „morderców domowego ogniska”. Co ciekawe, najgroźniejszy z nich wcale nie bije po oczach. 1. Wizualne echo, czyli „Chłód Akustyczny” Nadmiar twardych powierzchni – szkło, beton, polerowany gres, puste ściany. W takim wnętrzu dźwięk odbija się w sposób męczący dla układu nerwowego. Badania przeprowadzone przez Salk Institute w Kalifornii dowodzą, że przebywanie w pomieszczeniach o wysokim pogłosie drastycznie podnosi poziom kortyzolu (hormonu stresu) we krwi. „Jeśli w Twoim salonie każde słowo brzmi jak w katedrze, nigdy nie poczujesz się w nim swobodnie. Twój organizm będzie w stanie ciągłego czuwania” – ostrzega Anna. 2. Beż, który „tuli” vs. Beż, który „więzi” Wiele osób zarzuca beżom nudę, ale Anna stawia inną diagnozę. Beż może być najpiękniejszym kolorem świata, o ile... żyje. „Spójrz na zdjęcie tego salonu [referencja do Twojego zdjęcia]. To przykład beżu, który działa jak balsam. Dlaczego? Bo ma faktury. Mamy tu drewno, wełniany dywan, naturalną roślinę. To wnętrze oddycha. Problemem jest ‘płaski beż’ – kiedy wszystko od podłogi po sufit ma tę samą, śliską fakturę. To wtedy dom zamienia się w ‘Beige Prison’ – więzienie bez wyrazu, w którym mózg traci orientację z powodu braku bodźców”. 3. Brak „zakotwiczenia tożsamości” Jeśli kupiłaś wszystko w jednym popularnym sklepie w ciągu jednego popołudnia, mieszkasz w dekoracji filmowej. Psychologowie środowiskowi podkreślają wagę przedmiotów, które niosą historię. Bez pamiątki po kimś bliskim, bez książek, które naprawdę czytasz, dom jest anonimowy. Brakuje mu „duszy”, czyli Twojej obecności. Dom jako lustro duszy – najbardziej kontrowersyjne wyznanie Anny „Najbardziej bałam się domów, w których właściciele mieli obsesję na punkcie symetrii. Każda poduszka musiała być uderzona w kant, a każdy przedmiot miał swoje wyznaczone co do milimetra miejsce. Ci ludzie podświadomie byli przerażeni chaosem życia. Ich domy nie były azylami, były klatkami, które miały chronić ich przed nieprzewidywalnością świata. W takich miejscach fizycznie czułam ciężar ich lęku”. Jak uratować swoje wnętrze (i siebie)? Jeśli czujesz, że Twój dom Cię męczy, nie planuj kolejnego remontu. Zrób to, co radzą eksperci z Environmental Psychology UK: wprowadź tzw. „kontrolowany chaos”. Zasada 80/20: Niech 80% wnętrza będzie spójne, ale pozostałe 20% niech będzie „brudem życia”. Wprowadź błąd: Pozwól sobie na jedną rzecz, która kompletnie nie pasuje do reszty – stary fotel, obraz namalowany przez dziecko, czy kolorową lampę z targu staroci. To te elementy sprawiają, że czujemy się bezpiecznie. Dom ma być portem, do którego zawijasz po sztormie, a nie kolejnym polem bitwy o perfekcję. Jeśli boisz się odstawić szklankę na stolik kawowy, to znaczy, że dom przestał Ci służyć – stał się Twoim panem. Czas to zmienić.
Pranie pachnące luksusem? Ten trend zachwyca, ale ma swoją cenę.
Jeszcze niedawno detergenty do prania pozostawały jedną z najbardziej niepozornych kategorii produktów w naszych domach. Dziś przeżywają spektakularną metamorfozę. Luksusowe środki do prania szturmem podbijają rynek, a zapach świeżo wypranych ubrań staje się elementem stylu życia – niemal tak istotnym jak dobrze dobrane perfumy.
W 2026 roku granica między funkcjonalnością a przyjemnością wyraźnie się zaciera. Wraz z rosnącą popularnością niszowych zapachów i koncepcji tzw. „fragrance wardrobe”, zaczynamy szukać nowych sposobów wyrażania siebie. I właśnie dlatego detergent przestaje być jedynie codziennym produktem – staje się doświadczeniem. ZOBACZ TAKŻE: Warzywo Cezara, Prousta i Ludwika XIV. Dlaczego 60 procent z nas nie czuje zapachu szparagów? I co twoje geny mają z tym wspólnego! Zapach, który staje się częścią stylu Eksperci rynku beauty od lat obserwują zjawisko „premiumizacji” codziennych produktów. Najpierw luksusowy charakter zyskały żele pod prysznic, później dezodoranty, a nawet pasty do zębów. Dziś podobną drogą podążają detergenty. Nowoczesne formuły odchodzą od przewidywalnych nut „świeżej bawełny” czy cytrusów. Zamiast tego oferują kompozycje inspirowane perfumiarstwem – z nutami drzewa sandałowego, piżma, wanilii tahitańskiej, róży czy ambry. Co istotne, zapach utrzymuje się na tkaninach przez wiele godzin, subtelnie towarzysząc przez cały dzień. To nie tylko kwestia aromatu, ale także świadomego budowania własnej estetyki. Zapach ubrań staje się naturalnym przedłużeniem perfum – cichym, ale wyrafinowanym podpisem. Małe luksusy w codzienności Rosnąca popularność luksusowych detergentów nie jest przypadkowa. W świecie pełnym napięć i niepewności coraz częściej sięgamy po drobne przyjemności, które wprowadzają do codzienności odrobinę ukojenia. Pranie przestaje być jedynie obowiązkiem. Staje się rytuałem – chwilą, w której zwykłe czynności nabierają nowego znaczenia. Wybór zapachu, kontakt z tkaniną, moment wyjmowania świeżego prania – to detale, które budują poczucie komfortu i estetyki. CZYTAJ TEŻ: Piękno z tradycją. Kultowe marki, które zaczynały w aptekach i podbiły świat. Nie bez znaczenia pozostaje również aspekt wizualny. Minimalistyczne, starannie zaprojektowane opakowania detergentów coraz częściej trafiają na otwarte półki, stając się elementem aranżacji wnętrz. Cena luksusu, która dzieli Za tym doświadczeniem stoi jednak konkretna cena. Standardowe detergenty pozostają znacznie tańsze, podczas gdy produkty premium potrafią kosztować nawet kilkukrotnie więcej w przeliczeniu na jedno pranie. Dla jednych to zbędny wydatek, dla innych – świadoma inwestycja w codzienny komfort. Co ciekawe, mimo wyższych cen segment luksusowych detergentów dynamicznie rośnie. Prognozy wskazują, że jego wartość będzie systematycznie wzrastać w najbliższych latach. To wyraźny sygnał, że coraz częściej poszukujemy w produktach nie tylko funkcjonalności, ale także emocji i doświadczeń. Nowy wymiar codziennej pielęgnacji Detergenty zaczynają funkcjonować na podobnych zasadach co kosmetyki. Marki tworzą kolekcje zapachowe, limitowane edycje i współprace z brandami beauty, przenosząc ciężar z czystości na doznania. Dla wielu osób pranie staje się częścią szeroko rozumianego self-care. To moment wyciszenia i kontroli nad własną przestrzenią – coś więcej niż tylko kolejny punkt na liście obowiązków. Gdy pranie staje się elementem stylu Wszystko wskazuje na to, że luksusowe detergenty to element większej zmiany w podejściu do codzienności – potrzeby nadawania znaczenia nawet najprostszym czynnościom. Era wyłącznie przewidywalnych, syntetycznych aromatów powoli odchodzi w przeszłość. A my? Coraz częściej chcemy sięgać po zapachy, które opowiadają historię – również tę zapisaną w tkaninach.
Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka budują góralską willę. Najnowsze kadry zapierają dech, ale jedna rzecz zaskakuje najbardziej.
Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka pokazali, nad czym pracują z dala od Warszawy. Ich nowa willa na Podhalu wciąż jest w budowie, ale już teraz przyciąga uwagę detalami i skalą. I choć to dopiero początek, ten projekt ma w sobie coś, co wyróżnia go na tle innych.
Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka od lat dzielą życie między Warszawę a Podhale. Stolica to centrum ich codzienności zawodowej, ale to właśnie góry pozostają przestrzenią, do której wracają, by złapać równowagę. Czy nowo powstająca willa będzie miejscem, które połączy oba światy? ZOBACZ TAKŻE: Pokój Laury jak z katalogu? Anna Lewandowska przemyciła tam jeden trik, który robi efekt „wow” Dom z góralską duszą, który dopiero nabiera kształtów Na opublikowanych na Instagramie zdjęciach trudno jeszcze mówić o aranżacji – nie ma mebli, dekoracji ani wykończenia. Widać natomiast to, co w architekturze najważniejsze: konstrukcję, proporcje i zamysł. Już na tym etapie można dostrzec, że nie będzie to typowy dom. Wnętrza są wysokie i przestronne, a dominującym materiałem pozostaje drewno. Surowość przestrzeni podkreśla jej skalę – ogromne belki, otwarte przestrzenie i wyraźnie zarysowana bryła tworzą wrażenie monumentalności. To dopiero początek, ale kierunek jest już wyraźnie określony. Ten widok będzie najpiękniejszą dekoracją Już teraz widać, że ogromną rolę odegrają okna. To one będą „wpuszczać” krajobraz do środka i budować atmosferę domu. Nawet w stanie surowym można zauważyć, jak przemyślano ich rozmieszczenie – tak, by maksymalnie wykorzystać naturalne światło i widok na góry. To rozwiązanie nie tylko estetyczne, ale też funkcjonalne. Otwarta przestrzeń i kontakt z naturą będą jednym z kluczowych elementów codziennego życia w tym miejscu. Największe zaskoczenie: projekt Sebastiana Karpiela-Bułecki Choć wiele osób skupia się na wyglądzie domu, to właśnie kulisy jego powstania są najbardziej intrygujące. Okazuje się, że za koncepcją architektoniczną stoi sam Sebastian Karpiel-Bułecka. CZYTAJ TEŻ: Taras Edyty i Cezarego Pazurów robi furorę. Ten klimat trudno podrobić. Dla części odbiorców zaskoczeniem może być fakt, że artysta z wykształcenia jest właśnie architektem. W tym projekcie nie tylko nadzoruje realizację, ale przede wszystkim nadaje jej osobisty kierunek. Reakcje? Zachwyt i fala gratulacji Choć para pokazała jedynie fragmenty powstającego domu, to wystarczyło, by w komentarzach natychmiast pojawiła się lawina reakcji. Pod postem posypały się gratulacje i wyrazy uznania – zarówno dla odwagi w realizacji tak dużego projektu, jak i dla samej wizji. Obserwatorzy nie kryją, że już na tym etapie inwestycja robi ogromne wrażenie, a wielu z nich doceniło konsekwencję i dbałość o detale: – „Będzie pięknie” – „Mega te okna, ale widok to już wow” – „Piękny widok!! Za oknami także” Pojawiły się też żartobliwe głosy podkreślające, że budowa domu to jeden z większych sprawdzianów dla każdej pary. Widać wyraźnie, że odbiorcy kibicują tej realizacji i z zainteresowaniem śledzą jej kolejne etapy. – „Nic nie cementuje związku jak remont” - napisała Odeta Moro. Jeszcze niegotowy, a już wzbudza emocje To jednak dopiero początek tej historii. Surowe ściany, widoczne konstrukcje i niewykończone jeszcze przestrzenie są zapowiedzią miejsca, które z czasem nabierze ostatecznego charakteru. Jedno jest pewne – nie będzie to zwykły dom celebrytów, lecz przemyślana, bardzo osobista przestrzeń, zakorzeniona w tradycji podhalańskiej.