Byli parą jak z obrazka, zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Rozstanie zaskoczyło opinię publiczną
Johnny Depp i Vanessa Paradis przez 14 lat stanowili jeden z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych duetów w Hollywood. Ich związek, pełen pasji, ale też pełen trudności, na zawsze zapisał się w historii show-biznesu. Choć przez długie lata chronili swoją prywatność, ich życie osobiste budziło ogromne zainteresowanie mediów, zwłaszcza po ich niespodziewanym rozstaniu. Jak doszło do tego, że para, która zdawała się być nierozłączna, ostatecznie postanowiła pójść różnymi drogami?
Johnny Depp i Vanessa Paradis byli przez wiele lat jednym z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych duetów w świecie show-biznesu. Choć nigdy nie wzięli ślubu, ich związek uchodził za przykład trwałej miłości, która pomimo burzliwych czasów i różnych przeciwności, wydawała się niezachwiana. Ich historia zaczęła się w Paryżu, a kończyła po 14 latach pełnych wzlotów i upadków, które wstrząsnęły opinią publiczną. Miłość od pierwszego wejrzenia To był jeden z tych momentów, które zmieniają życie. W 1998 roku Johnny Depp, na stałe mieszkający w Paryżu i pracujący nad filmem „Dziewiąte wrota”, poznał Vanessę Paradis. Spotkali się w paryskiej restauracji hotelu Costes, a ich pierwsze spotkanie było niczym scena z filmu. Depp wspominał, że zobaczył najpierw jej plecy, potem twarz, a kiedy ich spojrzenia się spotkały, poczuł, jakby jego życie się zmieniło. „Bum! Moje życie singla dobiegło końca” – mówił aktor w wywiadach. Vanessa, choć początkowo nie była przekonana do aktora, szybko poczuła, że łączy ich coś wyjątkowego. „Przyszło natychmiast” – mówiła później. Miłość rodziła się szybko, a para wkrótce stała się nierozłączna. ZOBACZ TEŻ: Pierwsza taka ekranizacja kultowej powieści. Johnny Depp zrealizuje marzenie Polańskiego Życie w cieniu reflektorów Mimo że Depp i Paradis nie wzięli ślubu, żyli razem przez 14 lat, tworząc rodzinę i trzymając się z dala od błysków fleszy. Choć oboje byli ogromnymi gwiazdami, starali się chronić swoją prywatność. Vanessa, znana z niezwykłego talentu muzycznego i aktorskiego, skupiła się na rodzinie, wycofując się z życia publicznego. Johnny, z kolei, kontynuował swoją karierę, angażując się w liczne projekty filmowe, w tym role w produkcjach, które zapewniły mu międzynarodową sławę. Para przez lata mieszkała w Francji, prowadząc życie, które dla wielu wydawało się być ideałem. Wkrótce po swoim pierwszym spotkaniu, na świecie pojawiła się ich córka, Lily-Rose, a potem syn, John Christopher III, zwany Jackiem. „To najpiękniejsze, proste życie” – mówiła Vanessa w jednym z wywiadów, podkreślając, jak ważna była dla niej ich rodzinna codzienność. Pomimo tego, że rzadko pokazywali się razem na czerwonych dywanach, byli jednym z najpiękniejszych duetów, którymi zachwycała się prasa. Ich harmonia była widoczna nie tylko w stylu, ale i w sposobie, w jaki mówili o sobie. Johnny i Vanessa żyli po swojemu, nie podporządkowując się oczekiwaniom społecznym – nie śpieszyli się z zawarciem małżeństwa, a zamiast tego żyli pełnią życia jako rodzice, partnerzy i artyści. Kryzys i rozstanie: Zaskakująca decyzja po 14 latach Jednak po ponad dekadzie wspólnego życia, w 2012 roku, nadeszła wiadomość, która zaskoczyła wszystkich. Para ogłosiła rozstanie, co stało się tematem licznych spekulacji w mediach. Choć zarówno Depp, jak i Paradis starali się zachować prywatność, nie udało się ukryć, że ich relacja przechodziła przez trudny okres. Media zaczęły spekulować o różnych powodach rozstania. Jednym z nich był styl życia Deppa, który często przebywał w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy Vanessa coraz bardziej angażowała się w swoją karierę. Wiele mówiło się o romansach aktora, z których najgłośniejszy dotyczył rzekomego związku z Amber Heard, co miało rzekomo wpłynąć na ich decyzję o rozstaniu. Jednak ani Depp, ani Paradis nigdy nie potwierdzili tych plotek. Mimo to, po rozstaniu para nie zerwała kontaktu. Oboje zapewniali, że ich relacja opierała się na szacunku i trosce o dzieci, Lily-Rose i Jacka. Depp w jednym z wywiadów mówił: „Ostatnie lata były trudne, ale taka jest natura rozstań, zwłaszcza gdy ma się dzieci. Jednak Vanessa już zawsze będzie w moim życiu, bo one nas połączyły.” CZYTAJ TEŻ: Był skreślony przez branżę, teraz wraca do Hollywood. Na ten moment czekali jego najwierniejsi fani Po rozstaniu: Nowe życie, nowe wyzwania Po zakończeniu swojego związku Johnny Depp i Vanessa Paradis kontynuowali swoje życie, choć na różnych ścieżkach. Depp, po głośnym i burzliwym małżeństwie z Amber Heard, zmagał się z wieloma problemami, w tym z publiczną walką prawną i oskarżeniami o przemoc. Jednak mimo trudności nie przestawał być jednym z najważniejszych aktorów Hollywood. Vanessa Paradis, po rozstaniu z Deppem, powróciła do pracy, kontynuując karierę artystyczną. Zaczęła spotykać się z francuskim piosenkarzem Benjaminem Biolayem, a później znalazła miłość u boku reżysera Samuela Benchetrita. Para pobrała się w 2018 roku podczas kameralnej ceremonii we Francji, a Vanessa na nowo zrealizowała swoje marzenia zawodowe. Źródło: Hello, People, Plejada, Pudelek
Chciała odejść, zmuszono ją do urodzenia. Na długo zerwała kontakt z dzieckiem
Dziś świat żegna prawdziwą ikonę i przypomina niezwykłe historie jej życia.
Brigitte Bardot uznaje się za jedną z najpiękniejszych blondynek w historii kina. Poza Marilyn Monroe nie miała żadnej konkurencji. Zachwycała i wywoływała skandale... Nigdy nie brakowało jej niczego z wyjątkiem miłości. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem. Aktorka nigdy również nie ukrywała, że macierzyństwo ją przerasta. Została zmuszona przez bliskich do urodzenia syna, jednak po porodzie zrzekła się do niego praw. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Z czasem usunęła się w cień i mówi się, że dzięki temu ocaliła swoje życie... Dlaczego? Poznaj niezwykłą historię Brigitte Bardot. Dlaczego nadal jest fascynująca, a ludzie wciąż marzą, by ją zobaczyć? Przypominamy tekst Agnieszki Dajbor, który ukazał się w VIVIE! w lipcu 2022 roku. [Ostatnia aktualiazacja: 28.09.2024 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 28.12.2025] View Ediplayer on the source website Historia ikony. Brigitte Bardot kiedyś i dziś Brigitte Bardot ma dzisiaj 90 lat. Mieszka w Saint-Tropez, w domku przy swojej posiadłości La Madrague położonej nad brzegiem morza, na słynnym Lazurowym Wybrzeżu. Brigitte uwielbia ten kawałek Francji. Napisała kiedyś piosenkę „La Madrague”, śpiewała w niej, że tęskni za latem, słońcem, wiatrem, który czuła we włosach. W czasie wakacji płyną tędy statki wycieczkowe, a turyści spoglądają na wybrzeże i wypatrują słynnej B.B. Ona jednak od lat raczej chowa się przed światem, niż pokazuje. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzi. „Wyskakują z krzaków i z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Nie lubiła wielbicieli biegających za nią na festiwalach. „Wiem, co to znaczy być ściganą”, żaliła się. Ostatnio jednak dała o sobie znać, zaskoczyła i wzruszyła świat swoim listem do Ukraińców. „Ze łzami w oczach podziwiam odwagę wszystkich tych wspaniałych ludzi, którzy z godnością i siłą walczą o swój kraj. Cóż za przykład dla tego tchórzliwego świata!”, pisała. Dziękowała także za ratowanie zwierząt: „Wzruszyłam się do łez, gdy zobaczyłam Ukraińców uciekających ze swoimi zwierzętami, byłam pod wrażeniem ich miłości do nich, to było jak cud, który pokazał, że ludzie wciąż mają współczucie i szacunek dla zwierzęcego życia, zwłaszcza w dramatycznych momentach! Dziękuję”. Obrona praw zwierząt wypełnia jej życie od niemal 40 lat. W latach 70., kiedy zaczynała swoje akcje, była traktowana przez media jak ekscentryczna gwiazda. Może dlatego zapomnieliśmy o prawdziwych dokonaniach B.B. w ekologii, na przykład zakazie importu foczych skór (kolejne państwa Europy wprowadzały go z oporami, we Francji został on uchwalony dopiero w 1992 roku!). To w dużej mierze dzięki B.B. nikomu już nie przychodzi do głowy popisywać się futrem z małych foczek. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza”, mówi aktorka i dzisiaj wydaje się to oczywiste, chociaż przed laty wcale takie nie było. Czy wspomina czasy, kiedy świat kręcił się wokół niej? Kilka lat temu powiedziała w rozmowie dla brytyjskiego „Guardiana”, że jest szczęśliwsza niż dawniej. Przestała być gwiazdą, ale uratowała swoje życie. Nie przejmuje się nawet starością. Piękno było dla niej darem, ale nie przyniosło szczęścia. Posiadłość La Madrague pod Saint-Tropez to dzisiaj niemal muzeum, dom, w którym zapisana jest historia jej życia, długiego i pełnego dziwnych zakrętów. Czytaj też: Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła Brigitte Bardot: dzieciństwo, rodzina Historia Brigitte Bardot to na pewno nie jest opowieść o biednej dziewczynie, która za ostatni grosz kupiła bilet do Hollywood. Bardot pochodzi z bogatej rodziny przemysłowców, do szkoły chodziła w „szesnastce” – najbogatszej dzielnicy Paryża. Nigdy niczego jej nie brakowało, może poza miłością. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem, matka faworyzowała młodszą córkę Mijanou. To był katolicki, tradycyjny i restrykcyjny dom. Do dzieci nie mówiono po imieniu, tylko oficjalnie, per „vous”. Dziewczynki nieraz przywoływano do porządku szpicrutą. Brigitte zapamiętała jej świst i ból policzka po uderzeniu. Miała ukochanego króliczka Noirauda, kiedyś rodzice podali go jej na obiad. Może dlatego po latach powiedziała: „Odkąd poznałam ludzi, kocham tylko zwierzęta”. Wiele razy widziała, jak rodzice się kłócą, choć oficjalnie uchodzili za dobre małżeństwo. W domu oczekiwano, że będzie tancerką klasyczną, zresztą obie z siostrą brały lekcje baletu u byłego carskiego baletmistrza Borysa Kniaziewa. W wieku 15 lat trafiła na okładkę francuskiego „Elle”, zaproponowała to przyjaciółka jej rodziców, redaktorka młodzieżowych wydań pisma. Pośrednio dzięki temu została aktorką. Na okładce zobaczył ją Roger Vadim i zapragnął spotkać śliczną nastolatkę. Zobacz też: Plotkowano o ich gorącym romansie. Alain Delon zajmuje w jej sercu szczególne miejsce Brigitte Bardot i Roger Vadim: historia miłości Kiedy poznali się z Rogerem Vadimem, ona miała 16 lat, on 22. Rodzice kazali jej przerwać ten romans. Zareagowała radykalnie – włożyła głowę do pieca i odkręciła gaz. Na szczęście w porę zjawiła się matka. Żeby ożenić się z Brigitte, Roger Vadim musiał przejść na katolicyzm, bo tego zażądała rodzina przyszłej gwiazdy. Zrobił to i w 1952 roku poprowadził 18-letnią piękność do ołtarza. Potem on próbował reżyserii, ona grała jakieś małe rólki, oboje czekali na sukces. Przyszedł w 1956 roku. Film Vadima „I Bóg stworzył kobietę” niemal w ciągu jednego dnia wyniósł Brigitte Bardot na szczyty popularności. Krytycy pisali, że jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć, żeby w nie uwierzyć. Została okrzyknięta symbolem seksu, cudowną femme-enfant (kobietą dzieckiem), najpiękniejszą blondynką świata. Nie było chyba w europejskim kinie gwiazdy, która mogłaby z nią rywalizować. Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Anouk Aimée były piękne, ale żadna nie budziła podobnych emocji. Kiedy Brigitte pojawiała się na bulwarze Croisette w Cannes, korkowały się ulice. Na festiwalu filmowym w Wenecji jej pojawienie się wywołało niemal zamieszki. „Brigitte Bardot włada tłumem”, podkręcali nastrój dziennikarze. „Ona chodzi tak lubieżnie, że święty sprzedałby duszę diabłu, by ją zobaczyć”, pisała Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, partnerka Jeana-Paula Sartre’a. Jej dzikie, zmysłowe mambo, które tańczyła w filmie Vadima, stało się manifestem wolności. To były przecież czasy, kiedy kobiety obowiązywała zasada „Kinder, Küche, Kirche” (dziecko, kuchnia, kościół). A powszechnym strojem była garsonka. Brigitte bawiła się nagością, pokazywała nogi, ramiona, szokowała w bikini. Uwodziła, kogo chciała, żyła, jak chciała, mówiła: „Jestem, jaka jestem”. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Uwielbiała ją młodzież, nie znosiła tradycyjna Francja. Kiedy po raz pierwszy pojawiły się inicjały B.B.? Po premierze filmu „I Bóg stworzył kobietę” przeciwnicy skandalizującego obrazu wieszali w Paryżu plakaty z napisem: „Bóg stworzył kobietę, ale diabeł wymyślił B.B.”. Deszcze róż w Saint-Tropez Brigitte triumfowała, a jej stolicą stało się Saint-Tropez. Na przełomie lat 50. i 60. mała rybacka wioska zmieniła się w najmodniejszy kurort na świecie. Do mariny zaczęły przypływać jachty milionerów, w klubach i dyskotekach pojawili się playboye, na plaży odpoczywały gwiazdy: amerykańska seksbomba Raquel Welch, piękna Romy Schneider i Alain Delon, przyjeżdżał Roman Polański, David Niven, Mick Jagger ze swoją pierwszą żona Biancą, David Bowie. Brigitte Bardot najlepiej bawiła się tu ze swoim trzecim mężem Gunterem Sachsem – miliarderem, spadkobiercą fortuny Opla, playboyem, który chwalił się, że nie przepracował ani jednego dnia. Miał za to fantastyczne pomysły na zabawę, na przykład podpalanie plaży. Ale miał też gest – któregoś dnia na posiadłość La Madrague spadł deszcz róż. Sachs kazał zrzucić kwiaty z helikoptera na dowód swoich uczuć. To wydarzenie przeszło do legendy miasta. Brigitte Bardot: kochankowie i romanse Lista mężów i kochanków Bardotki jest imponująca (podobno miała stu kochanków). Była żoną Rogera Vadima, gdy romansowała z aktorem Jeanem-Louisem Trintignantem, a przy okazji z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Była żoną Guntera Sachsa, kiedy przeżyła krótki, ale intensywny związek z wielkim bardem Serge’em Gainsbourgiem. Poprosiła go, by napisał dla niej najpiękniejszą piosenkę miłosną. Tak powstał wielki erotyczny przebój „Je t’aime, moi non plus”. Śpiewali go w duecie, a kiedy parę lat później usłyszała Serge’a w duecie z Jane Birkin, ogarnęła ją zazdrość: „Myślałam, że od tego umrę”, wspominała. Ale zostawiła go, choć on kochał ją do końca życia. „Świat jest mały i tak wszyscy spotkamy się w łóżku”, żartowała. Mówiła też, że miłość trwa tyle, na ile zasługuje. W czasach, gdy świat zachwycał się wolnością seksualną, miłosne podboje blond modliszki nikogo nie gorszyły. Brigitte Bardot o macierzyństwie Granicę przekroczyła dwa razy. Po raz pierwszy w latach 70., kiedy wydała swoje pamiętniki „Inicjały B.B.”. Zwierzyła się w nich ze swoich uczuć macierzyńskich. Nigdy nie kryła, że nie odnajduje się w roli matki. Nie chciała mieć dziecka, ale drugi mąż, aktor Jacques Charrier i rodzina zmusili ją, by urodziła. Wspominała, że gdy była w ciąży, myślała o swoim dziecku jako o nowotworowej narośli, biła się w brzuch i brała marihuanę, bo chciała spowodować poronienie. Niemal od razu po porodzie zrzekła się praw do dziecka, co jednak zbulwersowało nawet jej wielbicieli. Swoje uczucia macierzyńskie opisała w tak drastyczny sposób, że jej syn Nicolas-Jacques podał ją do sądu, żądając odszkodowania (dostał je), i zerwał wszelkie kontakty. Drugim szokiem było jej ostatnie, czwarte małżeństwo. W 1992 roku poślubiła Bernarda d’Ormale’a, prawicowego polityka, doradcę faszyzującego Frontu Narodowego. W wyborach głosowała na Marine Le Pen. Nagle zaczęła opowiadać, że we Francji jest za dużo muzułmanów, w 2004 roku została skazana na karę grzywny za podżeganie do nienawiści rasowej. Wielu Francuzów pytało: gdzie się podziała Brigitte? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJCJqkz-82dd588.jpg" width="1600" height="2389" alt="Brigitte Bardot presente son fils Nicolas Charrier en exclusivite a deux photographes de presse, en janvier 1960 --- Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960,Image: 659337619, License: Rights-managed, Restrictions: Content within this photograph may require additional clearances (eg: trademark and personality rights) depending on Licensee's specific use of material, which may include book and magazine cover use.;Personality rights must be cleared for commercial use - Please contact us; Permission required for non-editorial use (inc book and magazine covers). Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Jerome Brierre / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960" /> Brigitte Bardot z synem, styczeń 1960 rok Brigitte Bardot: z dala od sławy. Jak dziś wygląda jej życie? Brigitte Bardot zmieniała się, zmieniał się świat i Saint-Tropez. Pozostało wprawdzie luksusowym kurortem, ale w latach 90. zaczęli tam zjeżdżać tak zwani nowi ruscy, w marinie cumowały jachty oligarchów. Dom nieopodal La Madrague kupiła Tatiana Jelcyn, córka byłego prezydenta Rosji. Brigitte Bardot zrezygnowała z kariery w 1973 roku. Była wtedy ciągle boginią. Dlaczego odeszła? Zestarzała się, wypaliła… W wywiadach opowiadała, że sława ją zniszczyła, a życie gwiazdy okazało się puste. „Tylko grałam, śpiewałam, tańczyłam”, mówiła, jakby to było nic. „Nie wierzyłam, że życie mogło być tak bezsensowne”, powiedziała w jednej z rozmów. Biografowie B.B. uważają, że była trochę podobna do Marilyn Monroe, do której zresztą czuła nić sympatii. Obie czuły się w dzieciństwie odrzucone, obie mimo wielkiego powodzenia były niepewne swojej wartości. Bardotka mówiła, że czuła się brzydka. Obie były rozchwiane emocjonalnie, szukały miłości. Brigitte, podobnie jak Marilyn, miała próby samobójcze, jedną z nich w 1960 roku u szczytu powodzenia. „Kiedy przeżywasz tak intensywne chwile jak ja, zawsze trzeba zapłacić rachunek”, tłumaczyła. Nie miała jednak aż tak autodestrukcyjnych skłonności – nie brała garściami leków i nie zapijała ich szklankami wódki. Chyba naprawdę uratowała swoje życie, kończąc karierę. Może przypadek Marilyn był dla niej ostrzeżeniem. „Wielkie aktorki rzadko dożywają długich lat”, pisała. Wierna i pełna miłości okazała się tylko dla zwierząt. W 1986 roku założyła Foundation for the Welfare and Protection of Animals. Jej działania miały naprawdę duży wpływ na polepszenie warunków bytowych wielu gatunków. Brigitte Bardot nie żyje 28 grudnia 2025 roku świat obiegła smutna informacja. W wieku 91 lat odeszła Brigitte Bardot, ikona ina oraz wielka miłośniczka zwierząt. Aktorka zmarła w szpitalu, zmagała się od lat z problemami zdrowotnymi. CZYTAJ TAKŻE: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka… Jaka jest Brigitte Bardot? View oEmbed on the source website
Nie widzieli poza sobą świata, ich serca biły w jednym rytmie. Zbigniew i Anna Religowie byli razem mimo przeciwności
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Przez lata walczyła z trudnościami, była pewna, że najgorsze już za nią. Nawrót choroby zaskoczył nie tylko ją
Ania Starmach, znana z programu „MasterChef”, szczerze opowiedziała o swojej walce z depresją. W poruszającym wywiadzie dla Plejady przyznała, że choroba psychiczna nie zniknęła całkowicie, a „ma tę wadę, że lubi wracać”. Jej wyznanie to mocny głos w sprawie potrzeby otwartości na temat zdrowia psychicznego.
Kultowa jurorka kulinarnego show „MasterChef”, Ania Starmach, po raz kolejny zdecydowała się publicznie opowiedzieć o swoich zmaganiach z depresją. W rozmowie z Plejadą wyznała, że choroba „ma tę wadę, że lubi wracać” i podkreśliła, jak ważne jest mówienie o zdrowiu psychicznym. Poznaj jej szczere refleksje i przesłanie dla innych. Ania Starmach otwarcie o zdrowiu psychicznym Ania Starmach w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady zdecydowała się otwarcie opowiedzieć o swoim doświadczeniu z depresją. Zwróciła uwagę, że wciąż wiele osób nie czuje się komfortowo, mówiąc o tym publicznie, a wyrażanie emocji, takich jak płacz, bywa odbierane jako coś niewłaściwego. „Byłam zaskoczona tym, że płacz kogoś szokuje” – powiedziała. W jej opinii temat zdrowia psychicznego nadal często jest pomijany lub bagatelizowany, nawet w środowiskach wykształconych i miejskich. ZOBACZ TEŻ: Pochodzą z dwóch różnych światów, długo ukrywali swój związek. Tak rodziła się miłość Anny Starmach i Piotra Kuska Moment, w którym zdecydowała się mówić o depresji Decyzja o publicznym wyznaniu przyszła w sposób spontaniczny. Jak przyznała Starmach, do momentu, gdy było z nią naprawdę źle, nie była w stanie o tym mówić. „Gdy było ze mną źle, nie czułam się na siłach, by o tym mówić. Każdy, kto chorował na depresję, wie, że są momenty, gdy zrobienie czegokolwiek jest wyzwaniem. Nie udźwignęłabym wtedy publicznego mówienia o tym, przez co przechodzę. Zrobiłam to, gdy poczułam się lepiej.” – zaznaczyła. Wyznanie nastąpiło w Światowy Dzień Walki z Depresją – wtedy poczuła, że jest gotowa podzielić się swoją historią. Dlaczego depresja „lubi wracać” według Starmach Jednym z najmocniejszych cytatów z wywiadu było zdanie: „Doszło do tego spontanicznie. Zorientowałam się, że jest Światowy Dzień Walki z Depresją i stwierdziłam, że jestem gotowa, by opowiedzieć o swojej chorobie. Depresja ma jednak tę wadę, że lubi wracać. Potem się o tym przekonałam. Zrozumiałam, że moja radość z lepszego samopoczucia była przedwczesna. Na szczęście, nie jestem już w tym najgorszym momencie”. Jak wyznała, początkowa radość z poprawy nastroju była przedwczesna. Z czasem znów musiała mierzyć się z nawrotem choroby. Podkreśliła jednak, że obecnie nie znajduje się już „w tym najgorszym momencie” i próbuje czerpać z życia pełnymi garściami. CZYTAJ TEŻ: Taniec w deszczu Anny Starmach i Tomasza Jakubiaka poruszył tysiące serc. „Do tańca i do różańca…” Znaczenie normalizacji rozmów o depresji Starmach zaznaczyła, jak istotne jest normalizowanie rozmów na temat zdrowia psychicznego. „Należy zwracać uwagę na to, że psycholog i psychiatra to osoby, które potrafią pomóc” – podkreśliła. Jej zdaniem społeczeństwo wciąż zbyt często bagatelizuje depresję, a samo słowo bywa używane lekkomyślnie, np. w kontekście pogody. Ania Starmach deklaruje, że obecnie znajduje się w innym momencie życia. Docenia drobne przyjemności, kocha grudzień i stara się cieszyć codziennością. Jej wyznanie w Plejadzie to nie tylko osobisty gest odwagi, ale i apel o większą empatię oraz świadomość problemów psychicznych w społeczeństwie. Źródło: Plejada
Mają wyjątkową relację i idą w ślady znanej mamy. Synowie legendarnej wokalistki zachwycają talentem
Podczas jednego z koncertów trasy Las Mujeres Ya No Lloran w Buenos Aires Shakira wystąpiła wraz ze swoimi synami, Milanem (12) i Sashą (10). Dzieci dołączyły do matki przy wykonywaniu utworu „Acróstico”, a reakcje fanów w mediach społecznościowych pokazały, jak wyjątkowy był to moment rodzinny.
Shakira zaskoczyła publiczność w Buenos Aires, gdy podczas koncertu trasy Las Mujeres Ya No Lloran na scenie pojawili się jej synowie – 12-letni Milan i 10-letni Sasha. Wspólnie zaśpiewali poruszający utwór „Acróstico”, a fani nie kryli wzruszenia – ten rodzinny moment stał się jednym z najgłośniej komentowanych fragmentów całego tournée. Shakira zabiera synów na scenę – co się wydarzyło? W grudniu 2025 roku Shakira zagrała serię koncertów w stolicy Argentyny w ramach swojej trasy koncertowej Las Mujeres Ya No Lloran World Tour, która rozpoczęła się w lutym tego samego roku i potrwa do zimy 2026 roku. Podczas jednego z koncertów w Buenos Aires piosenkarka sprawiła ogromną niespodziankę swoim fanom – na scenie pojawili się jej dwaj synowie: Milan i Sasha. ZOBACZ TEŻ: Na tym hicie lat 2000 zarobiła fortunę, nie napisała go sama. W tle prawdziwy skandal i zaginione pieniądze Synowie Milan i Sasha – jak wyglądał występ z matką? Synowie Shakiry, 12-letni Milan i 10-letni Sasha, wykonali wspólnie z matką poruszający utwór „Acróstico”. Chłopcy zaśpiewali razem z piosenkarką, czym natychmiast podbili serca publiczności zgromadzonej na stadionie. To rodzinne wykonanie poruszyło nie tylko uczestników koncertu, ale również internautów, którzy obejrzeli nagranie z występu w mediach społecznościowych. Shakira jako matka i artystka – jak wygląda ich relacja? Shakira coraz częściej pokazuje, że rola matki jest dla niej równie ważna jak kariera sceniczna. Od czasu rozstania z Gerardem Piqué w 2022 roku, artystka stara się zabierać swoich synów na wydarzenia branżowe i publiczne wystąpienia. Ich obecność na scenie w Buenos Aires to kolejny dowód na silną więź między artystką a jej dziećmi. Choć Shakira i Piqué rozstali się w atmosferze medialnego skandalu, dziś piosenkarka skupia się na rodzinie i muzyce. CZYTAJ TEŻ: Są dla niej całym światem. Synowie towarzyszyli Shakirze na gali Grammy i skradli całe show! Znaczenie wspólnego wykonania „Acróstico” Wybór piosenki „Acróstico” na występ z dziećmi nie był przypadkowy – utwór ten zawiera osobiste, emocjonalne przesłanie i opowiada o uczuciach matki do dzieci. Wspólne wykonanie przez Shakirę, Milana i Sashę nie tylko wzruszyło publiczność, ale również podkreśliło ich bliską, pełną miłości relację. Koncert Shakiry w Buenos Aires stał się czymś więcej niż tylko muzycznym wydarzeniem – stał się świadectwem siły rodziny i wyjątkowej więzi między matką a synami. Entuzjastyczne reakcje fanów pokazują, że taki obraz artystki – nie tylko gwiazdy, ale przede wszystkim matki – ma ogromne znaczenie dla jej odbiorców na całym świecie. View oEmbed on the source website Źródło: Plejada
Hit lat 90. zrobił z niej królową wideo teledysków. Zaczynała jako tancerka, została supergwiazdą
Zaczynała jako tancerka, dziś nazywana jest „królową wideoklipów”. Toni Basil przekształciła piosenkę „Kitty” w kultowy hit „Mickey”, który 11 grudnia 1982 roku podbił listy przebojów w USA. Rewolucyjny teledysk z motywem cheerleaderek na zawsze zmienił oblicze muzyki pop i klipów muzycznych.
Tancerka, która podbiła świat muzyki jednym hitem. Toni Basil stworzyła przebój „Mickey” i zrewolucjonizowała teledyski na długo przed erą MTV. 11 grudnia 1982 roku jej energetyczny klip z cheerleaderkami wstrząsnął popkulturą. Tak rodziła się legenda lat 80. Kim jest Toni Basil? Droga od sceny tanecznej do muzycznej Toni Basil, a właściwie Antonia Christina Basilotta, przyszła na świat 22 września 1943 roku. Karierę sceniczną rozpoczęła już w dzieciństwie, a jako profesjonalna artystka zadebiutowała w latach 60. Jej talent rozwijał się pod okiem choreografa Davida Wintersa. Początkowo działała jako jego asystentka, co otworzyło jej drzwi do przemysłu rozrywkowego. Występowała w takich produkcjach jak „Pajama Party” z 1964 roku czy rock’n’rollowy musical „Viva Las Vegas” u boku Elvisa Presleya. Jej obecność w programie „Shindig!” ugruntowała pozycję w branży. Basil nie ograniczyła się jednak tylko do występów. Tworzyła krótkie filmy, a nawet podpisała umowę z europejską firmą na realizację kolekcji teledysków. Z czasem została nazwana „królową od teledysków”, wyprzedzając epokę MTV. ZOBACZ TEŻ: Podbija wszystkie listy przebojów, ale mało kto wie, że nagrała świąteczny hit. W klipie pokazała nagrania z dzieciństwa Początki piosenki: od „Kitty” zespołu Racey do „Mickey” Zanim utwór „Mickey” stał się kultowym hitem lat 80., funkcjonował jako „Kitty” – piosenka nagrana przez brytyjski zespół Racey w 1979 roku. Toni Basil, przygotowując się do solowego debiutu, sięgnęła po ten numer. Nie tylko zmieniła jego tytuł, ale także tekst, przekształcając go z męskiego punktu widzenia na kobiecy. Wersja Basil powstała na debiutancki album i miała premierę 11 grudnia 1982 roku. Tego właśnie dnia „Mickey” zadebiutował na szczycie listy przebojów w USA, zdobywając status jednej z najbardziej rozpoznawalnych piosenek dekady. Teledysk, który przeszedł do historii – cheerleaderki i rewolucja Teledysk do „Mickey” z miejsca stał się przełomem. Według serwisu Songfacts Toni Basil stworzyła jego koncepcję jeszcze zanim wybrała piosenkę. Motyw cheerleaderek – dziś ikoniczny – był całkowicie nowatorski. Co więcej, klip został przez nią w pełni zaprojektowany, wyreżyserowany i wyprodukowany. Nie tylko pokazał jej talent choreograficzny, ale również wykazał, jak silna może być artystyczna kontrola nad każdym aspektem przekazu. Ten teledysk zapisał się w historii jako jeden z pierwszych przykładów, kiedy obraz muzyczny stał się integralną częścią sukcesu komercyjnego piosenki. CZYTAJ TEŻ: Ten świąteczny przebój jest hitem w sieci. Cygan dopiero po latach ujawnił kulisy powstania tej piosenki 11 grudnia 1982 – dzień, w którym „Mickey” zdobył Amerykę Dokładnie 11 grudnia 1982 roku singiel „Mickey” wspiął się na szczyt list przebojów w USA. Był to ogromny sukces dla Toni Basil, która do tej pory była znana głównie w środowisku tanecznym i choreograficznym. Singiel ukazał się jako część jej debiutanckiego albumu i szybko podbił rozgłośnie radiowe oraz stacje muzyczne. Utwór stał się nieodłącznym elementem popkultury lat 80. – granym w klubach, reklamach i serialach, a także chętnie coverowanym przez innych artystów. Dlaczego „Mickey” stał się kultowym hitem lat 80? Połączenie chwytliwego rytmu, energii cheerleaderek i przekornego tekstu sprawiło, że „Mickey” idealnie wpasował się w estetykę lat 80. Piosenka była jednocześnie zabawna, dynamiczna i przepełniona młodzieńczą ekspresją. Toni Basil nadała utworowi własny charakter i styl, tworząc z niego coś więcej niż tylko popowy numer – uczyniła z niego znak czasów. Teledysk do „Mickey” był nie tylko rozrywkowy, ale i przełomowy. Ustawienie wokalistki w roli silnej kobiety, prowadzącej choreografię i kontrolującej obraz, zrewolucjonizowało sposób myślenia o kobiecych wykonaniach w muzyce pop. Źródło: Złote Przeboje
Najnowsza biografia legendarnego Siary ujawnia nieznane kulisy jego życia. Tego z pewnością nie wiedzieliście
Pierwsza w historii biografia Janusza Rewińskiego – jednego z najbardziej charyzmatycznych i zagadkowych aktorów polskiego kina. Autorka Beata Biały odkrywa prawdę o człowieku, który zapisał się w popkulturze jako „Siara” z „Kilera”, a jednocześnie był osobą skrytą i nieoczywistą.
Nowa książka Beaty Biały „Siara. I nic nie jest jasne” to pierwsza biografia Janusza Rewińskiego – aktora, który na zawsze zapisał się w historii polskiej popkultury jako Siara z „Kilera”. Pełna wspomnień, nieznanych faktów i osobistych relacji, ujawnia nieoczywiste oblicze człowieka, który śmieszył całą Polskę, choć sam nie zawsze miał powody do śmiechu. Kim naprawdę był Janusz Rewiński? Kulisy życia aktora Beata Biały w książce „Siara. I nic nie jest jasne” przedstawia pierwszą biografię Janusza Rewińskiego – aktora, kabareciarza, polityka i rolnika. Prywatnie był osobą cichą i zamkniętą, choć na ekranie błyszczał ekspresją i humorem. Publiczność pokochała go za kultowe role w filmach i kabaretach, jednak jego życie poza kamerą pozostawało tajemnicą – aż do teraz. ZOBACZ TEŻ: Janusz Rewiński porzucił aktorstwo, pod koniec życia mieszkał na wsi. Siara z Kilera izolował się nawet od bliskich Biografia pełna anegdot – co znajdziesz w książce „Siara”? Książka liczy 304 strony i zawiera bogaty zbiór wspomnień z planów filmowych i kabaretowych. Przepełniona anegdotami, odsłania kulisy najważniejszych momentów w karierze Rewińskiego – od sceny kabaretowej lat 80. i 90., przez kultowe produkcje jak „Kiler”, „Tygrysy Europy”, po jego działalność polityczną w Polskiej Partii Przyjaciół Piwa. "Jedyną opowieścią z dzieciństwa, którą zachował, była historia sandałów. Nowe. Kupione przez matkę. Dumne jak księżycowe buty. Poszedł w nich nad rzekę. Zdjął. Ułożył na trawie tak, żeby widzieć je z wody. Pływał. Pluskał się. Odwrócił wzrok na chwilę. Nie było sandałów. Wyskoczył. A na brzegu chłopiec, który z nimi ucieka. Dogonił go. Krzyknął: „To moje! Ukradłeś!”. Chłopiec spojrzał na niego i powiedział coś, co utkwiło w Januszu na zawsze: „Ja nie ukradłem. Ja tylko po cichu wziąłem”. Ileż w tym zdaniu było z Polski" - czytamy w książce. W książce nie brakuje również wspomnień z czasów szkolnych. "W technikum był inny niż reszta. Nie buntownik, ale ktoś, kto nie pasował. Przychodził na lekcje, rysował, liczył, ale w oczach miał coś niespokojnego. Jakby stale myślał o czymś, co nie mieści się w zeszycie. Koledzy mówili o śrubach, o przyszłości w zakładach lotniczych. On – o ludziach. O tym, co śmieszne i bolesne jednocześnie. Bywały wieczory, kiedy sala w internacie zamieniała się w małą scenę. Nieformalną, bez dekoracji, bez reflektorów, ale wystarczyło, że wszedł i zaczął mówić. Parodiował nauczycieli, opowiadał niestworzone historie o tym, jak silniki same odlatują z pracowni. Naśladował głosy, gesty, miny. A potem cicho siadał na łóżku, jakby nic się nie stało. Jakby śmiech innych miał tylko przez chwilę ogrzać jego własną samotność. Śmiał się pierwszy – z siebie, z życia, z absurdu. Ale nigdy z innych. Ten śmiech był ciepły, troskliwy, czasem wyprzedzający łzy" czytamy. Siara – postać kultowa. Dlaczego Polacy go pokochali? Janusz Rewiński zyskał status ikony dzięki roli Siary w filmie „Kiler”. Jego słowa „Mają rozmach, skurwysyny” przeszły do historii i na stałe wpisały się do polskiej popkultury. Równie ciepło wspominane są jego występy w Kabarecie Olgi Lipińskiej oraz programach satyrycznych jak „Ale plama”. Rewiński był symbolem inteligentnego humoru i wyjątkowej charyzmy, której nie dało się podrobić. CZYTAJ TEŻ: Porzucił show-biznes, został rolnikiem. Cezary Pazura ujawnił, co się dzieje z filmowym Siarą! "Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym" - czytamy. Wypowiedzi bliskich i przyjaciół – Rewiński oczami innych Biografia zawiera wspomnienia osób, które znały Rewińskiego osobiście – m.in. jego syna Aleksandra, Krzysztofa Piaseckiego, Pawła Deląga, Beaty Ścibakówny i Krystyny Tkacz. Ich słowa tworzą wielowymiarowy portret człowieka, który bawił miliony, ale sam najczęściej milczał. Cezary Pazura zauważa, że Rewiński „nie był bratłatą”, a przez to jeszcze bardziej intrygował. Juliusz Machulski dodaje, że aktor ten gwarantował 95% sukcesu filmu. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” skierowana jest do szerokiego grona odbiorców – od fanów Rewińskiego i jego kreacji w filmach „Kiler” i „Kiler-ów 2-óch”, przez miłośników kabaretów lat 80. i 90., po entuzjastów biografii i literatury non-fiction. To obowiązkowa lektura dla każdego, kto z sentymentem wraca do polskich komedii i kultowych cytatów. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały będzie miała premierę 28 stycznia 2026 r.
Znany aktor opowiedział o nowej roli i życiowych zakrętach. Tych słów nikt się nie spodziewał
Tomasz Kot, jeden z najbardziej cenionych polskich aktorów, opowiada o roli w serialu „Niebo. Rok w piekle”, gdzie wciela się w uzdrowiciela i lidera sekty. W szczerej rozmowie zdradza kulisy swojej pracy, wspomina młodość, mówi o rodzinie i o tym, jak radzi sobie z kryzysem wieku średniego.
Tomasz Kot w nowym serialu HBO Max „Niebo. Rok w piekle” zrywa z wizerunkiem sympatycznego bohatera. W poruszającym wywiadzie dla Zwierciadła opowiada o wcieleniu się w kontrowersyjną postać uzdrowiciela i lidera sekty, wspomina młodość w Legnicy, nieudaną maturę, drogę do aktorstwa i wyzwania życia rodzinnego. Tomasz Kot jako guru sekty W najnowszym serialu HBO Max pt. „Niebo. Rok w piekle”, Tomasz Kot wciela się w Piotra – charyzmatycznego guru sekty i samozwańczego uzdrowiciela. Rola oparta jest na autentycznych wydarzeniach. Aktor podkreśla, że jego bohater naprawdę wierzy w swoje moce, nie działa cynicznie ani manipulacyjnie. „Wydaje mi się, że Piotr był takim gościem, który autentycznie sądził, że potrafi pomóc ludziom”, mówi Kot. Piotr nie pobierał pieniędzy za uzdrowienia, choć chętnie przyjmował darowizny i mieszkania. Serial odsłania mechanizmy uwodzenia duchowego w czasach rodzącego się kapitalizmu – momentu, w którym ludzie szukali alternatywnych ścieżek życia. ZOBACZ TEŻ: Tomasz Kot zabrał syna na salony. 15-letni Leon skradł całe show, przed obiektywem czuje się jak ryba w wodzie Rodzina, dzieci i powrót do korzeni – prywatne oblicze Tomasza Kota Kot jest ojcem 18-letniej Blanki i 15-letniego Leona. Oboje interesują się aktorstwem i uczestniczą w castingach. Aktor z dumą mówi o ich zaangażowaniu, ale podkreśla, że nie wywiera presji. Często opowiada im o pracy na planie, przekazując warsztatowe wskazówki. W życiu prywatnym Kot stawia na stabilność – jego żona, Agnieszka, również związała się z filmem. Aktor zaznacza, że po intensywnych zdjęciach potrzebuje czasu dla rodziny i nie podejmuje kolejnych projektów, zanim nie spędzi wystarczająco dużo czasu z bliskimi. Aktorstwo jako azyl – jak Tomasz Kot ucieka w role Choć Tomasz Kot uchodzi za jedną z największych gwiazd polskiego kina, sam siebie nazywa introwertykiem. Przyznaje, że na scenie czuje się bezpieczniej niż w życiu – „świat na scenie jest ułożony, wiem, co się wydarzy, mogę się schować za postacią”. Nie znosi celebryctwa, a sławę traktuje jako część zawodu. Rola uzdrowiciela w „Niebie” była dla niego wyzwaniem – szczególnie sceny, w których musiał „leczyć” ludzi rękami. Zgodnie z wizją reżysera, musiał zbudować w sobie absolutną wiarę w to, co robi, by przekonać widzów. CZYTAJ TEŻ: 20 lat temu był prawdziwym hitem. Cytaty głównych bohaterów znała cała Polska Między sukcesami a porażkami – zakręty zawodowej drogi Kota Choć Kot może pochwalić się wieloma sukcesami, jego droga nie była prosta. Nie zdał matury za pierwszym razem, przez co stracił rok. Mimo to, dwa tygodnie po egzaminie otrzymał etat w teatrze w Legnicy. Z czasem trafił na duże ekrany, zagrał m.in. Ryśka Riedla w „Skazanym na bluesa”, Zbigniewa Religę w „Bogach” i wystąpił w „Zimnej wojnie”. Nie każda zagraniczna przygoda okazała się sukcesem – projekt „Tesla”, w którym miał zagrać główną rolę, nie doszedł do skutku. Kot wspomina też trudny czas pandemii i decyzję o pozostaniu w Polsce, mimo kuszących propozycji z zagranicy. „Nie chcę być aktorem, który odmawia, który nie jest na każde zawołanie”, podkreśla. Dojrzałość bez lęku Zbliżająca się pięćdziesiątka nie budzi w nim lęku. Kot otwarcie mówi, że nie zamierza walczyć z czasem ani się odmładzać. „Nigdy w życiu! To największy paradoks naszych czasów – ludzie próbują wyglądać młodziej, a upodabniają się do siebie”. Cieszy się, że jego zawód pozwala mu dojrzewać z rolami. Gra już ojców dorosłych dzieci i z ciekawością patrzy w przyszłość. Jego fundamentem jest rodzina, z którą utrzymuje bliskie relacje. Wspólne święta, spotkania z rodzeństwem, dzieci i ich pasje – to wszystko trzyma go „w pionie”. Źródło: Zwierciadło
Poszedł w ślady swojego ojca, dziś wprost mówi o tym, co sądzi o swoim zawodzie. Nie kryje gorzkich słów
W rozmowie w podcaście „PorozmawiajMY” aktor i prowadzący „Pytania na śniadanie” – Łukasz Nowicki – zaskoczył słuchaczy deklaracją: „jestem beznadziejnym aktorem”. Mimo wieloletniej obecności w telewizji i dorobku filmowego, ostro podsumował swoje umiejętności przed kamerą i opowiedział, dlaczego nie utożsamia się z rolą tradycyjnego aktora.
Łukasz Nowicki, znany widzom z programu „Pytanie na śniadanie”, zaskoczył szczerością podczas podcastu „PorozmawiajMY”. W emocjonalnej rozmowie przyznał, że nie uważa się za dobrego aktora i określił siebie mianem „beznadziejnego”. Mimo wieloletniego doświadczenia przed kamerą, otwarcie mówi o braku wiary w swoje umiejętności i trudnych emocjach związanych z aktorstwem. Wyznanie Łukasza Nowickiego – „beznadziejny aktor” Łukasz Nowicki był gościem podcastu „PorozmawiajMY”, gdzie otwarcie mówił o swojej karierze i podejściu do aktorstwa. W trakcie rozmowy stwierdził jednoznacznie: „Jestem beznadziejnym aktorem”. Wyznanie to padło z jego ust bez cienia ironii czy dystansu. Było to szczere, gorzkie podsumowanie jego samopoczucia w zawodzie aktora. Podkreślił, że pomimo ukończenia szkoły aktorskiej i lat spędzonych na scenie czy planie filmowym, nigdy nie czuł się pełnoprawnym aktorem. Jego wypowiedź odbiła się szerokim echem wśród słuchaczy i fanów, zaskakując bezpośredniością i samokrytyką. ZOBACZ TEŻ: Nazywano ją „Marilyn Monroe polskiego sportu”. Romans królowej bieżni i charyzmatycznego aktora miał gorzki finał Skąd taka ocena własnej twórczości? Doświadczenia przed kamerą Nowicki tłumaczył, że jego niepewność i niska samoocena jako aktora wynikają z braku pewności siebie oraz odczucia, że nie potrafi „sprzedać” emocji przed kamerą. Jak sam mówił, nie czuje się dobrze na planie filmowym, nie odnajduje się w zawodowym aktorstwie, i nie lubi oglądać siebie na ekranie. W jego wypowiedzi słychać było wyraźne rozczarowanie tym, jak wyglądała jego ścieżka zawodowa w tej dziedzinie. Zwrócił uwagę, że mimo licznych prób, nie potrafił odnaleźć się w zawodzie, który wymaga całkowitego oddania i pasji – czego, jak stwierdził, sam nie posiadał w kontekście aktorstwa. Telewizja na żywo kontra plan filmowy – co wybiera Nowicki? Mimo braku satysfakcji z bycia aktorem, Łukasz Nowicki znalazł swoje miejsce w mediach – jako prowadzący popularnego programu „Pytanie na śniadanie”. W rozmowie przyznał, że dużo lepiej czuje się w formule „na żywo”, gdzie nie ma dubli, cięć i ustawiania scen. W tej formie czuje się naturalnie, może być sobą i korzystać ze swojego doświadczenia w pracy z ludźmi i słowem. Wypowiedź ta podkreśla wyraźną granicę, jaką sam stawia między sobą jako prezenterem a sobą jako aktorem. Praca na żywo daje mu swobodę, której brakowało mu na planie filmowym. CZYTAJ TEŻ: Odeszła niespodziewanie, a tu takie wieści. Legenda polskiej muzyki po latach wraca do uwielbianego hitu TVP Dziedzictwo Jana Nowickiego i własna kariera – kontrast oczekiwań Nie sposób pominąć kontekstu rodzinnego. Łukasz Nowicki jest synem wybitnego aktora Jana Nowickiego, który przez dekady był jedną z ikon polskiej sceny teatralnej i filmowej. W rozmowie pojawił się również wątek tej trudnej spuścizny – bycia dzieckiem sławnego artysty. Nowicki przyznał, że towarzyszyła mu presja dorównania ojcu, a także poczucie, że jest „przeciętnym aktorem” w cieniu wybitnego rodzica. Nie odżegnuje się od tego dziedzictwa, ale wyraźnie zaznacza, że nie był w stanie udźwignąć tych oczekiwań, a własną drogę odnalazł dopiero poza klasycznym aktorstwem. Źródło: Plejada, Podcast PorozmawiajMY
Niedawno ogłosił rozwód po dwóch dekadach małżeństwa, a tu takie wieści. U jego boku pojawiła się piękna blondynka
Michel Moran zakończył 20-letnie małżeństwo z Haliną, a niedługo później pojawił się publicznie z nową partnerką. Na balu Fundacji TVN juror „MasterChefa” pozował na ściance z tajemniczą blondynką, wzbudzając zainteresowanie fotoreporterów i lawinę komentarzy w mediach.
Michel Moran, juror programu „MasterChef”, potwierdził w sierpniu, że jego wieloletnie małżeństwo z Haliną dobiegło końca. W minioną sobotę restaurator pojawił się na balu Fundacji TVN w towarzystwie tajemniczej blondynki. Media donoszą, że to młodsza o 10 lat Małgorzata, z którą Moran układa sobie życie po rozwodzie. Michel Moran ogłasza rozwód po 20 latach małżeństwa Michel Moran, znany i lubiany juror „MasterChefa”, przez lata budował wizerunek oddanego męża. Jego związek z Haliną trwał ponad dwie dekady, jednak już od pewnego czasu w mediach pojawiały się plotki o kryzysie. W sierpniu 60-letni restaurator przerwał milczenie i oficjalnie ogłosił, że jego małżeństwo zakończyło się rozwodem. To właśnie ten moment otworzył nowy rozdział w życiu Michela Morana, który – jak się okazuje – nie pozostał długo samotny. ZOBACZ TEŻ: Michel Moran potwierdza rozwód po 20 latach małżeństwa. Padła jasna deklaracja Kim jest tajemnicza blondynka u boku Michela Morana? W minioną sobotę, podczas prestiżowego balu Fundacji TVN, Michel Moran pojawił się na ściance z tajemniczą blondynką. Kobieta miała na sobie elegancką, asymetryczną suknię i wzbudziła spore zainteresowanie wśród obecnych. Moran, wyraźnie rozpromieniony, obejmował towarzyszkę z czułością, a uśmiech nie schodził mu z twarzy. To nie był przypadkowy gest – media natychmiast zaczęły spekulować na temat relacji tej dwójki. Związek Michela Morana i Małgorzaty – co wiadomo? Według doniesień tygodnika „Na Żywo”, kobieta to Małgorzata – młodsza o 10 lat partnerka Michela Morana. Para miała poznać się przypadkiem podczas spotkania u wspólnych znajomych, w czasie gdy oboje byli jeszcze w innych relacjach. Z czasem ich relacja miała się zacieśniać, aż w końcu – jak podaje tygodnik – „uznali, że mogą odbudować razem uczucie, które dla każdego z nich, w dotychczasowym życiu, straciło blask”. Małgorzata pracuje w jednej z warszawskich kancelarii i wychowuje dwie córki. Informatorzy twierdzą, że para dobrze się dogaduje, a ich relacja rozwija się harmonijnie. CZYTAJ TEŻ: Michel Moran wspomina Tomasza Jakubiaka w łamiących serce słowach: „Dalej go kocham” Udział Michela Morana na balu Fundacji TVN Bal Fundacji TVN to jedno z najważniejszych wydarzeń towarzyskich sezonu. Obecność Michela Morana w towarzystwie Małgorzaty wywołała poruszenie. Wystąpienie tej pary na czerwonym dywanie było jednym z najczęściej komentowanych momentów wieczoru. Fotoreporterzy nie mogli oderwać wzroku od zakochanego restauratora i jego eleganckiej towarzyszki. Ich wspólne zdjęcia szybko obiegły internet i media plotkarskie. Reakcje mediów i fanów na nowe zdjęcia restauratora Publiczne pojawienie się Michela Morana z nową partnerką zostało szeroko skomentowane w mediach. Internauci dzielili się na tych, którzy kibicują nowemu związkowi restauratora, i tych, którzy z nostalgią wspominali jego długoletnie małżeństwo z Haliną. Nie brakuje jednak głosów, że Moran ma prawo do szczęścia i nowego początku – zwłaszcza po tak długim i medialnym związku. Źródło: Plejada
Ma na koncie nominację do Oscara, niewielu wie, że w połowie jest Polką. Co wiemy o legendarnej it girl?
Chloë Sevigny skończyła 51 lat. Aktorka, która zasłynęła rolami w kontrowersyjnych produkcjach i stylem „it girl” lat 90., ma polskie korzenie i nieustannie zaskakuje. Od „Kids” po Złoty Glob i debiut reżyserski w Cannes – Sevigny od lat pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych postaci w świecie kina i mody.
Chloë Sevigny, aktorka‑reżyserka i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci lat 90., właśnie obchodzi 51. urodziny. Urodzona w Springfield w Massachusetts jako córka amerykańskiej Polki i kanadyjskiego Francuza, przez dekady łączyła niezależne kino, modowe prowokacje i śmiały styl. Dziś – mimo lat – nadal jest symbolem oryginalności. Poznaj jej historię, polskie dziedzictwo i drogę na szczyt. Polskie korzenie Chloë Sevigny Chloë Sevigny urodziła się 18 listopada 1974 roku w Springfield w stanie Massachusetts. Jej matka była Amerykanką polskiego pochodzenia, a ojciec miał korzenie francusko-kanadyjskie. Aktorka wielokrotnie podkreślała swoje polskie dziedzictwo i wpływ wychowania na jej wrażliwość i styl. ZOBACZ TEŻ: Botki w stylu nowojorskiej it-girl? Te 7 modeli odmieni każdą jesienną stylizację Od „it girl” do aktorki – początki kariery Już w latach 90. Chloë Sevigny zyskała status „it girl” – pojawiała się w teledyskach Sonic Youth i The Lemonheads, a jej unikalny styl szybko został zauważony w świecie mody i kultury alternatywnej. Jej filmowy debiut nastąpił w 1995 roku w filmie „Kids”, który otworzył jej drzwi do kina niezależnego. Kontrowersje, sława i Złoty Glob Jednym z najbardziej kontrowersyjnych momentów w karierze Sevigny była scena z filmu „The Brown Bunny” z 2004 roku. Aktorka wystąpiła w realistycznej scenie seksu oralnego ze swoim ówczesnym partnerem Vincentem Gallo. Pomimo burzy medialnej, Sevigny podkreślała swoje pełne zaangażowanie w projekt i zaufanie do reżysera. W 1999 roku za rolę Lany Tisdel w filmie „Chłopaki nie płaczą” otrzymała nominację do Oscara. Z kolei w latach 2006–2011 grała postać Nicolette Grant w serialu „Big Love”, za którą zdobyła Złoty Glob. CZYTAJ TEŻ: 5 perfum, które uwielbiają kopenhaskie it girls. Zwłaszcza numer 3 cię zaskoczy i... zachwyci! Reżyserka, styl i ikona współczesnej mody Sevigny nie ograniczyła się wyłącznie do aktorstwa. W 2016 roku zadebiutowała jako reżyserka filmem, który został pokazany w głównym konkursie festiwalu w Cannes. Na przestrzeni lat stała się również ikoną stylu – sama o sobie mówi, że „lubi się ubierać jak wariatka”. Jej wizerunek łączy prowokację z autentycznością, co czyni ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w świecie mody. Chloë Sevigny obchodzi 51. urodziny, ale nie zwalnia tempa. Jej kariera nadal rozwija się zarówno w kinie, jak i poza nim. Wybiera projekty niszowe, niezależne, eksperymentalne – pozostała wierna własnemu stylowi i artystycznej niezależności. Dziś, po latach kontrowersji, sukcesów i odważnych decyzji, wciąż pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń twórczyń i artystek. Źródło: Plejada
Jest cudownym dziadkiem, wybudował dla wnuków królewski plac zabaw. Zamek i 14-metrowa zjeżdżalnia to dopiero początek
To, co król przygotował w swojej posiadłości, przeszło najśmielsze oczekiwania nie tylko jego wnuków!
W posiadłości Sandringham, która od lat jest jednym z ulubionych miejsc odpoczynku rodziny królewskiej, powstała niezwykła przestrzeń. Król Karol III, pragnąc stworzyć coś wyjątkowego dla swoich wnucząt, zlecił budowę placu zabaw, który przypomina baśniowe królestwo. To nie tylko przestrzeń do zabawy, ale i symbol miłości oraz więzi rodzinnych, które łączą króla z jego najbliższymi. Zamek w Sandringham: Magia drewnianych wież i mostków Plac zabaw zlokalizowany na terenie królewskiego majątku w Sandringham to prawdziwa gratka dla najmłodszych. Został zaprojektowany z myślą o dzieciach Karola III oraz innych członkach rodziny królewskiej, w tym o wnukach – George’u, Charlotte, Louisie, Archiem i Lilibet. Całość przypomina minikrólestwo: drewniane wieże, mostki, a także spirale zjeżdżalni, które stanowią prawdziwą atrakcję dla dzieci. Największą z nich jest 14-metrowa, spiralna zjeżdżalnia, która prowadzi ze szczytu drewnianej wieży przypominającej wiktoriańską wieżę wodną – Appleton Water Tower. ZOBACZ TEŻ: O tym huczy cały świat. Książę William postawił ultimatum, grozi im utrata tytułów. Muszą spełnić jedno wymaganie Na placu zabaw nie zabrakło także klasycznych huśtawek i mniejszych atrakcji, które tworzą przestrzeń pełną zabawy, radości i odkryć. Drewniane elementy zostały wykonane z dbałością o szczegóły, a całość wpisuje się w naturalny, leśny krajobraz Sandringham, tworząc harmonijną całość z otaczającą przyrodą. Rodzinne więzi i tradycje królewskie Choć plac zabaw w Sandringham z pewnością będzie cieszył się zainteresowaniem wszystkich dzieci, to jego głównym celem jest stworzenie przestrzeni dla wnuków króla. Karol III pragnie, by to miejsce stało się częścią królewskich tradycji – przestrzenią, w której dzieci będą mogły spędzać czas razem, bawiąc się na świeżym powietrzu. Jest to także sposób na umocnienie więzi z najmłodszymi członkami rodziny i budowanie wspólnych wspomnień. To nie pierwszy raz, kiedy Karol III angażuje się w stworzenie wyjątkowych przestrzeni dla swojej rodziny. Od lat, posiadłość Sandringham jest uznawana za jego prywatny azyl, a także miejsce, w którym rodzina ma okazję spotykać się i spędzać czas z dala od obowiązków dworskich. Królewski projekt dla najmłodszych Projekt minikrólestwa w Sandringham jest dowodem na to, jak ważne dla Karola III są jego dzieci i wnuki. Król, który przez lata pełnił różne funkcje w rodzinie królewskiej, teraz stawia na proste przyjemności – takie jak wspólne zabawy z wnukami. Zamek, zjeżdżalnia i inne atrakcje są dla niego nie tylko inwestycją w przestrzeń do zabawy, ale także wyrazem troski o rozwój i szczęście najmłodszych. Wkrótce, gdy wnuki Karola III będą mogły cieszyć się z nowych atrakcji w Sandringham, z pewnością staną się one jednym z najważniejszych miejsc, w którym będą się tworzyć wspólne wspomnienia. Minikrólestwo, stworzone z miłością przez dziadka, będzie miało dla nich wartość sentymentalną na całe życie. Przestrzeń, która łączy pokolenia Plac zabaw w Sandringham to miejsce, które nie tylko pozwala na zabawę, ale i buduje mosty między pokoleniami. Karol III daje swoim wnukom coś, co stanie się częścią ich dzieciństwa – wspólnego czasu spędzanego na świeżym powietrzu, z dala od formalności dworskich obowiązków. W przyszłości, to właśnie tam najmłodsze pokolenia królewskiej rodziny będą mogły powrócić, by wspominać beztroskie chwile z najbliższymi. Dzięki temu projektowi, Sandringham staje się nie tylko królewską rezydencją, ale i symbolem rodzinnych więzi, które łączą Karola III z jego najbliższymi. To inwestycja w tradycję, radość i wspólne chwile, które na zawsze zostaną w pamięci królewskiej rodziny. Źródło: Plejada
Przed laty walczył o życie, czuł, że jest już po drugiej stronie. Poruszające wyznanie zaskoczyło fanów, to go odmieniło
Adam Ferency podzielił się wstrząsającym doświadczeniem, które na zawsze odmieniło jego spojrzenie na życie. W szczerym wyznaniu aktor opowiedział o chwili, w której znalazł się na granicy istnienia. To, co powiedział, może zaskoczyć wielu.
Adam Ferency przeżył śmierć kliniczną i wyjątkowo szczerze dzieli się tym dramatycznym doświadczeniem. Aktor wyklucza doznania mistyczne, znane z opowieści o umieraniu – w jego odczuciu nie było żadnych „kolorowych tuneli”. Co naprawdę czuł i jak wyglądała ta granica życia? Moment śmierci klinicznej – co powiedział Ferency W najnowszym wywiadzie Adam Ferency ujawnił, że przeszedł śmierć kliniczną. To poruszające doświadczenie, którym zdecydował się podzielić publicznie, rzuca inne światło na znane z relacji innych historie „życia po życiu”. Aktor nie zdradził dokładnych szczegółów medycznych, ani miejsca, w którym doszło do tego zdarzenia, ale jasno dał do zrozumienia, że był to moment graniczny. Jego wyznanie nabiera jeszcze większej wagi w kontekście faktu, że temat śmierci wciąż bywa w Polsce tematem tabu – zwłaszcza wśród osób publicznych. ZOBACZ TEŻ: Był od niej dwukrotnie starszy, urodziła mu córkę. Romans z Adamem Ferencym odebrał Patrycji Soliman karierę i reputację <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/09/forum-0925799535-ff4e07e.jpg" width="4192" height="3040" alt="Krakow, 10.09.2018. Trwaja zdjecia do komedii kryminalnej "Na bank się uda" Rezyseruje Szymon Jakubowski wedlug scenariusza napisanego na podstawie wlasnej powiesci; N/z Adam Ferency,Image: 925799535, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Grzegorz Kozakiewicz / Forum" title="Adam Ferency" /> „Żadnych kolorowych tuneli” – czym zaskoczył aktor Adam Ferency stanowczo zaprzeczył, jakoby towarzyszyły mu jakiekolwiek mistyczne wizje. W jego relacji nie było typowego „tunelu światła” czy spotkania z bliskimi zmarłymi – obrazów często opisywanych w literaturze i relacjach osób, które doświadczyły śmierci klinicznej. Jego słowa: „Żadnych kolorowych tuneli” odbijają się echem wśród fanów i mediów. W dobie popularności duchowych narracji, szczere i pozbawione romantyzmu wyznanie aktora porusza i zaskakuje. Znaczenie szczerych wyznań – dlaczego ta historia porusza Wyznanie Ferencego nie tylko burzy stereotypy na temat śmierci klinicznej, ale również otwiera przestrzeń do szczerej rozmowy o śmierci, bólu i ludzkich doświadczeniach. Aktor nie sili się na sensację – jego relacja jest chłodna, rzeczowa, a przez to jeszcze bardziej przejmująca. Publiczne przyznanie się do przeżycia tak dramatycznego momentu zdejmuje z tematu umierania otoczkę tajemnicy i mistycyzmu. "Jak otworzyłem oczy, widzę, że żona przy mnie siedzi, ja się świetnie czuję. Mówię do niej: która godzina? A ona mówi, że piąta rano. Ja na to: cholera jasna, mam o 10 próbę. Ona tak na mnie popatrzyła, wtedy zobaczyłem, że jestem przywiązany, podłączony pod jakieś aparaty, powiedziała z czułością: nie dzisiaj. I wyszła. Pomyślałem wtedy sobie: rany boskie, chyba miałem zawał" mówił w podcaście "Gdy nikt nie patrzy". CZYTAJ TEŻ: Adam Ferency szczerze o nałogu. „Trzykrotnie mnie wyrzucano ze szkoły” Śmierć kliniczna w mediach – jak aktor zareagował publicznie Choć nie podał żadnych szczegółów dotyczących miejsca czy czasu tego wydarzenia, to sama decyzja o ujawnieniu doświadczenia śmierci klinicznej w wywiadzie sugeruje gotowość do mierzenia się z tematem publicznie. Adam Ferency znany jest z bezkompromisowości i odwagi w poruszaniu tematów trudnych – również tym razem nie zawahał się mówić wprost o czymś, co wielu wolałoby przemilczeć. W jego wypowiedzi nie ma ani patosu, ani taniej sensacji – jest za to głęboka osobista prawda. Czego możemy się nauczyć z tej historii? Doświadczenie Adama Ferencego pokazuje, że śmierć kliniczna może mieć wiele twarzy – nie zawsze jest zgodna z popularnymi wyobrażeniami. Jego wyznanie to sygnał, że nie każdy „po drugiej stronie” widzi światło i spokój. Być może dla niektórych prawda jest prostsza i bardziej surowa – bez symboliki, ale nie mniej prawdziwa. Ferency, jako osoba publiczna, dzieląc się tym przeżyciem, daje przykład odwagi i autentyczności, a także otwiera przestrzeń do bardziej zniuansowanej rozmowy o śmierci – również tej „niedokończonej”. Źródło: Plejada, "Gdy nikt nie patrzy"