Balenciaga Haute Couture jesień–zima 2026/2027. Pierpaolo Piccioli otworzył nowy rozdział tego domu mody
To był jeden z najbardziej wyczekiwanych debiutów podczas Paris Haute Couture Week. Pierpaolo Piccioli zaprezentował swoją pierwszą kolekcję haute couture dla Balenciagi, otwierając nowy rozdział w historii tego domu mody. Projektant postawił na architektoniczne sylwetki, wyrazisty kolor i kunszt atelier, proponując własną interpretację couture zakorzenioną w dziedzictwie Cristóbala Balenciagi.
Zmiana dyrektora kreatywnego w domu haute couture zawsze budzi ogromne oczekiwania. Pierwsza kolekcja staje się deklaracją tego, jak projektant zamierza rozwijać dziedzictwo marki i na które elementy jej tożsamości chce położyć największy nacisk. W przypadku Balenciagi uwaga skupiła się przede wszystkim na relacji między historią domu mody a współczesnym językiem couture. Pierpaolo Piccioli odpowiedział na te oczekiwania kolekcją, w której najważniejszą rolę odegrały konstrukcja, proporcje i praca atelier. Zamiast budować narrację wokół scenografii czy efektownych zabiegów inscenizacyjnych, pozwolił wybrzmieć ubraniom oraz kunsztowi ich wykonania, konsekwentnie prowadząc dialog z dziedzictwem Cristóbala Balenciagi. Pierpaolo Piccioli debiutuje w Balenciadze haute couture Pokaz Balenciaga Haute Couture na sezon jesień–zima 2026/2027 należał do najważniejszych wydarzeń paryskiego tygodnia mody. Dla Pierpaolo Picciolego była to pierwsza kolekcja haute couture przygotowana dla domu mody Balenciaga. Projektant zaprezentował ją w Cité Internationale Universitaire de Paris – rozległym kompleksie w 14. dzielnicy Paryża, którego dziedziniec otoczony żywopłotami stał się naturalną scenografią pokazu. Zamiast rozbudowanej oprawy postawiono na przestrzeń, która nie odciągała uwagi od ubrań. To właśnie kolekcja miała pozostać główną bohaterką wydarzenia. Dom mody Balenciaga określił kolekcję jako wyraz przywiązania do zasad domu couture oraz celebrację jego istoty i rzemiosła. Sam Piccioli podkreślił, że jest to efekt emocji i wspólnej pracy zespołu, zamykając przekaz słowami: „To nasza kolekcja, to nasza praca. To jest Balenciaga Couture – dziś”. Architektoniczne sylwetki i kolor stały się językiem nowej kolekcji Już od pierwszych wyjść było jasne, że Piccioli pozostaje wierny własnemu językowi projektowania. Monumentalne wolumeny, rzeźbiarskie formy, głębokie dekolty na plecach, obszerne sylwetki i intensywne kolory zdominowały pokaz. Projektant zestawił minimalistyczne kroje z bogatymi fakturami. Pojawiły się pełne objętości spodnie o miękkiej fakturze, hafty o cylindrycznych formach oraz jedwabiste wykończenia kontrastujące z prostymi kaszmirowymi płaszczami. W kolekcji nie zabrakło także charakterystycznego dla haute couture dialogu pomiędzy krawiectwem a techniką flou. Jednym z przykładów była czarna sukienka przypominająca prosty T-shirt – jej górna część została skonstruowana z wykorzystaniem technik klasycznego krawiectwa, podczas gdy dół swobodnie opadał z tego samego materiału. Wieczorowe propozycje rozwijały tę samą ideę. Gorsetowa czarna suknia z wyraźnie zarysowaną konstrukcją bioder została zestawiona z lekkim, swobodnie opadającym plisowanym szyfonem. Rzemiosło couture pozostało w centrum uwagi Największe wrażenie robił jednak poziom wykonania każdej sylwetki. W atelier Balenciagi płaszcze i suknie z kaszmiru powstawały z wykorzystaniem skanów prawdziwych ciał. Na ich podstawie ręcznie formowano skórzane elementy, które wszywano do wnętrza ubrań jako niewidoczną konstrukcję. W kolekcji wykorzystano również Neo-Gazar – współczesną interpretację tkaniny opracowanej przez Cristóbala Balenciagę w 1958 roku. Materiał pełnił zarówno funkcję zewnętrznej tkaniny, jak i wewnętrznego elementu konstrukcyjnego. Debiut w haute couture zaliczył także AmSilk – laboratoryjna alternatywa dla jedwabiu. Mimo wykorzystania nowego materiału wszystkie elementy nadal zostały ręcznie skrojone i wykończone zgodnie z zasadami haute couture. Skala ręcznej pracy była imponująca. Jedną z sukni pokryto około 24 150 ręcznie postrzępionymi płatkami gazaru, które poruszały się przy każdym kroku modelki. Finał należał do Gigi Hadid Pokaz zakończyła Gigi Hadid w spektakularnej kreacji wykonanej z ręcznie osadzonych czarnych kogucich piór przygotowanych we współpracy z modystą Philipem Treacym. Monumentalna sylwetka stała się kulminacją opowieści o objętości i rzeźbiarskiej formie, która przewijała się przez całą kolekcję. Atmosferę wydarzenia podkreślał głos brytyjskiej wokalistki Anohni, której muzyka towarzyszyła prezentacji. Po zakończeniu pokazu publiczność nagrodziła projektanta owacją na stojąco. Pierpaolo Piccioli wyszedł do ukłonów wraz z całym atelier couture ubranym w białe fartuchy, kierując uwagę na ludzi odpowiedzialnych za powstanie kolekcji. I to był ten moment, który poruszył wiele osób. Bo przecież to właśnie dzięki tym ludziom dzieła projektanta stały się rzeczywistością. Nowy rozdział Balenciagi rozpoczął się od couture Pierpaolo Piccioli nie próbował zdominować debiutu efektowną scenografią ani manifestem. Zamiast tego skoncentrował się na tym, co od ponad wieku definiuje Balenciagę – konstrukcji, proporcjach i rzemiośle couture. Efekt? Jego pierwsza kolekcja haute couture przygotowana dla tego domu mody stała się opowieścią o precyzji wykonania, architektonicznych sylwetkach i emocjach zapisanych w formie. Zresztą zobaczcie sami:
Doładuj się! Kolor jako lek. Czym jest dopamine dressing i dlaczego neurobiologia stanęła po stronie mody?
To nie science fiction. Dopamine dressing — strategia ubierania się oparta na neurobiologii — udowadnia, że kolor to najprostsze narzędzie regulacji nastroju, jakie mamy. Mózg reaguje na barwę zanim zdążysz pomyśleć. Wybiegi wiosnę/lato 2026 wiedzą o tym doskonale.
Zacznijmy od podstaw. Dopamina to neuroprzekaźnik wytwarzany przez mózg, odpowiedzialny między innymi za odczuwanie przyjemności, motywację i nagrody. Kiedy robimy coś, co sprawia nam radość – jemy ulubione jedzenie, słuchamy muzyki, kupujemy upragnioną rzecz – mózg wydziela dopaminę. Kiedy zakładamy ubranie, które nas cieszy, dzieje się dokładnie to samo. Brzmi prosto? Tak właśnie jest. Ale to, co proste, bywa rewolucyjne. Termin „dopamine dressing” (ubieranie dla dopaminy) spopularyzowała Dawnn Karen, psycholożka mody z Nowego Jorku i autorka książki „Dress Your Best Life” (Penguin Books, 2020). Jej koncepcja bazuje na czymś, o czym intuicyjnie wiedziałyśmy od zawsze: świadomy dobór koloru i kroju ubrań może poprawić nastrój, jeszcze zanim wyjdziemy z domu. Mówiąc wprost: można się ubrać w lepsze samopoczucie. I mamy do tego pełne naukowe prawo. W 2012 roku Hajo Adam i Adam D. Galinsky opublikowali w „Journal of Experimental Social Psychology” przełomowe badanie na temat tak zwanego enclothed cognition (poznania przez ubranie). Eksperymentalnie dowiedli, że ubrania, które nosimy, wpływają na nasze procesy myślowe i zachowanie. Osoby ubrane w biały fartuch lekarski popełniały w testach uwagi mniej błędów niż te w zwykłych ubraniach, nawet jeśli nie były lekarzami. Ubranie nie tylko nas okrywa. Ono nas definiuje. I to nie tylko w oczach innych – przede wszystkim w naszych własnych. Nauka barw Kolor to język, którym posługujemy się wszyscy, często zupełnie nieświadomie. Karen Haller, brytyjska specjalistka od psychologii koloru i autorka bestsellerowej książki „The Little Book of Colour” (Penguin Life, 2019), podkreśla: „Kolor jest jednym z najpotężniejszych narzędzi komunikacji niewerbalnej. Nasze doświadczenia, wspomnienia i kultura, w której dorastaliśmy, wpływają na to, jak reagujemy na poszczególne barwy”. Dlatego to, co na jednych działa jak tarcza ochronna, na innych może nie wywierać żadnego efektu. Dopamine dressing nie jest jedną receptą dla wszystkich – to recepta, którą każdy musi wypisać sobie sam. Co wiemy na pewno? Czerwień pobudza i przyciąga uwagę – nie bez powodu jest barwą zakazu, alarmu i namiętności. Niebieski uspokaja, sprzyja koncentracji i buduje zaufanie – stąd jego dominacja w korporacyjnych dress code’ach. Żółty wyzwala optymizm i energię, choć w zbyt dużych dawkach może wywoływać niepokój. Zieleń kojarzy się z naturą, bezpieczeństwem i odnową. Pomarańczowy pobudza kreatywność i wywołuje ciepłe skojarzenia. To nie mity. To wyniki dziesiątków lat badań z zakresu psychologii koloru, które zebrał i opisał między innymi profesor Andrew Elliot z Uniwersytetu Rochester w szeroko cytowanych pracach nad wpływem barw na funkcjonowanie psychologiczne człowieka, opublikowanych między innymi w „Annual Review of Psychology”. Teoria koloru fascynuje filozofów, artystów i naukowców od wieków. Doskonałym przewodnikiem po tej historii jest wydana przez Taschen dwutomowa publikacja „The Book of Colour Concepts” pod redakcją Alexandry Loske i Sarah Lowengard, śledząca myślenie o kolorze od XVII wieku przez koła barw Newtona i Goethego, psychologię barw Josefa Albersa aż po eksperymenty Bauhausu. Doktor Carolyn Mair, psycholog mody i autorka „The Psychology of Fashion” (Routledge, 2018), pisze o tym, jak ubrania funkcjonują jako przedłużenie tożsamości i narzędzie regulacji emocji. Kiedy rano sięgamy po jaskrawą sukienkę zamiast szarego swetra, nie robimy tego wyłącznie ze względów estetycznych. Robimy to, bo chcemy poczuć się inaczej. Żywiej. Bardziej obecni. Bardziej sobą. Warto też wspomnieć o zjawisku, które psychologowie nazywają chromatic comfort (kolorystyczny komfort). To stan, w którym nasze otoczenie wizualne, w tym ubrania, jest zsynchronizowane z naszym wewnętrznym nastrojem lub z nastrojem, do którego aspirujemy. Kiedy nosimy kolor rezonujący z tym, jak chcemy się czuć, mózg odbiera to jako potwierdzenie i wzmocnienie stanu emocjonalnego. W efekcie pętla dopaminowa się zamyka: czujemy się lepiej, bo „wyglądamy” na kogoś, kto czuje się dobrze. To nie iluzja. To neurobiologia ubrana w jedwab i kaszmir. Mówią wieki Moda zawsze odpowiadała na nastroje epoki. I zawsze, kiedy świat stawał się zbyt szary – politycznie, gospodarczo, społecznie – ubrania reagowały eksplozją barw. To prawidłowość, która powtarza się z żelazną konsekwencją. Lata 60. XX wieku przyniosły prawdziwą rewolucję kolorystyczną. André Courrèges, Yves Saint Laurent, a przede wszystkim Emilio Pucci sprawili, że moda stała się psychodeliczna, geometryczna, rozedrgana od wzorów i barw. Kobiety wychodziły na ulicę w ultrakolorowych miniówkach. Kolor był synonimem wolności i buntu. Nie był dekoracją – był językiem. Dekada lat 80. i przełomu lat 90. to kolejna wielka eksplozja. Gianni Versace uczynił z koloru narzędzie władzy i prowokacji. Jego kampanie reklamowe z tamtego okresu stały się ikoniczne: feeria barw na tkaninach jak patchwork wszystkich kultur świata, torebki rzeźby, zdobione jak dzieła sztuki, modelki wyglądające jak boginie. To był luksus krzykliwy, bezkompromisowy, absolutnie wolny. Kampania Gianni Versace na wiosnę–lato 1991 – gigantyczny but jako centrum wszechświata, a w tle modelka w wielobarwnym, oszałamiającym stroju – to modowy manifest kolorystyczny, który do dziś nie stracił nic z siły. Równolegle Karl Lagerfeld w Chanel udowadniał, że kolor może być jednocześnie wyrafinowany i radosny. Pamiętny pokaz z deskami surfingowymi, w którym Linda Evangelista kroczyła po wybiegu w lazurowej, cekinowej marynarce, to kwintesencja ducha tamtych lat: nowoczesna, pełna energii, bezkompromisowo kolorowa. Kampania Chanel z 1991 roku z supermodelkami w żółtych i fioletowych żakietach, grającymi w piłkę na ulicy, to jeden z najbardziej ikonicznych obrazów dekady: moda spotkała się z zabawą, luksus ze spontanicznością, a kolor był łącznikiem między nimi. I był Benetton. „Benetton has all the colors in the world” to nie był zwykły slogan reklamowy. To był manifest. Kampanie włoskiej marki z przełomu lat 80. i 90., reżyserowane przez Oliviera Toscaniego, używały koloru jako metafory różnorodności i jedności. Grupy roześmianych młodych ludzi w jaskrawych dresach, każdy w innym kolorze, razem – ten obraz zmienił myślenie o modzie jako przekazie społecznym i kulturowym. Przełom lat 90. i pierwsza połowa lat 2000. to era Y2K i jej ulubionego koloru – różu. Nie byle jakiego, różu krzykliwego, plastikowego, dosłownie nieznośnie radosnego. Paris Hilton i Britney Spears stały się jego mimowolnymi ambasadorkami: mini w kolorze gumy do żucia, futerka w odcieniu flaminga, soczyście różowe dresy Juicy Couture. To była moda beztroska, bez intelektualnych ambicji, bez manifestu. Różowy Y2K nie mówił nic o polityce ani tożsamości. Mówił jedno: jest fajnie, jest lekko, jest słodko. I tego chcemy. Dziś tamta estetyka przeżywa renesans – nostalgiczny powrót do świata sprzed smartfonów i globalnych kryzysów, kiedy największym problemem było to, czy Britney wystąpi na MTV Awards. Różowy Y2K wrócił na wybiegi i do szaf nowego pokolenia jako kolor ucieczki. Dopamine dressing w najbardziej dosłownym sensie. Pierwsza dekada 2000 roku przyniosła minimalizm w jego najbardziej radykalnym wydaniu: normcore, greige, czerń jako jedyna słuszna odpowiedź na wszystko. Celine pod rządami Phoebe Philo, The Row, Jil Sander – estetyka wyrafinowanej powściągliwości zdominowała dekadę. Kolor zszedł na boczne tory. Wrócił z siłą dopiero po pandemii COVID-19. Izolacja, strach, utrata normalności – wszystko to sprawiło, że gdy sklepy się otworzyły, ludzie sięgnęli po kolor jak po antidotum. I właśnie wtedy termin „dopamine dressing” trafił na pierwsze strony magazynów na całym świecie. Moda powiedziała dokładnie to, co czuliśmy wszyscy: chcemy żyć. I chcemy to pokazać. Kolor na dziś To, co widzimy w kolekcjach na wiosnę i lato 2026, to więcej niż powrót trendu. To deklaracja. Kolor jest tu, jest głośny i nie zamierza pozwolić się uciszyć. Jean Paul Gaultier otworzył sezon spektakularnym pomarańczowym lookiem. Rzeźbiarski kombinezon w intensywnym odcieniu tej barwy, z konstruktywistycznym gorsetem i złotymi okularami to akt mocy. Pomarańcz Gaultiera nie był przypadkowy – to barwa energii, witalności i twórczej odwagi. Noszenie go to manifest: jestem tu, jestem widoczna i cieszę się z tego. Marka Loewe zaprezentowała jedną z najbardziej komentowanych kolekcji sezonu. Pasiaste looki w pełnej gamie barw – od głębokiej czerni przez soczystą żółć i kobalt po intensywną czerwień – połączone z miękkimi skórzanymi torbami i złotymi detalami biżuteryjnymi. McCollough i Hernandez balansują między sztuką a użytkowością, a w tej kolekcji kolory działają jak nuty w kompozycji muzycznej. Akris był w tym sezonie czystym eksperymentem barwy. Projektant Albert Kriemler zainspirował się abstrakcyjnym malarstwem Leona Polka Smitha, artysty, który dzielił płótno kontrastującymi kolorami ostrą linią i przełożył tę zasadę na tkaniny. Marka Lacoste pod kierownictwem Pelagii Kolotouros zamieniła paryski wybieg w szatnię tenisową. Paleta sezonu to kolory kortów: pomarańcz gliny, niebieski i zieleń trawy – barwy, które bez słowa opowiadają o dziedzictwie René Lacoste’a. Oversize’owe polo w transparentnym nylonie, spódnice ręczniki, płaszcze z nadrukiem „Tennis for Everyone” – kolor nie był tu dekoracją, był DNA kolekcji. Alessandro Michele dla Valentino zatytułował kolekcję Fireflies – Świetliki. Inspiracją był list Piera Paola Pasoliniego, opisujący radość ze świetlików widzianych podczas drugiej wojny światowej. Michele odpowiedział na tę metaforę kolorem: różem balonowym i mandarynkowym, fioletem i liliowym, chartreuse i kobaltem. Barwy nie były dobrane przypadkowo, każda z nich była małym źródłem światła w mroku. Pokaz odbył się przy stroboskopowych lampach, a efekt był hipnotyczny. Siostry Nicky i Simone Zimmermann zabrały nas do Lavender Bay, nadmorskiej dzielnicy Sydney, gdzie w latach 70. kwitła australijska bohema. Kolekcja Kindred Spirit to eksplozja psychodelicznych florali, tęczowych tie dye i barw, które zdają się poruszać razem z tkaniną. Dlaczego właśnie teraz? Żyjemy w epoce stresu informacyjnego. Newsy, media społecznościowe, niepokój klimatyczny, niestabilność geopolityczna. Na to nakłada się presja nieustannej produktywności i dostępności. W takim świecie kolor staje się formą oporu. Małego, codziennego, osobistego, ale autentycznego buntu. Nie musisz pisać manifestu – wystarczy założyć pomarańczowy kombinezon. Iris Apfel, ikona stylu, która dożyła 102 lat, rozumiała to lepiej niż ktokolwiek. Jej kolorowe, fantazyjne stylizacje, okulary w wielkich ramkach, biżuteria w wielkości XXL – to nie był strój. To było wyznanie wiary. „Kolor to radość”, powtarzała. I miała absolutną rację. Moda coraz częściej jest rozmową z samym sobą: co czuję, kim jestem, jak chcę się dziś zaprezentować. I kolor jest w tej rozmowie najpotężniejszym głosem. Sztuczna inteligencja powoli wkracza także w obszar analizy kolorów i trendów. Algorytmy potrafią dziś przewidywać dominujące barwy kolejnych sezonów, analizując miliony postów w mediach społecznościowych i wzorce kulturowe. To fascynujące narzędzie, ale – jak podkreślają projektanci, od Jeana Paula Gaultiera po Jonathana Andersona – nawet najdoskonalszy algorytm nie zastąpi tego, co się dzieje, kiedy zakładasz na siebie kolor, który sprawia, że czujesz się jak najlepsza wersja siebie. To jest właśnie istota dopamine dressing. Nie chodzi o to, co jest na czasie. Chodzi o to, co działa na ciebie. Pełny tekst autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.
Dlaczego gorące źródła znów są na czasie? Ta kąpiel robi więcej niż myślisz
Woda, która ma miliony lat i koi ciało od pierwszego zanurzenia. Termy znów przyciągają – nie tylko dla relaksu, ale dla zdrowia, skóry i wewnętrznej równowagi, której coraz bardziej potrzebujemy.
Już przed tysiącami lat ludzie podróżowali do wód, szukając w nich ukojenia i uzdrowienia. Dziś te miejsca przeżywają renesans. Bo termalna kąpiel to inwestycja w naszą wewnętrzną równowagę. Wyobraź sobie wodę, która ma ponad 200 milionów lat. Która przez tysiąclecia przesiąkała przez skalne warstwy, nasycała się minerałami i ogrzewała ciepłem ziemi. Teraz – wydobyta z głębokości niemal dwóch kilometrów – wypełnia basen, do którego wchodzisz w chłodny wieczór. Para unosi się nad powierzchnią, niebo jest ciemne i gwiaździste, a ciało natychmiast odpowiada na ciepło uczuciem ukojenia i odprężenia. To nie jest zwykły relaks. To powrót do czegoś pierwotnego, o czym zapomnieliśmy w codziennym pośpiechu. Kąpiel jako rytuał, nie tylko relaks Człowiek zawsze podążał za ciepłem. Tam, gdzie ziemia oddychała parą, rodziło się życie – powstawały osady, świątynie, miasta. Gorące źródła były bowiem czymś więcej niż naturalnym zjawiskiem. Były znakiem, że pod powierzchnią kryje się siła większa niż człowiek, a jednocześnie przyjazna i opiekuńcza. Woda wypływająca z głębi ziemi budziła respekt, ale i wdzięczność. W starożytnym Rzymie termy stały się sercem życia społecznego. Monumentalne, pełne marmuru, światła i misternych mozaik, łączyły kąpiel z rozmową, debatą oraz odpoczynkiem. W ich wnętrzach krzyżowały się światy polityki, sztuki i codzienności. Najpierw frigidarium z chłodną wodą, potem tepidarium i wreszcie caldarium – rytm przechodzenia między temperaturami był niemal ceremonialny. Woda miała oczyszczać ciało, ale też porządkować myśli. Była elementem higieny, a także filozofii, dowodem, że cywilizacja potrafi okiełznać naturę, ale nie odbierając jej przy tym mocy. W Europie Środkowej wokół gorących źródeł wyrosły uzdrowiska, które do dziś noszą ślady dawnej elegancji. Karlowe Wary, Baden-Baden, Bath czy Budapeszt przyciągały arystokrację, pisarzy, kompozytorów. Przyjazd „do wód” oznaczał kilkutygodniowy pobyt, spacery po promenadzie, poranne kuracje pitne i popołudniowe kąpiele. Kuracja była pretekstem, rytuał – celem. Wierzono, że minerały przywracają równowagę organizmu, a powtarzalność dnia uspokaja umysł. Dlatego czas w uzdrowisku płynął wolniej, podporządkowany rytmowi natury, a nie zegarów. Na Wschodzie tradycja ta jest równie głęboka, lecz ma inny wydźwięk, bardziej duchowy. W Japonii kąpiel w onsenie to element filozofii życia. Najpierw dokładne oczyszczenie ciała, potem powolne zanurzenie w ciszy. Para unosi się nad taflą, a otaczający krajobraz – góry, lasy, śnieg – staje się częścią doświadczenia. Woda nie jest tam usługą ani luksusem, lecz doświadczeniem obecności. To moment przejścia z hałasu świata do własnego wnętrza. Wspólna kąpiel ma budować wspólnotę. Hakone, Kinosaki, Beppu i Noboribetsu – każde z tych uzdrowisk ma własny charakter, wynikający zarówno ze składu wód, jak i z niepowtarzalnej atmosfery miejsca. W Beppu, położonym na wyspie Kiusiu, ziemia oddycha parą w ośmiu punktach nazywanych „piekłami”. Ich barwy – od kobaltowego błękitu po głęboką czerwień – zmieniają się w zależności od zawartości siarki, żelaza i innych minerałów. Z kolei w Kinosaki Onsen goście przemierzają miasteczko między siedmioma publicznymi łaźniami, ubrani w tradycyjne yukata (uproszczone w formie kimono). Wieczorne spacery wąskimi uliczkami tworzą rytuał znany jako onsen meguri – wędrówkę od jednej łaźni do drugiej, w której sama droga staje się równie ważna jak cel podróży. Jak widać, niezależnie od szerokości geograficznej, sens pozostaje ten sam. Gorące źródła od wieków uczą nas jednego: że zanurzenie w ciepłej, mineralnej wodzie to nie tylko zabieg dla ciała, lecz także powrót do pierwotnego poczucia bezpieczeństwa. Do chwili, w której człowiek i natura oddychają w tym samym rytmie. Dlaczego woda termalna naprawdę działa Woda termalna to też żywa kronika geologii. Krąży w głębokich warstwach ziemi przez setki tysięcy, a czasem miliony lat, przesączając się przez skały wulkaniczne, wapienie i piaskowce. W tej długiej podróży nasyca się minerałami, które nadają jej unikalny skład. Każde źródło ma własną „sygnaturę” – proporcje pierwiastków, temperaturę, pH. To dlatego woda z Podhala działa inaczej niż ta z Islandii czy Toskanii. Z kolei siarka, obecna w wielu europejskich i azjatyckich źródłach, działa przeciwzapalnie i antybakteryjnie. Wspiera skórę problematyczną, łagodząc objawy łuszczycy, trądziku czy atopii. A inne pierwiastki? Magnez wnika przez skórę, rozluźnia napięte mięśnie, wspomaga regenerację i wycisza układ nerwowy. To właśnie jego obecność tłumaczy charakterystyczne uczucie głębokiego odprężenia po kąpieli. Wapń i krzem wzmacniają za to barierę hydrolipidową skóry, poprawiają jej sprężystość i pomagają zatrzymać wilgoć w naskórku. Żelazo pobudza z kolei mikrokrążenie, co przekłada się na subtelny, zdrowy blask. Jeśli zaś chodzi o pierwiastki śladowe, takie jak selen czy cynk, to wykazują działanie antyoksydacyjne i wspierają naturalne mechanizmy obronne skóry. Co ważne, temperatura wody działa adekwatnie do jej składu i nie można jej oddzielić od efektu mineralnego. Ciepło rozszerza naczynia krwionośne, poprawia dotlenienie tkanek, przyspiesza metabolizm komórkowy i wspiera procesy naprawcze. Pobudzone zostaje krążenie limfy, organizm sprawniej usuwa produkty przemiany materii. Regularne kąpiele obniżają poziom kortyzolu, redukują napięcie mięśniowe i poprawiają jakość snu. To dlatego po wyjściu z gorącego źródła ciało wydaje się lżejsze, a oddech głębszy, jakby rytm organizmu wracał do naturalnego tempa. Skóra reaguje na kąpiel niemal natychmiast. Staje się miękka, wygładzona, bardziej elastyczna. Drobne podrażnienia łagodnieją, a koloryt się wyrównuje. Nie jest to efekt spektakularny w sensie natychmiastowej transformacji – nie ma tu teatralnej zmiany po jednym zanurzeniu. To raczej subtelna, ale wyraźna poprawa kondycji. Woda działa bowiem w zgodzie z naturalnymi procesami organizmu – wspiera, a nie zastępuje. Uczy cierpliwości i regularności, przypominając, że regeneracja to proces, a nie jednorazowy zabieg. Więcej o kąpielach termalnych, także wb Polsce, przeczytasz w najnowszych wydaniu VIVA! Moda
Brigitte Bardot: kobieta, która nie podążała za modą. To moda podążała za nią
Zrewolucjonizowała sposób, w jaki kobiety się ubierają, poruszają i patrzą na własną seksualność. Brigitte Bardot nie była tylko ikoną stylu – była symbolem wolności, który zmienił modę na zawsze.
Nigdy nie podążała za modą – to moda podążała za nią. Gdy inne kobiety, chcąc być piękne i zauważane, podporządkowywały się trendom, ona ubierała się dla siebie. Bezczelnie niezależna, bezkompromisowa, daleka od konwenansów. Bardotka to wolność odziana w kobiece szaty. Ale historia tej wolności zaczyna się od ucieczki. Burza blond włosów, nadąsana buzia, rozchylone usta, talia osy i krągłe biodra – nie było chyba piękniejszej blondynki w historii kina. Ale też aktorki, która tak potrafiła zmienić wizerunek kobiety. Jej ekstatyczny taniec w filmie „I Bóg stworzył kobietę”, pot na twarzy, wirujące w nieładzie włosy i nagie uda wywołały w latach 50. więcej niż szok. To była rewolucja. A zakazane bikini noszone przez młodziutką Brigitte na plaży w Cannes? Przecież w tamtych czasach kobiety nosiły nobliwe garsonki. Kostiumy kąpielowe zakrywały uda i brzuch, nawet w najbardziej odważnej wersji nie odsłaniały pępka. Papież Pius XII grzmiał, że bikini to grzech i zagrożenie dla moralności. Ale Brigitte – dziewczyna wychowana w surowej, katolickiej rodzinie – w ogóle się tym nie przejmowała. Była niezależna i wywrotowa. Superkrótkie spódnice i sukienki mini też nosiła jako jedna z pierwszych. Miała piękne nogi i lubiła je eksponować. Narodziny francuskiej it girl Jeszcze parę słów o jej początkach, koniecznych, żeby zrozumieć, jak stała się francuską it girl, zanim to określenie w ogóle stało się modne. Urodzona w 1934 roku Bardot jest symbolem Francji czasu „Les Trente Glorieuses” – 30 lat powojennego rozkwitu gospodarczego i obyczajowej rewolucji. Państwo się odbudowywało, burżuazja trwała przy katolickich wartościach, młodzież emancypowała się i tworzyła własny świat. To był również złoty okres francuskiego kina. Wtedy właśnie Roger Vadim zaproponował jej rolę w „I Bóg stworzył kobietę”. Film wyniósł Brigitte na szczyt międzynarodowej sławy i uczynił mitem. Niezwykłe było to, że Bardot nie przepraszała za swoje pragnienia. Nie wstydziła się ciała. Nie udawała, że nie wie, jak działa na mężczyzn. Była pierwszą Francuzką na ekranie, której seksualność była naturalna i – co najważniejsze – pozbawiona poczucia winy. Dlatego fascynowała i oburzała jednocześnie. Otrzymywała setki listów – z pogróżkami i wyznaniami miłości. W 1959 roku Simone de Beauvoir w eseju „Brigitte Bardot et le syndrome de Lolita” pisała: „Bardot nie jest ani buntownicza, ani niemoralna; dlatego moralność nie ma z nią szans. Dobro i zło są częścią konwencji, której ona nie ma zamiaru szanować. (…) Pragnienie i przyjemność wydają się jej bardziej prawdziwe niż przykazania i konwencje. Nikogo nie krytykuje. Robi to, co jej się podoba, i to jest takie niepokojące”. Porzuciła wtedy dziewczęce, rozkloszowane spódnice. Zastąpiły je obcisłe swetry, spodnie rybaczki, później dżinsy. Dekolt przestał być przypadkiem – stał się manifestem. Włosy, coraz jaśniejsze i coraz dłuższe, unosiły się na wietrze w Saint-Tropez. Mit Bardotki Obok Coco Chanel była tą Francuzką, która najmocniej wpłynęła na światową modę – nie poprzez projekty, lecz poprzez sposób noszenia ubrań. Zmysłowo, nonszalancko, wbrew konwenansom. Sprawiała, że zwykła koszula zsuwająca się z ramion i rozpuszczone włosy stawały się deklaracją wolności. Była i pozostaje ponadczasową ikoną, bo jej styl nie miał w sobie nic sztucznego. Nie była gwiazdą wymyśloną przez producentów w filmowych studiach. Miała wrodzoną elegancję, francuskie wyczucie smaku. Kiedy mówimy „bardotka”, nie myślimy wyłącznie o staniku bez ramiączek. Myślimy o sylwetce – bardzo kobiecej. O ramionach odsłoniętych w bluzce z dekoltem w łódkę (bardot neckline). O wąskiej talii podkreślonej paskiem. O spódnicy w drobną kratkę gingham, która wiruje przy każdym kroku. Brigitte była uosobieniem francuskiej swobody, która nie potrzebuje wysiłku, by zachwycać. Jej styl rodził się na styku niewinności i prowokacji. Podobno nie było mężczyzny, który mógłby się jej oprzeć. Nie dobiła jeszcze czterdziestki, kiedy miała już za sobą trzy małżeństwa i kilkunastu kochanków. Wśród nich był zakochany w niej po uszy legendarny Serge Gainsbourg. To dla Brigitte napisał najsłynniejszą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”. Uwikłana w małżeństwo z niemieckim multimilionerem Günterem Sachsem, prosiła Gainsbourga, by schował taśmę, którą razem nagrali. Gdy później usłyszała, jak Serge śpiewa tę piosenkę w duecie z Jane Birkin, pękło jej serce. Przyznawała, że jest trudna, impulsywna, że nie sposób jej kochać „na zawsze”. Ale on ją tak kochał – mimo kolejnych związków. Szafa Brigitte Bardot Jej garderoba była lekcją prostoty. Bluzki z odkrytymi ramionami stały się jej znakiem rozpoznawczym – podkreślały szyję i obojczyki. Nosiła je do dopasowanych spodni rybaczek, zwanych capri, dżinsów z wysokim stanem albo rozkloszowanych spódnic za kolano. Kochała sukienki w kratę vichy – różowe, czerwone, błękitne. To w takiej sukience brała ślub z drugim mężem, aktorem Jacques’em Charrierem, w 1959 roku. Sława tej kreacji wyszła daleko poza mury małego ratusza w Louveciennes, gdzie odbyła się kameralna ceremonia. Konserwatywna Francja wrzała. Sukienka w kratkę – co to jest? Zamiast bogatej, strojnej sukni piknikowy obrus? Ale wszystkie młode Francuzki chciały takiej kratki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/03/E0Y146-bewKOLOR-44f3f4c.jpg" width="3780" height="2841" alt="Brigitte Bardot w Rzymie podczas zakupów. Lubiła lokalne butiki, poza głównymi szlakami. Wybierała rzeczy w stylu boho, trochę artystyczne, trochę nonszalanckie." title="May 05, 1968 - Rome: Famous French sen star Brigitte Bardot is staying in Rome, in a villa 30 kms from the city. What is the" /> Francuski szyk zamiast hollywoodzkiego glamouru Brigitte Bardot była daleka od hollywoodzkiego glamouru Marilyn Monroe czy swojej prawie równolatki Elizabeth Taylor. Nosiła rzeczy, które wydawały się codzienne: T-shirty w marynarskie pasy, dzianinowe swetry, dżinsy, sukienki mini. Wzory jej sukienek drukowały magazyny – można było je wyciąć i, jak ktoś powiedział, „przywłaszczyć sobie styl BB”. Wyglądała fantastycznie we wszystkim: w białej mini, małej czarnej, w skórzanych spodniach i swetrze. Uwielbiała opaski i chusty, które zawadiacko przeplatała przez włosy, tworząc niepowtarzalny look. Musiały mieć koniecznie kolor kontrastujący z jej jasnymi blond włosami. Najlepiej, by były wzorzyste i zwiewne. W jej szafie z pewnością można było znaleźć kilkaset kapeluszy, zwłaszcza tych z dużym rondem, pod którym mieścił się jej zawadiacko upięty kok. W ogóle kochała akcesoria i dodatki, które świetnie uzupełniały jej look. Makijaż? Zwykle podkreślone czarną kreską oczy i delikatny róż na ustach. Słynne były też jej baleriny marki Repetto. Lata 60., jedno z przyjęć w Saint-Tropez, które z rybackiej wioski zmieniało się już w kurort odwiedzany przez artystyczno-finansową elitę. Bardotka zjawia się wieczorem w połyskującej sukience w pasy i… z bosymi stopami. Znowu szok, bo przyjście bez pantofelków, szpilek, choćby balerinek, kojarzyło się z brakiem manier i biedą – a nie z modową prowokacją i podkreśleniem naturalności. Zaskakiwała tak nieraz. Ale poza ubraniem miała jeszcze to coś – francuski szyk, wdzięk, lekkość i zmysłowość. Sekret stylu Bardot tkwił w detalach Jej wizerunek powielano na plakatach, w magazynach, na okładkach płyt. Stała się symbolem francuskiej kobiety, która nie goni za perfekcją. Podkreślała swoją naturalność – aż chciało się powiedzieć: „I Bóg stworzył Brigitte Bardot”. Ale nonszalancja była pozorna. BB doceniała wagę szczegółów, język detali. To dlatego jej włosy nigdy nie były idealnie wygładzone, kreska na powiekach lekko rozmazana, koszula odpięta o ten jeden guzik za dużo. Naśladować Brigitte Bardot? Wcale nie jest tak łatwo. Ogromną rolę w jej życiu i wizerunku odegrało Saint-Tropez. To właśnie w tej małej wiosce rybackiej nad Morzem Śródziemnym, gdzie Bardot postanowiła osiąść w otoczeniu swoich ukochanych zwierząt i którą rozsławiła na całym świecie, pojawiła się całkiem nowa estetyka – bohème chic. BB stała się jej symbolem. A zatem: przewiewne sukienki w kwieciste wzory, lekkie niczym śródziemnomorska bryza, koszula zawiązana na brzuchu, odsłaniająca nonszalancko talię osy. Sukienki w pasy albo oversize’owy kardigan zarzucony na zwykłe bikini. Równie ważne były dodatki: haftowane torby, słomiany kapelusz z szerokim rondem lub kolorowa chustka zawiązana na włosach, płaskie sandały, jeśli nie całkiem boso. Duże okulary, za którymi mogła się ukryć. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzich. „Wyskakują z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Choć należała do złotej ery kina, wyprzedzała swój czas. Była hipiską, zanim formalnie ten ruch narodził się w USA. Tekst: Agnieszka Dajbor, Paulina Krasińska-Sawicka Więcej o Brigitte Bardot przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic?
Jednego dnia prześwitująca koronkowa kreacja Schiaparelli i dwie korony na głowie, kilka dni później oversizowe spodnie Loewe i wojskowa bomberka. Teyana Taylor zdobyła Złotego Globa za rolę w filmie Paula Thomasa Andersona, dostała nominację do Oscara i Grammy. Ale jej styl był ikoniczny na długo przed tym, zanim Hollywood w ogóle ją zauważyło.
Jednego dnia pojawia się na czerwonym dywanie w oszałamiającej kreacji haute couture, prowokująco prześwitującej i z dwiema koronami na głowie, jak na ostatnim pokazie Schiaparelli podczas Paryskiego Tygodnia Mody. Kilka dni później w równie oficjalnej sytuacji pozuje fotoreporterom w przeskalowanych spodniach oversize Loewe i wojskowej bomberce. I w obu tych stylizacjach wygląda autentycznie, bo taka właśnie jest Teyana Taylor. Wszechstronna, niezwykle kreatywna, z jasną wizją na temat swojego stylu, co wreszcie docenił świat. Gdy w połowie stycznia zdobyła Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie Paula Thomasa Andersona „Jedna bitwa po drugiej”, a potem otrzymała nominację do Oscara, jej popularność eksplodowała. W filmie wystąpiła u boku Leonarda DiCaprio, Benicia del Toro i Seana Penna, jednak żaden z hollywoodzkich tuzów nie dostał tylu pozytywnych recenzji co Teyana. Po odebraniu Złotego Globu w wywiadzie dla „E! News” powiedziała, że aby osiągnąć ten sukces, przez lata musiała twardo stąpać po ziemi: „Widzę, że moja ciężka praca przynosi efekty, widzę, że cierpliwość mi się opłaciła. Czuję się wspaniale i niczego nie żałuję”. Teyana Taylor zbiera teraz hołdy za wykreowanie postaci Perfidii u Andersona, ale aktorstwo to tylko wycinek jej artystycznego świata. Jest także piosenkarką, choreografką, tancerką, reżyserką, producentką… I w każdej z tych dziedzin ma się czym pochwalić, bo jej artystyczna wszechstronność jest wprost niezwykła. Skazana na bluesa Dorastała w nowojorskim Harlemie, dzielnicy, w której ulice przepełnia blues, jazz i hip-hop. Małą Teyanę od początku ciągnęło do występowania na scenie i… do mody. Przebierała się w rzeczy z szafy swojej mamy Nikki, stylistki mody, a potem żywiołowo tańczyła do hitów Michaela Jacksona i Janet Jackson. Nikki Taylor tak wspomina tamten czas: „Kiedy Teyana miała 14 lat, powiedziała: »Mamo, właśnie to chcę robić w życiu!«. A ja postanowiłam jej pomóc”. Została menedżerką Teyany i zarządza jej karierą do dziś. Nikki Taylor nie traciła czasu. Pierwszy sukces jej córki przyszedł bardzo szybko, 15-letnia Teyana w 2006 roku dołączyła do zespołu choreografów pracujących przy teledysku Beyoncé „Ring the Alarm”. Rok później młoda artystka podpisała kontrakt z wytwórnią Star Trak Entertainment powiązaną z Pharrellem Williamsem i zadebiutowała w telewizji w programie MTV „My Super Sweet 16”. Szybko stała się ulubienicą widzów dzięki swojej zadziornej osobowości i wyróżniającemu ją stylowi ubierania się, którego wyznacznikami już wtedy były wyraziste kolory, oversize’owe fasony i oryginalne sneakersy. Od 2008 roku zaczęła wydawać kolejne single, między innymi słynny „Google Me”, a potem pełnowymiarowe albumy i budować karierę muzyczną jako piosenkarka R&B. Współpracowała z takimi artystami jak: Wiz Khalifa, John Legend czy Ye (Kanye West). Jej wyrzeźbiona sylwetka, sensualny taniec i magnetyczne spojrzenie stały się viralem w 2016 roku, gdy pojawiła się w teledysku Kanye Westa „Fade”. Z jednej strony był to jej ogromny sukces, ale z drugiej – powód do frustracji. Żaden z jej własnych singli ani albumów nie przyniósł jej takiego rozgłosu jak występ w teledysku Westa. Czuła, że muzycznie jest marginalizowana, że nie dostała szansy, na jaką zasługiwała. Dlatego w 2020 roku ogłosiła, że przechodzi na muzyczną emeryturę. Oświadczyła na Instagramie: „Kochani, muszę to zrobić dla swojego zdrowia psychicznego. Muszę to zrobić dla moich dzieci, żebym mogła żyć dla nich (…)”. Pisała o dwóch córeczkach Junie i Rue Rose, które ma z małżeństwa z koszykarzem NBA Imanem Shumpertem. Pobrali się w 2016 roku i przez kilka lat byli w amerykańskim show-biznesie bardzo głośną parą. Występowali nawet razem w reality show „Teyana & Iman”, w którym pokazywali prywatne życie. Jednak ta miłość się wypaliła, a w 2023 roku Taylor po cichu złożyła pozew o rozwód. Od tamtej pory z dużym zaangażowaniem chroni prywatność − swoją i córeczek, które teraz mają 11 i 6 lat. Świat tak bardzo cię kocha Historia zawodowych zmian w życiu Teyany ma jednak happy end. Po pierwsze, od 2020 roku postawiła na branżę filmową, co przyniosło jej wiele sukcesów ze Złotym Globem włącznie, a po drugie, w 2025 roku wróciła z muzycznej emerytury − wydała płytę „Escape Room”, która z miejsca zdobyła uznanie krytyków i dostała nominację do Grammy w kategorii najlepszy album R&B. Jego tytuł nawiązuje do tego, o czym Taylor często mówi w wywiadach, czyli do swojej niechęci bycia „trzymaną w pudełku” lub też „zamkniętą w pokoju”, co dotyczy i jej życia zawodowego, i prywatnego. W tekstach piosenek pojawia się wątek rozwodu z Imanem Shumpertem, a płyta wydaje się rodzajem terapii. Znamienne jest to, że krążek kończy się słowami jej starszej córki: „Świat tak bardzo cię kocha/ Dziękuję, że wróciłaś do muzyki i wróciłaś do siebie”. Można to potraktować jako zamknięcie pewnego etapu w życiu artystki, wyjście na świat z symbolicznego ograniczającego ją escape roomu, a zdobycie Złotego Globu oraz nominacje do Oscara i Grammy są na to doskonałym dowodem. W wywiadzie dla amerykańskiego „InStyle” tak to podsumowała: „Nigdy nie chciałam, żeby słowo »niemożliwe« znalazło się w moim słowniku twórczym”. Zmienił się również jej styl ubierania się, stał się bardziej dopracowany i… jeszcze bardziej szalony. Można powiedzieć, że Teyana nie nakłada żadnych ograniczeń również swojej modowej wyobraźni. Studium stylu Od 2020 roku Teyana zaczęła częściej pojawiać się na czerwonych dywanach i w programach telewizyjnych, dzięki czemu redaktorzy mody największych portali i magazynów dostrzegli indywidualizm artystki oraz jej naturalną umiejętność łączenia kreacji haute couture z elementami zaczerpniętymi z estetyki streetwear’u. Za każdym razem, gdy Teyana Taylor pojawia się na galach, używa ekspresji całego ciała, aby podkreślić swoją obecność i zdobyć należną jej przestrzeń. Pytana o swoje podejście do mody, w wywiadzie dla amerykańskiego „InStyle” mówi: „Zdaję sobie sprawę, że mam wpływ na wiele osób, i chcę, żeby to miało jakiś sens. Chcę przekazać ludziom, że w modzie chodzi o własny styl, a nie o logo, metki i marki”. Od czasów reality show MTV „My Super Sweet 16” Teyana przykuwała uwagę własnym, niepodrabialnym stylem, którego estetyczne korzenie pochodzą z Harlemu i w którym główną rolę grają sneakersy i oversize’owe ubrania. Jednak, w przeciwieństwie do wielu innych gwiazd z kręgu R&B czy hip-hopu, nigdy się za nimi nie ukrywała, wręcz przeciwnie, emanowała pewnością siebie i młodzieńczą pasją do mody. O bezkompromisowym stylu artystki wiele mówi także jej kreacja ślubna z 2018 roku. Zamiast białej sukni i welonu Teyana założyła na swój ślub dżinsy i czerwoną skórzaną ramoneskę. Taki sam strój miał na sobie jej mąż i ich starsza córka, która towarzyszyła rodzicom w czasie ceremonii. Legendarne współprace Silna więź artystki z modą streetwear nie umknęła uwadze gigantów odzieży sportowej. W 2013 roku Adidas zaproponował Teyanie współpracę, której efektem były sneakersy z kolekcji Originals. Przy ich projektowaniu Taylor wykorzystała swoją fascynację butami do koszykówki w stylu retro – powstał głośny model Harlem GLC z połyskującej skóry w wężowy wzór, z oryginalnym sznurowaniem z tyłu kostki. Z kolei W 2023 roku premierę miały buty zaprojektowane we współpracy z Nike – Teyana Taylor x Air Jordan 1 Zoom CMFT 2, również nawiązujące do subkultury Harlemu, wyróżniające się charakterystycznymi przeszyciami. Już wiadomo, że w 2026 roku będzie miał premierę kolejny model. Ikoniczne kreacje Styl Teyany Taylor na wielkie gale od zawsze jest określany słowem „odważny”. Widać fascynację artystki modą lat 90., umiejętność łączenia jej z eleganckim stylem glamour oraz prowokacyjną estetykę charakterystyczną dla mody Harlemu: dopasowane i prześwitujące fasony (nie tylko sukienek, ale też ważnych w jej garderobie garniturów), wycięcia ukazujące wysportowane ciało, ekstrawagancka biżuteria i dodatki balansujące niekiedy na granicy kiczu. Gdy mowa o ulubionych domach mody, to Teyana często nosi ubrania z kolekcji Schiaparelli i Tom Ford. Najbardziej zapamiętane kreacje? Świat mody z pewnością nie zapomni pojawienia się Taylor na Met Gali w 2023 roku. Piosenkarka była ubrana w dopasowaną tweedową marynarkę z odsłoniętymi plecami i pasującą do niej spódnicę z wycięciami na biodrach od Karla Lagerfelda. Na gali CFDA Fashion Awards Teyana zwróciła na siebie uwagę bardzo odważną czarną sukienką z wycięciami od LaQuan Smith. Stylizację uzupełniał długi płaszcz, który równoważył skandalizującą kreację. Na Met Gali 2025 zachwyciła wszystkich szytym na miarę garniturem w prążki, zestawionym z czerwoną peleryną ozdobioną haftem „Harlem Rose” na cześć dzielnicy, z której się wywodzi. Kreację stworzyła legendarna kostiumografka nagrodzona Oscarami Ruth E. Carter. Niezapomnianą stylizacją jest również ta od Schiaparelli, którą aktorka włożyła na rozdanie Złotych Globów 2026. Czarna, ultraobcisła suknia ze wstęgą oplatającą dekolt i szyję zaskakiwała ozdobnym wycięciem z tyłu, w którym wzrok przykuwała błyszcząca kokarda wieńcząca stringi. Wiele pozytywnych reakcji zebrała suknia, w której Teyana pojawiła się na Grammy 2026. Stworzona przez Haidera Ackermanna, dyrektora artystycznego domu mody Tom Ford, połyskująca kreacja więcej odsłaniała, niż zasłaniała, a jednocześnie po mistrzowsku wpisała się w styl noszącej ją artystki. Ogromne wrażenie Taylor zrobiła również na paryskim pokazie haute couture Schiaparelli na wiosnę 2026. Artystka miała na sobie prześwitujący, dopasowany zestaw wykonany z czarnej koronki, a przed zimnem (i nadmiernie ciekawskimi spojrzeniami) chronił ją długi, czarny płaszcz narzucony na ramiona. Uwagę przyciągały również wysokie szpilki na platformie, zaprojektowane dla Teyany specjalnie na tę okazję. Najmocniejszym akcentem tej stylizacji nie były jednak koronki, tylko akcesoria: dwie ozdobione perłami i cyrkoniami korony oraz pasujący do nich diamentowy naszyjnik. Cała biżuteria była zainspirowana klejnotami cesarzowej Eugenii, skradzionymi podczas zeszłorocznego napadu na Luwr. Królowa stylu i sceny Styl Teyany Taylor jest niezwykle wszechstronny i konsekwentny, a artystka od lat pokazuje, że w pełni zasługuje na miano ikony mody. Również w karierze artystycznej obecnie przeżywa najlepszy dotąd moment. Oprócz rewelacyjnie przyjętej płyty „Escape Room” i nagród za rolę w filmie „Jedna bitwa po drugiej” (gdy oddajemy to wydanie Vivy! Mody do druku, jeszcze nie wiadomo, czy otrzymała Oscara), przed artystką kolejne wielkie projekty. Wiosną zaczynają się zdjęcia do jej reżyserskiego debiutu „Get Lite”, pełnometrażowego filmu o tancerzu, w którym główną rolę dostała Storm Reid. W najbliższym czasie aktorka wystąpi w biograficznym filmie o życiu ikonicznej piosenkarki Dionne Warwick. Co ciekawe, to sama gwiazda poprosiła, aby zagrała ją właśnie Teyana. W drugiej połowie roku Taylor czekają jeszcze premiery – komedii „72 Hours” oraz kolejnych singli promujących jej ostatnią płytę. Czy dwie korony, które nosiła na głośnym pokazie haute couture Schiaparelli, nie okażą się więc dla artystki symboliczne? Wszystko wskazuje na to, że w 2026 roku Teyana Taylor bierze we władanie i świat mody, i show-biznes. Więcej o modzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.
SPF jak garderoba. Jak dobrać filtr do stylu życia i potrzeb skóry
Krem z filtrem to już nie jeden produkt dla wszystkich. Dziś SPF działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do skóry, aktywności i codziennych nawyków. Sprawdzamy, jak wybrać formułę, którą naprawdę będziesz chciała nosić.
Filtr przeciwsłoneczny nie jest już kosmetykiem uniwersalnym. Dziś działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do stylu życia, typu skóry oraz sytuacji. Różnorodne formuły pozwalają stworzyć ochronę idealną. W świecie mody nie istnieje jedno rozwiązanie dla wszystkich ani na każdą okazję. Inny płaszcz wybierasz na intensywny dzień w biegu, inny na spokojny weekend, a jeszcze inny na wieczorne wyjście. Liczy się nie tylko estetyka, ale też funkcja, komfort i dopasowanie do sytuacji. Dokładnie tak samo działa nowoczesna ochrona przeciwsłoneczna. SPF przestał być jednym uniwersalnym produktem. Stał się kategorią, którą można – i warto – dopasowywać do własnego stylu życia, potrzeb skóry i codziennych rytuałów. Jeszcze kilka lat temu wybór był ograniczony. Krem z filtrem miał przede wszystkim chronić, nawet kosztem komfortu. Ciężkie formuły, biały film, uczucie lepkości – wszystko to sprawiało, że SPF był obowiązkiem, a nie przyjemnością. Dziś punkt ciężkości przesunął się w stronę tak zwanej kosmetycznej elegancji. To pojęcie coraz częściej używane przez dermatologów i formulatorów, które oznacza coś więcej niż skuteczność. Chodzi o sposób, w jaki produkt zachowuje się na skórze: czy stapia się z nią, czy współpracuje z makijażem, czy pozostaje niewyczuwalny, a jednocześnie nadal zapewnia realną ochronę. Ta zmiana ma ogromne znaczenie praktyczne i psychologiczne. Bo najskuteczniejszy SPF to nie ten, który ma najbardziej zaawansowaną technologię w laboratorium, ale ten, który naprawdę chcesz nosić każdego dnia. Komfort stosowania staje się bowiem równie ważny, jak poziom ochrony. Dlatego nowoczesne filtry są projektowane w taki sposób, aby odpowiadać na konkretne potrzeby – skóry wrażliwej, tłustej, suchej, dojrzałej, podatnej na przebarwienia i dostosowywać się do preferencji użytkowniczek. Dlatego perfumeryjne półki uginają się od kosmetyków SPF w lotionie, balsamie, sprayu, sztyfcie, a nawet pudrze. A kategoria ta wciąż się poszerza. Myślenie o SPF jak o garderobie pozwala spojrzeć na ochronę przeciwsłoneczną w bardziej intuicyjny sposób. Tak jak masz w szafie kilka ulubionych ubrań na różne okazje, tak samo możesz mieć więcej niż jeden SPF. Lżejszy fluid na co dzień, bardziej odporną formułę na aktywność fizyczną, wersję pigmentowaną na dni, kiedy chcesz połączyć ochronę z efektem wyrównania kolorytu. To podejście zmienia relację z SPF – z obowiązku w świadomy wybór. Ochrona przestaje być czymś narzuconym, a staje się elementem stylu życia. Na podstawie analizy formuł nowej generacji oraz wiedzy dermatologicznej stworzyliśmy przewodnik, który pozwala dopasować SPF tak, jak dopasowujesz ubrania – świadomie, funkcjonalnie i z myślą o sobie. Bo najlepsza ochrona to ta, która naprawdę pasuje do twojego życia. SPF dla aktywnych: ochrona, która nadąża za ruchem Aktywność fizyczna na świeżym powietrzu zmienia sposób, w jaki SPF zachowuje się na skórze. Podczas biegania, jazdy na rowerze, treningu funkcjonalnego czy nawet intensywnego spaceru skóra nagrzewa się, produkuje pot i jest nieustannie narażona na bezpośrednią ekspozycję na promieniowanie UV. To oznacza, że warstwa ochronna ulega szybszemu osłabieniu niż w warunkach statycznych. SPF w tym przypadku musi być nie tylko skuteczny, ale również zaprojektowany z myślą o ruchu, temperaturze i fizjologii aktywnej skóry. W takiej sytuacji najlepiej sprawdzają się formuły oznaczone jako water-resistant, które są testowane pod kątem utrzymania ochrony mimo wilgoci i zwiększonej aktywności. Ich struktura pozwala lepiej przylegać do skóry, co przekłada się na bardziej stabilną ochronę. Komfort sensoryczny ma tu równie duże znaczenie jak parametry techniczne. SPF nie powinien spływać, szczypać w oczy ani pozostawiać ciężkiej warstwy. Musi współpracować ze skórą, zamiast zakłócać jej naturalne funkcjonowanie. To ochrona zaprojektowana tak, aby nadążać za tempem twojego życia, a nie je spowalniać. Spray SPF – wygoda, która zmienia wszystko Spray reprezentuje jedno z najbardziej współczesnych podejść do ochrony przeciwsłonecznej. Jest intuicyjny, szybki i niemal niewyczuwalny, co sprawia, że idealnie wpisuje się w dynamiczny rytm dnia. Delikatna mgiełka równomiernie osiada na skórze, tworząc cienką, transparentną warstwę ochronną bez konieczności rozprowadzania produktu dłońmi. To rozwiązanie, które redefiniuje wygodę stosowania SPF, szczególnie w sytuacjach, gdy liczy się czas. Formuły w sprayu są szczególnie cenione za lekkość. Dzięki temu mogą być stosowane wielokrotnie w ciągu dnia, a ich reaplikacja przestaje być obowiązkiem, a staje się szybkim i dyskretnym gestem. Spray ma również wymiar sensoryczny. Kontakt z lekką mgiełką jest odświeżający, przyjemny i spójny z nowoczesnym podejściem do pielęgnacji, które łączy skuteczność z doświadczeniem użytkowania. SPF dla skóry wrażliwej: mniej znaczy więcej Skóra wrażliwa reaguje szybciej i intensywniej na czynniki zewnętrzne, w tym promieniowanie UV. SPF pełni w tym przypadku podwójną funkcję – chroni przed uszkodzeniami i jednocześnie ogranicza bodźce, które mogą nasilać reakcje zapalne. Kluczowe znaczenie ma wybór formuły, która minimalizuje ryzyko podrażnienia i wspiera naturalną równowagę skóry. Najlepiej sprawdzają się te o krótkim, przejrzystym składzie, pozbawione substancji zapachowych i potencjalnych czynników drażniących. Warto szukać ich w aptece. Taki SPF może działać jak ochronna warstwa, która izoluje skórę od wpływu środowiska zewnętrznego. Filtry mineralne: powrót do prostoty Dla wielu osób wybór filtrów mineralnych wynika nie tylko z potrzeb skóry, ale także z filozofii pielęgnacji. To rozwiązanie preferowane przez osoby, które cenią minimalizm składu, przewidywalność działania i fizyczny charakter ochrony. Na szczęście nowoczesne formuły mineralne nie przypominają już ciężkich, bielących kremów sprzed dekady. Dzięki zaawansowanej technologii mikronizacji są lżejsze, bardziej transparentne i niemal niewidoczne na skórze. Ich działanie polega na fizycznym odbijaniu promieniowania UV od powierzchni skóry, co sprawia, że zaczynają chronić natychmiast po aplikacji. Tlenek cynku, jeden z najczęściej stosowanych filtrów mineralnych, jest ceniony za stabilność, skuteczność i wysoką tolerancję. SPF, który daje efekt glow Współczesna pielęgnacja coraz częściej odchodzi od całkowicie matowego wykończenia na rzecz skóry, która wygląda naturalnie, świeżo i świetliście. I SPF może być jednym z najważniejszych elementów budujących ten efekt. Rozświetlające formuły zostały zaprojektowane tak, aby nie tylko chronić, ale również optycznie poprawiać wygląd. Odbijają światło w subtelny sposób, który nadaje cerze miękkość i wizualną głębię. Ten efekt nie jest przypadkowy. Wynika z połączenia filtrów przeciwsłonecznych z nowoczesnymi składnikami pielęgnacyjnymi, które wspierają nawilżenie i wygładzenie skóry. SPF przestaje być ostatnim krokiem pielęgnacji, a zaczyna pełnić funkcję produktu hybrydowego – ochronnego i estetycznego jednocześnie. Więcei o filtrach dopasowanych do stylu życia i potrzeb przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
To nie tylko kwestia zapachu. Naturalne perfumy oddziałują na emocje, pamięć i poziom stresu, trafiając prosto do najstarszych struktur mózgu. Coraz częściej wybieramy je nie dla trwałości, lecz dla tego, jak się przy nich czujemy.
Kwiaty, liście, zioła i żywice to serce botanicznych perfum. Naturalne kompozycje zachwycają autentycznością i… oddziałują na całe ciało. Przez dekady świat perfum żył w symbiozie z syntezą chemiczną. Kochaliśmy zapachy, które pozostawały na skórze przez 12 godzin, bo poza kompozycją właśnie trwałość była kluczowym elementem wyboru perfum. I to, że zawsze pachniały tak samo. Teraz jednak coś się zmieniło. Coraz więcej z nas sięga po flakony, na etykietach których widnieją słowa: „botanical” lub „natural”. Skąd taka zmiana? Nie chodzi tylko o modę na naturalność. O to, że zagubieni w zurbanizowanym świecie tęsknimy za zapachem kwitnącego sadu wczesnym rankiem, bzu po deszczu, za aromatem świeżo skoszonej trawy i lasu rozgrzanego słońcem. Za tymi wszystkimi zapachami natury, które gdzieś po drodze straciliśmy. Ale także o coś głębszego – o rosnącą świadomość, że to, czym pachniemy, ma także znaczenie biologiczne. Że nos to brama do układu limbicznego, najstarszej ewolucyjnie części naszego mózgu. Bo zapach trafia bezpośrednio do ciała migdałowatego i hipokampu, czyli tam, gdzie przechowujemy emocje i wspomnienia. To najkrótsza droga sensoryczna w ludzkim ciele – skrót ewolucji liczący kilkaset milionów lat. Badania opublikowane w 2025 roku w ScienceDirect potwierdzają to, co perfumiarze wiedzieli intuicyjnie od wieków: olejki eteryczne modulują wydzielanie neuroprzekaźników: GABA, serotoniny, dopaminy. Lawenda łagodzi lęk poprzez działanie na oś HPA, która reguluje odpowiedź stresową organizmu. Bergamotka obniża mierzalne markery kortyzolu, jaśmin zwiększa aktywność fal beta związanych z czujnością, a rozmaryn poprawia pamięć operacyjną. Czym różnią się botaniczne perfumy od klasycznych Perfumy w pełni botaniczne różnią się od konwencjonalnych także na poziomie fundamentalnym. Zamiast syntetycznych molekuł zaprojektowanych w laboratorium – absoluty kwiatowe, olejki eteryczne, ekstrakty, żywice drzew, tinktury z roślin dziko rosnących, hydrolaty. Każda partia może się nieznacznie różnić, bo natura nie produkuje serii z jednakowym numerem seryjnym. Różowy pieprz z Madagaskaru zebrany w suchym roku ma inną głębię niż ten z roku deszczowego. Ta zmienność jest dla koneserów zaletą – każdy flakon to zapis sezonu, niepowtarzalny jak wino. Botaniczne kompozycje mają też inną, intymną właściwość – „żyją” na skórze. Reagują z jej pH, temperaturą i mikrobiomem. Ten sam zapach na dwóch osobach tworzy dwie zupełnie różne opowieści. To właśnie sprawia, że są tak głęboko osobiste. Botaniczne perfumy wchodzą do wielkiej ligi Sygnałem, że zmiana ta jest głęboka, a nie chwilowa, jest fakt, że najważniejsi gracze perfumeryjnego świata sami do niej dołączyli lub są na dobrej drodze. Guerlain – dom z ponad 175-letnią historią, twórca Shalimar i Mitsouko – tak przeformułował swoją kolekcję Aqua Allegoria, że zawiera dziś do 95 procent składników naturalnych. Alkohol w formule pochodzi wyłącznie z francuskiego buraka uprawianego metodami odpowiedzialnego rolnictwa. Flakony są wielorazowego użytku, produkowane we Francji z co najmniej 15 procent szkła z recyklingu. Każdy zapach to „alegoria natury” – oda do konkretnego miejsca, rośliny, chwili. To nie są syntetyczne imitacje natury. To natura przeniesiona do flakonu ze starannością, której wcześniej nie oczekiwaliśmy po masowym luksusie. Z kolei kolekcja The Alchemist’s Garden Gucci to perfumy w duchu botanicznym i aptekarskim, bazujące przede wszystkim na naturalnych składnikach roślinnych. Nie są w pełni naturalne, ale mocno wyznaczają ten kierunek. Co ciekawe, wyostrzona przez konsumentów czujność wobec składów sprawia, że prawdziwa naturalność staje się także argumentem handlowym, a nie tylko etycznym. Dlatego botaniczne marki zapachowe rosną także w Polsce jak grzyby po (pachnącym) deszczu i rozwijają się w ekspresowym tempie, a najwięksi gracze perfumeryjni, jak choćby Sephora, tworzą już podstrony prezentujące wyłącznie perfumy naturalne. Świat się zmienia, a zapachy razem z nim. Chcesz poznać wyjątkowe botaniczne zapachy? Znajdziesz je w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Jej szafa! Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels mówi: „Ubiera mnie biżuteria"
Beż, brąz, czerń i — złoto. Jagoda Maruda, właścicielka warszawskiego butiku Jagg Jewels, od lat kolekcjonuje biżuterię vintage. Twierdzi, że to nie ubranie tworzy stylizację — robi to biżuteria. I że piękne rzeczy zawsze bronią się same.
O tym, że mieszkanie Jagody mnie zachwyci, upewniam się już kilka sekund po przekroczeniu progu. Na marmurowym blacie konsoli – fantazyjne lustro vintage i marmurowe świeczniki. Na parkiecie stosy albumów i książek o fotografii, modzie, malarstwie: LaChapelle, Chanel, Leonardo da Vinci. Na zabytkowej tacy: pierścionki, bransolety, kolczyki, zegarki vintage. Każdy przedmiot jest tu nie bez powodu, wybrany z precyzją kolekcjonera i czułością. Przez kogoś, kto rozumie, że piękne rzeczy niosą w sobie emocje i duszę. Ten dom jest autobiografią pisaną przedmiotami. Właścicielka wita mnie w prostych niebieskich dżinsach od Łukasza Jemioła, białym T-shircie i szarym wełnianym bezrękawniku, który wcale nie prezentuje się casualowo. Powód? Biżuteria vintage, która uzupełnia stylizację bohaterki: złote dmuchane kolczyki, dwie włoskie bransolety łańcuchowe i masywne pierścionki. Nie na dodatek „Generalnie uważam, że ubiera mnie biżuteria”, Jagoda mówi wprost, zanim zdążę zadać pierwsze pytanie. „Biżuteria jest nie tylko dopełnieniem stylizacji, ale może być też jej głównym sensem. Nawet jeżeli zakładasz prosty T-shirt i dżinsy, a masz dobrą biżuterię, to natychmiast całość staje się czymś atrakcyjniejszym. Żadne ubranie samo z siebie tego nie osiągnie”, dodaje. Patrzę na nią i nie mam wątpliwości, złoto robi dokładnie to, co opisuje: daje stylizacji ciężar, obecność, charakter. To nie jest efekt przypadkowy – to efekt zaplanowany z precyzją. Jej filozofia mody jest, jak sama mówi, bardzo klasyczna. Paleta barw: beż, brąz, czerń. „Dzięki takiemu wyborowi kolorów wszystko do siebie pasuje. Co mi bardzo ułatwia życie”, wyjaśnia. To nie jest szafa fashion victim szukającej nowych kombinacji, to szafa kogoś, kto ma zdefiniowany styl i nie czuje potrzeby eksperymentować. W garderobie Jagody wytropiłam dwie rzeczy „z innej bajki”: czerwoną koszulę i bluzkę w różowe cętki. „To dwie rzeczy, których nigdy nie miałam na sobie”, śmieje się Maruda. Jak tam trafiły, pozostaje zagadką! „Nie mam potrzeby bycia ekscentryczną w modzie. Gdybym mogła nosić tylko jedną rzecz każdego dnia, to zimą chodziłabym w kaszmirowym czarnym swetrze i dżinsach, a latem w lnianym secie. I do tego byłaby biżuteria”. Po chwili dodaje zdanie, które brzmi jak manifest: „Ekstrawagancja to biżuteria, nie ciuchy”. Z rozbrajającą szczerością przyznaje, że w biżuterii nie ma umiaru: „Uważam, że jeżeli masz piękną biżuterię, możesz jej założyć naprawdę dużo, bo piękne rzeczy się zawsze bronią”. DNA na wagę złota Miłość Jagody do biżuterii zaczęła się bardzo wcześnie. Kiedy miała 10 lat, mama dała jej pierścionek wysadzany 10 różnymi kamieni. „Umiałam nazwać każdy. Znałam twardość minerałów w skali Mohsa. Mama była nieźle zdziwiona”, przyznaje Jagoda, która jest biżuteryjnym samoukiem. Zbierała materiały o minerałach, jeździła z dziadkiem na targi antyków, chciała mieszkać w kamienicy ze sztukaterią. Stare przedmioty pociągały ją tym, że nosiły w sobie czas: „W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że biżuteria może też być stara. I się zakochałam w temacie”. Szczególnie pociągają ją włoskie lata 50. oraz styl art déco, złoto wysokiej próby, ręczna robota, kamienie cięte w szlifach nieużywanych już dzisiaj. Świadome budowanie przez Jagodę kolekcji vintage zaczęło się jakieś 20 lat temu. Maruda ciągle poszukiwała – podróżowała po całej Europie, odwiedzała antykwariuszy i targi biżuterii. „Pamiętam, jak w Rio de Janeiro zobaczyłam na targu pierścionek Toi et Moi z perłą i diamentem. Nie stać mnie było na niego. Wtedy się popłakałam”, wspomina z rozbrajającą szczerością, w której nie ma cienia żalu. Jest tylko potwierdzenie: to jest właśnie ta miłość. Nie estetyczna, nie kolekcjonerska w zimnym sensie tego słowa, ale emocjonalna, prawie fizyczna. „Generalnie ja biżuterii pożądam”, mówi w pewnym momencie, niemal półgłosem, tak jak mówi się o rzeczach, które się naprawdę czuje. Dziś ta pasja żyje na dwóch poziomach jednocześnie: prywatnym i zawodowym. W warszawskim butiku Jagg Jewels Jagoda Maruda sprzedaje biżuterię dawną obok własnych, autorskich kolekcji. Każdy kawałek przechodzi przez jej ręce i przez jej wiedzę. To nie jest przypadkowa selekcja. „Jeśli oferujesz biżuterię historyczną, musisz mieć dużą wiedzę i odpowiedzialność za to, co sprzedajesz. Musisz znać cechy probiercze, style i okresy, rodzaje szlifów. Musisz wiedzieć, czy kamień jest syntetyczny, czy naturalny”, tłumaczy. W tej branży wiedza to nie przywilej, to obowiązek, a jakość ma podstawowe znaczenie. Nie inaczej jest w szafie Jagody! To, co dobre! W garderobie Marudy nie ma poliestru. Nie ma akrylu. Nie ma żadnego sztucznego składu, niezależnie od tego, jak ładna jest rzecz. „Zawsze patrzę na składy. Jedwabna koszula, lniana bluzka. Sweter to wełna albo kaszmir. W ogóle nie uznaję sztucznych składów. To nie jest ideologia. To po prostu standard, od którego nie ma wyjątków”. Nie znaczy to wcale, że Jagoda ma tylko rzeczy od największych projektantów. Wręcz przeciwnie, znajduje jakościowe modowe perełki w dobrych sieciówkach i nosi je latami. Dla niej to nie jest fast fashion. O bluzkę z Zary dba tak samo jak o torebkę Chanel. Uwielbia T-shirty z COS. „Jak odpowiada mi krój, lubię mieć rzecz w kilku wersjach”, wyjaśnia. Tak samo z butami: jak baleriny odpowiadają kształtem, kupuje je w kilku kolorach. Jagoda chętnie kupuje ubrania u… sąsiadów. Butik Jagg Jewels znajduje się przy Koszykowej w Warszawie, w sąsiedztwie Łukasza Jemioła, 303 Avenue, The Odder Side, Le Petit Trou. Jemioł, którego ubrania Jagoda nosi regularnie, jest zresztą kimś szczególnym w jej historii. To on dał znać, gdy zwolnił się lokal naprzeciwko jego butiku przy Koszykowej. „Powiedział: »Jedź, pędź«. Moja córka miała trzy miesiące. Dysproporcja finansowa między mikro lokalem, który miałam na Żoliborzu, a tym na Koszykowej była ogromna. Decyzję podjęłam w ciągu 12 godzin!”, wspomina Jagoda. Widać, że wie, czego chce, i nie boi się wyzwań. Nowości od polskich projektantów i tak zwane „basics” z COS czy Massimo Dutti, to tylko część kolekcji Jagody. W jej szafie królują skarby wyłowione w vintage shopach. Spódnica Chanel ze skóry tak cienkiej, że na pierwszy rzut oka wygląda jak tkanina, od środka podszyta czarnym jedwabiem. Ołówkowa – tak wąska, że nie da się w niej normalnie usiąść. „Tylko bokiem”, zdradza Jagoda z rozbawioną akceptacją i dodaje: „Ale jest absolutnie wyjątkowa. I właśnie dlatego ją mam”. Wiele rzeczy Maruda wyszukuje w polskim koncepcie vintage Dream Big. Tam kupiła torebkę Kelly Hermès z wczesnych lat 90. Nadgryziona zębem czasu, podniszczona właśnie tak, jak powinna być podniszczona torba mająca za sobą trzy dekady historii. Podczas zakupów w butikach z rzeczami vintage decyzje trzeba podejmować szybko. Jagoda to potrafi. „Jak mi coś wpada w oko, to się nie zastanawiam. Mam taki radar w oczach i od razu wiem, co chcę, a czego nie. Tak samo z perfumami, z przedmiotami do domu, z biżuterią. To jest ten sam odruch – i on prawie nigdy mnie nie okłamuje”, wyjaśnia. Buty? Baleriny Chanel w kilku wersjach, bo – jak już mówiła – jak krój pasuje, lubi mieć buty w kilku wariantach. „W zeszłym sezonie nagle wszyscy mówili o powrocie mody na baleriny. Dla mnie było to totalnie niezrozumiałe, bo ja w balerinach chodzę całe życie”, wyjaśnia. Jakie torby nosi najchętniej? Plecione modele Bottega Veneta to jej absolutny must have. „To torby nie do zdarcia. Mam tę większą od lat i noszę ją wszędzie. Wygląda znakomicie. Jest pojemna, miękka, trzyma się doskonale. Moja córka już mi mówi: »Mama, ta torebka będzie dla mnie«”, śmieje się. Jest jeszcze jedna stała w jej szafie, o której mówi z entuzjazmem – trencz. Celine vintage z Paryża i Burberry – klasyki bez daty ważności. „Można je nosić do wszystkiego i przez całe życie”, podsumowuje Jagoda. To dokładnie ta sama logika, co w przypadku biżuterii: rzeczy piękne bronią się same i nie wymagają tłumaczenia. Pełny tekst autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.
Dość kultu chudości. Nowy ideał kobiecego ciała to zdrowie, siła i naturalność
Występ Demi Moore na czerwonym dywanie wywołał więcej niepokoju niż zachwytu i znów rozpalił dyskusję o obsesji na punkcie szczupłości. Skąd bierze się przekonanie, że „im mniej ciała, tym lepiej” i dlaczego – mimo rosnącej popularności body positive – wracamy do niebezpiecznych standardów? Cofamy się o dekady, by zrozumieć, jak kształtował się ideał kobiecej sylwetki i dlaczego dziś coraz więcej kobiet mówi mu „dość”.
Kiedy Demi Moore pojawiła się na tegorocznej gali Actors Awards w Los Angeles w sukni odsłaniającej ramiona i obojczyki ostro rysujące się pod skórą, świat wstrzymał oddech. Nie z zachwytu. Z niepokoju. Aktorka, która w latach 90. uchodziła za symbol kobiecej siły i zmysłowości, pokazała sylwetkę budzącą więcej obaw o jej zdrowie niż podziwu. Skąd zbiorowe przekonanie, że im mniej ciała, tym lepiej, które prowadzi do tak ekstremalnych przypadków? Odpowiedź kryje się w historii ostatnich stu lat – w kulturze, polityce, przemyśle dietetycznym i algorytmach mediów społecznościowych, które wspólnie ukształtowały obraz kobiecego ciała z precyzją, której żadna jednostka nie mogłaby się oprzeć. Ale właśnie nadszedł czas, by zakwestionować ten obraz. I by przypomnieć sobie, że najpiękniejsze ciało to ciało dobrze odżywione, silne, pełne życia i mądrze zadbane. Nie ciało wygłodzone. Historia ostatnich dziesięcioleci jest w gruncie rzeczy historią zbiorowego konfliktu z własną naturą. A my chcemy pomóc się z niego wyrwać. I poczuć się dobrze w swojej skórze. Jednak, aby to zrobić, przypomnijmy sobie, jak kształtowała się moda na sylwetkę w ostatnim stuleciu. Lata 60. i 70. – moda na chudość Kobiety lat 50. ceniły talię osy i pełne biodra, które Hollywood celebrowało przez dekady. Zmiana na wychudzoną sylwetkę przyszła nagle, bez zapowiedzi. Lesley Lawson, czyli Twiggy, ważąca niespełna 41 kilogramów i mierząca 165 centymetrów, zamieniła klasyczną klepsydrę w sylwetkę chłopięcą i kościstą, czyniąc ją synonimem nowoczesności i wyzwolenia. Kobiety chwyciły więc za wagi łazienkowe i zaczęły liczyć każdą kalorię. Równocześnie rozkwitły ruchy duchowego oczyszczenia – posty i detoksy. To właśnie wtedy narodził się przemysł związany z odchudzaniem, który przez pół wieku przekonywał kobiety, że ich naturalne ciało jest zawsze trochę niewystarczające. Zawsze za duże. Zawsze wymagające korekty. Lata 80. – królowe aerobiku Na szczęście dekada neonów przyniosła nowy ideał: ciało już nie wychudzone, choć szczupłe, ale przede wszystkim wysportowane i pełne energii. Jane Fonda w obcisłych legginsach stała się twarzą nowego rytuału – aerobiku. Miliony kobiet przed telewizorami powtarzały „feel the burn”, spalając kalorie dzień po dniu. Równolegle producenci żywności zaproponowali błyskawiczne rozwiązanie – koktajle odchudzające, które obiecywały schudnięcie bez wysiłku. Rynek zachwycił się liczbami: kaloriami, gramami tłuszczu, indeksem glikemicznym. Jedzenie stało się wrogiem do pokonania. Diety cud rozkwitły w przemysłowej skali: jadłospisy gwiazdorskie, cudowne pigułki, opaski wibrujące. Efekt jo-jo stał się normalnym elementem kobiecego życia, a wstyd za brak samodyscypliny – codziennym towarzyszem milionów kobiet. Lata 90. – heroin chic Kate Moss. To nazwisko zdefiniowało estetykę dekady i zrobiło to bezlitośnie. Wychudzona, androgyniczna, jakby nieobecna — reprezentowała estetykę, którą Calvin Klein uczynił globalnym standardem piękna. Heroin chic – termin, który dziś brzmi skandalicznie – był wówczas hasłem kampanii reklamowych. Równolegle diety niskotłuszczowe stały się żywieniowym dogmatem – producenci usunęli tłuszcz ze wszystkiego, zastępując go cukrem i syropem glukozowo-fruktozowym. Dziś wiemy, że był to błąd o katastrofalnych konsekwencjach zdrowotnych. Kobiety miały być jednocześnie wycieńczone i perfekcyjne. A to niemożliwe połączenie, z którego skutkami mierzymy się po dziś dzień. Lata 2000. – kult idoli Nowe tysiąclecie przyniosło kulturę celebrytów w nieznanym dotąd natężeniu. Paris Hilton, Lindsay Lohan, Nicole Richie – szczupłość stała się przepustką do elity. Tabloidy fotografowały domniemane defekty gwiazd z obsesją, która dziś wydaje się nie do uwierzenia: cała kultura medialna zajmowała się badaniem, czy Britney przytyła choćby kilogram. Tworzono zbiorową obsesję. Razem z nią rósł rynek chirurgii plastycznej. Liposukcja, powiększanie piersi, korekta nosa – zabiegi te dostępne były już nie tylko dla wybranych i najbogatszych, tworzono na nie popyt poprzez seriale dokumentalne kręcone także na polskim rynku. Każdy rok przynosił też nową, cudowną dietę: Atkinsa, South Beach, Zone, raw food. Ale właśnie w tej dekadzie, gdzieś pod powierzchnią zbiorowej obsesji, kobiety zaczęły pisać: „Nie chcę być chuda, chcę być zdrowa”, „Nie chcę wyglądać jak modelka, chcę dobrze spać i mieć energię”. To były głosy niewielu, ale zbyt wyraźne, by je ignorować. Lata 2010 i 2020 – plus size zabiera głos Media społecznościowe zmieniły wszystko i jednocześnie nie zmieniły niczego istotnego. „Strong is the new skinny”, hasło, które przez chwilę zdawało się rewolucyjne, szybko okazało się kolejnym standardem niemożliwym do osiągnięcia bez wielogodzinnego treningu i restrykcyjnej diety. Ale ta dekada przyniosła też zmiany rzeczywiste: ruch body positive stał się mainstreamowym, duże marki zaczęły zatrudniać modelki plus size, a słowo „cellulit” przestało być wyrokiem. Po raz pierwszy wydawało się, że kobiety mogą odetchnąć. I pokochać siebie. I wtedy – ni stąd, ni zowąd – pojawiła się moda na leki opracowane dla diabetyków, które stały się środkiem odchudzającym numer jeden, przyjętym przez Hollywood z otwartymi ramionami. Metamorfozy, jakie obserwujemy na czerwonych dywanach od ponad dwóch lat, mają swoje farmaceutyczne wytłumaczenie. Gwiazdy chudną dramatycznie szybko – i oto wracamy do estetyki, którą uważałyśmy za przeżytek minionych dekad. Wystające obojczyki, kościste nogi, a w efekcie twarze, które wyglądają starzej niż kiedykolwiek. To widzimy na czerwonych dywanach i na Instagramie. I mamy tego dość. Nowa fala Na szczęście na naszych oczach rozgrywa się cicha kontrrewolucja. Krągła i kobieca sylwetka powraca. Kobiety z naturalnie zaokrąglonymi biodrami, pełną piersią i talią chodzą po ulicach z dumą i wzbudzają zachwyt. Także u mężczyzn. Marki takie jak Skims i Savage X Fenty projektują dla real-body proportions, co dodaje nam skrzydeł. Curvy jest sexy nie tylko dlatego, że kultura tak zdecydowała. Jest sexy, ponieważ dobrze zbudowane, silne i dobrze odżywione ciało promienieje zdrowiem. Okrągłe biodra, pełne pośladki i wyraźnie zaznaczona talia to fizyczne oznaki kobiety, która je dobrze, ćwiczy z głową oraz dba o siebie. To ciało, które mówi: jestem tu, jestem żywa i mam się dobrze. A nawet doskonale. To ważna zmiana perspektywy. Przez dekady kobiety uczyły się, że ich ciało jest problemem do rozwiązania. Dziś coraz więcej z nas rozumie, że jest odwrotnie: ciało jest sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. I że traktowanie go z szacunkiem jest jedyną słuszną strategią, która naprawdę działa. Dalsza część artykułu do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Przestań walczyć z hormonami. Cycle syncing to sposób na lepszą skórę, energię i zdrowie
Zamiast ignorować swój cykl, coraz więcej kobiet zaczyna żyć w zgodzie z jego naturalnym rytmem. Cycle syncing pomaga dopasować dietę, ruch i pielęgnację do hormonów – i realnie poprawia samopoczucie, wygląd skóry oraz poziom energii.
Zamiast walczyć z cyklem hormonalnym, naucz się go rozumieć i wykorzystywać jego naturalną dynamikę dla dobra swojej skóry i zdrowia. Cycle syncing to nie trend, lecz powrót do uważności wobec własnego organizmu. Przez dekady uczono nas walczyć z cyklem. Brać tabletkę na ból przed miesiączką, kawę na zmęczenie, suplementy na PMS. Dziś jednak rośnie pokolenie kobiet, które idą w odwrotnym kierunku – nie przeciwko swojemu ciału, lecz razem z nim. Dodatkowo przez większość życia kobiety wiedzą o swoich hormonach tyle, ile muszą: kiedy spodziewać się miesiączki, jak nie zajść w ciążę, jak złagodzić ból. Tymczasem hormony nie są tylko tłem. W ogromnym stopniu decydują o tym, ile mamy energii, jak reagujemy na stres, dlaczego jednego dnia jesteśmy towarzyskie i kreatywne, a innego potrzebujemy ciszy. Wpływają także na skórę – jej blask, poziom nawilżenia czy skłonność do niedoskonałości. Cycle syncing, czyli synchronizacja stylu życia z cyklem menstruacyjnym, opiera się na prostym założeniu: zamiast narzucać organizmowi jeden rytm przez cały miesiąc, dostosowujemy dietę, aktywność fizyczną, pielęgnację i tempo pracy do czterech faz cyklu. Skąd wziął się cycle syncing Zainteresowanie cycle syncing nie wzięło się znikąd. „Przez większość część historii medycyny kobieta była traktowana jak miniaturowy mężczyzna. A kobiety? Zostały zepchnięte na margines. Ich biologia, cykl, hormony, zmienność, zamiast być zrozumiane i docenione, były spychane w sferę skomplikowanych fanaberii, traktowane jako zagadka drugiej kategorii. (…) Tylko że to nie kobiety są »nie takie«. To system medyczny przez długi czas nie chciał ich naprawdę dostrzec”, mówi doktor Agnieszka Nalewczyńska, współautorka książki „Cykliczna rewolucja”. Pojęcie cycle syncing spopularyzowała na świecie Alisa Vitti, amerykańska specjalistka do spraw zdrowia hormonalnego, która sama przez lata zmagała się z nieleczonym zespołem policystycznych jajników. Jej praca bazowała na prostej obserwacji: kobiece ciało nie funkcjonuje w rytmie 24-godzinnym jak ciało mężczyzny, funkcjonuje w rytmie miesięcznym. I cały styl życia powinien to uwzględniać. Ta idea, choć z pozoru oczywista, okazała się rewolucyjna, bo nikt wcześniej nie powiedział tego wprost i nie przełożył na praktyczne wskazówki. Dziś za tym przekonaniem stoją już nie tylko trenerki zdrowia i influencerki wellness, ale też rosnąca liczba badań naukowych. Badanie Harvard Women’s Health Study przez lata śledziło związek między fazami cyklu a aktywnością fizyczną, snem, nastrojem i metabolizmem tysięcy kobiet. Wnioski były jednoznaczne: zdolność do wysiłku, poziom energii, regeneracja i apetyt różnią się znacząco w zależności od fazy cyklu. „Każda kobieta, która zaczyna rozumieć swoje ciało, zyskuje coś znacznie ważniejszego niż tylko zdrowie. Odzyskuje spokój, sprawczość i wolność”, zauważa w książce doktor Nalewczyńska. Jedno zastrzeżenie, które eksperci podkreślają od razu: cycle syncing nie działa u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną blokującą owulację: tabletki, plaster, implant, zastrzyki. Te metody wyrównują naturalną zmienność hormonalną, więc cyklu w biologicznym sensie po prostu nie ma. To praktyka dla tych, które żyją w naturalnym rytmie własnego ciała lub chcą do niego świadomie wrócić. Miesiąc w ciele kobiety: co się naprawdę dzieje Żeby rozumieć cycle syncing, trzeba zrozumieć sam cykl. Przeciętnie trwa 28 dni, choć norma rozciąga się między 21 a 35 dniami i każda kobieta ma swój własny rytm. Dzieli się on na cztery fazy, z których każda ma inny profil hormonalny i inny wpływ na ciało, umysł i skórę. Faza menstruacyjna rozpoczyna się pierwszego dnia krwawienia i trwa kilka dni. Poziom hormonów jest wtedy najniższy. Organizm koncentruje się na regeneracji, dlatego wiele kobiet odczuwa zmęczenie i większą wrażliwość. To moment, w którym ciało potrzebuje odpoczynku i łagodniejszego tempa. Po zakończeniu miesiączki zaczyna się faza folikularna i trwa do owulacji. Estrogen zaczyna rosnąć, a wraz z nim energia, koncentracja i kreatywność. To często najbardziej produktywny czas w miesiącu. Z kolei owulacja to moment hormonalnego szczytu. Wiele kobiet odczuwa wtedy większą pewność siebie, łatwość w kontaktach z innymi i wysoki poziom energii. Ostatnia faza, lutealna, przypada po owulacji i trwa do kolejnej miesiączki. Wzrasta wtedy poziom progesteronu, który sprzyja wyciszeniu organizmu. Pojawia się większa potrzeba odpoczynku, a tolerancja stresu bywa niższa. Dieta i trening dopasowane do hormonów W fazie menstruacyjnej organizm traci krew, a wraz z nią żelazo, magnez i cynk. Dlatego dieta powinna je uzupełniać – przyda się czerwone mięso, rośliny strączkowe, zielone warzywa liściaste, pestki dyni, ciemna czekolada. Witamina C spożywana razem z żelazem znacząco poprawia jego wchłanianie. Kwasy omega-3 z ryb, orzechów oraz siemienia lnianego działają przeciwzapalnie i łagodzą bolesność skurczów. Aktywność fizyczna powinna być w tym czasie łagodna – spacer, joga, pilates, spokojne pływanie. Intensywny trening w tej fazie nie wzmacnia, lecz osłabia i pogłębia zmęczenie. Faza folikularna i owulacja to czas, gdy organizm jest gotowy na więcej. Metabolizm przyspiesza, regeneracja jest szybsza, a tolerancja wysiłku najwyższa w całym cyklu. To idealny moment na intensywniejszy trening siłowy, interwały, nowe wyzwania ruchowe. W diecie sprawdzają się lekkie, świeże produkty: sałaty, fermentowane warzywa, białko, owoce. Organizm jest w trybie budowania, nie gromadzenia. Faza lutealna z kolei wymaga zupełnie innego podejścia. Progesteron podnosi temperaturę ciała i przyspiesza podstawową przemianę materii, dlatego apetyt rośnie i jest to całkowicie naturalne. To nie słabość, nie brak silnej woli. To fizjologia domagająca się poszanowania. Ciało potrzebuje więcej kalorii, ale jakościowych – złożonych węglowodanów, zdrowych tłuszczów. Przyda się magnez łagodzący napięcie czy witamina B6 wspierająca syntezę serotoniny. Aktywność może pozostać regularna, ale z mniejszą intensywnością – joga, pilates, umiarkowane cardio. Ekstremalne obciążenia w tej fazie regenerują się wolniej i mogą nasilać objawy PMS, dlatego lepiej poczekać z nimi jeszcze kilka dni. Więcej o pielęgnacji skóry zgodnej z cykle przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Styl Carolyn Bessette-Kennedy: dlaczego świat znów oszalał na punkcie „nowojorskiej księżniczki”?
Dziewczyna z sąsiedztwa, dla której oszalał książę z bajki. Fanka minimalizmu, która żyła w blasku nowojorskiego luksusu. Jaka jest tajemnica stylu Carolyn Bessette-Kennedy? Dziś, gdy serial „American Love Story” na Disney+ przypomina historię burzliwej miłości Carolyn i Johna F. Kennedy Jr., postać muzy Calvina Kleina powraca jako najsilniejsza inspiracja sezonu. Przyglądamy się kobiecie, która zdefiniowała nowoczesną elegancję.
Trudno nazwać ją klasyczną pięknością. Szczupła i wysoka blondynka Carolyn Bessette była zaledwie specjalistką PR marki Calvin Klein i choć należała do nowojorskiego światka, nie dążyła do sławy i stroniła od blasku fleszy. To jednak właśnie ją paparazzi sfotografowali, wychodzącą z Johnem F. Kennedym Jr. z jego pięknego loftu w modnej nowojorskiej dzielnicy TriBeCa w październiku 1996. Ubrana w grzeczny czarny sweter, camelową ołówkową spódnicę i brązowe kozaki wyglądała raczej jak skromny Kopciuszek. Dwa tygodnie wcześniej Carolyn została panią Kennedy – prawdziwą amerykańską księżniczką, żoną najbardziej pożądanego mężczyzny świata. W 1996 roku syn legendarnego prezydenta John F. Kennedy Jr. uchodził za doskonałą partię, a na swoim koncie miał – raczej krótsze niż dłuższe – związki z najpiękniejszymi kobietami świata. Od Cindy Crawford przez Daryl Hannah po obiecującą młodą aktorkę Sarah Jessikę Parker. Jednak żadna z nich nie skradła jego serca. Kobieta, dla której stracił głowę, nie była ani supermodelką, ani podziwianą aktorką, a hołdującą zasadom minimalizmu, stawiającą na naturalność „working girl”. Wiedziała, czego chce, i odważnie po to sięgała. Pewna siebie zdobyła księcia z bajki. Nie musiała chować się za mocnym makijażem i fantazyjnymi ubraniami. Najlepszym tłem dla jej silnej osobowości była prostota. Kopciuszek ery „power woman”… Teraz to Carolyn miała wszystko. Czy przeczuwała, że jej idealne małżeństwo szybko stanie się fikcją? Że życie pod ostrzałem obiektywów będzie dla niej nie do wytrzymania? Na pewno nie mogła wiedzieć, że ta bajka skończy się tragicznie za zaledwie trzy lata, kiedy Carolyn razem z Johnem zginą w katastrofie pilotowanego przez Kennedy'ego samolotu. Ślub, który zmienił wszystko: Narodziny estetyki „less is more” Carolyn może i nie lubiła skupiać wokół siebie zainteresowania prasy, ale odkąd w 1994 roku zaczęła spotykać się z Johnem, a we wrześniu 1995 para się zaręczyła, wiedziała, że każdy jej krok będzie szeroko komentowany. Pierwszą ważną „medialną” decyzją, przed którą stanęła, był wybór projektanta odpowiedzialnego za stworzenie jej ślubnej kreacji. Zaszczytu dostąpił jej znajomy projektant Narciso Rodriguez, pracujący wcześniej dla Calvina Kleina, a potem związany z domem mody Nino Cerruti. Rodriguez stworzył kilka projektów ślubnej sukni, a Carolyn ostatecznie zdecydowała się na minimalistyczną, podkreślającą sylwetkę kreację dopiero 15 dni przed ślubem. Wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. Ponadczasowa suknia, wykonana z lekko połyskującego jedwabiu, warta 40 000 dolarów, niedbale spięte włosy i delikatny makijaż sprawiły, że świat okrzyknął Carolyn ikoną stylu. Każda świeżo upieczona narzeczona chciała wyglądać na swoim ślubie jak młoda pani Kennedy. Przepych początku lat 90. odchodził w zapomnienie. Teraz to Carolyn dyktowała trendy. Szaleństwo się rozpoczęło. Nietrudno się domyślić, że Narciso Rodriguez zyskał międzynarodową sławę i mnóstwo zleceń. Dziewczyna z sąsiedztwa w obiektywie paparazzi: Fenomen „modern style” Ameryka marzyła o księżniczce, a Carolyn jako wybranka prawdziwego królewicza była idealną kandydatką. Johna uwiodła swoją naturalnością i absolutnym brakiem fascynacji jego sławą i legendą rodziny Kennedych. Natomiast świat pokochał Carolyn, bo widział w niej dziewczynę z sąsiedztwa. Bajka o Kopciuszku? Tak, ale bez happy endu. Carolyn od początku nie czuła się dobrze pod ostrzałem fleszy i choć zewsząd napływały wyrazy uwielbienia, ona robiła wszystko, żeby zwracać na siebie jak najmniej uwagi. Jej prosty, jakby niedopracowany, swobodny styl mógł być sposobem na ukrycie się. Nie było na to szansy. Po ślubie Carolyn pojawiła się na okładkach pism o modzie, a Liz Tilberis, naczelna amerykańskiego „Harper's Bazaar” w tamtym czasie, uznała ją za „niesamowity symbol amerykańskiego stylu”. Wtórowała jej Anna Wintour, naczelna amerykańskiego „Vogue'a”: „Carolyn ma fenomenalny nowoczesny styl”. Sam Michael Kors przyznał, że stylizacje Carolyn „nigdy nie wyglądają na wystudiowane. Widziałem ją noszącą tani T-shirt i drogą marynarkę. To pokazuje jej osobiste podejście do mody. Ona nie wydziera stron z pism modowych i nie kopiuje looków”. Dziś miksowanie taniego z drogim to już norma, ale w czasach Carolyn to było nowatorskie podejście. Szczególnie dla osoby o takiej pozycji społecznej. Kto widział księżniczkę, ubierającą się w sieciówce? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/02/3ADWHX8-9f9e0c5.jpg" width="1283" height="1830" alt="Carolyn Bessette-Kennedy w czarnym płaszczu i John F. Kennedy Jr. w swetrze spacerują po dzielnicy TriBeCa w Nowym Jorku." title="1999 - John F. Kennedy Jr and wife Carolyn Bessette Kennedy walk in Tribeca, New York City. (Credit Image: Michael Ferguson/Globe Photos/ZUMAPRESS.com)" /> Szkoła mistrza Calvina Kleina: Od butiku do nowojorskiej socjety Carolyn od początku była wyjątkowa, choć nic nie wskazywało, że czeka ją sława. Nie miała zbyt wielu talentów, może oprócz… towarzyskiego. Urodziła się w 1966 roku w średniozamożnej katolickiej rodzinie. Jej rodzice wcześnie się rozwiedli, a rodzinne problemy odbijały się na młodej dziewczynie. W szkole, jak po latach opowiadali jej znajomi z tamtego okresu, chodziła na wszystkie „właściwe” imprezy. Uwielbiała się bawić, szczególnie w towarzystwie płci przeciwnej. I na pewno miała powodzenie. W liceum, głosami uczniów, otrzymała nawet tytuł „Najpiękniejszej Osoby”. Podczas studiów na Uniwersytecie Bostońskim zajmowała się dorywczo modelingiem, ale nie zrobiła kariery w tym zawodzie. W 1988 roku zaczęła pracować dla projektanta Calvina Kleina, a raczej… jako sprzedawczyni w jednym z butików marki. Jej wdzięk i talent do rozmowy z klientami sprawiły, że szybko została doceniona. Zaoferowano jej pracę w Nowym Jorku, gdzie miała zajmować się obsługą najważniejszych klientów Calvina Kleina. Asystowała w zakupach gwiazdom, takim jak Annette Bening czy Diane Sawyer. Stylizowała, pomagała skompletować looki. Transakcje, które prowadziła, opiewały w sumie na miliony dolarów. Sukces i znajomości ze sławnymi i bogatymi dały jej przepustkę do zamkniętego świata nowojorskiej high society. W pracy Carolyn awansowała i została dyrektorem PR u Kleina, w życiu prywatnym błyszczała na imprezach. Jej prosty, naturalny styl stał się rozpoznawalny. Minimalizmu uczyła się od mistrza. Pracując dla Kleina, wyrobiła sobie wyjątkowe poczucie estetyki. Nowy Jork ją zaakceptował. Stała się częścią królestwa luksusu. Przyjaźniła się ze swoim szefem i jego piękną żoną Kelly Klein. Randkowała i dobrze się bawiła. Czy szukała miłości? Trudno powiedzieć, ale miłość znalazła ją niespodziewanie. W 1993 roku na prywatnym pokazie Calvina Kleina spotkała Johna F. Kennedy'ego Jr.. Wyniosła, zimna, potrafiła sprawić, że mężczyzna, który mógł mieć każdą, chciał tylko ją. Związek przez długi czas trzymali w tajemnicy. Po ogłoszeniu zaręczyn Carolyn odeszła z pracy – po siedmiu latach u Kleina nie musiała już nic nikomu udowadniać. Odniosła zawodowy sukces, teraz chciała… przygotować perfekcyjny ślub. DNA stylu: Biała koszula, jedwabie i aura tajemnicy Ślubna kreacja była pierwszym stylowym sukcesem Carolyn na światową skalę. Szybko jednak to jej codzienny styl stał się wzorem. Pani Kennedy wybierała klasyczne, lekko rozszerzane ku dołowi dżinsy, uwielbiała nosić golfy. Chętnie zakładała ołówkowe spódnice o długości za kolano lub nawet 7/8. Kors podziwiał jej umiejętność pracy nad proporcjami przy doborze ubrań. „Jej spódnice są zawsze właściwej długości”, mówił. Proste, przewiązywane w talii płaszcze i botki na niewysokim obcasie to jej klasyczny nowojorski mundurek. Tak ubrana chodziła na spacery z psem i zakupy. Tak fotografowali ją paparazzi na nowojorskich ulicach. Tak chciały się ubierać fanki jej stylu na całym świecie. Na wieczór najczęściej wybierała czerń lub biel. Chętnie stawiała na total look w jednym kolorze. Nie lubiła wzorzystych ubrań, często wybierała proste, opływające figurę sukienki z połyskującej satyny. Ten trend wraca w tym sezonie. Sukienki inspirowane nocną koszulką królują teraz na wybiegach Celine, Givenchy i Calvina Kleina. Kolejną rzeczą, która w tym sezonie święci triumfalny powrót na wybiegi, a którą Carolyn szczególnie lubiła, jest biała koszulowa bluzka. Teraz nosimy ją nie tylko na co dzień do biura, ale przede wszystkim na wieczór. To ewidentne nawiązanie do stylu późnych lat 90. i hołd dla Carolyn, która wylansowała ten trend. W 1999 roku na jednej z wielkich imprez pojawiła się właśnie w białej koszuli zestawionej z długą czarną spódnicą Yohji Yamamoto. Ten minimalistyczny look kopiowały potem największe gwiazdy, między innymi Tilda Swinton na rozdaniu Oscarów w 2011 roku czy Julia Roberts na gali Złotych Globów w 2014. Zamiłowanie Carolyn do prostoty nie oznaczało braku zamiłowania do luksusu. Carolyn wybierała rzeczy najdroższych marek, ale nie epatowała logotypami. Choć w swojej kolekcji miała mnóstwo markowych torebek, to większość była czarna – także jej ulubiona Birkin od Hermès. Carolyn przywiązywała dużą wagę do dodatków, ale nie przytłaczała nimi stylizacji. Także w tej kwestii ceniła minimalizm. Ukochane okulary Selima Aldo's z niedużymi owalnymi szkłami nosiła na okrągło. Nie była fanką biżuterii, a swój zaręczynowy pierścionek z szafirami i diamentami nosiła rzadko. Może dlatego, że od początku nie przypadł jej do gustu? Był kopią pierścionka należącego do matki Johna – Jacqueline. Jednym z ulubionych projektantów Carolyn był Yohji Yamamoto. To jego konstrukcyjne kreacje nosiła najchętniej na wielkie gale. W jej garderobie można było też znaleźć rzeczy Prady, Miu Miu, Ann Demeulemeester (Carolyn doceniła jej projekty jako jedna z pierwszych). Dziedzictwo ikony: Dlaczego styl Carolyn Bessette-Kennedy jest wieczny? Carolyn nie uniknęła porównań do sławnej teściowej Jacqueline Kennedy Onassis. Podobnie jak ona mogła pochwalić się szczupłą, atletyczną sylwetką, też miała silną osobowość i owiewała ją aura tajemniczości, ale wydaje się, że na tym podobieństwa się kończą. Stroje Jackie były dopracowane w każdym szczególe, a jej styl zmieniał się wraz z trendami. Carolyn nie goniła za modą. W życiu chadzała własnymi ścieżkami. Kreując – świadomie bądź nie – własny wizerunek, również nie oglądała się na innych. Uosabia więc wszystko, co definiuje prawdziwą ikonę stylu. Kobieta, która nosi to, na co ma ochotę, tak jak ma ochotę. Nie jest niewolnicą trendów. Carolyn Bessette-Kennedy sprawdzian ze stylu zdała na szóstkę. Wystarczy tylko dziś – po 26 latach od tragicznej śmierci młodych Kennedych – spojrzeć na jej zdjęcia. Zachwyca stylem tak samo jak kiedyś. A przecież o to chodzi, bo jak mawiała Coco Chanel, a wtórował jej Yves Saint Laurent, moda przemija, styl jest wieczny.
Płaszcz za 100 tysięcy złotych? To nie Gucci. Poznaj ranking „Ultra-Quiet Luxury” dla najbogatszych!
Rozpoznajesz markę po logo? To nie jest „Ultra-Quiet Luxury”. W 2026 roku najbogatsi rezygnują z ostentacji na rzecz jakości czytelnej tylko dla wtajemniczonych. Oto ranking 10 marek, o których milczą reklamy, a za które miliarderzy płacą więcej niż za luksusowe auta.
Jeszcze kilka lat temu szczytem luksusu wydawała się torebka z wyraźnym monogramem znanego domu mody. Dziś, w dobie inflacji prestiżu, prawdziwa elita – słynne 0,001% społeczeństwa – ucieka w stronę stealth wealth, czyli ukrytego bogactwa. Najnowszy raport RETAILBOSS na rok 2026 nie pozostawia złudzeń: luksus, który „krzyczy”, staje się passé. W świecie Ultra-Quiet Luxury liczy się to, co niewidoczne dla oka laika. To „język dyskretnych sygnałów”: specyficzny miękki chwyt kaszmiru, perfekcyjna linia ramienia czy ręcznie szyte detale. Tu luksus definiuje się przez rzadkość występowania surowców i mistrzostwo wykonania, a nie przez kampanie z influencerami. Ranking Top 10: Marki, które definiują status w 2026 roku Oto zestawienie domów mody, które zdobyły najwyższe noty w indeksie opartym na cenie, rzadkości materiałów oraz dziedzictwie. Loro Piana (Włochy) – Niekwestionowany lider (9.6 pkt). Królestwo najdroższej wełny świata – wigonii (Vicuña). Płaszcz z tego materiału to wydatek rzędu 30 000 dolarów, a jego noszenie jest dla miliarderów niczym tajny uścisk dłoni. Kiton (Włochy) – Kwintesencja neapolitańskiego krawiectwa. Ich garnitury, szyte ręcznie przez dziesiątki godzin, potrafią kosztować nawet 100 000 dolarów. To ubrania, które „płyną” na sylwetce. Delvaux (Belgia) – Najstarsza marka luksusowej galanterii skórzanej na świecie (założona w 1829 r.). Torebki Delvaux to wybór kobiet, dla których Hermès stał się zbyt oczywisty. Moynat (Francja) – Kolejna perła w koronie francuskiego rzemiosła. Specjalizują się w kufrach i torebkach, które są niemal niemożliwe do zdobycia bez wcześniejszej historii zakupowej. John Lobb (UK/Francja) – Buty, które nosi się całe życie. Marka, która od 1866 roku obuwa królów, prezydentów i rekinów z Wall Street. Stefano Ricci (Włochy) – Luksus w wersji „ultra”. Marka dedykowana mężczyznom, którzy nie uznają kompromisów – od jedwabnych krawatów po wnętrza jachtów. Charvet (Francja) – Najsłynniejszy adres na Place Vendôme w Paryżu. To tutaj powstają koszule szyte na miarę, które uznaje się za najlepsze na świecie. Cesare Attolini (Włochy) – Legenda, która stworzyła współczesną miękką marynarkę neapolitańską. Dla koneserów męskiej elegancji to marka numer jeden. Brunello Cucinelli (Włochy) – „Król kaszmiru”, który sprzedaje nie tylko ubrania, ale całą filozofię „humanistycznego kapitalizmu”. Jego beżowe i szare swetry to mundur elit w Dolinie Krzemowej. The Row (USA) – Jedyny amerykański akcent w zestawieniu. Marka założona przez siostry Olsen stała się symbolem nowoczesnego minimalizmu, udowadniając, że jakość obroni się bez ani jednego widocznego logo. Dlaczego miliarderzy płacą za... brak metki? W dobie mediów społecznościowych, gdzie każdy może „wyglądać” na bogatego, prawdziwa elita szuka odróżnienia w autentyczności. Jak zauważają eksperci RETAILBOSS, marki takie jak Loro Piana czy Brunello Cucinelli oferują coś więcej niż produkt – oferują przynależność do grupy, która nie musi niczego udowadniać. To tzw. aesthetic purity (czystość estetyczna). W tym świecie sweter za 15 tysięcy złotych wygląda jak zwykły element garderoby, ale dzięki unikalnym włóknom zapewnia komfort nieporównywalny z niczym innym. To luksus przeznaczony dla zmysłów właściciela, a nie dla oczu przechodniów. Inwestycja w rzemiosło Wybierając marki z powyższej listy, klienci nie płacą za marketing, lecz za ginące zawody. Ręczne obszywanie dziurek w koszulach Charvet czy selekcjonowanie skór w Delvaux to procesy, których nie da się zautomatyzować. W 2026 roku to właśnie czas rzemieślnika staje się najdroższą walutą. Czy „ultra-cichy luksus” to jedyna droga dla mody premium? Wszystko na to wskazuje. W świecie, który stał się zbyt głośny, szept jest najbardziej słyszalny.
Specula Mundi: Alessandro Michele rzuca wyzwanie światu. Kolekcja Valentino Haute Couture na wiosnę-lato 2026 to liturgia piękna i hołd dla mistrza Garavani
W świecie opanowanym przez szybkie przewijanie obrazów na ekranach smartfonów, Alessandro Michele mówi: „Stop”. Najnowsza kolekcja Valentino Haute Couture na sezon wiosna-lato 2026, zatytułowana „Specula Mundi”, to manifest wolności, uważności i głębokiego ukłonu w stronę tradycji, którą stworzył Valentino Garavani. To nie był zwykły pokaz – to był rytuał, który przywrócił modzie jej sakralny charakter.
Inspiracją dla Michele stała się zapomniana już dziś Kaiserpanorama – XIX-wieczne urządzenie optyczne, które pozwalało widzom oglądać trójwymiarowe obrazy przez małe wizjery. Właśnie tak projektant postrzega swoją nową kolekcję. W czasach „nadprodukcji bodźców”, Michele proponuje nam powrót do kontemplacji. „Haute Couture chce oferować wizję opartą na innej czasowości: na powolności, bliskości i koncentracji” – tłumaczy projektant w swoim manifeście. W kolekcji Specula Mundi każde ubranie jest jak „epifania” – objawienie, które wymaga od nas zatrzymania się. To bezpośrednie nawiązanie do filozofii samego Valentino Garavani, dla którego moda zawsze była celebracją wyjątkowej chwili, a nie zwykłym towarem. Specula Mundi, czyli zwierciadło mitów Nazwa kolekcji – „Zwierciadło Świata” – nie odnosi się do prostego odbicia rzeczywistości. Michele szuka prawdy w archiwach i mitach. Na wybiegu zobaczyliśmy: Archeologię Hollywood: Sylwetki modelek przypominały bóstwa srebrnego ekranu. To nie były tylko suknie, to były inkarnacje ikon, które Garavani ubierał przez dekady. Techno-liturgię: Pokazowi towarzyszyły bity techno przekształcone w rytualne, niemal sakralne uderzenia, odmierzające czas pojawiania się kolejnych sylwetek. Dialog z archiwum: Michele nie kopiuje Garavaniego. On z nim rozmawia. Widzimy to w perfekcyjnych liniach, które nawiązują do rzeźbiarskich form mistrza, ale są przefiltrowane przez współczesną wrażliwość Alessandro. Kunszt ponad wszystko: Szacunek dla "Petites Mains" W kolekcji na wiosnę i lato 2026 moda wysoka wraca do swoich korzeni jako miejsce święte. Każdy haft, każde pióro i każda aplikacja z pereł to dowód na to, że luksus to przede wszystkim czas i uwaga poświęcona drugiemu człowiekowi. Michele, oddając hołd Valentino Garavani, przypomina nam, że suknia couture nie jest produktem – jest „hierofanią”, czyli objawieniem sacrum w materii. Dlaczego ta kolekcja przejdzie do historii? „Specula Mundi” to odważny krok Michele. Projektant udowodnił, że potrafi okiełznać swój maksymalizm, by służył on wyższemu celowi: ochronie dziedzictwa Valentino przed hałasem współczesności. To hołd dla Garavaniego. Michele nie patrzy w przeszłość z nostalgią, ale używa jej jako fundamentu do budowania nowej, lepszej przyszłości mody. W tej kolekcji suknie nie są po to, by je „mieć” – są po to, by na nie patrzeć, czuć ich ciężar gatunkowy i doceniać kunszt, który przetrwa pokolenia. To właśnie jest prawdziwe Valentino Haute Couture.
Grzyby na wybiegu Chanel! Matthieu Blazy zszokował Paryż swoim debiutem w Haute Couture!
Zapomnijcie o klasycznej elegancji – nadchodzi era organicznego luksusu. Matthieu Blazy w swoim spektakularnym debiucie Haute Couture dla Chanel na sezon wiosna-lato 2026 postawił na... mykologię. Grand Palais wypełniły formy inspirowane światem grzybów, udowadniając, że wysokie krawiectwo może być równie fascynujące, co przyroda.
Kiedy ogłoszono, że Matthieu Blazy przejmuje stery w Chanel, wszyscy spodziewali się rewolucji rzemiosła. Jednak nikt nie przewidział, że jego pierwsza kolekcja Haute Couture na sezon wiosna-lato 2026 stanie się hołdem dla królestwa grzybów. Projektant zamienił Grand Palais w przestrzeń, gdzie nauka spotyka się z magią, a tradycyjny tweed z organiczną strukturą natury. Scenografia: Podziemne imperium grzybni Zamiast tradycyjnych dekoracji, Blazy zaproponował scenografię, która przenosiła widzów do wnętrza lasu lub futurystycznego laboratorium. Wybieg przypominał skomplikowaną sieć grzybni, a monumentalne formy o obłych kształtach imitowały kapelusze grzybów i porosty. To nie była tylko oprawa – to manifest „połączonego świata”, w którym moda, podobnie jak grzybnia, jest siecią naczyń połączonych, czerpiącą z przeszłości, by budować przyszłość. Kolekcja: Tekstury prosto z natury Blazy wykorzystał mykologię jako główny punkt wyjścia do projektowania tkanin. Kolekcja Haute Couture wiosna-lato 2026 to popis niespotykanych dotąd struktur: „Grzybowy” tweed: Klasyczny materiał Chanel został zinterpretowany na nowo – zyskał nieregularne wypukłości i porowate faktury, które do złudzenia przypominały spód kapelusza pieczarki lub boczniaka. Organiczne sylwetki: Zobaczyliśmy płaszcze i suknie o rzeźbiarskich, zaokrąglonych liniach, które naśladowały naturalny wzrost grzybów. Niektóre projekty miały wysokie, sztywne kołnierze przypominające pierścienie na trzonach. Paleta ziemi i toksycznego blasku: Obok stonowanych beżów, brązów i bieli pojawiły się neonowe akcenty przypominające bioluminescencyjne grzyby, co nadało kolekcji niemal kosmicznego charakteru. Nowa definicja rzemiosła Dla Blazy’ego debiut w Haute Couture był okazją do pokazania, że luksus tkwi w strukturze. Wykorzystano hafty imitujące zarodniki, a drobne koraliki układano tak, by tworzyły wzory przypominające pleśń lub mchy. To odważne podejście pokazuje, że Chanel pod nowym kierownictwem nie boi się trudnych, biologicznych inspiracji, zamieniając je w najczystszą formę sztuki krawieckiej. To nie był tylko pokaz mody – to była lekcja z ekologii estetycznej. Matthieu Blazy udowodnił, że potrafi wziąć najbardziej nieoczywisty temat i przekuć go w kolekcję, która na lata zdefiniuje styl Chanel.
Historyczny debiut w Diorze! Jonathan Anderson rzucił wyzwanie tradycji. Ten pokaz Haute Couture na wiosnę 2026 przejdzie do historii
Po sukcesach w liniach męskich i ready-to-wear, Jonathan Anderson stanął przed ostatecznym wyzwaniem: Haute Couture. Podczas trwającego właśnie Tygodnia mody Haute Couture w Paryżu, projektant udowodnił, że potrafi połączyć dziedzictwo Christiana Diora ze swoją awangardową wizją. Zapomnijcie o przewidywalności. Anderson na nowo definiuje, czym jest współczesna elegancja.
Dla Jonathana Andersona segment wysokiego krawiectwa to nie miejsce na bezpieczne powielanie archiwalnych wzorów. Projektant postrzega go jako przestrzeń do radykalnych eksperymentów. Podczas konferencji po pokazie na Tygodiu mody Haute Couture na wiosnę i lato 2026, twórca wprost zdefiniował swoją misję: „Chodzi o to, dlaczego dzisiaj tworzymy couture i dlaczego ono ostatecznie istnieje” – wyjaśnił, porównując swoją pracownię do laboratorium idei. „Powinno chodzić o kupowanie czegoś z emocjonalnych pobudek”. To zdanie stało się kluczem do zrozumienia kolekcji haute couture Dior. Anderson nie chce szyć ubrań, które są jedynie poprawne – on chce tworzyć modę, która porusza, zadaje pytania i definiuje luksus jako przeżycie duchowe i estetyczne. Konstrukcja jako sztuka: Sylwetki przyszłości W kolekcji próżno szukać klasycznych sukni balowych w tradycyjnym rozumieniu. Anderson postawił na rzeźbiarskie formy, które redefiniują relację ubrania z ciałem. Obiekty krawieckie: Zamiast miękkich drapowań, widzieliśmy sylwetki o sztywnych, architektonicznych liniach. Suknie przypominały formy 3D – od sferycznych konstrukcji otaczających modelki, po geometryczne wycięcia, które nadawały całości futurystycznego sznytu. Estetyka laboratorium: Biała, sterylna scenografia podkreślała techniczny kunszt atelier Dior. Każde przeszycie i każda linia były wynikiem matematycznej precyzji, co jest dowodem najwyższego kunsztu. Ucieczka od dosłowności: Anderson zrezygnował z bogatych ornamentów na rzecz tekstury. To, co z oddali wydawało się gładkie, z bliska okazywało się skomplikowaną strukturą luksusowych tkanin, które miały budzić u odbiorcy fizyczną reakcję. Nowa definicja kobiecości w Diorze Anderson, jako nowy wizjoner domu mody, przesuwa punkt ciężkości z opowieści o „kobiecie Diora” na opowieść o „formie Diora”, pokazując, że luksus nie musi być krzykliwy, by był zauważony. Projektant skupił się na „emocjonalnym celu” kupowania mody. W jego wydaniu Haute Couture to inwestycja w unikatowy prototyp, który łączy w sobie historię rzemiosła z odważnym spojrzeniem w przyszłość. To właśnie to „laboratorium idei” sprawiło, że pokaz stał się najważniejszym punktem tygodnia mody Haute Couture. Jonathan Anderson udowodnił, że potrafi zarządzać dziedzictwem marki z szacunkiem, ale bez czołobitności. Jego debiut w segmencie Couture to powiew świeżości, którego Paryż potrzebował – moda, która zamiast dekorować, zaczyna na nowo rozmawiać z naszą wrażliwością.
Pracowała dzień i noc. Trudno uwierzyć, na co wydała pierwszą wypłatę. Ikona mody o początkach kariery w PRL-u
Gdy przez Polskę przechodziła szarzyzna PRL-u, ona miała możliwość podróżować po świecie. Lidia Popiel opowiedziała nam o początkach pracy w modelingu.
Aż trudno w to uwierzyć, ale w przyszłym roku minie pół wieku, odkąd Lidia Popiel zaczęła próbować swoich sił jako modelka. Debiut był trochę dziełem przypadku, ale i czegoś, co ciągnęło ją do pozowania. Ulubienica projektantów i fotografów 50 lat później opowiada nam, jak wspomina tamten czas. Zarobki były imponujące. Kariery Lidii Popiel. Tak zaczynała w PRL-u Przy okazji sesji do magazynu VIVA! Moda Lidia Popiel opowiedziała nam o tym, jak to się w ogóle stało, że złapała bakcyla w temacie modelingu. „Mój start to było kręcenie się między różnymi fotografami, którzy… nie chcieli mnie fotografować! Byłam według nich za młoda i byli też moimi przyjaciółmi, więc trochę chcieli mnie chronić. Wtedy nie przypuszczałam nawet, że mogę zostać modelką. Ale z czasem raz po raz, brakowało kogoś do zdjęć, więc to była chwila dla mnie. Ktoś mnie wziął do jednego zdjęcia, później drugiego i tak poszło”, mówi nam przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu? Wylicza też rzeczy, które dał jej modeling. W czasach, gdy niewielu Polaków miało szansę podróżować, ona nie tylko odwiedzała piękne zakątki świata, ale i dobrze na tym zarabiała. Swoją ciężką pracą! „Jako 19-20-latka miałam okazję wyjeżdżać do Paryża. To była mocna szkoła designu, sztuki, mody. Mogłam uczestniczyć w zdjęciach i pokazach dla fajnych firm. Wszystko było genialnie wykończone. Tak dobrze, że trudno było wtedy znaleźć takie rzeczy u nas w Polsce. Miałam też przyjemność znaleźć się na planie reklamy japońskiej firmy kosmetycznej. Absolutnie profesjonalny plan, więc miałam szkołę tego, jak pracuje się w świecie na wysokim poziomie. I suma, jaką zarobiłam wtedy w tej reklamie, rzeczywiście była znacząca”, słyszymy. Modelka nie podała konkretnej sumy, ale wspomniała, że pracujący w Polsce nie mieli dostępu do tak wysokich kwot. „Wtedy w czasach PRL-u różnice między honorariami w kraju a zagranicą były ogromne. Po prostu to były wielkie pieniądze. Ale też to nie była lekka praca. Tę reklamę robiliśmy prawie 24 godziny. Ktoś by dzisiaj powiedział, że to były bardzo nieludzkie warunki. Ale były bardzo ludzkie oczywiście. No i rzeczywiście te pieniądze, które wzięłam, były bardzo solidne, więc pamiętam nawet, na co je wtedy wydawałam”, zaznaczyła Lidia Popiel i wspomniała, gdzie wybrała się z wypłatą. „Pierwszy zakup to była wizyta w restauracji i cudowny, fantastyczny obiad”, wspomina. Cała rozmowa już na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Czy to najgłośniejszy pokaz sezonu? Piccioli debiutuje z sensacyjną kolekcją Balenciagi. Meghan Markle i Anne Hathaway w pierwszym rzędzie
Nowy rozdział w historii Balenciagi! Pierpaolo Piccioli zachwycił podczas Paris Fashion Week 2025 swoją pierwszą kolekcją dla francuskiego domu mody. Zainspirowana emancypacją kobiet linia ubrań połączyła archiwalne sylwetki z nowoczesnością. Wśród gości Meghan Markle i Anne Hathaway.
Pierpaolo Piccioli oficjalnie zadebiutował jako dyrektor kreatywny Balenciagi, prezentując swoją pierwszą kolekcję wiosna–lato 2026 podczas Paris Fashion Week. Zastąpił on Demnę Gvasalię, redefiniując kierunek artystyczny domu mody, który w ostatnich latach kojarzony był z kontrowersją i dekonstrukcją. W swojej premierowej kolekcji Piccioli postanowił oddać hołd założycielowi marki – Cristóbalowi Balenciadze – sięgając po jego słynne sylwetki, w tym legendarną sukienkę typu „sack dress” z 1957 roku. Emancypacja kobiet jako modowy manifest Piccioli nie tylko odwołał się do archiwów, ale nadał kolekcji głębokie znaczenie społeczne. Cała linia ubrań została stworzona jako „modowy manifest emancypacji kobiet”. Zamiast eksponować ciało, projekty miały je otaczać i dawać kobietom przestrzeń oraz wolność. Nowy dyrektor kreatywny Balenciagi wyraźnie zaznaczył: „Chciałem stworzyć ubrania, które nie dotykają ciała, ale je obejmują”. Ten zamierzony dystans od skóry ma symbolizować wolność wyboru i autonomię, jaką powinny mieć kobiety w świecie mody – i poza nim. Co zobaczyliśmy na wybiegu? Na wybiegu pojawiły się zarówno klasyczne formy haute couture, jak i nowoczesne elementy garderoby. Kolekcja obejmowała: suknie wieczorowe o architektonicznych konstrukcjach, luźne peleryny i kokony, oversize’owe marynarki i trencze, spódnice, crop topy i gładkie sylwetki w stylu lat 50., monochromatyczne zestawy w odcieniach czerni, beżu, czerwieni i bieli. Nie zabrakło też ukłonu w stronę przeszłości – reinterpretacji znanych projektów Cristóbala, z zachowaniem ducha nowoczesności. Pokaz był również wyciszony i kontemplacyjny, co odcinało się od głośnych i teatralnych pokazów znanych z czasów Demny. Meghan Markle i Anne Hathaway w pierwszym rzędzie Obecność gwiazd na pokazie Balenciagi tylko wzmocniła jego znaczenie w modowym kalendarzu. W pierwszym rzędzie pojawiła się Meghan Markle, dla której był to pierwszy występ publiczny w Europie od trzech lat. Jej obecność nie umknęła uwadze międzynarodowych mediów. U jej boku zasiadła Anne Hathaway, znana z zamiłowania do klasyki i elegancji. Obie gwiazdy reprezentowały różne oblicza kobiecości, które wybrzmiały także w samej kolekcji Piccioliego. Czy to modowe wydarzenie roku? Debiut Pierpaolo Piccioliego dla Balenciagi to moment przełomowy nie tylko dla samej marki, ale i dla całej branży. Udało się stworzyć pokaz, który łączy kunszt krawiectwa, szacunek dla historii mody i silne przesłanie społeczne. Zgodnie z duchem czasów – mniej krzyku, więcej treści. Czy to najgłośniejszy pokaz sezonu? Niewykluczone, że właśnie ten wieczór zapisze się w historii jako jedna z najważniejszych chwil tegorocznego Paris Fashion Week.
It-girls już mówią o tej torebce — Chloé Paddington w wersji, która zmienia zasady gry!
Powrót legendy! Kultowa torebka Chloé Paddington, która zdominowała modę lat 2000., pojawia się na nowo w reinterpretacji Chemeny Kamali. Nowa odsłona łączy klasykę z praktycznością i już teraz staje się jednym z najbardziej pożądanych dodatków sezonu jesień 2025.
Zaprojektowana przez Phoebe Philo i wypuszczona na rynek w 2005 roku, torebka Chloé Paddington niemal natychmiast stała się ikoną mody. Jej znakami rozpoznawczymi były miękka skóra i masywna kłódka, które w połączeniu ze stylem „boho lux” uczyniły ją absolutnym must-have dla gwiazd takich jak Kate Moss czy Sienna Miller. Chemena Kamali wprowadza nową erę Po dwóch dekadach od debiutu kultowego modelu, nowa dyrektorka kreatywna domu mody Chloé — Chemena Kamali — zdecydowała się przywrócić legendarną torebkę. Jednak nowa wersja Paddington to nie zwykła reedycja, lecz reinterpretacja dostosowana do współczesnych potrzeb i gustów. Projekt Kamali to ukłon w stronę nostalgii, ale w wersji lżejszej i bardziej praktycznej. Torebka zachowała swój kultowy charakter, jednocześnie wpisując się w aktualne trendy i potrzeby nowoczesnych kobiet. Styl, który uwodzi pokolenie Z i millenialsów Nowa odsłona Paddington wpisuje się w modę na powroty klasyki z lat 2000., która cieszy się ogromną popularnością wśród influencerek, redaktorek mody i stylistek. Klasyczne detale — jak wspomniana kłódka — w połączeniu z nowoczesnym podejściem do funkcjonalności sprawiają, że Chloé Paddington 2025 już teraz trafia na listy życzeń fashionistek na całym świecie. Luksusowa cena, wyjątkowy styl Nowa wersja kultowej torebki będzie kosztować około 10 000 zł. Wysoka cena tylko potwierdza jej ekskluzywność i aspiracyjny status. Dla wielu kobiet to nie tylko dodatek, ale inwestycja w styl i ponadczasową jakość. Nowa Chloé Paddington — więcej niż torebka Powrót Chloé Paddington to więcej niż modowa nostalgia. To dowód na to, że ikony mogą ewoluować, nie tracąc swojego pierwotnego uroku. Dzięki wizji Chemeny Kamali, ten ponadczasowy model wraca w chwale i już teraz ustawia się po niego kolejka najważniejszych fashionistek. Jesienią 2025 Paddington znów będzie rządzić ulicami — i Instagramem.
Zapomnij o klasyce — styl Zendayi to coś więcej niż trendy
Przemyślany, odważny i wszechstronny. Taki jest dzisiaj styl Zendayi, a my sprawdzamy, jaką drogę musiała pokonać, by dotrzeć na modowy szczyt.
Eksperymentować ze stylem i walczyć o uznanie w świecie mody można na wiele sposobów. Tak jak swego czasu Lady Gaga – za pomocą ekstremalnie dziwnych butów i kapeluszy oraz sukienek z mięsa, albo tak jak Billie Eilish, balansując umiejętnie na granicy mody streetwearowej i haute couture. Zupełnie inaczej zrobiła to Zendaya, która w ciągu ostatniej dekady udowodniła, że w świecie mody ma do powiedzenia bardzo dużo, że ciągle się rozwija, a jej styl definiuje niezwykła wszechstronność. Jak tego dokonała? Przeszła wyboistą drogę od nastoletniej gwiazdki Disneya, brylującej na planie serialu „Taniec rządzi”, do szykownej aktorki nagrodzonej Złotym Globem i Emmy. Jej styl ewoluował i niewątpliwie na każdym etapie pomagał jej w karierze. Obecnie znajduje się na listach najlepiej ubranych gwiazd i stanowi inspirację dla kobiet na całym świecie. Zendaya znana jest z tego, że nie boi się podejmowania modowego ryzyka oraz umiejętnie łączy elementy męskie i kobiece. Jednak najważniejsze jest to, że potrafi wykorzystywać modę jako środek wyrazu do opowiadania własnej historii i wyrażania siebie. Zendaya: narodziny ikony Pojawiła się w show-biznesie w 2010 roku, gdy dostała rolę w dziecięcym hicie Disneya. 14-latka fotografująca się wówczas na ściankach prezentowała kwintesencję stylu z początku drugiej dekady XXI wieku. Uwielbiała zakładać szorty razem z wzorzystymi rajstopami, dziwaczne kamizelki i przykrótkie kurteczki. I nie ma w tym nic dziwnego, bo tak właśnie nosiły się ówczesne nastolatki, a aktorka nie miała jeszcze spójnego stylu. Punktem zwrotnym w jej raczkującej modowej karierze była gala Oscarów z 2015 roku, na której młodziutka aktorka pojawiła się w białej, odsłaniającej ramiona sukni Vivienne Westwood. Było wiadomo, że oto zaczyna się rodzić modowa osobowość, a przypadkowe stylizacje nastolatki odchodzą w przeszłość. Od tamtej pory aktorka prezentowała się na czerwonym dywanie i na wszelkich innych oficjalnych imprezach w bardzo przemyślanych kreacjach. Potrafiła (i nadal robi to perfekcyjnie) zmieniać na zawołanie cały wizerunek, tak aby pasował do danej sytuacji – premiery filmowej, tematu MET Gali czy promocji serialu. Mogła wyglądać jak diwa kina, tak jak na tegorocznej gali Złotych Globów, gdzie pojawiła się w zjawiskowej pomarańczowej sukni od Louis Vuitton. Albo jak rycerka z przyszłości – czym zaskoczyła wszystkich na londyńskiej premierze „Diuny”, gdy miała na sobie zbroję z kolekcji Thierry’ego Muglera z 1995 roku. Pierwszy krok na szczyt Niewątpliwym momentem modowego triumfu był dla aktorki rok 2021, a zwłaszcza gala wręczenia nagród CFDA (The Council of Fashion Designers of America), gdy zdobyła tytuł Fashion Icon. Została najmłodszą nagrodzoną w tej kategorii gwiazdą, a wcześniej to wyróżnienie otrzymali: Beyoncé, Rihanna, Pharrell Williams, Iman czy Naomi Campbell. Dzięki tej nagrodzie już nikt nie miał wątpliwości, że Zendaya awansowała w świecie mody do pierwszej ligi i ma w niej bardzo mocną pozycję. Że nie boi się awangardy, przepychu i kreacji, które same w sobie są dziełami sztuki. I pewne dla wszystkich stało się to, że Zendaya postawiła sobie za cel, by nie dać się wrzucić do żadnej modowej szufladki. Law Roach. Bohater drugiego planu Nietrudno się domyślić, że za modową przemianą nastoletniej aktorki musiał stać ktoś, komu ona zaufała w tej kwestii bez reszty. Ktoś, kto wymyślił Zendayę pod kątem stylu i kto tę wizję konsekwentnie krok po kroku realizował. Tą osobą jest słynny stylista gwiazd Law Roach, choć on sam woli, by go nazywać architektem wizerunku. I trzeba przyznać, że akurat on ma do tego pełne prawo. Roach jest niezwykłą postacią w branży mody. Pracował z Kerry Washington, Meghan Thee Stallion, Tomem Hollandem (obecnie narzeczonym Zendayi). Jakiś czas temu do grona „jego” gwiazd dołączyła Anya Taylor Joy, on też stoi za wieloma słynnymi stylizacjami Celine Dion. Do branży modowej wszedł nieco tylnymi drzwiami – gdy założył w Chicago, z którego pochodzi, butik z modą z drugiej ręki Deliciously Vintage, a potem drugi w nowojorskim Harlemie. Stylista zyskał pierwsze pięć minut sławy, gdy w otoczeniu fotoreporterów w 2009 roku do jego sklepu zawitał Kanye West. To chwilowe zainteresowanie mediów Roach wykorzystał aż nadto dobrze, bo od tego momentu zaczął stylizować mniej znane gwiazdy, a jedną z nich rok później była Zendaya. Poznali się, gdy ona miała 14 lat i pojawiła się w jego chicagowskim butiku. Od razu przypadli sobie do gustu i na temat mody złapali wspólny język. Stylista wziął początkującą aktorkę pod swoje skrzydła, bo od początku miał na nią pomysł. Współpracują ze sobą nieprzerwanie od 15 lat i widać, że cały czas mają wspólną wizję, że wszystko jest przemyślane. Oboje wspominają, że pierwsze lata ich współpracy nie należały do najłatwiejszych. Zendaya jako młoda gwiazdka Disneya nie była łatwą klientką – i nie chodziło wcale o nastoletnie muchy w nosie, tylko o to, że wielu projektantów, zwłaszcza tych z dużych domów mody, nie chciało ubierać mało znanej aktorki. Aby pokonać te trudności, Roach zastosował bardzo sprytną strategię. Zendaya zaczęła się pojawiać na oficjalnych wydarzeniach w strojach, które wcześniej nosiły inne, bardziej znane od niej gwiazdy. Dzięki tej taktyce zdjęcia aktorki zaczęły być publikowane w magazynach, w rubrykach modowych „Kto nosi to lepiej”. Co Roach i Zendaya tym osiągnęli? Po pierwsze, imię aktorki utrwaliło się w pamięci redaktorów mody, po drugie, jej styl zaczął budzić zainteresowanie. Mocniej zaistniała w mediach, a to otworzyło jej wiele drzwi. Przestała być w modowym świecie nikim, ale też osiągała więcej, dostając zaproszenia na castingi. Modowy potencjał stylu vintage Równolegle Law Roach, wybierając stylizacje dla Zendayi, wrócił do swoich korzeni, czyli do mody vintage. Jako właściciel sklepów Deliciously Vintage miał pod ręką ubrania i dodatki z archiwalnych kolekcji największych domów mody. W czasach, gdy Chanel, Saint Laurent i Dior nie były skore do oficjalnej współpracy z Zendayą, ona razem z Roachem tworzyła stylizacje opierające się na kreacjach wielkich domów mody z archiwalnych kolekcji. A trzeba pamiętać, że w latach 2015-20 vintage’owe kreacje na czerwonych dywanach nie były tak popularne jak obecnie. Wtedy gwiazdy nosiły niemal wyłącznie suknie szyte na miarę i nigdy nie wkładały ich drugi raz. Zendaya na tym tle się wyróżniała. Jej najsłynniejsze kreacje? Ta lista mogła by być bardzo długa, bo momentów, w których Zendaya wywołała zachwyt i uznanie krytyków mody, było całe mnóstwo. Na początek wróćmy jeszcze na chwilę do sukienki Vivienne Westwood, w której 19-letnia Zendaya podbiła czerwony dywan na gali Oscarów w 2015 roku. Młodziutka aktorka była zaproszona na imprezę, ale nie umieszczono jej na liście osób, które miały pozować do zdjęć na czerwonym dywanie. Jednak niezrażona niczym Zendaya zwróciła uwagę fotografów i została jedną z najczęściej komentowanych gwiazd tego wieczoru. Manifest łączący przeszłość z przyszłością Kolejną stylizacją Zendayi, o której trzeba wspomnieć, była ta z MET Gali w 2019 roku. Aktorka pojawiła się w nowojorskim Metropolitan Museum of Art ubrana w lśniącą suknię Kopciuszka z kolekcji Tommy’ego Hilfigera, która (dosłownie!) świeciła w ciemności. Moment, w którym Law Roach – niczym dobra wróżka – rozświetlił kreację na oczach widzów, przeszedł do historii tej imprezy. Nie był to tylko efektowny gest przykuwający uwagę. Za pomocą tego stroju aktorka złożyła hołd swoim disneyowskim korzeniom, a jednocześnie zasygnalizowała, że zaczyna nowy rozdział w karierze i skupia się na dojrzałych rolach, takich jak ta w serialu „Euphoria”, kolejnych częściach „Spider Mana” czy filmie „Diuna”. Wielki rozgłos zyskała również stylizacja, w której aktorka wystąpiła podczas gali BET Awards w 2021 roku. Miała na sobie fioletowo-różową sukienkę Versace, niemal identyczną jak ta, w której w 2003 roku Beyoncé zaśpiewała swój wielki hit „Crazy in Love”. Zestawione zdjęcia obu artystek lotem błyskawicy rozeszły się w mediach społecznościowych. Moda jak druga skóra Równie wiele zainteresowania przyniosła aktorce szyta na miarę, skórzana suknia Balmain, którą Zendaya miała na sobie w czasie premiery filmu „Diuna” na festiwalu filmowym w Wenecji. Suknia była idealnie dopasowana do ciała, co dawało efekt mokrej skóry. Została zaprojektowana przez Olivera Rousteinga, a genialni krawcy z atelier Balmain stworzyli tę niezwykle trudną do wykonania kreację, wykorzystując dokładne wymiary aktorki. Zendaya uzupełniła suknię ogromnym, 93-karatowym szmaragdem Bvlgari z kolekcji Magnifica. Nie możemy też nie wspomnieć o sukni Valentino, w której aktorka pojawiła się na premierze filmu „Spiderman: Bez drogi do domu”. Olśniewająca, szyta na miarę kreacja była ozdobiona haftem nawiązującym do pajęczej sieci. Jakie jest modowe podejście Zendayi do stylu casualowego i co najbardziej lubi nosić na co dzień? Czym oczarowała krytyków mody i jaka idea w modzie towarzyszy aktorce dzisiaj? Cały tekst można przeczytać w najnowszym wydaniu magazynu VIVA MODA na sezon jesień-zima 25/26
Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu?
Są najlepszymi przyjaciółkami, ale różni je prawie wszystko. Jedna w świecie modowym obraca się od 50 lat. Druga woli skakać ze spadochronem. Jakie są ich modowe (i nie tylko) fascynacje i dlaczego mnóstwo swoich rzeczy matka znajduje w szafie córki? Oto Lidia Popiel – boomerka i jej córka Alex Linda – milenials.
Katarzyna Piątkowska (Viva!Moda): Lidia, usłyszałam o Tobie, że jeśli chodzi o styl, jesteś nonszalancka i swobodnie odważna, ale za kocicę raczej nie dasz się przebrać. Lidia: (Śmiech). Interesuję się modą, bo prawie 50 lat obracam się w tym świecie. Ale nie podążam ślepo za trendami. Obserwuję je, wiele rzeczy mi się podoba, ale nie pędzę od razu po pokazie nowej kolekcji do sklepu i nie uzupełniam szafy. Czasem się sugeruję tym, co zobaczę na wybiegach, ale jeśli coś zmieniam, to nieznacząco. KP: Płaskie buty, prostota, dużo czerni, bez makijażu. Tak można Cię scharakteryzować. Ale widzę, że ten opis doskonale pasuje też do Twojej córki Alex. Alex: To dlatego, że styl mamy mnie inspiruje, choć przez wiele lat nasze modowe wybory były diametralnie różne. Zauważyłam jednak, że z biegiem lat upodabniamy się do siebie. To mama nauczyła mnie, żeby zwracać uwagę przede wszystkim na jakość, wykonanie i materiały. Dzięki temu rzeczy można nosić latami. Możliwe, że to właśnie dlatego często chodzę w tych samych ubraniach. Lidia: Dzisiaj Alex ma na sobie spodnie Magdy Butrym, które są naprawdę wyjątkowe. Zachwycam się. Alex: Co mogę powiedzieć… Ciężko jest przejść obojętnie obok projektów Magdy Butrym (śmiech). Ale i tak więcej rzeczy oddaję i sprzedaję, niż kupuję. KP: Jesteś modową minimalistką? Alex: Ostatnio do tego dążę. Chcę mieć w szafie kilka rzeczy, które lubię i mogę nosić na zmianę. Dzięki temu, gdy wyjeżdżam, mogę wszystko, co mam, zapakować do plecaka. Lidia: Albo uzupełnić rzeczami z szafy matki, która dla odmiany nie pozbywa się niczego (śmiech). Cały czas mam ubrania sprzed wielu lat, na przykład 30-letnią spódnicę Max Mary, która nadal jest w stanie idealnym, i jak wyjdę w niej na ulicę, to nikt się nie zdziwi. Alex: Przed ostatnią podróżą na Sri Lankę przyjechałam do domu rodziców z pustą walizką, a wyruszyłam z wypakowaną po brzegi rzeczami mamy, a co za tym idzie, z jej wspomnieniami i przygodami. Wyruszałam szukać jakiejś części siebie i ten proces był w tym pomocny. KP: Lubisz nosić rzeczy z drugiej ręki? Alex: Lubię nosić czyjeś rzeczy. Czuję wtedy nieswoją nostalgię do wszystkich miejsc, wspomnień, szczęśliwych i smutnych momentów, których dana rzecz była świadkiem. KP: Dzieli Was kilka pokoleń, również w modzie. Alex: Ale w mojej szafie jedna trzecia rzeczy to ubrania mamy. Te, które nosiła, gdy była w moim wieku. KP: Może więc nie chodzi o to, że one wracają do mody, tylko że do nich dorosłaś? Alex: Być może. Ale zobacz, jakie mam szczęście, że mama wszystko chomikuje, w przeciwieństwie do mnie (śmiech). KP: Ty też „dorosłaś” do obecnych czasów. Albo to czasy dogoniły Ciebie. To są Twoje czasy. Lidia: Nigdy w żadnych czasach nie czułam się nieswojo. Ale od trzech lat znów chodzę po wybiegach. I tak, masz rację… ostatnio odkopałam swoje zdjęcie z 1984 roku. Jestem na nim ubrana w czarną spódnicę zrobioną z cienkiej wełnianej chusty, białą koszulową bluzkę i mam narzucone na siebie jeszcze coś czarnego, ale nie pamiętam, co to jest, i wielkie kolczyki. Pomyślałam, że dzisiaj też mogłabym się tak ubrać. Moda zatoczyła koło. KP: Po prostu Twój styl jest ponadczasowy. Stylistka Agnieszka Ścibior mówi, że wybierasz minimalistyczną, ale pełną elegancji klasykę, w której komfort, świadomość siebie łączą się z artystycznym wdziękiem, co podkreśla pewność siebie i niezależność. Alex: To trochę też o mnie. Mówiłam, że się z mamą do siebie upodabniamy (śmiech). Noszę to, co powoduje, że czuję się pewna siebie. Nigdy nie kierowałam się tym, co jest modne, bo szczerze mówiąc, nigdy nie wiem, co jest. Mnie i w drodze na lotnisko, i podczas spaceru z psem można na przykład spotkać w garniturze, bo tak lubię. Lidia: Wszystko, co można założyć rano, można też wieczorem. Alex: Ludzie często pytają mnie, dlaczego się tak wystroiłam. A ja po prostu lubię każdy dzień i każdy chcę celebrować. Chcę się dobrze czuć, więc zakładam takie rzeczy, które współgrają z moim nastrojem. Dlatego wybieram stroje eleganckie, choć może niektórzy nazwaliby je wieczorowymi. Lidia: Lubię takie proste rozwiązania. Do tego samego stroju wystarczy potem założyć inne buty, wziąć inną torebkę i już wygląda się inaczej. I w tym samym stroju, w którym siedzi tu na kawie, może iść na premierę filmu. KP: Macie przyjemność w wyróżnianiu się strojem? Alex: Owszem. I często zaskakuję nie tylko swoje otoczenie, ale również siebie. Lidia: Ja też zawsze to lubiłam. Gdy miałam 13 lat, przerabiałam sobie sukienki, które moja mama dostawała w paczkach z Ameryki, ale już ich nie nosiła. Dawałam im drugie życie. Dzięki temu wyglądałam inaczej niż moje koleżanki. Ale z drugiej strony zazdrościłam im dżinsów, których ja nie mogłam mieć. Takie były czasy. Alex: Bawię się strojami, a mój strój może sprawiać wrażenie, że jest chaotyczny, i dawać poczucie, że nic nie idzie ze sobą w parze. Może to wynika z potrzeby buntu i podkreślenia tego, że każdy z nas jest inny? Nigdy nie czułam się taka jak inni. Raczej sądziłam, że odstaję, mam inne zdanie na każdy temat, inaczej spędzam czas. Moje życie i marzenia kłócą się z tym, co jest uznawane za poprawne. Idę swoją drogą, którą pewnie większość ludzi uznałaby za coś głupiego i nietypowego. KP: Ale mama Cię rozumie? Lidia: Szanuję wszystkie wybory Alex, nie tylko te modowe. Nawet jeśli uważam je za ekstremalne. Alex: Od niedawna skaczę ze spadochronem. Mama, mimo że potwornie się o mnie boi, wspiera mnie, bo widzi, jak dużo radości mi to daje. Lidia: Tak postępują kochający rodzice. Zawsze się dziwię, kiedy widzę, jak rodzice chcą sterować dziećmi według własnego widzimisię i krytykują je i ich wybory. Alex: Ty nie zrobiłaś tego nigdy. Lidia: Nawet wtedy, gdy przyszła paczka z butami, które sama sobie zamówiłaś. Gdy Alex przyszła do mnie i powiedziała, że sama sobie zamówiła buty, pomyślałam, że wkracza w dorosłość, zaczyna kupować sobie rzeczy, w których będzie chciała chodzić. Miała 12 lat. KP: Jak wyglądały te buty? Lidia: Były wysadzane kryształkami i były na wielkiej przezroczystej platformie. Alex: Chyba nie powinnam była ich kupować (śmiech). Nigdy ich nawet nie przymierzyłam. Lidia: Szkoda, że się ich pozbyłyśmy (śmiech). Alex: Mamo! Lidia: Na szczęście rozumiałam, że dzieci muszą eksperymentować z wyglądem. Chcą próbować nowych rzeczy, sprawdzać, co im pasuje, a co nie. Naprawdę wiele rzeczy Aleksandry mi się nie podobało, ale czekałam, aż sama dojrzeje do tego, co jej pasuje, a co nie. Alex: Tak, mama dawała mi wskazówki, ale nigdy nie narzucała mi swojego zdania. A przecież miała swój styl i obracała się w świecie mody. KP: Trafiłaś do niego, gdy miałaś 17 lat. Lidia: Przez przypadek, bo przyjaźniłam się z fotografami i ludźmi mody. Włóczyłam się z nimi to tu, to tam. Któregoś dnia potrzebowali modelki, a że ja byłam obok, zaproponowali mi udział w sesji. Potem był kolejny raz i kolejny i jakoś tak poszło. Muszę przyznać, że mój świat to bardziej świat fotografii, ale nie da się ukryć, że ten modowy też jest dla mnie niezwykle ważny. KP: Dlaczego więc zajęłaś się fotografią? Lidia: Szybko stałam się za stara na bycie modelką. Nie rozumiem, dlaczego wszystkie godziłyśmy się na te opresyjne działania. Ale tak było. Gdy trzy lata temu okazało się, że mogę wrócić, ucieszyłam się. Świat mody zaakceptował w końcu to, że ludzie się starzeją, ale nie stają się przez to mniej atrakcyjni czy interesujący. A przy okazji… mogę sobie dorobić do emerytury. Pomyśl, jakie tytuły artykułów mogłyby się pojawić – „Emerytka na wybiegu” (śmiech). Podobają mi się dzisiejsze czasy, w których nie odrzucają i nie marginalizują z powodu wieku. Świat jest różnorodny. A ja trafiłam na ludzi, którzy sprawili, że świat mody otworzył się na tę różnorodność. Dzisiaj sporo pracuję na wybiegach, pozuję podczas sesji zdjęciowych. Ale wcześniej, przez dobrych kilkanaście lat często robiłam jakieś edytoriale, byłam kilka razy w VIVIE! w setach modowych i w innych gazetach. Byłam zapraszana do pracy przy kolekcjach Ani Kuczyńskiej, Łukasza Jemioła, Nenukko. Alex: Nie odnajduję się w tym świecie, który mama tak lubi. Kiedyś chciałam, żeby mnie interesował, ale wydał mi się powierzchowny i pusty. Jest w nim oczywiście dużo piękna i historii, w której można się zatracić, ale też fałszu, który trzeba umieć oddzielać od prawdy. Może po prostu miałam styczność z nieodpowiednimi ludźmi bądź sytuacjami… Czuję się dobrze wśród tych, którzy nie patrzą na mnie przez pryzmat wyglądu i wyborów, jakich dokonuję. Oni widzą, jakim człowiekiem jestem naprawdę. W świecie mody tego nie znalazłam, więc postanowiłam pozostać w bezpiecznej odległości, delektując się tym światem z dystansu, na swój sposób. Poza tym jest on bardzo medialny. Osobie skrytej i w pewien sposób nieśmiałej trudno jest się w nim odnaleźć i czuć komfortowo. Lidia: Tak, akurat ty chyba trafiłaś na złe sytuacje. A świat mody to po prostu biznes. I ogromne pole dla utalentowanych ludzi, artystów. Alex: Wiem, że są osoby, które dobrze się w nim czują, ale to nie jestem ja. Lidia: Ja za to na wybiegach czuję się bardzo dobrze. Śledzę trendy, lubię nowości. Lubię też ludzi, którzy mają związek ze światem mody, bo są poszukujący i odważni. Bez nich normalny świat wyglądałby marnie i nijako. Alex: Kiedyś, gdy ty pracowałaś jako modelka, wszystko działo się wolniej, a to, co modne, można było zobaczyć tylko w gazetach. Trendy miały czas, żeby dojrzeć, a ubrania często towarzyszyły człowiekowi przez lata. Było tak, jak mama opowiadała – babcia miała sukienki, które później mama przerabiała dla siebie. Dziś moda zmienia się w ogromnym tempie. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki i równie szybko znika. KP: Nie uległyście szybkiej modzie? Lidia: Nie kupuję dużo rzeczy, choć wiele mi się podoba. Teraz zachwycam się tym, że dzięki nowym trendom nastąpiła zmiana proporcji w sylwetkach. Uwielbiam te wszystkie żakiety czy bluzki je naśladujące, dekonstrukcje, powłóczyste, rozbudowane doły, nowoczesne tkaniny. KP: Jakie masz perełki w szafie? Lidia: Perły oczywiście (śmiech). KP: Podobno to jest charakterystyczna ozdoba Twojego pokolenia. Lidia: Dokładnie tak, a ja lubię je nosić „po mojemu”, czyli albo w dużej ilości, albo w stylu Vivienne Westwood, albo w połączeniu z bursztynem, albo łańcuchami. U mnie na pierwszym miejscu jest bursztyn, a na drugim perły. Mam też plastikowe rzeczy, które z kimś albo z czymś mi się kojarzą. Alex: Ja za to nie mam nic plastikowego. Lidia: Wszystko to, co mamy, mówi o nas, o czymś przypomina, nawiązuje do trendów, wydarzeń, spotkań. Dzięki ubraniom przekazujemy informacje o sobie, swoim nastroju, swojej postawie, poglądach. Ubraniem możemy pokazać przynależność do jakiejś grupy społecznej albo to, że idziemy totalnie pod prąd. Alex: Dla niektórych ubrania są tylko czymś, co utrzymuje w cieple, czyli sposobem na przetrwanie. Nie dla mnie, bo uważam, że jesteśmy tym, co przeżyliśmy, a moda daje możliwość pokazania, co nam w duszy gra. We mnie na przykład jest bardzo dużo światła i miłości do świata, ale to mrok zazwyczaj próbuje wydostać się na zewnątrz mnie. Bawię się więc z mrokiem ciemnymi kolorami, skórą, koronką. Lubię elementy charakterystyczne dla subkultur. Eksploruję kobiecą sensualność i elegancję i dodaję jej pazura. Fascynuje mnie moja drapieżna strona i to, jak ubrania sprawiają, że mogę to bardziej w sobie poczuć. A styl… pewnie jestem gdzieś pomiędzy Saint Laurentem, Yohji Yamamoto, no name topem z vinted za złotówkę, tym, co znajdę w podróży, a rzeczami od ludzi, których chcę mieć zawsze w sercu – na przykład rodziców. Od nich mam najcenniejsze rzeczy. Tekst: Katarzyna Piątkowska Zdjęcia: Mateusz Stankiewicz/Feed Me lab Stylizacje: Agnieszka Ścibior Makijaż: Cincior Fryzury: Kacper Rączkowski Produkcja: Paulina Aleksiejuk-Lewandowska, Wojciech Klauze Za pomoc w realizacji sesji serdecznie dziękujemy Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Pełny wywiad autorstwa Katarzyny Piątkowskiej znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Kto zaskoczył, a kto zawiódł? Najważniejsze momenty tygodni mody w Nowym Jorku, Londynie i Mediolanie. Nikt nie spodziewał się, że to będziemy nosić wiosną 2026
Trwa właśnie Paris Fashion Week, ale najwięcej emocji wzbudziły pokazy w Nowym Jorku, Londynie i Mediolanie. Tygodnie mody wiosna 2026 obfitowały w zaskakujące debiuty, powroty i ekstrawaganckie projekty. Sprawdź, kto zachwycił, kto zawiódł i czego naprawdę możemy się spodziewać na ulicach w nadchodzącym sezonie.
Trwa właśnie Paris Fashion Week (30 września – 8 października 2025 roku), który zamyka sezon największych światowych pokazów mody. Wcześniej oczy świata skierowane były na trzy inne stolice stylu: Nowy Jork (6–11 września 2025 roku), Londyn (13–17 września 2025 roku) i Mediolan (17–23 września 2025 roku). To właśnie tam projektanci prezentowali swoje kolekcje na sezon wiosna–lato 2026. Emocji nie brakowało – od wizjonerskich projektów po spektakularne rozczarowania. Przed nami szczegółowe podsumowanie tego, co wydarzyło się podczas Milan Fashion Week, New York Fashion Week i London Fashion Week – i czego naprawdę możemy się spodziewać w naszych szafach na wiosnę 2026. Milan Fashion Week wiosna-lato 2026 – owe otwarcia, hołdy i modowe przełomy Podczas Milan Fashion Week, który odbył się w dniach 17–23 września 2025 roku, na wybiegach pojawiło się wiele emocjonujących momentów, debiutów i hołdów. Jednym z najgłośniejszych wydarzeń był debiut Dario Vitale jako pierwszego w historii niezwiązanego z rodziną projektanta Versace. Jego kolekcja wiosna 2026 została bardzo dobrze przyjęta – wieczorowe kreacje pełne seksapilu i elegancji nie zawierały charakterystycznych dla marki logo Meduzy ani masywnych łańcuchów. To wyraźny sygnał nowej ery domu mody. Równie istotny był debiut Simone Bellottiego w Jil Sander. Projektant zaprezentował kolekcję minimalistyczną, ale wyrafinowaną – ze zmysłowymi wycięciami, przezroczystymi, kolorowymi sukienkami bodycon i męskimi półbutami. Była to jedna z najchętniej komentowanych prezentacji tygodnia. Gucci pod kierownictwem Demny (oficjalnie przejął stery w marcu) zaprezentowało pierwszą kolekcję w formie filmu zatytułowanego The Tiger, wyreżyserowanego przez Spike’a Jonze’a i Halinę Reijn. W obsadzie znaleźli się m.in. Demi Moore, Elliot Page, Gwyneth Paltrow i Lila Moss – goście pojawili się na pokazie w strojach z kolekcji, zamieniając czerwony dywan w wybieg. Pokaz Bottega Veneta pod nową dyrekcją Louise Trotter odbył się w dawnej fabryce cynku Fabbrica Orobia. Kolekcja zachwyciła detalami: frędzle wykonane z laserowo ciętego, syntetycznego materiału były indywidualnie przymocowywane do każdej spódnicy, której stworzenie zajmowało aż trzy dni. Pokaz przyciągnął uwagę takich gwiazd jak Julianne Moore, Michelle Yeoh i Uma Thurman. Fendi zainaugurowało nowy butik Palazzo Fendi Milano – czteropiętrowy salon zaprojektowany w stylu art déco z marmurowymi podłogami i galerią sztuki. Wydarzenie zbiegło się z odejściem Silvii Venturini Fendi po 33 latach pracy w domu mody. Nie zabrakło też wzruszeń – 28 września odbył się pokaz pożegnalny Giorgia Armaniego, który zmarł 4 września w wieku 91 lat. Jego ostatnią kolekcję zaprezentowali Silvana Armani i Leo Dell’Orco. Na wybiegu pojawiła się projektantka Stella Jean w koszulce z napisem „Grazie, Mr. Armani”. London Fashion Week wiosna-lato 2026 - neony, cheerleadercore i nowa elegancja London Fashion Week, który odbył się w dniach 13–17 września 2025 roku, upłynął pod znakiem radości, świeżości i odważnych eksperymentów. Nowa dyrektor British Fashion Council, Laura Weir, tchnęła w wydarzenie nową energię – a po raz pierwszy od lat nawet pogoda sprzyjała pokazom. Projektanci zaprezentowali kolekcje pełne koloru i ekspresji. Na wybiegach Tove i Jawary Alleyne królowały neonowe barwy, obecne zarówno w sukniach wieczorowych, jak i dziennych stylizacjach. Marka Chopova Lowena postawiła na inspirację licealnymi paradami – haftowane mini spódniczki i swetry z motywami szkolnymi stworzyły trend nazwany „cheerlore”. Ważnym motywem tygodnia była redefinicja wieczorowej elegancji. Simone Rocha, Erdem i Richard Quinn zaprezentowali alternatywne propozycje dla black tie: tailcoaty zestawione z tiulowymi spódnicami, smokingowe marynarki z oversize’owymi spodniami i aksamitne suknie z przeskalowanymi dekoltami. Na wybiegu pojawiła się również Naomi Campbell, która olśniła publiczność. Kolejnym wyróżnikiem były odniesienia do brytyjskiej wsi – kolekcje Erdem, Barbour zaprezentowały odświeżone barn jackets, kalosze i haftowane płaszcze w stylu country. Jednocześnie pojawiły się sylwetki o nowej objętości – suknie z halkami, falbanami i nowoczesnymi „bubble hems”, które przypominały wiktoriańskie konstrukcje w nowoczesnym wydaniu. Powrotem do kalendarza mody zachwycił JW Anderson, który zaskoczył połączeniem rzemiosła i miejskiego stylu – plecione buty, bomberki i torebki inspirowane loafersami ujęły kreatywnością. Tolu Coker natomiast postawiła na czekoladowy total look – techniczne kurtki i okrągłe spódnice w odcieniach brązu stworzyły propozycję stylu codziennego w nowoczesnym wydaniu. Londyn tej wiosny zagrał na emocjach: od nostalgii licealnej, przez wieczorową ekstrawagancję, aż po powrót do wiejskiej klasyki. Brytyjska moda w 2026 roku odważnie miksuje style, dekady i funkcje – bez ograniczeń i bez zahamowań. New York Fashion Week wiosna-lato 2026 - powrót amerykańskiego minimalizmu i spektakularne debiuty Nowojorski Tydzień Mody, który odbył się w dniach 6–11 września 2025 roku, tętnił życiem – od wielkich powrotów, przez nowe twarze, aż po kreatywne reinterpretacje klasyki. Najważniejsze wydarzenia? Pokazy, które na nowo definiują pojęcie nowojorskiego stylu. Nowy Jork dał się poznać jako scena dla różnorodności – od prostoty po ekstrawagancję, od debiutantów po legendy. Moda wiosną 2026 według NYFW to balans między klasą a eksperymentem – wszystko w rytmie wielkiego miasta. Calvin Klein pod kierownictwem Veroniki Leoni zachwycił czystą, wyrafinowaną formą – nowoczesny minimalizm, który odnosił się do dziedzictwa marki, ale bez nostalgii. To była jedna z najbardziej komentowanych kolekcji sezonu. Proenza Schouler zaprezentowało kolekcję, której sekretem była struktura i rzeźbiarskie podejście do sylwetki – mocne ramiona, szerokie spodnie i przeskalowane marynarki zdominowały wybieg. Tory Burch powróciła w wielkim stylu, prezentując projekty pełne prostoty, ale z subtelnym pazurem: przezroczystości, asymetrie i zestawienia materiałów dodały kolekcji nowoczesnego charakteru. W tym samym duchu poszła kolekcja Michael Korsa, oparta na idei amerykańskiego minimalizmu, który – jak sam projektant podkreślił – ma być funkcjonalny, ale też pełen stylu. Na wybiegach nie zabrakło gwiazd – Kendall Jenner wystąpiła u Khaite, a Ralph Lauren otworzył swój pokaz z udziałem największych nazwisk świata mody i filmu.
Tego nie pokazali projektanci! Street style z Tygodnia Mody w Paryżu zachwyca bardziej niż wybiegi!
W Paryżu trwa Tydzień Mody na sezon wiosna-lato 2026. Choć to pokazy największych domów mody przyciągają uwagę świata, to prawdziwe stylowe rewolucje dzieją się na ulicach. Street style podczas Paris Fashion Week ponownie udowadnia, że moda żyje poza wybiegiem – i ma się świetnie!
Paryż, jak co sezon, na kilka dni zamienił się w najważniejsze miejsce na modowej mapie świata. Trwa Tydzień Mody w Paryżu na sezon wiosna-lato 2026 (Paris Fashion Week Spring/Summer 2026). Projektanci prezentują swoje kolekcje na najważniejszych wybiegach świata, ale to, co dzieje się przed pokazami, na ulicach i między lokalizacjami fashion weeku, coraz częściej skupia na sobie równie dużą – jeśli nie większą – uwagę. To właśnie tam widać prawdziwą modę: osobistą, odważną, szczerą. Modowy burgund – stylizacja, która zatrzymała ruch na ulicy Burgundowy total look otwiera sezon z mocnym akcentem. Fashionistka w krótkiej bomberce z satynowym połyskiem, asymetrycznej spódnicy noszonej na spodnie i z dopasowaną kopertówką w tym samym odcieniu zachwyciła nie tylko fotografów. Stylizacja dopełniona ciemnymi okularami i perfekcyjnym uczesaniem to manifest koloru i formy – nic dziwnego, że natychmiast stała się viralowa. Szarość, czerń i karmel – nowa elegancja rodem z ulic Paryża Wśród gości pokazów Paris Fashion Week wyraźnie rysuje się trend na zrównoważoną paletę barw – szarości, czernie i akcenty ciepłego brązu. Stylowa Paryżanka w dopasowanej szarej spódnicy midi, czarnej bomberce i karmelowych kozakach do kolan to przykład współczesnej miejskiej elegancji. Całość zwieńczają oversize’owe okulary i wyrazista torebka z przytroczonym… pluszakiem. Moda uliczna nie zna granic. Power dressing na nowo Stylizacje street style podczas Paris Fashion Week to nie tylko fantazja – to również doskonale dopracowany minimalizm z pazurem. Oversize’owy szary garnitur, śnieżnobiała koszula i czerwona torebka w ręku jednej z fashionistek idealnie oddają nową wersję power dressingu. Ten look to balans pomiędzy siłą a lekkością – kobiecością a niezależnością. A do tego nie trzeba szpilek – wystarczą czarne, masywne buty i zdecydowany krok. Denim couture – paryski street style w wersji oversized Na paryskich ulicach denim wraca w wielkim stylu. Fashionistka zestawiła oversize’ową marynarkę o mocno zarysowanych ramionach z szerokimi, przyciętymi dżinsami o przetartej fakturze. Stylizację dopełniają klasyczne czarne czółenka na słupku i masywne okulary przeciwsłoneczne. To idealny przykład na to, jak nonszalancki street style potrafi łączyć elegancję z miejskim luzem. Oversize z nonszalancją – paryski szyk w bieli i czerni Stylizacje łączące luz i elegancję to prawdziwa specjalność paryżanek. Długi czarny płaszcz, białe szerokie spodnie, basicowy T-shirt i oversize’owe okulary – to zestaw, który wygląda jak przypadkowy, ale każdy element jest starannie przemyślany. Torba w odcieniu beżowego brązu tylko podkreśla neutralną paletę. To klasyka, która nigdy się nie nudzi – i zawsze działa. Skóra, metal i szarość – miejski grunge po francusku Czarna skórzana kurtka z kieszeniami, grafitowe spodnie z lekko opadającym krojem i wyrazisty makijaż to stylizacja z nutą grunge'u. Gościni jednego z pokazów przyciągnęła wzrok nie tylko ubraniem, ale i postawą – surową, niezależną, pewną siebie. Styl uliczny w Paryżu zawsze był silnie związany z osobowością. I właśnie dlatego inspiruje bardziej niż jakiekolwiek wybiegi. Street style wygrywa z wybiegami? Choć na wybiegach królują najnowsze kolekcje domów mody, to właśnie ulice Paryża stają się żywą galerią trendów. Stylizacje gości pokazów – od przemyślanych total looków po stylowy chaos – pokazują, że indywidualizm, odwaga i umiejętność łączenia stylów są dziś ważniejsze niż logo na metce. Paryż ponownie udowadnia, że jest nie tylko stolicą mody, ale także jej najważniejszym źródłem inspiracji.
Szafa Natalii Klimas skrywa więcej niż ubrania. Ten jeden element buduje cały look!
Szafa Natalii Klimas to nie tylko zbiór ubrań, ale scena, na której aktorka gra główną rolę. Każdy element ma tu znaczenie, ale to właśnie jeden detal buduje cały look. Sprawdź, co znajduje się w jej garderobie i dlaczego biżuteria vintage mówi więcej niż modne trendy.
Długo żyła między światami. Z jednej strony – aktorstwo, które dawało jej poczucie sensu i przynależności, z drugiej – codzienność, w której musiała budować siebie od nowa. Jeszcze kilka lat temu Natalia Klimas mówiła o tęsknocie za rolami, które się nie wydarzyły, za sceną, której nagle zabrakło. Dziś mówi wprost: scena, na której gra, to jej szafa. I to ona jest reżyserką każdego dnia. „Ja dyktuję warunki. Jestem aktorką, reżyserem, oświetleniowcem i kostiumografem w jednym”, śmieje się. Instagram @nataliaklimas, który stał się jej zawodową przestrzenią, traktuje jak plan filmowy. Ale to plan, w którym scenariusz pisze wyłącznie ona. Każdy poranek zaczyna od wyboru kostiumu. Nie z teatralnego magazynu, tylko z własnej garderoby. To on jest odbiciem emocji. Czasem jest to eklektyczna marynarka vintage, innym razem dres i wyraziste klipsy Chanel, a czasem prosta biała koszula. W tych małych decyzjach kryje się coś, czego długo szukała w aktorstwie – poczucie sprawczości. Bo tu nikt nie decyduje za nią. Moda to emocje „Mój styl jest powiązany z moją tożsamością i emocjami. To, jak się ubieram, odzwierciedla mój stan ducha”, tłumaczy. Ubranie jest dla niej językiem: kolorem przełamuje gorszy dzień, mocną marynarką dodaje sobie pewności, koronkowym kołnierzykiem łagodzi przekaz, gdy trzeba iść „miękko”. „W końcu nabrałam odwagi, żeby być sobą – to się skleiło we mnie około czterdziestki”, przyznaje. Wcześniej szukała różnych dróg, ale dopiero niedawno poczuła, że mówi własnym modowym głosem. To nie jest estetyka minimalistyczna, choć mama Natalii, projektantka Joanna Klimas, była ikoną polskiego minimalizmu lat 90. Natalia świadomie odkleja się od „czarnej Warszawy” – lubi mieszać, łamać konwencje, dorzucać kolor i przymrużenie oka. „Kiedy cała Warszawa chodzi na czarno, ja już nie chcę wyglądać jak wszyscy”, mówi. Do dresów dorzuca więc torebkę Lady Dior, a do T-shirtu – perłowe klipsy. Szafa z historią W jej garderobie są rzeczy, które mają duszę. Najważniejsza – biało-czarna suknia uszyta przez mamę na Flesz Fashion Night. W środku – zmyślny gorset, „harmonijka”, która rzeźbi sylwetkę. „W tej sukni czułam się jak Sarah Jessica Parker w kreacji Oscara de la Renty. To było coś magicznego”, wspomina. Suknia wisi w pokrowcu jak trofeum i przypomnienie: moda w życiu Natalii zawsze była emocją, historią, przeżyciem. Drugim skarbem jest Lady Dior – marzenie dojrzewające latami. „Miałam wrażenie, że na tę torebkę trzeba wiekowo zasłużyć. W końcu ją kupiłam – czarną, lakierowaną, w rozmiarze medium, z szampańskimi okuciami. I noszę ją do dresów. Bo z elegancką sukienką robi się zbyt poważna”, śmieje się. Siła biżuterii Właśnie tak traktuje biżuterię – jako kapitał stylu i emocji jednocześnie. W praktyce oznacza to prostą zasadę: czasem jeden mocny element robi cały look. Biały T-shirt (najchętniej COS), dżinsy, świetna marynarka i „te klipsy” – i gotowe. Taki strój działa w kadrze i poza nim – jest fotogeniczny, a jednocześnie nie krępuje. Nic dziwnego, że to właśnie biżuteria tak często wyznacza rytm jej stylizacji. Rytm codzienności Choć szafa Natalii pełna jest perełek od Diora, Saint Laurent czy Loewe, codzienność wygląda inaczej – i jest znacznie bardziej pragmatyczna. Rano Natalia odwozi córeczki do przedszkola w białych new balance’ach, które nosi od lat. Do tego prosta koszulka, oversize’owa marynarka i wielka torba, w której mieści się cały poranny chaos: przekąski, notatnik, komputer. Taki zestaw to jej codzienny uniform – prosty, szybki, wygodny, a przy tym dający poczucie, że wygląda dobrze i jest „gotowa do akcji”. „Lubię rzeczy, które robią robotę. Czasem to po prostu koronkowy kołnierzyk, który zakładam do T-shirtu, i od razu look nabiera charakteru. Wystarczy mały akcent, żeby poczuć się dobrze ubranym”, mówi. Garderoba – metoda Za pozorną swobodą stoi metoda. Natalia dzieli rzeczy według „ról”: praca (dżinsy, marynarki, sneakersy), logistyka (oversize i pojemność), spotkania (sukienka, obcas), wieczór (skóra, czerwona szminka). Dzięki temu nie traci czasu i od razu wie, po co sięgnąć. Regularnie robi przeglądy: przesuwa akcenty sezonowe, odkłada „do przeróbki”, wystawia na Vinted to, co przestało z nią „grać”. Jeśli coś przez kilka tygodni nie wychodzi z szafy – znak, że pora się pożegnać. Ten rytm utrzymuje porządek i… spokój głowy. W domu nie ma „byle czego”. Rozciągnięte dresy i stare T-shirty nie istnieją w jej słowniku. „Ubranie do domu też ma mieć jakość, bo przede wszystkim ubieramy się dla siebie”, mówi. Szafa jako scenografia Jej garderoba działa jak mała scenografia dnia. Na półce stoją dwie ulubione pouch od Loewe – miękkie, „kinetyczne”, które pięknie „pracują” w ruchu i mieszczą pół życia. Obok leżą okulary Oscar Magnuson, dalej – skórzana kurtka Monday Artwork, mokasyny Hereu i vintage’owa torebka Saint Laurent, której patyna tylko dodaje charakteru. Między perfumami lubi mieć coś cytrusowego; na co dzień sięga po L’Eau des Hespérides Diptyque – zapach, który otwiera poranek jak świeży akord. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale nic się nie narzuca: scenografia ma wspierać, a nie dominować. Podróże i inspiracje Inspiracje przywozi raczej w pamięci niż w walizce. Obserwuje ludzi – jak noszą objętości, jak zestawiają faktury, jak jeden detal potrafi zmienić ton całej stylizacji. Nie kupuje pamiątek z podróży w postaci ubrań, które tracą sens po powrocie do Warszawy. Zamiast tego przywozi inspiracje – sposób, w jaki kobiety w Kopenhadze łączą kolory z humorem albo jak nowojorczanki traktują marynarkę niczym zbroję i noszą ją z nonszalancją. Haft i rękodzieło Jest jeszcze coś, co wyróżnia jej styl – rękodzieło. Natalia od lat haftuje i mówi o tym jak o własnej medytacji: „To zajęcie, które uspokaja głowę i pozwala skupić się na detalu”. Ma sporą kolekcję haftowanych i szydełkowych kołnierzyków – jedne kupione na targach rzemiosła, inne zrobione przez przyjaciółki. „Najprostszy zestaw plus taki kołnierzyk – i od razu całość staje się osobista, inna niż wszystkie”, tłumaczy. Filozofia zakupów Natalia ma alergię na mikrotrendy. „Nie kupiłam hitowych jelly flats – wszyscy je mieli, a ja czułam, że to za chwilę zniknie. Nie chcę wyglądać jak z jednej sztancy”, mówi bez wahania. Kupuje rozsądnie i szybko sprzedaje to, co nie „pracuje”. Vestiaire Collective czy Vinted to dla niej kopalnie perełek: marynarki, żakiety, biżuteria, które potem przerabia i daje im drugie życie. Lubi zamówić, spokojnie przymierzyć w domu z tym, co już ma, i dopiero wtedy zdecydować. Komfort to luksus Kiedyś luksusem wydawał się sam logotyp. Dziś – komfort i jakość. Dobre dżinsy, miękka wełna, która nie gryzie, bawełna, która trzyma formę po praniu, buty, w których można przejść całe miasto. „To jest mój luksus – że o 16.30 mogę odebrać dzieci i dalej czuć się dobrze w tym, w czym byłam od rana”, mówi. Dla Natalii moda nie jest obsesją ani wyścigiem za trendami, ale osobistą narracją. Każdy element w jej szafie niesie ładunek emocji i wspomnień, a codzienne wybory stają się małymi deklaracjami. To one nadają rytm dniu – od porannego uniformu po wieczorne stylizacje z przymrużeniem oka. Jej garderoba nie jest muzeum ani katalogiem, tylko żywą opowieścią, która zmienia się razem z nią. „Ubranie to dla mnie język emocji. Dzięki niemu mogę wybrać, jaką wersję siebie pokażę światu – i to jest moja wolność”, mówi. I dodaje z uśmiechem: „Moda daje mi poczucie, że to ja dyktuję warunki. To takie moje małe supermoce”. Pełny artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Zaszyj się w głuszy i zerwij z telefonem na cały weekend. Zobacz, co się stanie
Scrollowanie, powiadomienia i ciągła dostępność wyczerpują nasze umysły. Dlatego cyfrowy detoks staje się nowym symbolem luksusu – świadomym odpoczynkiem od ekranów i powrotem do natury. Wyjazdy offline, hotele bez wi-fi i specjalne programy digital detox pomagają odzyskać spokój, równowagę i zdrowie psychiczne.
Przebodźcowany umysł i nieustanne scrollowanie w telefonie sprawiają, że dziś najcenniejszą formą odpoczynku staje się... totalne odłączenie. Dlatego digital detox jako cel podróży to współczesna terapia uważności. Jeszcze kilka lat temu luksus mierzyliśmy dostępem do technologii: szybki internet w samolocie, wi-fi w każdym zakątku hotelu, aplikacje pozwalające zaplanować dzień z dokładnością co do minuty. Podróże były nie tylko odpoczynkiem, ale i okazją, by pokazać światu swój idealny styl życia – natychmiast, na Instagramie, w czasie rzeczywistym. Ostatecznie był to obraz współczesnego paradoksu: podróżujemy, ale nie widzimy, jemy, ale nie smakujemy, odpoczywamy, ale nie regenerujemy się naprawdę. Digital detox jest więc na to odpowiedzią – ucieczką nie od świata, ale od szumu, który nas od niego oddziela. Nowa definicja luksusu Dziś jednak definicja luksusu zmieniła się diametralnie. Najbardziej wyrafinowanym przywilejem, na który decyduje się coraz więcej dojrzałych, świadomych osób, nie jest już nieograniczony dostęp do sieci, ale… jego brak. Cisza, przestrzeń wolna od powiadomień, poczucie, że przez kilka dni nikt nie domaga się naszej uwagi. To luksus, na który pozwalają sobie zazwyczaj te osoby, które szukają w podróży czegoś więcej niż kolejnej listy atrakcji do zaliczenia. Szukają przestrzeni na odzyskanie siebie, na świadome spędzenie czasu z najbliższymi i wsłuchanie się w potrzeby własnego ciała. Cyfrowy detoks stał się modą (między innymi za sprawą ostatniego sezonu serialu „Biały Lotos”), ale nie tylko – jest to także głęboko zakorzeniona potrzeba odzyskania siebie. Dzieje się to na tle nieustannego wzrostu naszej zależności od technologii, a także rosnącej świadomości, jak negatywnie wpływa ona na nasze zdrowie psychiczne, emocjonalne i społeczne. Obciążeni informacyjnym szumem, poczuciem obowiązku bycia dostępnym przez całą dobę i przymusem reagowania na każde powiadomienie, szukamy przestrzeni, w której czas płynie wolniej, a my możemy się wyciszyć i wrócić do tego, co naprawdę ważne. Jak widać, zamiast więc kierować się w stronę najnowszych technologicznych innowacji, które obiecują łatwiejsze życie, coraz więcej osób zwraca się ku wciąż niedocenianemu przywilejowi – byciu offline i blisko natury. Przerwa od telefonów, smartfonów, mediów społecznościowych to forma, która staje się także antidotum na społeczną presję i zaspokajanie nieustających oczekiwań. Podróże w rytmie slow, gdzie nie ma miejsca na smartfony, maile, a każdy dzień jest wolny od nadmiaru bodźców, stały się więc nowym symbolem luksusu. W końcu, jak zauważa Ewelina Kowalczyk, Head of Marketing Slowhop, prawdziwy luksus to „świadome bycie, a nie nieustanne konsumowanie bodźców”. Na tej platformie oferowane są miejsca, gdzie „nie ma wi-fi, ale jest przestrzeń, by odetchnąć od rzeczywistości. To propozycja dla tych, którzy chcą się odłączyć, odpocząć od codziennego życia i poczuć rytm natury”. Cyfrowy detoks – czym jest i dlaczego staje się koniecznością? „Cyfrowy detoks to po prostu w pełni świadome ograniczenie lub całkowite odstawienie urządzeń cyfrowych – smartfonów, komputerów, tabletów i mediów społecznościowych – na określony czas”, mówi Oliwia Gissel z Fundacji Tomorrow Offline. Zamiast żyć w trybie nieustannego reagowania, chodzi o wyjęcie się z tego wiru, odzyskanie kontroli nad własnym czasem i uwagą. „Praktycznie może to oznaczać weekend offline, wyjazd bez telefonu, a także codzienne wprowadzanie »stref offline« w domu. To decyzja o świadomym usunięciu cyfrowych bodźców, które nieustannie rozpraszają naszą uwagę, odbierają energię i skupienie”, dodaje. W dzisiejszym świecie pełnym bodźców detoks staje się nie tylko luksusem, ale koniecznością. „Nadmierne korzystanie z urządzeń, szczególnie mediów społecznościowych, wiąże się z obniżoną samooceną, lękiem, objawami depresji, a także problemami ze snem”, podkreśla Oliwia Gissel. Nowe technologie, choć ułatwiają życie, równocześnie zabierają przestrzeń na bycie tu i teraz. Z tego powodu cyfrowy detoks staje się coraz bardziej potrzebny. To forma profilaktyki zdrowia psychicznego – pozwala odzyskać równowagę, wzmocnić relacje offline i poprawić ogólne samopoczucie. Jak długo powinien nam zająć taki proces, by przynieść rezultaty? „Temat cyfrowego detoksu jest wciąż intensywnie badany. Na pytanie, ile powinien trwać, by przynosił największe korzyści, nie ma jeszcze jednej, ostatecznej odpowiedzi. Wyniki pokazują, że nawet krótka przerwa od ekranów (kilka dni) może zmniejszyć stres i poprawić nastrój, ale trwalsze efekty obserwuje się przy dłuższych interwencjach (7–14 dni i więcej). Naukowcy nieustannie sprawdzają też różne scenariusze – od kilkugodzinnych »mikrodetoksów« przez tygodniowe eksperymenty aż po miesięczne przerwy – analizując wpływ na zdrowie psychiczne, fizyczne i jakość relacji społecznych. To pokazuje, że cyfrowy detoks nie jest jednorazową modą, ale rosnącym obszarem badań, który będzie dostarczał coraz bardziej precyzyjnych wskazówek, jak mądrze ograniczać technologię”, mówi Oliwia z Fundacji Tomorrow Offline. Jakie efekty daje digital detox dla zdrowia i umysłu? „Wielu badaczy łączy uzależnienie od telefonu z nasileniem lęku i depresji, głównie z powodu nadmiernego korzystania z mediów społecznościowych i presji związanej z byciem »zawsze online«, co uniemożliwia pełne wyłączenie się”, tłumaczy. Spędzanie czasu offline, zwłaszcza w naturze, zmniejsza poziom stresu o 21 procent i znacząco obniża poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu. Dodatkowo nasze nawyki związane z technologią, takie jak ciągłe powiadomienia, utrudniają koncentrację i głębokie myślenie. Jedno z badań wykazało, że sprawdzanie telefonu pomiędzy zadaniami wydłuża czas ich realizacji o 19 procent! „Z kolei odłożenie telefonu na bok pomaga poprawić koncentrację oraz zdolność krytycznego myślenia. Ponadto cyfrowy detoks pomaga lepiej kontrolować cykle snu i poprawić ogólną jakość odpoczynku. Przebywanie cały czas przy urządzeniach wpływa również negatywnie na nasze samopoczucie i relacje społeczne, co określa się mianem »phubbingu«, za to spędzanie czasu z dala od ekranów zwiększa poziom szczęścia i wzmacnia ludzkie relacje”, podkreśla Gissel. A co najważniejsze, fundując sobie przerwę od telefonu, dostrzegamy, jak bardzo nas on rozprasza, i zyskujemy zdrową perspektywę, ile niepotrzebnego czasu spędzamy nad ekranami. Cyfrowy detoks może więc być pierwszym krokiem ku zmianie na lepsze. Czy już potrzebuję cyfrowego detoksu? Większość z nas nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo jesteśmy uzależnieni od urządzeń mobilnych, dopóki nie zaczniemy dostrzegać subtelnych sygnałów ostrzegawczych. Jeśli twój dzień zaczyna się od sprawdzenia telefonu, a kończy na scrollowaniu mediów społecznościowych, już wiesz, że możesz mieć do czynienia z cyfrowym uzależnieniem. Zamiast w pełni przeżywać każdą chwilę, pozwalamy, by nasze myśli były rozpraszane przez nieustanne napływanie bodźców z ekranu. Chroniczne poczucie FOMO (fear of missing out), spadek produktywności i mętność umysłu to tylko niektóre z objawów nadmiaru czasu spędzonego przed ekranem. Tak jak w przypadku alkoholu, kawy czy cukru, kluczem jest umiar. Jeżeli go zabraknie, organizm prędzej czy później zacznie sygnalizować, że coś jest nie tak. Długotrwałe przywiązanie do ekranów może prowadzić do zmęczenia, stresu i wypalenia. Jeśli rozpoznajesz u siebie poniższe symptomy, oznacza to, że może czas na cyfrowy detoks, dzięki któremu ponownie odzyskasz równowagę. Chroniczne FOMO. Choć media społecznościowe dają wrażenie bycia w kontakcie z innymi, łatwo mogą prowadzić do poczucia wykluczenia, czyli FOMO. To uczucie, że coś interesującego dzieje się gdzieś indziej, podczas gdy my pozostajemy w tyle. Tego typu porównania mogą być niezdrowe, ponieważ uniemożliwiają cieszenie się teraźniejszością. Jeśli zaczynasz odczuwać, że inni osiągają swoje życiowe cele szybciej niż ty, warto zrobić przerwę od ekranów, zwłaszcza od mediów społecznościowych. Mętność umysłu. To zbiór objawów, które mogą świadczyć o problemach zdrowotnych, takich jak stres, niepokój, brak snu, a także nadmiar czasu spędzanego przed ekranem. Do objawów należą: zmęczenie, problemy z koncentracją, zapominanie i mentalne znużenie. Długotrwałe korzystanie z technologii może prowadzić do tak zwanej cyfrowej demencji, która zaburza naszą pamięć krótkotrwałą oraz zdolność koncentracji. Niska produktywność. Kiedy jesteśmy ciągle rozpraszani przez telefony, możemy odczuwać, że nigdy nie kończymy swoich zadań. Przeciętny użytkownik telefonu spędza z nim ponad sześć godzin dziennie, co nie obejmuje nawet innych ekranów, jak komputery czy telewizory. Częste przerywanie pracy przez sprawdzanie telefonu sprawia, że nasza zdolność do koncentracji jest ograniczona. Warto zastanowić się, czy cyfrowy detoks nie pomoże ci odzyskać produktywności. Zły sen. Problemy ze snem są jednym z najczęstszych objawów uzależnienia od technologii. Przesadna aktywność przed snem, jak przewijanie TikToka czy sprawdzanie mediów społecznościowych, wpływa na jego jakość. Światło emitowane przez ekran zaburza rytm dobowy, sygnalizując mózgowi, że czas na sen nie nadszedł. Wyregulowanie czasu spędzanego z telefonem, zwłaszcza wieczorem, może poprawić jakość snu. Łatwość w rozpraszaniu się. Jeśli zauważysz, że nie potrafisz skupić się na zadaniach z powodu ciągłych powiadomień, to znak, że czas poświęcony na przeglądanie jest zbyt długi. Średnio sprawdzamy telefon co sześć minut. Tego typu zakłócenia sprawiają, że trudno nam skupić się na pracy czy obowiązkach, przez co często czujemy się zapracowani, ale nieproduktywni. Jeśli którykolwiek z tych objawów jest ci bliski, czas na cyfrowy detoks. To doskonała okazja, by zregenerować umysł i ciało. Warto zacząć od planowania dnia i wyznaczenia limitów czasowych na korzystanie z urządzeń. Taki plan pomoże ci pozostać na bieżąco z obowiązkami, jednocześnie ograniczając wpływ technologii na twoje życie. A jeśli szukasz pełnego oderwania od cyfrowego świata, rozważ pobyt w miejscu bez zasięgu lub w hotelach z usługą detox concierge, które zadbają o to, by przejście z przebodźcowania do spokoju ducha było łatwiejsze. Bo nie oszukujmy się – jak przy każdym detoksie, początki bywają trudne. Wyjazdy offline – nowe oblicze luksusowych podróży Najbardziej wyrafinowaną odsłoną cyfrowego detoksu jest obecnie usługa concierge digital detox w luksusowych hotelach i resortach na całym świecie. Concierge, dotąd kojarzony z rezerwacją stolików w restauracjach czy organizacją prywatnych lotów, dziś odgrywa rolę przewodnika po świecie ciszy. To on odbiera telefony przy meldunku i przechowuje je w sejfie, to on odpowiada za to, by w pokoju nie było telewizora, planuje dzień gościa tak, by każda godzina była doświadczeniem offline, a nie ciągiem rozproszeń. Poranek zaczyna się od jogi wśród drzew albo medytacji nad oceanem. Śniadanie to rytuał bez telefonu – z uwagą skierowaną na smak, zapach, teksturę jedzenia. Później przychodzi czas na aktywności, które angażują ręce i zmysły: warsztaty ceramiki, kaligrafii, malarstwa intuicyjnego. Spacer po lesie zamienia się w kąpiel leśną, a kontakt z naturą staje się językiem nowej duchowości. Wieczorem zamiast scrollowania – kąpiele ziołowe, masaże ajurwedyjskie, sesje dźwiękowe z gongami i misami tybetańskimi. Resorty takie jak SHA Wellness w Hiszpanii, Chiva-Som w Tajlandii czy The Ranch w Malibu świadomie kreują programy, które zamieniają brak telefonu w doświadczenie piękna i obecności. Niektóre rezygnują nawet z istnienia w mediach społecznościowych – ich siła tkwi bowiem w dyskrecji i rekomendacjach. To paradoks nowych czasów: najdroższe miejsca na świecie nie sprzedają nam nadmiaru, ale pustkę, w której wreszcie można poczuć siebie. Polska coraz częściej wybiera urlop offline Trend globalny przenika również do Polski. Według raportu przygotowanego przez agencję On Board Think Kong aż 72 procent Polaków ogranicza korzystanie z sieci podczas urlopu, a co piąty rezygnuje z internetu całkowicie; 44 procent deklaruje, że w zamian częściej sięga po książki, inni wybierają spacery, rozmowy czy podcasty. Najchętniej od sieci odłączają się mieszkańcy północno-zachodniej Polski – w regionach, gdzie bliskość natury temu sprzyja. Ewelina ze Slowhop, polskiej platformy internetowej oferującej rezerwację nietypowych miejsc noclegowych i przygód w klimatycznych, zazwyczaj wiejskich lokalizacjach, zauważa, że goście coraz częściej pytają o domki „bez zasięgu”. „Co roku dostajemy coraz więcej zapytań o miejsca, w których można odpocząć od telefonu. Goście pytają nas o noclegi, gdzie jest bardzo słaby zasięg lub nie ma go w ogóle”. Na szczęście większość domków z platformy Slowhop znajduje się z dala od cywilizacji i nawet jeśli zasięg jest całkiem dobry, to nie wystarcza na płynny doomscrolling. „Ostatnio dostaliśmy wzruszającą wiadomość od naszych gości, że burza odcięła internet podczas ich wyjazdu i byli zmuszeni do znalezienia innej rozrywki. Po raz pierwszy od lat układali puzzle i bawili się przy tym świetnie! Dziękowali nam, bo już zapomnieli, jaka to przyjemność po prostu pobyć ze sobą bez telefonów”, wspomina Ewelina ze Slowhop. „Goście wyraźnie szukają ukojenia, odkładają telefony na bok, często nawet celowo nie pytają o hasło do wi-fi ze światłowodu, mimo że zasięgu u nas zazwyczaj brak. Sięgają po książki, chodzą na spacery, malują i cieszą się bliskością natury”, dodaje Jola z Pracowni Cieńsza niedaleko Warszawy. „Wiemy, że za granicą oferowane są nawet skrzynki na telefony, by nie kusiły, ale my dajemy naszym gościom wolność, wierząc, że sami czują, czego w danym momencie potrzebują. Potem przyznają, że rzadko sięgali do smartfonów, bo było wiele znacznie ciekawszych rzeczy do robienia. A jak czasem zgaśnie światło, to z radością siedzą przy kominku lub świecach, i gdy prąd znów jest, wzdychają ze smutkiem, mówiąc: »A było tak super«. To taki przymusowy powrót do korzeni, który bywa początkiem nowej przygody. I refleksji”, dodaje. Jeśli jednak szukasz miejsca, gdzie ktoś zachęci cię do schowania telefonu, a do tego zadba o to, byś miała co robić, możesz skorzystać ze zorganizowanych wyjazdów. Na razie nie jest ich dużo, ale jedną z propozycji są choćby wyjazdy offline na Mazury lub w góry organizowane przez Fundację Tomorrow Offline. „Wydarzenia z jasno ustalonymi zasadami, jak brak wi-fi oraz schowanie telefonów na czas pobytu, eliminują codzienne pokusy i presję sprawdzania powiadomień. Jasno zdefiniowane ramy detoksu zwiększają też szansę jego ukończenia i zmniejszają ryzyko rezygnacji w pierwszych dniach. Uczestnicy wyjazdów czują, że nie są sami w wyzwaniu, a poczucie wspólnoty i wymiana doświadczeń ułatwia przystosowanie się do braku ekranów. Po kilku dniach bez telefonu mózg zaczyna odzwyczajać się od ciągłego dopaminowego scrollowania. Dzięki temu powrót do codzienności może wiązać się z trwalszymi, zdrowszymi wzorcami korzystania z technologii. Takie inicjatywy nie tylko wspierają uczestników, ale też pełnią funkcję edukacyjną i marketingową idei cyfrowego detoksu, obalając mit, że »odłączenie« jest równoznaczne z nudą czy utratą czegoś ważnego. I muszę przyznać, że cieszą się popularnością. W tym roku oba terminy wyprzedały się na pniu”, mówi Oliwia z Fundacji Tomorrow Offline. Jak zaplanować własny cyfrowy detoks? Czy cyfrowy detoks i wyjazdy offline to chwilowa moda, czy trwała potrzeba współczesnego świata? „Ilość informacji i bodźców, które do nas docierają, jeszcze nigdy w historii ludzkości nie była tak duża. Nasz mózg nie zdążył się zaadaptować do dzisiejszych warunków, co jest sporym wyzwaniem zarówno dla umysłu, jak i ciała. Dopóki ewolucja nie nadgoni, będziemy nadal odczuwać stres informacyjny i przebodźcowanie. Z tego powodu ważna staje się umiejętność zarządzania uwagą i świadomego »odłączania się« od sieci. A wyjazdy w duchu offline pomagają odzyskać ten niezbędny balans”, podkreśla Gissel. Dlatego planując sezon jesienno-zimowy, warto pomyśleć o właśnie takiej formie odpoczynku. Więcej polecanych miejsc na cyfrowy detox znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Kurt Cobain, Lorde i Twoja babcia. Co łączy ich styl? Ten modowy trend znowu wraca
Normcore wraca z pełną siłą – ale w nowej, świadomej odsłonie. Kurt Cobain, Lorde, a nawet Twoja babcia stają się ikonami stylu, który udaje, że nie chce być modny, a jednak staje się głosem pokolenia. Zwyczajność nigdy nie była tak stylowa.
Oversize’owy T-shirt, sprane dżinsy, trampki. Moda nie potrzebuje już blichtru, by robić wrażenie. W świecie przesytu, hałasu trendów i agresywnych logotypów, najgłośniejszy manifest to… brak manifestu. Moda na (nie)modę, czyli estetyka normcore, zamienia codzienność w język stylu. Gdy po latach dominacji sneakersów kolekcjonerskich i ekstrawaganckich stylizacji nadszedł czas na luz i wygodę, normcore ponownie wszedł na modową scenę – tym razem bez krzyku, za to z siłą milczenia. Pojęcie normcore pojawiło się już w 2014 roku i początkowo traktowane było jako ironiczna zabawa z modą. Dziś to świadomy wybór – moda, która nie epatuje, ale daje przestrzeń osobowości. Kult autentyczności: Kurt Cobain, Lorde i estetyka niedoskonałości Wbrew pozorom normcore ma swoje ikony. Jedną z nich był Kurt Cobain – jego kardigan, sprany T-shirt i znoszone dżinsy podczas koncertu MTV Unplugged z 1993 roku przeszły do historii nie tylko muzyki, ale i mody. Cobain uczynił z niedoskonałości swoją siłę – grunge'owy uniform stał się inspiracją dla całego pokolenia. Winona Ryder w za dużych marynarkach i Steve Jobs w czarnym golfie Miyake, Levi’sach 501 i butach New Balance to kolejne przykłady stylu, który miał mówić: „nie potrzebuję niczego więcej”. Współczesną twarzą normcore 2.0 jest Lorde. Nowozelandzka artystka od początku kariery wybierała ascetyczne formy – ciemne sylwetki, ciężkie buty, minimalizm. Jej występy w prostych stylizacjach – od garnituru po suknię z drugiej ręki – stały się równie ikoniczne jak kardigan Cobaina. Nowa ikona stylu? Twoja babcia i second-handowy cardigan Dziś inspiracją mogą być nie tylko gwiazdy lat 90., ale także… babcia. Kampanie modowe stylizowane na rodzinne albumy, swetry z drugiej ręki, retro dżinsy czy cerowane dziury mówią więcej niż luksusowy płaszcz z logiem. Marki takie jak Uniqlo, Arket czy Levi’s promują nostalgiczną estetykę – ubrania, które wyglądają jak z domowej szafy, nabierają nowej wartości. Moda codzienna staje się manifestem. Prosta koszulka, biały tank top, klasyczne trampki – to nie tło, to deklaracja: „niczego nie muszę”. Dlaczego moda codzienna staje się luksusem? W świecie idealnych zdjęć z Instagrama perfekcja przestała budzić emocje. Dziś walutą jest autentyczność – niedoskonałość, która wygląda jak wspomnienie. Oversize’owe swetry, rozmazany makijaż, buty z przetarciami – tak dziś wygląda najnowsza definicja luksusu. Projektanci i marki idą za tym głosem. Bottega Veneta pokazuje torby bez logotypów, Saint Laurent ubiera kobiety „zmęczone życiem”, Prada łączy koronki z wojskowymi kurtkami, a Marc Jacobs lansuje kampanie bez grama efektu. To codzienność podniesiona do rangi sztuki użytkowej. Normcore jako społeczna i etyczna odpowiedź na czasy przesytu Za (nie)modą kryje się więcej niż tylko estetyka. To również głos pokolenia, które nie chce już biegać za trendami. Normcore oznacza mniej zakupów, większą trwałość, neutralność kolorów i krojów. Marki takie jak Everlane, Arket czy Sézane stawiają na transparentność i wielosezonowość. To także reakcja na zmęczenie – pandemią, nadmiarem bodźców, kryzysem klimatycznym. Styl normcore mówi: możesz być częścią mody, nawet jeśli nie masz niczego spektakularnego. Moda nie musi krzyczeć – wystarczy, że będzie obecna. Cicha, ale konsekwentna. Zwyczajna, ale świadoma. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.