Specula Mundi: Alessandro Michele rzuca wyzwanie światu. Kolekcja Valentino Haute Couture na wiosnę-lato 2026 to liturgia piękna i hołd dla mistrza Garavani
W świecie opanowanym przez szybkie przewijanie obrazów na ekranach smartfonów, Alessandro Michele mówi: „Stop”. Najnowsza kolekcja Valentino Haute Couture na sezon wiosna-lato 2026, zatytułowana „Specula Mundi”, to manifest wolności, uważności i głębokiego ukłonu w stronę tradycji, którą stworzył Valentino Garavani. To nie był zwykły pokaz – to był rytuał, który przywrócił modzie jej sakralny charakter.
Inspiracją dla Michele stała się zapomniana już dziś Kaiserpanorama – XIX-wieczne urządzenie optyczne, które pozwalało widzom oglądać trójwymiarowe obrazy przez małe wizjery. Właśnie tak projektant postrzega swoją nową kolekcję. W czasach „nadprodukcji bodźców”, Michele proponuje nam powrót do kontemplacji. „Haute Couture chce oferować wizję opartą na innej czasowości: na powolności, bliskości i koncentracji” – tłumaczy projektant w swoim manifeście. W kolekcji Specula Mundi każde ubranie jest jak „epifania” – objawienie, które wymaga od nas zatrzymania się. To bezpośrednie nawiązanie do filozofii samego Valentino Garavani, dla którego moda zawsze była celebracją wyjątkowej chwili, a nie zwykłym towarem. Specula Mundi, czyli zwierciadło mitów Nazwa kolekcji – „Zwierciadło Świata” – nie odnosi się do prostego odbicia rzeczywistości. Michele szuka prawdy w archiwach i mitach. Na wybiegu zobaczyliśmy: Archeologię Hollywood: Sylwetki modelek przypominały bóstwa srebrnego ekranu. To nie były tylko suknie, to były inkarnacje ikon, które Garavani ubierał przez dekady. Techno-liturgię: Pokazowi towarzyszyły bity techno przekształcone w rytualne, niemal sakralne uderzenia, odmierzające czas pojawiania się kolejnych sylwetek. Dialog z archiwum: Michele nie kopiuje Garavaniego. On z nim rozmawia. Widzimy to w perfekcyjnych liniach, które nawiązują do rzeźbiarskich form mistrza, ale są przefiltrowane przez współczesną wrażliwość Alessandro. Kunszt ponad wszystko: Szacunek dla "Petites Mains" W kolekcji na wiosnę i lato 2026 moda wysoka wraca do swoich korzeni jako miejsce święte. Każdy haft, każde pióro i każda aplikacja z pereł to dowód na to, że luksus to przede wszystkim czas i uwaga poświęcona drugiemu człowiekowi. Michele, oddając hołd Valentino Garavani, przypomina nam, że suknia couture nie jest produktem – jest „hierofanią”, czyli objawieniem sacrum w materii. Dlaczego ta kolekcja przejdzie do historii? „Specula Mundi” to odważny krok Michele. Projektant udowodnił, że potrafi okiełznać swój maksymalizm, by służył on wyższemu celowi: ochronie dziedzictwa Valentino przed hałasem współczesności. To hołd dla Garavaniego. Michele nie patrzy w przeszłość z nostalgią, ale używa jej jako fundamentu do budowania nowej, lepszej przyszłości mody. W tej kolekcji suknie nie są po to, by je „mieć” – są po to, by na nie patrzeć, czuć ich ciężar gatunkowy i doceniać kunszt, który przetrwa pokolenia. To właśnie jest prawdziwe Valentino Haute Couture.
Grzyby na wybiegu Chanel! Matthieu Blazy zszokował Paryż swoim debiutem w Haute Couture!
Zapomnijcie o klasycznej elegancji – nadchodzi era organicznego luksusu. Matthieu Blazy w swoim spektakularnym debiucie Haute Couture dla Chanel na sezon wiosna-lato 2026 postawił na... mykologię. Grand Palais wypełniły formy inspirowane światem grzybów, udowadniając, że wysokie krawiectwo może być równie fascynujące, co przyroda.
Kiedy ogłoszono, że Matthieu Blazy przejmuje stery w Chanel, wszyscy spodziewali się rewolucji rzemiosła. Jednak nikt nie przewidział, że jego pierwsza kolekcja Haute Couture na sezon wiosna-lato 2026 stanie się hołdem dla królestwa grzybów. Projektant zamienił Grand Palais w przestrzeń, gdzie nauka spotyka się z magią, a tradycyjny tweed z organiczną strukturą natury. Scenografia: Podziemne imperium grzybni Zamiast tradycyjnych dekoracji, Blazy zaproponował scenografię, która przenosiła widzów do wnętrza lasu lub futurystycznego laboratorium. Wybieg przypominał skomplikowaną sieć grzybni, a monumentalne formy o obłych kształtach imitowały kapelusze grzybów i porosty. To nie była tylko oprawa – to manifest „połączonego świata”, w którym moda, podobnie jak grzybnia, jest siecią naczyń połączonych, czerpiącą z przeszłości, by budować przyszłość. Kolekcja: Tekstury prosto z natury Blazy wykorzystał mykologię jako główny punkt wyjścia do projektowania tkanin. Kolekcja Haute Couture wiosna-lato 2026 to popis niespotykanych dotąd struktur: „Grzybowy” tweed: Klasyczny materiał Chanel został zinterpretowany na nowo – zyskał nieregularne wypukłości i porowate faktury, które do złudzenia przypominały spód kapelusza pieczarki lub boczniaka. Organiczne sylwetki: Zobaczyliśmy płaszcze i suknie o rzeźbiarskich, zaokrąglonych liniach, które naśladowały naturalny wzrost grzybów. Niektóre projekty miały wysokie, sztywne kołnierze przypominające pierścienie na trzonach. Paleta ziemi i toksycznego blasku: Obok stonowanych beżów, brązów i bieli pojawiły się neonowe akcenty przypominające bioluminescencyjne grzyby, co nadało kolekcji niemal kosmicznego charakteru. Nowa definicja rzemiosła Dla Blazy’ego debiut w Haute Couture był okazją do pokazania, że luksus tkwi w strukturze. Wykorzystano hafty imitujące zarodniki, a drobne koraliki układano tak, by tworzyły wzory przypominające pleśń lub mchy. To odważne podejście pokazuje, że Chanel pod nowym kierownictwem nie boi się trudnych, biologicznych inspiracji, zamieniając je w najczystszą formę sztuki krawieckiej. To nie był tylko pokaz mody – to była lekcja z ekologii estetycznej. Matthieu Blazy udowodnił, że potrafi wziąć najbardziej nieoczywisty temat i przekuć go w kolekcję, która na lata zdefiniuje styl Chanel.
Historyczny debiut w Diorze! Jonathan Anderson rzucił wyzwanie tradycji. Ten pokaz Haute Couture na wiosnę 2026 przejdzie do historii
Po sukcesach w liniach męskich i ready-to-wear, Jonathan Anderson stanął przed ostatecznym wyzwaniem: Haute Couture. Podczas trwającego właśnie Tygodnia mody Haute Couture w Paryżu, projektant udowodnił, że potrafi połączyć dziedzictwo Christiana Diora ze swoją awangardową wizją. Zapomnijcie o przewidywalności. Anderson na nowo definiuje, czym jest współczesna elegancja.
Dla Jonathana Andersona segment wysokiego krawiectwa to nie miejsce na bezpieczne powielanie archiwalnych wzorów. Projektant postrzega go jako przestrzeń do radykalnych eksperymentów. Podczas konferencji po pokazie na Tygodiu mody Haute Couture na wiosnę i lato 2026, twórca wprost zdefiniował swoją misję: „Chodzi o to, dlaczego dzisiaj tworzymy couture i dlaczego ono ostatecznie istnieje” – wyjaśnił, porównując swoją pracownię do laboratorium idei. „Powinno chodzić o kupowanie czegoś z emocjonalnych pobudek”. To zdanie stało się kluczem do zrozumienia kolekcji haute couture Dior. Anderson nie chce szyć ubrań, które są jedynie poprawne – on chce tworzyć modę, która porusza, zadaje pytania i definiuje luksus jako przeżycie duchowe i estetyczne. Konstrukcja jako sztuka: Sylwetki przyszłości W kolekcji próżno szukać klasycznych sukni balowych w tradycyjnym rozumieniu. Anderson postawił na rzeźbiarskie formy, które redefiniują relację ubrania z ciałem. Obiekty krawieckie: Zamiast miękkich drapowań, widzieliśmy sylwetki o sztywnych, architektonicznych liniach. Suknie przypominały formy 3D – od sferycznych konstrukcji otaczających modelki, po geometryczne wycięcia, które nadawały całości futurystycznego sznytu. Estetyka laboratorium: Biała, sterylna scenografia podkreślała techniczny kunszt atelier Dior. Każde przeszycie i każda linia były wynikiem matematycznej precyzji, co jest dowodem najwyższego kunsztu. Ucieczka od dosłowności: Anderson zrezygnował z bogatych ornamentów na rzecz tekstury. To, co z oddali wydawało się gładkie, z bliska okazywało się skomplikowaną strukturą luksusowych tkanin, które miały budzić u odbiorcy fizyczną reakcję. Nowa definicja kobiecości w Diorze Anderson, jako nowy wizjoner domu mody, przesuwa punkt ciężkości z opowieści o „kobiecie Diora” na opowieść o „formie Diora”, pokazując, że luksus nie musi być krzykliwy, by był zauważony. Projektant skupił się na „emocjonalnym celu” kupowania mody. W jego wydaniu Haute Couture to inwestycja w unikatowy prototyp, który łączy w sobie historię rzemiosła z odważnym spojrzeniem w przyszłość. To właśnie to „laboratorium idei” sprawiło, że pokaz stał się najważniejszym punktem tygodnia mody Haute Couture. Jonathan Anderson udowodnił, że potrafi zarządzać dziedzictwem marki z szacunkiem, ale bez czołobitności. Jego debiut w segmencie Couture to powiew świeżości, którego Paryż potrzebował – moda, która zamiast dekorować, zaczyna na nowo rozmawiać z naszą wrażliwością.
Pracowała dzień i noc. Trudno uwierzyć, na co wydała pierwszą wypłatę. Ikona mody o początkach kariery w PRL-u
Gdy przez Polskę przechodziła szarzyzna PRL-u, ona miała możliwość podróżować po świecie. Lidia Popiel opowiedziała nam o początkach pracy w modelingu.
Aż trudno w to uwierzyć, ale w przyszłym roku minie pół wieku, odkąd Lidia Popiel zaczęła próbować swoich sił jako modelka. Debiut był trochę dziełem przypadku, ale i czegoś, co ciągnęło ją do pozowania. Ulubienica projektantów i fotografów 50 lat później opowiada nam, jak wspomina tamten czas. Zarobki były imponujące. Kariery Lidii Popiel. Tak zaczynała w PRL-u Przy okazji sesji do magazynu VIVA! Moda Lidia Popiel opowiedziała nam o tym, jak to się w ogóle stało, że złapała bakcyla w temacie modelingu. „Mój start to było kręcenie się między różnymi fotografami, którzy… nie chcieli mnie fotografować! Byłam według nich za młoda i byli też moimi przyjaciółmi, więc trochę chcieli mnie chronić. Wtedy nie przypuszczałam nawet, że mogę zostać modelką. Ale z czasem raz po raz, brakowało kogoś do zdjęć, więc to była chwila dla mnie. Ktoś mnie wziął do jednego zdjęcia, później drugiego i tak poszło”, mówi nam przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu? Wylicza też rzeczy, które dał jej modeling. W czasach, gdy niewielu Polaków miało szansę podróżować, ona nie tylko odwiedzała piękne zakątki świata, ale i dobrze na tym zarabiała. Swoją ciężką pracą! „Jako 19-20-latka miałam okazję wyjeżdżać do Paryża. To była mocna szkoła designu, sztuki, mody. Mogłam uczestniczyć w zdjęciach i pokazach dla fajnych firm. Wszystko było genialnie wykończone. Tak dobrze, że trudno było wtedy znaleźć takie rzeczy u nas w Polsce. Miałam też przyjemność znaleźć się na planie reklamy japońskiej firmy kosmetycznej. Absolutnie profesjonalny plan, więc miałam szkołę tego, jak pracuje się w świecie na wysokim poziomie. I suma, jaką zarobiłam wtedy w tej reklamie, rzeczywiście była znacząca”, słyszymy. Modelka nie podała konkretnej sumy, ale wspomniała, że pracujący w Polsce nie mieli dostępu do tak wysokich kwot. „Wtedy w czasach PRL-u różnice między honorariami w kraju a zagranicą były ogromne. Po prostu to były wielkie pieniądze. Ale też to nie była lekka praca. Tę reklamę robiliśmy prawie 24 godziny. Ktoś by dzisiaj powiedział, że to były bardzo nieludzkie warunki. Ale były bardzo ludzkie oczywiście. No i rzeczywiście te pieniądze, które wzięłam, były bardzo solidne, więc pamiętam nawet, na co je wtedy wydawałam”, zaznaczyła Lidia Popiel i wspomniała, gdzie wybrała się z wypłatą. „Pierwszy zakup to była wizyta w restauracji i cudowny, fantastyczny obiad”, wspomina. Cała rozmowa już na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Czy to najgłośniejszy pokaz sezonu? Piccioli debiutuje z sensacyjną kolekcją Balenciagi. Meghan Markle i Anne Hathaway w pierwszym rzędzie
Nowy rozdział w historii Balenciagi! Pierpaolo Piccioli zachwycił podczas Paris Fashion Week 2025 swoją pierwszą kolekcją dla francuskiego domu mody. Zainspirowana emancypacją kobiet linia ubrań połączyła archiwalne sylwetki z nowoczesnością. Wśród gości Meghan Markle i Anne Hathaway.
Pierpaolo Piccioli oficjalnie zadebiutował jako dyrektor kreatywny Balenciagi, prezentując swoją pierwszą kolekcję wiosna–lato 2026 podczas Paris Fashion Week. Zastąpił on Demnę Gvasalię, redefiniując kierunek artystyczny domu mody, który w ostatnich latach kojarzony był z kontrowersją i dekonstrukcją. W swojej premierowej kolekcji Piccioli postanowił oddać hołd założycielowi marki – Cristóbalowi Balenciadze – sięgając po jego słynne sylwetki, w tym legendarną sukienkę typu „sack dress” z 1957 roku. Emancypacja kobiet jako modowy manifest Piccioli nie tylko odwołał się do archiwów, ale nadał kolekcji głębokie znaczenie społeczne. Cała linia ubrań została stworzona jako „modowy manifest emancypacji kobiet”. Zamiast eksponować ciało, projekty miały je otaczać i dawać kobietom przestrzeń oraz wolność. Nowy dyrektor kreatywny Balenciagi wyraźnie zaznaczył: „Chciałem stworzyć ubrania, które nie dotykają ciała, ale je obejmują”. Ten zamierzony dystans od skóry ma symbolizować wolność wyboru i autonomię, jaką powinny mieć kobiety w świecie mody – i poza nim. Co zobaczyliśmy na wybiegu? Na wybiegu pojawiły się zarówno klasyczne formy haute couture, jak i nowoczesne elementy garderoby. Kolekcja obejmowała: suknie wieczorowe o architektonicznych konstrukcjach, luźne peleryny i kokony, oversize’owe marynarki i trencze, spódnice, crop topy i gładkie sylwetki w stylu lat 50., monochromatyczne zestawy w odcieniach czerni, beżu, czerwieni i bieli. Nie zabrakło też ukłonu w stronę przeszłości – reinterpretacji znanych projektów Cristóbala, z zachowaniem ducha nowoczesności. Pokaz był również wyciszony i kontemplacyjny, co odcinało się od głośnych i teatralnych pokazów znanych z czasów Demny. Meghan Markle i Anne Hathaway w pierwszym rzędzie Obecność gwiazd na pokazie Balenciagi tylko wzmocniła jego znaczenie w modowym kalendarzu. W pierwszym rzędzie pojawiła się Meghan Markle, dla której był to pierwszy występ publiczny w Europie od trzech lat. Jej obecność nie umknęła uwadze międzynarodowych mediów. U jej boku zasiadła Anne Hathaway, znana z zamiłowania do klasyki i elegancji. Obie gwiazdy reprezentowały różne oblicza kobiecości, które wybrzmiały także w samej kolekcji Piccioliego. Czy to modowe wydarzenie roku? Debiut Pierpaolo Piccioliego dla Balenciagi to moment przełomowy nie tylko dla samej marki, ale i dla całej branży. Udało się stworzyć pokaz, który łączy kunszt krawiectwa, szacunek dla historii mody i silne przesłanie społeczne. Zgodnie z duchem czasów – mniej krzyku, więcej treści. Czy to najgłośniejszy pokaz sezonu? Niewykluczone, że właśnie ten wieczór zapisze się w historii jako jedna z najważniejszych chwil tegorocznego Paris Fashion Week.
It-girls już mówią o tej torebce — Chloé Paddington w wersji, która zmienia zasady gry!
Powrót legendy! Kultowa torebka Chloé Paddington, która zdominowała modę lat 2000., pojawia się na nowo w reinterpretacji Chemeny Kamali. Nowa odsłona łączy klasykę z praktycznością i już teraz staje się jednym z najbardziej pożądanych dodatków sezonu jesień 2025.
Zaprojektowana przez Phoebe Philo i wypuszczona na rynek w 2005 roku, torebka Chloé Paddington niemal natychmiast stała się ikoną mody. Jej znakami rozpoznawczymi były miękka skóra i masywna kłódka, które w połączeniu ze stylem „boho lux” uczyniły ją absolutnym must-have dla gwiazd takich jak Kate Moss czy Sienna Miller. Chemena Kamali wprowadza nową erę Po dwóch dekadach od debiutu kultowego modelu, nowa dyrektorka kreatywna domu mody Chloé — Chemena Kamali — zdecydowała się przywrócić legendarną torebkę. Jednak nowa wersja Paddington to nie zwykła reedycja, lecz reinterpretacja dostosowana do współczesnych potrzeb i gustów. Projekt Kamali to ukłon w stronę nostalgii, ale w wersji lżejszej i bardziej praktycznej. Torebka zachowała swój kultowy charakter, jednocześnie wpisując się w aktualne trendy i potrzeby nowoczesnych kobiet. Styl, który uwodzi pokolenie Z i millenialsów Nowa odsłona Paddington wpisuje się w modę na powroty klasyki z lat 2000., która cieszy się ogromną popularnością wśród influencerek, redaktorek mody i stylistek. Klasyczne detale — jak wspomniana kłódka — w połączeniu z nowoczesnym podejściem do funkcjonalności sprawiają, że Chloé Paddington 2025 już teraz trafia na listy życzeń fashionistek na całym świecie. Luksusowa cena, wyjątkowy styl Nowa wersja kultowej torebki będzie kosztować około 10 000 zł. Wysoka cena tylko potwierdza jej ekskluzywność i aspiracyjny status. Dla wielu kobiet to nie tylko dodatek, ale inwestycja w styl i ponadczasową jakość. Nowa Chloé Paddington — więcej niż torebka Powrót Chloé Paddington to więcej niż modowa nostalgia. To dowód na to, że ikony mogą ewoluować, nie tracąc swojego pierwotnego uroku. Dzięki wizji Chemeny Kamali, ten ponadczasowy model wraca w chwale i już teraz ustawia się po niego kolejka najważniejszych fashionistek. Jesienią 2025 Paddington znów będzie rządzić ulicami — i Instagramem.
Zapomnij o klasyce — styl Zendayi to coś więcej niż trendy
Przemyślany, odważny i wszechstronny. Taki jest dzisiaj styl Zendayi, a my sprawdzamy, jaką drogę musiała pokonać, by dotrzeć na modowy szczyt.
Eksperymentować ze stylem i walczyć o uznanie w świecie mody można na wiele sposobów. Tak jak swego czasu Lady Gaga – za pomocą ekstremalnie dziwnych butów i kapeluszy oraz sukienek z mięsa, albo tak jak Billie Eilish, balansując umiejętnie na granicy mody streetwearowej i haute couture. Zupełnie inaczej zrobiła to Zendaya, która w ciągu ostatniej dekady udowodniła, że w świecie mody ma do powiedzenia bardzo dużo, że ciągle się rozwija, a jej styl definiuje niezwykła wszechstronność. Jak tego dokonała? Przeszła wyboistą drogę od nastoletniej gwiazdki Disneya, brylującej na planie serialu „Taniec rządzi”, do szykownej aktorki nagrodzonej Złotym Globem i Emmy. Jej styl ewoluował i niewątpliwie na każdym etapie pomagał jej w karierze. Obecnie znajduje się na listach najlepiej ubranych gwiazd i stanowi inspirację dla kobiet na całym świecie. Zendaya znana jest z tego, że nie boi się podejmowania modowego ryzyka oraz umiejętnie łączy elementy męskie i kobiece. Jednak najważniejsze jest to, że potrafi wykorzystywać modę jako środek wyrazu do opowiadania własnej historii i wyrażania siebie. Zendaya: narodziny ikony Pojawiła się w show-biznesie w 2010 roku, gdy dostała rolę w dziecięcym hicie Disneya. 14-latka fotografująca się wówczas na ściankach prezentowała kwintesencję stylu z początku drugiej dekady XXI wieku. Uwielbiała zakładać szorty razem z wzorzystymi rajstopami, dziwaczne kamizelki i przykrótkie kurteczki. I nie ma w tym nic dziwnego, bo tak właśnie nosiły się ówczesne nastolatki, a aktorka nie miała jeszcze spójnego stylu. Punktem zwrotnym w jej raczkującej modowej karierze była gala Oscarów z 2015 roku, na której młodziutka aktorka pojawiła się w białej, odsłaniającej ramiona sukni Vivienne Westwood. Było wiadomo, że oto zaczyna się rodzić modowa osobowość, a przypadkowe stylizacje nastolatki odchodzą w przeszłość. Od tamtej pory aktorka prezentowała się na czerwonym dywanie i na wszelkich innych oficjalnych imprezach w bardzo przemyślanych kreacjach. Potrafiła (i nadal robi to perfekcyjnie) zmieniać na zawołanie cały wizerunek, tak aby pasował do danej sytuacji – premiery filmowej, tematu MET Gali czy promocji serialu. Mogła wyglądać jak diwa kina, tak jak na tegorocznej gali Złotych Globów, gdzie pojawiła się w zjawiskowej pomarańczowej sukni od Louis Vuitton. Albo jak rycerka z przyszłości – czym zaskoczyła wszystkich na londyńskiej premierze „Diuny”, gdy miała na sobie zbroję z kolekcji Thierry’ego Muglera z 1995 roku. Pierwszy krok na szczyt Niewątpliwym momentem modowego triumfu był dla aktorki rok 2021, a zwłaszcza gala wręczenia nagród CFDA (The Council of Fashion Designers of America), gdy zdobyła tytuł Fashion Icon. Została najmłodszą nagrodzoną w tej kategorii gwiazdą, a wcześniej to wyróżnienie otrzymali: Beyoncé, Rihanna, Pharrell Williams, Iman czy Naomi Campbell. Dzięki tej nagrodzie już nikt nie miał wątpliwości, że Zendaya awansowała w świecie mody do pierwszej ligi i ma w niej bardzo mocną pozycję. Że nie boi się awangardy, przepychu i kreacji, które same w sobie są dziełami sztuki. I pewne dla wszystkich stało się to, że Zendaya postawiła sobie za cel, by nie dać się wrzucić do żadnej modowej szufladki. Law Roach. Bohater drugiego planu Nietrudno się domyślić, że za modową przemianą nastoletniej aktorki musiał stać ktoś, komu ona zaufała w tej kwestii bez reszty. Ktoś, kto wymyślił Zendayę pod kątem stylu i kto tę wizję konsekwentnie krok po kroku realizował. Tą osobą jest słynny stylista gwiazd Law Roach, choć on sam woli, by go nazywać architektem wizerunku. I trzeba przyznać, że akurat on ma do tego pełne prawo. Roach jest niezwykłą postacią w branży mody. Pracował z Kerry Washington, Meghan Thee Stallion, Tomem Hollandem (obecnie narzeczonym Zendayi). Jakiś czas temu do grona „jego” gwiazd dołączyła Anya Taylor Joy, on też stoi za wieloma słynnymi stylizacjami Celine Dion. Do branży modowej wszedł nieco tylnymi drzwiami – gdy założył w Chicago, z którego pochodzi, butik z modą z drugiej ręki Deliciously Vintage, a potem drugi w nowojorskim Harlemie. Stylista zyskał pierwsze pięć minut sławy, gdy w otoczeniu fotoreporterów w 2009 roku do jego sklepu zawitał Kanye West. To chwilowe zainteresowanie mediów Roach wykorzystał aż nadto dobrze, bo od tego momentu zaczął stylizować mniej znane gwiazdy, a jedną z nich rok później była Zendaya. Poznali się, gdy ona miała 14 lat i pojawiła się w jego chicagowskim butiku. Od razu przypadli sobie do gustu i na temat mody złapali wspólny język. Stylista wziął początkującą aktorkę pod swoje skrzydła, bo od początku miał na nią pomysł. Współpracują ze sobą nieprzerwanie od 15 lat i widać, że cały czas mają wspólną wizję, że wszystko jest przemyślane. Oboje wspominają, że pierwsze lata ich współpracy nie należały do najłatwiejszych. Zendaya jako młoda gwiazdka Disneya nie była łatwą klientką – i nie chodziło wcale o nastoletnie muchy w nosie, tylko o to, że wielu projektantów, zwłaszcza tych z dużych domów mody, nie chciało ubierać mało znanej aktorki. Aby pokonać te trudności, Roach zastosował bardzo sprytną strategię. Zendaya zaczęła się pojawiać na oficjalnych wydarzeniach w strojach, które wcześniej nosiły inne, bardziej znane od niej gwiazdy. Dzięki tej taktyce zdjęcia aktorki zaczęły być publikowane w magazynach, w rubrykach modowych „Kto nosi to lepiej”. Co Roach i Zendaya tym osiągnęli? Po pierwsze, imię aktorki utrwaliło się w pamięci redaktorów mody, po drugie, jej styl zaczął budzić zainteresowanie. Mocniej zaistniała w mediach, a to otworzyło jej wiele drzwi. Przestała być w modowym świecie nikim, ale też osiągała więcej, dostając zaproszenia na castingi. Modowy potencjał stylu vintage Równolegle Law Roach, wybierając stylizacje dla Zendayi, wrócił do swoich korzeni, czyli do mody vintage. Jako właściciel sklepów Deliciously Vintage miał pod ręką ubrania i dodatki z archiwalnych kolekcji największych domów mody. W czasach, gdy Chanel, Saint Laurent i Dior nie były skore do oficjalnej współpracy z Zendayą, ona razem z Roachem tworzyła stylizacje opierające się na kreacjach wielkich domów mody z archiwalnych kolekcji. A trzeba pamiętać, że w latach 2015-20 vintage’owe kreacje na czerwonych dywanach nie były tak popularne jak obecnie. Wtedy gwiazdy nosiły niemal wyłącznie suknie szyte na miarę i nigdy nie wkładały ich drugi raz. Zendaya na tym tle się wyróżniała. Jej najsłynniejsze kreacje? Ta lista mogła by być bardzo długa, bo momentów, w których Zendaya wywołała zachwyt i uznanie krytyków mody, było całe mnóstwo. Na początek wróćmy jeszcze na chwilę do sukienki Vivienne Westwood, w której 19-letnia Zendaya podbiła czerwony dywan na gali Oscarów w 2015 roku. Młodziutka aktorka była zaproszona na imprezę, ale nie umieszczono jej na liście osób, które miały pozować do zdjęć na czerwonym dywanie. Jednak niezrażona niczym Zendaya zwróciła uwagę fotografów i została jedną z najczęściej komentowanych gwiazd tego wieczoru. Manifest łączący przeszłość z przyszłością Kolejną stylizacją Zendayi, o której trzeba wspomnieć, była ta z MET Gali w 2019 roku. Aktorka pojawiła się w nowojorskim Metropolitan Museum of Art ubrana w lśniącą suknię Kopciuszka z kolekcji Tommy’ego Hilfigera, która (dosłownie!) świeciła w ciemności. Moment, w którym Law Roach – niczym dobra wróżka – rozświetlił kreację na oczach widzów, przeszedł do historii tej imprezy. Nie był to tylko efektowny gest przykuwający uwagę. Za pomocą tego stroju aktorka złożyła hołd swoim disneyowskim korzeniom, a jednocześnie zasygnalizowała, że zaczyna nowy rozdział w karierze i skupia się na dojrzałych rolach, takich jak ta w serialu „Euphoria”, kolejnych częściach „Spider Mana” czy filmie „Diuna”. Wielki rozgłos zyskała również stylizacja, w której aktorka wystąpiła podczas gali BET Awards w 2021 roku. Miała na sobie fioletowo-różową sukienkę Versace, niemal identyczną jak ta, w której w 2003 roku Beyoncé zaśpiewała swój wielki hit „Crazy in Love”. Zestawione zdjęcia obu artystek lotem błyskawicy rozeszły się w mediach społecznościowych. Moda jak druga skóra Równie wiele zainteresowania przyniosła aktorce szyta na miarę, skórzana suknia Balmain, którą Zendaya miała na sobie w czasie premiery filmu „Diuna” na festiwalu filmowym w Wenecji. Suknia była idealnie dopasowana do ciała, co dawało efekt mokrej skóry. Została zaprojektowana przez Olivera Rousteinga, a genialni krawcy z atelier Balmain stworzyli tę niezwykle trudną do wykonania kreację, wykorzystując dokładne wymiary aktorki. Zendaya uzupełniła suknię ogromnym, 93-karatowym szmaragdem Bvlgari z kolekcji Magnifica. Nie możemy też nie wspomnieć o sukni Valentino, w której aktorka pojawiła się na premierze filmu „Spiderman: Bez drogi do domu”. Olśniewająca, szyta na miarę kreacja była ozdobiona haftem nawiązującym do pajęczej sieci. Jakie jest modowe podejście Zendayi do stylu casualowego i co najbardziej lubi nosić na co dzień? Czym oczarowała krytyków mody i jaka idea w modzie towarzyszy aktorce dzisiaj? Cały tekst można przeczytać w najnowszym wydaniu magazynu VIVA MODA na sezon jesień-zima 25/26
Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu?
Są najlepszymi przyjaciółkami, ale różni je prawie wszystko. Jedna w świecie modowym obraca się od 50 lat. Druga woli skakać ze spadochronem. Jakie są ich modowe (i nie tylko) fascynacje i dlaczego mnóstwo swoich rzeczy matka znajduje w szafie córki? Oto Lidia Popiel – boomerka i jej córka Alex Linda – milenials.
Katarzyna Piątkowska (Viva!Moda): Lidia, usłyszałam o Tobie, że jeśli chodzi o styl, jesteś nonszalancka i swobodnie odważna, ale za kocicę raczej nie dasz się przebrać. Lidia: (Śmiech). Interesuję się modą, bo prawie 50 lat obracam się w tym świecie. Ale nie podążam ślepo za trendami. Obserwuję je, wiele rzeczy mi się podoba, ale nie pędzę od razu po pokazie nowej kolekcji do sklepu i nie uzupełniam szafy. Czasem się sugeruję tym, co zobaczę na wybiegach, ale jeśli coś zmieniam, to nieznacząco. KP: Płaskie buty, prostota, dużo czerni, bez makijażu. Tak można Cię scharakteryzować. Ale widzę, że ten opis doskonale pasuje też do Twojej córki Alex. Alex: To dlatego, że styl mamy mnie inspiruje, choć przez wiele lat nasze modowe wybory były diametralnie różne. Zauważyłam jednak, że z biegiem lat upodabniamy się do siebie. To mama nauczyła mnie, żeby zwracać uwagę przede wszystkim na jakość, wykonanie i materiały. Dzięki temu rzeczy można nosić latami. Możliwe, że to właśnie dlatego często chodzę w tych samych ubraniach. Lidia: Dzisiaj Alex ma na sobie spodnie Magdy Butrym, które są naprawdę wyjątkowe. Zachwycam się. Alex: Co mogę powiedzieć… Ciężko jest przejść obojętnie obok projektów Magdy Butrym (śmiech). Ale i tak więcej rzeczy oddaję i sprzedaję, niż kupuję. KP: Jesteś modową minimalistką? Alex: Ostatnio do tego dążę. Chcę mieć w szafie kilka rzeczy, które lubię i mogę nosić na zmianę. Dzięki temu, gdy wyjeżdżam, mogę wszystko, co mam, zapakować do plecaka. Lidia: Albo uzupełnić rzeczami z szafy matki, która dla odmiany nie pozbywa się niczego (śmiech). Cały czas mam ubrania sprzed wielu lat, na przykład 30-letnią spódnicę Max Mary, która nadal jest w stanie idealnym, i jak wyjdę w niej na ulicę, to nikt się nie zdziwi. Alex: Przed ostatnią podróżą na Sri Lankę przyjechałam do domu rodziców z pustą walizką, a wyruszyłam z wypakowaną po brzegi rzeczami mamy, a co za tym idzie, z jej wspomnieniami i przygodami. Wyruszałam szukać jakiejś części siebie i ten proces był w tym pomocny. KP: Lubisz nosić rzeczy z drugiej ręki? Alex: Lubię nosić czyjeś rzeczy. Czuję wtedy nieswoją nostalgię do wszystkich miejsc, wspomnień, szczęśliwych i smutnych momentów, których dana rzecz była świadkiem. KP: Dzieli Was kilka pokoleń, również w modzie. Alex: Ale w mojej szafie jedna trzecia rzeczy to ubrania mamy. Te, które nosiła, gdy była w moim wieku. KP: Może więc nie chodzi o to, że one wracają do mody, tylko że do nich dorosłaś? Alex: Być może. Ale zobacz, jakie mam szczęście, że mama wszystko chomikuje, w przeciwieństwie do mnie (śmiech). KP: Ty też „dorosłaś” do obecnych czasów. Albo to czasy dogoniły Ciebie. To są Twoje czasy. Lidia: Nigdy w żadnych czasach nie czułam się nieswojo. Ale od trzech lat znów chodzę po wybiegach. I tak, masz rację… ostatnio odkopałam swoje zdjęcie z 1984 roku. Jestem na nim ubrana w czarną spódnicę zrobioną z cienkiej wełnianej chusty, białą koszulową bluzkę i mam narzucone na siebie jeszcze coś czarnego, ale nie pamiętam, co to jest, i wielkie kolczyki. Pomyślałam, że dzisiaj też mogłabym się tak ubrać. Moda zatoczyła koło. KP: Po prostu Twój styl jest ponadczasowy. Stylistka Agnieszka Ścibior mówi, że wybierasz minimalistyczną, ale pełną elegancji klasykę, w której komfort, świadomość siebie łączą się z artystycznym wdziękiem, co podkreśla pewność siebie i niezależność. Alex: To trochę też o mnie. Mówiłam, że się z mamą do siebie upodabniamy (śmiech). Noszę to, co powoduje, że czuję się pewna siebie. Nigdy nie kierowałam się tym, co jest modne, bo szczerze mówiąc, nigdy nie wiem, co jest. Mnie i w drodze na lotnisko, i podczas spaceru z psem można na przykład spotkać w garniturze, bo tak lubię. Lidia: Wszystko, co można założyć rano, można też wieczorem. Alex: Ludzie często pytają mnie, dlaczego się tak wystroiłam. A ja po prostu lubię każdy dzień i każdy chcę celebrować. Chcę się dobrze czuć, więc zakładam takie rzeczy, które współgrają z moim nastrojem. Dlatego wybieram stroje eleganckie, choć może niektórzy nazwaliby je wieczorowymi. Lidia: Lubię takie proste rozwiązania. Do tego samego stroju wystarczy potem założyć inne buty, wziąć inną torebkę i już wygląda się inaczej. I w tym samym stroju, w którym siedzi tu na kawie, może iść na premierę filmu. KP: Macie przyjemność w wyróżnianiu się strojem? Alex: Owszem. I często zaskakuję nie tylko swoje otoczenie, ale również siebie. Lidia: Ja też zawsze to lubiłam. Gdy miałam 13 lat, przerabiałam sobie sukienki, które moja mama dostawała w paczkach z Ameryki, ale już ich nie nosiła. Dawałam im drugie życie. Dzięki temu wyglądałam inaczej niż moje koleżanki. Ale z drugiej strony zazdrościłam im dżinsów, których ja nie mogłam mieć. Takie były czasy. Alex: Bawię się strojami, a mój strój może sprawiać wrażenie, że jest chaotyczny, i dawać poczucie, że nic nie idzie ze sobą w parze. Może to wynika z potrzeby buntu i podkreślenia tego, że każdy z nas jest inny? Nigdy nie czułam się taka jak inni. Raczej sądziłam, że odstaję, mam inne zdanie na każdy temat, inaczej spędzam czas. Moje życie i marzenia kłócą się z tym, co jest uznawane za poprawne. Idę swoją drogą, którą pewnie większość ludzi uznałaby za coś głupiego i nietypowego. KP: Ale mama Cię rozumie? Lidia: Szanuję wszystkie wybory Alex, nie tylko te modowe. Nawet jeśli uważam je za ekstremalne. Alex: Od niedawna skaczę ze spadochronem. Mama, mimo że potwornie się o mnie boi, wspiera mnie, bo widzi, jak dużo radości mi to daje. Lidia: Tak postępują kochający rodzice. Zawsze się dziwię, kiedy widzę, jak rodzice chcą sterować dziećmi według własnego widzimisię i krytykują je i ich wybory. Alex: Ty nie zrobiłaś tego nigdy. Lidia: Nawet wtedy, gdy przyszła paczka z butami, które sama sobie zamówiłaś. Gdy Alex przyszła do mnie i powiedziała, że sama sobie zamówiła buty, pomyślałam, że wkracza w dorosłość, zaczyna kupować sobie rzeczy, w których będzie chciała chodzić. Miała 12 lat. KP: Jak wyglądały te buty? Lidia: Były wysadzane kryształkami i były na wielkiej przezroczystej platformie. Alex: Chyba nie powinnam była ich kupować (śmiech). Nigdy ich nawet nie przymierzyłam. Lidia: Szkoda, że się ich pozbyłyśmy (śmiech). Alex: Mamo! Lidia: Na szczęście rozumiałam, że dzieci muszą eksperymentować z wyglądem. Chcą próbować nowych rzeczy, sprawdzać, co im pasuje, a co nie. Naprawdę wiele rzeczy Aleksandry mi się nie podobało, ale czekałam, aż sama dojrzeje do tego, co jej pasuje, a co nie. Alex: Tak, mama dawała mi wskazówki, ale nigdy nie narzucała mi swojego zdania. A przecież miała swój styl i obracała się w świecie mody. KP: Trafiłaś do niego, gdy miałaś 17 lat. Lidia: Przez przypadek, bo przyjaźniłam się z fotografami i ludźmi mody. Włóczyłam się z nimi to tu, to tam. Któregoś dnia potrzebowali modelki, a że ja byłam obok, zaproponowali mi udział w sesji. Potem był kolejny raz i kolejny i jakoś tak poszło. Muszę przyznać, że mój świat to bardziej świat fotografii, ale nie da się ukryć, że ten modowy też jest dla mnie niezwykle ważny. KP: Dlaczego więc zajęłaś się fotografią? Lidia: Szybko stałam się za stara na bycie modelką. Nie rozumiem, dlaczego wszystkie godziłyśmy się na te opresyjne działania. Ale tak było. Gdy trzy lata temu okazało się, że mogę wrócić, ucieszyłam się. Świat mody zaakceptował w końcu to, że ludzie się starzeją, ale nie stają się przez to mniej atrakcyjni czy interesujący. A przy okazji… mogę sobie dorobić do emerytury. Pomyśl, jakie tytuły artykułów mogłyby się pojawić – „Emerytka na wybiegu” (śmiech). Podobają mi się dzisiejsze czasy, w których nie odrzucają i nie marginalizują z powodu wieku. Świat jest różnorodny. A ja trafiłam na ludzi, którzy sprawili, że świat mody otworzył się na tę różnorodność. Dzisiaj sporo pracuję na wybiegach, pozuję podczas sesji zdjęciowych. Ale wcześniej, przez dobrych kilkanaście lat często robiłam jakieś edytoriale, byłam kilka razy w VIVIE! w setach modowych i w innych gazetach. Byłam zapraszana do pracy przy kolekcjach Ani Kuczyńskiej, Łukasza Jemioła, Nenukko. Alex: Nie odnajduję się w tym świecie, który mama tak lubi. Kiedyś chciałam, żeby mnie interesował, ale wydał mi się powierzchowny i pusty. Jest w nim oczywiście dużo piękna i historii, w której można się zatracić, ale też fałszu, który trzeba umieć oddzielać od prawdy. Może po prostu miałam styczność z nieodpowiednimi ludźmi bądź sytuacjami… Czuję się dobrze wśród tych, którzy nie patrzą na mnie przez pryzmat wyglądu i wyborów, jakich dokonuję. Oni widzą, jakim człowiekiem jestem naprawdę. W świecie mody tego nie znalazłam, więc postanowiłam pozostać w bezpiecznej odległości, delektując się tym światem z dystansu, na swój sposób. Poza tym jest on bardzo medialny. Osobie skrytej i w pewien sposób nieśmiałej trudno jest się w nim odnaleźć i czuć komfortowo. Lidia: Tak, akurat ty chyba trafiłaś na złe sytuacje. A świat mody to po prostu biznes. I ogromne pole dla utalentowanych ludzi, artystów. Alex: Wiem, że są osoby, które dobrze się w nim czują, ale to nie jestem ja. Lidia: Ja za to na wybiegach czuję się bardzo dobrze. Śledzę trendy, lubię nowości. Lubię też ludzi, którzy mają związek ze światem mody, bo są poszukujący i odważni. Bez nich normalny świat wyglądałby marnie i nijako. Alex: Kiedyś, gdy ty pracowałaś jako modelka, wszystko działo się wolniej, a to, co modne, można było zobaczyć tylko w gazetach. Trendy miały czas, żeby dojrzeć, a ubrania często towarzyszyły człowiekowi przez lata. Było tak, jak mama opowiadała – babcia miała sukienki, które później mama przerabiała dla siebie. Dziś moda zmienia się w ogromnym tempie. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki i równie szybko znika. KP: Nie uległyście szybkiej modzie? Lidia: Nie kupuję dużo rzeczy, choć wiele mi się podoba. Teraz zachwycam się tym, że dzięki nowym trendom nastąpiła zmiana proporcji w sylwetkach. Uwielbiam te wszystkie żakiety czy bluzki je naśladujące, dekonstrukcje, powłóczyste, rozbudowane doły, nowoczesne tkaniny. KP: Jakie masz perełki w szafie? Lidia: Perły oczywiście (śmiech). KP: Podobno to jest charakterystyczna ozdoba Twojego pokolenia. Lidia: Dokładnie tak, a ja lubię je nosić „po mojemu”, czyli albo w dużej ilości, albo w stylu Vivienne Westwood, albo w połączeniu z bursztynem, albo łańcuchami. U mnie na pierwszym miejscu jest bursztyn, a na drugim perły. Mam też plastikowe rzeczy, które z kimś albo z czymś mi się kojarzą. Alex: Ja za to nie mam nic plastikowego. Lidia: Wszystko to, co mamy, mówi o nas, o czymś przypomina, nawiązuje do trendów, wydarzeń, spotkań. Dzięki ubraniom przekazujemy informacje o sobie, swoim nastroju, swojej postawie, poglądach. Ubraniem możemy pokazać przynależność do jakiejś grupy społecznej albo to, że idziemy totalnie pod prąd. Alex: Dla niektórych ubrania są tylko czymś, co utrzymuje w cieple, czyli sposobem na przetrwanie. Nie dla mnie, bo uważam, że jesteśmy tym, co przeżyliśmy, a moda daje możliwość pokazania, co nam w duszy gra. We mnie na przykład jest bardzo dużo światła i miłości do świata, ale to mrok zazwyczaj próbuje wydostać się na zewnątrz mnie. Bawię się więc z mrokiem ciemnymi kolorami, skórą, koronką. Lubię elementy charakterystyczne dla subkultur. Eksploruję kobiecą sensualność i elegancję i dodaję jej pazura. Fascynuje mnie moja drapieżna strona i to, jak ubrania sprawiają, że mogę to bardziej w sobie poczuć. A styl… pewnie jestem gdzieś pomiędzy Saint Laurentem, Yohji Yamamoto, no name topem z vinted za złotówkę, tym, co znajdę w podróży, a rzeczami od ludzi, których chcę mieć zawsze w sercu – na przykład rodziców. Od nich mam najcenniejsze rzeczy. Tekst: Katarzyna Piątkowska Zdjęcia: Mateusz Stankiewicz/Feed Me lab Stylizacje: Agnieszka Ścibior Makijaż: Cincior Fryzury: Kacper Rączkowski Produkcja: Paulina Aleksiejuk-Lewandowska, Wojciech Klauze Za pomoc w realizacji sesji serdecznie dziękujemy Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Pełny wywiad autorstwa Katarzyny Piątkowskiej znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Kto zaskoczył, a kto zawiódł? Najważniejsze momenty tygodni mody w Nowym Jorku, Londynie i Mediolanie. Nikt nie spodziewał się, że to będziemy nosić wiosną 2026
Trwa właśnie Paris Fashion Week, ale najwięcej emocji wzbudziły pokazy w Nowym Jorku, Londynie i Mediolanie. Tygodnie mody wiosna 2026 obfitowały w zaskakujące debiuty, powroty i ekstrawaganckie projekty. Sprawdź, kto zachwycił, kto zawiódł i czego naprawdę możemy się spodziewać na ulicach w nadchodzącym sezonie.
Trwa właśnie Paris Fashion Week (30 września – 8 października 2025 roku), który zamyka sezon największych światowych pokazów mody. Wcześniej oczy świata skierowane były na trzy inne stolice stylu: Nowy Jork (6–11 września 2025 roku), Londyn (13–17 września 2025 roku) i Mediolan (17–23 września 2025 roku). To właśnie tam projektanci prezentowali swoje kolekcje na sezon wiosna–lato 2026. Emocji nie brakowało – od wizjonerskich projektów po spektakularne rozczarowania. Przed nami szczegółowe podsumowanie tego, co wydarzyło się podczas Milan Fashion Week, New York Fashion Week i London Fashion Week – i czego naprawdę możemy się spodziewać w naszych szafach na wiosnę 2026. Milan Fashion Week wiosna-lato 2026 – owe otwarcia, hołdy i modowe przełomy Podczas Milan Fashion Week, który odbył się w dniach 17–23 września 2025 roku, na wybiegach pojawiło się wiele emocjonujących momentów, debiutów i hołdów. Jednym z najgłośniejszych wydarzeń był debiut Dario Vitale jako pierwszego w historii niezwiązanego z rodziną projektanta Versace. Jego kolekcja wiosna 2026 została bardzo dobrze przyjęta – wieczorowe kreacje pełne seksapilu i elegancji nie zawierały charakterystycznych dla marki logo Meduzy ani masywnych łańcuchów. To wyraźny sygnał nowej ery domu mody. Równie istotny był debiut Simone Bellottiego w Jil Sander. Projektant zaprezentował kolekcję minimalistyczną, ale wyrafinowaną – ze zmysłowymi wycięciami, przezroczystymi, kolorowymi sukienkami bodycon i męskimi półbutami. Była to jedna z najchętniej komentowanych prezentacji tygodnia. Gucci pod kierownictwem Demny (oficjalnie przejął stery w marcu) zaprezentowało pierwszą kolekcję w formie filmu zatytułowanego The Tiger, wyreżyserowanego przez Spike’a Jonze’a i Halinę Reijn. W obsadzie znaleźli się m.in. Demi Moore, Elliot Page, Gwyneth Paltrow i Lila Moss – goście pojawili się na pokazie w strojach z kolekcji, zamieniając czerwony dywan w wybieg. Pokaz Bottega Veneta pod nową dyrekcją Louise Trotter odbył się w dawnej fabryce cynku Fabbrica Orobia. Kolekcja zachwyciła detalami: frędzle wykonane z laserowo ciętego, syntetycznego materiału były indywidualnie przymocowywane do każdej spódnicy, której stworzenie zajmowało aż trzy dni. Pokaz przyciągnął uwagę takich gwiazd jak Julianne Moore, Michelle Yeoh i Uma Thurman. Fendi zainaugurowało nowy butik Palazzo Fendi Milano – czteropiętrowy salon zaprojektowany w stylu art déco z marmurowymi podłogami i galerią sztuki. Wydarzenie zbiegło się z odejściem Silvii Venturini Fendi po 33 latach pracy w domu mody. Nie zabrakło też wzruszeń – 28 września odbył się pokaz pożegnalny Giorgia Armaniego, który zmarł 4 września w wieku 91 lat. Jego ostatnią kolekcję zaprezentowali Silvana Armani i Leo Dell’Orco. Na wybiegu pojawiła się projektantka Stella Jean w koszulce z napisem „Grazie, Mr. Armani”. London Fashion Week wiosna-lato 2026 - neony, cheerleadercore i nowa elegancja London Fashion Week, który odbył się w dniach 13–17 września 2025 roku, upłynął pod znakiem radości, świeżości i odważnych eksperymentów. Nowa dyrektor British Fashion Council, Laura Weir, tchnęła w wydarzenie nową energię – a po raz pierwszy od lat nawet pogoda sprzyjała pokazom. Projektanci zaprezentowali kolekcje pełne koloru i ekspresji. Na wybiegach Tove i Jawary Alleyne królowały neonowe barwy, obecne zarówno w sukniach wieczorowych, jak i dziennych stylizacjach. Marka Chopova Lowena postawiła na inspirację licealnymi paradami – haftowane mini spódniczki i swetry z motywami szkolnymi stworzyły trend nazwany „cheerlore”. Ważnym motywem tygodnia była redefinicja wieczorowej elegancji. Simone Rocha, Erdem i Richard Quinn zaprezentowali alternatywne propozycje dla black tie: tailcoaty zestawione z tiulowymi spódnicami, smokingowe marynarki z oversize’owymi spodniami i aksamitne suknie z przeskalowanymi dekoltami. Na wybiegu pojawiła się również Naomi Campbell, która olśniła publiczność. Kolejnym wyróżnikiem były odniesienia do brytyjskiej wsi – kolekcje Erdem, Barbour zaprezentowały odświeżone barn jackets, kalosze i haftowane płaszcze w stylu country. Jednocześnie pojawiły się sylwetki o nowej objętości – suknie z halkami, falbanami i nowoczesnymi „bubble hems”, które przypominały wiktoriańskie konstrukcje w nowoczesnym wydaniu. Powrotem do kalendarza mody zachwycił JW Anderson, który zaskoczył połączeniem rzemiosła i miejskiego stylu – plecione buty, bomberki i torebki inspirowane loafersami ujęły kreatywnością. Tolu Coker natomiast postawiła na czekoladowy total look – techniczne kurtki i okrągłe spódnice w odcieniach brązu stworzyły propozycję stylu codziennego w nowoczesnym wydaniu. Londyn tej wiosny zagrał na emocjach: od nostalgii licealnej, przez wieczorową ekstrawagancję, aż po powrót do wiejskiej klasyki. Brytyjska moda w 2026 roku odważnie miksuje style, dekady i funkcje – bez ograniczeń i bez zahamowań. New York Fashion Week wiosna-lato 2026 - powrót amerykańskiego minimalizmu i spektakularne debiuty Nowojorski Tydzień Mody, który odbył się w dniach 6–11 września 2025 roku, tętnił życiem – od wielkich powrotów, przez nowe twarze, aż po kreatywne reinterpretacje klasyki. Najważniejsze wydarzenia? Pokazy, które na nowo definiują pojęcie nowojorskiego stylu. Nowy Jork dał się poznać jako scena dla różnorodności – od prostoty po ekstrawagancję, od debiutantów po legendy. Moda wiosną 2026 według NYFW to balans między klasą a eksperymentem – wszystko w rytmie wielkiego miasta. Calvin Klein pod kierownictwem Veroniki Leoni zachwycił czystą, wyrafinowaną formą – nowoczesny minimalizm, który odnosił się do dziedzictwa marki, ale bez nostalgii. To była jedna z najbardziej komentowanych kolekcji sezonu. Proenza Schouler zaprezentowało kolekcję, której sekretem była struktura i rzeźbiarskie podejście do sylwetki – mocne ramiona, szerokie spodnie i przeskalowane marynarki zdominowały wybieg. Tory Burch powróciła w wielkim stylu, prezentując projekty pełne prostoty, ale z subtelnym pazurem: przezroczystości, asymetrie i zestawienia materiałów dodały kolekcji nowoczesnego charakteru. W tym samym duchu poszła kolekcja Michael Korsa, oparta na idei amerykańskiego minimalizmu, który – jak sam projektant podkreślił – ma być funkcjonalny, ale też pełen stylu. Na wybiegach nie zabrakło gwiazd – Kendall Jenner wystąpiła u Khaite, a Ralph Lauren otworzył swój pokaz z udziałem największych nazwisk świata mody i filmu.
Tego nie pokazali projektanci! Street style z Tygodnia Mody w Paryżu zachwyca bardziej niż wybiegi!
W Paryżu trwa Tydzień Mody na sezon wiosna-lato 2026. Choć to pokazy największych domów mody przyciągają uwagę świata, to prawdziwe stylowe rewolucje dzieją się na ulicach. Street style podczas Paris Fashion Week ponownie udowadnia, że moda żyje poza wybiegiem – i ma się świetnie!
Paryż, jak co sezon, na kilka dni zamienił się w najważniejsze miejsce na modowej mapie świata. Trwa Tydzień Mody w Paryżu na sezon wiosna-lato 2026 (Paris Fashion Week Spring/Summer 2026). Projektanci prezentują swoje kolekcje na najważniejszych wybiegach świata, ale to, co dzieje się przed pokazami, na ulicach i między lokalizacjami fashion weeku, coraz częściej skupia na sobie równie dużą – jeśli nie większą – uwagę. To właśnie tam widać prawdziwą modę: osobistą, odważną, szczerą. Modowy burgund – stylizacja, która zatrzymała ruch na ulicy Burgundowy total look otwiera sezon z mocnym akcentem. Fashionistka w krótkiej bomberce z satynowym połyskiem, asymetrycznej spódnicy noszonej na spodnie i z dopasowaną kopertówką w tym samym odcieniu zachwyciła nie tylko fotografów. Stylizacja dopełniona ciemnymi okularami i perfekcyjnym uczesaniem to manifest koloru i formy – nic dziwnego, że natychmiast stała się viralowa. Szarość, czerń i karmel – nowa elegancja rodem z ulic Paryża Wśród gości pokazów Paris Fashion Week wyraźnie rysuje się trend na zrównoważoną paletę barw – szarości, czernie i akcenty ciepłego brązu. Stylowa Paryżanka w dopasowanej szarej spódnicy midi, czarnej bomberce i karmelowych kozakach do kolan to przykład współczesnej miejskiej elegancji. Całość zwieńczają oversize’owe okulary i wyrazista torebka z przytroczonym… pluszakiem. Moda uliczna nie zna granic. Power dressing na nowo Stylizacje street style podczas Paris Fashion Week to nie tylko fantazja – to również doskonale dopracowany minimalizm z pazurem. Oversize’owy szary garnitur, śnieżnobiała koszula i czerwona torebka w ręku jednej z fashionistek idealnie oddają nową wersję power dressingu. Ten look to balans pomiędzy siłą a lekkością – kobiecością a niezależnością. A do tego nie trzeba szpilek – wystarczą czarne, masywne buty i zdecydowany krok. Denim couture – paryski street style w wersji oversized Na paryskich ulicach denim wraca w wielkim stylu. Fashionistka zestawiła oversize’ową marynarkę o mocno zarysowanych ramionach z szerokimi, przyciętymi dżinsami o przetartej fakturze. Stylizację dopełniają klasyczne czarne czółenka na słupku i masywne okulary przeciwsłoneczne. To idealny przykład na to, jak nonszalancki street style potrafi łączyć elegancję z miejskim luzem. Oversize z nonszalancją – paryski szyk w bieli i czerni Stylizacje łączące luz i elegancję to prawdziwa specjalność paryżanek. Długi czarny płaszcz, białe szerokie spodnie, basicowy T-shirt i oversize’owe okulary – to zestaw, który wygląda jak przypadkowy, ale każdy element jest starannie przemyślany. Torba w odcieniu beżowego brązu tylko podkreśla neutralną paletę. To klasyka, która nigdy się nie nudzi – i zawsze działa. Skóra, metal i szarość – miejski grunge po francusku Czarna skórzana kurtka z kieszeniami, grafitowe spodnie z lekko opadającym krojem i wyrazisty makijaż to stylizacja z nutą grunge'u. Gościni jednego z pokazów przyciągnęła wzrok nie tylko ubraniem, ale i postawą – surową, niezależną, pewną siebie. Styl uliczny w Paryżu zawsze był silnie związany z osobowością. I właśnie dlatego inspiruje bardziej niż jakiekolwiek wybiegi. Street style wygrywa z wybiegami? Choć na wybiegach królują najnowsze kolekcje domów mody, to właśnie ulice Paryża stają się żywą galerią trendów. Stylizacje gości pokazów – od przemyślanych total looków po stylowy chaos – pokazują, że indywidualizm, odwaga i umiejętność łączenia stylów są dziś ważniejsze niż logo na metce. Paryż ponownie udowadnia, że jest nie tylko stolicą mody, ale także jej najważniejszym źródłem inspiracji.
Szafa Natalii Klimas skrywa więcej niż ubrania. Ten jeden element buduje cały look!
Szafa Natalii Klimas to nie tylko zbiór ubrań, ale scena, na której aktorka gra główną rolę. Każdy element ma tu znaczenie, ale to właśnie jeden detal buduje cały look. Sprawdź, co znajduje się w jej garderobie i dlaczego biżuteria vintage mówi więcej niż modne trendy.
Długo żyła między światami. Z jednej strony – aktorstwo, które dawało jej poczucie sensu i przynależności, z drugiej – codzienność, w której musiała budować siebie od nowa. Jeszcze kilka lat temu Natalia Klimas mówiła o tęsknocie za rolami, które się nie wydarzyły, za sceną, której nagle zabrakło. Dziś mówi wprost: scena, na której gra, to jej szafa. I to ona jest reżyserką każdego dnia. „Ja dyktuję warunki. Jestem aktorką, reżyserem, oświetleniowcem i kostiumografem w jednym”, śmieje się. Instagram @nataliaklimas, który stał się jej zawodową przestrzenią, traktuje jak plan filmowy. Ale to plan, w którym scenariusz pisze wyłącznie ona. Każdy poranek zaczyna od wyboru kostiumu. Nie z teatralnego magazynu, tylko z własnej garderoby. To on jest odbiciem emocji. Czasem jest to eklektyczna marynarka vintage, innym razem dres i wyraziste klipsy Chanel, a czasem prosta biała koszula. W tych małych decyzjach kryje się coś, czego długo szukała w aktorstwie – poczucie sprawczości. Bo tu nikt nie decyduje za nią. Moda to emocje „Mój styl jest powiązany z moją tożsamością i emocjami. To, jak się ubieram, odzwierciedla mój stan ducha”, tłumaczy. Ubranie jest dla niej językiem: kolorem przełamuje gorszy dzień, mocną marynarką dodaje sobie pewności, koronkowym kołnierzykiem łagodzi przekaz, gdy trzeba iść „miękko”. „W końcu nabrałam odwagi, żeby być sobą – to się skleiło we mnie około czterdziestki”, przyznaje. Wcześniej szukała różnych dróg, ale dopiero niedawno poczuła, że mówi własnym modowym głosem. To nie jest estetyka minimalistyczna, choć mama Natalii, projektantka Joanna Klimas, była ikoną polskiego minimalizmu lat 90. Natalia świadomie odkleja się od „czarnej Warszawy” – lubi mieszać, łamać konwencje, dorzucać kolor i przymrużenie oka. „Kiedy cała Warszawa chodzi na czarno, ja już nie chcę wyglądać jak wszyscy”, mówi. Do dresów dorzuca więc torebkę Lady Dior, a do T-shirtu – perłowe klipsy. Szafa z historią W jej garderobie są rzeczy, które mają duszę. Najważniejsza – biało-czarna suknia uszyta przez mamę na Flesz Fashion Night. W środku – zmyślny gorset, „harmonijka”, która rzeźbi sylwetkę. „W tej sukni czułam się jak Sarah Jessica Parker w kreacji Oscara de la Renty. To było coś magicznego”, wspomina. Suknia wisi w pokrowcu jak trofeum i przypomnienie: moda w życiu Natalii zawsze była emocją, historią, przeżyciem. Drugim skarbem jest Lady Dior – marzenie dojrzewające latami. „Miałam wrażenie, że na tę torebkę trzeba wiekowo zasłużyć. W końcu ją kupiłam – czarną, lakierowaną, w rozmiarze medium, z szampańskimi okuciami. I noszę ją do dresów. Bo z elegancką sukienką robi się zbyt poważna”, śmieje się. Siła biżuterii Właśnie tak traktuje biżuterię – jako kapitał stylu i emocji jednocześnie. W praktyce oznacza to prostą zasadę: czasem jeden mocny element robi cały look. Biały T-shirt (najchętniej COS), dżinsy, świetna marynarka i „te klipsy” – i gotowe. Taki strój działa w kadrze i poza nim – jest fotogeniczny, a jednocześnie nie krępuje. Nic dziwnego, że to właśnie biżuteria tak często wyznacza rytm jej stylizacji. Rytm codzienności Choć szafa Natalii pełna jest perełek od Diora, Saint Laurent czy Loewe, codzienność wygląda inaczej – i jest znacznie bardziej pragmatyczna. Rano Natalia odwozi córeczki do przedszkola w białych new balance’ach, które nosi od lat. Do tego prosta koszulka, oversize’owa marynarka i wielka torba, w której mieści się cały poranny chaos: przekąski, notatnik, komputer. Taki zestaw to jej codzienny uniform – prosty, szybki, wygodny, a przy tym dający poczucie, że wygląda dobrze i jest „gotowa do akcji”. „Lubię rzeczy, które robią robotę. Czasem to po prostu koronkowy kołnierzyk, który zakładam do T-shirtu, i od razu look nabiera charakteru. Wystarczy mały akcent, żeby poczuć się dobrze ubranym”, mówi. Garderoba – metoda Za pozorną swobodą stoi metoda. Natalia dzieli rzeczy według „ról”: praca (dżinsy, marynarki, sneakersy), logistyka (oversize i pojemność), spotkania (sukienka, obcas), wieczór (skóra, czerwona szminka). Dzięki temu nie traci czasu i od razu wie, po co sięgnąć. Regularnie robi przeglądy: przesuwa akcenty sezonowe, odkłada „do przeróbki”, wystawia na Vinted to, co przestało z nią „grać”. Jeśli coś przez kilka tygodni nie wychodzi z szafy – znak, że pora się pożegnać. Ten rytm utrzymuje porządek i… spokój głowy. W domu nie ma „byle czego”. Rozciągnięte dresy i stare T-shirty nie istnieją w jej słowniku. „Ubranie do domu też ma mieć jakość, bo przede wszystkim ubieramy się dla siebie”, mówi. Szafa jako scenografia Jej garderoba działa jak mała scenografia dnia. Na półce stoją dwie ulubione pouch od Loewe – miękkie, „kinetyczne”, które pięknie „pracują” w ruchu i mieszczą pół życia. Obok leżą okulary Oscar Magnuson, dalej – skórzana kurtka Monday Artwork, mokasyny Hereu i vintage’owa torebka Saint Laurent, której patyna tylko dodaje charakteru. Między perfumami lubi mieć coś cytrusowego; na co dzień sięga po L’Eau des Hespérides Diptyque – zapach, który otwiera poranek jak świeży akord. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale nic się nie narzuca: scenografia ma wspierać, a nie dominować. Podróże i inspiracje Inspiracje przywozi raczej w pamięci niż w walizce. Obserwuje ludzi – jak noszą objętości, jak zestawiają faktury, jak jeden detal potrafi zmienić ton całej stylizacji. Nie kupuje pamiątek z podróży w postaci ubrań, które tracą sens po powrocie do Warszawy. Zamiast tego przywozi inspiracje – sposób, w jaki kobiety w Kopenhadze łączą kolory z humorem albo jak nowojorczanki traktują marynarkę niczym zbroję i noszą ją z nonszalancją. Haft i rękodzieło Jest jeszcze coś, co wyróżnia jej styl – rękodzieło. Natalia od lat haftuje i mówi o tym jak o własnej medytacji: „To zajęcie, które uspokaja głowę i pozwala skupić się na detalu”. Ma sporą kolekcję haftowanych i szydełkowych kołnierzyków – jedne kupione na targach rzemiosła, inne zrobione przez przyjaciółki. „Najprostszy zestaw plus taki kołnierzyk – i od razu całość staje się osobista, inna niż wszystkie”, tłumaczy. Filozofia zakupów Natalia ma alergię na mikrotrendy. „Nie kupiłam hitowych jelly flats – wszyscy je mieli, a ja czułam, że to za chwilę zniknie. Nie chcę wyglądać jak z jednej sztancy”, mówi bez wahania. Kupuje rozsądnie i szybko sprzedaje to, co nie „pracuje”. Vestiaire Collective czy Vinted to dla niej kopalnie perełek: marynarki, żakiety, biżuteria, które potem przerabia i daje im drugie życie. Lubi zamówić, spokojnie przymierzyć w domu z tym, co już ma, i dopiero wtedy zdecydować. Komfort to luksus Kiedyś luksusem wydawał się sam logotyp. Dziś – komfort i jakość. Dobre dżinsy, miękka wełna, która nie gryzie, bawełna, która trzyma formę po praniu, buty, w których można przejść całe miasto. „To jest mój luksus – że o 16.30 mogę odebrać dzieci i dalej czuć się dobrze w tym, w czym byłam od rana”, mówi. Dla Natalii moda nie jest obsesją ani wyścigiem za trendami, ale osobistą narracją. Każdy element w jej szafie niesie ładunek emocji i wspomnień, a codzienne wybory stają się małymi deklaracjami. To one nadają rytm dniu – od porannego uniformu po wieczorne stylizacje z przymrużeniem oka. Jej garderoba nie jest muzeum ani katalogiem, tylko żywą opowieścią, która zmienia się razem z nią. „Ubranie to dla mnie język emocji. Dzięki niemu mogę wybrać, jaką wersję siebie pokażę światu – i to jest moja wolność”, mówi. I dodaje z uśmiechem: „Moda daje mi poczucie, że to ja dyktuję warunki. To takie moje małe supermoce”. Pełny artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Zaszyj się w głuszy i zerwij z telefonem na cały weekend. Zobacz, co się stanie
Scrollowanie, powiadomienia i ciągła dostępność wyczerpują nasze umysły. Dlatego cyfrowy detoks staje się nowym symbolem luksusu – świadomym odpoczynkiem od ekranów i powrotem do natury. Wyjazdy offline, hotele bez wi-fi i specjalne programy digital detox pomagają odzyskać spokój, równowagę i zdrowie psychiczne.
Przebodźcowany umysł i nieustanne scrollowanie w telefonie sprawiają, że dziś najcenniejszą formą odpoczynku staje się... totalne odłączenie. Dlatego digital detox jako cel podróży to współczesna terapia uważności. Jeszcze kilka lat temu luksus mierzyliśmy dostępem do technologii: szybki internet w samolocie, wi-fi w każdym zakątku hotelu, aplikacje pozwalające zaplanować dzień z dokładnością co do minuty. Podróże były nie tylko odpoczynkiem, ale i okazją, by pokazać światu swój idealny styl życia – natychmiast, na Instagramie, w czasie rzeczywistym. Ostatecznie był to obraz współczesnego paradoksu: podróżujemy, ale nie widzimy, jemy, ale nie smakujemy, odpoczywamy, ale nie regenerujemy się naprawdę. Digital detox jest więc na to odpowiedzią – ucieczką nie od świata, ale od szumu, który nas od niego oddziela. Nowa definicja luksusu Dziś jednak definicja luksusu zmieniła się diametralnie. Najbardziej wyrafinowanym przywilejem, na który decyduje się coraz więcej dojrzałych, świadomych osób, nie jest już nieograniczony dostęp do sieci, ale… jego brak. Cisza, przestrzeń wolna od powiadomień, poczucie, że przez kilka dni nikt nie domaga się naszej uwagi. To luksus, na który pozwalają sobie zazwyczaj te osoby, które szukają w podróży czegoś więcej niż kolejnej listy atrakcji do zaliczenia. Szukają przestrzeni na odzyskanie siebie, na świadome spędzenie czasu z najbliższymi i wsłuchanie się w potrzeby własnego ciała. Cyfrowy detoks stał się modą (między innymi za sprawą ostatniego sezonu serialu „Biały Lotos”), ale nie tylko – jest to także głęboko zakorzeniona potrzeba odzyskania siebie. Dzieje się to na tle nieustannego wzrostu naszej zależności od technologii, a także rosnącej świadomości, jak negatywnie wpływa ona na nasze zdrowie psychiczne, emocjonalne i społeczne. Obciążeni informacyjnym szumem, poczuciem obowiązku bycia dostępnym przez całą dobę i przymusem reagowania na każde powiadomienie, szukamy przestrzeni, w której czas płynie wolniej, a my możemy się wyciszyć i wrócić do tego, co naprawdę ważne. Jak widać, zamiast więc kierować się w stronę najnowszych technologicznych innowacji, które obiecują łatwiejsze życie, coraz więcej osób zwraca się ku wciąż niedocenianemu przywilejowi – byciu offline i blisko natury. Przerwa od telefonów, smartfonów, mediów społecznościowych to forma, która staje się także antidotum na społeczną presję i zaspokajanie nieustających oczekiwań. Podróże w rytmie slow, gdzie nie ma miejsca na smartfony, maile, a każdy dzień jest wolny od nadmiaru bodźców, stały się więc nowym symbolem luksusu. W końcu, jak zauważa Ewelina Kowalczyk, Head of Marketing Slowhop, prawdziwy luksus to „świadome bycie, a nie nieustanne konsumowanie bodźców”. Na tej platformie oferowane są miejsca, gdzie „nie ma wi-fi, ale jest przestrzeń, by odetchnąć od rzeczywistości. To propozycja dla tych, którzy chcą się odłączyć, odpocząć od codziennego życia i poczuć rytm natury”. Cyfrowy detoks – czym jest i dlaczego staje się koniecznością? „Cyfrowy detoks to po prostu w pełni świadome ograniczenie lub całkowite odstawienie urządzeń cyfrowych – smartfonów, komputerów, tabletów i mediów społecznościowych – na określony czas”, mówi Oliwia Gissel z Fundacji Tomorrow Offline. Zamiast żyć w trybie nieustannego reagowania, chodzi o wyjęcie się z tego wiru, odzyskanie kontroli nad własnym czasem i uwagą. „Praktycznie może to oznaczać weekend offline, wyjazd bez telefonu, a także codzienne wprowadzanie »stref offline« w domu. To decyzja o świadomym usunięciu cyfrowych bodźców, które nieustannie rozpraszają naszą uwagę, odbierają energię i skupienie”, dodaje. W dzisiejszym świecie pełnym bodźców detoks staje się nie tylko luksusem, ale koniecznością. „Nadmierne korzystanie z urządzeń, szczególnie mediów społecznościowych, wiąże się z obniżoną samooceną, lękiem, objawami depresji, a także problemami ze snem”, podkreśla Oliwia Gissel. Nowe technologie, choć ułatwiają życie, równocześnie zabierają przestrzeń na bycie tu i teraz. Z tego powodu cyfrowy detoks staje się coraz bardziej potrzebny. To forma profilaktyki zdrowia psychicznego – pozwala odzyskać równowagę, wzmocnić relacje offline i poprawić ogólne samopoczucie. Jak długo powinien nam zająć taki proces, by przynieść rezultaty? „Temat cyfrowego detoksu jest wciąż intensywnie badany. Na pytanie, ile powinien trwać, by przynosił największe korzyści, nie ma jeszcze jednej, ostatecznej odpowiedzi. Wyniki pokazują, że nawet krótka przerwa od ekranów (kilka dni) może zmniejszyć stres i poprawić nastrój, ale trwalsze efekty obserwuje się przy dłuższych interwencjach (7–14 dni i więcej). Naukowcy nieustannie sprawdzają też różne scenariusze – od kilkugodzinnych »mikrodetoksów« przez tygodniowe eksperymenty aż po miesięczne przerwy – analizując wpływ na zdrowie psychiczne, fizyczne i jakość relacji społecznych. To pokazuje, że cyfrowy detoks nie jest jednorazową modą, ale rosnącym obszarem badań, który będzie dostarczał coraz bardziej precyzyjnych wskazówek, jak mądrze ograniczać technologię”, mówi Oliwia z Fundacji Tomorrow Offline. Jakie efekty daje digital detox dla zdrowia i umysłu? „Wielu badaczy łączy uzależnienie od telefonu z nasileniem lęku i depresji, głównie z powodu nadmiernego korzystania z mediów społecznościowych i presji związanej z byciem »zawsze online«, co uniemożliwia pełne wyłączenie się”, tłumaczy. Spędzanie czasu offline, zwłaszcza w naturze, zmniejsza poziom stresu o 21 procent i znacząco obniża poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu. Dodatkowo nasze nawyki związane z technologią, takie jak ciągłe powiadomienia, utrudniają koncentrację i głębokie myślenie. Jedno z badań wykazało, że sprawdzanie telefonu pomiędzy zadaniami wydłuża czas ich realizacji o 19 procent! „Z kolei odłożenie telefonu na bok pomaga poprawić koncentrację oraz zdolność krytycznego myślenia. Ponadto cyfrowy detoks pomaga lepiej kontrolować cykle snu i poprawić ogólną jakość odpoczynku. Przebywanie cały czas przy urządzeniach wpływa również negatywnie na nasze samopoczucie i relacje społeczne, co określa się mianem »phubbingu«, za to spędzanie czasu z dala od ekranów zwiększa poziom szczęścia i wzmacnia ludzkie relacje”, podkreśla Gissel. A co najważniejsze, fundując sobie przerwę od telefonu, dostrzegamy, jak bardzo nas on rozprasza, i zyskujemy zdrową perspektywę, ile niepotrzebnego czasu spędzamy nad ekranami. Cyfrowy detoks może więc być pierwszym krokiem ku zmianie na lepsze. Czy już potrzebuję cyfrowego detoksu? Większość z nas nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo jesteśmy uzależnieni od urządzeń mobilnych, dopóki nie zaczniemy dostrzegać subtelnych sygnałów ostrzegawczych. Jeśli twój dzień zaczyna się od sprawdzenia telefonu, a kończy na scrollowaniu mediów społecznościowych, już wiesz, że możesz mieć do czynienia z cyfrowym uzależnieniem. Zamiast w pełni przeżywać każdą chwilę, pozwalamy, by nasze myśli były rozpraszane przez nieustanne napływanie bodźców z ekranu. Chroniczne poczucie FOMO (fear of missing out), spadek produktywności i mętność umysłu to tylko niektóre z objawów nadmiaru czasu spędzonego przed ekranem. Tak jak w przypadku alkoholu, kawy czy cukru, kluczem jest umiar. Jeżeli go zabraknie, organizm prędzej czy później zacznie sygnalizować, że coś jest nie tak. Długotrwałe przywiązanie do ekranów może prowadzić do zmęczenia, stresu i wypalenia. Jeśli rozpoznajesz u siebie poniższe symptomy, oznacza to, że może czas na cyfrowy detoks, dzięki któremu ponownie odzyskasz równowagę. Chroniczne FOMO. Choć media społecznościowe dają wrażenie bycia w kontakcie z innymi, łatwo mogą prowadzić do poczucia wykluczenia, czyli FOMO. To uczucie, że coś interesującego dzieje się gdzieś indziej, podczas gdy my pozostajemy w tyle. Tego typu porównania mogą być niezdrowe, ponieważ uniemożliwiają cieszenie się teraźniejszością. Jeśli zaczynasz odczuwać, że inni osiągają swoje życiowe cele szybciej niż ty, warto zrobić przerwę od ekranów, zwłaszcza od mediów społecznościowych. Mętność umysłu. To zbiór objawów, które mogą świadczyć o problemach zdrowotnych, takich jak stres, niepokój, brak snu, a także nadmiar czasu spędzanego przed ekranem. Do objawów należą: zmęczenie, problemy z koncentracją, zapominanie i mentalne znużenie. Długotrwałe korzystanie z technologii może prowadzić do tak zwanej cyfrowej demencji, która zaburza naszą pamięć krótkotrwałą oraz zdolność koncentracji. Niska produktywność. Kiedy jesteśmy ciągle rozpraszani przez telefony, możemy odczuwać, że nigdy nie kończymy swoich zadań. Przeciętny użytkownik telefonu spędza z nim ponad sześć godzin dziennie, co nie obejmuje nawet innych ekranów, jak komputery czy telewizory. Częste przerywanie pracy przez sprawdzanie telefonu sprawia, że nasza zdolność do koncentracji jest ograniczona. Warto zastanowić się, czy cyfrowy detoks nie pomoże ci odzyskać produktywności. Zły sen. Problemy ze snem są jednym z najczęstszych objawów uzależnienia od technologii. Przesadna aktywność przed snem, jak przewijanie TikToka czy sprawdzanie mediów społecznościowych, wpływa na jego jakość. Światło emitowane przez ekran zaburza rytm dobowy, sygnalizując mózgowi, że czas na sen nie nadszedł. Wyregulowanie czasu spędzanego z telefonem, zwłaszcza wieczorem, może poprawić jakość snu. Łatwość w rozpraszaniu się. Jeśli zauważysz, że nie potrafisz skupić się na zadaniach z powodu ciągłych powiadomień, to znak, że czas poświęcony na przeglądanie jest zbyt długi. Średnio sprawdzamy telefon co sześć minut. Tego typu zakłócenia sprawiają, że trudno nam skupić się na pracy czy obowiązkach, przez co często czujemy się zapracowani, ale nieproduktywni. Jeśli którykolwiek z tych objawów jest ci bliski, czas na cyfrowy detoks. To doskonała okazja, by zregenerować umysł i ciało. Warto zacząć od planowania dnia i wyznaczenia limitów czasowych na korzystanie z urządzeń. Taki plan pomoże ci pozostać na bieżąco z obowiązkami, jednocześnie ograniczając wpływ technologii na twoje życie. A jeśli szukasz pełnego oderwania od cyfrowego świata, rozważ pobyt w miejscu bez zasięgu lub w hotelach z usługą detox concierge, które zadbają o to, by przejście z przebodźcowania do spokoju ducha było łatwiejsze. Bo nie oszukujmy się – jak przy każdym detoksie, początki bywają trudne. Wyjazdy offline – nowe oblicze luksusowych podróży Najbardziej wyrafinowaną odsłoną cyfrowego detoksu jest obecnie usługa concierge digital detox w luksusowych hotelach i resortach na całym świecie. Concierge, dotąd kojarzony z rezerwacją stolików w restauracjach czy organizacją prywatnych lotów, dziś odgrywa rolę przewodnika po świecie ciszy. To on odbiera telefony przy meldunku i przechowuje je w sejfie, to on odpowiada za to, by w pokoju nie było telewizora, planuje dzień gościa tak, by każda godzina była doświadczeniem offline, a nie ciągiem rozproszeń. Poranek zaczyna się od jogi wśród drzew albo medytacji nad oceanem. Śniadanie to rytuał bez telefonu – z uwagą skierowaną na smak, zapach, teksturę jedzenia. Później przychodzi czas na aktywności, które angażują ręce i zmysły: warsztaty ceramiki, kaligrafii, malarstwa intuicyjnego. Spacer po lesie zamienia się w kąpiel leśną, a kontakt z naturą staje się językiem nowej duchowości. Wieczorem zamiast scrollowania – kąpiele ziołowe, masaże ajurwedyjskie, sesje dźwiękowe z gongami i misami tybetańskimi. Resorty takie jak SHA Wellness w Hiszpanii, Chiva-Som w Tajlandii czy The Ranch w Malibu świadomie kreują programy, które zamieniają brak telefonu w doświadczenie piękna i obecności. Niektóre rezygnują nawet z istnienia w mediach społecznościowych – ich siła tkwi bowiem w dyskrecji i rekomendacjach. To paradoks nowych czasów: najdroższe miejsca na świecie nie sprzedają nam nadmiaru, ale pustkę, w której wreszcie można poczuć siebie. Polska coraz częściej wybiera urlop offline Trend globalny przenika również do Polski. Według raportu przygotowanego przez agencję On Board Think Kong aż 72 procent Polaków ogranicza korzystanie z sieci podczas urlopu, a co piąty rezygnuje z internetu całkowicie; 44 procent deklaruje, że w zamian częściej sięga po książki, inni wybierają spacery, rozmowy czy podcasty. Najchętniej od sieci odłączają się mieszkańcy północno-zachodniej Polski – w regionach, gdzie bliskość natury temu sprzyja. Ewelina ze Slowhop, polskiej platformy internetowej oferującej rezerwację nietypowych miejsc noclegowych i przygód w klimatycznych, zazwyczaj wiejskich lokalizacjach, zauważa, że goście coraz częściej pytają o domki „bez zasięgu”. „Co roku dostajemy coraz więcej zapytań o miejsca, w których można odpocząć od telefonu. Goście pytają nas o noclegi, gdzie jest bardzo słaby zasięg lub nie ma go w ogóle”. Na szczęście większość domków z platformy Slowhop znajduje się z dala od cywilizacji i nawet jeśli zasięg jest całkiem dobry, to nie wystarcza na płynny doomscrolling. „Ostatnio dostaliśmy wzruszającą wiadomość od naszych gości, że burza odcięła internet podczas ich wyjazdu i byli zmuszeni do znalezienia innej rozrywki. Po raz pierwszy od lat układali puzzle i bawili się przy tym świetnie! Dziękowali nam, bo już zapomnieli, jaka to przyjemność po prostu pobyć ze sobą bez telefonów”, wspomina Ewelina ze Slowhop. „Goście wyraźnie szukają ukojenia, odkładają telefony na bok, często nawet celowo nie pytają o hasło do wi-fi ze światłowodu, mimo że zasięgu u nas zazwyczaj brak. Sięgają po książki, chodzą na spacery, malują i cieszą się bliskością natury”, dodaje Jola z Pracowni Cieńsza niedaleko Warszawy. „Wiemy, że za granicą oferowane są nawet skrzynki na telefony, by nie kusiły, ale my dajemy naszym gościom wolność, wierząc, że sami czują, czego w danym momencie potrzebują. Potem przyznają, że rzadko sięgali do smartfonów, bo było wiele znacznie ciekawszych rzeczy do robienia. A jak czasem zgaśnie światło, to z radością siedzą przy kominku lub świecach, i gdy prąd znów jest, wzdychają ze smutkiem, mówiąc: »A było tak super«. To taki przymusowy powrót do korzeni, który bywa początkiem nowej przygody. I refleksji”, dodaje. Jeśli jednak szukasz miejsca, gdzie ktoś zachęci cię do schowania telefonu, a do tego zadba o to, byś miała co robić, możesz skorzystać ze zorganizowanych wyjazdów. Na razie nie jest ich dużo, ale jedną z propozycji są choćby wyjazdy offline na Mazury lub w góry organizowane przez Fundację Tomorrow Offline. „Wydarzenia z jasno ustalonymi zasadami, jak brak wi-fi oraz schowanie telefonów na czas pobytu, eliminują codzienne pokusy i presję sprawdzania powiadomień. Jasno zdefiniowane ramy detoksu zwiększają też szansę jego ukończenia i zmniejszają ryzyko rezygnacji w pierwszych dniach. Uczestnicy wyjazdów czują, że nie są sami w wyzwaniu, a poczucie wspólnoty i wymiana doświadczeń ułatwia przystosowanie się do braku ekranów. Po kilku dniach bez telefonu mózg zaczyna odzwyczajać się od ciągłego dopaminowego scrollowania. Dzięki temu powrót do codzienności może wiązać się z trwalszymi, zdrowszymi wzorcami korzystania z technologii. Takie inicjatywy nie tylko wspierają uczestników, ale też pełnią funkcję edukacyjną i marketingową idei cyfrowego detoksu, obalając mit, że »odłączenie« jest równoznaczne z nudą czy utratą czegoś ważnego. I muszę przyznać, że cieszą się popularnością. W tym roku oba terminy wyprzedały się na pniu”, mówi Oliwia z Fundacji Tomorrow Offline. Jak zaplanować własny cyfrowy detoks? Czy cyfrowy detoks i wyjazdy offline to chwilowa moda, czy trwała potrzeba współczesnego świata? „Ilość informacji i bodźców, które do nas docierają, jeszcze nigdy w historii ludzkości nie była tak duża. Nasz mózg nie zdążył się zaadaptować do dzisiejszych warunków, co jest sporym wyzwaniem zarówno dla umysłu, jak i ciała. Dopóki ewolucja nie nadgoni, będziemy nadal odczuwać stres informacyjny i przebodźcowanie. Z tego powodu ważna staje się umiejętność zarządzania uwagą i świadomego »odłączania się« od sieci. A wyjazdy w duchu offline pomagają odzyskać ten niezbędny balans”, podkreśla Gissel. Dlatego planując sezon jesienno-zimowy, warto pomyśleć o właśnie takiej formie odpoczynku. Więcej polecanych miejsc na cyfrowy detox znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Kurt Cobain, Lorde i Twoja babcia. Co łączy ich styl? Ten modowy trend znowu wraca
Normcore wraca z pełną siłą – ale w nowej, świadomej odsłonie. Kurt Cobain, Lorde, a nawet Twoja babcia stają się ikonami stylu, który udaje, że nie chce być modny, a jednak staje się głosem pokolenia. Zwyczajność nigdy nie była tak stylowa.
Oversize’owy T-shirt, sprane dżinsy, trampki. Moda nie potrzebuje już blichtru, by robić wrażenie. W świecie przesytu, hałasu trendów i agresywnych logotypów, najgłośniejszy manifest to… brak manifestu. Moda na (nie)modę, czyli estetyka normcore, zamienia codzienność w język stylu. Gdy po latach dominacji sneakersów kolekcjonerskich i ekstrawaganckich stylizacji nadszedł czas na luz i wygodę, normcore ponownie wszedł na modową scenę – tym razem bez krzyku, za to z siłą milczenia. Pojęcie normcore pojawiło się już w 2014 roku i początkowo traktowane było jako ironiczna zabawa z modą. Dziś to świadomy wybór – moda, która nie epatuje, ale daje przestrzeń osobowości. Kult autentyczności: Kurt Cobain, Lorde i estetyka niedoskonałości Wbrew pozorom normcore ma swoje ikony. Jedną z nich był Kurt Cobain – jego kardigan, sprany T-shirt i znoszone dżinsy podczas koncertu MTV Unplugged z 1993 roku przeszły do historii nie tylko muzyki, ale i mody. Cobain uczynił z niedoskonałości swoją siłę – grunge'owy uniform stał się inspiracją dla całego pokolenia. Winona Ryder w za dużych marynarkach i Steve Jobs w czarnym golfie Miyake, Levi’sach 501 i butach New Balance to kolejne przykłady stylu, który miał mówić: „nie potrzebuję niczego więcej”. Współczesną twarzą normcore 2.0 jest Lorde. Nowozelandzka artystka od początku kariery wybierała ascetyczne formy – ciemne sylwetki, ciężkie buty, minimalizm. Jej występy w prostych stylizacjach – od garnituru po suknię z drugiej ręki – stały się równie ikoniczne jak kardigan Cobaina. Nowa ikona stylu? Twoja babcia i second-handowy cardigan Dziś inspiracją mogą być nie tylko gwiazdy lat 90., ale także… babcia. Kampanie modowe stylizowane na rodzinne albumy, swetry z drugiej ręki, retro dżinsy czy cerowane dziury mówią więcej niż luksusowy płaszcz z logiem. Marki takie jak Uniqlo, Arket czy Levi’s promują nostalgiczną estetykę – ubrania, które wyglądają jak z domowej szafy, nabierają nowej wartości. Moda codzienna staje się manifestem. Prosta koszulka, biały tank top, klasyczne trampki – to nie tło, to deklaracja: „niczego nie muszę”. Dlaczego moda codzienna staje się luksusem? W świecie idealnych zdjęć z Instagrama perfekcja przestała budzić emocje. Dziś walutą jest autentyczność – niedoskonałość, która wygląda jak wspomnienie. Oversize’owe swetry, rozmazany makijaż, buty z przetarciami – tak dziś wygląda najnowsza definicja luksusu. Projektanci i marki idą za tym głosem. Bottega Veneta pokazuje torby bez logotypów, Saint Laurent ubiera kobiety „zmęczone życiem”, Prada łączy koronki z wojskowymi kurtkami, a Marc Jacobs lansuje kampanie bez grama efektu. To codzienność podniesiona do rangi sztuki użytkowej. Normcore jako społeczna i etyczna odpowiedź na czasy przesytu Za (nie)modą kryje się więcej niż tylko estetyka. To również głos pokolenia, które nie chce już biegać za trendami. Normcore oznacza mniej zakupów, większą trwałość, neutralność kolorów i krojów. Marki takie jak Everlane, Arket czy Sézane stawiają na transparentność i wielosezonowość. To także reakcja na zmęczenie – pandemią, nadmiarem bodźców, kryzysem klimatycznym. Styl normcore mówi: możesz być częścią mody, nawet jeśli nie masz niczego spektakularnego. Moda nie musi krzyczeć – wystarczy, że będzie obecna. Cicha, ale konsekwentna. Zwyczajna, ale świadoma. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Zapomnij o sieciówkach. Gwiazdy wybierają ten jeden błyszczący sekret!
Rihanna nosi broszki sprzed 80 lat, Dua Lipa wybiera chokery w stylu art déco, a kolekcjonerzy płacą fortunę za pierścionki z czasów Grace Kelly. Biżuteria vintage właśnie przeżywa swój złoty comeback!
To, co stworzono dekady temu, dziś staje się symbolem luksusu, indywidualizmu i kunsztu, którego nie da się odtworzyć. Biżuteria vintage znów błyszczy — na czerwonym dywanie, na aukcjach i w domowych szkatułkach. Biżuteria, która nie zna czasu Świat mody przesycony jest nowością. Sezon goni sezon, trendy zmieniają się szybciej, niż zdążymy się z nimi oswoić. A biżuteria vintage? Istnieje w innym rytmie — ponadczasowym. Jak dobrze napisany wiersz, czytany na nowo przez kolejne pokolenia. – Aby sklasyfikować biżuterię jako vintage, musi mieć co najmniej 20–30 lat – wyjaśnia Jagoda Maruda, założycielka marki Jagg. Wyróżnia się biżuterię dawną (sprzed 1962 roku) i antykwaryczną (ponad 100 lat). Ale nie o definicje tu chodzi, tylko o unikalność — pojedyncze egzemplarze, limitowane serie, ślady dawnych mistrzów jubilerstwa. Historia zapisana w kamieniach Biżuteria vintage to wizualny alfabet dawnych epok. Każda dekada miała swoje formy, techniki, symbole: Lata 20. i 30. – art déco: geometria, diamenty i kolor, rytm jazzu i emancypacja. Lata 40. i 50. – glamour retro: złote bransolety, kwiaty, kolorowe kamienie, radość życia. Lata 60. i 70. – bunt i kreatywność: kosmiczne inspiracje, modernizm, popkultura. Elizabeth Taylor, Jackie Kennedy – to ikony, które uczyniły biżuterię kluczowym elementem stylu. A każda epoka niosła ze sobą także wyjątkowe techniki rzemieślnicze, dziś już często zapomniane. – Dawne techniki jubilerskie, często bardzo skomplikowane, dziś nie są już stosowane – dodaje Maruda. – To właśnie ręczny kunszt nadaje im wartość. Nazwiska, które rozpalają emocje Cartier, Van Cleef & Arpels, Tiffany & Co., Boucheron, Bulgari – to domy, które stworzyły nie tylko biżuterię, ale też historię. Ich dzieła osiągają dziś rekordowe ceny. – Biżuteria art déco z lat 20. i 30. cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem kolekcjonerów – zauważa Aleksandra Kasprzyńska, ekspertka DESA Unicum. A wszystko, co gwiazdy pokazują na ekranie czy czerwonym dywanie, natychmiast przekłada się na rynek. Po premierze „Wielkiego Gatsby’ego” styl art déco wrócił na salony, a serial „The Crown” przypomniał świat królewskich klejnotów. Kapsuła emocji i luksusu Biżuteria vintage to nie tylko estetyka – to emocje, wspomnienia, historia. Może być pamiątką rodzinną, talizmanem, symbolem miłości. Dla wielu właścicieli to część ich tożsamości. W kolekcji Jagody Marudy znajdziemy nie tylko XIX-wieczne bransolety i mikromozaiki, ale też osobiste skarby – jak wisiorek z Buddą dla córki. Autentyczność – najcenniejsza wartość W świecie pełnym podróbek i retroinspiracji tylko eksperci potrafią rozpoznać oryginał. Liczą się detale: probiercze cechy, kształty opraw, rodzaje szlifów. – Certyfikaty są niezwykle ważne – mówi Maruda. – To dowód, że bierzemy odpowiedzialność za to, co sprzedajemy. Jak odróżnić stylizowaną biżuterię z lat 80. od prawdziwego art déco z lat 20.? Tylko doświadczeni rzeczoznawcy potrafią to rozpoznać, często dzięki analizom laboratoryjnym. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Za jeden flakon możesz kupić mieszkanie – oto 5 najdroższych perfum na świecie
Nie uwierzysz, ile potrafi kosztować butelka perfum. W niektórych przypadkach to więcej niż luksusowy samochód – albo nawet dom! Poznaj najbardziej ekskluzywne zapachy na świecie, których cena sięga milionów złotych. Ich sekret nie tkwi jednak tylko w aromacie...
Perfumy to produkt prawdziwie luksusowy. Kiedyś były tak kosztowne, że na ich stosowanie mogli sobie tylko pozwolić najwięksi władcy. Dziś, choć są powszechnie dostępne, nadal istnieją edycje limitowane, na które mogą pozwolić sobie tylko najbogatsi na świecie. Ich zawrotna cena wynika jednak nie tyle ze składników zapachowych, ale z... flakonów. Najdroższe perfumy świata wysadzane diamentami To właśnie opakowanie perfum jest najdroższe. Dwa najbardziej luksusowe zapachy ukryte są bowiem we flakonach zdobionych złotem i brylantami, często wykonanych przez najlepsze domy jubilerskie na świecie. Przez to ich cena jest absolutnie zawrotna. To oczywiście wariant tylko dla kolekcjonerów, ale tych przecież nie brakuje. Kolejne w wielkiej piątce najdroższych perfum świata to kompozycje, których cena wynika już ze składu. Są bardzo nasycone, znacznie mocniejsze i trwalsze niż klasyczne ich warianty dostępne w każdej perfumerii. Dlatego też ich cena nawet 10-krotnie przewyższa tę standardową. Poznajcie 5 najdroższych zapachów na świecie i dowiedzcie się, ile są warte. Te kwoty potrafią zwalić z nóg.
Perfumy jak lustro duszy – poznaj psychologię zapachu i rozszyfruj swoje wybory
Psychologia zapachu fascynuje naukowców i perfumiarzy. Okazuje się, że zapachy nie tylko dopełniają stylizację, ale mają moc wywoływania emocji, przywoływania wspomnień, a nawet wpływania na nasze decyzje. Dowiedz się, jak zmysł węchu kształtuje nasze życie.
Zdradzamy, czym jest psychologia zapachu i jaki ma wpływ na nasze życie. Interesujący, zaskakujący, charakterystyczny. Każdy z nas ma własny zapach, a mimo to sięgamy dodatkowo po perfumy, które są w naturalny sposób odzwierciedleniem zarówno naszego charakteru, jak i aktualnego stanu ducha. Często są także niczym barometr trendów i uzupełniają daną stylizację niczym kropka nad „i”. Jednak trzeba pamiętać, że każda ukryta we flakonie kompozycja może mieć znacznie większą moc. Bo droga od nosa właśnie jest najkrótszą i najskuteczniejszą ścieżką do aktywacji układu limbicznego w mózgu, który jest odpowiedzialny za tworzenie, przechowywanie i przywoływanie wspomnień oraz emocji. I to właśnie ta niezwykła więź między zapachem a emocjami jest najbardziej fascynująca. ZOBACZ TAKŻE: Oto ulubione perfumy Audrey Hepburn Psychologia perfum w badaniach Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Rockefellera w Nowym Jorku pokazują nawet dokładnie, że ludzie pamiętają aż 35 procent z rzeczy, które wąchali, tylko 5 procent z tych, które widzieli, 2 procent z tych, które słyszeli, i zaledwie 1 procent z tych, których dotykali! A to oznacza jedno – to właśnie zmysł węchu pomaga nam zakodować w umyśle pewne sytuacje, wspomnienia, ale i uczucia. Co ciekawe, ta korelacja jest tak silna, że dotyczy także nowo narodzonego dziecka i jego mamy. Tuż po porodzie to zapach pozwala maluchowi rozpoznać matkę, bo wzrok niestety zawodzi na pierwszym etapie naszego życia. W późniejszych latach nic się nie zmienia. W naszej głowie powstają kolejne połączenia emocji z zapachami. Mają taką moc, że wielokrotnie osoby wąchające tak zwane ślepe próbki perfum podczas badań naukowych nagle, dosłownie w ciągu kilku sekund wybuchały płaczem lub niekontrolowanym śmiechem. Dany zapach wywoływał w nich tak silne emocje, że nie mogły ich powstrzymać. Bo okazuje się, że pamiętamy i to, jak pachniał pierwszy mężczyzna, który nas porzucił, ale także to, jakie kwitły kwiaty, gdy oświadczył nam się ten jedyny. Ja sama do dziś, a minęło już ponad 25 lat, gdy tylko poczuję zapach Kenzo Homme, mam przed oczami moją pierwszą miłość. I to wspomnienie wcale nie blednie, a może lepiej powiedzieć: nie wietrzeje z upływem lat. „Zapach działa niczym kalejdoskop, przenosi nas w czasie i przestrzeni… Dlatego zapachy, które kojarzą nam się pozytywnie, zawsze będą dla nas pewnego rodzaju wyznacznikiem tego, czego szukamy w perfumach. Tak na przykład dla większości z nas jest z wanilią. Jest ona naturalnym afrodyzjakiem, kojarzy nam się z bezpieczeństwem, gdyż tak pachnie mleko z piersi matki, czyli jeden z pierwszych aromatów, z jakimi mamy styczność w życiu. Przepięknie ten aromat odzwierciedla zapach Ambra marki Le Couvent Maison de Parfum. Ta wanilia przyciąga niczym magnes”, mówi Agata Błazińska, Regional Fragrance Expert Douglas Polska. Czy to oznacza, że już zawsze będziemy wierni danym grupom zapachów? Na szczęście nie. „Zmieniamy otoczenie, dietę, poznajemy nowe miejsca, smaki… To wszystko ma też naturalny wpływ na nasze wybory perfumeryjne. Sentyment pozostaje, ale kuszą nas coraz to nowe aromaty, tak więc lubimy »zdradzać« te pierwsze miłości zapachowe”, dodaje Błazińska. Charakter zapachu Wielu ekspertów od zapachów jest w stanie rozpoznać naszą osobowość tylko po tym, jakie zapachy wybieramy. W 1984 roku dwoje naukowców – dr Joachim Mensing i Christa Beck z Research Institute for Applied Aesthetics we Fryburgu w Niemczech – przeprowadziło badanie nad korelacją między osobowością a wyborami zapachowymi na dużej, 600-osobowej grupie kobiet w wieku od 18 do 60 lat. Każda z biorących w badaniu osób musiała wypełnić specjalne kwestionariusze i wziąć udział w ślepej próbie zapachowej, a następnie używać wskazanych próbek nut zapachowych przez kilka dni. Co się okazało? Kobiety indywidualistki i te będące ekstrawertyczkami wybierały nuty świeże i lekkie, jak choćby Ô de Lancôme, bo twierdziły, że to one stymulują ich umysł oraz ciało do działania i najlepiej współgrają z ich impulsywnością. Z kolei introwertyczki wybierały nutę ambry obecną w kultowych zapachach Shalimar Guerlain czy Opium YSL, które, jak podkreślały same badane, dodawały im pewności siebie. Za to osoby ambiwalentne emocjonalnie zdecydowanie preferowały nuty pudrowe i kwiatowe. Według nich prowokowały je do marzeń i snucia planów, wprowadzały w relaksujący stan. „Zapachy mają swoje temperamenty i energie tak jak ludzie, stąd tak odmienne wybory introwertyków i ekstrawertyków. Jedne nuty bardziej nas eksponują, przyciągają spojrzenia, inne sprawiają, że jesteśmy »cisi«, neutralni, wtapiamy się w tłum”, potwierdza tę tezę Agata Błazińska. Ale trzeba mieć także świadomość, że to, jakie zapachy wybieramy, ma ogromny wpływ na to, jak jesteśmy odbierani przez osoby w naszym otoczeniu. „Eksperymenty naukowe pokazały, że to właśnie zapach odpowiada w największym stopniu za pierwsze wrażenie. A pierwsze wrażenie to taki kredyt zaufania dla nowo poznanej osoby. Udzielony na bardzo dobrych warunkach. Trzeba naprawdę się postarać, aby zatrzeć pozytywne pierwsze wrażenie. Postępowanie osoby odbiegające od jej pozytywnego wizerunku będziemy skłonni usprawiedliwiać i uznawać za chwilową niedyspozycję. I na odwrót, negatywne wrażenie również ciężko przezwyciężyć. Dobre zachowania takiej osoby będziemy traktować podejrzliwie i doszukiwać się w nim drugiego dna”, mówi Michał Missala, pasjonat perfum i właściciel perfumerii Quality Missala. Jaki więc zapach wybrać, gdy staramy się o nową pracę? „Dużo zależy od tego, o jaką pracę się staramy i kto jest rozmówcą. Generalnie powinien być to zapach dobrze odbierany, podkreślający nasze kompetencje zawodowe, ale przede wszystkim zwracający na nas uwagę. Zapach, dzięki któremu zostaniemy zapamiętani. Taki, który nasi rozmówcy będą chcieli ponownie poczuć. Wizerunek kobiety sukcesu pomogą osiągnąć wyraziste, oryginalne perfumy, bo sukces to przełamywanie schematów. Nie bójmy się więc perfum odważnych, oryginalnych i intrygujących”, radzi. Inaczej ma się sprawa z zapachami, które mają pomóc w… uwodzeniu. „W tym wypadku najlepiej sprawdzą się nuty zmysłowe, afrodyzjakalne: białe kwiaty (jaśmin, tuberoza, ylang-ylang), róża, ciepłe drzewa (sandałowiec, gwajakowiec), żywice (benzoes, oud) i przyprawy, takie jak cynamon, pieprz czy wanilia. Właśnie wanilia ma bardzo dużą moc oddziaływania na mężczyzn. Wywołuje w nich atawistyczną potrzebę „zaopiekowania się” pachnącą nią kobietą, a jednocześnie ma w sobie coś intrygującego, tajemniczego i egzotycznego. Oczywiście mam na myśli naturalną wanilię. Syntetyczna będzie pozbawiona tego drugiego dna i stanie się przez to zbyt oczywista i natarczywa. Renomę randkowego waniliowego zapachu ma w naszej perfumerii Acqua e Zucchero marki ProFumum Roma. Warto zwrócić też uwagę na zapachy różane. Róża to w europejskiej kulturze archetyp miłości, a kody kulturowe działają także w zapachach”, dodaje Michał Missala.
Chcesz pozbyć się przebarwień? Te metody dają szybkie efekty – potwierdzają eksperci
Piegi bywają urocze, ale duże przebarwienia potrafią spędzać sen z powiek. Co robić, gdy niechciane plamy nie znikają mimo pielęgnacji? Z pomocą przychodzi dermatolożka dr Martyna Szaniawska – zdradza skuteczne metody, które naprawdę działają.
Pippi Långstrump i Ania z Zielonego Wzgórza swoich piegów znieść nie mogły. My je uwielbialiśmy, ale duże przebarwienia to już inna historia. Plamy posłoneczne, zmiany hormonalne, blizny potrądzikowe – przyczyn jest wiele, a rozwiązań jeszcze więcej. Jak nie zgubić się w gąszczu informacji i wybrać skuteczną metodę? Zapytaliśmy ekspertki, które na co dzień zajmują się leczeniem przebarwień u swoich pacjentek. Sprawdź, co naprawdę działa. ZOBACZ TAKŻE: Jesienna pielęgnacja skóry w pigułce Jak skutecznie pozbyć się przebarwień? Ekspertka wyjaśnia Piegi bywają urocze. Nawet do tego stopnia, że od kilku lat trwa na nie prawdziwa moda – kobiety na całym świecie domalowują je sobie specjalnymi kredkami lub pisakami, a nawet… tatuują! Za pomocą różnych aplikacji można je sobie także „nałożyć” na skórę choćby na chwilę. Co jednak zrobić, gdy przebarwienia pojawiają się nieproszone i przede wszystkim nie przypominają drobnych, dziewczęcych piegów, ale są sporo większe i mocno przyciągają uwagę innych, a my marzymy tylko o tym, by pozbyć się ich raz na zawsze? Najlepiej jak najszybciej zacząć działać i skorzystać z porady doświadczonego dermatologa, który przede wszystkim ustali przyczynę powstania zmian, która jest tutaj absolutnie kluczowa, oraz zaplanuje właściwy dla nas plan działania. „Taki plan obejmuje odpowiednią pielęgnację profilaktyczną, pielęgnację leczniczą, a jeśli będzie taka potrzeba, także możliwości zabiegowe. Nie zalecam walki z przebarwieniami na własną rękę w domu, bo niestety w większości przypadków nie kończy się ona dobrze”, przestrzega dr Martyna Szaniawska ze Skin Harmony Clinic. Zabiegi dermatologiczne na przebarwienia – co naprawdę działa? Zabiegów na przebarwienia jest bardzo dużo, a w gąszczu informacji można się łatwo pogubić. Dlatego opinia eksperta i dobranie przez niego właściwej metody leczenia jest kluczowe. Bo zmiany kolorytu na skórze nie są sobie równe i warto wiedzieć, co zadziała najszybciej i najskuteczniej w naszym przypadku. „Mamy do dyspozycji różne technologie: lasery o różnych długościach fal, które dopasowuje się do rodzaju przebarwień, ponadto IPL, krioterapia czy zabiegi stricte pielęgnacyjne oparte na odpowiednio dobranych peelingach medycznych, terapiach łączonych”, dodaje. „Można skorzystać także z mezoterapii igłowej, w której składzie znajdą się cząsteczki blokujące wytwarzanie melaniny i działające rozjaśniająco na skórę, takie jak witamina C, kwas traneksamowy czy peptydy biomimetyczne, a więc syntetyczne blokery procesu melanogenezy. Coraz częściej decydujemy się na metody łączone: doustną terapię kwasem traneksamowym oraz leczenie laserowe. Taka forma, stosowana od stosunkowo niedługiego czasu, zdaje się przynosić najlepsze rezultaty i jest wykorzystywana między innymi w krajach Ameryki Południowej”, podkreśla Anna Płatkowska z kliniki Anclara Health & Aesthetics. Ochrona przed przebarwieniami – klucz do sukces Dobrze dobrany i wykonany zabieg gwarantuje świetne rezultaty. Ale niestety żadne nie będą wieczne, jeśli nie zadbamy o właściwą profilaktykę przebarwień, szczególnie w sytuacji, gdy przyjmujemy leki hormonalne lub fotouczulujące. Kluczem do sukcesu jest ochrona przeciwsłoneczna. „I to rozumiana nie tylko jako nakładanie kosmoceutyków z filtrem UV, ale także ich kilkukrotne reaplikowanie w ciągu dnia. Do tego warto pamiętać o noszeniu kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych i odzieży ochronnej, najlepiej zakrywającej ciało”, podkreśla lek. Anna Płatkowska.
Dermatolodzy ostrzegają, a te aplikacje z AI mogą uratować Twoją skórę
Zamiast polegać na filtrach z Instagrama, sięgnij po te prawdziwe – przeciwsłoneczne. Sprawdź, jak aplikacje z AI mogą pomóc Ci w uzyskaniu zdrowej, naturalnej opalenizny, nie tylko podczas wakacji.
Na Instagramie wysmuklisz figurę i zmienisz kolor skóry. Jednak filtry z social mediów w prawdziwym życiu nie mają zastosowania. Dlatego latem sięgnij po te... przeciwsłoneczne. Tylko one gwarantują piękną i zdrową opaleniznę. Aplikacje na wakacje i na cały rok Internet może być świetnym wsparciem w kwestii ochrony skóry. Warto zainstalować aplikacje, które pokazują aktualny UV Index – skalę intensywności promieniowania ultrafioletowego. Indeks ten (od 0 do 11+) pozwala ocenić ryzyko poparzeń i dobrać odpowiedni filtr przeciwsłoneczny. Programy takie jak UV-Widget Tan, UVCheck czy UV Index Now analizują dane lokalizacyjne (GPS), aby precyzyjnie wskazać warunki nasłonecznienia w danym miejscu. Informują też, jak długo można bezpiecznie przebywać na słońcu, jaki SPF zastosować, a także – ile witaminy D udało się zsyntetyzować. Dodatkowo, przypominają o ponownym nałożeniu kremu z filtrem, a ich dokładność zwiększa się po uzupełnieniu danych o typie skóry, włosów oraz indywidualnej wrażliwości na słońce. Filtry przeciwsłoneczne: które wybrać i gdzie je stosować? Internet pomoże też sprawdzić, które filtry przeciwsłoneczne są dozwolone w miejscu urlopu. W wielu regionach świata – np. na Hawajach, w Meksyku, Tajlandii czy Key West – zabronione jest stosowanie filtrów chemicznych, by chronić rafy koralowe. Zamiast nich rekomendowane są filtry mineralne, zawierające tlenek cynku lub dwutlenek tytanu, które fizycznie odbijają promieniowanie UV. Coraz więcej osób z wrażliwą skórą sięga właśnie po te filtry mineralne, zwłaszcza że ich stosowanie wiąże się z mniejszym ryzykiem podrażnień. Jednak – jak zgodnie twierdzą eksperci – najskuteczniejszy jest ten filtr, którego się faktycznie używa. Niestety, według badań Polskiej Akademii Nauk z 2020 roku, tylko 40 proc. Polaków stosuje ochronę UV regularnie. Większość sięga po kremy z filtrem jedynie podczas urlopu i jedynie latem, zapominając, że promieniowanie UV działa przez cały rok.
Jackie Kennedy nie rozstawała się z tą torebką. Dziś kosztuje fortunę!
Jackie Kennedy była nie tylko Pierwszą Damą USA, ale również ikoną stylu. Jej wybory modowe, zwłaszcza torebki, do dziś inspirują projektantów i kobiety na całym świecie. Poznaj kultowe modele, które uczyniła nieśmiertelnymi.
Była nieustającym źródłem inspiracji. Miała wszystko: klasę, styl, wdzięk, charyzmę i mnóstwo odwagi. Tak opisywał Pierwszą Damę Jackie Kennedy projektant i założyciel słynnego domu mody Valentino - Valentino Garavani. Styl Jackie to kwintesencja klasycznej elegancji. Jej ulubionym akcesorium, bez którego nie wychodziła z domu była torebka. Niezależnie od tego, czy pojawiała się na salonach Białego Domu, czy spacerowała ulicami Nowego Jorku, zawsze towarzyszyła jej doskonale dobrana torebka – nie tylko praktyczny dodatek, ale przede wszystkim symbol statusu, klasy i dobrego gustu. Torebki Jackie Kennedy to dziś prawdziwe legendy mody – od Gucci Jackie, przez Lady Dior, po kultową Chanel 2.55. W tym artykule przybliżamy najważniejsze modele, które uczyniła sławnymi i które do dziś stanowią obiekt pożądania w świecie mody. ZOBACZ TEŻ: Były uosobieniem piękna, luksusu i stylu. Oto niezwykła historia Lee Radziwiłł i Jackie Kennedy Kultowe torebki Jackie Kennedy: Jackie Gucci To zdecydowanie najsławniejszy model, który został nazwany na cześć Pierwszej Damy. Torba Fifties Constance stała się sławna w latach 70. kiedy zaczęła się z nią regularnie pojawiać Jackie Kennedy. W tym czasie amerykańska ikona stylu na co dzień nosiła spodnie z rozszerzanymi nogawkami, sukienki boho, marynarki z dużymi klapami, czarne golfy i wiązane na głowie chusty. Do tego wizerunku świetnie wpasowywał się model torebki Gucci Fifties Constance. Co ciekawe, Jackie Kenndey właśnie za pomocą tej torebki próbowała się zasłonić przed paparazzi. Podobnie do Grace Kelly, księżna Monako. Nie wszystkim jednak ta nazwa torebki się podobała. Kiedy w 2009 roku ówczesna dyrektor kreatywna Frida Gucci zaprezentowała nową wersję kultowego modelu zmieniła jego nazwę na Bouvier. Następny i obecny dyrektor kreatywny Alessandro Michele, postanowił wrócić do nazwy Jackie i zaaranżować kampanię reklamową nawiązującą do słynnej sytuacji z paparazzi i Pierwszą Damą Ameryki, a odtwórczynią roli Jackie stała się Kate Moss. Choć ten model ma już ponad sześćdziesiąt lat, nieustannie inspiruje kolejnych projektantów włoskiej marki. Kultowe torebki Jackie Kennedy: Gucci Bamboo i Hobo Model, który powraca w coraz nowszej odsłonie to Bamboo marki Gucci. Torebka z charakterystyczną rączką powstała w 1974 roku i była odpowiedzią świata mody na trudne realia powojennego życia. Miejsce skóry zajęły malowane tkaniny, a klasyczny pasek zastąpiono efektowną rączką z japońskiego bambusa. Jednak jednym z najczęściej powielanych modeli torebek jest zaprojektowana w latach 50. Hobo od Gucci. Jest to pakowna i elegancka torba, która bardzo szybko stała się ulubionym dodatkiem Pierwszej Damy Jackie Kennedy, która podczas licznych wystąpieniach publicznych miała jeden z tych dwóch modeli. ZOBACZ TEŻ: Te triki sprawiły, że Jackie Kennedy Onasis zachwycała urodą! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKRd2gk-ccc7aea.jpg" width="1600" height="1651" alt="(Original Caption) Senator and Mrs. John F. Kennedy chat with potential voters as they walk along the main street of Nashua surrounded by Placard-bearing boosters here January 25th. Mrs. Kennedy joined the Democratic Senator from Massachusetts for his "invasion" of New Hampshire with a view to winning the State's primary in the race for Presidential nomination." title="Senator and Wife Walking Together" /> Kultowe torebki Jackie Kennedy: Lady Dior W 1995 roku księżna Diana dostała torebkę marki Dior od pierwszej damy Francji, Bernadette Chirac. Prezent okazał się strzałem w dziesiątkę na tyle, że Diana zamówiła go we wszystkich dostępnych wersjach, a torebka Diora zyskała na popularności nie tylko w rodzinie królewskiej, ale na całym świecie. Również Pierwsza Dama Jackie Kennedy często była widziana z charakterystycznym kuferkiem od Diora. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggSC9cE-5d5a2e3.jpg" width="1600" height="1609" alt="(Original Caption) Mrs. Jacqueline Kennedy (center) appears to be enjoying her vacation in these islands as she smiles at a well-wisher here June 9th. While in Greece, Mrs. Kennedy plans to do some water skiing and sun bathing just like any other tourist." title="Portrait of Jackie Kennedy Vacationing" /> Kultowe torebki Jackie Kennedy: Chanel 2.55 Coco Chanel zainspirowana żołnierskimi plecakami zaprojektowała torebkę z klapką, która zyskała ogromną popularność. Nazwa 2.55 pochodzi od daty jej powstania (luty 1955). Był to rewolucyjny produkt z racji na fakt, że posiadała łańcuszek, dzięki któremu można było torebkę zawiesić na ramieniu. Sama Jackie Kennedy uwielbiała kultowy, pikowany model torebki od słynnego francuskiego domu mody i bardzo często pokazywała się z nim. Chanel 2.55 jest synonimem elegancji i dobrego smaku, który Pierwsza Dama uosabiała. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi5Ktoq-1fb06ae.jpg" width="1600" height="1606" alt="(Original Caption) Mrs. Jacqueline Kennedy, wife of the American President, now on the third day of her private visit to London, leave No. 4 Buckingham Place, home of her sister, Princess Lee Radziwill, to drive to Buckingham Palace, to lunch with Queen Elizabeth. Mrs. Kennedy is wearing a petunia pink suit, high heeled black shoes, and a mink hat with black band." title="Jacqueline Kennedy Leaving Her Sister's Home" /> Pierwsza Dama Ameryki Jackie Kennedy zapisała się na kartach historii nie tylko jako pierwsza dama, ale też ikona mody, której stylizacje inspirują do dziś. Wypromowała wiele elementów garderoby, między innymi okulary przeciwsłoneczne Jackie Ohh marki Ray Ban, buty na niskim słupku zwane Pilgrim Pumps od Roger Viviera oraz słynną torebkę Gucci Jackie. Czy zainspirujecie się stylem słynnej Pierwszej Damy i zainwestujecie w jedną z jej ulubionych torebek? Teksty: Aleksandra Trendak
Polskie projektantki definiują światowy luksus! Lansują ten jeden trend, który kochały nasze babcie!
Koronka, szydełko i tradycyjne zdobienia inspirowane kulturą Europy Wschodniej zdominowały światowe wybiegi latem 2025. Za ich globalnym sukcesem stoją polscy projektanci – Magda Butrym, Zofia Chylak i Karen Arcanjo – którzy udowadniają, że siła tkwi w korzeniach.
Magda Butrym, Zofia Chylak i Karen Arcanjo tworzą dziś nową definicję luksusu – takiego, który wyrasta z tradycji, ale mówi językiem przyszłości. Ich sukces to nie tylko wyraz talentu, ale też dowód na to, że kultura i rękodzieło mają moc globalnego oddziaływania. Inspiracje słowiańskie, koronki, szydełko i hafty zyskują status symboli stylu na równi z minimalizmem czy estetyką Y2K. Lato 2025 to ich czas – i wszystko wskazuje na to, że ten trend zostanie z nami na dłużej. Popularność trendu znajduje odzwierciedlenie nie tylko na wybiegach, ale też w danych. Na platformie Depop wyszukiwania hasła „Lace” wzrosły o 42% w 2025 roku, natomiast „Crochet” aż o 95%. Z kolei Google odnotował pięcioletni rekord zainteresowania terminem „crochet” w styczniu. Po erze tzw. quiet luxury konsumenci szukają emocji, historii i rzemiosła. Polska moda odpowiada na te potrzeby z autentycznością, której brakuje w wielu projektach wielkich domów mody. Magda Butrym – koronka, która zatrzymała internet 25 kwietnia 2025 roku kapsułowa kolekcja Magdy Butrym we współpracy z H&M dosłownie zatrzymała internet. Zaledwie kilka minut po premierze strona i aplikacja marki przestały działać. Kolekcja złożona z 45 projektów inspirowanych tradycyjnym rękodziełem sprzedała się błyskawicznie, a konto H&M na Instagramie zalała fala frustracji od tych, którzy nie zdążyli kupić upragnionych elementów. Butrym od ponad 10 lat rozwija estetykę, w której główną rolę odgrywają koronki, hafty i aplikacje kwiatowe. Dla światowej publiczności jest dziś pionierką stylu opartego na słowiańskim dziedzictwie, interpretowanym w nowoczesny, sensualny sposób. Jej romantyczne fasony i detale zyskały nowy wymiar dzięki dostępności w sieciowej kolekcji, łącząc rzemiosło z przystępną ceną. Zofia Chylak i tradycja w nowoczesnej formie Zofia Chylak, znana z eleganckich torebek, w kolekcji Heritage również sięga po koronki – tym razem jako symbol kobiecego dziedzictwa i trwałości stylu. Projekty Chylak opowiadają historię, w której subtelne detale odgrywają rolę przewodnią. To moda na lata – zakorzeniona w kulturze, ale skierowana ku przyszłości. Koronka w jej projektach nie jest dekoracją – to język opowieści o polskiej tożsamości i szacunku do przeszłości. Właśnie ta głębia i autentyczność przekonują międzynarodową publiczność, która szuka mody z duszą. Karen Arcanjo – polska marka z rękodziełem w DNA Kolejną polską projektantką, która z powodzeniem promuje estetykę Europy Wschodniej, jest Karen Arcanjo. Jej marka ma wpisane w DNA ręczne zdobienia, koronki i szydełkowe motywy. Arcanjo zyskała uznanie za nowoczesne podejście do tradycyjnych technik, łącząc je z dynamiczną, miejską sylwetką. Dzięki niej koronka przestaje być romantycznym symbolem przeszłości, a staje się manifestem kreatywności, autentyczności i odwagi w modzie.
Dior Cruise 2026: Rzymska opowieść o duchach, teatrze i modzie w Villa Albani Torlonia
W rzymskich ogrodach Villa Albani Torlonia odbył się pokaz Dior Cruise 2026. Maria Grazia Chiuri zinterpretowała włoską historię i sztukę w pełnych symboliki i światła sylwetkach, łącząc haute couture z prêt-à-porter. To kolejny dowód na silną więź Diora z Włochami.
Maria Grazia Chiuri, Dyrektorka Kreatywna damskiej linii Dior, ponownie połączyła modę z historią i kulturą Włoch. Jako rodowita Rzymianka wprowadziła osobistą perspektywę w kolekcję Dior Cruise 2026, czerpiąc z dziedzictwa Italii i swojej duchowej więzi z tym miejscem. To jej kolejny rozdział w długotrwałym dialogu między marką Dior a Włochami, który trwa od czasów Christiana Diora. Rzym jako tło i tożsamość kolekcji Pokaz Dior Cruise 2026 odbył się 27 maja 2025 roku w malowniczych ogrodach Villa Albani Torlonia. Rzym był nie tylko scenografią, ale istotnym bohaterem tej modowej opowieści. Stolica Włoch, pełna historii, kinematografii i sztuki, posłużyła jako źródło tożsamości dla sylwetek prezentowanych na wybiegu. Chiuri odtworzyła świat Mimì Pecci-Blunt – ikony XX wieku i mecenas sztuki, związanej z Rzymem, Paryżem i Nowym Jorkiem. Jej wizja Bal de l’Imaginationi stała się podstawą do snucia tej onirycznej narracji. To ukłon w stronę przeszłości i artystycznej wolności, przekraczającej granice i łączącej różne dziedziny sztuki. Symboliczne sylwetki i reinterpretacja bieli Kolekcję Dior Cruise 2026 budują pełne symboliki sylwetki inspirowane historią mody i kostiumami. Uwagę przykuwała biel – stale reinterpretowana poprzez grę strukturą i fakturą materiałów. To próba uchwycenia ulotnego światła wspólnoty i przyjaźni. Villa Albani Torlonia: Miejsce, gdzie moda spotyka sztukę Wybór lokalizacji nie był przypadkowy. Villa Albani Torlonia, pełna barokowego przepychu i klasycystycznego dziedzictwa, idealnie wpisała się w narrację Chiuri. To miejsce, gdzie historia sztuki spotyka się z modą, a tradycja dialoguje z nowoczesnością. Dior Cruise 2026 to nie tylko pokaz mody – to wydarzenie artystyczne z silnym emocjonalnym i kulturowym przekazem.
Zobaczcie najpiękniejsze kreacje gwiazd z festiwalu w Cannes z ubiegłych lat!
Festiwal Filmowy w Cannes to nie tylko święto kina, ale i najważniejszy wybieg świata, na którym królują styl i elegancja. Czerwony dywan co roku przyciąga uwagę milionów, a niektóre kreacje zapisują się na zawsze w historii mody. Oto zestawienie niezapomnianych stylizacji, które zdefiniowały kanony piękna – czy 78. edycja doda do tej listy nową ikonę?
Festiwal w Cannes to bez wątpienia jedno z najbardziej spektakularnych i prestiżowych wydarzeń kulturalnych na świecie. Co roku przyciąga uwagę nie tylko fanów kina, ale także miłośników mody, kultury i gwiazdorskiego blasku. To właśnie tutaj odbywają się najbardziej oczekiwane premiery filmowe, które nierzadko wyznaczają kierunki w światowej kinematografii. Na czerwonym dywanie pojawiają się największe nazwiska branży filmowej – od uznanych reżyserów po najgorętsze gwiazdy ekranu. Czerwony dywan w Cannes to jednak coś więcej niż tylko przedsmak filmowych emocji. To także jedno z najważniejszych wydarzeń modowych roku – prawdziwy wybieg pod gołym niebem, który śledzi największa na świecie widownia. To właśnie tu kreacje projektantów nabierają nowego znaczenia, stając się nie tylko stylizacjami wieczoru, ale także ikonami mody. Obserwując suknie gwiazd, ich makijaże, fryzury i dodatki, zyskujemy unikalny wgląd w aktualne trendy oraz wskazówki, które inspirują przez kolejne sezony. Niektóre stylizacje przechodzą do historii – są tak wyraziste, oryginalne lub olśniewające, że na stałe zapisują się w zbiorowej wyobraźni. To właśnie te ponadczasowe kreacje – niezapomniane i wyjątkowe – przypominamy dziś w naszym zestawieniu najlepszych stylizacji wszech czasów w historii Festiwalu Filmowego w Cannes. W tym roku, 78. edycja festiwalu rozpocznie się już 13 maja i potrwa jedenaście dni. Czekają nas nie tylko nowe filmy, ale też kolejne olśniewające stylizacje. Czy któraś z gwiazd dołączy do elitarnego grona ikon Cannes? Przekonamy się już wkrótce!
Poznała księcia, ale to jej styl zrobił furorę. Jak przedszkolanka została ikoną mody?
Księżna Diana nie od zawsze była ikoną stylu. Zaczynała jako nieśmiała arystokratka w falbaniastej bluzce, a zakończyła jako kobieta, która odważnie definiowała modę, używając jej jak języka – pełnego emocji, siły i elegancji. Jej styl ewoluował wraz z nią, a każdy wybór garderoby był krokiem ku niezależności i osobistej wolności.
„Styl nie zależy od mody. Ludzie, którzy mają styl, mogą podążać za modą lub ją ignorować (…). Styl jest spontanicznym darem, który dany jest tylko wybrańcom” – pisała amerykańska edycja „Vogue’a” w 1976 roku. W tym czasie Diana Spencer była zaledwie 15-letnią dziewczynką z brytyjskiej arystokracji. Jeszcze nieświadoma swojej przyszłości, dorastała w cieniu historii i tradycji, nie przeczuwając, że za kilka lat cały świat pozna ją jako „królową ludzkich serc”. I że z jej ust padną słowa: „Nie nazywajcie mnie ikoną”. A jednak – ikoną została. Nie z wyboru, ale z powołania. Jako żona następcy tronu, księcia Karola, weszła w rzeczywistość, która była daleka od bajkowej. A jednak właśnie w tej surowej, królewskiej rzeczywistości zaczęła budować własny język stylu. Stylu, który z czasem stał się nie tylko rozpoznawalny, ale i rewolucyjny. Jej metamorfoza – od nieśmiałej dziewczyny w pastelowych garsonkach do pewnej siebie kobiety w odważnych kreacjach – odzwierciedlała wewnętrzną drogę, jaką przeszła. Diana nie tylko nosiła ubrania – ona przemawiała nimi. Ubrania stawały się jej tarczą, manifestem, znakiem autonomii i subtelnym narzędziem komunikacji ze światem, który śledził każdy jej krok. Dzięki swojemu świeżemu, nowoczesnemu wizerunkowi, który pielęgnowała i rozwijała przez lata, przełamywała zastane konwenanse i łamała protokolarne schematy. Jako księżna Walii wprowadziła do sztywnej struktury brytyjskiej monarchii elementy ludzkiej bliskości i emocjonalności. Pokazała, że królowa może mieć łzy w oczach, a księżna – empatię i własne zdanie. Nieprzypadkowo została zestawiona z ikonami takimi jak Jacqueline Kennedy Onassis czy Audrey Hepburn. Wszystkie one miały styl, który wykraczał poza trendy. Styl, który nie podążał za modą, ale sam ją kreował. Diana Spencer – późniejsza księżna Diana – dołączyła do ich panteonu nie tylko jako jedna z najczęściej fotografowanych kobiet XX wieku, ale jako kobieta, która swoją obecnością zmieniła sposób, w jaki postrzegamy siłę, elegancję i rolę kobiety w historii. ZOBACZ TEŻ: Wiecie, jak pachniały Kate, Diana i królowa Elżbieta podczas ślubu? Księżna Diana: Unikatowa. Ikoną stylu nie była od razu. Na początku była nieśmiałą dziewczyną w falbaniastej bluzce, która wydawała się zbyt delikatna, by unieść ciężar królewskiej roli. Jej pierwsze publiczne wyjścia – jeszcze jako narzeczonej księcia Karola – wywołały więcej pytań niż zachwytów. Wówczas nikt nie myślał: „Oto rodzi się nowa ikona stylu”. A jednak – właśnie wtedy zaczęła się historia, która przeszła do legendy. Styl Diany nie był czymś, co narzucono jej z zewnątrz. To nie był efekt pracy stylistów czy królewskiego protokołu. Styl Diany dojrzewał wraz z nią – z jej emocjami, doświadczeniami i przemianą wewnętrzną. W młodości nieśmiały, romantyczny, pełen dziewczęcej lekkości. Z czasem – świadomy, odważny, pełen głębi i znaczenia. To właśnie pod koniec życia, gdy zdystansowała się od królewskiego dworu i zaczęła działać na własnych zasadach, odnalazła swój prawdziwy język wyrazu. I stała się ikoną – ale już nie z tytułu, lecz z wyboru. Dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis nie bez powodu określiła Dianę jako postać „unikatową i absolutnie niedoścignioną”. Jej obecność nie była tylko elegancka – była magnetyczna. Projektanci mody czuli to instynktownie. Valentino przyznawał: „Nikt na świecie nie nosi lepiej moich sukni niż księżna”. Domy mody zaczęły dedykować jej torebki, a każda stylizacja Diany – nawet ta pozornie najprostsza – zamieniała się w manifest kobiecej siły, delikatności i klasy. To właśnie ta mieszanka – subtelności i determinacji, uroku i niezależności – sprawiła, że Diana stała się kimś więcej niż ikoną stylu. Stała się symbolem – kobiety, która przeszła własną drogę, zmieniając przy tym świat i redefiniując pojęcie elegancji. A jej styl – nieuchwytny, niepowtarzalny – pozostał z nami na zawsze. Diana spotyka księcia W 1981 roku młodziutka Diana Spencer, zaledwie 20-letnia nauczycielka z arystokratycznym rodowodem, spotkała księcia – Karola, następcę brytyjskiego tronu. Ich spotkanie wkrótce przerodziło się w medialny spektakl, który śledził cały świat. I choć życie u boku księcia nie okazało się bajką, a ich małżeństwo dalekie było od ideału, Diana od pierwszego dnia starała się być „tą właściwą” – idealną księżną, godną tytułu i ludu, który pokochał ją niemal natychmiast. Ślub Diany i Karola, który odbył się 29 lipca 1981 roku w katedrze św. Pawła w Londynie, przeszedł do historii jako „ślub stulecia”. Transmitowany na żywo, oglądany przez setki milionów ludzi na całym świecie, zamienił skromną dziewczynę w księżną Walii i ikonę nowych czasów. Ale to nie tylko emocje dnia i królewski splendor przyciągały uwagę – równie dużo mówiło się o sukni panny młodej. Diana postawiła na projekt autorstwa Elizabeth i Davida Emanuelów – wybór nie był przypadkowy. Decyzja o współpracy z młodymi, brytyjskimi projektantami była ukłonem w stronę tradycji, patriotyzmu i monarchicznego etosu. W tamtym czasie wybór ten był deklaracją: że choć Diana wchodzi do świata bajki, robi to z szacunkiem dla korzeni. Sama suknia... do dziś wzbudza emocje. Uszyta z jedwabnej tafty w odcieniu kości słoniowej, z efektownymi bufiastymi rękawami, licznymi falbanami, ręcznymi haftami, cekinami i aż 10 tysiącami pereł – była spektakularna, teatralna, wręcz barokowa. A do tego – ikoniczny, 8-metrowy tren, który zajął niemal cały środek świątyni i wymagał specjalnej logistyki przy poruszaniu się księżnej. Dla jednych – ucieleśnienie królewskiego marzenia. Dla innych – stylowa przesada. Dziś, w erze minimalizmu i ślubnych estetyk rodem z Pinteresta, kreacja Diany często trafia na listy najgorszych sukien ślubnych wszech czasów. Ale wtedy – na początku lat 80., była symbolem marzeń. Każda panna młoda chciała choć trochę przypominać Dianę. Choć przez jeden dzień poczuć się jak księżniczka – nawet jeśli oznaczało to założenie sukni w kształcie bezy, z trenem, który ciągnął się jak historia rodem z bajki. Księżna Diana: codziennie ślub Przed zaręczynami garderoba Diany była pełna skromnych, nieco przestarzałych ubrań – typowych dla dobrze urodzonych panien z brytyjskiej arystokracji. Skromne spódnice, kardigany, grzeczne bluzki i klasyczne, nieco staroświeckie kroje. W niczym nie przypominały szafy kobiety, która miała stać się jedną z największych ikon mody XX wieku. Ale ta metamorfoza – choć spektakularna – nie nastąpiła od razu. Po ślubie z księciem Karolem styl Diany zaczął się zmieniać – powoli, etapami, jakby w rytmie jej emocjonalnej i osobistej przemiany. W miejsce dziewczęcych bufek, falban i „bajkowych” kreacji pojawiły się bardziej wyrafinowane, świadome wybory. Na co dzień nosiła dopasowane kostiumy – eleganckie, ale wygodne, które idealnie podkreślały jej smukłą sylwetkę. Suknie wieczorowe wybierała równie starannie – często kolorowe, bogato zdobione, czasem wręcz ekstrawaganckie. Uzupełnieniem były zawsze delikatne obcasy i precyzyjnie ułożona fryzura, zalakowana tak, by utrzymać się w każdej sytuacji – także na wietrze czy przy błysku fleszy. Ale zanim znalazła swój styl, musiała przejść próbę. Gdy na jedno z pierwszych oficjalnych wyjść – spotkanie w City of London – włożyła czarną, wieczorową suknię z odsłoniętymi plecami, ramionami i dekoltem, z miejsca wywołała skandal. Książę Karol nie szczędził jej krytyki – uznał, że czarny to kolor żałoby i nie przystoi młodej dziewczynie. Głos zabrała też Księżna Grace z Monako, która pocieszyła młodą księżną słowami: „Nie martw się, potem będzie znacznie gorzej”. Diana zrozumiała, że jej ubiór zawsze będzie pod lupą. Że będzie oceniana niezależnie od tego, co założy. Po latach wyznała z goryczą: „Choćbym nie wiem, jak się starała, albo będą mi zarzucać, że za dużo wydaję na stroje, albo że ciągle chodzę w tym samym. Najlepiej by było, gdyby przestali o tym gadać”. Ale nie przestali. Obiektywy paparazzi towarzyszyły jej nieustannie, dlatego z czasem Diana zaczęła traktować swój ubiór jak zbroję – sposób na zachowanie kontroli w świecie, który nie dawał jej prywatności. „Wyobraźcie sobie, że każdego dnia muszę być ubrana jak do ślubu” – mówiła. I dlatego każdy element musiał być przemyślany. Jej garderoba zaczęła rosnąć w imponującym tempie – zawierała setki strojów, ale też niezliczone dodatki: torebki, które kochała, i kapelusze, nieodłączny element królewskiego dress code’u. „Kapelusze muszą sprawiać frajdę” – mawiała z przekąsem, ale też z odrobiną czułości dla tego symbolu księżnej etykiety. Diana nie tylko nosiła ubrania. Ona nimi opowiadała – o sobie, o emocjach, o walce, jaką toczyła, i o kobiecości, którą redefiniowała na własnych warunkach. Księżna Diana: wyzwolenie Im pewniej Diana czuła się w swojej roli – nie tylko jako księżna, ale jako kobieta z własnym głosem – tym bardziej jej styl ulegał ewolucji. Każda zmiana wizerunku była odbiciem wewnętrznej transformacji, którą przechodziła. Z nieśmiałej młodej dziewczyny w koronkach i falbankach, przez publiczną ikonę dworu, aż po świadomą siebie kobietę, gotową stanąć samodzielnie na własnych warunkach. Jej ubrania przestały być tylko protokolarnym obowiązkiem – stały się językiem wolności i osobistego buntu. I w końcu nadeszły lata 90. Lata przemian, nie tylko w modzie. Bufiaste rękawy, szerokie ramiona i tapir przeszły do historii. Diana pozbyła się warstw zbroi, w których przez lata ukrywała swoje emocje. Postawiła na prostotę, elegancję i nowoczesność. Jej styl stał się bardziej minimalistyczny, ale nigdy pozbawiony wyrazu. Ulubione garsonki zamieniła na dopasowane, monochromatyczne kostiumy, klasyczne sukienki z czystymi liniami, modne garnitury, w których wyglądała jak kobieta sukcesu. Już nie musiała niczego udowadniać. Podobnie jak z jej wizerunkiem, z czasem pękała też fasada królewskiego małżeństwa. W 1994 roku książę Karol publicznie przyznał, że nie był wiernym mężem. To, co przez lata szeptano po cichu, nagle trafiło na nagłówki gazet. Dla Diany był to punkt zwrotny. W tym samym dniu, kiedy wyemitowano dokument BBC, w którym Karol otwarcie mówił o relacji z Camillą Parker Bowles, Diana pojawiła się na przyjęciu w londyńskiej Serpentine Gallery. Miała na sobie oszałamiającą, czarną, dopasowaną suknię z głębokim dekoltem i odkrytymi ramionami – kreację, która złamała wszystkie zasady królewskiego dress code’u. I która natychmiast przeszła do historii jako „suknia zemsty”. Był to moment, w którym Diana zrzuciła nie tylko społeczne oczekiwania, ale też symbolicznie uwolniła się od wpływu Karola i jego rodziny. Kreacja nie była tylko ubraniem – była deklaracją. Wizerunkowym uniesieniem brwi, pewnym krokiem i świadectwem tego, że nie potrzebuje już księcia, by być królową. To wyzwolenie, tak długo wyczekiwane, przyniosło jej ulgę – ale i nową tożsamość. Diana nie była już tylko "tą z bajki". Stała się kobietą, która napisała własną historię. I zrobiła to z klasą, jakiej świat nie zapomni. CZYTAJ TEŻ: Wielka Brytania. Księżna Diana małą czarną założyła na złość Karolowi. Oto historia sukienki zemsty! Księżna Diana: czerwony Valentino Była najczęściej fotografowaną kobietą świata, a każda jej kreacja zawsze wzbudzała albo krytykę, albo zachwyt. I nieważne, czy więcej miała zwolenników, czy przeciwników, była kopiowana. „Każdy jej wybór wywierał ogromny wpływ, ale tak naprawdę swój własny styl odnalazła dopiero pod koniec życia”, pisał Colin McDowell z „Sunday Times”. Punktem zwrotnym był rozwód. To wtedy zaczęła przeistaczać się z Angielskiej Róży, jak ją nazywano, i noszącej stroje od brytyjskich projektantów, Arabelli Pollen, Amandy Wakeley i Catherine Walker, w świadomą swojego uroku seksowną kobietę w sukniach od najlepszych projektantów. „Sądzę, że był to akt odwagi niezwykłej kobiety, która na swój sposób próbuje zmodernizować przestarzałe zasady”, skomentował Valentino jej wybór czerwonej seksownej kreacji (dalekiej od dziewiczości i pastelowych kolorów, w których gustowała przed rozstaniem) na oficjalną wizytę we Francji w 1992 roku, tym samym, w którym książęca para ogłosiła separację. Czołowi projektanci zaczęli zabiegać o możliwość ubierania Diany. Wszak stała się najpopularniejszym członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej i opinia ta była poparta badaniami opinii publicznej. Poza tym wyładniała i miała figurę modelki, co „zawdzięczała” bulimii i codziennym treningom pływackim. Stała się bardziej świadoma swojej urody i tego, że wyrasta na ikonę stylu. I choć miała własne zdanie, zawsze słuchała rad redaktorów „Vogue’a” i Johna Galliano, Giorgio Armaniego, Christiana Lacroix i Karla Lagerfelda. Jednak to Gianni Versace, jej przyjaciel, zaprojektował kilka niezapomnianych kreacji Diany, podkreślających jej seksapil – różowy kostium z toczkiem czy perłowoszarą jedwabną suknię, którą ma na sobie na zdjęciu zrobionym przez Patricka Demarcheliera. Również on zaprojektował jedną z ulubionych torebek księżnej, którą Diana miała na jego pogrzebie. Lady Di i Lady Dior W luksusowym salonie Diora przy Avenue Montaigne w Paryżu stał niewielki kuferek – elegancki, prosty w formie, a zarazem intrygujący. Ozdobiony subtelnym geometrycznym pikowaniem, wykonany z najwyższej jakości skóry, był jeszcze tylko prototypem, nieposiadającym nawet oficjalnej nazwy. Gdy tego dnia do butiku weszła Bernadette Chirac, pierwsza dama Francji, szukała prezentu godnego kobiety wyjątkowej. Miała to być niespodzianka dla odwiedzającej Paryż księżnej Diany – ikony stylu, której miłość do mody była powszechnie znana. Gdy personel butiku dowiedział się, dla kogo przeznaczony będzie prezent, nie wahał się ani chwili. W ciągu zaledwie jednej doby uszyto specjalny egzemplarz kuferka, który następnie z największą dbałością o detale został przekazany Lady Di. Jej reakcja była natychmiastowa i entuzjastyczna – urzeczona formą, wygodą i paryską elegancją torebki, natychmiast zamówiła ją we wszystkich dostępnych wersjach kolorystycznych i rozmiarowych. To, co początkowo było tylko gestem dyplomatycznym, zyskało zupełnie nowe znaczenie. Torebka zaczęła pojawiać się na zdjęciach z Diany coraz częściej – podczas oficjalnych wizyt, charytatywnych gal, a także na mniej formalnych wydarzeniach. Stała się nie tylko nieodłącznym elementem jej stylizacji, ale symbolem elegancji z najwyższej półki. Dom mody Dior zareagował błyskawicznie: kuferek otrzymał nazwę, która miała uhonorować jego najbardziej znaną właścicielkę – Lady Dior. Dzięki Dianie model ten zyskał status kultowego, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych dodatków w historii mody. Podobnie było z torebką marki Tod’s, którą księżna równie chętnie nosiła – jej klasyczny, prosty fason także doczekał się miana inspirowanego Dianą: D Bag. W obu przypadkach to nie gwiazdy czerwonych dywanów, a jedna, konkretna kobieta sprawiła, że zwykły przedmiot zamienił się w legendę. Bo Diana Spencer miała dar: nie tylko nosiła modę – ona ją tworzyła. ZOBACZ TEŻ: Wizażysta księżnej Diany wyjawił sekrety jej makijażu! Księżna Diana: magiczna księżna Podczas swojej pierwszej oficjalnej wizyty w Australii Diana nie spodziewała się, że jeden moment z tłumu przejdzie do historii. Z gęstego szpaleru widzów wyszła mała dziewczynka i z bezpośredniością, na jaką stać tylko dzieci, podeszła do księżnej. Spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała z zachwytem: „Jesteś magiczna”. Te dwa słowa, wypowiedziane bez zbędnej retoryki, oddały wszystko to, co Diana wywoływała w ludziach – nie tylko podziw, ale też niezwykłe poczucie bliskości, które pozwalało przełamać dystans między królewskim protokołem a zwykłym człowiekiem. W Stanach Zjednoczonych rolę ikony stylu i klasy pełniła Jacqueline Kennedy Onassis – ucieleśnienie nowoczesnej pierwszej damy, kobiety eleganckiej, powściągliwej, a przy tym silnej. Hollywood miało Audrey Hepburn, której rola w „Śniadaniu u Tiffany’ego” i nieśmiertelna czarna suknia od Givenchy stworzyły wizualny mit o kobiecości idealnej. A Europa? Po tragicznej śmierci Grace Kelly w 1982 roku Stary Kontynent pozostawał bez jednoznacznej ikony – do czasu, aż pojawiła się Diana. Europa potrzebowała nowej postaci, która nie tylko uosabiałaby styl, ale też nadawała mu nowe znaczenie. Padło na Dianę, która – mimo ogromnej presji i ograniczeń – zdołała zdefiniować na nowo wizerunek współczesnej księżniczki. Nie takiej z bajki, ale z krwi i kości. Takiej, która zna ból, zmaga się z samotnością, ale jednocześnie promieniuje empatią, siłą i autentycznym wdziękiem. Jacqueline Kennedy Onassis powiedziała o niej wprost: „Diana była piękna, elegancka, czarująca i bardzo stylowa”. To był komplement kobiety, która sama znała cenę bycia ikoną. Projektant mody John Galliano dodawał: „Zawsze czułem, że ona naprawdę wie, jak używać mody jako języka i pozwalać ubraniom mówić w swoim imieniu, kiedy sama mówić nie mogła – tak jak czyniły to aktorki w niemych filmach”. To jedno zdanie trafia w sedno fenomenu Diany – jej stroje były nie tylko piękne, ale pełniły funkcję komunikatu, symbolu, czasem tarczy, a czasem deklaracji. Włoska dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis, autorka książek o Dianie, zauważyła jeszcze jedną ważną rzecz: „Potrafiła żyć po swojemu, pełnią życia, niekonwencjonalną w swoich czasach i w naszych”. I właśnie dlatego przeszła do historii nie tylko jako postać z bajki, ale jako ikona stylu – niepowtarzalna i ponadczasowa. Bo styl – jak mówią – ma więcej wspólnego z życiem niż z wyglądem. To nie kwestia ubioru, lecz cecha charakteru. Diana miała go w nadmiarze.
Przewodnik po Office Core - jak nosić najmodniejszy trend sezonu?
Oto ubrania idealne nie tylko do biura! Także dla dojrzałych kobiet, które stawiają na klasykę
Office core to jedno z najgorętszych zjawisk w modzie na sezon wiosna-lato 2025. Trend inspirowany elegancją biurową redefiniuje klasyczne elementy garderoby, nadając im nowoczesny charakter. Podczas Paryskiego Tygodnia Mody na wiosnę i lato 2025 na ulicach stolicy Francji mogliśmy zobaczyć jego różnorodne interpretacje, które łączyły klasykę z odważnymi, kreatywnymi akcentami. Co wyróżnia office core i jak go nosić, by wyglądać stylowo? Oto kompleksowy przewodnik po tym trendzie. Czym jest office core? Klasyka biura w nowej odsłonie Office core to odpowiedź mody na współczesne potrzeby elegancji i funkcjonalności. Podstawą tego trendu są elementy klasycznej garderoby biurowej – marynarki, koszule, garnitury czy spódnice ołówkowe. Jednak w odróżnieniu od tradycyjnego dress code’u, styl ten dopuszcza eksperymenty z krojami, tkaninami i dodatkami. Kluczowe cechy office core to: - oversize’owe kroje: szerokie ramiona marynarek, luźne spodnie z wysokim stanem czy obszerniejsze koszule. - minimalistyczne kolory: dominują odcienie czerni, bieli, beżu, szarości, ale pojawiają się także pastelowe akcenty. - nowoczesne materiały: obok tradycyjnej wełny czy bawełny, trend sięga po transparentne tkaniny, skórę oraz metaliczne detale. - dodatki z charakterem: mokasyny, masywne torby, jedwabne apaszki, a nawet delikatne łańcuszki na krawatach. Street style z Paryża – jak office core wygląda na ulicach? Paryski Tydzień Mody to nie tylko pokazy, ale przede wszystkim inspiracje z ulic pełnych stylowych fashionistów. Podsumowujemy street style na wiosnę i lato 2025 w ujęciu office core. Co dominowało w stylizacjach? - Total look w odcieniach neutralnych – beżowe garnitury łączone z białymi koszulami i kremowymi mokasynami. - Marynarki oversize w parze ze spódnicami midi – subtelne, ale z nowoczesnym twistem w postaci transparentnych rajstop lub metalicznych pasków. - Akcenty kolorystyczne – choć dominują stonowane barwy, często są przełamane odważnym akcesorium, np. torbą w kolorze soczystej czerwieni. Office core w dojrzałym wydaniu – jak nosić go po 50-tce? Trend office core jest wyjątkowo uniwersalny i świetnie sprawdza się w garderobie dojrzałych osób. Silversi, chcąc wprowadzić ten styl do swojego codziennego ubioru, powinni skupić się na kilku kluczowych zasadach: 1. Inwestuj w jakość – wysokojakościowe tkaniny, takie jak wełna, jedwab czy kaszmir, podkreślą elegancję i zapewnią komfort. 2. Wybieraj klasyczne kroje z nutą nowoczesności – oversize’owe marynarki, proste spodnie czy spódnice midi sprawdzą się doskonale. 3. Minimalistyczne dodatki – jedwabne apaszki, delikatna biżuteria i klasyczne mokasyny nadadzą stylizacji wyrafinowania. 4. Kolor jako akcent – jeśli preferujesz stonowane barwy, dodaj jeden wyrazisty element, np. torbę w intensywnym odcieniu lub designerskie okulary. Office core to idealne rozwiązanie dla tych, którzy pragną łączyć klasyczną elegancję z modowymi nowinkami. Dojrzały wiek to dodatkowy atut – pewność siebie i doświadczenie życiowe sprawiają, że ten styl prezentuje się wyjątkowo wyrafinowanie. Jak stworzyć stylizację w duchu office core? Tworzenie looku office core wymaga odpowiedniego balansu między formalnością a swobodą. Oto kilka wskazówek: - Postaw na bazowe elementy garderoby: dobrze skrojony garnitur, białą koszulę i klasyczne mokasyny. - Eksperymentuj z dodatkami: jedwabna apaszka lub nowoczesna biżuteria mogą dodać stylizacji unikalnego charakteru. - Nie bój się awangardy: przełam klasyczny strój odważnym detalem, np. transparentną koszulą lub metaliczną spódnicą. Dlaczego warto postawić na office core? Office core to nie tylko trend, ale także filozofia stylu, która łączy funkcjonalność, elegancję i wyrazistość. Jest idealnym wyborem zarówno na formalne spotkania, jak i mniej zobowiązujące okazje, ponieważ oferuje szerokie możliwości stylizacyjne. Dzięki swojej uniwersalności, office core może stać się stałym elementem garderoby na każdą porę roku. Paryski Fashion Week wiosna-lato 2025 pokazał, że moda biurowa nigdy nie była tak kreatywna. Niezależnie od wieku czy okazji, office core to trend, który warto włączyć do swojej codziennej stylizacji, by cieszyć się elegancją w nowoczesnym wydaniu.
Sukienka, która odsłoniła wszystko – tak Marilyn Monroe stworzyła niezapomniany moment w Hollywood
Nikt nie spodziewał się, że powiew letniego wiatru i jedna biała sukienka zapiszą się na zawsze w historii kina. To właśnie dzięki tej stylizacji Marilyn Monroe stworzyła najbardziej ikoniczną scenę swojej kariery. Ale czy wiesz, co tak naprawdę wydarzyło się wtedy za kulisami?
Scena z filmu Słomiany wdowiec z 1955 roku w reżyserii Billy’ego Wildera należy do najbardziej rozpoznawalnych momentów w historii kina. Mowa oczywiście o słynnym ujęciu, w którym bohaterka grana przez Marilyn Monroe staje nad kratką wentylacyjną metra, a podmuch powietrza unosi w górę jej plisowaną sukienkę w odcieniu kości słoniowej. Zanim jednak przyjrzymy się historii tej legendarnej kreacji, przypomnijmy fabułę filmu. Helen (Evelyn Keyes), żona Richarda Shermana (Tom Ewell), po latach małżeństwa wyjeżdża sama na wakacje. Richard, zostając sam w Nowym Jorku, obiecuje dochować jej wierności. Szybko jednak jego postanowienie zostaje wystawione na próbę, gdy do budynku wprowadza się urocza i intrygująca nowa sąsiadka — grana przez Marilyn Monroe. Wspólne chwile, które spędzają w upalnym mieście, stają się pełne napięcia i pokus. ZOBACZ TEŻ: Tą legendarną sukienką Marilyn Monroe uwiodła prezydenta Stanów Zjednoczonych? View Ediplayer on the source website Kultowa scena z filmu Słomiany wdowiec z Marilyn Monroe Słynną scenę z podmuchem metra kręcono 15 września 1954 roku w sercu Nowego Jorku, w rejonie Lexington Avenue. To właśnie tam Marilyn Monroe stanęła nad kratką wentylacyjną, która miała unieść w górę jej lekką, plisowaną sukienkę, tworząc jedno z najbardziej kultowych ujęć w dziejach kina. Miejsce zdjęć zostało dokładnie zabezpieczone — policja otoczyła cały plan filmowy, jednak nie powstrzymało to tysięcy ciekawskich nowojorczyków, którzy zgromadzili się za barierkami, chcąc na własne oczy zobaczyć gwiazdę w akcji. Każde kolejne ujęcie, a było ich aż czternaście, wywoływało entuzjastyczne reakcje z tłumu. Zgromadzeni nie kryli emocji, krzycząc: „Zbyt nisko!”, „Pokaż więcej!”. Opisując później tę scenę, gazety nie szczędziły słów, podkreślając atmosferę ekscytacji i medialnego szumu, jaki towarzyszył tamtemu wieczorowi. Jak napisano później w gazetach: Tego dnia Rosjanie mogliby zająć cały Manhattan, a i tak nikt by tego nie zauważył Mieszkańcy Nowego Jorku bawili się znakomicie, a Marilyn Monroe również sprawiała wrażenie rozbawionej całą sytuacją. Jednak nie wszyscy podzielali ten entuzjazm. Jedną z osób, które nie były zachwycone, był mąż aktorki — gwiazda baseballu i zawodnik New York Yankees, Joe DiMaggio. Gdy Marilyn wróciła z planu zdjęciowego do hotelu St. Regis, miało dojść między nimi do gwałtownej kłótni. Jak podają źródła, DiMaggio wpadł w szał, a jego reakcja była na tyle silna, że zaledwie trzy tygodnie później złożył pozew o rozwód. Na nic zdały się tłumaczenia Monroe, która próbowała uspokoić sytuację, podkreślając, że w słynnej scenie miała na sobie aż dwie pary kryjących, białych majtek. Co ciekawe, mimo całego zamieszania i ogromnego zainteresowania sceną, żadne z czternastu nakręconych wówczas ujęć nie spełniło oczekiwań reżysera. Billy Wilder ostatecznie postanowił odtworzyć ten moment w kontrolowanych warunkach — scena została ponownie nagrana w studiu. ZOBACZ TEŻ: Diamenty są wieczne. A do tego sprawiają same kłopoty! Sukienka Marilyn Monroe - ikona popkultury Autorem legendarnej sukienki, którą Marilyn Monroe miała na sobie w filmie Słomiany wdowiec, był William Travilla — kostiumograf, z którym aktorka współpracowała już wcześniej przy takich produkcjach jak Mężczyźni wolą blondynki czy Jak poślubić milionera. Choć stworzył jeden z najbardziej ikonicznych strojów w historii kina, sam Travilla miał do tej kreacji raczej nonszalancki stosunek. Zwykł nazywać ją pogardliwie „głupią, małą sukienką”. Trudno byłoby mu przewidzieć, że ta właśnie „głupia sukienka” zostanie po latach sprzedana za zawrotną sumę — aż 4,6 miliona dolarów na aukcji w 2011 roku. Suknia trafiła na sprzedaż dzięki aktorce Debbie Reynolds, ikonie starego Hollywood, która nabyła ją po śmierci Travilli w 1990 roku za zaledwie 200 dolarów. Można śmiało stwierdzić, że była to jedna z najlepszych inwestycji w jej życiu. Dlaczego ta konkretna sukienka osiągnęła tak niebotyczną wartość? Przez dekady urosła do rangi symbolu kultury masowej. Scenę, w której Marilyn Monroe stoi nad wywietrznikiem metra, kopiowano i parodiowano setki razy — inspirowały się nią takie gwiazdy jak Madonna czy Nicki Minaj. Co więcej, postać Monroe w unoszącej się sukience została uwieczniona w formie monumentalnych rzeźb, które stanęły zarówno w Palm Springs, jak i w chińskim Guigang. Jaki wniosek można wyciągnąć z tej historii? Nigdy nie lekceważcie „głupich, małych sukienek” — mogą stać się legendą. Kultowa scena z filmu „Słomiany wdowiec”. View Burdaffi on the source website Marilyn Monroe i reżyser Billy Wilder na planie „Słomianego wdowca”. View Burdaffi on the source website