Zamek, kapłon i 333 przepisy z XVII wieku – święta Lubomirskich-Lanckorońskich to inny świat
W ich domu święta pachną historią, tradycją i… staropolskimi recepturami. Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy zdradzają, kto zasiądzie z nimi do wigilijnego stołu i jak wygląda Boże Narodzenie w książęcym stylu.
Od 2001 do 2013 roku Jan Lubomirski-Lanckoroński był związany z Dominiką Kulczyk. U jej boku doczekał się dwójki dzieci: syna Jeremiego Sebastiana oraz córki Weroniki Konstancji. Po rozstaniu związał się z Heleną Mańkowską, współwłaścicielką „Uzdrowiska Szczawnica”. Ślub wzięli w sierpniu 2020 roku i niedługo potem powitali na świecie córeczkę Elisabeth Helene. Jak wyglądają święta księcia i hrabianki? Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy w wywiadzie opublikowanym na łamach „VIVY!” w grudniu 2021 roku zdradzili, czy spędzają święta w iście królewskim stylu w zamku i co znajduje się na ich świątecznym stole! Były mąż Dominiki Kulczyk przekazał wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie z Państwem do wigilijnego stołu? Jan: Nasza tradycja odnośnie do potraw sięga cztery wieki wstecz. W rodzinie Lubomirskich powstała pierwsza polska książka kucharska. Stanisław Czerniecki, kuchmistrz, który zaczął karierę na dworze mojego dziewięć razy pradziadka wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego na zamku w Wiśniczu – a rozwinął swoją sztukę kulinarną w czasach Michała Lubomirskiego, syna Stanisława – w 1682 roku wydał swoje przepisy pod tytułem „Compendium ferculorum albo zebranie potraw”. Są to 333 przepisy na potrawy mięsne, rybne, mleczne, pasztety, torty i ciasta. Niektóre z nich byłyby dziś trudne do zrealizowania, no chyba że dysponujemy ogonami bobra, chrapami łosia, mięsem z głuszca lub cietrzewia… Ulubionym bohaterem przepisów Czernieckiego był kapłon – kastrowany i tuczony kogut, na którego przyrządzenie podaje kilkadziesiąt przepisów. Niedawno, już po raz ósmy, książka została wznowiona i wydana przez Muzeum Pałac w Wilanowie i moją fundację. Zobacz: Dominika Kulczyk i Jan Lubomirski byli małżeństwem jak z bajki, lecz wspólne życie nie było im pisane Jan i Helena Lubomirscy z córeczką w obiektywie „VIVY!”, grudzień 2021 Na wigilijnym stole, tym razem na zamku w Lubniewicach, znajdą się potrawy według przepisów kuchmistrza Czernieckiego? Jan: Tak jest. Wigilia w Polsce tradycyjnie jest postna, więc jako zabawną ciekawostkę dodam, że nasza rodzina od paru wieków elegancko obchodziła tę zasadę – a Kościół się z tym zgadzał – mianowicie podawaliśmy ogony bobrze, dlatego że są pokryte łuską i mogą być traktowane jako ryba. Helena: W tym roku bobrów nie będzie, ale w pierwszy dzień świąt sama przygotuję francuską tradycyjną potrawę – indyka faszerowanego jadalnymi kasztanami. Brzmi wspaniale! Przyznam, że Wigilia u francuskich przyjaciół w Paryżu była dla mnie kulinarnym zaskoczeniem. Jadłam bliny z kawiorem, łososia, foie gras i ostrygi. Helena: Oprócz ostryg wszystko zagości na naszym stole. To będą święta polsko-francuskie. Na deser bûche de Noël, tradycyjne ciasto francuskie w kształcie polana drewna, czyli biszkopt z kremem maślanym o smaku orzecha laskowego, Grand Marnier lub kawy. Jan: À propos tradycji, od drugiego roku życia wychowywałem się właściwie w Austrii. Moja prababka była Austriaczką. Do dzisiaj pamiętam, jak moja mama patrzyła na to z ogromnym zaskoczeniem, że w Austrii podawano pasztet. Helena: Na deser…? (śmiech). CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Czekaliśmy na siebie całe życie” - oto historia związku Heleny i Jana Lubomirskich-Lanckorońskich Jan: Nie, w czasie Wigilii. Praktycznie wszystkie święta i wakacje spędzałem na zamku cioci – baronowej Doroty von Suttner-Gatterburg, która była moją zastępczą babcią, w przepięknej, otoczonej winnicami miejscowości Retz, gdzie kręcono „Trzech muszkieterów”. Na zamku panował austro-węgierski sznyt, babcia mnie musztrowała, ucząc między innymi właściwego siedzenia przy stole z książkami pod pachami. Jej ciotka, Bertha von Suttner, pisarka i dziennikarka, jako pierwsza kobieta została wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla. Pobyt w Austrii był dla mnie odskocznią od życia w komunistycznej Polsce, gdzie po wojnie byliśmy wrogo traktowani. Mojemu ojcu nie wolno było studiować, pracować, doznawał różnych szykan, ale to jest temat na inną rozmowę. Mam trójkę dzieci. Helenka wspaniale zajmuje się moimi dziećmi z pierwszego małżeństwa, jest właściwie ich drugą mamą i one zresztą tak ją traktują. Z moją byłą żoną Dominiką spędzamy też często święta. Helena: Tak, przepadam za dziećmi Jana, rok temu nasza rodzina powiększyła się o Elisabeth. Święta Bożego Narodzenia to bardzo ważny, rodzinny czas, dlatego często staramy się spędzać go razem. Łączy nas magia świąt. Co pojawia się najczęściej na świątecznym stole u Lubomirskich? W wywiadzie, którego Jan Lubomirski-Lanckoroński udzielił dla „Faktu” zdradził, że z dzieciństwa pamięta na wigilijnym stole przede wszystkim mięso - dziczyznę, gęś i pasztet. Jego ulubioną potrawą był jednak deser o nazwie Linzer Augen. To nic innego, jak kruche ciasteczka z marmoladą, posypane cukrem pudrem i z wzorkami. Obecnie Wigilia u małżeństwa to kultywowanie różnych tradycji. Na naszym stole królują głównie polskie dania, czyli uszka z grzybami, uszka z mięsem — to też nam się zdarza. Barszcz. Kompot z suszonych owoców. Jemy też oczywiście ryby. Nie jestem wielkim fanem karpia, ale lubię go w wersji pieczonej. Karp w galarecie do mnie nie przemawia. Przepadam za to za pieczonym łososiem, którego pamiętam jeszcze z austriackich Wigilii mojej ciotki. No i oczywiście musi być zupa grzybowa. Obowiązkowo. Bez zupy grzybowej nie ma dla mnie świąt. Podajemy też krokiety – jako alternatywę do uszek. Zajadają się nimi moje córki. Żona, która ma ojca Polaka i matkę Francuzkę, przygotowuje indyka z kasztanami. Jest przepyszny! To jedno z moich ulubionych świątecznych dań. - mówił Lubomirski dla Fakt.
Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez wstała i pokazała, na co ją stać
Przez lata olśniewała spektakularnymi występami i zachwycała w wielu produkcjach filmowych. Ale bańka, którą budowała, nagle pękła. Kolejny miłosny zawód sprawił, że z dnia na dzień runęła na dno. Gdy media wróżyły jej koniec kariery, udowodniła, że nic nie jest w stanie jej złamać. J.Lo znów odrodziła się jak Feniks z popiołów. Ciekawe, na jak długo?
Czemu J.Lo zawdzięczała karierę? Talentowi, pracowitości i urodzie. Dokładnie w tej kolejności. Te cechy pozwoliły jej wybić się z tłumu aspirujących gwiazdek Latynosek. Pomógł też łut szczęścia. I „udramatyzowany” życiorys. Artykuł ukazał się na łamach magazynu VIVA! 10/2025. Tym razem miała to być miłość na całe życie… Podobno nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale kiedy Jennifer Lopez i Ben Affleck spotkali się ponownie kilka lat temu, wydawało się, że jest to zakończenie pięknej bajki. Miała już wszystko, prócz miłości. Teraz znów pojawiła się szansa… Tylko dlaczego zaledwie kilka lat później życie jednej z największych gwiazd show-biznesu posypało się jak domek z kart? Koniec miłości i koniec kariery wieszczyły media. I to nie po raz pierwszy. Czy zawodowe i miłosne życie może być takim rollercoasterem? Świat u stóp Zaczynała jako tancerka, ale w 1997 roku oczarowała publiczność w filmie „Selena”. Produkcja wyniosła ją na szczyt. Mówili o niej wszyscy. Zaczęła otrzymywać coraz więcej propozycji filmowych, dzięki którym umacniała swoją pozycję w branży. Gdy w 1999 roku wydała debiutancki album „On the 6”, zaskoczyła zarówno fanów, jak i krytyków. Piosenka „If You Had My Love” trafiła na pierwsze miejsce listy Billboardu. To właśnie wtedy J.Lo udowodniła, że jest nie tylko aktorką i tancerką, ale też piosenkarką. Do dziś kolejne pokolenia nucą jej hity z tamtego okresu, takie jak: „Jenny from the Block”, „On the Floor”, „Papi” czy „Ain’t Your Mama”. W branży filmowej również błyszczała. Szybko stała się królową kina akcji i romantycznych komedii. „Co z oczu, to z serca”, „Powiedz tak”, „Pokojówka na Manhattanie”, „Zatańcz ze mną” czy „Sposób na teściową” biły rekordy popularności. Ale dopiero rola w „Ślicznotkach” z 2019 roku miała jej dać szansę na największą filmową nagrodę. Krytycy nie mogli wyjść z podziwu, a magazyn „Variety” pisał o niej w samych superlatywach. Niestety nominacji do Oscara nie dostała, pozostając w kategorii gwiazd – o czym niedawno powiedziała Demi Moore – które przyciągają tłumy do kin, ale na takie laury nie zasługują. Jennifer szybko podniosła się po porażce. Jak zawsze. Przez wiele lat nie dawała o sobie zapomnieć. Nazywano ją ikoną, której nie da się prześcignąć. Gdy w 2000 roku pojawiła się na gali rozdania Grammy w zielonej sukience od Versace, świat oniemiał z zachwytu. Wszyscy próbowali znaleźć zdjęcia z wydarzenia w internecie, lecz w tamtym czasie nie było wyszukiwarki grafik w Google. Przedstawiciele giganta przyznali, że to wydarzenie zainspirowało ich do stworzenia nowej opcji dla użytkowników. Lopez nie tylko była inspiracją dla artystek i fanów, ale też zmieniała rzeczywistość, popkulturę i show-biznes. Miała świat u stóp. Nagły upadek Przez wiele lat konsekwentnie budowała swój wizerunek. Niestety wykreowana bańka szybko pękła. Wszystko zaczęło się sypać wraz z premierą ostatniego albumu piosenkarki – „This is Me… Now”, który wydała 16 lutego 2024 roku. Krążek okazał się klapą, a żaden z utworów nie podbił list przebojów. Prasa informowała, że w ten projekt nikt nie chciał zainwestować. Postanowiła więc z własnej kieszeni zapłacić 20 milionów dolarów zarówno za album, jak i film dokumentalny o sobie samej. Stworzyła wówczas dwie produkcje: pierwsza to musical inspirowany jej życiową historią, a drugi projekt to dokument przedstawiający jej drogę do sławy. Niestety „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”, zamiast chwycić za serca odbiorców, tylko ich rozzłościła. Internauci powiedzieli: dość! W sieci pojawiły się komentarze, że Lopez kłamie i specjalnie kreuje się na biedną dziewczynę z Bronxu, czyli z jednej z najbiedniejszych i najniebezpieczniejszych dzielnic w Nowym Jorku. „Ona po prostu kpi z nas wszystkich. Wyciera sobie twarz słowem Bronx i wydaje jej się, że zakłamie rzeczywistość”, pisali mieszkańcy dzielnicy. Podkreślano, że 55-latka oszukuje i manipuluje. To właśnie wtedy ujawniono, że gwiazda pochodziła z dobrego domu, chodziła do jednej z lepszych szkół w okolicy, a jej rodzice nie mieli problemów finansowych. Nawet wierni fani zaznaczali, że męczy ich nieustanne wspominanie o trudnym dzieciństwie. Prasa w pewnym momencie stwierdziła, że Lopez robi to, by wciąż kreować się na słynną „Jenny from the block”, której tak naprawdę nigdy nie było. J.Lo z dnia na dzień stała się antybohaterką, a internauci doszukali się kolejnych potknięć. Zarzucono jej nieodpowiedzialne zachowanie, gdyż w mediach społecznościowych reklamowała napoje alkoholowe. „Jej mąż jest byłym alkoholikiem, a ona promuje alkohol”, pisali rozzłoszczeni fani. Oliwy do ognia dolały jej archiwalne wywiady. Miała się wywyższać i wyśmiewać koleżanki z branży. Uważała się za jedną największych gwiazd Hollywood lat 90. „Jestem najlepsza. Czuję, że mogę robić wszystko”, mówiła w rozmowie z „Movieline”. Uderzyła w Salmę Hayek. „Jesteśmy z dwóch różnych światów. Ona jest seksbombą i takie właśnie gra role. Ja robię najróżniejsze rzeczy. Śmieszy mnie, że krąży plotka, że to jej najpierw zaproponowano rolę Seleny, ponieważ jest to całkowite kłamstwo”, mówiła. Nieprzychylnie wypowiedziała się również o Cameron Diaz, którą nazwała „szczęśliwą modelką, która dostała wiele możliwości, z którymi mogłaby więcej osiągnąć”. O Madonnie natomiast powiedziała: „Świetna performerka, lecz zła aktorka (…). Aktorstwem zajmuję się ja, więc jestem przewrażliwiona na tym punkcie”. Lopez zarzucono również, że nie potrafi śpiewać, a większość jej hitów wykonała inna wokalistka – Ashanti. Głos zabrała również Natasha Ramos, która wspomniała, że była jej chórzystką. Artystka zamieściła w sieci oświadczenie, w którym wyznała, że główny wokal w piosenkach takich jak: „This Is Me… Then”, „Loving You” czy „Jenny from the Block” należał do niej. „Najbardziej mnie słychać we fragmencie »From the Bronx« oraz śmiech w »Jenny from the Block« należy do mnie”, twierdziła. Na tym jednak nie koniec. Natasha Ramos miała zarobić zaledwie trzy i pół tysiąca dolarów. Nic więc dziwnego, że rok temu, gdy Jennifer miała wyruszyć w trasę po Stanach, wynajęte stadiony świeciły pustkami. W tym samym czasie na oczach świata zaczęło sypać się kolejne małżeństwo Jennifer – z Benem Affleckiem. Musiała zrezygnować z zawodowych zobowiązań na rzecz rodziny. „Cieszę się, że to zrobiłam, ponieważ był to dla mnie naprawdę trudny okres (…), ale z drugiej strony był to też najlepszy czas, ponieważ mogłam nad sobą pracować”, wyznała po kilku miesiącach w rozmowie z „Interview”. Trzeciej szansy nie będzie Affleck i Lopez przez długi czas byli power couple Hollywood. Poznali się w 2002 roku i wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Niestety ciągła obecność paparazzi wpływała na ich związek destrukcyjnie. Zakochani – zwani przez media Bennifer – planowali nawet ślub, ale ku zdziwieniu wszystkich ogłosili rozstanie. Każde zaczęło układać sobie życie od nowa. Prawie 20 lat później postanowili dać sobie drugą szansę. „Jestem najszczęśliwsza w życiu”, wyznała artystka w jednym z wywiadów. „Nigdy nie czułam się lepiej (…). Jesteśmy w bardzo pięknym momencie (…). To piękna historia miłosna, że dostaliśmy drugą szansę”, mówiła w rozmowie z „People”. Tym razem miało być inaczej. Na ślubnym kobiercu stanęli 16 lipca 2022 roku w Las Vegas. Do samego końca ukrywali informację o ceremonii. „Zrobiliśmy to. Miłość jest piękna. Miłość jest łaskawa. I wychodzi na to, że miłość jest cierpliwa. Cierpliwa przez 20 lat”, pisała artystka na stronie onthejlo.com. Wydawało się, że ich szczęście będzie już trwać wiecznie. Niestety w 2024 roku, niedługo przed drugą rocznicą ślubu, media zaczęły huczeć o kryzysie w ich związku. Plotki okazały się prawdą. W tamtym czasie sugerowano, że to właśnie Jennifer miała niszczycielski wpływ na małżeńską relację. Ben miał dość medialnego życia i w przeciwieństwie do żony nie chciał pojawiać się na ściankach i imprezach branżowych. „Gdy wracaliśmy do siebie, powiedziałem: »Słuchaj, jedną z rzeczy, których nie chcę, jest związek w mediach społecznościowych«. Potem zdałem sobie sprawę, że to nie jest sprawiedliwe wobec Jennifer. To trochę tak, jakby miała poślubić kapitana łodzi i usłyszeć: »Cóż, nie lubię wody«. Staramy się wypracować kompromis”, mówił Ben w dokumencie „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”. Rozwiedli się w lutym 2025 roku. Po pięciu miesiącach negocjacji podpisali ugodę o podział majątku. W grę wchodził między innymi luksusowy dom w Beverly Hills wart 68 milionów dolarów. W poszukiwaniu miłości Artystka ma za sobą więcej nieudanych związków. Jej pierwszym mężem był kubański kelner Ojani Noa, którego poznała w restauracji w Miami. Pobrali się w lutym 1997 roku, rozwiedli niespełna rok później. W jednym z wywiadów Lopez przyznała, że różnice ambicjonalne i finansowe stanowiły problem w ich relacji. On też chciał, by Jennifer prowadziła spokojne, domowe życie, co jej nie odpowiadało. Po rozwodzie początkowo utrzymywali kontakt – Lopez zatrudniła byłego męża przy zarządzaniu swoją restauracją, jednak gdy go zwolniła, podał ją do sądu. W efekcie Noa otrzymał zakaz publicznego oczerniania Lopez, a planowany przez niego film o ich związku został zablokowany. Później na planie teledysku do „Love Don’t Cost a Thing” artystka poznała tancerza i choreografa Crisa Judda. Pobrali się w 2001 roku, jednak ich małżeństwo zakończyło się po dziewięciu miesiącach. Rozwód sfinalizowano w 2003 roku. Jej trzecie małżeństwo miało opierać się na przyjaźni. Piosenkarza i aktora Marca Anthony’ego poznała w 1998 roku, pobrali się w 2004, krótko po zakończeniu jej związku z Affleckiem. Cztery lata później zostali rodzicami bliźniaków – Maxa i Emme. Choć relacja trwała kilka lat, Lopez przyznała w wywiadzie dla „W Magazine”: „Wytrzymałam siedem lat. Wiedziałam bardzo szybko, że to nie było właściwe”. Rozwód sfinalizowano w 2014 roku. J.Lo była również w poważnym związku z bejsbolistą Alexem Rodriguezem, z którym zaprzyjaźniła się w 2005 roku. Romantyczna relacja rozpoczęła się jednak w 2017 roku. Szybko stali się jedną z najgłośniejszych par show-biznesu. Zamieszkali razem i wspólnie wychowywali dzieci z poprzednich związków. Zaręczyli się w 2019 roku podczas romantycznego wyjazdu na Bahamy. Planowali ślub we Włoszech, do którego miało dojść w 2020 roku. Został jednak odwołany z powodu pandemii. Termin przekładano kilkakrotnie, co wywołało spekulacje o kryzysie w związku. Zaczęły pojawiać się doniesienia o niewierności Rodrigueza. Napięcia między partnerami narastały. Para próbowała ratować związek. Chodzili nawet na terapię. Ostatecznie w kwietniu 2021 roku Jennifer Lopez i Alex Rodriguez ogłosili rozstanie. W wydanym wspólnie oświadczeniu zaznaczyli, że pozostają przyjaciółmi i zamierzają wspierać się zawodowo. Nie jest też tajemnicą, że przed laty J.Lo była w nieformalnym związku z P. Diddym, którego poznała w 1999 roku. Wtedy artystka debiutowała jako piosenkarka, a raper był już znaczącą postacią w branży muzycznej. Połączyła ich zarówno współpraca zawodowa, jak i uczucie. Ich związek szybko stał się medialną sensacją. Podsycali zainteresowanie, gdy wspólnie pojawiali się na galach. Jednak ta relacja nie była wolna od kontrowersji. W grudniu 1999 roku para była obecna podczas strzelaniny w nowojorskim klubie. Choć Lopez szybko oczyszczono z zarzutów, sprawa wpłynęła na jej wizerunek i pogłębiła napięcia między partnerami. Pojawiały się też plotki o niewierności Diddy’ego, co ostatecznie doprowadziło do rozstania w 2001 roku. Lopez później przyznała, że związek był pełen stresu i łez, a brak lojalności partnera odebrał jej poczucie bezpieczeństwa. Ich relacja, choć zakończona, wciąż budzi emocje. W 2024 roku temat powrócił w związku z oskarżeniami wobec P. Diddy’ego o przemoc i inne przestępstwa. Media spekulowały, że Lopez może zostać wezwana jako świadek, ale na razie nie zostało to potwierdzone. Artystka nie komentuje publicznie sprawy, konsekwentnie odcinając się od kontrowersyjnego muzyka. Jak Feniks z popiołów Dziś Jennifer stawia na siebie. Nie szuka miłości na siłę, a na pewno nie z show-biznesu. „Ludzie, którzy są romantykami, uwielbiają być w związkach i chcą się z kimś zestarzeć, myślą: »Muszę mieć kogoś, żeby być w pełni szczęśliwa«. Ale czy na pewno?”. Dotarcie do tego miejsca zajęło Jennifer 30 lat. „Właśnie tego potrzebowałam. Dziękuję, Boże. Przepraszam, że zajęło mi to tak długo”, wyznała w rozmowie z magazynem „Interview”. Na tym jednak nie koniec. Jennifer nie tylko układa sobie życie prywatne, ale też odbudowuje karierę. Niedawno ogłosiła trasę koncertową „Up All Night”, w ramach której po 13 latach wróci do Polski. Już 25 lipca 2025 roku zamierza oczarować publiczność na Stadionie Narodowym. Po wielu miesiącach przerwy w wielkim stylu powraca do show-biznesu. Poza powrotem do branży muzycznej równie głośno jest o jej kolejnym filmowym sukcesie. Aktorka zagrała w musicalu w reżyserii Billa Condona „Kiss of the Spider Woman”, który skradł serca publiczności na Festiwalu Filmowym Sundance. Lopez zdobyła nawet owacje na stojąco. Nic więc dziwnego, że później w wywiadach zaznaczała, że była to dla niej przełomowa chwila. „Czekałam na ten moment całe życie”, wyznała. Jeszcze rok temu zarzucano jej manipulacje, kłamstwa czy zrujnowanie małżeństwa. Dziś wszyscy z zapartym tchem śledzą jej odrodzenie. Jennifer Lopez kolejny raz udowadnia, że nic nie jest w stanie jej złamać. Jest silna, niezależna i zdeterminowana. W jej przypadku ciężka praca się opłaciła. Choć niektórzy krytycy nie zaliczają jej do grona najwybitniejszych aktorek Hollywood, często podkreślają jej autentyczność i wiarygodność na ekranie. Co więcej, swoimi osiągnięciami zawodowymi zapisała trwały ślad w historii. Trudno też nie dostrzec jej znaczącego wpływu na popkulturę. Pracowita i niezależna. Dla jednych jest nieuchwytną gwiazdą, dla drugich po prostu: Jenny from the block. Tekst: Karol Sowa
Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć
Magda Gessler otwiera serce i mówi wprost: dzieci nauczyły ją pokory, a wnuki – bezgranicznej czułości. Dziś z dumą patrzy, jak Lara i Tadeusz tworzą swoje rodziny, a ona sama rozkwita jako babcia, dla której najważniejsze są wspólne chwile. Co zdradziła w wywiadzie VIVY!?
Magda Gessler w szczerej rozmowie z VIVĄ! odsłania przed nami najczulsze zakamarki swojego serca. Opowiada o życiowych lekcjach, o własnych błędach, których nie cofa czas, i o wewnętrznej przemianie, która nastąpiła dzięki dzieciom. To one nauczyły ją pokory, miłości bezwarunkowej i siły ukrytej w codziennych gestach. Dziś z dumą patrzy, jak Lara i Tadeusz stają się rodzicami, a ona – babcią, która wzrusza się na widok najmniejszych uśmiechów wnuków. „Dziś udało nam się stworzyć rodzinę taką, o jakiej nawet nie marzyłam” – mówi wzruszona Magda Gessler w rozmowie z Wiktorem Krajewskim. Magda Gessler o dzieciach w wywiadzie VIVY!. A jaką jest babcią? – Zdarzyło Ci się tak rzucić talerzem o ścianę w zaciszu własnego domu? Nie. Moi rodzice nauczyli mnie, żeby to się w moim domu nie działo. Gdy mieszkaliśmy w Hawanie, mieliśmy najpiękniejszy serwis z Chodzieży. Jakieś 72 sztuki. Wytłukli wszystko przy jednej awanturze. Nawet nie pamiętam, o co poszło. Ta awantura była dla mnie naprawdę dobrą lekcją życia. Potem oczywiście się pogodzili, ale pamiętam, że to była energia, która trzaskała prosto w niebo i w palmy wokół nas. Powiem, że jeśli chodzi o moją rodzinę, to nauczyłam się bardzo ważnej rzeczy – że nigdy w życiu żadnym krzykiem, przemocą czy autorytatywną postawą nic nie zdziałam wobec moich dzieci. – Masz mój szacunek za takie podejście do swoich dzieci. Jeśli one nie chcą mówić, nie mam zamiaru ich przesłuchiwać. Wiem, że przyjdzie taki czas, kiedy one same przyjdą z tym, a jak widzę, że jest źle, to dzwonię i po prostu pytam, ale nie ma tego przymusu spowiedzi czy też opowiadania mi o każdym detalu ich życia. Jestem ich matką. Wszystko widzę, wszystko czuję. Słowa nie są mi do niczego potrzebne. – A Twoja mama tak samo postępowała? Nie, byłam wychowana w bardzo autorytatywnym domu. Gdzie mi kazano zrobić jedno lub drugie, uczyć się jednego lub drugiego, być najlepszą uczennicą, co mi się nie udawało. Nie byłam najlepszą z najlepszych. Udawało mi się to, co chciałam, żeby mi się udawało. Miałam ogromny kompleks, że temu nie mogę sprostać. Szczególnie źle wypadałam przy moim bracie, który akurat intelektualnie był bardzo mocny. A mnie fascynowały malarstwo, historia, biologia, sztuka. Już wtedy interesowałam się Picassem i podróżowałam palcem po mapie. Zawsze kochałam podróże, poznawanie nowych kultur, ludzi. Tak, byłam zupełnie inna niż reszta mojej rodziny, miałam inną wrażliwość, ciekawiły mnie inne rzeczy. Bardzo interesowały mnie też uczucia, bo byłam zawsze zakochana. [...] – Tyle miłości, którą otrzymujesz od ludzi, może trochę sprawić, że może się człowiekowi w głowie pomieszać? Mnie się nic nie miesza. Mam bardzo zdrowo myślące dzieci i wydaje mi się, że bardzo dużo mnie nauczyły w ostatnich 20 latach. To jest bardzo fajna nauka. W życiu nie przypuszczałam, że ich krytyka mnie postawi na moim miejscu. Czytaj też: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – Za co byłaś przez nie krytykowana? Za brak czasu dla nich, za pewien rodzaj egoizmu emocjonalnego. Że postawiłam miłość, pracę i dzieci na równi, a dzieci powinny być na pierwszym miejscu. Nie miałam doświadczenia, ale też wszystko robiłam z myślą o nich. Dziś nie cofnę czasu, ale mamy to przepracowane i idziemy dalej. Już nie odwracamy się od tego, co było. Od wielu lat mamy nasz wspaniały moment. Od kiedy zostałam babcią, widzę też Larę i Tadka w nowych rolach – rodziców. Niezwykle mnie to wzrusza. A na widok moich wnuków to już w ogóle się rozklejam. Jak pracuję np. przy „Kuchennych rewolucjach” i nie widzę ich przez dłuższy czas, proszę Larę i Tadka o jak najwięcej zdjęć, wideo, żeby tylko móc napawać się widokiem moich maluchów. Jestem z nich najbardziej dumna na świecie. Dziś udało nam się stworzyć rodzinę taką, o jakiej nawet nie marzyłam. Wspieramy się, rozmawiamy, dyskutujemy. Jestem dumna i szczęśliwa. To moja baza. Moje korzenie, na których rosnę. – À propos wnuków. Dajesz im tego cukierka, którego pozornie nie wolno jeść? Czasami daję. Gdy rodziców nie ma w pobliżu (śmiech). Powiem szczerze: Lara jest bardzo zorganizowanym rodzicem, Tadeusz też. Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że moje dzieci będą tak poświęcone swoim dzieciom i będą prowadziły tak ogromną dyscyplinę, ale z ogromną miłością i poświęceniem dla ich wspaniałych rodzin. Oczywiście patrzę na to z zachwytem. – A Ty nie byłaś taką rygorystyczną mamą? Byłam. Wydaje mi się, że w momencie, kiedy Tadek się urodził i miałam taki spokój absolutny w domu, że miałam męża, który był odpowiedzialny za wszystko, za finanse, za mój dobrobyt, za moje dobre myśli, a jego myśli były dla mnie bardzo bliskie, jego postępowanie, filozofia, poglądy, jego sukces. Też był częścią mojej rodziny, był przyjacielem mojego ojca. To wszystko razem było bardzo spójne i Tadeusz jednak miał mamę na okrągło w domu. Gotowałam, robiłam obiady, śniadania. Malowałam. Dla mnie to było zbawienne. Wtedy żyłam w poczuciu bezpieczeństwa po raz pierwszy. To była największa przyjemność, jaką mogłam mieć. Nigdy w życiu nikt nie dostarczył mi takiej przyjemności jak mój syn, a potem Lara. To było coś nieprawdopodobnego. Taki prawdziwy dom, cudowne. Sprawdź też: Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko Za pomoc w realizacji serdecznie dziękujemy Restauracji Fuma w Krakowie. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie
Magda Gessler w szczerej rozmowie z Wiktorem Krajewskim opowiada o internetowych sekretach. Czyżby ujawniła, kim jest tajemnicza Kasia z jej kultowych postów? Przy okazji zdradziła, co naprawdę myśli o współczesnym świecie online.
Nie umie najeść się do syta, a życiowy głód pcha ją do przodu. Do szaleństwa. Do rozkoszy. W nieznane. Restauratorka Magda Gessler w rozmowie z Wiktorem Krajewskim udowadnia, że tematy tabu nie istnieją. „Jestem niczym pasikonik”, śmieje się i skacze. Nie z kwiatka na kwiatek, ale z tematu ma temat. W najnowszym wywiadzie charyzmatyczna prowadząca Kuchennych rewolucji ujawnia zagadkę swoich kultowych już statusów. „Kasia, śpicie?”, „Lulacie?”, pamiętacie je? Magda Gessler o mediach społecznościowych. Ujawnia sekret. Kim jest wiralowa Kasia z jej kultowych postów? – Prowadzisz program „Magda gotuje Internet”. Zapraszasz do swojej kuchni znanych ludzi. Gotujecie, rozmawiacie: o życiu, o jedzeniu, o tym, jakich przykrości zaznają od anonimowych ludzi w wirtualnej rzeczywistości… Tak, moi rozmówcy to ludzie z pierwszych stron gazet, którzy często doświadczają hejtu tylko dlatego, że są popularni. Do nich przecież najłatwiej jest dotrzeć np. na social mediach. A tam grasują właśnie hejterzy bez twarzy, bez imion. Anonimowi. To, co spotyka moich gości, przekracza granice. U mnie w programie często pierwszy raz poruszają tematy, o których wcześniej nie mówili. Niektórzy na początku są mocno zamknięci, zablokowani. Wtedy moim zadaniem jest ich sprowokować do rozmowy. „Magda gotuje Internet” to program, w którym nie ma tabu. Mówimy o wszystkim. Wierzę, że to też moje narzędzie do walki z hejtem, któremu nie daję przyzwolenia na istnienie! Coś, co potrafi zniszczyć życie innym, a nawet je odebrać, jest złe i powinno być karane! Czytaj też: Kontrowersyjne słowa?! Joanna Sarapata o innych kobietach. Myśli swoje od lat – A Ty jaką masz relację z internetem? Sama prowadzę swoje social media. One są dla mnie bardzo przyjemne. Moje konto na Instagramie to mój ogród z pięknymi roślinami. Ludźmi, z którymi rozmawiam, łączę się, pomagamy sobie wzajemnie, działamy w pewien sposób energetycznie. A gdy pojawia się chwast, usuwam go. Tak traktuję hejterów. Bez sentymentów. – A jaki masz ulubiony profil na Instagramie? Kompletnie sybarycki. Brazylijski. Już nie można być bardziej przesadzonym. Ten profil nazywa się „L’epicerie”, czyli są to najpiękniejsze zestawienia jedzenia z kwiatami, pięknymi przedmiotami, muzyką i kolorem. Prowadzi go brazylijska rodzina, która jest wręcz barokowo-rokokowo przepyszna, i takich ilości jedzenia w takiej formie nigdy w życiu nie widziałam. – Poznałaś ich kiedyś osobiście? Jest to mój kolejny cel. Niebawem lecę do Brazylii, więc okazja do poznania się będzie. – Czy jak Twoi followersi napiszą bezpośrednią wiadomość do Ciebie, mogą liczyć, że im odpiszesz? Tak, czytam komentarze. Odpowiadam. Sama prowadzę swoje social media i dzięki temu czuję, że mam szczególny kontakt ze swoimi odbiorcami. – Magdo, a mogę Cię prosić, żebyśmy rozwiązali zagadkę kilku statusów z Twojego profilu na Facebooku, które pojawiły się kilka lat temu i stały się wiralowe. „Kasia, śpicie?”, „Lulacie?”. O co Ci chodziło? (śmiech) Nie umiem tego wytłumaczyć, ale chyba nawet nie chcę ani nie muszę. Taka jestem. Spontaniczna. Cieszę się, że ludzie odbierają to z uśmiechem i dystansem. Życie bywa szare, więc fajnie jest je czasem pokolorować. – One są kultowe! Może Ty chciałaś wysłać do kogoś wiadomość i omyłkowo zamieściłaś ją na facebookowym wallu? (śmiech) Może tak właśnie było. Pomogłeś mi rozwikłać tę zagadkę. Dziękuję. Kasia, śpicie? Do jakiej Kasi ja chciałam napisać? (śmiech). – Myślisz, że idziemy ku zagładzie, jeżeli chodzi o ludzi i internet? Że sami ukręcamy na siebie bat? Internet eliminuje z naszego życia prawdziwych ludzi, prawdziwe uczucia. Zastępujemy wszystko czymś sztucznym, nierzeczywistym, digitalowym. To jest pułapka, w którą coraz mocniej się wkręcamy. Wielu w totalnym odwecie usuwa social media i stara się żyć w rzeczywistości, a nie ma już takiej codzienności jak jeszcze 10 czy 15 lat temu, i to też jest dla nich szok, bo szukając ucieczki od świata online, wcale nie mogą jej znaleźć w realu. Nie ma złotego środka. Nie da się wylogować i być jednocześnie na bieżąco, na czasie. Za pomoc w realizacji serdecznie dziękujemy Restauracji Fuma w Krakowie. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Sprawdź też: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak! Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 12/2025 Filip Gurłacz o walce z własnymi demonami i sile rodziny. Olga Chajdas w swoich filmach i w życiu zawsze mówi własnym głosem. Wielki horoskop miłosny. Sprawdź, co cię czeka tego lata – nie tylko w miłości. Dziedzictwo sławy - pianista Marjan Kiepura w opowieści o sławnych rodzicach – Janie Kiepurze i Márcie Eggerth. Śladami kultowych seriali „Outlander” przenosi nas do magicznego świata Szkocji.
Malwina Wędzikowska o odwadze i nowych wyzwaniach: "Gdybym wtedy wykazała skruchę i podporządkowała się sytuacji, dzisiaj byłabym gdzie indziej"
Malwina Wędzikowska szczerze o życiowym przełomie, wypaleniu i terapii. Zobacz, jak została prowadzącą programu „The Traitors. Zdrajcy”. "Czułam, że jestem gotowa, by zaryzykować i puścić wolno ten kawałek mojego życia, bez planu B.", mówi.
Malwina Wędzikowska – projektantka, stylistka i prowadząca reality show „The Traitors. Zdrajcy” – otwiera się w szczerej rozmowie o najważniejszych zmianach w swoim życiu. Mówi o wypaleniu zawodowym, odwadze, która popchnęła ją do życiowego zwrotu, oraz o terapii, która pomogła jej odzyskać sens i tożsamość. Wywiad pełen emocji, refleksji i inspiracji – tylko w nowym numerze magazynu VIVA!. Malwina Wędzikowska o życiowych zmianach. Jak została prowadzącą „The Traitors. Zdrajcy”? – Gdybyś musiała zdefiniować siebie, jakby brzmiała odpowiedź na pytanie: Kim jesteś? Bo ja nie umiem na nie odpowiedzieć, mimo że znam Cię od lat. W résumé zawodów masz wiele i trudno jest jednoznacznie stwierdzić, jaką metkę Ci przypiąć. Zasadniczo w ogóle jestem przeciwna przypinaniu mi metek. Ale skoro pytasz, to odpowiadam: Definitywnie jestem projektantką. – Ale jesteś też stylistką. Myślę jako projektantka, czyli od podstaw. Mam głębsze zrozumienie procesu powstawania ubrań, bo mam wiedzę na temat tego, jak dana rzecz została zaprojektowana i wykonana. Stylizacja, czyli kopiowanie rzeczywistości, jest fajne, ale wymyślenie prawdy jest o wiele bardziej fascynujące. Skończyłam Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi. Był to czas szalenie kreatywny, który pokazał mi, jak szerokie jest spektrum interpretacji, jak jedną rzecz inaczej widzą różne osoby, ale też jak indywidualną kwestią jest ludzka wrażliwość. Pięć lat studiów było czasem zdobywania warsztatu z dziedziny rysunku, malarstwa, kompozycji, projektowania, grafiki, fotografii i wideo, ale też umiejętności przekazania emocji i opowiedzenia historii w swoich pracach. Stylista i projektant ma podobne zadanie – opowiedzieć historię za pomocą ubrań. I tutaj dochodzimy do sedna! Nawet najlepszym kostiumem nie uszyjesz historii, ale historia może opowiedzieć się sama. – Z kim znanym pracowałaś? Oj, długa lista (śmiech). Ale nie każ mi znów wymieniać, bo wyjdzie, że się promuję na czyimś nazwisku. – Kto Twoim zdaniem zawsze dobrze wygląda? Monika Olejnik, Kasia Sokołowska, Dawid Woliński, a ze sceny międzynarodowej Tilda Swinton i Cate Blanchett, ale najbardziej inspiruje mnie ulica. To w miejskim zgiełku widać tożsamości wyróżniające się z tłumu. Ci, którzy podążają świadomie swoją ścieżką, od dawna i konsekwentnie budują swój wizerunek, mają moje największe uznanie. TYLKO W VIVIE!: Kiedyś singielka, dziś zakochana po uszy. Malwina Wędzikowska zdradza, kim jest jej ukochany: "Moi rodzice już czekają na wnuczka" – Skąd więc nagle w życiu projektantki projekt taki jak program „The Traitors. Zdrajcy”? Dwa lata temu rozpoczęłam swoją przygodę życia wraz z przyjęciem propozycji prowadzenia programu „The Traitors”, która wydarzyła się z przypadku i w konsekwencji szczerości i nieprzystosowania. W 2022 roku w trakcie moich wakacji dostałam propozycję zaprojektowania kostiumów w kolejnej edycji „Tańca z Gwiazdami”. Decyzję o niepodjęciu współpracy podjęłam, stojąc nad brzegiem oceanu, patrząc na horyzont. Poczułam wkurzenie, że tak późno jestem informowana o produkcji, która pochłonie kolejne pół roku mojego życia. Gdybym wtedy wykazała skruchę i podporządkowała się sytuacji, dzisiaj byłabym gdzie indziej. To był skok na głęboką wodę, bo ja nie miałam wtedy dalekosiężnych planów zawodowych i wiedziałam, że to będzie ogromne wyzwanie dla głowy, żeby nie spanikować. Potrzebowałam zdystansowania się do swojej pracy, czułam się wypalona zawodowo, pomimo iż miałam za sobą swój najlepszy sezon w historii programu. Czułam, że jestem gotowa, by zaryzykować i puścić wolno ten kawałek mojego życia, bez planu B. Odwagi nie brakowało mi nigdy, decyzję podjęłam ze spokojem, pomimo iż nie stała za tym żadna obietnica. – Otwarcie mówisz o terapii. Poszłaś do specjalistów, bo…? Straciłam cel w życiu. Paradoksalnie wcześniej wspomniałam, że można zrezygnować z celu i być wolnym i szczęśliwym, ale wtedy to była sytuacja, w której czułam, że tracę tożsamość. Nieświadomie doprowadziłam do sytuacji, w której uwikłałam się tak w życiu, że moje potrzeby były niewidoczne. Zabiegana w pracy, nieobecna dla siebie, zaangażowana w problemy partnera, które były przytłaczające i w których czułam bezsilność, bo nie miałam sprawczości, żeby je rozwiązać, pewnego dnia stanęłam i nie byłam w stanie zrobić kroku w żadną stronę. Nastał dzień, w którym poczułam, że nie jestem w stanie wstać z łóżka, bo nic nie daje mi motywacji do tego. Zobaczyłam siebie jako bezwładne ciało, które poddaje się jedynie fizjologicznym czynnościom. Życie, które nie ma smaku, nie ma barw, nie jest życiem. Ja nie żyłam, ja egzystowałam. Ta myśl bardzo mnie wystraszyła. Pamiętałam, że mój kolega wrzucił kilka dni wcześniej post na Facebooka dotyczący Laboratorium Psychoedukacji. Umówiłam się na konsultację i to był punkt zwrotny. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
Ten jeden krok wymagał od Justyny Szyc-Nagłowskiej ogromnej odwagi. Borys Szyc nie ukrywa dumy: „Jeszcze bardziej ją podziwiam”
Justyna Szyc-Nagłowska stworzyła książkę, która jest jej intymnym portretem. To poruszająca opowieść o sile, emocjach, doświadczeniach, sukcesach, słabościach. A także o miłości, która daje sens nawet w najtrudniejszych chwilach.
Justyna Szyc-Nagłowska napisała książkę – intymną, osobistą i bezkompromisowo szczerą. To zapis emocji, doświadczeń, sukcesów i słabości. „Miałam chwile wątpliwości, czy nie za dużo zdradzam. Ale potem pomyślałam: Co komu do mojej prawdy? Taka jestem. Komuś może nie podobać się moje życie, ale ono jest… moje!” – przyznaje. Stworzyła coś, co jest tylko jej – bez pomocy, bez protekcji, bez kompromisów. Borys Szyc nie kryje dumy i wzruszenia, czytając słowa żony, które zawarła na kartach książki: „Moim sensem jest mój mąż”. To, co powiedziała Justyna, pokrywa się z podejściem Borysa do grania – szczególnie w teatrze. Jego zdaniem albo pokazuje się wszystko, całą prawdę, albo nikogo to nie obchodzi. Trzeba „wywalić bebechy”, odsłonić całego siebie – co często bardzo boli – i powiedzieć: „Oto jestem ja”. W przeciwnym razie sztuka traci sens. Oboje przyznają, że czasem się ukrywają – ona za formą literacką, on za maską teatralną – ale fundament pozostaje ten sam: chęć opowiedzenia czegoś prawdziwego. Borys Szyc nie ukrywa dumy. Justyna Szyc-Nagłowska: "Dowiedziałam się, że jestem dzielna, bo napisanie tej książki wymagało odwagi" Żona napisała książkę o swoim życiu: o emocjach, doświadczeniach, sukcesach, słabościach… Szczerze i odważnie. Przewrotnie zapytam: Czego dowiedział się Pan o sobie z opowieści żony? Borys: Dowiedziałem się z dedykacji, że jestem ważną częścią tej książki, przynajmniej od strony motywacyjnej i wspierającej, co jest dla mnie najcenniejsze. Nie ukrywam, że czasem miałem już dosyć. To był bardzo długi proces. Justyna ma cechę, którą poznałem u mojego dyrektora, Macieja Englerta… Justyna: (Śmiech). Ależ porównanie… Borys: …aby dojść do sedna tego, co naprawdę chce, musi najpierw wypowiedzieć to na głos. Nagłowska – na głos. „Pisała” tę książkę przez lata, opowiadając o różnych pomysłach, a ja słuchałem. Byłem też świadkiem jej frustracji – musi wreszcie zacząć, ale nie może, chce, ale się boi, kocha pisać, ale nienawidzi długich form. Mówiłem: „Dasz radę, po prostu usiądź i pisz”, ale ona ma w sobie wielką niepewność. A na drugim biegunie gigantyczną potrzebę udowodnienia światu – i sobie – że choć jest moją żoną, wszystko może zrobić sama. Przy pracy nad tą książką nie chciała ode mnie nic, żadnej pomocy. Zaryzykowała i sama ją wydała, za to jeszcze bardziej ją podziwiam. Ale koszty zdrowotne są wysokie. Jak pani widzi, a raczej słyszy, dzisiaj ledwo mówi. Jeśli więc udało mi się jakoś żonę wesprzeć, to się cieszę. – Piękny panegiryk, ale… uciekł Pan od pytania! Justyna: Wiem, dlaczego uciekł od tego pytania! Nie doczytał do końca… – Przeczytał Pan rozdział o miłości? Borys: Jeszcze nie. – Zacytuję Panu fragment: „Jest z kim dzielić radość i smutek. Jest troska i czułość. Jest pożądanie, jest seks. Jest złość i bezradność. Czasem kompletny brak zrozumienia. (…) Jest patrzenie sobie w oczy, a czasem przewracanie oczami. Jest sens. Moim sensem jest mój mąż. Jeden człowiek, a tyle mi już dał w życiu”. Piękne, przyzna Pan! Borys: No piękne! Dostałem skrypt książki, który przeczytałem do połowy na leżaku w Hiszpanii. Wie pani, jakie to jest uczucie, gdy ktoś, kogo bardzo się kocha, robi coś ważnego, na przykład po raz pierwszy występuje na scenie jak moja córka albo pisze książkę jak moja żona? Bardzo tej osobie kibicujesz, a z drugiej strony boisz się i mocno trzymasz kciuki: Boże, żeby to było dobre! Żebym nie musiał mówić: „Kochanie, no piękna okładka! Miałaś świetny pomysł”… Justyna: …ślicznie uśmiechasz się na tym zdjęciu (śmiech). Borys: No więc zacząłem czytać i po paru kartkach poczułem ulgę i radość: O Boże, jak ona dobrze pisze. Jakie ma lekkie pióro, jakie to jest dowcipne, inteligentne i wzruszające. Pamiętasz, że się wzruszyłem? TYLKO W VIVIE!: Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane" Justyna: Pamiętam. Borys: Justyna z powodu swojego ADHD odkłada wszystko na końcóweczkę końcóweczki i kiedy wszyscy są gotowi ją powiesić, siada i wena na nią spływa. To jest niesamowity moment w twórczości. Justyna: Ekstatyczny. Człowiek wstaje od komputera i czuje, że zadziało się coś bardzo ważnego, choć nie do końca wie co. Pamiętam taki moment na Mazurach. To jest moje miejsce mocy, tam chciałabym się zestarzeć i umrzeć. Wiem, że mój mąż woli ciepłe klimaty, więc na koniec być może będziemy musieli się rozdzielić… (śmiech). – Pisanie jest formą terapii. Robiąc tę wiwisekcję, dowiedziała się Pani czegoś o sobie? Justyna: Oooo, wielu rzeczy! Przede wszystkim tego, że jestem fajną osobą. Lubię siebie w tej książce. Dowiedziałam się, że jestem dzielna, bo napisanie tej książki wymagało odwagi. Miałam chwile wątpliwości, czy nie za dużo zdradzam. Ale potem pomyślałam: Co komu do mojej prawdy? Taka jestem. Komuś może nie podobać się moje życie, ale ono jest… moje! – „Sat Nam”. Prawda o mnie. Justyna: Mam to wytatuowane na ramieniu (Justyna podciąga rękaw swetra – przyp. red.). Wszyscy boimy się osądu innych. Też się bałam, ale już się nie boję – cudowne, że mogę tak powiedzieć – że ludzie będą mówić: „Żona Szyca napisała książkę”, a ja chcę być i jestem autorką. Cały czas buduję siebie. W relacji z tak silnym mężczyzną jest mi trudniej. Nigdy nie proszę o żadną protekcję. Praca nad książką pokazała mi, że jestem wytrwała. Pomimo dużych deficytów uwagi, pomimo stanów lękowych, wstydu, doprowadziłam ją do końca. Dumna jestem z siebie. Borys: Ja z ciebie również. Justyna ma wiele sprzecznych cech w sobie, jest bardzo lękowa i bardzo odważna. To scrollowanie, z którego tak się śmiałem, było dla niej symboliczne, bo sama nie wierzyła, że ta książka kiedyś powstanie. Widzę w nas podobieństwo. Widzę w tobie artystkę, którą pamiętałem z czasów, gdy po raz pierwszy byliśmy parą. Mieliśmy wtedy po 20 lat. Kochałaś sztukę i teraz, po latach, do niej wróciłaś. Powiedziałaś: „Co komu do mojej prawdy?”. To pokrywa się z moim podejściem do grania, mówię głównie o teatrze. Albo pokazujesz wszystko, całą prawdę, albo nikogo to nie obchodzi. Wywalasz bebechy, odsłaniasz całego siebie – co często bardzo boli – i mówisz: „Oto jestem ja”. Inaczej nie ma sensu uprawiać sztuki. Oczywiście czasami się ukrywamy, ty za formą literacką, ja za maską teatralną, ale baza jest ta sama – chęć opowiedzenia czegoś prawdziwego. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
Rozwód rodziców złamał jej serce. Malwina Wędzikowska wraca do najtrudniejszych chwil: „Terapia pomogła mi to wybaczyć”
Malwina Wędzikowska w szczerej rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojej emocjonalnej podróży. Opowiada o trudnych doświadczeniach, terapii oraz potrzebie stawiania granic. Wprost mówi o rozwodzie rodziców i relacji z mamą.
Jest stylistką i projektantką, ale śmiało mogłaby być gwiazdą rocka. Kto jak nie ona umie walić prawdę prosto z mostu, mając na ustach szczery uśmiech? Jej udział w programie „The Traitors. Zdrajcy” okazał się strzałem w dziesiątkę. Malwina Wędzikowska w intymnej rozmowie opowiada Wiktorowi Krajewskiemu o życiowych zakrętach i wyborach, śmierci i miłości. Malwina Wędzikowska rodzinnym domu i więzi z mamą. Poruszający wywiad VIVY! – Czego dowiedziałaś się w terapii? Nie mamy tyle czasu (śmiech). Terapia jest jak obieranie nieskończonej róży z płatków. Odkrywasz kolejne warstwy, ale to się nie kończy. Z każdą kolejną warstwą wiesz, czym nie jesteś i co nie jest już twoje. U mnie zaczęło się od problemu w stawianiu granic w relacjach. Do tamtej pory wikłałam się w relacje, w których ktoś był bardziej potrzebujący ode mnie, a to jest świetna figura, aby skupiając się na innych, odwrócić się od siebie. Wsparcie od partnera w przypadku tego schematu nie przychodzi, a ty czujesz się coraz bardziej wyczerpany. To iluzja miłości, wszystko ma swoje początki w dzieciństwie, to schemat, który chroni przed bólem odrzucenia, ale uniemożliwia zobaczenie rzeczywistości. A mnie się wydawało, że to miłość (śmiech). TYLKO W VIVIE!: Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane" – Skoro jesteśmy w tematyce psychoterapii, co byś powiedziała o swoim rodzinnym domu? Pochodzę z domu, w którym było dużo miłości. Rodzice jednak rozstali się, gdy byłam nastolatką. Miałam ogromne poczucie niesprawiedliwości, że doszło do takiej sytuacji. Czułam złość do ojca, że odszedł od mamy. Tata, odkąd pamiętam, skupiony był na pracy. Był chirurgiem, bez przerwy się szkolił w zawodzie, ale do rodziny wagę przykładał mniejszą. Mama miała rokującą karierę jako projektantka biżuterii, ale oddała się domowi w ekstremalnym wydaniu. W pewnym momencie przejęła funkcje taty. Rodzice nie byli zgodnym małżeństwem, ale byli cały czas w akcji. Dużo się kłócili i dużo podróżowaliśmy. Kłótnie rodziców przeżywałam jako coś złego, ale dzisiaj mam wrażenie, że mimo tych walk o niesparowane skarpetki miałam jednak bardzo szczęśliwe dzieciństwo. Ciekawość świata, odwaga do ryzyka, miłość do książek i kina, ciekawe towarzystwo, w jakim się obracali, to są moje filary. Byłam zła na ojca przez prawie siedem lat, że tak postąpił i zniszczył nasz dom. A z drugiej strony, gdy przeszła mi złość na ojca, pojawiła się złość na matkę, bo zobaczyłam jej udział w rozpadzie ich małżeństwa. Byłam dla rodziców wielokrotnie okrutna, a terapia pomogła mi to przepracować i wybaczyć zarówno rodzicom, jak i sobie. Doświadczenie terapii rozwinęło też moją empatię. Malwina Wędzikowska o mamie – W czym jesteś podobna do mamy? Niestety – przejęłam wszystkie cechy, których w niej nienawidzę (śmiech). Stawiam potrzeby innych nad swoje, ciężko przychodzi mi proszenie o pomoc, jestem skryta, bo nie chcę obciążać innych swoimi problemami. Szalenie empatyczna, ale potrafię zasadzić taką ripostę, że nie ma co zbierać, bo zostaje krater po grzybie atomowym (śmiech). – Jesteście przyjaciółkami? Dobra relacja z matką jest dla kobiety najważniejsza, podobno, dopiero gdy „przepracuje” matkę, staje się wolnym człowiekiem. Droga do tego w moim przypadku bywała bardzo bolesna, ale było warto. Obie mamy uczulenie na romantyzowanie relacji matka–córka i chwała nam za to. – O co pokłóciłyście się ostatnio? No właśnie nie pamiętam, to znaczy, że jest inaczej niż kiedyś, a my rozmawiamy prawie codziennie. Z przerażeniem myślę o tym, że jej telefon kiedyś zamilknie, a któraś nasza rozmowa lub kłótnia będzie tą ostatnią. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
Kiedyś singielka, dziś zakochana po uszy. Malwina Wędzikowska zdradza, kim jest jej ukochany: "Moi rodzice już czekają na wnuczka"
Malwina Wędzikowska odnalazła miłość w najmniej oczekiwanym momencie. Od trzech lat tworzy związek z Bartkiem i nie ukrywa swojego szczęścia. Choć dzieli ich dziewięć lat, a łączy prawdziwe uczucie. Zakochani myślą poważnie o wspólnej przyszłości.
Miłość znalazła ją w najmniej spodziewanym momencie. Dziś jest zakochana po uszy! Malwina Wędzikowska, znana stylistka i projektantka, od prawie trzech lat jest w związku z Bartkiem, instruktorem skateboardingu. Choć dzieli ich dziewięć lat i zupełnie odmienne światy, połączyła ich emocjonalna szczerość i codzienna praca nad relacją. W szczerej rozmowie z „Vivą!” opowiedziała o uczuciu, które daje jej spokój i siłę. Tak Malwina Wędzikowska mówi o ukochanym. Malwina Wędzikowska o miłości i partnerze. Wywiad VIVY! – Jesteś teraz w związku. Jestem od prawie trzech lat z Bartkiem. – Szczęśliwy to związek? Potrafimy z Bartkiem cieszyć się życiem. Oboje mamy w sobie umiejętność dostrzeżenia piękna w drobnostkach codzienności. Ale kłócimy się jak prawdziwe włoskie małżeństwo, nie latają talerze, bo mam zabytkową zastawę (śmiech). Pracujemy nad sobą. Kochamy się bardzo i chcemy pracować nad sobą i naszą relacją. Jeśli nie ma dwóch par dłoni na pokładzie, związek się nie uda. – Was różni parę ładnych lat. Dziewięć dokładnie i tym razem to nie ja jestem „tą młodszą” (śmiech). Najważniejsze, że Bartek jest bardzo dobrym człowiekiem. – Gdzie się poznaliście? Na aplikacji randkowej Bumble. Z aplikacjami randkowymi mam doświadczenia wakacyjne i kilka zabawnych wspomnień, ale nigdy nie oczekiwałam, że spotkam tam kogoś, z kim będę mogła stworzyć poważną relację. Po wakacyjnym romansie, który okazał się całkiem nieudany, wróciłam do Polski i stwierdziłam, że jestem gotowa na coś poważniejszego, w końcu siedem lat byłam zdeklarowaną singielką. Weszłam na apkę, przejrzałam „ofertę” i kliknęłam na Bartka. Pogadaliśmy trochę, spotkaliśmy się. Od razu kliknęło, bo przegadaliśmy wieczór do zamknięcia lokalu. Jesteśmy z kompletnie różnych światów – Bartek żyje tu i teraz, jego pasją jest skateboarding, większość czasu spędza na spotach deskorolkowych z kolegami. Jest w ciągłym ruchu i jakby wiecznej podróży. Ja zapracowana, z grafikiem rozpisanym na najbliższe tygodnie, żyję pomiędzy planami zdjęciowymi. Moje życie wymaga ciągłego podejmowania decyzji, jest nafaszerowane stresem. Na pierwszy rzut oka ciężko skoordynować te światy, one się uzupełniają na zasadzie przeciwieństw. Bartek potrafi dać mi dużo spokoju, kiedy ja go potrzebuję, a ja motywuję go do tego, by szedł po swoje i podejmował ryzyko w życiu zawodowym. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa – I czym skejt, który żyje tu i teraz, uwiódł Malwinę Wędzikowską? Spodobała mi się jego prostolinijność, podejście do dzieci – na co dzień Bartek prowadzi szkółkę skateboardingową – i wrażliwość emocjonalna. – Kiedy poczułaś, że się zakochałaś? Bartek mnie zaczarował od początku naszej znajomości, ale dopiero teraz czuję, że jestem w nim zakochana. Dużo pracy wykonaliśmy z Bartkiem, bo nic w życiu przecież nie jest ot, tak. Wyświechtane to hasło, ale do tanga trzeba dwojga. – Twoja mama poznała Bartka? Spędzamy wspólnie święta Bożego Narodzenia i Wielkanoc. Moja mama ma już nawet kanał nadawczy z Bartkiem, więc jest dobrze. Moi rodzice już czekają na wnuczka. – Czekają i się doczekają? Pracujemy nad tym (śmiech). – A tak serio, chciałabyś mieć dziecko? Pewnie. Rodzina to klucz do wszystkiego. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. Sprawdź też: Wrócili do siebie, pokonali wiele trudności. Oto historia miłości Borysa Szyca i Justyny Szyc-Nagłowskiej
Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane"
Rodzina patchworkowa to wyzwanie, ale dla Justyny i Borysa Szyców stała się przestrzenią pełną miłości i zrozumienia. W szczerej rozmowie opowiadają o ojcostwie, emocjach i codzienności, w której każde dziecko jest ważne. To opowieść o relacjach, które buduje się od nowa – z czułością, uwagą i prawdą.
Rodzicielstwo nauczyło ich najwięcej — o sobie, o bliskości i o tym, czym naprawdę jest spełnienie. Justyna Szyc-Nagłowska z pierwszego małżeństwa ma dwie córki: Franciszkę i Stefanię. Borys Szyc jest ojcem Soni. Razem wychowują synka Henia, tworząc rodzinę, która zrodziła się z miłości, codziennego wysiłku i czułości. Patchworkowy dom, w którym każde dziecko ma swoje miejsce, uwagę i przestrzeń do wyrażania emocji. Tu nie ma tematów tabu — są rozmowy i śmiech. I coś jeszcze: obecność, która dla każdego z nich znaczy więcej niż słowa. Co w rozmowie z VIVĄ! Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc mówią o rodzicielstwie i patchworkowej rodzinie? Justyna i Boryc Szycowie o patchworkowej rodzinie. Wywiad VIVY! Borys: Kiedy na świecie pojawił się Henio i zacząłem z nim budować własną ojcowską relację, poczułem z potrójną mocą, czego ja nie dostałem. Jak jestem – w jakimś sensie – wybrakowany. Całe dzieciństwo ojciec był dla mnie obcym facetem. Nie potrafiłem wymówić słowa „tato”, bo z niczym mi się nie kojarzyło. Nie wiedziałem, co znaczy. Wstydziłem się. Henio woła cały czas: „Tato, tatusiu!” i ja się rozpływam. Potrafi mnie też wkurzyć. Sprawdza, kto jest silniejszy – on czy ja. Dwa męskie ego (śmiech). Ma świetne poczucie humoru, to ważne. Między innymi na poczuciu humoru zbudowaliśmy z Justyną nasz związek. Justyna: Jest klonem mojego męża. Widział, jak Borys mnie rozśmiesza, puszczając do mnie oczko, więc siedzi z nami przy tym stole, patrzy na mnie i robi tak (Justyna zabawnie mruga okiem – przyp. red.). A ja reaguję jak pani teraz… – Śmiechem. Justyna: Potrafi mnie owinąć wokół palca. Moja przyjaciółka powiedziała ładne zdanie: „Henio się wami mieni”. Kiedy Henio mówi: „Tato, tatusiu”, wzruszam się, że mamy wspólne dziecko i jesteśmy rodziną. Z pierwszym mężem się rozstałam, gdy dziewczynki były malutkie. To jest moja wyrwa à propos słowa „tato”. Nie miałam radości przeżywania dzieciństwa córek wspólnie z ich ojcem. Teraz jest kompletnie inaczej. Bardzo często razem odprowadzamy Henia do przedszkola. Potem we dwójkę jedziemy na śniadanie, to nasz ulubiony poranny rytuał. Borys: Wcześniej zawsze spotykamy się w tej kuchni, zaczynamy dzień od kawy. Lubię to miejsce. Stół, przy którym teraz siedzimy, „słyszał” bardzo dużo historii. Justyna: Prowadzimy przy nim wszystkie trudne rozmowy. Siadamy naprzeciwko siebie, jak teraz z panią, w dystansie, który nie jest ani duży, ani mały. Pozwala się zatrzymać. Nie można odejść, nie można niczym walnąć. Borys: Trzeba mówić. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa – Pani jest mamą Franciszki i Stefanii, Pan – ojcem Soni, oboje jesteście rodzicami Henia. Udało Wam się zbudować fajną patchworkową rodzinę. Justyna: Udaje nam się. Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane. Jesteśmy teraz w bardzo dobrym momencie, bo mamy wszystkie dzieci zaopiekowane. To nam daje poczucie satysfakcji, rodzaj ulgi. Nie można się w tej uldze zagnieździć, bo dzieci potrzebują nieustannej uwagi. Zmieniają się i trzeba cały czas tropić, co u nich, bo świat, w którym żyją, jest nam obcy. Staram się być na bieżąco, ale za TikTokiem już nie nadążam. Cały czas ze sobą rozmawiamy. Przekleństwo i dar naszego domu. Tu wszyscy mówią o swoich emocjach, co czasem bywa trudne do zniesienia, bo jest nas sporo. Dziewczyny przychodzą ze szkoły i chcą mieć nas na wyłączność. Nastolatki żyją w innym rytmie. O godzinie 22 dopiero się rozkręcają, a my po całym dniu spędzonym osobno chcielibyśmy chwilę pobyć sami. Ponieważ to są moje córki, zawsze mówię do Borysa: „Wiem, że to trudne, ale cieszmy się, że chcą z nami rozmawiać. Gdyby się z nami mijały, mielibyśmy prawdziwy problem”. Poza tym nasze dzieci lubią się przytulać. Borys Szyc o ojcostwie w VIVIE! – Sonia też? Borys: Sonia mniej. Ale „wymuszam” przytulenia. Uczę, że to jest ważne. Moja córka jest Koziorożcem, chowa emocje w sobie, my jesteśmy bardziej wylewni. Studiuje wokal na Akademii Muzycznej w Łodzi i ma swoje pierwsze koncerty. Tydzień temu pojechałem do Łodzi, żeby jej posłuchać. Kiedy odwoziłem Sonię do domu, powiedziała: „Tato, jestem tutaj szczęśliwa, mam tu swoje mieszkanie, swoją szkołę. Jest mi dobrze”. Uffff… O tym mówiła Justyna – wszyscy są zaopiekowani. Nie mamy cierpiącego ogniwa, które czuje niedosyt naszej uwagi czy miłości. – Jest Pan innym ojcem w stosunku do Soni i do Henia? Borys: Z pewnością. Kiedy urodziła się Sonia, miałem 26 lat, przyznaję, że nie byłem gotowy na ojcostwo. Justyna: Bardzo się zmieniłeś. Nauczyłeś się być ojcem. Borys: Teraz moje ojcostwo jest świadome, spokojne. Constans. Od pierwszego dnia budujemy z Heniem naszą relację ojcowsko-synowską. To jest wspólne bycie, trwanie razem. Dwadzieścia lat temu byłem rozdygotanym, nieodpowiedzialnym, pełnym szalonych pomysłów na życie kawalerem. Sonia mieszkała z mamą, ale cały czas mieliśmy bliski kontakt. Przeżyliśmy mnóstwo pięknych chwil. Od zawsze łączyło nas porozumienie artystyczne, „sprzedałem” córce moje zainteresowania sztuką, muzyką, ale… Rozstanie rodziców jest cholernie trudne dla każdego dziecka, bez względu na wiek. Tym bardziej jestem dumny z Soni, że pomimo tego, co jej zafundowałem w dzieciństwie, jest fantastyczną młodą kobietą, która wie, co chce robić w życiu. Od jakiegoś czasu rozmawiamy ze sobą jak dorośli, bardzo to lubię. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. Sprawdź też: Wrócili do siebie, pokonali wiele trudności. Oto historia miłości Borysa Szyca i Justyny Szyc-Nagłowskiej
Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa
Ich związek to nie bajka, lecz autentyczna opowieść o bliskości, kryzysach i nieustannej pracy nad sobą. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w szczerym wywiadzie dla „VIVY!” opowiadają o sile terapii, codziennych rytuałach i miłości.
„Ludzie kochają nas za to, jakie jesteśmy, a nie za to, jakie mogłybyśmy być…”. To słowa Justyny z jej książki. Jak przekładają się na jej związek z Borysem? Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w historii miłości pisanej przez życie. Pełnej troski i czułości. Patrzenia sobie w oczy, ale i przewracania oczami. Braku zrozumienia i totalnej empatii. Szczery, poruszający, emocjonalny, inspirujący dwugłos. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w wywiadzie VIVY! o miłości – W rozdziale „O miłości bez końca” notuje Pani: „Dużo rozmawiamy. Rozmawianie jest ważne. Mój mąż się pięknie tego nauczył. Czasem to on mówi więcej niż ja. (…) Wciąż unowocześniamy naszą komunikację. Czasem zdarzy nam się fatalnie cofnąć, wykonać kilka fałszywych ruchów, wypowiedzieć zdania, które ranią zbyt mocno, ale wtedy oboje czujemy zgrzyt – przecież to już nie o nas… I staramy się wracać na właściwe tory”. Mieliście moment, kiedy baliście się, że się Wam nie uda? Justyna: Przeżyliśmy wiele kryzysów – i pewnie sporo przed nami – ale z każdego wychodziliśmy silniejsi. Przestaliśmy się bać. Cały czas uczymy się siebie nawzajem. Kiedy nie udaje nam się czegoś wyjaśnić w rozmowie, piszemy do siebie, tak jest prościej. Pisanie pozwala zachować chłodny osąd. Nie mamy cichych dni. Potrafimy się przepraszać i nie znosimy napięcia, które kłótnia generuje. Oboje szybko wypieramy z pamięci złe rzeczy. Żartuję, że co kilka miesięcy nasza relacja musi pójść do czyśćca. – Oboje nie ukrywacie, że terapia bardzo Wam pomogła. Niedawno usłyszałam zdanie: „Terapia ma nas naprawić i oddać światu”. Borys: Bardzo ładnie powiedziana prawda. Nasze deficyty odbierają nas światu. Sami sobie ograniczamy bliskość z drugim człowiekiem, radość przeżywania. Na terapii dowiedziałem się, kim jestem i w jakim miejscu. Wcześniej robiłem wszystko, żeby od siebie uciec. Terapia to niekończąca się praca nad sobą. Wychodzenie ze strefy komfortu, żeby coś rozgrzebać, poczuć na nowo, oswoić, ponazywać emocje, spojrzeć na swoje życie w inny sposób. Czytaj też: Wrócili do siebie, pokonali wiele trudności. Oto historia miłości Borysa Szyca i Justyny Szyc-Nagłowskiej Justyna: Dla mnie rzeczy ponazywane są oswojone. Oswojone – nie straszą. W książce piszę: „Spokojnie mogę powiedzieć, że terapia uratowała mi życie, i myślę, że nadal ratuje moje dni, moje małżeństwo, moje macierzyństwo, moje ja”. Kiedy jestem w słabej formie, zawsze proszę o pomoc psychoterapeutę, psychiatrę, specjalistę. Zrobiłam z tego narzędzie dbania o zdrowie, traktuję jak wizytę u dentysty czy ginekologa. Warto robić co jakiś czas przegląd techniczny… – …własnej duszy. Borys: Terapia trwa, ponieważ my się cały czas zmieniamy. Rozwijamy, ale czasem zwijamy. Różnie bywa. Nagle robisz trzy kroki w tył i mówisz: „Kurde, przecież ja już tu nie chciałem być”. No, ale jestem! Trzeba znowu wykonać pracę z sobą, żeby pójść krok do przodu. Justyna: Jesteśmy z mężem świetnymi teoretykami, z praktyką bywa gorzej. Potrafimy rozpoznać nasze emocje, nazwać je, ale one nadal nami rządzą. Nie jesteśmy oazami spokoju niczym niezmącone jeziora na mazurskiej ziemi. Borys: Szkwał idzie często… Justyna: Oj, idzie, ale staramy się nad emocjami pracować. Każde z nas ma swoje metody i sposoby. – Jakie dopalacze są dozwolone? Justyna: Miłość. Borys: Sport. Tenis. Na dole stworzyłem własną siłownię, wstaję o szóstej i trenuję. Justyna: Kiedy nie budzimy się razem, zawsze wysyłamy sobie zdjęcia o poranku. Jeśli mojego męża nie ma w łóżku, pierwsza rzecz, którą widzę w telefonie, to jego zdjęcie z miejsca, w którym przebywa. Kilka dni temu wysłał mi filmik: „Misiaczki, zapraszam Was na siłownię”. Ubraliśmy się z Heniem na sportowo i o godzinie ósmej zeszliśmy do niego na trening. Borys: Byłem z nich bardzo dumny. Justyna: Mój mąż ma bzika na punkcie sportu, a ja muszę się wyciszać. Nie potrzebuję dopalaczy, raczej uziemiacze. Muszę się rozchorować – jak teraz – żeby się zatrzymać. Wczoraj była niedziela, Borys zrobił sobie z Heniem męski dzień, ja zostałam w domu. Pamiętasz, co ci napisałam? „Kochanie, chyba jestem bardzo chora, bo nawet nie posadziłam kwiatów”. To był znak, że naprawdę jest źle, bo uwielbiam zajmować się ogrodem. Kosić trawę, przycinać kwiaty, sadzić rośliny, wyrywać chwasty. To mój relaks. Poza tym praca w ogrodzie od razu daje efekt i pozwala napawać się satysfakcją. Sprawdź też: Przyjął nazwisko matki, z ojcem nie chciał mieć nic wspólnego. Borys Szyc pojednał się z nim wiele lat później Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 11/2025 Jean Reno aktorstwo to dla niego za mało – teraz wydał książkę. Tom Cruise Popełnia błędy, wywołuje skandale, czasem jest śmieszny… Na czym polega jego fenomen? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN015912020074-a764f0c.jpg" width="1333" height="2000" alt="Tom Cruise at arrivals for MISSION: IMPOSSIBLE ? DEAD RECKONING PART ONE Premiere, Jazz at Lincoln Center?s Frederick P. Rose Hall, New York, NY July 10, 2023. Photo By: Kristin Callahan/Everett Collection" title="Nowojorska premiera filmu Mission Impossible: Dead Reckoning Part One" /> Malwina Wędzikowska Mówi, że już nie odwraca się od samej siebie… A w VIVA! EXTRA: Londyńskie wystartowało jako pierwsze, warszawskie istnieje 30 lat, szanghajskie jest najszybsze, czyli historia metra.
Błagał ją na kolanach, nie chciał, by została aktorką. Marta Dąbrowska: „Plotkowano, że załatwił mi rolę. Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje”
Marta Dąbrowska dorastała w domu, gdzie sztuka była codziennością, a teatr – naturalnym tłem życia. Mimo to decyzja o aktorstwie wywołała w jej ojcu, Waldemarze Dąbrowskim, pewne obawy. Błagał ją, by nie szła tą trudną drogą. Dlaczego?
W jej domu wszystko kręci się wokół sztuki. Marta Dąbrowska dorastała w świecie, gdzie królowała artystyczna wrażliwość. Jej mama, Marzena Talar-Dąbrowska, z zawodu plastyczka, tchnęła w dom estetykę i barwy, a ojciec – Waldemar Dąbrowski, dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie – wniósł do życia córki teatr w całej jego potędze i złożoności. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że świat sztuki był dla Marty czymś oczywistym. A jednak, gdy podjęła decyzję o zdawaniu do Akademii Teatralnej, spotkała się z niespodziewanym oporem. Jej ojciec, mimo głębokiego związku z teatrem, zareagował emocjonalnie. Błagał, by tego nie robiła. Znał ten świat od podszewki – jego olśniewające kulisy, ale też brutalne realia. Wiedział, że za marzeniami o scenie kryją się bolesne rozczarowania, nieustanna niepewność i casting za castingiem. Na swojej artystycznej drodze nie raz słyszała, że coś zawdzięcza znanemu ojcu. To podcinało jej skrzydła. "Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Co jeszcze zdradziła? Marta Dąbrowska o zawodowej drodze. Jej tata,Waldemar Dąbrowski nie chciał, by została aktorką – Twój tata w wywiadzie dla VIVY! powiedział, że bycie aktorem to wielkie marzenia, potem momenty dramatycznych rozczarowań, nieustanne czekanie na propozycje i casting za castingiem. Miał rację? Brzmi dramatycznie (śmiech). Trochę w tym prawdy, ale co poradzić, gdy się kocha aktorstwo? Owszem, czasem ono przynosi całą masę rozczarowań – przegrane castingi, odwołane projekty – ale ile daje satysfakcji. – A rodzice nie chcieli, żebyś szła w tym kierunku. Tata nawet klękał przede mną, żebym nie szła na egzamin. Może wiedział wtedy lepiej niż ja, że nie tylko zawód jest trudny, ale też że nie ułatwi mi życia to, że noszę nazwisko Dąbrowska. – Usłyszałaś, że tata Ci coś załatwił? Nie raz, ale nigdy prosto w oczy. Ale wiem, że plotkowano, że załatwił mi przyjęcie do szkoły albo że załatwił mi rolę. Wiem też, że sugerowano, że nie powinno się mnie brać do projektów, bo są ludzie, którzy potrzebują ich bardziej niż ja. – To podcina skrzydła? Podcina, ale już jestem z tym pogodzona. Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje. Trudno mi było w szkole, gdy dostawałam złe oceny. Nie chcę robić z tego dramy i użalać się nad swoim losem. Mam wielkie szczęście, że urodziłam się w takiej rodzinie, w domu pełnym miłości, bo to dało mi siłę. – Młodemu człowiekowi nie jest łatwo w takiej sytuacji. Gdybym wtedy miała tę głowę, którą mam dzisiaj… nazywałabym to drobnymi nieprzyjemnościami. Przecież nazwisko to ani moja zasługa, ani wada, ani przywilej. TYLKO W VIVIE: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Rozumiem, że nie było opcji, żebyś wybrała inny zawód? Nie pamiętam, żebym chciała być kimś innym. Owszem, zdawałam na dziennikarstwo i to był mój plan B. Ale to o szkole teatralnej marzyłam, a zawsze staram się realizować to, co sobie założyłam. – Nie zdajesz się na przypadki? Ostatnio jest ich w moim życiu coraz więcej. Tak jak i zmian, które są stałą w naszym życiu. Kiedyś przez przypadek zaproponowano mi niewielką rolę w filmie. Miałam chyba 13 lat i jechałam windą. Rodzice postawili mi tylko jeden warunek. Miałam poprawić oceny z matematyki. Niestety nie udało mi się go spełnić, chociaż się starałam. – W filmie i tak wystąpiłaś. A w trakcie zdjęć Maciej Kozłowski pomagał mi w nauce. – Chyba nie z matematyki. Odpytywał mnie z mitów greckich (śmiech). Myślę teraz o tych przypadkach. Nie wiem, czy to dobre słowo. Wolę myśleć o tym, że po prostu znalazłam się w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie. Czekam teraz na realizację dwóch projektów, które właśnie są efektem przypadkowych spotkań. – Chodzisz na castingi? Też, i wolę to od nagrywania tak popularnych teraz self-tape’ów, bo dopiero uczę się to robić. Wiem, że po pandemii świat się zmienił i trzeba się dopasować do istniejących realiów. Czasem mi trudno. – Dlaczego? Jestem antytechniczna. Komputery mnie nie lubią i z wzajemnością. Moja boomerska dusza nie ma z nimi porozumienia. Moje agentki coś na ten temat wiedzą (śmiech). – Gdzie Ty się uchowałaś? Mamy XXI wiek! Nawet wywiad będziemy musiały autoryzować przez telefon (śmiech). [...] – Na czym czytasz scenariusze? Mam iPada, ale najbardziej lubię na papierze. Dopiero niedawno odkryłam Instagram i go polubiłam. A jednak wciąż trudno jest mi zrozumieć, że niektórzy zarabiają na nim wielkie pieniądze. Signum temporis. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Dziedzictwo dźwięków i siła charakteru. „Tańczące Eurydyki” zapoczątkowały jej legendę. Tak Katarzyna Gaertner stała się ikoną polskiej muzyki
Katarzyna Gaertner już jako 13-latka wiedziała, że zostanie kompozytorką, a jej „Tańczące Eurydyki” zapoczątkowały niezwykłą muzyczną drogę. W rozmowie z VIVĄ! opowiada o sile, która pozwoliła jej przetrwać przeciwności losu.
Stworzyła niezapomniane polskie przeboje - "Małgośkę", "Wielką Wodę" czy "Tańczące Eurydyki". Współpracowała z najpopularniejszymi polskimi artystami. Katarzyna Gaertner w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! odsłania nieznane kulisy swojego życia – od pierwszego fortepianu, który otrzymała w wieku sześciu lat, przez debiut kompozytorski jako 13-latka, aż po dramatyczne chwile, gdy w żałobie po mężu straciła dorobek życia. Mimo wszystkich ciosów, które otrzymała od losu nie przestała tworzyć. Muzyka to jej cały świat. Katarzyna Gaertner w wywiadzie VIVY! o miłości do muzyki. Kiedy zaczęła komponować? – Masz długie i barwne życie, ale los nieraz Cię krzywdził. Krzywdzi i wynagradza, bo mam muzykę, która jest dla mnie bardzo ważna. – Po kim odziedziczyłaś talent? Ojciec grał na fortepianie. Mama też uczyła muzyki. Pochodzę jednak z niemieckiej rodziny zajmującej się przemysłem. Dziadkowie ze strony mamy mieli kolekcję książek, a nie płyt. – Twoja muzykalność pochodzi więc jednak od rodziców? Ojciec, gdy miałam sześć lat, przywiózł mi w prezencie porzucony przez Niemców fortepian, a ja zaczęłam na nim brząkać. I muzyka nie opuściła mnie do tej pory. – Kiedy zaczęłaś komponować? Postanowiłam napisać piosenkę na konkurs specjalności młodzieżowych, który wygrałam. I wtedy powiedziałam mamie: „Zostanę kompozytorem”. Już jako 13-latka czułam, że to będzie moja droga. A kiedy miałam lat 18, napisałam „Tańczące Eurydyki”, które na festiwalu w Szczecinie zaśpiewała Hela Majdaniec. I od tego się zaczęło… – Później jednak „Eurydyki” śpiewała Anna German. Anna zaśpiewała tę piosenkę dwa lata później w Opolu, a ja po jej występie i owacjach wiedziałam już, że wybrałam właściwą drogę. [...] TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Szybko stałaś się sławna… Czy ja wiem? Sławni są wokaliści i aktorzy, a kompozytor zawsze zostaje w cieniu. Dla mnie nagrodą była nie moja popularność, tylko popularność moich piosenek. – Powinnaś to wszystko opisać w swojej biografii. Piszę ją od dawna, ale ciągle jest nieskończona, bo ciągle coś nowego się dzieje. – Z pewnością wiele miejsca poświęcisz Agnieszce Osieckiej, z którą bardzo się przyjaźniłaś. Bardzo. Z Agnieszką można było być blisko albo wcale. Odbierałyśmy na podobnych falach. Przysyłała mi swoje nowe wiersze. Często pisała je też u mnie w domu nad jeziorem, na Kaszubach. Tam powstała między innymi „Wielka woda”. A kiedy się już napracowałyśmy, chodziłyśmy po polach i lesie i gadałyśmy o życiu. – Bardzo przeżyłaś jej śmierć? Bardzo. I żałowałam, że mnie wtedy przy niej nie było. Ale tydzień przedtem przysłała mi wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną. Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza. I do wszystkich nieznanych teksów Osieckiej, których mam dużo. – Wierzę, że z Twoim samozaparciem postawisz na swoim. Też w to wierzę. Niełatwo mnie złamać. Przeżyłam udar, białaczkę, przeżyłam pożar domu. Uratowano mnie, znosząc z poddasza na rękach. I cały czas pracowałam, odkąd skomponowałam pierwszy przebój. „Małgośkę” śpiewają do dzisiaj różni wokaliści. A moja „Msza beatowa” zdobyła międzynarodową popularność od pierwszego nagrania dla Polskich Nagrań w 1997 roku. Wielu artystów dzięki mnie i moim kompozycjom wypłynęło na szerokie wody. A to, co dzieje się ze mną teraz, być może jest ceną za te wszystkie sukcesy… [...] – Jak wygląda proces twórczy, kiedy nie zapisujesz nut i nie odtwarzasz tej muzyki na fortepianie, którego tu nie masz? Ten proces jest we mnie. Wiem, że melodia musi być taka, a nie inna. I trzeba tylko wydać ją na świat jak dziecko. A to związane jest z pieniędzmi. Potrzeba kogoś, kto sfinansuje nagrania, bo przecież nut światu nie pokażę i nikt ich nie usłyszy. Musi być zapis muzyczny. A potem odtworzenie tego to już żywioł. Mój mąż stworzył mi doskonały warsztat pracy, który straciłam. Nie wiem, czy bezpowrotnie, ale mam nadzieję, że nie i że apelacja przyniesie dobry skutek. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Zaskakujące wyznanie Marty Dąbrowskiej o macierzyństwie: "Wydawało mi się, że jestem nie najlepszym materiałem na matkę"
Macierzyństwo Marty Dąbrowskiej rozpoczęło się w jednym z najtrudniejszych momentów jej życia – gdy urodziła pierwszego syna, jej mama umierała. Aktorka musiała pogodzić radość narodzin z rozdzierającym bólem straty. Dziś przyznaje, że choć nie jest idealną mamą, jej synowie są jej największym szczęściem.
Macierzyństwo Marty Dąbrowskiej rozpoczęło się w cieniu wielkiej straty. Gdy urodziła pierwszego syna, jej mama – najbliższa osoba, opoka, wzór kobiecości i czułości – ciężko chorowała. "Odeszła, gdy mój starszy syn Jaś miał pół roku. Śmierć przeplotła się z życiem. Początek mojego macierzyństwa przypadł więc na najbardziej dramatyczny czas w moim życiu", opowiada aktorka w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. Wtedy radość z narodzin przeplatała się z rozdzierającym bólem. Marta Dąbrowska, debiutująca w roli matki, musiała uczyć się nowej miłości i nowego życia, niosąc jednocześnie ciężar żałoby. Dziś aktorka przyznaje, że nie jest idealną mamą, ale jej synowie są jej całym światem. Ich narodziny nadały sens dniom, które wydawały się nie do przejścia. Marta Dąbrowska o macierzyństwie i miłości do synów. Wywiad VIVY! – Twoja mama zrezygnowała z malowania i poświęciła się Twojemu wychowaniu, Ty jesteś mamą pracującą. W przypadku mojej mamy słowo „poświęcenie” jest adekwatne. Ona się poświęciła, bo tego chciała. Mama bardzo pragnęła mieć dzieci i długo na mnie czekała, więc gdy się urodziłam, zdecydowała, że zostanie ze mną w domu. Jeszcze pamiętam, że jak byłam mała, zabierała mnie ze sobą na plenery, widzę ją, jak rozstawiała sztalugi w naszym domu nad Zegrzem i malowała. Potem przez wiele lat tego nie robiła. Ja jestem inna. Jestem mamą, a Janek i Karol są moim szczęściem. Ale mam też życie zawodowe i towarzyskie. Pełnię daje mi godzenie tych dwóch światów, ale rozumiem i szanuję kobiety, które decydują się na inną drogę. To oczywiste, że powielam jej zachowania, jej postępowanie, ale błędy jednak popełniam swoje (śmiech). – Sama zostałaś mamą w trudnym momencie, kiedy Twoja mama ciężko chorowała. Odeszła, gdy mój starszy syn Jaś miał pół roku. Śmierć przeplotła się z życiem. Początek mojego macierzyństwa przypadł więc na najbardziej dramatyczny czas w moim życiu. Pamiętam, ile kosztował mnie 26 maja, czyli pierwszy Dzień Matki bez niej. Z jednej strony bardzo się bałam, bo nie było jej przy mnie na zawsze. Z drugiej właśnie sama zostałam matką, więc była radość. Drugi syn urodził się 25 maja, czyli w przeddzień Dnia Matki, i mam wrażenie, że moi chłopcy odczarowali dla mnie to święto. – Byłyście ze sobą bardzo związane. Bardzo, a jej odejście było dla mnie wielką stratą. Codziennie mam ochotę do niej zadzwonić. Najgorsze jest to, że mam świadomość, że ta tęsknota będzie ze mną już zawsze. A zawsze oznacza dla mnie wieczność. Ciągle, a minęło już sześć lat, nie mogę wytłumaczyć sobie, że ten koniec jest definitywny. Nie byłam w stanie pójść na jej grób. Gdy przejeżdżałam obok cmentarza, zatrzymywałam się i nie miałam siły wysiąść z samochodu. Mama przez kilka lat dzielnie walczyła z chorobą. I muszę powiedzieć, że na śmierć bliskiej osoby nie da się przygotować, nigdy. Czułam się, jakbym zderzyła się z górą lodową. Zawalił mi się cały świat… [...] TYLKO W VIVIE!: "Tęsknota będzie ze mną już zawsze". Marta Dąbrowska nie pogodziła się ze śmiercią mamy. To, co wyznała, łamie serce – Ty jesteś najlepszą mamą na świecie? Musiałam się tego nauczyć. Nie chciałabym, żeby zabrzmiało to negatywnie, bo chłopcy są moimi skarbami i będę to zawsze podkreślać. Ale ich pojawienie się na świecie było rewolucją w moim życiu jedynaczki. Musiałam wyjść ze swojej strefy komfortu. Poza tym my obie jesteśmy z pokolenia, któremu wkładano do głowy, że wszystko ma być super, że nie mamy prawa na emocje, że nie możemy się bać, że dziecko to nie koniec świata i musimy sobie dać radę, żeby nie wiem co. A to nie jest prawda. Mamy prawo mieć wątpliwości, mamy prawo czuć się bezradne i mamy prawo do tego, że pewnych rzeczy po prostu musimy się nauczyć. Gdy urodził się Jaś, byłam właśnie bezradna. Oczywiście kochałam go całym sercem, ale nie wiedziałam, co mam robić, jak mam robić. Gdy miał osiem miesięcy, musiałam go na chwilę zostawić w domu. Pojechałam na spotkanie. W drodze poczułam tak straszną tęsknotę, że musiałam wrócić do domu i po prostu go przytulić. Wtedy zrozumiałam, co to znaczy miłość matki. Do tego momentu nie zdawałam sobie sprawy, że może być tak silna. – Jesteś jedynaczką. Zawsze marzyłaś o gromadce dzieci? Jestem tak zwaną córeczką tatusia i mamy ze sobą dobrą relację. Ale tata zawsze był w pracy, to mama zawsze była ze mną. Oboje zapewnili mi wspaniałe dzieciństwo, choć bywało, że czułam się samotna. Zazdrościłam wszystkim koleżankom i kolegom, którzy mieli rodzeństwo. Miałam na tym punkcie obsesję, do tego stopnia, że wymyśliłam sobie siostrę. Nawet najbardziej kochający rodzice nie zastąpią siostry czy brata. A jednak ja w ogóle nie myślałam o macierzyństwie. Wydawało mi się, że jestem nie najlepszym materiałem na matkę. Sądziłam, że nie jestem do tego stworzona. Myliłam się na szczęście. – Karol ma półtora roku. Czas na powrót na scenę? Chciałabym, bo na studiach uczono mnie, że teatr jest drugim domem dla aktora. Każdy marzył o tym, żeby mieć w nim etat. Ja miałam… ale jedne drzwi się zamykają, żeby inne mogły się otworzyć. TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Stylowy piłkarz, kochający mąż i... Grzegorz Krychowiak odsłania prywatne tajemnice, czule mówi o życiu u boku ukochanej Celii
Grzegorz Krychowiak, uznawany za najlepiej ubranego polskiego piłkarza, otwiera się w ekskluzywnej rozmowie dla VIVY! nie tylko na temat mody, ale też życia prywatnego. W szczerym wywiadzie opowiada o prowadzeniu marki Balamonte, współpracy z żoną Celią oraz codzienności w świecie pełnym wyrzeczeń i sportowych wyzwań.
Najlepiej ubrany polski piłkarz – o jego stylizacjach rozpisują się wszystkie media. Nic więc dziwnego, że od kilku lat prowadzi własną markę modową. Grzegorz Krychowiak jest najlepszą wizytówką Balamonte. W rozmowie z Barbarą Łubko opowiada o nowej kolekcji ready-to-wear i zdradza… dlaczego projekty konsultuje z żoną Celią. Grzegorz Krychowiak o życiu prywatnym i ukochanej żonie. Wywiad VIVY! Spotykamy się w hotelowej kawiarni przy warszawskim lotnisku. Grzegorz przyjechał do kraju tylko na jeden, i to wypełniony po brzegi, dzień. Ale o spóźnieniu nie ma mowy – w lobby pojawia się punktualnie ze spokojem człowieka, który nie musi niczego udowadniać, i z uśmiechem, który zaraża optymizmem. Ubrany jest nienagannie, w granatowy garnitur z własnej kolekcji Balamonte, z charakterystycznymi żółtymi szelkami, które od razu przykuwają moją uwagę. Rozmawiamy o stylu, o grze, o przyszłości. I o tym, że w życiu – jak w dobrze skrojonym garniturze – najważniejsze są detale, których na pierwszy rzut oka nie widać. [...] – Polacy znają Cię przede wszystkim z boiska. Ale w ostatnich latach coraz głośniej o Tobie w zupełnie innej roli – projektanta. Jak to się zaczęło? Myślę, że wtedy, gdy jako 16-latek wyjechałem do Francji. W Paryżu szybko zrozumiałem, że ubiór może być twoją wizytówką. Styl daje wolność. Nie chodzi o to, żeby się przebierać, tylko żeby pokazać, że dbasz o siebie, wiesz, kim jesteś, i czujesz się z tym dobrze. Ubiór może opowiadać o człowieku więcej niż słowa. Zacząłem się tym interesować i z czasem przerodziło się to w coś poważniejszego. Moda daje mi przyjemność, ale też kontrolę nad tym, jak chcę być postrzegany. – Dziś prowadzisz markę Balamonte. Od garniturów szytych na miarę po kolekcje ready-to-wear. Chciałem, żeby każdy facet mógł się dobrze ubrać – bez stresu, bez poczucia, że moda jest tylko dla wybranych. Zaczęliśmy sześć lat temu od garniturów szytych na miarę. Najpierw salon w Warszawie, potem Poznań. Teraz szycie na miarę to wciąż nasz fundament, ale idziemy dalej, stawiamy też na gotowe elementy: spodnie, dżinsy, marynarki, T-shirty, akcesoria. Wprowadziliśmy właśnie kolekcję ready-to-wear i rozwijamy online, który jest dzisiaj podstawą. To odpowiedź na potrzeby klientów – chcą wyglądać dobrze, ale nie zawsze mają czas na szycie. [...] – Konsultujesz kolekcje Balamonte z żoną? Pomaga Ci przy projektach? Celia ma świetny gust, niesamowite wyczucie i zupełnie inne spojrzenie – bardziej śmiałe. Ja jestem bardziej klasyczny, ona ma francuską odwagę, wyczucie koloru, detalu, proporcji. Pokazuję jej wszystkie projekty, zanim wejdą do kolekcji. Potrafi powiedzieć: „To super” albo: „To nie przejdzie”. I czasem jej racja wygrywa. Mamy różne perspektywy – ja patrzę bardziej przez pryzmat rynku polskiego, ona – mody globalnej. I to się pięknie uzupełnia. Jej estetyka to duży kapitał dla Balamonte. Ale też prywatnie – ona po prostu wie, co pasuje do mnie, a co nie. I nie boi się powiedzieć mi tego wprost. CZYTAJ TYLKO W VIVIE!: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – A jak wygląda Wasze codzienne życie? Trochę jak logistyczne domino. Mieszkamy na stałe w Paryżu, ale ostatni sezon spędziliśmy na Cyprze, bo tam grałem. W międzyczasie bywałem w Polsce, trochę we Francji. To życie na walizkach. Ale Celia też to zna. Jest przyzwyczajona. Uczyliśmy się tego wspólnie – jak się spakować na trzy miesiące i nie zwariować. – Jak Celia podchodzi do Twojej piłkarskiej rutyny? Z dystansem, ale zrozumieniem. Wie, że to jest zawód z deadline’em. Nie da się grać wiecznie. I że ta rutyna – treningi, regeneracja, mecze – czasem wypala. Ale wie też, jak bardzo kocham ten sport. – Celia też trenuje, i to bardzo wymagającą dziedzinę sportu. Tak, od jakiegoś czasu trenuje kulturystykę – i trzeba to powiedzieć wprost: To nie jest hobby, to jest styl życia. Ona trenuje dwa razy dziennie, pilnuje diety, nie wychodzi z domu bez zaplanowanego posiłku, nie je na mieście, wszystko przygotowuje sama. To ogrom wyrzeczeń. Ale jest w tym konsekwentna, ma cel i go realizuje. I szczerze? Jestem pełen podziwu. Bo wiem, ile to kosztuje – nie tylko fizycznie, ale też społecznie. – Co masz na myśli? To nie jest droga dla każdego. Dla niej wyjście na kolację to problem logistyczny. Trzeba wszystko przeliczyć. To wpływa na relacje, na to, jak planujemy dzień, wyjazdy. Ale wiem, że to jej pasja, że tego potrzebuje, że to daje jej siłę. I wspieram ją w tym, jak tylko mogę. Bo jeśli ktoś jest gotów tyle poświęcić dla czegoś, co kocha, to trzeba to szanować. – Ty miałbyś taką dyscyplinę? Nie w takiej formie. Ja całe życie jestem w reżimie sportowym, ale jednak piłka to gra zespołowa, tu masz dzień odpoczynku, tam wyjazd – to inne zasady. W kulturystyce wszystko zależy od ciebie. To mnie fascynuje, ale nie ukrywam – ja bym nie dał rady. A Celia? Ona traktuje to bardzo serio. To nie jest fanaberia, to jej droga. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. TYLKO W VIVIE!: Za tym nazwiskiem kryły się łzy. Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią wprost o szkolnym piekle i rodzinnej sile Rozmawiała BARBARA ŁUBKO Zdjęcia KATARZYNA PASKUDA
"To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas
Od „Tańczących Eurydyk” po „Małgośkę” – Katarzyna Gaertner stworzyła największe hity, komponując dla legend i przyjaźniąc się z ikonami. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina twórcze relacje z Anną German czy Marylą Rodowicz. Wspomina też o przyjaźni z Agnieszką Osiecką i o wierszu, który poetka wysłała jej na tydzień przed swoją śmiercią. "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza", mówi kompozytorka.
Talent odziedziczyła po rodzicach. Fortepian pojawił się w jej życiu jak znak przeznaczenia – podarunek, który już w wieku sześciu lat przesądził o jej muzycznej przyszłości. Katarzyna Gaertner, kompozytorka legendarnych „Tańczących Eurydyk”, czarowała dźwiękiem, zanim jeszcze Polska zdążyła ją poznać. Stworzyła prawdziwe arcydzieła, dawała artystom sławę. W ekskluzywnej rozmowie z VIVĄ! wspomina artystyczne przyjaźnie z Agnieszką Osiecką, Anną German i Marylą Rodowicz – kobiety, które razem z nią pisały najpiękniejsze rozdziały historii polskiej piosenki. Szczególna relacja łączyła ją z Agnieszką Osiecką. Poetka na krótko przed śmiercią wysłała jej wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. "O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną", mówiła. I dodaje: "Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza". Katarzyna Gaertner o przyjaźniach z Marylą Rodowicz, Anną German i Agnieszką Osiecką – Kiedy zaczęłaś komponować? Postanowiłam napisać piosenkę na konkurs specjalności młodzieżowych, który wygrałam. I wtedy powiedziałam mamie: „Zostanę kompozytorem”. Już jako 13-latka czułam, że to będzie moja droga. A kiedy miałam lat 18, napisałam „Tańczące Eurydyki”, które na festiwalu w Szczecinie zaśpiewała Hela Majdaniec. I od tego się zaczęło… – Później jednak „Eurydyki” śpiewała Anna German. Anna zaśpiewała tę piosenkę dwa lata później w Opolu, a ja po jej występie i owacjach wiedziałam już, że wybrałam właściwą drogę. – Przyjaźniłyście się z Anną? Tak, ale po jej wypadku nasza współpraca się wyciszyła. Myślałam, że Ania wyleczy się i wróci. Tak się nie stało. Zaczęłam więc pisać też dla innych wokalistów. – Przede wszystkim dla Maryli Rodowicz i dla Ryśka Riedla z Dżemu. Od musicali i piosenek z „Pozłacanego warkocza” zaczęła się kariera Ryśka, a z Marylą… Zaczęło się zabawnie, od piosenki z przeszłością. – „Hej, dzień się budzi” funkcjonowała nawet jako sygnał radiowy. Tak, tylko że najpierw zaśpiewała ją inna piosenkarka, a dopiero potem Maryla. – Ale później tworzyłyście udany tandem. Ile Twoich piosenek zaśpiewała? Nie mam pojęcia, dużo. I nagrała z nimi płyty. Pamiętam, że jeździłam do niej do Czech, kiedy tam mieszkała ze swoim czeskim narzeczonym. Bardzo lubiłam Marylę i jej głos. Jej interpretacja nadawała mojej muzyce głębi. Przez 50 lat naszej współpracy powstało tyle przebojów, nie do policzenia. Jak choćby „Małgośka”, „Diabeł i raj”, „Gdzie to siódme morze”, „Wrócą chłopcy z wojny”, „Wielka woda”… TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Te piosenki są odtwarzane do dzisiaj. Ty dawałaś artystom sławę. A oni lgnęli do Ciebie. Poznałaś Beatlesów, gdy byłaś na stypendium w Londynie. Byłam nawet u nich na Heave Road. Chodziłam z nimi na jam session, z długimi mikserskimi stołami. Poznałam wiele muzycznych sław. Nigdy nie zapomnę Jiřiego Korna, którego poznałam w Czechach. – Szybko stałaś się sławna… Czy ja wiem? Sławni są wokaliści i aktorzy, a kompozytor zawsze zostaje w cieniu. Dla mnie nagrodą była nie moja popularność, tylko popularność moich piosenek. – Powinnaś to wszystko opisać w swojej biografii. Piszę ją od dawna, ale ciągle jest nieskończona, bo ciągle coś nowego się dzieje. TYLKO W VIVIE!: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem – Z pewnością wiele miejsca poświęcisz Agnieszce Osieckiej, z którą bardzo się przyjaźniłaś. Bardzo. Z Agnieszką można było być blisko albo wcale. Odbierałyśmy na podobnych falach. Przysyłała mi swoje nowe wiersze. Często pisała je też u mnie w domu nad jeziorem, na Kaszubach. Tam powstała między innymi „Wielka woda”. A kiedy się już napracowałyśmy, chodziłyśmy po polach i lesie i gadałyśmy o życiu. – Bardzo przeżyłaś jej śmierć? Bardzo. I żałowałam, że mnie wtedy przy niej nie było. Ale tydzień przedtem przysłała mi wiersz, który napisała w szpitalnym łóżku. O życiu, o miłości, która już była… To brzmiało jak jej pożegnanie ze światem i ze mną. Mam zamiar napisać muzykę do tego wiersza. I do wszystkich nieznanych teksów Osieckiej, których mam dużo. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Olaf Lubaszenko niechętnie wraca wspomnieniami do dawnych lat: "Nie lubię siebie z tamtego okresu"
Olaf Lubaszenko – bez lukru, bez pozy – wraca pamięcią do czasów, które go ukształtowały i poraniły zarazem. W szczerej rozmowie z VIVĄ! wyznaje: "Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu"
Szalone lata 90., gdy każdy dzień był przygodą lub próbą przetrwania. "Wtedy najintensywniej ten świat poznawałem", mówi Beacie Nowickiej. Olaf Lubaszenko wraca wspomnieniami do czasów, gdy Warszawa tętniła nocnym życiem, granice między dniem a nocą zacierały się, a młodość była mieszanką euforii i zagubienia. W szczerej rozmowie – bez upiększeń – opowiada o podróżach, cenie decyzji i własnych winach, których nie przestał rozliczać. A także wymienia najważniejsze punkty na mapie tamtego świata. "Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu. Towarzyszy mi przekonanie, że ten czas należało przeżyć dużo uważniej. Być dużo bardziej obecnym, a mniej uciekać w świat mroku i fałszywie rozumianej zabawy", dodaje. <h2 class="touch:-me-2 touch:-ms-3.5 -ms-2.5 -me-1 flex items-center p-1 select-none -mt-1 duration-[1.5s] focus-within:transition-none hover:transition-none pointer-events-none [mask-image:linear-gradient(to_right,black_33%,transparent_66%)] [mask-size:300%_100%] [mask-position:100%_0%] motion-safe:transition-[mask-position] group-hover/turn-messages:pointer-events-auto group-hover/turn-messages:[mask-position:0_0] group-focus-within/turn-messages:pointer-events-auto group-focus-within/turn-messages:[mask-position:0_0] has-data-[state=open]:pointer-events-auto has-data-[state=open]:[mask-position:0_0]" id="olaf-lubaszenko-w-vivie-wspomina-lata-90-czy-ma-sentyment-do-tamtych-czasow-2b6367ce">Olaf Lubaszenko w VIVIE!: wspomina lata 90. Czy ma sentyment do tamtych czasów? – Czasy naszej młodości… Tam jest osadzona historia „Napadu” w reżyserii Michała Gazdy, gdzie genialnie zagrał Pan byłego esbeka. Gadacz, Pana bohater, ma w sobie magnetyzm, który przebija ekran i ciągnie widza za sobą. Dziękuję za te słowa. Wydaje mi się, że to jest film, który się udał, bo był uczciwie zrobiony przez uczciwych ludzi. Nie mówię tylko o sobie. Zawsze miałem słabość do funkcjonariuszy. Dobrze się czuję w uniformie, również, kiedy gram… duchownego. Bycie elementem organizacji o charakterze ściśle hierarchicznym w pewnym sensie porządkuje myślenie o świecie bohatera. Wiadomo, kto jest nad nim, kto jest pod nim, kto obok niego – to dobry punkt wyjścia do budowania relacji psychologicznych. Struktura hierarchiczna jako rodzaj kagańca, powód do tego, żeby się przeciwko niej buntować. Bohater „Napadu” był mi dodatkowo bliski, bo akcja filmu dzieje się w latach 90., w świecie, od którego zaczęliśmy naszą rozmowę. Wtedy najintensywniej ten świat poznawałem. – Film odnosi się do autentycznych wydarzeń z 1995 roku. Jak Pan wtedy żył? Tułałem się od jednego wynajmowanego mieszkania do drugiego: na Żoliborzu mieszkałem przy szkole pożarniczej, na Nowolipkach z okna widziałem komendę stołeczną policji. Dziwne czasy. Trudne. Nagle zniknęły drogowskazy, kompasy straciły orientację, a grunt usunął się nam spod nóg. Wszyscy byliśmy zdezorientowani. Jak żyłem? Młodzieńczą potrzebą, trochę z gatunku filozofii wschodnich, żeby płynąć z nurtem, pozwolić życiu się toczyć. Niech wiatr wieje i coś przyniesie. Tylko że to było specyficzne, nie do końca buddyjskie życie, bo związane z nocą, z mrokiem, z niepokojem, zagubieniem, z hałasem. Zaczęły powstawać ciekawe – jak nam się wówczas wydawało – kluby nocne, na przykład Planeta, o której później opowiadał najsłynniejszy świadek koronny. Ja trzymałem się bardziej Śródmieścia, przy Teatrze Wielkim był Zanzibar, Rabarbar i Barbados. Nasz ówczesny „wielki świat”. – Pamiętam. Zacierały się granice życia prywatnego z zawodowym. Dnia z nocą również. Najpierw byliśmy oszołomieni, potem też zafascynowani nowymi możliwościami. Pojawiały się kolejne propozycje, na przykład występ w „Metrze”, rola u Władysława Pasikowskiego, zaproszenie do Piwnicy pod Baranami i ja je wszystkie przyjmowałem, ponieważ uznawałem, że to są rzeczy, przez które trzeba przejść, doświadczyć, sprawdzić się, zanim zdecyduję, gdzie chcę osiąść na stałe. W XIX wieku młodzieńcy wyruszali w tak zwaną wielką podróż po Europie – a moja to były peregrynacje pomiędzy Warszawą, Krakowem i Łodzią… – Najważniejsze punkty na mapie tamtego świata? 1989 rok – „Metro”, 1991 – „Kroll”, rok później „Psy” Pasikowskiego. Obejrzałem ten film niedawno, po raz pierwszy w całości od premiery. Wciąż działa. Są w nim zaklęte jakieś emocje, które oddają ducha tamtego czasu. W 1993 urodziła się moja córka. Cztery lata później zrobiłem „Sztos”, potem „Chłopaki nie płaczą”. Rany boskie… bardzo dużo się działo! Było coś pięknego w tej ucieczce w pracę. Po drodze robiliśmy „Pamiętnik znaleziony w garbie”, ponad pół roku w Związku Radzieckim, który na naszych oczach zamieniał się w Rosję. W Leningradzie, który stał się Petersburgiem, urzędnikiem w magistracie był niejaki Putin. Bardzo mi się tam nie spodobało. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł – Ma Pan sentyment do tamtych lat? Nie bardzo. Mnóstwo rzeczy wyrzuciłem z pamięci, ale w czasie rzeczywistym wszystko wydawało mi się interesujące, bo każdy miesiąc, tydzień, dzień przynosił nowe doświadczenia zarówno z perspektywy indywidualnej – wciąż jakieś rzeczy zdarzały się po raz pierwszy, na przykład areszt za bycie niewinnym świadkiem nocnej burdy, kolegium za uchylanie się od służby wojskowej – czy z perspektywy zbiorowej: wybuchające bomby, egzekucje na ulicach, „noc teczek” w Sejmie i obalenie rządu Jana Olszewskiego, afera Olina. Czasy brudne i brutalne, było w nich mnóstwo niepokoju, niepewności. Myślę, że cała generacja jest tym skażona. Nie mieliśmy mechanizmów obronnych, bo nie byliśmy na nic przygotowani. Niechętnie wracam do tamtych lat, bo nie lubię siebie z tamtego okresu. Towarzyszy mi przekonanie, że ten czas należało przeżyć dużo uważniej. Być dużo bardziej obecnym, a mniej uciekać w świat mroku i fałszywie rozumianej zabawy. – Na początku filmu „Napad” domyślił się Pan, że strażnik banku jest martwy, bo na stole zostawił kluczyki do poloneza. Mówi Pan: „Nie zostawiłby auta, na które zapierdalał całe życie”. Na co Pan w życiu „zapierdalał”? W latach 90. myślałem, że fajnie byłoby kupić sobie samochód. Popełniłem straszliwy błąd. Poszedłem do komisu po małego, oszczędnego niemieckiego diesla, a wyszedłem z bardzo drogim w utrzymaniu amerykańskim kabrioletem Chrysler Le Baron. To był najgorszy zakup, jaki mogłem zrobić. Ale zrobiłem. Tak czasem jest… Trochę nie miałem wyjścia, bo go rozbiłem w czasie jazdy próbnej, sprawdzając, jak jeździ się kabrioletem. Uderzyłem w bramę i skasowałem cały lewy bok, więc honorowo wyraziłem gotowość kupna. Właściciel komisu bardzo się ucieszył. Tego samego dnia, bez absolutnie żadnej konsultacji ani rozmowy, Janusz Józefowicz kupił… kabriolet Chrysler Le Baron! Pod Teatr Dramatyczny, gdzie graliśmy „Metro”, podjeżdżaliśmy dwoma: ja granatowym, on – czerwonym. Z tym że ja podjeżdżałem dużo krócej, bo mój się natychmiast zepsuł, a on dość długo. Jego zakup nie był taki głupi (śmiech). – Na co jeszcze wydawał Pan te pierwsze prawdziwe pieniądze? Pojechałem na Martynikę. Sam, na 10 dni. Okazało się, że domek, który wynająłem, nie miał niczego poza prysznicem. Ani telewizora, ani radia. Na dodatek ani razu nie widziałem słońca. Codziennie widziałem za to intensywną chmurę, która sięgała prawie do ziemi, i kolejne burze, czasem kilkanaście dziennie, strach było wchodzić do oceanu. Bardzo źle wspominam ten pobyt. Chciałem stamtąd uciec. Pojechałem na lotnisko, gdzie odkryłem, że ze wszystkich destynacji, które wyświetlały się na tablicy odlotów, żadnej nie mogę wybrać, ponieważ wszędzie były potrzebne wizy. Pamiętam, jak tam stałem, dławiąc łzy bezsilności. Rzeczywiście miałem sporo pieniędzy za jakąś reklamę, a nawet pierwszą w życiu kartę kredytową. Było mnie stać na każdy bilet klasy ekonomicznej, w każdym kierunku, ale nie miałem wizy donikąd. [...] Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. CZYTAJ TEŻ: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem
Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem
Legenda polskiej muzyki, Katarzyna Gaertner, przerywa milczenie. W rozmowie z magazynem „Viva!” opowiada o dramatycznych wydarzeniach, które zmieniły jej świat w ruinę. Dziś mieszka w azylu pod Warszawą i stara się nadal realizować swoją muzykę. Wspomina o tych, którzy wyciągnęli do niej pomocną dłoń w najtrudniejszym czasie.
Katarzyna Gaertner, jedna z najbardziej cenionych postaci polskiej muzyki. Stworzyła niezapomniane hity - „Małgośka”, „Wielka woda”, „Tańczące Eurydyki”, „Bądź gotowy dziś do drogi”. Od dwóch lat mieszka w niewielkim domu położonym w okolicach Zalewu Zegrzyńskiego. To miejsce, do którego trafiła z pomocą bliskich, stało się dla niej schronieniem po bolesnych życiowych doświadczeniach. W rozmowie z VIVĄ! kompozytorka ujawniła dramatyczne kulisy swojego życia. "Przeżyłam udar, białaczkę, pożar domu, ale to, co spotkało mnie teraz, być może jest ceną za wszystkie sukcesy", mówi poruszająco w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Artystka straciła dom, studio i swoje kompozycje. Jak do tego doszło? W 1997 roku Katarzyna Gaertner została poproszona przez matkę młodego mężczyzny, Gienka (imię zmienione – przyp. red.), by poświęciła mu trochę czasu i pomogła odnaleźć życiową drogę. Miał wówczas 23 lata. Kobieta poprosiła także o zakup gitary dla syna. Gaertner zgodziła się i przyjęła chłopaka w swoim domu w Komaszycach, niedaleko Końskich – miejscu, które wybrała na swoją przystań po opuszczeniu Warszawy. Zamieszkała tam po tym, jak sąsiedzi w stolicy zaczęli skarżyć się na hałasy podczas prób muzycznych i regularnie wzywali policję. W związku z tym osiedliła się w opuszczonym gospodarstwie, gdzie wraz z mężem odnowiła dom i stworzyła studio nagrań w jednym z budynków. Po kilku dniach pobytu Gienek zapytał, czy mógłby zostać na dłużej. Artystka zgodziła się, choć nie z powodu samotności – wtedy czuła się otoczona miłością: miała u boku kochającego męża, muzykę, psy i hodowlę kóz. Ten czas wspomina jako wyjątkowo twórczy i pełen harmonii. W jednym momencie wszystko się zmieniło... Katarzyna Gaertner - tak dziś wygląda jej życie. Gdzie mieszka legendarna kompozytorka? – Gienka traktowałaś jak przybranego syna, bo nie masz własnych dzieci? Albo pasja i muzyka, albo dzieci, którym trzeba poświęcać całą uwagę. W dodatku mój stan zdrowia nie pozwalał na macierzyństwo. Ale Gienka nie uważałam za przybranego syna. Po prostu odkryłam w nim miłość do muzyki. Wydawał się dobry i czuły. Troskliwy. Nie miał zawodu, więc opłacałam za niego ubezpieczenie na zasadzie, że niby zatrudniam go jako pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa. W dodatku chciał grać na gitarze i miał talent. Przytuliłam go więc i pomogłam w nauce gry. Kupiłam mu dwie drogie gitary, wysłałam go do Szwecji, żeby nauczył się dobrze grać i oswoił ze studiem nagrań. Dziękował mi za opiekę, mówił: „Jesteś bardzo dobra, ciociu, dziękuję”. Diabeł wyszedł z niego dopiero po śmierci mojego męża, którego bał się panicznie. Gdyby Kazik żył, nigdy by do takiej sytuacji nie doszło. Ja nie miałam podstaw, żeby podejrzewać Gienka o to całe zło, które w nim siedzi. Dałam mu wyremontowany młyn obok mojego domu i pozwoliłam w nim zamieszkać. Wprowadził tam dziewczynę z mojego zespołu, z którą się ożenił, i gdzie przyszły na świat jego dzieci. Nic nie wskazywało na to, że umie tak podstępnie działać, a przecież za chwilę zabrał mi wszystko. Dom, studio i moją twórczość. Oberwałam za swoją dobroć. Mój mąż Kazimierz Mazur od początku wiedział, że nikomu nie warto ufać. Ale nic mi nie mówił, tylko poszedł do notariusza i zastrzegł prawa do wszystkich moich dużych dzieł oraz ich produkcji, bo ja zajmowałam się też od 2000 roku produkcją muzyki. Mieliśmy z mężem studio nagrań i pracowaliśmy razem. Mąż nadał teatralny kształt wielu moim utworom, które połączył w spektakle. Między innymi piosenki Agnieszki Osieckiej – 15 wierszy z moją muzyką, które wystawił w teatrze w Zielonej Górze. Wydawało się, że wszystko jest w porządku, ale kiedy Kazimierz zachorował na raka i umarł, los się odwrócił. Straciłam najbliższego i najukochańszego człowieka. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił wtedy Gienek, było ściągnięcie płyty „Msza beatowa” ze stołu mikserskiego i wydanie jej jako własnej, wyrzucając nazwiska producentów – Kazimierza Mazura i Polskiego Radia. CZYTAJ TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – A prawa autorskie się nie liczyły? Widocznie nie. Zresztą zablokował mi całą moją nagraną twórczość. A na drugi dzień po pogrzebie, na którym nie byłam, bo czułam się jak w letargu – jedna wielka rozpacz – Gienek i jego żona Estera (imię zmienione – przyp. red.) zabrali mnie, a właściwie zaciągnęli do notariusza, u którego leżał gotowy akt notarialny. Podpisałam go. To był akt darowizny mojego majątku w zamian za opiekę do końca życia. Nie bardzo zdawałam sobie sprawę z tego, co podpisuję, bo cały mój świat legł wtedy w gruzach. Byłam półprzytomna, nafaszerowana lekami uspokajającymi i zrobiłam wszystko, co mi kazali. A akt notarialny Gienek od razu schował, żebym go nie czytała. Jak mnie potem przyjaciele pytali, czy ja wiem, co podpisałam, odpowiadałam, że nie wiem. Notariusz poinformował mnie tylko, że to umowa na moje dożywocie. [...] – Miał Cię utrzymywać i karmić, ale nie dotrzymał umowy. Podobno chodziłaś głodna. Kiedy na mojej karcie wyczerpały się pieniądze, przestali kupować mi jedzenie. Nie reagowałam. Byłam tak rozbita, jakbym nie miała mózgu. Ze mnie – po chorobie i śmierci Kazika – został strzęp człowieka. Ale po dwóch tygodniach zaniepokojeni przyjaciele pomogli mi załatwić sanatorium. Dopiero gdy wyjechałam tam w 2023 roku, zaczęłam myśleć, jak się z tej sytuacji wyplątać. A kiedy dowiedziałam się, że „kochany” Gienio moje dwie suczki wystawił na dwór, pomyślałam, że muszę zabrać psy w jakieś bezpieczne miejsce. A potem mój przyjaciel Stasio Zajączek przyjechał z kolegą, zabrał najpierw mnie z sanatorium, a potem moje psy. – U państwa Zajączków mieszkasz już dwa lata. Długo ich znasz? Poznaliśmy ich z Kaziem przez moją koleżankę, Irenę Buczyńską. Państwo Zajączkowie organizowali muzyczne imprezy pod nazwą „Wszyscy”. Zapraszali artystów. Ja też u nich wystąpiłam. Kiedy dowiedzieli się, że nie mam już dachu nad głową, zaoferowali mi gościnę w ich domu pod Warszawą. Najpierw na święta, a potem na stałe. Moje psy też u nich znalazły dom – żyją w zgodzie z kotami Danusi. Nie wiem, co będzie dalej, ale wiem jedno – że to Danuta i Stanisław mnie uratowali i stworzyli mi spokojne warunki do życia. A przede wszystkim okazali i okazują mi ogromne serce i pomagają w życiowych sprawach. Pokój, w którym u nich mieszkam, to mój azyl. Muszę gdzieś tworzyć, pisać muzykę i jej słuchać. Na razie żyję moimi planami, z których najważniejsze to odzyskanie mojej twórczości, czyli wszystkich nagrań, których dużo wyprodukowałam. Od roku już nie siedzę bezczynnie. Staram się realizować muzykę w dużo trudniejszych warunkach. A Gienek to, co było z nagrań gotowe, zagarnął i trzyma. Zażądał 100 tysięcy złotych, wtedy ewentualnie zwróci mi moją twórczość.[...] – Niestety sąd nie podzielił Twojego zdania o unieważnieniu umowy notarialnej i tłumaczenia, że nie wiedziałaś, co podpisujesz. Ale jest złożona apelacja. Ja już naprawdę nie mam wobec życia wielkich wymagań. Niczego nie potrzebuję poza unieważnieniem tego „chorego” aktu notarialnego. Obecność Gienka w moim życiu to był typowy barter. Ja ci udostępniam swoje studio bez ograniczeń, a ty pomagasz mi skończyć moje nagrania jako realizator dźwięku, ale to nie upoważnia cię do bycia właścicielem mojej muzyki. To prawda, że przez te lata, kiedy razem pracowaliśmy, było mi wygodnie, miałam w domu gitarzystę. Ale on pomylił role. – Mimo wszystko wyczuwam w Tobie dobrą energię. Ta surrealistyczna sytuacja nie odebrała Ci miłości do życia, muzyki, przyjaciół… Bo tutaj odreagowałam ten stres dzięki Danusi, jej usposobieniu i życzliwości. Zresztą staram się nie myśleć o tym, co było, tylko o tym, co będzie. O mojej muzyce, którą nagrałam i wydałam, i tej, którą robię i jeszcze zrobię, dla ludzi. Codziennie wymyślam dźwięki i planuję, kogo wziąć do pomocy w nagraniu. – Jak wygląda proces twórczy, kiedy nie zapisujesz nut i nie odtwarzasz tej muzyki na fortepianie, którego tu nie masz? Ten proces jest we mnie. Wiem, że melodia musi być taka, a nie inna. I trzeba tylko wydać ją na świat jak dziecko. A to związane jest z pieniędzmi. Potrzeba kogoś, kto sfinansuje nagrania, bo przecież nut światu nie pokażę i nikt ich nie usłyszy. Musi być zapis muzyczny. A potem odtworzenie tego to już żywioł. Mój mąż stworzył mi doskonały warsztat pracy, który straciłam. Nie wiem, czy bezpowrotnie, ale mam nadzieję, że nie i że apelacja przyniesie dobry skutek. – Tego życzę Tobie i fanom Twojej muzyki. Cieszę się też, że cały czas masz wolę tworzenia. Ja nie mam problemu ze zmęczeniem materiału. W moim domu i na mojej działce chodziłam po kilka kilometrów dziennie. Pamięć mi też dopisuje. Ale przede wszystkim czuję w sobie moc twórczą. I za to jestem wdzięczna Opatrzności czy Bogu. – Próbowałaś się skontaktować ze swoim byłym wychowankiem? Tak, ale gdy powiedziałam, żeby mi oddał moją twórczość, rzucił słuchawką. Nie wpuścił również do domu Danusi, która pojechała tam po moją zimową kurtkę. Prawdę mówiąc, nie chce mi się wierzyć, że to wszystko naprawdę się zdarzyło. Wracam do „normalności”. Niedawno była tu u mnie Maryla Rodowicz i zaproponowała, żebym wzięła udział w filmie, jaki o niej powstaje. Pomyślałam wtedy, że zrobię to, bo przecież portret Maryli beze mnie będzie niepełny. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
"Tęsknota będzie ze mną już zawsze". Marta Dąbrowska nie pogodziła się ze śmiercią mamy. To, co wyznała, łamie serce
Marta Dąbrowska w poruszającym wywiadzie opowiada o wyjątkowej więzi z mamą, której odejście pozostawiło pustkę w jej sercu. Aktorka do dziś nie potrafi pogodzić się z jej stratą i przyznaje, że tęsknota nie mija...
Lubi siebie, choć nie w stu procentach. Jest matką nieidealną, choć na zabój zakochaną w swoich synkach. Boomerką, która w XXI wieku żyje bez komputera. Córką wciąż niepogodzoną z odejściem mamy. Aktorką, która czeka na wymarzone role. Jaka naprawdę jest Marta Dąbrowska i co jest dla niej najważniejsze? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Marta Dąbrowska: z mamą łączyła ją wyjątkowa więź. Nigdy nie pogodziła się z jej stratą. Wywiad VIVY! – W Twoim domu wszystko kręci się wokół sztuki? Pochodzę z rodziny, w której sztuka była niezwykle ważna, a obracanie się w środowisku artystycznym czymś zupełnie naturalnym. Moja mama była plastyczką, tata zaczynał jako animator kultury, twórca klubu Riviera Remont, a ja jestem aktorką. – Twoja mama zrezygnowała z malowania i poświęciła się Twojemu wychowaniu, Ty jesteś mamą pracującą. W przypadku mojej mamy słowo „poświęcenie” jest adekwatne. Ona się poświęciła, bo tego chciała. Mama bardzo pragnęła mieć dzieci i długo na mnie czekała, więc gdy się urodziłam, zdecydowała, że zostanie ze mną w domu. Jeszcze pamiętam, że jak byłam mała, zabierała mnie ze sobą na plenery, widzę ją, jak rozstawiała sztalugi w naszym domu nad Zegrzem i malowała. Potem przez wiele lat tego nie robiła. Ja jestem inna. Jestem mamą, a Janek i Karol są moim szczęściem. Ale mam też życie zawodowe i towarzyskie. Pełnię daje mi godzenie tych dwóch światów, ale rozumiem i szanuję kobiety, które decydują się na inną drogę. To oczywiste, że powielam jej zachowania, jej postępowanie, ale błędy jednak popełniam swoje (śmiech). [...] TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Byłyście ze sobą bardzo związane. Bardzo, a jej odejście było dla mnie wielką stratą. Codziennie mam ochotę do niej zadzwonić. Najgorsze jest to, że mam świadomość, że ta tęsknota będzie ze mną już zawsze. A zawsze oznacza dla mnie wieczność. Ciągle, a minęło już sześć lat, nie mogę wytłumaczyć sobie, że ten koniec jest definitywny. Nie byłam w stanie pójść na jej grób. Gdy przejeżdżałam obok cmentarza, zatrzymywałam się i nie miałam siły wysiąść z samochodu. Mama przez kilka lat dzielnie walczyła z chorobą. I muszę powiedzieć, że na śmierć bliskiej osoby nie da się przygotować, nigdy. Czułam się, jakbym zderzyła się z górą lodową. Zawalił mi się cały świat… – A z drugiej strony właśnie zaczynał się nowy rozdział Twojego życia. Jak już mówiłam, od pół roku byłam mamą. A mimo to przez długi czas nie byłam w stanie dojść do siebie. To był dla mnie tak wielki szok, że jak teraz myślę o tym, uświadamiam sobie, że nie pamiętam, co się działo przez kilka tygodni. Ból, tęsknota, niezrozumienie sytuacji przeplatało się z poczuciem obowiązku wobec nowo narodzonego dziecka. Fatalny okres, który na dokładkę zrewidował niektóre znajomości. Wtedy okazało się, kto jest ze mną niezależnie od okoliczności, a dla kogo jestem ważna wtedy, kiedy jestem fajna. Ale nie mam żalu. Może wina leży po mojej stronie? Przez długi czas ze mną nie było żadnej rozmowy. – Mama zdążyła Cię jeszcze nauczyć, jak być mamą? Nie zdążyła, choć ostatnie miesiące jej życia spędziłam w domu rodzinnym, żeby być bliżej niej. Mam żal do świata, do losu, że odeszła tak młodo, że tylu rzeczy nie zdążyła mnie nauczyć, że nie poznała dobrze swoich wnuków. A przecież byłaby najlepszą babcią na świecie. TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner
Straciła wszystko – dom, studio i swoje kompozycje... Historia legendarnej kompozytorki, autorki „Małgośki” i „Wielkiej wody” porusza. "Niełatwo mnie złamać", opowiada Katarzyna Gaertner. Jak do tego doszło? W szczerej rozmowie odsłania dramat swojego życia.
W niedużym domu za Zalewem Zegrzyńskim od dwóch lat mieszka legendarna kompozytorka, autorka muzyki do niezapomnianych przebojów: „Małgośki”, „Wielkiej wody” czy „Tańczących Eurydyk”. Przyjaciele przygarnęli ją i jej dwa psy, gdy uciekła z własnego domu. Historia jak z thrillera. "Niełatwo mnie złamać. Przeżyłam udar, białaczkę, przeżyłam pożar domu. Uratowano mnie, znosząc z poddasza na rękach. I cały czas pracowałam, odkąd skomponowałam pierwszy przebój. „Małgośkę” śpiewają do dzisiaj różni wokaliści. A moja „Msza beatowa” zdobyła międzynarodową popularność od pierwszego nagrania dla Polskich Nagrań w 1997 roku. Wielu artystów dzięki mnie i moim kompozycjom wypłynęło na szerokie wody. A to, co dzieje się ze mną teraz, być może jest ceną za te wszystkie sukcesy…", mówi. Co naprawdę wydarzyło się w życiu Katarzyny Gaertner, sprawdza Krystyna Pytlakowska. Katarzyna Gaertner w rozmowie z VIVĄ!: zadano jej bolesny cios, straciła wszystko – Dlaczego właściwie to Cię spotkało? Dlaczego straciłaś dom, studio i swoje kompozycje? Naiwność? A może brakowało Ci spadkobiercy? Nie, to wszystko stało się z dobroci serca. I z mojej naiwnej wiary, że jestem w stanie wykreować nowego, wspaniałego artystę, któremu dałam własne nazwisko – Gaertner. Nie wiedziałam, co w nim naprawdę siedzi. – Opowiedz mi, proszę, od początku. Rok 1997. Gienek (imię zmienione – przyp. red.) miał 23 lata, gdy jego matka poprosiła, żebym znalazła dla niego trochę czasu i oceniła, co mógłby w życiu robić. I żeby kupić mu gitarę. Zgodziłam się. Przyjechał więc do mnie, do Komaszyc pod Końskimi, gdzie kupiłam ziemię, stary młyn i wyremontowałam dom. Musiałam osiąść z dala od Warszawy, ponieważ sąsiedzi mieli mi za złe próby z muzykami i hałasy, wzywali policję. Znalazłam więc opuszczone gospodarstwo. A potem w jednym z budynków urządziliśmy z mężem studio nagrań. Po kilku dniach Gienek zapytał: „Ciociu, a może mógłbym zostać u ciebie?”. Zgodziłam się. Ale nie dlatego, że czułam się samotna. Trudno było się czuć samotną, mając kochającego męża, muzykę, psy i hodując kozy. Tak, wtedy żyłam otoczona miłością ludzi i zwierząt. I wspominam to jako cudowny okres twórczy. – Gienka traktowałaś jak przybranego syna, bo nie masz własnych dzieci? Albo pasja i muzyka, albo dzieci, którym trzeba poświęcać całą uwagę. W dodatku mój stan zdrowia nie pozwalał na macierzyństwo. Ale Gienka nie uważałam za przybranego syna. Po prostu odkryłam w nim miłość do muzyki. Wydawał się dobry i czuły. Troskliwy. Nie miał zawodu, więc opłacałam za niego ubezpieczenie na zasadzie, że niby zatrudniam go jako pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa. W dodatku chciał grać na gitarze i miał talent. Przytuliłam go więc i pomogłam w nauce gry. Kupiłam mu dwie drogie gitary, wysłałam go do Szwecji, żeby nauczył się dobrze grać i oswoił ze studiem nagrań. Dziękował mi za opiekę, mówił: „Jesteś bardzo dobra, ciociu, dziękuję”. Diabeł wyszedł z niego dopiero po śmierci mojego męża, którego bał się panicznie. Gdyby Kazik żył, nigdy by do takiej sytuacji nie doszło. Ja nie miałam podstaw, żeby podejrzewać Gienka o to całe zło, które w nim siedzi. Dałam mu wyremontowany młyn obok mojego domu i pozwoliłam w nim zamieszkać. Wprowadził tam dziewczynę z mojego zespołu, z którą się ożenił, i gdzie przyszły na świat jego dzieci. Nic nie wskazywało na to, że umie tak podstępnie działać, a przecież za chwilę zabrał mi wszystko. Dom, studio i moją twórczość. Oberwałam za swoją dobroć. Mój mąż Kazimierz Mazur od początku wiedział, że nikomu nie warto ufać. Ale nic mi nie mówił, tylko poszedł do notariusza i zastrzegł prawa do wszystkich moich dużych dzieł oraz ich produkcji, bo ja zajmowałam się też od 2000 roku produkcją muzyki. Mieliśmy z mężem studio nagrań i pracowaliśmy razem. Mąż nadał teatralny kształt wielu moim utworom, które połączył w spektakle. Między innymi piosenki Agnieszki Osieckiej – 15 wierszy z moją muzyką, które wystawił w teatrze w Zielonej Górze. Wydawało się, że wszystko jest w porządku, ale kiedy Kazimierz zachorował na raka i umarł, los się odwrócił. Straciłam najbliższego i najukochańszego człowieka. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił wtedy Gienek, było ściągnięcie płyty „Msza beatowa” ze stołu mikserskiego i wydanie jej jako własnej, wyrzucając nazwiska producentów – Kazimierza Mazura i Polskiego Radia. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł – A prawa autorskie się nie liczyły? Widocznie nie. Zresztą zablokował mi całą moją nagraną twórczość. A na drugi dzień po pogrzebie, na którym nie byłam, bo czułam się jak w letargu – jedna wielka rozpacz – Gienek i jego żona Estera (imię zmienione – przyp. red.) zabrali mnie, a właściwie zaciągnęli do notariusza, u którego leżał gotowy akt notarialny. Podpisałam go. To był akt darowizny mojego majątku w zamian za opiekę do końca życia. Nie bardzo zdawałam sobie sprawę z tego, co podpisuję, bo cały mój świat legł wtedy w gruzach. Byłam półprzytomna, nafaszerowana lekami uspokajającymi i zrobiłam wszystko, co mi kazali. A akt notarialny Gienek od razu schował, żebym go nie czytała. Jak mnie potem przyjaciele pytali, czy ja wiem, co podpisałam, odpowiadałam, że nie wiem. Notariusz poinformował mnie tylko, że to umowa na moje dożywocie. – Dałaś mu wszystko, zapewniłaś wykształcenie. Grał bardzo dobrze na gitarze, a przy mnie nauczył się jeszcze realizacji dźwięku. Kiedy przejął całe studio, dobrze na tym zarabiał, korzystali z jego realizacji różni klienci. – Miał Cię utrzymywać i karmić, ale nie dotrzymał umowy. Podobno chodziłaś głodna. Kiedy na mojej karcie wyczerpały się pieniądze, przestali kupować mi jedzenie. Nie reagowałam. Byłam tak rozbita, jakbym nie miała mózgu. Ze mnie – po chorobie i śmierci Kazika – został strzęp człowieka. Ale po dwóch tygodniach zaniepokojeni przyjaciele pomogli mi załatwić sanatorium. Dopiero gdy wyjechałam tam w 2023 roku, zaczęłam myśleć, jak się z tej sytuacji wyplątać. A kiedy dowiedziałam się, że „kochany” Gienio moje dwie suczki wystawił na dwór, pomyślałam, że muszę zabrać psy w jakieś bezpieczne miejsce. A potem mój przyjaciel Stasio Zajączek przyjechał z kolegą, zabrał najpierw mnie z sanatorium, a potem moje psy. [...] – Twoje dobre serce Cię zgubiło. A miałam tak mądrego męża, który podejrzewał, że to wszystko może się stać. Nie dawał się oszukać przymilnością Gienka i jego żony. Nawet powiedział mi przed śmiercią, żebym uważała, bo ona jest gorsza od swojego męża. Ja jednak to wszystko, co się stało, traktuję tylko jak wypadek przy pracy. Trzeba po prostu ten temat zakończyć i sprawiedliwie go rozegrać. I wara od mojej muzyki! – Niestety sąd nie podzielił Twojego zdania o unieważnieniu umowy notarialnej i tłumaczenia, że nie wiedziałaś, co podpisujesz. Ale jest złożona apelacja. Ja już naprawdę nie mam wobec życia wielkich wymagań. Niczego nie potrzebuję poza unieważnieniem tego „chorego” aktu notarialnego. Obecność Gienka w moim życiu to był typowy barter. Ja ci udostępniam swoje studio bez ograniczeń, a ty pomagasz mi skończyć moje nagrania jako realizator dźwięku, ale to nie upoważnia cię do bycia właścicielem mojej muzyki. To prawda, że przez te lata, kiedy razem pracowaliśmy, było mi wygodnie, miałam w domu gitarzystę. Ale on pomylił role. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Nie zgadniesz, co dziś daje szczęście Karolinie Szostak. Ma zaskakujący plan na przyszłość
Zawsze podążała własną drogą. Karolina Szostak opowiada Beacie Nowickiej między innymi o modzie, codziennych rytuałach i marzeniach, które nadają jej życiu sens. Zdradza też, co nosi na co dzień i dlaczego nie rozstaje się z trampkami. Cała rozmowa – tylko w VIVIE!
Zawsze szła pod prąd. Teraz robi to z jeszcze większym rozmachem. Karolina Szostak, jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci polskich mediów, zdradza kulisy swojej codzienności i mody. Wspomina również o marzeniach, które nadal napędzają ją do działania. Dlaczego porzuciła garsonki na rzecz sportowych bluz? Co dla niej znaczy styl? I jakie plany ma na przyszłość? Tylko w najnowszej rozmowie dla magazynu VIVA! zdradza więcej, niż kiedykolwiek wcześniej... [...] Zawsze żyłaś na własnych zasadach, dlatego marka Ulla Popken wybrała Cię na ambasadorkę swojej kampanii. Według jakiego klucza sama się ubierasz? Ulla Popken łączy elegancję, wygodę i jakość. Podkreśla atuty sylwetki. Mają duży wybór świetnych marynarek, które kocham. Swoje sety przygotowuję zazwyczaj dzień wcześniej, wiem, co mnie czeka, i wymyślam, w co się ubrać. Rano bardzo długo się rozkręcam. Lubię w spokoju wypić kawę, poczytać gazety, zrobić research najważniejszych wydarzeń na świecie. Nie lubię się śpieszyć. Mam w szafie dużo ubrań podobnie wyglądających. Ktoś mógłby powiedzieć, że chodzę ciągle tak samo ubrana: czarna bluza i sportowe buty. A to nie jest ta bluza i to nie są te buty, tylko inne. Czasami daję się ponieść fantazji. Dziś rano przez pół godziny szukałam przezroczystych, koronkowych spodni od Ulli Popken, które zestawiłam z czarną, sportową bluzą. Lubię mieszać style, ale zwracam uwagę, żeby elementy do siebie pasowały. W życiu przeszłam różne fascynacje. Facebook przypomniał mi niedawno, że kiedy zaczynałam pracę w Polsacie, przechodziłam fazę na garsonki. Przyjaciel mojej mamy był właścicielem szwalni i szył ciuchy dla Niemców. Miałam w szafie 30 garsonek w różnych kolorach. Garsonka, koszula i szpilki… Wyglądałam jak pani sekretarka, ale kochałam ten styl. Nie wyobrażałam sobie, że mogę wyjść na ulicę w butach na płaskim obcasie, dzień w dzień latałam w szpilkach. Dodawałam sobie parę centymetrów i wydłużałam ciało. Cudownie się czułam. CZYTAJ TEŻ: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" A dzisiaj szpilki czy trampki? Dzisiaj trampki, adidasy, mokasyny, ale szpilkom nie mówię „nie”. W szafie mam kilkadziesiąt par: żółte, niebieskie, różowe… Większości nigdy już nie założę, więc chętnie oddam (śmiech). Mam też kilka skarbów, na przykład szpilki, które kupiłam w 1997 roku w Berlinie: szklany obcas, z przodu paseczki wysadzane diamencikami. Oldskul totalny. Pomarańczowe, letnie, wielkie koturny z butiku w Nicei, dżinsową kurtkę z kolorowymi naszywkami – pamiątka pierwszej podróży do Paryża, czy trencz Versace sprzed 35 lat. Moda wraca, to jest fajne. Nieważne, jaką sukienkę nosisz, ważne, jakie życie w niej prowadzisz… O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Rozmawiała Beata Nowicka. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Wybaczyła pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, dziś ujawnia, dlaczego: „Ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał"
Jak wiele trzeba odwagi, by raz na zawsze opowiedzieć swoją historię? Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską wróciła pamięcią do trudnej przeszłości.
Czy da się wybaczyć krzywdy z przeszłości i odnaleźć spokój mimo burzliwej historii? Anna Nehrebecka decyduje się opowiedzieć swoją historię – szczerze, bez upiększeń, ale też bez osądzania. W poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską odsłania kulisy osobistych doświadczeń, mówi o wyrozumiałości, hejcie i granicznych wyborach, przed którymi stawia życie. To nie tylko opowieść o przeszłości, ale i głos dojrzałej kobiety, która wie, czym jest siła. Anna Nehrebecka ujawnia kulisy powstania książki o swoim życiu Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia. Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. [...] Ktoś pytał, dlaczego akurat teraz postanowiła Pani opowiedzieć swoją historię? Nie. To ja zapytam. Z Kasią Ostrowską od dawna się do niej przymierzałyśmy. Znamy się dosyć długo i ten pomysł tak wokół nas krążył. Ona chciała zrobić ze mną taką rozmowę, a ja się zgodziłam. Miałyśmy wydać ją już wcześniej. Zgłosiło się jedno poważne wydawnictwo, ale okazało się nie do końca poważne, bo w pewnym momencie przestali się odzywać. A ja uważam, że ludzie, którzy się zajmują kulturą, powinni mieć jej choć odrobinę. Wystarczyło napisać, że nie są już zainteresowani. Tak czy inaczej, udało się później i gdzie indziej. CZYTAJ TEŻ: Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami” Anna Nehrebecka wspomina pierwszego męża W książce opowiada Pani o swoim pierwszym małżeństwie, które było, delikatnie mówiąc, trudne. Niełatwo jest mówić o traumatycznych doświadczeniach? Dużo się naczytałam na temat moich życiowych doświadczeń. I to nie w mojej książce. Podobno wypowiadali się ludzie, którzy doskonale wiedzieli, co się naprawdę działo. A ja czasem czytałam te doniesienia i myślałam: Matko Boska! To o mnie czy o kimś innym? Opowiedziałam w końcu tę historię sama, żeby zakończyć życie plotek. A książka to był najprostszy sposób. Poruszający był fragment, w którym wyznała Pani, że wybaczyła Pani pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, jakie Pani wyrządził. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym postąpić inaczej. Przecież ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał. Uważam też, że w każdej sytuacji, w której są dwie osoby, nigdy nie jest tak, że wina leży tylko po jednej stronie. Nie chodzi o to, żeby ustalać, kto zawinił bardziej, a kto mniej, ale nigdy nie jest tak, że jedna osoba jest bez skazy, a druga jest chodzącym złem. Dużo jest w Pani wyrozumiałości. Życie jej mnie nauczyło. Nikt z nas nie wie, jak się zachowa w ekstremalnej sytuacji, jaką zna tylko z opowieści. Możemy sobie mówić, że nigdy nie zrobimy tego czy tamtego. Ale gdy znajdziemy się w sytuacji granicznej, musimy dokonać wyboru. Nie wiem, jak bym się zachowała, gdybym się dowiedziała, że ktoś katuje kogoś z moich bliskich. Nie wiem, na co byłoby mnie stać. Zawsze wydaje nam się, że siebie znamy. Ale przecież my się o sobie dowiadujemy różnych rzeczy w trakcie całego życia. Jesteśmy sumą życiowych doświadczeń, charakteru i tego, co wynieśliśmy z domu. W każdej sytuacji poznajemy siebie… i ustalamy, co jest dla nas ważne. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze"
Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Karolina Szostak, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Polsatu, w poruszającej rozmowie z Beatą Nowicką odsłania kulisy swojego życia poza kamerami. Z okazji nadchodzących urodzin dziennikarka dzieli się osobistymi refleksjami, wspomnieniami i marzeniami. Jej mocne słowa o akceptacji siebie i kobiecej sile inspirują do przemyśleń.
Od niemal trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Polsatu i Polsatu Sport. Na zawodowym polu osiągnęła imponujące sukcesy. A jak wygląda jej życie prywatne? Karolina Szostak w szczerej i inspirującej rozmowie z Beatą Nowicką odsłania przed nami kulisy swojej codzienności i zabiera w pełną emocji podróż przez barwne wspomnienia. Już niedługo będzie świętować kolejne urodziny – moment, który skłania ją do czułych refleksji i osobistych podsumowań. Prezenterka zdradziła, jak dziś patrzy na dawne wybory i wspomina początki w zawodzie. "Uważam, że kobieta w każdym wieku może być atrakcyjna. Zawsze byłam komplementowana i nadal tak jest. Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji. Gruby schudnie, a głupi nie zmądrzeje. Tego się trzymam", mówi. Czy myśli o przemijaniu i o czym marzy, patrząc w przyszłość? Karolina Szostak o upływającym czasie, życiu prywatnym i początkach pracy w telewizji – Wzruszyłaś się… Bo przez okno widzę kamienicę, w której mieszkałam 10 lat z moim ówczesnym chłopakiem. Nad nami mieszkał Robert Kozyra, wtedy szef Radia Zet. Miałam 21 lat, byłam jeszcze nieopierzona, a na klatce spotykałam Monikę Olejnik, Edytę Górniak, Wojtka Jagielskiego. Kilka lat później sama byłam gościem „Wieczoru z wampirem”. Koło życia się toczy… Dzisiaj, przez przypadek, patrzę na moje podwórko… – Zdarza Ci się nieprzypadkowo robić takie sentymentalne retrospekcje? Zabawne, że o to pytasz, bo od jakiegoś czasu zdarza mi się to nieustannie! Jadę samochodem, kładę się wieczorem do łóżka i nagle otwierają się szuflady pamięci pełne wspomnień, obrazów, historii. Pamięć starcza: człowiek nie pamięta, co było wczoraj, ale pamięta swojego świętej pamięci dziadka. Eleganckiego, w garniturze, z rękami splecionymi na plecach. Zawsze mi powtarzał: „Nigdy nie wolno ci wiązać samej butów”. Jemu buty wiązała żona, a mi mama albo pani Stefania, która się mną opiekowała. Obok naszego domu była fabryka ceramiki moich rodziców, gdzie ludzie pracowali od świtu do nocy. Rano, przed szkołą lubiłam sprawdzać, czy piece są odpalone i mają odpowiednią temperaturę. Stawałam przed panią Stefanią, podnosiłam nogę i mówiłam: „Wiąż mi buty”. Mama mnie strofowała: „Możesz poprosić, ale nie żądać” (śmiech). Otworzyłaś puszkę Pandory z tymi wspomnieniami! Szczególnie że zbliżają się urodziny moje i mojej mamy. – Które? Wspólnie będziemy obchodziły 120. urodziny. Nieważne, która ile ma lat. Urodziłam się 15 sierpnia, mama 19 września. Imprezę robimy we wrześniu, bo w lecie wszyscy są na wakacjach. Mamy już wybrane miejsce w Warszawie i listę gości, ważnych i bliskich dla nas obu. Wczoraj wieczorem patrzyłam na tę listę i zastanawiałam się, co im powiem. Dzwoni mama: „Co robisz?”. „Oglądam film i układam w głowie mowę powitalną”. Mama: „Ja też!” (śmiech). Mój kolega na czterdziestkę wyczarterował samolot i zabrał setkę przyjaciół do Palermo na trzy dni. Rano spotykaliśmy się na lotnisku, podchodzimy do kontroli, otwieram portfel i… nie mam dowodu osobistego! Próbowałam wejść na prawo jazdy, ale się nie udało. Biegiem do taksówki: „Płacę dubla, ale musi pan grzać. Nieważne mandaty, muszę zdążyć na samolot!”. Z Okęcia na Żoliborz o ósmej rano… trochę słabo, ale trafiłam na fajnego taksówkarza. Dojechaliśmy pod dom, znalazłam dowód i pognaliśmy z powrotem. Wpadłam na lotnisko, wołam: „Jestem!” i słyszę: „Bramka już jest zamknięta”. Skończyło się na tym, że kontroler osobiście eskortował mnie przez płytę lotniska. Kiedy weszłam do samolotu, strzeliły korki od szampana. To był cudowny wyjazd: zwiedzanie winnic, kolacja w tuńczykarni, orkiestra na plaży i tańce w morzu o zachodzie słońca… Jest co wspominać. TYLKO W VIVIE!: Zamyka przeszłość i patrzy przed siebie. Dziś Karolina Szostak mówi szczerze o miłości i mężczyznach: "Lubię uczciwe zasady" – Zazdroszczę! Skoro już otworzyłyśmy tę puszkę wspomnień… Daleko jesteś mentalnie od tamtej 21-latki z kamienicy przy Koszykowej? Daleko. Oprócz wspominania robię też podsumowanie i uważam, że miałam całkiem udane życie. Cudowne dzieciństwo i młodość, dorosłość również, choć z małymi potknięciami, co uważam za naturalne. Zgrzeszyłabym, gdybym narzekała. Jestem w dobrym miejscu. Mogę się chwalić i cieszyć tym, że od 1997 roku pracuję w Polsacie. Od 25 lat mam tego samego szefa, w sierpniu będziemy obchodzili urodziny Polsatu Sport. Lubię mieć takie stałe punkty na mapie, jestem oddana i lojalna, więc to się dobrze uzupełnia z moim charakterem i moimi potrzebami. W pracy otaczają mnie świetni ludzie, razem żartujemy, bawimy się, pracujemy i ta atmosfera mi odpowiada. Większość z nich jest w stacji od początku, tak jak ja, Beata Myszka, a później siostry Małgosia Deptuła i Marta Miłosz, które mnie malują i czeszą, gdy mam dyżur. Małgosia pierwszego dnia trafiła na mnie. Pomalowała mi powieki cieniem w ceglanym kolorze. Pięknym, ale wtedy nie w moim stylu. Otworzyłam oczy i… zaczęłam płakać. Małgosia się rozpłakała, że ja płaczę. Często to wspominamy. Ostatnio ją poprosiłam: „Zrób mi ten ceglany odcień”. „Ale nie będziesz płakać?” „Nie!” (śmiech). Kocham tę robotę. Zawsze idę do pracy z zaangażowaniem i przyjemnością, choć oczywiście zdarza mi się jęczeć i narzekać, ale kiedy stamtąd wychodzę, nie potrzebuję chaosu wokół siebie. Coraz częściej czuję się przebodźcowana. W wieku 21 lat miałam w głowie fiu-bździu, wyobrażałam sobie, że za 30 lat będę stara, zmęczona i z trójką dzieci. Nie mam dzieci, nie jestem stara i nieźle się trzymam. Swoje przeżyłam, poznałam, zwiedziłam. W głowie mam poukładane, ale… wolałabym zawsze mieć 38–40 lat. Najlepszy wiek – już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii. – Słusznie. Karl Lagerfeld mówił: „Ludzie kupują ubrania, bo chcą się dobrze czuć i ładnie wyglądać, a nie ze względu na jakieś głębokie potrzeby psychologiczne”. Według jakiego klucza wybierasz ciuchy? Muszę się sobie podobać, to podstawa. Moda pomaga kobietom poczuć się lepiej we własnej skórze. Bartek Indyka, który ubiera mnie na specjalne okazje i duże wyjścia, za każdym razem przygotowuje mi różne sety. Często się spieramy. On mówi: „Dobrze w tym wyglądasz”. Ja odpowiadam: „Wiem, ale tego nie czuję. To nie jest moje”. Czasami daję mu się przekonać. W korytarzu mam ogromne lustro, przed wyjściem z domu zawsze patrzę, jak wyglądam i czy się sobie podobam. Może się zdarzyć, że ja wychodzę zadowolona na ulicę, a ktoś myśli: Matko! Co ona na siebie założyła?! Ale to już nie mój problem (śmiech). Ubranie, które jest spójne ze mną, daje mi poczucie wolności, pewności siebie. [...] – Myślisz o przemijaniu? O Jezu, myślę nieustannie! – Jak? Nie najlepiej (śmiech)! Nikt nie chce pogodzić się z przemijaniem. Czasami Facebook czy Instagram odpala wspomnienia, przypominając zdjęcia sprzed 10–15 lat. Nagle widać, jak bardzo człowiek się zmienia, czy tego chce, czy nie. Znajomi mówią: „Ale ty nawet nie masz siwych włosów”. No, nie mam, ale pojawiają się myśli, że pewne rzeczy już się nie wydarzą, różnych szaleństw już nie popełnię. Nie wyjdę z domu w krótkich spodenkach czy z gołym brzuchem. Co nie znaczy, że czuję się mniej atrakcyjna. Uważam, że kobieta w każdym wieku może być atrakcyjna. Zawsze byłam komplementowana i nadal tak jest. Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji. Gruby schudnie, a głupi nie zmądrzeje. Tego się trzymam. [...] – O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami”
Czy można pogodzić życie u boku dyplomaty z karierą aktorską i macierzyństwem? Anna Nehrebecka zna odpowiedź – i dzieli się nią w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską.
Zachwycała jako Anka w „Ziemi obiecanej” i jako Marynia z „Rodziny Połanieckich”. Tak bardzo, że nawet do jej męża – ambasadora RP w Brukseli zdarzało się, że zwracano się… „panie Połaniecki”. Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski od ponad 40 lat tworzą zgrany duet, w którym wzajemne wsparcie, szacunek i wyrozumiałość są fundamentem. Dziś, po dekadach wspólnej drogi, wciąż są przykładem udanego związku. Jaki jest ich sekret? Może właśnie w tym, że nigdy nie przestali być dla siebie najważniejszymi partnerami – w życiu, miłości i codziennych sprawach. Wspólnie doczekali się dwóch cudownych córek. Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru, w poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiedziała o życiu u boku dyplomaty i cenie osobistych wyborów. Ostatnia publikacja na FB 10.11.2025 r. Anna Nehrebecka o życiu u boku dyplomaty. Tak mówi o ukochanym mężu Czy było kiedyś tak, że aktorstwo było dla Pani ważniejsze niż wszystko inne? Anna Nehrebecka: Tak! Tak się dzieje, gdy jestem na scenie. Gdy umarł mój ojciec, odszedł na moich rękach, trzy godziny później musiałam zagrać spektakl. I co mogę powiedzieć? Że aktorstwo było ważniejsze niż śmierć mojego ojca? Nie. Ale zrobiłam to, bo mam w sobie pokorę wobec widza. I tak, byłam szczęśliwa, że ojciec odszedł przy mnie, a nie gdzieś poza domem. Nie zapomnę tego dnia do końca życia. I tego spektaklu. A gdy została Pani matką? Zmieniły się priorytety? To były lata 80. i zupełnie inna sytuacja. Teatry były zamknięte, trwał bojkot telewizji. Jeździłam wtedy dużo po Polsce, żeby recytować poezję. Okazało się, że ludzie tego potrzebowali. Ale wyrzuty sumienia miałam ogromne, choć wiedziałam, że Agatka, moja starsza córka, zostawała pod najlepszą możliwą opieką, bo zajmował się nią jej tata, mój drugi mąż, Iwo. Gdy byłam w ciąży z Magdą, nie przestałam jeździć. To wyglądało tak, że jechałam na występ, a potem pierwszym możliwym pociągiem wracałam do domu, na ogół następnego dnia rano. Nie było mowy o odpoczynku, bo przecież w domu była najpierw jedna, a potem już dwie córki, którymi się zajmowałam. A potem role się zmieniły. Iwo był zajęty, a ja więcej czasu spędzałam w domu. Nigdy nie odmówiłam udziału w spektaklu, ale ze spotkań z przyjaciółmi rezygnowałam. Nie czułam się z tego powodu pokrzywdzona. Gdy Pani mąż otrzymał propozycję objęcia stanowiska ambasadora najpierw przy Unii Europejskiej, a potem w Brukseli, dopuszczała Pani myśl, że on tam pojedzie sam? Ani przez chwilę nie brałam pod uwagę takiego rozwiązania. Wiedziałam, że na spektakle nie będę miała jak dojeżdżać, więc wzięłam bezpłatny urlop w teatrze. W tym czasie zagrałam w serialu „Kopciuszek” z Małgosią Pieczyńską w roli głównej. Gdy trzeba było, przyjeżdżałam na plan, ale tam, w Brukseli miałam pełne ręce roboty. Pewnie obawiała się Pani, co będzie po powrocie? Miałam świadomość, że reżyserzy mogą o mnie zapomnieć. Musiałam jednak dokonać wyboru, a w moim przypadku był on oczywisty. Nie wyobrażam sobie, żeby mój mąż był tam sam. Albo z jedną z córek. Albo z obiema, a ja tu, sama. Czytaj też: Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski: są razem ponad 40 lat. Wakacyjny romans zmienił się w trwały związek Trudno było być żoną ambasadora? A trudno jest być mężem aktorki? Trudno w obu przypadkach (śmiech). W kuchni wisiał mój plakat z „Nory” Ibsena. Iwo umieścił na nim napis: „To istne piekło żyć z aktorką”. Po pewnym czasie ja doczepiłam kartkę: „To istne piekło żyć z dyplomatą”. To były oczywiście autoironiczne żarciki. Ale tak naprawdę gorzej było, gdy Iwo został ministrem, bo nie było go w domu prawie wcale. Stało się to, czego się Pani bała. W Polsce o Pani zapomniano. Za to w Belgii mówiono o Pani mężu „ambasador Połaniecki”. Paradoks. (Śmiech). To dlatego, że tamtejsza Polonia kojarzyła mnie z filmu „Rodzina Połanieckich”. Za to obcokrajowcy z „Ziemią obiecaną” Andrzeja Wajdy. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" Gdy w 2013 roku odbierała Pani nagrodę Orła za drugoplanową rolę w filmie „Chce się żyć”, podziękowała Pani reżyserowi Maciejowi Pieprzycy gorzkimi słowami. Powiedziałam, że dziękuję mu za to, że pamiętał, że jestem aktorką. To były gorzkie, ale szczere słowa. Nie ukrywam, że nie było mi lekko. Mój powrót nie był głośny. Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami. Nawet Andrzej Wajda, którego spotkałam, gdy już rok byłam w Warszawie, zapytał: „To ty już wróciłaś?”. Wróciła Pani po cichutku. A co miałam zrobić? Zaprosić wszystkich na wystawne przyjęcie czy wywołać jakiś skandal? Czy wywoływanie skandali leży w Pani naturze? Nie bardzo. Tak czy inaczej, to Maciej Pieprzyca o mnie pamiętał i jestem mu za to bardzo wdzięczna. Gdy Pani mąż został ambasadorem w Tunezji, z obawy, żeby znów o Pani nie zapomniano, została Pani w Polsce? To już była inna sytuacja. Agata i Magda zostały w Belgii, były już dorosłe. W teatrze nie miałam żadnej ciekawej propozycji do grania, ale i tak postanowiłam zostać. Kiedy tylko mogłam, latałam do Tunisu. Za swoje pieniądze. Potem rozstałam się z Teatrem Polskim, ale wystąpiłam w nim gościnnie we wspomnianym już przez nas „Wujaszku Wani”. Mam co rusz jakieś propozycje. Kilka mi przepadło ze względu na to, że nie udało nam się zgrać terminów. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Zagrał z córką w popularnej produkcji, Rafał Maćkowiak wprost mówi o nepotyzmie: "I tak mi nikt nie uwierzy"
Bez masek i uników. Rafał Maćkowiak opowiada o aktorstwie, strachu przed obecną i kontrowersjach wokół nepotyzmu. Przeczytaj szczery wywiad w magazynie VIVA! Poznaj kulisy jego życia i pracy cenionego artysty.
Za drugoplanową rolę w filmie „33 sceny z życia” Rafał Maćkowiak nominowany był do Orła, Polskiej Nagrody Filmowej. Krytycy docenili go za film „Głośniej od bomb”, a telewidzowie polubili za role w serialach „Herkules” i „Udar”. Z Katarzyną Piątkowską rozmawiał o zawodzie aktora, lęku przed byciem ocenianym, nepotyzmie i o tym, czy jest przewrażliwionym na swoim punkcie egocentrykiem. Rafał Maćkowiak w wywiadzie VIVY! o aktorstwie i nepotyzmie – Jesteś więc kłamcą doskonałym? Sprawiasz wrażenie, że mówisz szczerze. I będę szczery, bo nie po to się spotkaliśmy, żebym tutaj teraz łgał na potęgę. – Szczerze więc porozmawiajmy o nepotyzmie. Ostatnio jest głośno o „Hamlecie”, pożegnalnym spektaklu Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego, w którym obsadził żonę i córkę. Nikt nie pytał, czy one się do tego nadają. Okrzyknięto, że się nie nadają, bo są spokrewnione z reżyserem. Ty zagrałeś w serialu Viaplay „Udar” ze swoją córką. I tak mi nikt nie uwierzy, jak powiem, że nie miałem z tym nic wspólnego. A prawda jest taka, że to się zdarzyło przez przypadek. Moja córka już miała tę rolę, gdy ja w ostatnim momencie zastąpiłem innego aktora. – Korciło Cię, żeby ją pouczać? Na początku włączała mi się chęć pomocy i ulepszania jej, ale na szczęście szybko mi to minęło. Zresztą widziałem, jak sobie świetnie radzi, jaką jej to radość przynosi i jak bardzo nie potrzebuje mojej pomocy. Tak się zastanawiam nad tym nepotyzmem… Gdy postanowiłem spróbować dostać się do PWST w Warszawie, mój ojciec powiedział, że zna kogoś, kto tam pracuje. Wystraszyłem się, że zechce mi pomóc, a ja od samego początku chciałem ewentualny sukces móc przypisać tylko i wyłącznie sobie. – W Twojej rodzinie byli aktorzy? Nie, mój ojciec jest dziennikarzem o niespełnionych scenicznych ambicjach. Ciągnęło go w tę stronę. Występował nawet z zespołem Błękitni jako ich konferansjer. Tyle. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" – Nie przestrzegał Cię przed obraniem takiej drogi zawodowej, a nawet chciał pomóc. Ty swoim dzieciom też byś próbował pomóc? Nie jestem pewien, czy dzieci powinny iść moją drogą. – Dlaczego? Skończyłem w tym roku 50 lat, a wciąż czuję się jak 30 lat temu. Chodzi mi o to, że ten zawód jest dla mnie tak samo niepewny jak wtedy. Jest niestabilny i nieprzewidywalny. Cały czas jest dla mnie tajemnicą, co będę robił w najbliższym czasie. – Za to niedawno zagrałeś w serialu „Udar”. „Udar” ma wielką zaletę – genialny scenariusz, co nie zdarza się często. To, co napisał Paweł Demirski, bardzo pokrywa się z moją wrażliwością i poczuciem humoru. Cieszę się, kiedy mogę pracować z kimś, kto czuje podobnie jak ja, i że jest szansa, że powstanie coś, pod czym mogę się podpisać w stu procentach. – Zastanawiasz się czasem, czy dokonałeś właściwego wyboru? Nie mogę sobie powiedzieć: „Kurczę, trzeba jednak było iść na medycynę”, bo jak miałem na siebie inny pomysł, to i tak z niego zrezygnowałem. Po prostu od zawsze miałem predyspozycje do aktorstwa. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać"
Zamyka przeszłość i patrzy przed siebie. Dziś Karolina Szostak mówi szczerze o miłości i mężczyznach: "Lubię uczciwe zasady"
W intymnym wywiadzie zdradza, co myśli o relacjach z mężczyznami, związkach i potrzebie przestrzeni. Przeczytaj szczere wyznania dziennikarki! "W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą", dodaje Karolina Szostak.
W wieku 21 lat wyobrażała sobie, że za 30 lat będzie stara, zmęczona i z trójką dzieci. "Nie mam dzieci, nie jestem stara i nieźle się trzymam. Swoje przeżyłam, poznałam, zwiedziłam. W głowie mam poukładane, ale… wolałabym zawsze mieć 38–40 lat. Najlepszy wiek – już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii", mówi w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. Karolina Szostak, patrząc w przyszłość myśli o tym, że: "Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. [...] No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy…". A co z miłością? Dziennikarka otwiera się na temat zakończonych relacji. Karolina Szostak o związkach i mężczyznach. Wywiad VIVY! - Powiedziałaś kiedyś zdanie, które mi się spodobało: „Miejsce kobiet jest tam, gdzie chcą być”. Znalazłaś swoje? Nie wiem, czy można takie miejsce znaleźć. Ciągle coś się dzieje. Dzisiaj jesteś tu, jutro chcesz być gdzie indziej. Mentalnie takie miejsce określa partner, z którym żyjesz. Ludzie w moim wieku inaczej nawiązują znajomości i mają inne potrzeby. Kiedy miałam 21 lat, ważne było wspólne mieszkanie i trzymanie się za rękę 24 godziny na dobę. Dziś wystarczy mi świadomość, że jestem dla kogoś najważniejsza, a ten ktoś dla mnie. W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą. - Obraziłaś się kiedyś na siebie? Pogroziłaś palcem w lustrze? Pewnie tak, ale nie pamiętam. Wypieram takie rzeczy. Nie szufladkuję złych doświadczeń. W dzieciństwie i młodości otaczali mnie dużo starsi ludzie, głównie przyjaciele mojej mamy, i mam naturalną umiejętność radzenia sobie z przykrościami. Tłumaczę je sobie, przepracuję, przecierpię i wyrzucam. Idę dalej. W każdej relacji, nie tylko damsko-męskiej, dużo z siebie daję: serca, wsparcia, uczuć, ale kiedy widzę, że ktoś mnie odtrąca, nie narzucam się. Nie przekraczam granic, które sobie wyznaczam. Nie uprawiam martyrologii, bo generalnie dobrze czuję się sama ze sobą. Nie mam żalu, że czegoś nie zrobiłam, że coś mi się nie udało, coś straciłam. Dziewczyna z Koszykowej wierzyła, że świat stoi przed nią otworem, klękajcie narody! Dziesięć lat później rozstałam się z narzeczonym. Nie wyobrażałam sobie życia bez niego, a jednak to się wydarzyło. Musiałam przepracować stratę. Potem przez wiele lat byłam w kolejnym związku, który dał mi coś innego. Każdy zostawia w nas ślad. Staram się przechowywać dobre ślady i dobre wspomnienia. - Przeczytałam niedawno, że „szczęście polega na wyznaczaniu sobie celów, a nie na realizowaniu celów”. Myślę, że trzeba sobie wyznaczać cele realne. Lubię dostać to, czego chcę. Bywa to trudne, ale daje mi satysfakcję. Lubię powalczyć o sprawy ważne. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" - Na przykład o mężczyznę? Czasami, w sytuacjach, w których mimo wzajemnego zauroczenia mężczyzna jest mniej aktywny niż ja, bo na przykład nie jest gotowy na związek, boi się, ma trudną przeszłość albo po prostu woli relację przyjacielską, budzi się we mnie przekora. Zdarza się, że biorę się za rzeczy nieosiągalne, ale o tym sama muszę się przekonać. Czasami wystarczy drobiazg, żeby się wycofać. Nie jestem małostkowa, ale dla mnie kultura osobista i kindersztuba są bardzo ważne. - Powiedziałaś, że mężczyźni coraz częściej wybierają związek koleżeński, przyjacielski. Myślisz, że to znak czasów? Trochę tak. Mówi się, że XXI wiek wyzwolił kobiety, a zniewolił mężczyzn. Coś w tym jest. Kobiety dużo rzeczy wywalczyły, zmieniły, stały się bardziej samodzielne, niezależne finansowo. Przejęły część męskich obowiązków. Mężczyznom przez stulecia wmawiano, że mogą być, kim chcą, a teraz nie wiedzą, kim chcą być. Czują się zagubieni, niedocenieni, sfrustrowani. Brak im pewności siebie. Często słyszę: „Nie wiem… A może…? A po co…? Może się spotkajmy, a może odwołajmy…”. Nie jestem feministką w tym sensie, że bardzo chętnie oddaję pole mężczyznom. Lubię wesprzeć się na silnym, męskim ramieniu. Z drugiej strony jest też spora grupa atrakcyjnych mężczyzn po przejściach, którzy nie chcą wchodzić w nowy związek. Trzeba to uszanować. Cenię, że otwarcie o tym mówią, zamiast wiązać się z jedną kobietą, a jednocześnie prowadzić drugie czy trzecie sekretne życie. Lubię uczciwe zasady. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. Źródło: Viva!