Zapomnij o nudzie w stylu PRL: Krzysztof Miruć zmienił dom legendy tamtych lat w architetoniczne arcydzieło
Projektant zaprosił nas do „Połomki” i opowiedział jej niezwykłą historię! To miejsce z duszą, które dzięki Krzysztofowi Miruciowi zyskało drugie życie. Dlaczego wybrał właśnie je? Co sprawiło, że się w nim zakochał? Z kim w nim mieszka? Tego do tej pory nie wiedział nikt!
Architektem został z powołania. Od lat projektuje domy i wnętrza. Od kilku robi to w programach telewizyjnych, dzięki czemu jest jednym z najpopularniejszych projektantów wnętrz. I ulubieńcem widzów. Charyzmatyczny, nietuzinkowy, odważny. Nie boi się mówić, co myśli. Jakiś czas temu VIVĘ! MAN Krzysztof Miruć zaprosił do swojego podwarszawskiego domu „Połomki” i opowiedział o tym, jak dał mu drugie życie. To nie jest zwykła willa. To miejsce, w którym wcześniej mieszkał uwielbiany Jerzy Połomski! Jakie tajemnice skrywa? Sprawdź. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 20.07.2025 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 14.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na FB 24.01.2026 r. Dom w lesie to azyl Krzysztofa Mirucia Droga do domu Krzysztofa Mirucia jest niezwykła. Szczególnie jej ostatni kawałek. Przy jednym ze skrętów stoi kapliczka, w której zmieściły się cztery Matki Boskie i jeden Jezus. A dalej już tylko las. I właśnie w domu w lesie zamieszkał ulubiony architekt wielu Polaków. Niecałą godzinę od Warszawy znalazł dom, w którym naprawdę można odpocząć, i okolice, w których oddycha się pełną piersią. Tu inaczej pachnie, a Krzysztof twierdzi, że o każdej porze roku zapach lasu i łąk jest oszałamiający, ale o każdej inny, ptaki przecinają taras po skosie, lecąc nisko nad ziemią, a na grzyby nie trzeba chodzić do lasu, bo rosną na działce. Co prawda architekt na grzyby nie chodzi, bo – jak twierdzi – uciekają przed nim, ale gdyby ktoś z jego przyjaciół był zapalonym grzybiarzem, miałby u niego jak w raju. Czytaj także: Babcia miała na niego największy wpływ, traktował ją jak drugą mamę. Krzysztof Miruć wiele zawdzięcza bliskim fot. Krzysztof Miruć i rzeźby autorstwa Kingi Smacznej-Łagowskiej. „Zależało mi, żeby mieć odskocznię od tętniącego życiem miasta. I od tego, jak ja żyję. A uwierz mi, nie zdejmuję wrotek. Dlatego potrzebowałem takiego miejsca jak »Połomka«”. Nazwę domu wymyślił przyjaciel Krzysztofa, operator Jacek Ernst, a zaczerpnął ją od nazwiska poprzedniego właściciela – Jerzego Połomskiego. „To był jego letni dom, który ja przerobiłem na całoroczny, i spędzam tu tyle czasu, ile tylko się da”, opowiada nowy właściciel. fot. Na nowoczesnej kozie stoi rzeźba Mateusza Łagowskiego. O tym, że zamieszkał w domu Połomskiego, zdecydował przypadek „Życiem rządzą przypadki”, zaczyna swoją opowieść Krzysztof. „Ten dom kupiłem przypadkiem. Jerzy nie mieszkał w nim już od dłuższego czasu i wystawił go na sprzedaż. Nie znaliśmy się. Ktoś przyszedł i powiedział: »Połomski sprzedaje dom, wiesz?«. No to go kupiłem. Spodobał mi się pomysł kupienia domu od Jerzego Połomskiego”. Dom w środku lasu nabył w ciemno. Razem z rzeczami, które się w nim znajdowały. „Dużo przedmiotów porozdawałem, bo chciałem, żeby dostały drugie życie, ale sam zostawić ich nie mogłem, bo nie pasowały do mojej wizji”. Gdy po raz pierwszy dotarł do swojej nowej posiadłości, na pierwszy rzut oka nie mógł zorientować się, gdzie na działce jest dom. „Dom był przez kilka lat nieużywany, więc las zrobił swoje. A dom? Gdy wszedłem do niego pierwszy raz, pomyślałem, że wygląda jak scenografia z lat 80.”, śmieje się architekt. Z jednej strony chciał go przebudować, ale z drugiej bardzo zależało mu na uszanowaniu bryły zaprojektowanej przez Jerzego Połomskiego. „On był artystą, wspaniałym wokalistą, ale też niespełnionym architektem. Nawet mam tu schowane robione przez niego szkice. Technicznie był bardzo dobrze zaprojektowany”. Według planów „Połomka” miała być niewielkim piętrowym domem, tylko że piętro nigdy nie powstało. Na posesji jest nawet kapliczka, którą zaprojektował poprzedni właściciel, a obecny postanowił ją zostawić w takim stanie, w jakim ją zastał. „Cały dom przebudowałem, ale kapliczkę zostawiłem w spokoju. Jest zmurszała i popękana, ale ma swój klimat. Nie planowałem mieszkać w nim na stałe. Ale gdy zaczął się remont i dom rósł, i się przebudowywał, doszedłem do wniosku, że chyba tu zostanę. I to była dobra decyzja”, mówi Krzysztof. Czytaj także: Od dziecka marzył o wielkim mieście, wspierali go najbliżsi. Krzysztof Miruć szczerze o emocjach, które nie zawsze ułatwiały mu drogę Daleko od drogi: ten dom to oaza spokoju Odsunięty o sto metrów od drogi dom daje właścicielowi poczucie prywatności. Właściwie to nie dość że jest od niej odsunięty, to jest też do niej odwrócony tyłem. W całym domu nie ma żadnych drzwi, oprócz tych do łazienki. Za to jest całe mnóstwo okien, co powoduje, że ma się wrażenie, jakby się mieszkało między wysokimi sosnami. „Latem, gdy jest ciepło, wszystkie te okna otwieram na oścież i już w ogóle jest jak w lesie. Ogród wchodzi do domu, ale nie pozwalam mu już szaleć tak jak wtedy, gdy nikt tu nie mieszkał. Dba o niego Agnieszka, którą nazywam »stylistką lasu«”. Siedzimy w salonie połączonym z kuchnią. Na miejscu starego kominka jest dzisiaj nowoczesna koza, a po obu stronach wygodnej kanapy stoją ręcznie robione białe lampy. Wyszły z podbydgoskiej pracowni przyjaciółki Krzysztofa, Hani Kaczmarek. Krzysztof bardzo je lubi, bo mówi, że lampa może być nie tylko do świecenia, ale też pięknym przedmiotem wyposażenia wnętrza. Nad kanapą wiszą lustra w stylizowanych metalowych ramach, kupione w showroomie w Poznaniu prowadzonym przez drugą przyjaciółkę właściciela, Agnieszkę Kowalską. „Dom jest skończony. Nie mam już żadnej ściany, żeby coś powiesić”, mówi właściciel. „Zawsze możesz coś przewiesić”, żartuję. Krzysztof zamyśla się, jakby rozważał tę opcję. fot. Z każdego okna w domu widać przepiękny ogród Architekt z powołania. Krzysztof Miruć o „Połomce” Część niewielkiego, wydawałoby się, budynku, w której znajduje się salon, kuchnia i łazienka, jest murowana. Sypialnia właściciela i pokój łączący funkcję gościnnego i gabinetu są w części drewnianej. „W tej murowanej części wyburzyłem tylko dwie ściany, żeby powstała otwarta przestrzeń. Przebudowałem za to tę prywatną, tak, żeby powstały dwa pomieszczenia. Choć dałem temu domowi drugie życie, zaprojektowałem go pod siebie”, opowiada o swoich pomysłach Krzysztof. Dom ma 140 metrów. Część mieszkalna to 85 metrów. Pozostałe pomieszczenia techniczne, pralnia, kotłownia, magazyn znajdują się w wysokim podpiwniczeniu i są niewidoczne dla gości. W „Połomce” Krzysztof mieszka sam. „Nikt nie mącił, nie mieszał, z nikim nic nie musiałem konsultować. A nawet gdyby… ze mną się nie dyskutuje, bo jestem bardzo stanowczy. Nawet kategoryczny, bo najlepiej wiem, jak dana przestrzeń powinna wyglądać”, śmieje się. Tak naprawdę nawet spraw konstrukcyjnych nie musiał konsultować, bo jest nie tylko projektantem wnętrz. Z wykształcenia jest architektem. I zawsze wiedział, że nim będzie. Mówi, że to taka osoba, która nie tylko projektuje bryłę, planuje układ pomieszczeń, wysokość okien. To człowiek, który kształtuje przestrzeń. „Wielki wpływ wywarł na mnie brat mojego ojca, który był właśnie architektem. Już po podstawówce poszedłem do liceum plastycznego, a potem na Politechnikę Warszawską. Miałem też epizod ze studiami we Francji, gdzie spędziłem półtora roku”, opowiada. Czytaj także: Krzysztof Miruć miał zostać ojcem! Projektant wnętrz opowiedział o życiu prywatnym
Rozlicza się z przeszłością, odnalazła siebie na nowo. Dziś mówi o nowym początku i miłości, która ją odmieniła
Joanna Krupa, gwiazda światowego formatu i twarz nowego programu kulinarnego, mimo zawodowych sukcesów i blasku reflektorów, szczerze mówi o swojej codzienności. Czego jej brakuje? W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania swoją intymną stronę – mówi o rozwodzie, córce, nowym początku i sile kobiet.
Jest w takim momencie życia, w którym chciałaby być większość gwiazd. Nagrywa nowy program o gotowaniu, niedawno podpisała kontrakt reklamowy z marką Hdrèy, nadal jest gospodynią kolejnej edycji „Top Model. Zostań modelką”. Czego więc brakuje Joannie Krupie w życiu? Chyba miłości… „Tyle że nie widzę na razie żadnego kandydata do mojego serca. Mam aplikacje randkowe, ale nawet nie odpisuję facetom, z którymi mam »matcha«”. Dlaczego? „Bo na razie nie widzę sensu. Może się to kiedyś zmieni…”, mówi, a na pytanie Wiktora Słojkowskiego: „Kiedy?”, tajemniczo się uśmiecha. Joanna Krupa w wywiadzie VIVY! o poszukiwaniu siebie i miłości – A Ty wierzysz w powiedzenie, że do męskiego serca droga prowadzi przez żołądek? Do tej pory jakoś udawało mi się docierać do męskich serc bez potrzeby stania w kuchni i gotowania wysublimowanych potraw. Z moimi partnerami zazwyczaj nie jadaliśmy w domu i staraliśmy się wychodzić do restauracji. Dopiero z moim byłym mężem Douglasem częściej stołowaliśmy się w domu. Douglas kochał gotować. Nawet naszą pierwszą wspólną kolację przygotował on sam. Uwielbiałam, gdy siedzieliśmy razem w kuchni, piliśmy wino, rozmawialiśmy, a on w międzyczasie przygotowywał dla nas jedzenie. Często mój brak chęci gotowania był przyczyną drobnych spięć i ścierania się ze sobą. Najważniejsze, by znaleźć consensus w każdej sprawie. My go znajdowaliśmy. On gotował, a ja zmywałam. A nasz program może pomoże innym, w tym mojej Asi, żeby nauczyć się gotować według prostych i szybkich przepisów, ale jakże pysznie. [...] – Z zewnątrz można odnieść wrażenie, że masz wszystko. Ale czy nie czujesz się czasem samotna? Samotność to stan, którego nie da się zmierzyć liczbą ludzi wokół. Kiedyś byłam w związku, w domu pełnym ludzi, a czułam się samotna. Dziś jestem formalnie sama, ale nie jestem samotna. Mam moją córeczkę Asię. Ona jest moim światłem, moją małą nauczycielką cierpliwości, miłości, czułości. Mam siostrę Martę, która jest dla mnie jak druga połowa duszy. Mam przyjaciół, rodzinę oraz ludzi, z którymi łączy mnie coś głębszego niż tylko spotkania na eventach. Samotność przestała być dla mnie lękiem. Jest raczej przestrzenią, w której mogę usłyszeć siebie. A to, paradoksalnie, bywa najtrudniejsze. – Rozwód był dla Ciebie porażką? Porażką nie w sensie wstydu, ale w sensie złamanego ideału. Wychowałam się z przekonaniem, że miłość powinna trwać, że jeśli coś się kończy, to znaczy, że zawiodłaś. Ale życie szybko uczy, że nic nie jest dane na zawsze. Czasem ludzie się po prostu rozchodzą. I nie dlatego, że są źli, tylko dlatego, że przestają mówić tym samym językiem serca. Nie będę udawać, że rozwód nie bolał. Bolał. Ale to jest ludzkie. Czytaj też: Trzymała fason wspierając męża, jednak wszyscy znali prawdę. Księżną Charlene na jubileuszu zdradziły jej oczy – Wyglądasz kwitnąco, kobieco… To pewnie kosztuje sporo wysiłku, czasu, pieniędzy? Stawiam na zdrowe jedzenie, nawadnianie się i dobre kosmetyki. Jeśli chodzi o pielęgnację włosów, niedawno zostałam ambasadorką marki Hdréy i to jest moje odkrycie. Ich produkty wpisują się w moje podejście – mniej, ale lepiej. Włosy są dla mnie bardzo ważne, bo budują poczucie kobiecości. Zawsze staram się dbać o skórę i nigdy się nie opalałam. Mam też mały trik mojej ciotki, czyli wazelina pod oczy. Stosuję ten patent, bo wierzę, że codzienne nawyki robią największą różnicę. – Gdy dziś patrzysz na siebie, czyli kobietę 46-letnią z ogromnym bagażem doświadczeń, jak się czujesz? Czasem się śmieję i żartuję z tego, że życie zrobiło ze mnie „jedną z tych kobiet”, z których kiedyś żartowałyśmy z koleżankami. Młode, głupie, pełne złudzeń. Patrzyłyśmy na rozwiedzione lub samotne czterdziestki i mówiłyśmy: „To już po nich. Już im nic dobrego się nie przytrafi”. A teraz jestem jedną z nich. I wiesz co? Przepraszam tamte kobiety. – Za co je przepraszasz? Za to, że kiedyś nie dostrzegałam jednej istotnej kwestii – ich siły. Bycie dojrzałą kobietą to nie jest koniec. To nowy początek. Z innym rodzajem pewności siebie. Już nie muszę nikomu niczego udowadniać. Wiem, co jest ważne, i wiem, co jest tylko hałasem. Miałam swoje scenariusze, wyobrażenia. Myślałam, że życie da się zaplanować. Że jeśli będę ciężko pracować i wierzyć, to wszystko się ułoży. A ono poszło swoją drogą. Najpierw był modeling, potem telewizja, międzynarodowe życie, miłości, rozczarowania, strata, narodziny córki… Dzisiaj rozumiem, że wszystko to było po prostu moją drogą. Każdy moment czegoś mnie uczył. Nawet ten najciemniejszy. I czasem trzeba się naprawdę pogubić, żeby odnaleźć siebie. Miałam momenty, kiedy czułam się jak dziecko we mgle, mimo całej swojej „dorosłości”. A potem pojawiła się Asia i zrozumiałam, że wszystko, co było, prowadziło mnie właśnie do niej. Do tej miłości, która nie zna warunków. I do tej wersji mnie, która w końcu umie kochać również siebie. Bezwarunkowo. Czytaj też: Nowa narzeczona, stare nawyki. DiCaprio znów zakochany, ale o ślubie ani słowa… Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce do kupienia od czwartku, 24 lipca. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 14/2025? Mirosław Zbrojewicz. Charyzmatyczny aktor w błyskotliwej rozmowie otwiera duszę i zdradza, jak się odnajduje w roli dziadka. Beata Sabała-Zielińska: Góralka z miłości i z zawodu. Mrocznych tajemnic Podhala zna więcej niż ktokolwiek i mówi: „Tatry to trudna do zdefiniowania magia”. Dziedzictwo sławy: Ewa Rubinstein wspomina naznaczone wojną dorastanie u boku ojca, genialnego pianisty Artura Rubinsteina. Śladami kultowych seriali Tajlandia widziana oczami twórców serialu „Biały Lotos 3”, czyli luksus doprawiony czarnym humorem.
Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Prawnuczka ujawnia tajemnice Tamary Łempickiej
Dla świata była ikoną art déco, dla najbliższych – „Chérie”. Tamara Łempicka kochała na własnych zasadach: bez słów, ale z pełnym oddaniem. Jej prawnuczka, Marisa de Lempicka, wraca we wspomnieniach do niezwykłych chwil z legendarną artystką i odkrywa, jak wyglądała miłość po królewsku.
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka. Prawnuczka Tamary Łempickiej, Marisa de Lempicka w wywiadzie VIVY!. Co zdradziła? Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… – Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. – Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. – „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Czytaj też: Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek – Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. – Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. – Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. [...] – Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Rozmawiała Elżbieta Pawełek Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś obiad, poszwendaliśmy się po mieście, a potem on powiedział, że jedzie. A we mnie wszystko zawołało: „Ale w życiu! Jak to jedzie?”. Został nie tylko do następnego dnia, ale już na całe życie. Spędziliśmy wówczas razem dwa tygodnie w miłej agroturystyce. Wyjechałam zakochana po uszy, a on szalenie zainteresowany i zaintrygowany. Nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. On jednak musiał wrócić do Korei, a że ja nie miałam nic do roboty w Polsce, poleciałam do niego. – Ryzykantka? Jak to w „Muminkach” mówiła Mała Mi, zrobiłam desperackiego susa na drugą krę. Po trzech latach Włodek się dowiedział, że czas na emeryturę. Wiadomo było, że wraca do Polski. To dlatego znalazłam to miejsce 50 kilometrów od Warszawy. Jego syn zaprojektował nam dom i mieszkamy tu już 13 lat. On nigdy nie mieszkał na wsi, ja za to mam wiochę w duszy. TYLKO W VIVIE!: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Pani jest przecież warszawianką. Nawet jestem „saskokępianką”, czyli panienką z Saskiej Kępy. Ale moją małą ojczyzną z dzieciństwa jest wieś Szafranki nad Biebrzą. I te Szafranki po wielu latach się we mnie odezwały. Usłyszałam głos: „Chcesz mieszkać na wsi, Gośka”. Nie jestem przywiązana do jednego miejsca. Mieszkałam w Warszawie, mieszkałam na Mazurach, teraz jestem tu, na Mazowszu. Włodek mówi, że nieważne gdzie, ważne z kim. Mój brat, który tu zadomowił się przed nami, znalazł dla nas działkę. Póki żył, mieliśmy dobre kontakty. Jak z byłym mężem. Zanim zakończyła się budowa, zamieszkaliśmy właśnie u niego. – Pani jest niemożliwa (śmiech). Moja koleżanka zapytała mnie, czy mamy do domu dwa oddzielne wejścia. Nie mogłam zrozumieć, o co jej chodzi. Jak to dwa wejścia?, myślałam. Przecież jak przechodzę obok byłego męża, to nie wygryzam mu aorty ani nie wbijam topora w łeb. Dobrze się rozstaliśmy, lubimy się, jest przyjemnie. Trudno jej było to pojąć, bo pamiętam, że pytała mnie jeszcze, czy gotuję dla wszystkich. Powiedziałam, że dla wszystkich, czyli dla siebie, byłego męża i przyszłego męża. Jak miałabym gotować dla Włodka, a Maćkowi nie dać? – Długo to trwało? Dwa miesiące. Obyło się bez kłótni, bez awantur. Panowie wieczorami odpalali mecze, a ja gotowałam. – Może to Pani kiedyś opisze w kolejnej książce? Może. Teraz robię to, co lubię. Troszczę się o męża. To jest teraz moja najważniejsza działalność życiowa. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek
Zniknęła z ekranów na dekadę, by odnaleźć siebie na własnych zasadach. Julia Pietrucha wróciła do aktorstwa, ale to muzyka wciąż daje jej największą wolność. W najnowszym projekcie połączyła siły z kimś wyjątkowym – swoją siostrą Natalią. Efekt tej współpracy porusza.
Ze ekranów zniknęła na 10 lat. Potrzebowała zmian, aktorstwo przestało ją cieszyć. Postanowiła wyruszyć w daleką podróż i poczuła, że zdobywa świat na własnych zasadach. Dość intensywnie koncertowała, rozwijała karierę muzyczną i nie myślała o powrocie do aktorstwa. Ale niedawno wróciła do pracy przed kamerą. "Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. [...] Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. [...] Jak już wracać, to w wielkim stylu. Liczę, że to dopiero początek zabawy", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. Jednak o wiele swobodniej czuje się w muzyce i na scenie. Jakiś czas temu Julia Pietrucha zaprosiła do artystycznego projektu osobę, z którą łączy ją nierozerwalna więź – swoją siostrę Natalię. Efektem ich współpracy jest wyjątkowy album, w którym emocje splatają się z historią. Co artystka mówiła o relacji z siostrą? Julia Pietrucha o relacji ze starszą siostrą i wspólnej pracy – Co lubisz bardziej? Aktorstwo czy muzykę? Każda forma sztuki ma jasne i ciemne strony. W muzyce lubię prawdę, a gdy wychodzę na scenę, wkładam w śpiewane przez siebie dźwięki mnóstwo serca, miłości. W aktorstwie lubię dreszczyk emocji, czy się uda stworzyć coś z niczego, czy złapiemy w danej scenie flow i uda się coś przekazać wiarygodnie, aby widz w to uwierzył. Ale o wiele swobodniej i pewniej czuję się w muzyce. W aktorstwie mam takie wrażenie, jakbym zaczynała od nowa. – Nie wierzysz w siebie? Wierzę w siebie, ale czuję, że muszę się jeszcze rozkręcić. [...] – Wolisz samotność w tworzeniu muzyki, czy wolisz być na planie, gdzie jest dużo ludzi? To chyba zależy od momentu w życiu. Do tej pory przy swoich solowych wydawnictwach pracowałam głównie sama. Ale w tym roku zostałam zaproszona do stworzenia wyjątkowego albumu, który będzie upamiętniał 81. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Do pracy przy nim zaprosiłam Natalię Pietruchę, poetkę, scenarzystkę i autorkę tekstów, a prywatnie moją siostrę. Aranżacjami zajął się producent i raper Miuosh. To nowe doświadczenie, ale bardzo przyjemne i chyba owocne w skutkach. Miuosh jest świetnym producentem, z którym pracowałam przy jego „Pieśniach współczesnych”. Zaproszenie go do współpracy było dla mnie naturalnym wyborem. Znamy się od lat, cenimy, lubimy swoją twórczość i wrażliwość. Poezję mojej siostry ceniłam już w dzieciństwie. Odkąd pamiętam, pisała piękne wiersze. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa – Imponowała Ci? Jak sobie przypominam nasze wspólne dzieciństwo… imponowało mi to jej pisanie okrutnie. Dzięki temu od najmłodszych lat miałam szacunek dla słowa. Miałam poczucie, że słowo, tak ważne, jest sztuką, że Natalia swoim piórem dotyka uniwersum. Może to zadecydowało, że wiele lat mierzyłam się z napisaniem swoich pierwszych tekstów po polsku. Myślałam i śpiewałam, a nawet śniłam, po angielsku, więc to był przez lata język mojej ekspresji. – Nie chciałaś pisać po polsku? Przez lata po prostu nie podejmowałam takich prób. Przy drugiej płycie spróbowałam napisać dwa teksty, które z obecnej perspektywy nie były złe. Dopiero mój pierwszy, w całości polskojęzyczny album „Neonova” był realizacją w pełni świadomą moich historii opowiedzianych w ojczystym języku. Jednak wyzwanie, jakie wiązało się ze stworzeniem albumu dedykowanego historiom powstańców, było ogromne i potrzebowałam do zmierzenia się z tym tematem kogoś bardzo sprawnego w materii słowa. – To było oczywiste, że do kolejnej płyty zaprosisz Natalię? Wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym, że mamy chrapkę na jakąś siostrzaną współpracę. Chciałyśmy, żeby w kontekście zawodowym nasze drogi się kiedyś przecięły, ale wcześniej nie było ku temu okazji. Gdy dostałam propozycję od Muzeum Powstania Warszawskiego, pomyślałam, że to jest ten moment. Nieograniczona wolność twórcza i artystyczna pozwoliła nam na stworzenie albumu pełnego emocji, opartego na zasłyszanych historiach, przeglądanych zdjęciach, przeczytanych biografiach i wyobrażeniach, próbach zrozumienia i wczucia się w ten sierpniowy świat roku 1944. – Singiel, który promuje tę płytę, ma tytuł „Siostry”. Przypadek? Wszystko zaczęło się od zdjęcia z albumu „Kolory powstania 1944. Zdjęcia walczącej Warszawy”. To była fotografia numer 52. Lucyna Pobóg-Ruszkowska, uczestniczka powstania, opowiadała, że zobaczyła grób, w którym pochowane były dwie siostry, sanitariuszki. To zdjęcie, ten moment nas poruszył i zrodził się pomysł, aby przefiltrować przez siebie ich historię. – W utworze padają słowa o Aniele Stróżu. Twoja siostra jest Twoim aniołem stróżem? Natalia od dzieciństwa jest moją siłą napędową i ogromnym wsparciem. Od zawsze nasza relacja była wyjątkowa i mam nadzieję, że taka pozostanie. Dotychczas nie przeżyłyśmy jakiegoś większego kryzysu. Są momenty, że jesteśmy bliżej, czasami podążamy swoimi ścieżkami z mniejszą częstotliwością spotkań, ale zawsze w bliskości serc. Jesteśmy dosyć podobne w odbiorze świata, mamy zbliżoną wrażliwość. – Jak się pracuje ze starszą siostrą? Wiem, na co Natalię stać, i wiedziałam, czego mogę od niej oczekiwać. Niektóre teksty piosenek, które wysyłała, były zamkniętą całością, na swój sposób doskonałe. Ja siadałam i pisałam do nich muzykę. I płynęło. Ale nie ze wszystkimi było tak łatwo. Czasami musiałam jej trochę podkręcić śrubę i podrążyć, bo wiedziałam, jak potrafi pisać i co ja chciałabym osiągnąć. Myślę, że udało jej się stworzyć naprawdę piękne teksty. Wychwalam ją, bo na to zasłużyła. Zawsze łatwiej mi chwalić innych niż siebie. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Życie go nie rozpieszczało, mama była jego aniołem stróżem. Mało kto wie, jaki prywatnie jest reżyser kultowych hitów
Radosław Piwowarski w wywiadzie dla VIVY! otwarcie mówi o rodzinie, ojcostwie i pracy. Z sentymentem wspomina własnych rodziców, dzieli się dumą z dzieci i zdradza, co dziś daje mu największą radość.
Radosław Piwowarski w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedział o relacjach z dziećmi, wpływie rodziny na życie zawodowe i przeszłości pełnej emocji. Reżyser znany m.in. z takich hitów jak: „Złotopolscy”, „Ciemna strona Wenus”, „Pociąg do Hollywood” zdradza kulisy ojcostwa, wspomina własnych mistrzów i dzieli się refleksjami o współczesnym świecie. Radosław Piwowarski o relacjach z dziećmi i rodzinie. Wywiad VIVY! – Masz dobre relacje z dziećmi? Radosław Piwowarski: Bardzo dobre. Moja córka Karinka jest doskonałym rysownikiem, przez wiele lat pracowała dla „Przekroju”. Kordian zaś jest reżyserem. Myślę, że nawet lepszym ode mnie, tylko żyje w gorszych czasach dla filmowców. Napisał powieść „Nagie dusze” o Stanisławie Przybyszewskim, która być może zostanie sfilmowana na Zachodzie. Komponuje muzykę i dla „Pani od polskiego” zrobił fantastyczną oprawę muzyczną. Młodszy Cyprian jest adiunktem w łódzkiej szkole filmowej i uchodzi za jednego z najlepszych specjalistów od efektów specjalnych w filmie. Jest kreatywny i odpowiedzialny. Korzystam z jego inspirujących uwag. Gdy jesienią miałem ciężkie zdjęcia w Kotlinie Kłodzkiej, obaj przyjechali do mnie, żeby mnie wspomóc: „Tata, mamy dla ciebie ciepłą kurtkę”. Przez trzy dni robili wszystko, żebym nie umarł z wyczerpania i zimna. Co może być szczęśliwszego dla ojca niż to, że ma przy sobie takie dzieci. – Łatwiej być dobrym ojcem niż dobrym reżyserem? Czy ja wiem? Moi synowie wychowali się w domu, gdzie wszystko kręciło się wokół filmu, szacunku dla tradycji i dla wartości. Dla sztuki. Chyba byli skazani na ścieżkę artystyczną, mimo że Kordian studiował filozofię w Salamance, a Cyprian poszedł na studia operatorskie, żeby uniknąć mojego losu. Więc jak pytasz, czy łatwiej być dobrym ojcem, czy dobrym reżyserem, to nie wiem. TYLKO U NAS: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Przynajmniej wiesz, ile masz dzieci. No tak (śmiech). Przynajmniej tym różnię się od Mickiewicza. Przyjaciele filomaci w Wilnie mówili do Adasia: „Jak wychodzisz na miasto, to weź garść cukierków dla dzieci, bo połowa z nich jest twoja”. – Jesteś z siebie zadowolony? Nie. Ale… Moja mama przez całą ciążę modliła się, żebym miał szczęście. I mam. Bez szczęścia reżyser jest jak kolarz bez roweru. Mama zawsze była moim aniołem stróżem. Jeśli coś mi się teraz udaje, to podejrzewam, że ona w niebie moich spraw bardzo pilnuje. Zresztą chodzę na cmentarz i ją o to proszę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN011962020023-7edf32c-e1751553803957.jpg" width="1237" height="1053" alt="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" title="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" /> – Byłeś maminsynkiem? Nie wiem. Hala, moja żona, twierdzi, że tak. Ale ona tak samo się zachowuje wobec naszych synów. Wyszedłem z kochającego się domu, choć życie nas nie rozpieszczało. Ojciec miał tylko dwa marzenia: żeby zarobić na węgiel na zimę i żeby starczyło na wakacje dla dzieci. Ciężką pracą te marzenia spełniał. To były biedne czasy, choć ciekawe, co teraz doceniam. Myślę jednak, że sztuka skręca w złą stronę. Świat się zmienia. – Gdzie się widzisz w przyszłości? Nie myślę o przyszłości. Jeszcze mogę dogonić autobus 116. Od pewnego czasu nie oglądam polityki w telewizji. Szkoda na to czasu. Cieszę się ze swojej pracy z młodzieżą w Warszawskiej Szkole Filmowej. Różnica jest taka, że kiedyś młodzi mieli swoich mistrzów, a dzisiaj ich mistrzem jest smartfon. To, co było wczoraj, dziś ich nie interesuje. Wyobraź sobie, że moi studenci reżyserii nie znają moich filmów. Ale mam u nich „szacun”, bo przyjeżdżam na wykłady rowerem. – Dla reżyserów po siedemdziesiątce wzorem powinien być Luis Buñuel, który w „Mrocznym przedmiocie pożądania” pokazał język całemu światu. W tym wieku nie ma się już nic do stracenia, można być szczerym. To, że pada takie nazwisko w rozmowie, to już mi się podoba. Ale też Jurek Hoffman, Andrzej Wajda, Kuba Morgenstern zasuwali do końca. Reżyser, jeśli szybko nie umrze, to dosyć długo jest młody i chętny do pracy. Widocznie dlatego zostałem reżyserem. Miałem kiedyś okazję poznać Michelangela Antonioniego. Był już stary i schorowany. Pocałowałem go w rękę, a on ją przytrzymał i tak mnie przeszył wzrokiem, jakby o mnie wszystko wiedział. Ale jestem skromnym facetem od „Złotopolskich”, „Jana Serce” i „Pani od polskiego”. Drogie panie, idźcie do kina, zobaczcie „Panią od polskiego”, zobaczcie bohaterkę. Ojczyzna trwa dzięki kobietom. Rozmawiała Elżbieta Pawełek Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło
Julia Pietrucha zniknęła z ekranów na 10 lat, mimo że była u szczytu popularności. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o decyzji, która zdziwiła wielu: podróżach, muzyce, macierzyństwie i tęsknocie. Po latach wraca – z nową rolą i odmienionym spojrzeniem na aktorstwo.
W filmie debiutowała jako 11-latka. Serca widzów podbiła rolą w serialu „Blondynka”. Ale Julia Pietrucha w szczycie popularności zniknęła z ekranów na 10 lat, choć wszyscy jej to odradzali. W tym czasie podróżowała, nagrywała płyty, urodziła córkę. Zrobiła to, bo – jak mówi – chciała żyć prawdziwym życiem. Czy jej się to udało i dlaczego po latach wróciła, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Julia Pietrucha w wywiadzie VIVY!: zniknęła z ekranów. Teraz zdradza, co stało za jej decyzją – Grałaś w popularnym serialu „Blondynka”. Widzowie Cię lubili. Ale zniknęłaś. I to na 10 lat. Dlaczego podjęłaś taką decyzję? Potrzebowałam coś zmienić w moim życiu. Chciałam je przeformatować. – Miałaś 25 lat… I pewnego rodzaju poczucie stagnacji. To nie wróży dobrze 25-latce. Tęskniłam za wejściem głębiej, odkryciem w sobie kolejnych pokładów emocji i chciałam nowych wyzwań. – Bałaś się, że na lata utkniesz w jednym serialu i ominą Cię inne interesujące rzeczy? Nie będę ukrywać, że miałam takie myśli. Ale przede wszystkim aktorstwo przestało mnie wtedy cieszyć. Może projekty, w których brałam udział, nie były odpowiednie? TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap200909011JS-71d4550.jpg" width="2848" height="4256" alt="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" title="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" /> – Wcześnie zaczęłaś. Miałaś 11 lat, gdy zagrałaś pierwszą rolę. Pracowałam przez 14 lat i właściwie byłam na początku zawodowej drogi. Byłam młoda, pełna chęci do życia, ale miałam poczucie, że wszyscy wokół mnie byli zniechęceni, i bardzo to na mnie wpływało. Miałam za sobą momenty piękne i wartościowe, ale potrzebowałam odwrotu od tej komfortowej sytuacji. – Nie bałaś się, że gdybyś kiedyś chciała wrócić do grania, nie będziesz miała do czego? Bali się wszyscy naokoło mnie. Każdy, z kim rozmawiałam, odradzał mi ten krok. Ale ja jestem bardzo intuicyjna i nie boję się zmian. – Co Ci mówiła intuicja? Podpowiadała mi, że powinnam słuchać siebie. I jeśli pojawia się we mnie pragnienie, to powinnam za nim podążyć, nie zważając na konsekwencje. Na tamten moment moim największym pragnieniem i marzeniem zarazem było nagranie solowej płyty. A to wymagało ode mnie koncentracji tylko i wyłącznie na tym jednym zadaniu. Po rezygnacji z serialu pojechałam w sześciomiesięczną podróż po Azji Południowo-Wschodniej, gdzie wielokrotnie doświadczyłam niewygody i warunków skrajnej biedy. Ale czułam, że żyję, że zdobywam świat na własnych zasadach. – To wynika z nieustającego pragnienia wolności? Chyba tak. Myślę, że to też pragnienie kreowania swojego świata, budowania go, a nie poddawania wizji kogoś innego. Choć odkąd jestem mamą, tę wizję współtworzę z moją córką. Bardzo lubię, jak ściąga mnie na ziemię. [...] – Co było Twoim największym życiowym szaleństwem? Właśnie ten wspomniany motocykl, kupiony w Hanoi. Brak jakiegokolwiek doświadczenia czy wcześniejszego treningu, sześć tysięcy kilometrów pokonanych w górach Wietnamu i Laosu. Przełamywanie własnych barier, niebezpieczeństwo, kilka sytuacji, kiedy ledwo uszłam z życiem. Przekraczanie granicy w błocie po pas, wielogodzinna jazda przez kilka dni w deszczu, brak jedzenia, ukrop i palące słońce. Ale wspomnienia na całe życie. Piękno mijanych krajobrazów, serdeczność ludzi, magiczne krainy. Doświadczenie tak przejmująco piękne, jak szalone. Gdybym się na nie nie odważyła, kto wie, czy nagrałabym pierwszą płytę. Ale niebezpieczeństwo pamiętam do dziś. Najwidoczniej mam coś jeszcze do zrobienia na tym świecie, skoro los mnie oszczędził. [...] – Co więc teraz skłoniło Cię do powrotu na plan? Propozycja, scenariusz, reżyser i sama chęć spróbowania swoich sił w aktorskiej materii. Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. W obydwu tych projektach siłą napędową był reżyser Łukasz Palkowski, który wymarzył sobie mnie do roli Janiny Lewandowskiej w historycznym filmie o losach polskiego pianisty w czasie II wojny światowej. Do mnie ta postać przemówiła od razu, podczas czytania scenariusza. Jej siła, odwaga, zaradność, wiele męskich cech, które pozwalają jej przeżyć w gronie współwięźniów, żartobliwie zwanych „małpim gajem”. Jednocześnie tak kobieca i na swój sposób eteryczna. Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Radosław Piwowarski, znany z kultowych produkcji powraca po dwóch dekadach z nowym filmem „Pani od polskiego”. W roli głównej debiutuje Sylwia Skrzypczak-Piękoś – aktorka, którą reżyser porównuje do Anny Przybylskiej. Przeczytaj, jak powstawał film i co Piwowarski mówi o kobietach w kinie.
Mama była jego aniołem stróżem. Sam został ojcem chrzestnym gwiazd, które grały u niego marzycielki, matki, kochanki. „Kobiety to lepsza część ludzkości. Są zmienne, fascynujące, piękne, nawet jak piękne nie są”, mówi Radosław Piwowarski, twórca takich hitów jak „Pociąg do Hollywood” czy „Yesterday”, w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Jego najnowszy film „Pani od polskiego” spotkał się z ciepłym przyjęciem. Radosław Piwowarski o nowym filmie, Annie Przybylskiej: "Zawsze mówiła, że jestem jej filmowym tatą" Przez 20 lat nie było Cię na srebrnym ekranie. Masz coś na swoje usprawiedliwienie? Robiłem seriale dla telewizji. Zaczęło się od tego, że zadzwonił do mnie producent „Złotopolskich”, że chciałby ich trochę ocieplić. Po „Janie Serce” powstała opinia, że moi bohaterowie są ciepli i fajni. Przyszedłem na kilka dni i tak ocieplałem przez 12 lat, aż nakręciłem 330 odcinków. Potem były inne seriale… Ale nie żałuję, bo dawały mi ogromną widownię i popularność. Najlepsi aktorzy chcieli w nich grać i ten czas minął mi jak z bicza strzelił. W międzyczasie kino się zmieniło, pojawił się Pasikowski i kino akcji, pojawiły się komedie romantyczne, ja zaś uchodziłem za mistrza, który już swoje zrobił. Dotarło to do mnie, kiedy moja serialowa ekipa czasem prosiła: „Radek, opowiedz nam, jak kiedyś robiło się filmy”. To skłoniło mnie do napisania książki „Sceny rozbierane” o tym, co dzieje się na planie, za kulisami, w garderobie, bo życie często przerasta kino. Należę do ostatniego pokolenia, które się załapało na film będący sztuką. [...] – „Pani od polskiego” jest filmem historycznym z epickim rozmachem, w którym kamera przesuwa się przez Kresy Wschodnie, Rzeszę Niemiecką, Ziemie Odzyskane. Ogląda się wspaniale. Bardzo ci dziękuję. To jest robota Arka Tomiaka, który zrobił fantastyczne zdjęcia, i scenografa Wojtka Żogały. Tak mi się marzyło, żeby Kresy były złociste. Pan Bóg wiedział, że robimy film i trzeba nam pomóc. Na 33 dni zdjęciowe mieliśmy 31 dni pogody. Film kończy się w pięknych winnicach nad Renem, więc chciałem, żeby to miało rozmach. Objechaliśmy wszystkie winnice w Polsce i znaleźliśmy bardzo ładną Winnicę Nadwiślańską w Sandomierzu. Polecam, bo teraz jest moda na polskie wina. [...] Sprawdź też: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno – W głównej roli obsadziłeś mało znaną aktorkę Sylwię Skrzypczak-Piękoś. Celowy zabieg? Nie, Sylwia Skrzypczak-Piękoś, absolwentka Warszawskiej Szkoły Filmowej, po prostu wygrała casting, na który zaprosiliśmy ponad 20 dziewczyn, w tym znane nazwiska. Warunek był taki, że muszą płynnie mówić po niemiecku. Aby to sprawdzić, sprowadziłem niemieckich aktorów. Sylwia wygrała, bo jest nie tylko bardzo zdolna, ale wzbudza sympatię, kamera ją kocha, a widzowie jej wierzą. Jak zaczęła grać z Niemcami, to oczu nie można było od niej oderwać. Mało tego, okazało się, że jest też nauczycielką niemieckiego. Chodzi jak nauczycielka, mówi jak nauczycielka… Możliwe, że udało mi się odkryć kolejną gwiazdę polskiego kina. – Reżyser jest tyle wart, ile stworzy gwiazd. Tak, to moje powiedzenie (śmiech). Joanna Pacuła, Kasia Figura, Maria Seweryn, Ania Przybylska, Krystyna Feldman. Ale odkryłem też fajnych chłopaków: Staszka Brudnego, Piotra Siwkiewicza, Roberta Gonerę, można by długo wymieniać… A to się wzięło z mojego domu. Mój ojciec Edward Piwowarski, po szkole Kenara, rzeźbił piękne gołe kobiety, ale niedosłowne, trochę groteskowe. Potem odkryłem, że te wszystkie gołe baby to była mama. Ojciec całe życie rzeźbił swoją ukochaną żonę Monikę Piwowarską. Odziedziczyłem po nim bystre oko. – I tak zostałeś ojcem chrzestnym gwiazd. Ania Przybylska zawsze mówiła, że jestem jej filmowym tatą. Mieliśmy ze sobą fantastyczne porozumienie. Teraz pojawiła się Sylwia i czuję coś podobnego. Ale czy będzie miała tyle szczęścia jak jej poprzedniczki, tego nie wiem, bo dziś pisze się bardzo mało ról dla kobiet. To już tradycja, że cała nasza literatura preferuje mężczyzn. Pan Wołodyjowski, pan Wokulski, kobiety pojawiają się dla ozdoby mężczyzn, najczęściej to matki, wdowy, rzadziej kochanki. Nie pamiętam, kto napisał dobrą rolę dla dziewczyny. – Według Ciebie kobiety są ciekawsze od mężczyzn? Zdecydowanie. Uważam, że są lepszą częścią ludzkości. Pewnie się narażę feministkom, ale szczerze mówiąc, kobiety są nieprzewidywalne, nieodgadnione, zaskakujące. Do tego zmienne. Wydaje nam się, że o nich wszystko wiemy, a nic nie wiemy. Są fascynujące, wredne, kochane, opiekuńcze. Irytujące. Wszystko w jednym. Mało tego, są piękne, nawet jak nie są piękne. Są niekończącym się pięknym filmem. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Czytaj też: Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży.
Chłopaka z Sosnowca pokochały miliony. Mało kto wie, jaki był prywatnie. Tak jego syn mówi o relacji z ojcem
Jan Kiepura, światowej sławy tenor i aktor, dla milionów był ikoną sceny, ale dla swojego syna Marjana – po prostu kochającym tatą. W domowym zaciszu był obecnym, troskliwym ojcem, który mimo wielkiej kariery potrafił zapewnić dzieciom zwyczajne, pełne miłości dzieciństwo.
Dorastał w atmosferze ciepła, bliskości i dźwięków muzyki, które rozbrzmiewały w jego domu. Jan Kiepura – dla świata niekwestionowany król opery, dla syna Marjana – czuły ojciec, który ponad sławę stawiał rodzinę. Choć jego głos zachwycał publiczność na całym świecie, w domowym zaciszu był skromnym, obecnym tatą. Dziś Marjan Kiepura, pianista i pasjonat twórczości Chopina, odsłania przed czytelnikami VIVY osobiste wspomnienia z dzieciństwa i wspólnego życia z legendarnym tenorem. Marjan Kiepura - młodszy syn Jana Kiepury o dzieciństwie i rodzicach – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany.Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. [...] Czytaj też: Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. [...] – Jan Kiepura śpiewem wspierał żołnierzy podczas II wojny światowej. W sierpniu 1939 roku był w Polsce i zbierał pieniądze na fundusz obrony Polski. Gdy wybuchła wojna, udał się do generała Sosnkowskiego i powiedział, że chce wstąpić do armii. Ale generał powiedział mu: „Nie potrzebujemy martwego Kiepury na froncie. Potrzebujemy Kiepury zupełnie gdzie indziej”. I tata śpiewał na koncertach charytatywnych w Stanach Zjednoczonych, dla Polskiego Funduszu Pogotowia Ratunkowego, dla Królewskich Sił Powietrznych, Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych, Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Dla każdego, kto chciał go słuchać, komu jego śpiew w tych trudnych czasach przynosił nadzieję i dawał wytchnienie. W ogóle II wojna światowa była dla niego trudnym tematem. Pewnie dlatego, że wraz z mamą musieli opuścić kraj. Oboje mieli żydowskie korzenie i nie było wiadomo, czy znane nazwisko pomoże przetrwać wojenną zawieruchę. W dniu wybuchu wojny tata miał już angaż w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Debiutował tam w 1938 roku rolą Rudolfa, postanowił więc od Stanów Zjednoczonych rozpocząć misję, którą powierzył mu generał Sosnkowski. – Co wtedy śpiewał? Zawsze polski repertuar. Na wszystkich koncertach można było usłyszeć jego własną wersję preludium Deszczowego op. 28, nr 15 Chopina, które nazywał „Modlitwą za Polskę”. Polska była dla niego bardzo ważna, a Polaków po prostu kochał. Przez całe dzieciństwo uczyłem się od niego o historii Polski i słuchałem różnych opowieści. – Tata zrobił wielką karierę mimo początkowego sprzeciwu rodziców. Mama Mártha Eggerth miała za to w swojej mamie wielkie wsparcie. Moja babcia Tilly Eggerth sama była świetną wokalistką. Ale nigdy mojej mamy nie wpychała na siłę na scenę. Nie miała takich ambicji, żeby jej córka za wszelką cenę zrobiła karierę, ale zachęcała ją, bo widziała, że mama ma talent. Była też bardzo szczerą osobą. Jeśli coś było dobre, babcia mówiła, że było dobre. Jeśli nie było, nie udawała, że jest wspaniałe. Gdyby zobaczyła, że scena nie jest dla mamy, na pewno by jej to powiedziała. Nie była „matką sceniczną”. – Co oznacza to określenie? To potoczne określenie matki, która za wszelką cenę pcha dziecko na scenę, aż w końcu spełnia się jej marzenie, dziecko zdobywa sławę i pieniądze. Tylko jakim kosztem? – Rozumiem, że mama pozwoliła Panu obrać taką ścieżkę kariery, którą Pan sam wybrał. Mama była w stosunku do mnie taka jak babcia dla niej. Do niczego mnie nie zmuszała, ale delikatnie zachęcała. Nie potrafię dokładnie wyjaśnić, dlaczego wybrałem fortepian. Może dlatego, że miałem do niego łatwy dostęp? Uczyłem się u świetnych nauczycieli, występowałem, dawałem koncerty. Studiowałem w renomowanej Juilliard School Preparatory Division pod okiem Jeaneane Dowis. Doskonaliłem umiejętności u legendarnego Menahema Presslera. Nie ucieknę od muzyki, bo ona była w naszym domu zawsze obecna, choć kiedy umarł mój ojciec, wiele rzeczy się zmieniło, a jego śmierć na pewien czas zakończyła moją muzyczną edukację. I choć z sukcesem prowadziłem różne biznesy, jednocześnie dawałem koncerty. Przez pewien czas byłem również pianistą mojej matki. – Przyjechał Pan do Warszawy, ukochanego miasta Pana ojca, by podarować Teatrowi Wielkiemu portret Jana Kiepury autorstwa Borisa Chaliapina, wybitnego portrecisty, związanego z magazynem „Time”. Gdy tata zmarł, to właśnie w Teatrze Wielkim wystawiono trumnę z jego ciałem, by wielbiciele mogli się z nim pożegnać. Na tej scenie tata zaczynał w chórze operowym. Później śpiewał tu wielkie role – Fausta, Turiddu, Księcia Mantui, Jontka, zyskał uznanie krytyków i podbił serca publiczności. Nie ma więc lepszego miejsca dla naszej najcenniejszej rodzinnej pamiątki, która wiele lat wisiała w domu mojej mamy, a później była pokazywana w Wiedniu. Choć tata nie urodził się w Warszawie, to miasto było dla niego najważniejsze. Można więc powiedzieć, że tata wrócił do domu. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6w1xin-7a199b4.jpg" width="1600" height="1992" alt="Singers and spouses Marta Egerth and Jan Kiepura holding hands with their son Marjan as they walk down the street, in London appearing in the operetta 'Merry Widow' at the Palace Theatre, April 28th 1955. (Photo by Edward Miller/Keystone/Getty Images)" title="Marta Egerth And Jan Kiepura" />
Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury
Wychowany w domu pełnym muzyki i miłości, Marjan Kiepura – pianista i znawca Chopina – opowiada o życiu z legendarnymi rodzicami: Janem Kiepurą i Márthą Eggerth. W poruszającym wywiadzie zdradza kulisy dzieciństwa i rodzinne wspomnienia.
Wychował się w domu pełnym miłości, zrozumienia i muzyki. Jego rodzice, aktor i tenor Jan Kiepura oraz sopranistka Mártha Eggerth, zdobyli uznanie na całym świecie. Pianista i znawca muzyki Chopina Marjan Kiepura opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o swoim dzieciństwie, słynnych rodzicach i o tym, dlaczego przywiózł do Warszawy najcenniejszą rodzinną pamiątkę. Każdy z nas przynajmniej raz usłyszał nazwisko Kiepura. Zapewne też większość z nas choć raz w życiu usłyszała wpadającą w ucho piosenkę „Brunetki, blondynki”, śpiewaną niespotykanym tenorem. Jan Kiepura był wybitnym śpiewakiem operowym i przedwojennym aktorem, którego kariera wyszła daleko poza granice Polski. „To był prawdziwy idol, jeden z pierwszych idoli kultury masowej. W 1942 roku na występ Kiepury w Chicago przyszło ponad 40 tysięcy słuchaczy, 20 tysięcy wypełniło za jego sprawą nowojorską Madison Square Garden. W Stanach Zjednoczonych tylko Elvis Presley mógł liczyć na taką widownię”, mówił PAP biograf artysty, muzykolog dr Wacław Panek. Kiepura występował na największych scenach operowych świata i zagrał w ponad 20 filmach, w jednym ze swoją żoną sopranistką Márthą Eggerth. Gdy wybuchła II wojna światowa, wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Nigdy nie wrócili na stałe do Polski. Ich synowie urodzili się na obczyźnie. Niedawno do Warszawy przyjechał młodszy z nich Marjan, wybitny pianista, znawca muzyki Fryderyka Chopina. Razem z żoną Jane Knox-Kiepurą podarowali Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej portret Jana Kiepury namalowany przez Borisa Chaliapina. Na rozmowę o słynnych rodzicach spotkaliśmy się w warszawskim hotelu Bristol. To wyjątkowe miejsce dla mojego rozmówcy. Gdy po 20 latach nieobecności w Polsce, w 1958 roku, Jan Kiepura przyjechał do ojczyzny, właśnie z balkonu Bristolu zaśpiewał swoje ulubione utwory warszawiakom zgromadzonym na Krakowskim Przedmieściu. Syn Jana Kiepury, Marjan Kiepura w poruszającym wywiadzie VIVY! – Dla świata Jan Kiepura był najsłynniejszym śpiewakiem operowym i aktorem filmowym. Dla Pana był po prostu tatą. Kiedy zdał Pan sobie sprawę, że jest on kimś zupełnie wyjątkowym? Zaczynamy od smutnego tematu… O tym, że mój zwyczajny, kochany tata jest kimś ważnym dla ludzi na całym świecie, zrozumiałem tuż po jego śmierci. Odszedł nagle na atak serca 15 sierpnia 1966 roku. Miałem wtedy tylko 15 lat. Zaskoczyło mnie to, jak wiele osób po nim płakało. Skalę jego popularności zrozumiałem na pogrzebie, który odbył się w Warszawie. Mojego tatę żegnało ponad 200 tysięcy osób. – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany. Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. Czytaj też: Jan Kiepura – niezwykła historia najsłynniejszego polskiego tenora – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. O wszystkim mogłem z nim porozmawiać. Czasem mogłem nawet zajrzeć mu do gardła. – Nie znam wielu osób, które tak dogłębnie poznałyby swojego rodzica. Mogę się pochwalić, że widziałem struny głosowe Jana Kiepury (śmiech). Tata wynalazł urządzenie, dzięki któremu sam mógł je sobie oglądać. Była to długa rurka z oświetleniem, a na jej końcu znajdowało się lusterko. Wkładał ją do gardła i patrzył. Wołał mnie: „Marjan, chodź, pokażę ci!”. Szedłem do niego, zaglądałem do jego tchawicy i widziałem, jak zamykają się struny głosowe. A tata podekscytowany mówił: „Widzisz? Niesamowite!”. Był bliski opatentowania tego wynalazku. TYLKO W VIVIE!: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ta pomysłowość wynikła z troski o głos, który był jego instrumentem? Jak każdy śpiewak tata podjął pewne środki ostrożności, żeby zapobiec ewentualnym problemom z głosem. Nigdy nie palił papierosów ani nie pił alkoholu. Moja mama sopranistka również tego wszystkiego unikała. Co więcej, nigdy nie zaśpiewała żadnej operowej partii, która byłaby poza jej skalą głosu. Wielokrotnie pytano, jak się jej udało tak długo zachować dobry głos, a występowała prawie do 100. roku życia. Odpowiadała zawsze, że nigdy nie wybrała roli, która mogłaby nadwyrężyć jej struny głosowe. Raz na jakiś czas, podczas wielkiego wydarzenia czy ważnej imprezy, skusili się na lampkę wina. Na papierosy nigdy. [...] – Na co jeszcze nigdy sobie nie pozwalał? Unikał rozmów. [...] Wiadomo, jakie w czasach, gdy żył, były telefony. Trzeba było bardzo głośno mówić, żeby osoba po drugiej stronie cię usłyszała. Ale tata unikał też bywania na przyjęciach, gdzie zazwyczaj grała muzyka, a ludzie rozmawiali z sobą bardzo głośno. Nadwyrężenie głosu było u niego nie do pomyślenia. My, mając chrypkę, porozmawiamy, dla śpiewka przeziębienie czy inne kłopoty z głosem to katastrofa. Jestem pianistą. Jeśli się przeziębię, nie muszę rezygnować z koncertu. Tata już by nie zaśpiewał. – Jan Kiepura z wykształcenia nie był śpiewakiem. Ale śpiewał zawsze i wszędzie. Dziadek Franciszek był piekarzem i marzył o tym, żeby tata miał poważny zawód. Ale to babcia nalegała, żeby poszedł na studia prawnicze. Tata posłuchał i z Sosnowca pojechał do Warszawy na Uniwersytet Warszawski. Tak, Jan Kiepura z wykształcenia był prawnikiem. Ale pragnienie śpiewania było silniejsze niż posłuszeństwo rodzicom. Gdy dziadek przysyłał tacie pieniądze na utrzymanie, część z nich odkładał i przeznaczał na naukę śpiewu u prof. Wacława Brzezińskiego. Później uczył się też u Tadeusza Leliwy, a w Mediolanie u Edoardo Garbina. W końcu w 1925 roku spełniło się jego marzenie i zadebiutował rolą „Fausta” w operze we Lwowie. – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. Dziękujemy Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej oraz hotelowi Bristol za pomoc w realizacji sesji. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Przeszedł przez piekło w wieku 13 lat. Dziś inspiruje tysiące. Prawdziwa historia Filipa Gurłacza
Filip Gurłacz zdecydował się opowiedzieć o swojej trudnej przeszłości we wiosennej edycji „Tańca z gwiazdami”. Mówi otwarcie o uzależnieniach, skomplikowanych relacjach ojcowskich i drodze do aktorstwa, która wyrosła z potrzeby autentyczności i siły. Jego szczerość nie tylko wzruszyła widzów, ale naprawdę zmieniła czyjeś życie.
Jego decyzja o otwartym wyznaniu nie była przypadkowa – to świadomy wybór wartości, „życia w prawdzie”. Filip Gurłacz wiedział, że wcześniej czy później historia wyjdzie na jaw, postanowił więc przejąć kontrolę i wybrać własne słowa. Opowiadając o alkoholowych i narko***owych błędach, miał nadzieję, że choć jedna osoba uniknie podobnej drogi. Co jeszcze zdradził w rozmowie z Katarzyną Piątkowską? Ostatnia publikacja na FB 25.12.2025 r. Filip Gurłacz: trudne dzieciństwo i walka o rodzinny dom. Wywiad VIVA! – Już w pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” podzieliłeś się z widzami swoją historią. Opowiedziałeś o trudnej przeszłości, walce z nałogami. Dlaczego to zrobiłeś? Od dawna staram się żyć w prawdzie. A moja historia prędzej czy później ujrzałaby światło dzienne. Mogłem więc ją opowiedzieć na swoich zasadach. – Taka szczerość wymaga odwagi? Nie. Zrobiłem to z nadzieją, że dzięki temu przynajmniej jedna osoba nie popełni takich błędów jak ja. A mam ich na sumieniu całkiem sporo – alkohol, narkotyki, kłamstwa. Po jednym z odcinków programu dostałem kilka pozytywnych wiadomości od widzów: „Dziękuję, dzięki tobie zapisałem się na terapię” albo „Dałeś mi siłę, żeby zrobić coś ze swoim życiem”. W drodze do finału było tych wiadomości coraz więcej. W odcinku rodzinnym tańczyłem z tatą, z którym nie zawsze miałem dobre relacje. I ktoś mi potem napisał, że postanowił odezwać się do swojego ojca po 15 latach milczenia. To są moje Kryształowe Kule. Czytaj także: Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: „Wybrałem anioła” – Miałeś trudne dzieciństwo i młodość? Moja rodzina była biedna. Tata, aktor kabaretowy, jeździł po całej Polsce, żeby zarobić na chleb. Mama jest skrzypaczką w Sinfonia Baltica i całe życie grała drugie skrzypce. Pamiętam głód, próby eksmisji naszej rodziny, walkę rodziców o nasz dom. Pamiętam łzy mojej mamy, która robiła wszystko, żeby nie zrealizował się czarny scenariusz. Udało jej się. Gdy miałem 13 lat, po raz pierwszy sięgnąłem po alkohol. Zacząłem w podstawówce. Aż doszedłem do momentu w życiu, w którym nie pamiętałem tygodnia bez alkoholu. Gdy miałem wybrać studia, byłem tak zdeterminowany, żeby zarabiać duże pieniądze, że wybrałem inżynierię środowiska ze specjalizacją inżynieria komunalna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Inżynieria komunalna… Ścieki… Dla mnie niezłe bagno. Dosłownie. Musiałem się uczyć hydrologii, fizyki, matematyki. Tak źle się tam czułem, że przebalowałem cały semestr, a potem wróciłem do domu i zacząłem rozwozić pizzę. – Nie chciałeś zostać aktorem? Nie bardzo, bo widziałem, jak mój tata się szarpie, żeby związać koniec z końcem. Nie chciałem toczyć walk takich jak on. Ale gdy mnie zapytał, czy do końca życia chcę pracować jako dostawca pizzy, i delikatnie zasugerował, że nadawałbym się do aktorstwa, pomyślałem: „Dlaczego nie?”. Dostałem się na lalkarstwo w Akademii Teatralnej w Białymstoku. – To nie była szkoła Twojego pierwszego wyboru? Chciałem studiować aktorstwo w Łodzi i Warszawie, ale mnie nie przyjęli. – Czułeś się gorszy od kolegów z łódzkiej filmówki? Był taki moment. Dużo wtedy imprezowałem i piłem. Zaryzykuję tezę, że każdy, kto ma problem z jakąkolwiek substancją, ma zaburzone poczucie własnej wartości. – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. [...]
Zamiast Nobla będzie Oscar? Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Nie wszyscy jej to wybaczyli…
Olga Chajdas — niepokorna dusza polskiego kina, która zamieniła fizykę na reżyserię. W poruszającym wywiadzie dla VIVY! opowiada o trudnych decyzjach, sile emocji i własnej drodze do wolności twórczej.
Niepokorna. Mówi własnym głosem. W swoich filmach i życiu. Ceni sobie wolność, także w myśleniu. Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Zamiast Nobla będzie Oscar? Olga Chajdas opowiada Beacie Nowickiej o swoich korzeniach, szaleństwie i wolności. Oraz Nioki, która jej nie opuszcza od czterech lat. Olga Chajdas o pasji i początkach karier. Wywiad VIVY! – Przy tak intensywnej pracy zachowała Pani wyraźną granicę między życiem prywatnym a zawodowym? Nie istnieje żadna granica. Moi przyjaciele spoza branży filmowej mają różne hobby, sposoby na spędzanie wolnego czasu, które można zaplanować. Ja tego nie mam. Swoje pasje realizuję, będąc reżyserem. W wolnych chwilach lubię pójść do kina, do knajpy, lubię po prostu się ponudzić. Myślę, że nuda jest moją pasją. [...] – Profesor Dobroczyński powiedział, że każdy jest kowalem swojego losu pod warunkiem, że odziedziczył kuźnię. Z jakiego domu Pani pochodzi? Myślę, że z ciekawego. Tata jest lekarzem, mama była historykiem sztuki. Idealny miks nauki ze sztuką. Dom, w którym oglądało się ambitne filmy, dużo czytało. Rodzice stworzyli mi przestrzeń do rozwoju. Zawsze było ciśnienie, żeby wiedzieć więcej, niż jest oczekiwane. Miałam łatwość uczenia się, więc po szkole szłam na podwórko pograć w piłkę, połazić po drzewach. Do dziś mam w kolanie kamień od zjeżdżania na deskorolce ze żwirowej górki na poznańskim Boninie przy Winogradach. W warszawskim liceum Batorego byłam najlepsza z fizyki, chciałam zostać astrofizykiem. Profesor Białkowski miał wobec mnie wielkie plany. Myślałam nawet o studiowaniu na MIT. W ostatniej chwili przyszło mi do głowy, że jednak będę robić filmy. Profesor poczuł się urażony, że zrezygnowałam ze ścieżki naukowej. Długo się zastanawiałam, jak mu wytłumaczyć tę decyzję, w końcu powiedziałam: „Panie profesorze, a może dostanę Oscara”. Odpowiedział: „A mogłaś Nobla...”. Nigdy tego nie zapomnę. Jedną decyzją sprawiłam komuś ogromny zawód, co też było ciekawą lekcją na przyszłość. TYLKO W VIVIE!: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – Co się stało, że radykalnie przestawiła Pani zwrotnicę w myśleniu? Miałam 14 lat, mieszkaliśmy już w Warszawie, w naszej rodzinie wydarzyła się tragedia. To była pierwsza śmierć, której doświadczyłam, i nie potrafiłam sama sobie poradzić z emocjami. Miałam wewnętrzną blokadę. W domu dużo rozmawialiśmy o sztuce, nauce, świecie, ale bardzo mało o uczuciach. Zawsze lubiłam filmy, więc pomyślałam, że napiszę scenariusz. I napisałam o przeżywaniu żałoby. Nigdy nie powstał z tego film, za to sam proces pisania przyniósł mi ulgę. Myślę, że niewiele rzeczy umiem w życiu, ale potrafię opowiadać o emocjach. – Koncertowo! Co widać w Pani filmach… Ciekawe, czy nauczyła się Pani mówić o własnych? Tak, ale nie użalam się nad sobą. Nie dzwonię do bliskich, gdy jest mi źle. Nie sprawia mi to przyjemności. Nauczyłam się rozpoznawać i nazywać swoje stany emocjonalne, ale to nie oznacza, że mam ochotę opowiadać o nich innym. – Jak tamtą decyzję przyjęli rodzice? Mama była przerażona. Chciała, żebym zrobiła magistra, chociaż jej tłumaczyłam, że w tym zawodzie nikt nie pyta o dyplom. Liczyli, że pójdę na „normalne” studia, co wynikało z tego, że nikt wcześniej w tej rodzinie nie zajmował się sztuką. Gdy moja ciocia usłyszała, że chcę być reżyserem, powiedziała: „No tak… A co innego Ola może robić?”. Wiedziała, że nie jestem osobą, którą da się wbić w zastałą strukturę. Zawód reżysera jest męczący fizycznie, ale jestem wolna. A tę wolność bardzo kultywuję. – Ma Pani wewnętrzną siłę. Zresztą opowiada Pani o niej w filmach. Nie wiem, czy ją mam… Zawsze uchodziłam za przebojowe dziecko, ale też nigdy nie myślałam o sobie, że jestem silna. Po prostu wiem, że muszę sobie radzić. Tym, co mnie charakteryzuje, jest odpowiedzialność i skupienie. Niekoniecznie jest to dla mnie dobre, bo przez odpowiedzialność rozumiem też poświęcanie siebie na rzecz tego, do czego się zobowiązałam. To mój kodeks. – Joanna Kos-Krauze o „Ninie”, Pani debiucie kinowym, mówiła: „Ten film przechodzi do historii polskiego kina jako jeden z najodważniejszych obrazów. Bezlitosny, ale delikatny. Wręcz ekshibicjonistyczny, ale intymny obraz naszych lęków, samotności, złudzeń, ale też pełen czułości i empatii”. Symboliczne, że studiowała Pani w Łodzi produkcję filmową, bo... …nie dostałam się na reżyserię. Świat szybko zweryfikował, że nie jestem Xavierem Dolanem, żeby zrobić karierę w wieku 20 lat, choć pierwszy spektakl wyreżyserowałam jako 26-latka. Nie miałam żadnych związków rodzinnych z filmem, wiedziałam, że sama muszę je sobie wypracować. Podnieciłam się tym, że nawet nie studiując reżyserii, będę w Łodzi blisko tego, co chcę robić. Chciałam zdobyć doświadczenie. Krok po kroku. Zaczynałam jako asystent kierownika produkcji przy serialu, do którego scenariusz napisał Maciek Kowalewski, reżyser spektaklu „Miss HIV”, granego w Le Madame. Kultowe miejsce, kultowy spektakl. Maciek zaprosił mnie na przedstawienie, po którym do niego podeszłam, mówiąc, że chciałabym być reżyserem i gdyby coś robił, chętnie mu pomogę. Zatrudnił mnie jako asystenta przy spektaklu „Bomba”. To była cudowna praca. Ponad 20 aktorów na scenie: Marian Kociniak, Włodek Press, Marysia Seweryn, Rafał Mohr, Ewa Szykulska, Sławek Orzechowski... Jako asystent musiałam nauczyć się wszystkich ról na pamięć, ponieważ na żadnej próbie nie udało się zgromadzić całego zespołu. Robiliśmy teatr offowy, aktorzy mieli swoje zajęcia. Kiedy Maciek został dyrektorem Teatru na Woli, pozwolił mi wyreżyserować mój debiut „Ostatni Żyd w Europie”. – Co wyniosła Pani z tego doświadczenia? Pokorę. Na Akademii Sztuki w Szczecinie jest kierunek „film eksperymentalny”, niedawno prosili mnie o zrobienie masterclass. Nie jestem profesorem, nie jestem master, nie mam talentów pedagogicznych, ale pomyślałam, że mogę opowiedzieć im o swoich doświadczeniach. O projektach, które robiłam, i o tym, czego się z nich nauczyłam. Młodym ludziom robi się krzywdę, nazywając ich reżyserami, gdy wychodzą ze szkoły. Dlatego swoje zajęcia nazwałam „Pokora reżysera”. Mówiłam o prostych rzeczach, zaczynając od tego, że na planie trzeba się dobrze ubierać. Dobrze nie znaczy ładnie, tylko ciepło. Albo że trzeba dbać o catering. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Sprawdź też: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak!
Tak miłość za oceanem odmieniła Magdę Gessler. Jeden drobny krok, życiowa wolta
Magda Gessler – ikona kulinarnego świata i niezłomna romantyczka. W wywiadzie opowiada, jak zakochanie w życiu i w mężu Waldemarze kształtuje jej codzienność, jak chroni serce i wybiera miłość, tak jak wybiera smak – świadomie i z pasją.
To nie tylko opowieść o restauratorce i gwieździe telewizji – to historia kobiety, która uczyniła z miłości swój paliwo. Magda Gessler wyznaje, że „zawsze była zakochana”, i to w sposób niemal uzależniający – w życiu, w mężu Waldemarze, a także w sobie. Jej podejście do uczuć to mieszanka pasji, odwagi i troski o własne emocje, co sprawia, że dziś żyje pełnią życia, nawet gdy partner mieszka w Kanadzie. Dlaczego Magda Gessler zawsze była zakochana? Wywiad VIVA! [...] – Serio zawsze byłaś zakochana? Tak. Zawsze. – A liczyłaś kiedyś, ile razy w życiu byłaś zakochana? Lepiej chyba tego nie mówić na głos (śmiech). – Ale byłabyś w stanie policzyć, ilu wybranków znalazło miejsce w Twoim sercu? Wydaje mi się, że byłam uzależniona od miłości, od tego stanu zakochania. Mówię „byłam”, a prawda jest taka, że nadal jestem. Jestem zakochana w życiu. Też jestem zakochana w moim mężu. Przez tyle lat, a różnie było. On mieszka w Kanadzie, ma zupełnie inne poglądy niż ja, a to mnie doprowadza do szału (śmiech). On np. nie rozumie tego, że ja nie chcę emerytury. Waldek najchętniej chciałby, żebym wszystko zwinęła i przeniosła się do niego. Ale wiem, że to wszystko z troski, miłości. Waldek chciałby, abyśmy już się zatrzymali w jednym miejscu, razem. Dba o mnie, troszczy się. Codziennie rozmawiamy. A gdy się spotykamy, jest zawsze tak jak za pierwszym razem: mam motyle w brzuchu. TYLKO NA VIVA.PL: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ile razy miałaś złamane serce? Miałaś w ogóle kiedyś złamane serce? Pewnie, że miałam. I cieszę się, że tak było, bo to moje lekcje. To mnie zbudowało. – A później już w dorosłym życiu miałaś złamane serce? Nie. – A dlaczego, bo nie pozwalałaś nikomu złamać sobie serca? Nie, bo wiedziałam, kiedy powiedzieć „dziękuję”. Po prostu uważałam, że jeśli kogoś już nie kocham, to nie powinnam z nim być, nie udawałam, że jestem, bo wypada czy coś takiego, tylko to się po prostu kończyło. Chroniłam siebie. – I jak kończyłaś takie relacje, mówiłaś: „Kochanie, ja cię już nie kocham”, czy przestawałaś się odzywać, znikałaś i Cię już nie było. Potrafiłam wyjść i nie wrócić. – Dużo razy tak wyszłaś? Parę razy się zdarzyło. – Szybciej można zdobyć Twoje serce fizycznością czy intelektem? Intelekt, ale też energia, spojrzenie. Na pewno zwracam uwagę na ludzi z pasją i z talentem, którzy się realizują. Coś musi się dziać między ludźmi, nawet jeśli nikt inny tego nie rozumie. Dlatego nie rezygnujcie z emocji. Bo to wasze szczęście i nikomu nic do tego. [...] Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! TYLKO NA VIVA.PL: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie
Fabienne i Xavier Wiśniewscy o relacjach z ojcem po rozwodzie rodziców. „Czerwony zawsze powtarza: Rodzina jest świętością”
Po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim Marta nie została sama – ogromnym wsparciem okazali się jej rodzice i siostra, którzy pomogli w wychowaniu Xaviera i Fabienne. W szczerym wywiadzie cała trójka opowiada o sile rodzinnych więzi, oddaniu dziadków i dojrzałości, jaką przyniosły trudne chwile. Dziś, mimo burzliwej przeszłości, tworzą zgraną drużynę, w której najważniejsze są miłość, wzajemne zrozumienie i codzienna obecność.
Rozmowy o rodzinie, rozstaniach i sile miłości nie są łatwe – zwłaszcza, gdy toczy się je w świetle reflektorów. W wyjątkowo szczerym wywiadzie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Marta, Xavier i Fabienne Wiśniewscy otwierają się na temat życia po rozwodzie, roli dziadków w wychowaniu dzieci i emocjonalnej drogi, jaką przeszli, by dziś mówić o sobie jako o zgranym zespole. To opowieść o dojrzewaniu, wybaczaniu i budowaniu relacji na nowo – bez żalu, za to z dużą dawką czułości i wzajemnego szacunku. Marta Wiśniewska i dzieci o wsparciu dziadków, relacji z Michałem Wiśniewskim i sile rodzinnych więzi. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta Wiśniewska: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne Wiśniewska: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier Wiśniewski: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Za tym nazwiskiem kryły się łzy. Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią wprost o szkolnym piekle i rodzinnej sile
Za sukcesem i sławą kryją się historie pełne bólu i walki o siebie. Fabienne Wiśniewska w poruszającej rozmowie wraca do czasów liceum, gdy zamiast wsparcia doświadczała nienawiści i samotności. Ukrywała swoje cierpienie nawet przed rodziną, aż prawda wyszła na jaw. Dziś, wspólnie z mamą Martą i bratem Xavierem, mówi o tym, jak przetrwali ten czas – razem, jak jeden organizm.
Wizerunek rodziny idealnej często bywa złudny, a za uśmiechami skrywają się dramaty, o których milczy się latami. W najnowszej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Fabienne i Xavier Wiśniewscy zdejmują maski – opowiadają o presji nazwiska, bolesnych szkolnych doświadczeniach i ogromnej sile rodzinnej więzi, która pomogła im przetrwać najtrudniejsze chwile. Presja nazwiska, szkolne piekło i siła rodziny – szczere wyznania Fabienne Wiśniewskiej i jej bliskich. Wywiad VIVA! Katarzyna Piątkowska: Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne Wiśniewska: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier Wiśniewski: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta Wiśniewska: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Tak Dorota Stalińska mówiła o relacji z synem Pawłem
Bardzo się kochają i wspierają od zawsze. Dorota Stalińska i jej syn stworzyli niezwykłą więź. I choć nie ukrywają, że ich stosunki są bardzo dobre, to do dziś nie wiemy, kim jest ojciec Pawała Stalińskiego. Nie bez przyczyny. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie”, przyznał 36-latek w jednym z wywiadów. Z okazji dzisiejszych urodzin, przypominamy jego historię.
Paweł Staliński, syn jednej z najbardziej charyzmatycznych aktorek polskiego kina – Doroty Stalińskiej, wychował się w świecie pełnym miłości, ale też tajemnic. Ich relacja to przykład wyjątkowej, bezwarunkowej więzi matki i syna, która przetrwała próbę czasu i życiowych zawirowań. Od lat wspierają się na dobre i na złe, nie kryjąc bliskości, jaka ich łączy. A jednak w tej historii jest coś, czego oboje konsekwentnie nie ujawniają – tożsamość ojca Pawła. Ani Dorota, ani jej syn nigdy nie zdradzili, kim był mężczyzna, który biologicznie dał mu życie. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie” – mówi dziś 36-letni Paweł z całkowitą stanowczością. Z okazji jego urodzin przypominamy tę niezwykłą, poruszającą historię o rodzinie, sile kobiety i sekretach, które czasem zostają tylko w sercu. [Ostatnio aktualizowane: 21.05.2025 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 15.11.2024 r.] Ojciec Pawła Stalińskiego Paweł Staliński jest synem słynnej aktorki - Doroty Stalińskiej. 36-latek chroni swoją prywatność i rzadko opowiada o swojej codzienności. Podobnie jest w przyapdku jego mamy. Oboje bardzo się kochają i wspierają od lat. Co więcej, artytska nigdy też nie zdradziła, kto może być ojcem jej syna. Dlaczego? „Paweł jest cudownie poczętym dzieckiem miłości. Nie wymyśliłam sobie ani nie zaplanowałam samodzielnego macierzyństwa. Tak wyszło. Sama przeszłam przez okres ciąży. Sama zawiozłam się do szpitala, żeby urodzić Pawła, a on nigdy nie był tak bliski śmierci jak wtedy", mówiła w jednym z wywiadów. CZYTAJ TAKŻE: Mówi się o niej kobieta ze stali. Jak dziś żyje Dorota Stalińska? Tak zmieniła się aktorka! Paweł również nie zna tożsamości ojca. Jak sam przyznał, jego rodzicielka nie zdradziła kto jest jego tatą. „Nie wiemy, nikomu nie powiedziała", przyznał. „To dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i nigdy już nie będzie", dodawał w innej rozmowie. Dorota Stalińska, syn Paweł Staliński, Warszawa, 1995 rok Dorota Stalińska, syn Paweł Staliński, premiera filmu „Gwiezdne wojny: Atak Klonów”, Warszawa, 27.06.2002 rok Dorota Stalińska z synem Pawłem w wywiadzie VIVY! Przypomnijmy archiwalny wywiad Doroty Stalińskiej i jej syna Pawła dla magazynu VIVA!. Rozmowała ukazała się w grudniu 2010 roku. Dałam mu skrzydła, a on leci „Jestem z Pawła bardzo dumna. To mój największy dar od losu. Gdy na niego patrzę, niczego nie żałuję. Ról niezagranych, bankietów niezaliczonych, podróży nieodbytych, ciuchów niekupionych”. O niezwykłej relacji matki i syna pisze Liliana Śnieg-Czaplewska. W Twoich trzech tomikach wierszy większość mówi o miłości nie zawsze szczęśliwej. Jak ten: „...Mówisz, że o miłości nie może być tutaj mowy, ale któż bez miłości prowadzi takie rozmowy? Więc cieszę się, że mnie lubisz i polubić boisz się więcej. Bo jeśli lubisz – to czujesz...”. Dorota Stalińska: ...a jeśli czujesz – masz serce”. Pomyśleć, że chciałam Cię spytać, czyj to wiersz. Dorota: (śmiech) Mój!!! Tytuły nie zawsze pamiętam, ale większość wierszy mam w głowie, wykorzystuję je przecież w swoich koncertach poetycko-muzycznych. Ale podobno najpiękniejsze wiersze napisałaś dla swojego syna, którego sama wychowałaś. Dorota: To prawda. Sama wychowałam Pawła. Bez wujków, ciotek i dziadków. A że nie chciałam się z nim rozstawać, więc dopóki to było możliwe, wszędzie mi towarzyszył. Tak, pisałam dla niego najpiękniej, jak umiem: „W tej mroźnej, śnieżnej ciszy, otulona mroku spokojem, twój oddech ciepły słyszę, i wiem, i rozumiem, i czuję, że ten twój oddech... to całe życie moje”. Gdy napisałam dla niego wiersz „Kolory świata”, Jarek Dobrzyński skomponował do niego muzykę i powstała piękna piosenka. Paweł Staliński: Miałem pięć lat, jak nagrałem ją razem z mamą… Dorota: …miał wtedy to swoje śmieszne niewyraźne „r”. Powstał wzruszający dialog: „Daj mi raj, Dam ci raj, Daj mi blask, Dam ci blask, kolory świata wszystkie jakie znam, dam ci raj, dam ci wiatr, dam skrzydła, co uniosą ciebie w świat...”. Mam wrażenie, że dzisiaj życie dopisało do tych słów pointę, bo on właśnie rozpościera te skrzydła i leci w świat. Mówi się, że człowiek dorośleje, gdy traci kogoś bliskiego. Dorota: Ja wydoroślałam w 1979 roku, w dniu, w którym dowiedziałam się, że w wypadku drogowym w Afryce zginęła moja mamusia. Rodzice byli tam od czterech lat na kontrakcie. Tatuś organizował w Nigerii Instytut Budowy Okrętów. Wcześniej był rektorem Politechniki Gdańskiej. A ponieważ był bezpartyjny, a nas było czworo, w domu się nie przelewało. Przyjął ten kontrakt, aby zabezpieczyć nam przyszłość. Rodzice przypłacili to życiem. Wiadomość o śmierci mamusi dotarła w przeddzień sylwestra, strasznie trudno było wtedy sprowadzić zwłoki mamusi do kraju. Tego dnia wyszłam z Teatru na Woli, gdzie grałam, i nigdy nie wróciłam. Pojechałam do Afryki, żeby pobyć z tatą. Wraz ze śmiercią mamusi przestałam widzieć sens dalszej pracy. Chciałam, żeby rodzice byli ze mnie dumni, nie byłam łatwym dzieckiem, tak jak Paweł. Byłam samowolna, uparta, walcząca o swoje racje... choć miałam wspaniały dom, gdzie pozwalano nam realizować nasze marzenia. Strasznie chciałam, żeby mamusia miała to poczucie, że jednak z tej Dorotki coś wyrosło. Chciałam dać jej tę dziką radość, jaką ja mam teraz, patrząc na Pawła, kiedy coś kończy, zalicza z sensem, czy kiedy swoim tańcem w „Tańcu z gwiazdami” poruszał serca milionów. Ostatnią radość, jaką zdążyłam dać mamusi, to był spektakl „Żmija”, którym w 1978 roku wygrałam Festiwal Teatrów Jednego Aktora. Moja adaptacja, moja reżyseria, moja scenografia i kostiumy. Mamusia przyjechała wtedy do Torunia, siedziała w pierwszym rzędzie i strasznie mi „przeszkadzała”, bo w momentach, gdy wszyscy się śmiali, ona płakała ze wzruszenia. Tatusiowi natomiast zdążyłam podarować mojego „polskiego oskara” za rolę w „Krzyku” na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 1983 roku. Wkrótce potem tatuś zmarł na atak serca. Kiedy straciłam mamusię – straciłam dzieciństwo. Kiedy umarł tata – skończyła się moja młodość. Co do „Żmii”, grasz ją już 32 lata i nadal fascynuje widownię. Dorota: Pobiłam chyba rekord Polski, jeśli nie świata. Nie spektaklem „Zgaga”? Dorota: Nie, „Zgagę” gram dopiero 15 lat. Twój syn ma tylko Ciebie – matkę i ojca w jednym. Dorota, wybacz, bo wiele razy zadawano Ci pytanie o jego ojca. Ta tajemnica spędzała sen z powiek ludziom nie tylko w branży. Mówiono o pewnym pięknym Włochu, w którym byłaś podobno szaleńczo zakochana. Dorota: Wiem, wiem, mówiono też o Amerykaninie, w którym też podobno byłam zakochana, i o księciu, który chciał mi rzucić pod nogi całe księstwo, nie wspominając długiej listy naszych rodzimych nazwisk... Dziennikarze kombinują, jak mogą. A ja spokojnie powtarzam: Paweł jest cudownie poczętym dzieckiem miłości. I nic lepszego w życiu nie mogło mnie spotkać. Nie ma dnia, bym nie dziękowała za niego Bogu. Istniała groźba, że w ogóle nie będę mogła mieć dzieci, a Paweł urodził się, gdy miałam już 36 lat. Powiem więcej: nie wymyśliłam sobie ani nie zaplanowałam samodzielnego macierzyństwa. Tak wyszło. Tak, sama przeszłam przez cały okres ciąży. Tak, sama zawiozłam się do szpitala, by urodzić Pawła, który nigdy nie był tak bliski śmierci, jak w chwili porodu, bo sobie dwa razy owinął pępowinę wokół szyi. Tak, ze szpitala przywiozła mnie do domu przyjaciółka, gdy trzeciego dnia wypisałam się na własne życzenie, bo w PRL-owskim szpitalu dostałam jedną koszulę, a na drugą nie miałam co liczyć. Jak mnie Ala wiozła z Pawłem do domu, zahaczyłyśmy o sklep, kupiłyśmy butelkę whisky, by było czym wznieść toast na cześć tego cudu. Paweł nie ma żadnej włoskiej, skandynawskiej czy amerykańskiej urody, tylko jest szczęśliwie skórą ze mnie ściągniętą. No, poza pewnymi detalami. Jak Ty na to patrzysz, Paweł? Paweł: Mamie na pewno trudno było pogodzić obie role, a ja nie doświadczyłem sytuacji, gdy na przykład ojciec na mnie nakrzyczał, a mama przytuliła. Nie było wyjścia, musieliśmy nauczyć się konfrontować od razu. Pogadać, spojrzeć sobie w oczy i coś z tym zrobić. Nie wiem, jakim cudem to zrobiła, jak pogodziła tyle ról i zajęć. Teraz gdy wkraczam w dorosłe życie, od roku mieszkam sam, borykając się z podstawowymi czynnościami typu zakupy, pranie, do tego studia i dorywcza praca – doceniam mamę. Mama jeszcze utrzymywała dom, wychowywała mnie, prowadziła czasochłonną fundację. Jestem w szoku jak tego dużo! Gdy byłem młodszy i ktoś pytał, co robi mój tata, odpowiadałem: „Ja nie mam taty”. Z reguły słyszałem: „Ojej, przepraszam, jak mi przykro”. Taka reakcja zawsze mnie dziwiła. Odpowiadałem: „Ale o co ci chodzi, spoko, jest super”. Patrząc z perspektywy lat, stwierdzam, że miałem bardzo szczęśliwe dzieciństwo. O wiele lepsze niż te dzieciaki, których rodzice mają nieszczęśliwe związki, kłócą się. Paweł, szczerze, nie prosiłeś: „Powiedz, kto jest moim ojcem”. Paweł: Nigdy nie miałem takiej potrzeby. Żadnego parcia ani chęci, by poznać ojca. Inni drążą... Paweł: Ja absolutnie nie. Jako młody człowiek na pewno wszystkiego o sobie nie wiem, ale skupiam się na tym, w jakim kierunku zmierzam i mam świadomość tego, kim jestem. Pod tym względem niczego mi nie brakuje. To, że koledzy mieli ojców, nigdy mi nie robiło problemu. Po pierwsze, dostałem więcej uwagi, niż większość młodych ludzi dostaje od rodziców i dziadków razem wziętych. Prawda jest taka, że nigdy ojca nie miałem, więc nie miałem za kim tęsknić. A po drugie, dostałem ogromnie dużo czasu i uwagi od mamy, a po trzecie, mama przez życie szła w taki, a nie inny sposób. To od niej uczyłem się wszystkich męskich czynności, bo nie są jej obce, budowy domku dla ptaków na drzewie i wbijanie gwoździ. Mama oczywiście postawiła w pewnym momencie sprawę jasno: „Słuchaj, jak chcesz, możesz poznać ojca, nie ma problemu”. Ale ja nigdy nie chciałem i nie zamierzam. Zresztą po co? Przecież to dla mnie zupełnie obcy facet. Nigdy nie był częścią mojego życia i już nigdy nie będzie. Nigdy nie mów nigdy. Paweł: Nie zakładam żadnego zwrotu akcji w tej sprawie. Równie dobrze mógłbym minąć przechodnia na ulicy. Obojętnie. ZOBACZ TAKŻE: Dorota Stalińska i Krzysztof Kołbasiuk: zostawił ją dla innej aktorki. Po rozwodzie postawiła na niezależność Dorota, przecież wychowanie dziecka to harówa. Osiem razy przenosiłaś Pawła z jednej szkoły do drugiej. Dorota: Wiesz, co jest najważniejsze w wychowaniu dziecka w każdej rodzinie, pełnej i niepełnej? Konsekwencja. Kiedyś, gdy Paweł okropnie się zachował, zarekwirowałam mu wszystkie zabawki. Po godzinie czy dwóch to ja zaczęłam cierpieć i łamać się, czyby mu ich nie oddać i już miałam to zrobić, gdy mój mały synek przyszedł do mnie i powiedział: „Obiecuję poprawę, mamusiu, czy mogę odzyskać chociaż misia?”. Wtedy pojęłam, o co chodzi w wychowaniu. I Paweł odzyskiwał najpierw misia po misiu, potem inne zabawki, pod wspólnie określonymi warunkami. On nie chciał ich dostać! On chciał na nie prawdziwie zasłużyć! A zmiana szkoły? Tak, bo moim zadaniem jako ojca i matki, czyli rodzica w jednym, jest ochrona systemu psychicznego dziecka. U nas się o tym nie mówi, ale mnóstwo dzieci cierpi na zespół fobii szkolnych, które rzutują potem na całe życie. Jak widziałam, że Paweł zaczyna się męczyć – reagowałam. Przykład: Miał ciężki uraz kręgosłupa po tym, jak starsze dzieci wypychały maluchy spod szatni. Bóg łaskaw, że tego dnia, gdy nim rzucili o ścianę, założył tornister, co go uratowała od wózka inwalidzkiego. Trafił do szpitala, leżał tygodnie na wyciągu, a jak wrócił do szkoły, nie pozwolono mu wieszać ubrania gdzie indziej, a on bał się iść do szatni. Skończyło się awanturą i przenosinami. W innej szkole na dzień dobry przywitali go słowami: „Ty, Staliński, nie myśl, że jak masz matkę artystkę, będziesz miał tu lepiej. Zaczął się sajgon. I znów po pół roku trzeba go było przenieść. Paweł, jak przechodziłeś okres „burzy i naporu”? Paweł: W normie. Zacząłem tak między 13. a 16. rokiem życia, jak każdy. Wtedy rodzice są źli, szkoła jest zła, wszystko jest głupie, ja wszystko wiem najlepiej, koledzy są najfajniejsi. Też tak miałem, ale przeszło, jak ręką odjął. Dorota: Może nawet szybcie niż u jego kolegów, bo mnóstwo rozmawialiśmy. Żadnego tabu. Nauczyciele, miłość i seks, Bóg, Kościół i wiara. W tym, dlaczego pani katechetka powiedziała, że zgrzeszył, gdy zamiast iść na mszę, pomagał mamie w pomalowaniu pokoju. Ale Wy oboje macie temperament! Zdarzają się Wam ciche dni? Paweł: Raczej godziny, ale zdarzały się i dni. Dorota: Jeśli chodzi o wychowanie, zawsze byłam wrogiem słowa „musisz”. Wolałam mądrze pomyślaną motywację, spis dobrych i złych uczynków. Ale doskonale pamiętam też chwile, gdy trudno było opanować ten kilkunastoletni chłopięcy żywioł. I niejedną taką ciężką noc, gdy leżałam w ogrodzie na trawie, patrzyłam w gwiazdy, myślałam i prosiłam Boga, by dał mi mądrość i wiedzę, jak postępować, czego nie przegapić, co zmienić, by się udało go mądrze wychować, by nie stracić kontaktu, by chciał pytać, nie bał radzić. Paweł, wielką niespodziankę zrobiła Ci mama z mieszkaniem? Czy może już się przyzwyczaiłeś do niespodzianek? Miałeś 15 lat, jak dostałeś motorynkę, na 18. urodziny – nowy samochód, a na 20. niespodzianka – gigant. Paweł: I to jaka! W tym samym domu wynajmowałem mieszkanie. Udało się mamie utrzymać wszystko w tajemnicy do ostatniej chwili. Dorota: Ja też pierwsze mieszkanie dostałam od rodziców, więc nie widzę w tym nic nadzwyczajnego. Wypełniłam w ten sposób ostatni z moich rodzicielskich obowiązków. W akcję „Prezent dla Pawła” był zaangażowany cały mój milanowski Klub Zaradnych Kobiet, moje przyjaciółki, z którymi wspieramy się, biegamy z kijkami nordic walking. Wszystko z nimi zaaranżowałam, ale najwięcej się nakombinowałam, by ściągnąć Pawła do tego niby-cudzego mieszkania. Myślał, że idzie na urodzinową lampkę szampana trzy piętra wyżej i po prezent tak ciężki, że nie mogłam go sama znieść. Paweł przyjął życzenia i prezenty od naszych przyjaciół, nadal nic nie podejrzewając. I wtedy odsłoniłam namalowaną przeze mnie tablicę: WELCOME IN YOUR OWN HOME i wręczyłam mu kluczyki do jego własnego mieszkania. Długą chwilę nie mógł uwierzyć. Paweł: Najlepiej dokumentuje to moja mina na zdjęciach i filmie. Szok. Mam na nich taki wyraz twarzy, jakbym szczęki nie mógł z podłogi zebrać. Przez kwadrans nie odezwałem się ani słowem. Paweł, ale mów prawdę, kiedy ostatni raz byłeś u mamy w Milanówku? Paweł: Trzy dni temu, ale dosłownie na kwadrans, na kawę. A tak na dłużej, na noc, to ponad trzy miesiące temu. Dorota: Ja śpię u niego, jak następnego dnia mam być o 7.00 rano w telewizji. Skłonność do ryzyka i brawury też masz po mamie? Jesteś całym jej światem, a tu rajdy samochodowe i jakiś kitesurfing, ki diabeł? Paweł: Kitesurfing jest ekstremalnym sportem, ale w miarę bezpiecznym. A na drodze nigdy nie przyspieszam w nieodpowiednich warunkach, bo szkoliłem się na płytach poślizgowych i wiem, że pięć kilometrów więcej na godzinę może przesądzić o wszystkim. Prawo jazdy odebrałem miesiąc po skończeniu 18 lat, a trzy dni później pojechałem 500 kilometrów na Hel. Wcześniej mama niechętnie mnie dopuszczała do kierownicy. Koniec końców, widzę, że dobrze stało się tak, jak się stało... Nie widziałeś wtedy, że mama jest inna niż większość pań, bo bardziej zaradna, dzielna. Imponowało Ci to? Paweł: Kiedyś nie, bo dziecko takich rzeczy nie dostrzega. Dane mi to było „w pakiecie”. Dopiero gdy teraz spotykam inne kobiety, innych ludzi, widzę, jakie to rzadkie i wyjątkowe. I z perspektywy – doceniam. Pamiętam Cię sprzed 10 laty, gdy przypominałeś cherubinka z barokowych obrazów. Teraz wyrosłeś na mocnego mężczyznę z mocno zarysowaną szczęką, jak u samca alfa. Paweł: Szczęka rzeczywiście mocno mi się rozrosła. Jak wybuchła sprawa Polańskiego, mama powiedziała, że dziewczyny na zbyt wiele sobie pozwalają. Dorota: Bo to prawda, podtrzymuję. Paweł: Wiem, że to kontrowersyjny punkt widzenia. Mama umie bronić swojego zdania. Gdy dziewczyny uwodzą Cię, podrywają, patrzą w oczy, próbują zaciągnąć do łóżka. Paweł: To strasznie trudne pytania. Jeśli chodzi o rówieśnice, nie ma chyba nic w tym złego, gdyby próbowały mnie zaciągnąć do łóżka. Gdybym ja miał na to ochotę, też nie widzę w tym nic złego. Natomiast casus Polańskiego to nieletnie dziewczyny. Niebezpieczna sprawa, bo mamy takie czasy, że do klubów chodzą czternastolatki, które wyglądają na dwudziestolatki. Śmiejemy się z kolegami, że trzeba mówić: „Pokaż dowód osobisty”. Żarty żartami, ale konsekwencje mogą być poważne. Nie miałem traumatycznych przygód, ale potwierdzam, nastolatki są coraz bardziej odważne. Lubisz odważne pełnoletnie? Paweł: Powiedzmy, że bardzo wysoko stawiam sobie poprzeczkę. Nie lubię podejścia na ilość. Ona się zalotnie spojrzała, to nie znaczy, że ja muszę z tego skorzystać. Jak ktoś nie jest pewnym siebie ani swego, skorzysta z każdej okazji, bo nie wie, czy mu się trafi następna. Ja nie mam w tym temacie problemu, więc spokojnie czekam. Koledzy się nawet śmieją, że powinienem bardziej korzystać z życia. Ale ja jestem wybredny. Jak coś robić, to dlatego, że coś zaiskrzyło, a nie ot, tak, bo się trafiło. Dorota: Wychowywałam go w szacunku dla kobiet godnych szacunku. I tak, by był świetnym mężczyzną dla swojej wybranki. Będę szczęśliwa jak spotka dziewczynę, z którą będzie szczęśliwy. Najszczęśliwsza. Nie wpływałam na jego poprzedni wybór, lubiłam, jak wpadał ze swoją sympatią do mnie, do Milanówka. Teraz jest sam, ale mam nadzieję, że nie na długo. Twoim ideałem jest kobieta samodzielna, zaradna jak mama, czy raczej ktoś, kim mógłbyś się zaopiekować? Paweł: Ciężko odpowiedzieć, bo jeszcze swojego ideału nie spotkałem. Zobaczymy w praktyce. Podobno jest taka teoria, że się podświadomie przenosi rodzinne wzorce, ale faktycznie nie lubię księżniczek. Takiej, co to niczego sama nie załatwi, nigdzie nie pójdzie, pole campingowe nie dla niej, talerza nie zmyje, bo paznokcie. Ale uwielbiam, jak kobieta pięknie wygląda, gdy wbije się w szałowy outfit i wyskoczymy na bankiet. Ale musi mieć tę drugą odsłonę. Wskoczyć w japonki albo trampki, bo na polu campingowym w szpilkach trudno się przeciskać między sznurkami namiotu. Kochany, Tobie się naprawdę marzy ideał. I konie z nią kraść i na rękach nosić. Paweł: Jak już mierzyć, to wysoko. Musi też być uśmiechnięta i umieć się cieszyć małymi rzeczami w życiu, być pozytywna, mieć swoje pasje, zainteresowania i ambicje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Paweł Staliński ukochaną poznał dzięki tańcowi. Tworzą duet na parkiecie i w życiu prywatnym Nie zaskoczył Was ten harmider wokół „Tańca z gwiazdami”? Dorota: Nie pytaj mnie o to, bo całej VIVY! nie wystarczy na odpowiedź na to pytanie. 35 lat pracuję i czegoś takiego nie przeżyłam. Paweł: Oczywiście mnie zaskoczył. I ta ilość negatywnych, kłamliwych tekstów. Ja się nie przejmuję, choć zwyczajnie po ludzku mi przykro. Skąd te głupstwa, że mama dokuczała mojej partnerce Izie? Myślę, że mama bardziej się przejmuje kłamstwami niż ja. To przykre, że ktoś musi wymyślać takie bzdury dla pieniędzy. Mama wpadała na nasze treningi nie częściej niż moi czy Izy przyjaciele. Na 20 minut i na zasadzie „pokażcie, jaki macie układ”. Jak się trzeci dzień i 20. godzinę rzeźbi choreografię – spojrzenie z boku bywało ważne. Przetrwaliście. Widać i to Was nie złamało, tylko wzmocniło. Dorota: Jak wszystkie nasze przygody. Jedno trudne doświadczenie więcej. Ale nikt nam nie obiecywał, że życie będzie pasmem przyjemności. Jestem z Pawła bardzo dumna. To mój największy dar od losu. Gdy na niego patrzę, o nim myślę, niczego nie żałuję. Ról niezagranych, bankietów niezaliczonych, podróży nieodbytych, ciuchów niekupionych. Mieszkam w małym domku, któremu należy się remont, gram swoje sztuki, które kochają ludzie, spłacam kredyt i jestem szczęśliwa. Pawłowi obiecałam, że będę młoda do późnej starości. Paweł: Mama słowa dotrzymuje, więc jest szansa, że się przed nią zestarzeję. Jest taka realna możliwość. Szczęśliwie, trochę mam od niej tej niespożytej energii i poweru. Ale szczerze mówiąc, jeśli idzie o ilość sił, nie zawsze jestem w stanie jej doścignąć.
„Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Wzruszające wyznanie Marty Wiśniewskiej. W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! artystka powraca do dramatycznych wydarzeń z Sopotu 2005. "Nie chciałabym, żeby mi to odebrano". Dziś odzyskuje głos i wreszcie tworzy na własnych zasadach. "Lubię to w sobie" – mówi z dumą.
Nie poddała się, choć wielu już ją skreśliło. Marta Wiśniewska – artystka, matka, kobieta po przejściach – po latach wraca do najgłębszych emocji, wspominając bolesne doświadczenie z festiwalu w Sopocie. W szczerej rozmowie z dziećmi dla magazynu VIVA! odsłania, jak porażka ukształtowała jej siłę, a nowy projekt sceniczny stał się dla niej drogą do odzyskania głosu – dosłownie i w przenośni. Upadek w Sopocie przekreślił jej karierę. Dziś Marta Wiśniewska mówi: „To mnie wzmocniło”. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta Wiśniewska: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne Wiśniewska: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier Wiśniewski: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Rodzeństwo Wiśniewskich przerywa milczenie! Xavier i Fabienne po raz pierwszy tak szczerze opowiadają o tym, co czuli w obliczu rozwodu Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. W poruszającej rozmowie dla VIVY! zdradzają, jak wyglądało dorastanie w blasku fleszy i jak dziś postrzegają swoją rodzinę.
Życie pod lupą mediów, rozstanie rodziców i własna droga – rodzeństwo Wiśniewskich mówi o wszystkim bez cenzury. Xavier i Fabienne otwarcie dzielą się tym, jak wyglądało ich dorastanie u boku znanych rodziców, jakie emocje towarzyszyły im w cieniu głośnego rozwodu oraz dlaczego nigdy nie próbowali uciec od nazwiska. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradzają, jak udało im się zachować własną tożsamość i stworzyć prawdziwą, przyjacielską relację z mamą – Martą Wiśniewską. O sile rodzinnych więzi, pasji, która daje wolność, i życiu „na świeczniku”, które choć nigdy nie było ich celem, stało się codziennością. Fragment rozmowy z Martą, Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi. Wywiad VIVA! [...] – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier Wiśniewski: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne Wiśniewska: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta Wiśniewska: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Wszyscy go oceniają, a on ma dość. Co dziś myśli o aktorstwie Rafał Maćkowiak?
Rafał Maćkowiak nie owija w bawełnę – casting go zżera, nie umie się wypromować, a sam siebie nazywa nadwrażliwcem. W szczerej rozmowie opowiada, dlaczego wciąż czuje się oceniany, jak radzi sobie z lękiem i co zrobiłby, gdyby aktorstwo wymagało od niego obecności na ściankach.
Rafał Maćkowiak otrzymał nominację do Orła – Polskiej Nagrody Filmowej – za swoją drugoplanową rolę w filmie 33 sceny z życia. Krytycy szczególnie docenili jego występ w obrazie Głośniej od bomb, a sympatię szerokiej publiczności zyskał dzięki rolom w popularnych serialach Herkules i Udar. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiadał szczerze o zawodzie aktora, obawie przed oceną, zjawisku nepotyzmu oraz o tym, czy rzeczywiście jest nadwrażliwym egocentrykiem. Rafał Maćkowiak o byciu poddawanym ciągłej ocenie. Wywiad VIVA! – Etat w teatrze nie daje Ci poczucia stabilizacji? Daje, dlatego nigdy z niego nie zrezygnuję. Tam zawsze jest dla mnie praca. Ale w filmie czy serialu nie ma nic pewnego. Dlatego często casting generuje nieadekwatny stres. Ostatnio złapałem się na tym, że strasznie przeżywam przesłuchanie do roli, która w gruncie rzeczy mi się nie podoba. Chyba tydzień to przeżywałem. – Wrażliwy jesteś! Casting jest mocno nacechowany oceną. To stresuje i jest nieprzyjemne. Zwłaszcza że muszę zaprezentować się przed ludźmi, którzy mówią: „Spoko, ale niewystarczająco”. Naprawdę źle znoszę momenty, kiedy muszę udowadniać, że się do czegoś nadaję. Przez tyle lat przecież wykazałem się jakimiś umiejętnościami i wiem, że z każdą rolą dam sobie radę. – Przez tyle lat nie przyzwyczaiłeś się do myśli, że w wielu aspektach będziesz poddawany ocenie? Widocznie nie, skoro mnie to zżera. Cały czas jestem superzdziwiony, że wciąż muszę komuś coś udowadniać. A ja tak bym chciał poodcinać kupony, żeby chociaż z pół roku mieć trochę luzu. – Twoja żona powiedziała, że lubi w Tobie rodzaj cichego bycia. Może jesteś po prostu za cichy? Może sam o siebie musisz głośno się upominać. Tylko że ja nie umiem inaczej. Gdyby mój zawód wymagał ode mnie jakiejś drastycznej zmiany, na przykład nagle musiałbym stać się gwiazdą social mediów, albo gdybym musiał zacząć chodzić na ścianki, chyba przestałbym go lubić. Wiem, że zachowuję się jak człowiek starej daty, który neguje nowości i zmieniającą się rzeczywistość, ale nie mogę nic na to poradzić. Nie umiem samego siebie wypromować. Wierzę, być może naiwnie, że w tym zawodzie umiejętności i doświadczenie mają jednak większe znaczenie niż zasięgi w social mediach. [...] – Jako Rafał Maćkowiak jesteś narcyzem? Unikam tego słowa, ale mam poczucie, że jestem egocentrykiem. Poza tym nadwrażliwcem przewrażliwionym na swoim punkcie. Staram się oczywiście mieć do siebie dystans, ale zdarzają się momenty, kiedy mi tego brakuje.
Hejt jest w modzie? Anna Nehrebecka nie owija w bawełnę po premierze książki
W szczerej rozmowie z Vivą! aktorka mówi, jak przyjęła komentarze po wydaniu książki. I stawia bardzo odważną diagnozę – hejt stał się... trendy.
Choć Anna Nehrebecka zagrała setki ról, to właśnie postać Babońki w serialu „Śleboda” zaskoczyła ją najgłębiej i... poruszyła. Aktorka z charakterem, od lat wierna swoim wartościom, dziś nie tylko wspomina pracę na planie, ale też głośno mówi o marzeniach. Odsłania się – szczerze, do końca, z siłą, jaką mają tylko ludzie naprawdę wolni. Anna Nehrebecka bez cenzury o hejcie i marzeniach. Wywiad VIVA! [...] – W jednym z wywiadów powiedziała Pani, że rola w serialu „Śleboda” była Pani ostatnią. Zabrzmiało naprawdę ostatecznie. (Śmiech) Dwa lata temu zagrałam w filmie „Klątwa” dla Viaplay, a w zeszłym roku w serialu „Śleboda”. Nie wierzę w to, że rola Babońki naprawdę będzie ostatnią... Zafascynowała mnie historia tej postaci i jej tajemnice. Miałam dużą satysfakcję, bo autorzy książki Małgorzata Fugiel-Kuźmińska i Michał Kuźmiński powiedzieli mi potem, że wyobrazili sobie tę postać dokładnie tak, jak ją zagrałam. Do końca życia będę wdzięczna za to wspaniałe doświadczenie. Fantastyczna ekipa sprawiła, że czułam się na planie bardzo zaopiekowana. Kręciliśmy „Ślebodę” w różnych warunkach, nie zawsze wygodnych. Niektóre sceny były w takich plenerach, że nawet słynny kamper, w którym można zjeść, odpocząć i posiedzieć, gdy się nie gra, nie mógł wjechać. Choć bywało trudno, nikomu to nie przeszkadzało. Każdy każdemu pomagał. Jeśli to miałaby rzeczywiście być moja ostatnia rola, to ucieszę się, bo dzięki niej zetknęłam się z fantastycznymi ludźmi. – Skoro już jesteśmy przy takim temacie, to nie mogę nie zapytać o marzenia. I te zrealizowane, i niezrealizowane. Marzenia trzeba mieć zawsze! Życie bez nich jest bezsensowne. Ale warto mieć świadomość, że nie zawsze się spełniają. – Jeśli się nie spełnią, co wtedy? Wtedy trzeba zacząć marzyć o czymś innym. W każdym razie nie wolno rezygnować. [...] – Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia? Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. – Dotyka to Panią? Jeśli powiem, że w ogóle się tym nie przejmuję, to skłamię. Ale bardziej zastanawiają mnie przyczyny. Przecież możemy się różnić w swoich poglądach, ale czy od razu musimy się nienawidzić? Ktoś chce się w ten sposób dowartościować? Ktoś bierze za to pieniądze? – Za pieniądze… Za pieniądze Cygan dał się powiesić… – Można się jakoś uodpornić? Można po prostu nie czytać. – Jak człowiek wydaje książkę, w której opowiada swoje życie, to chciałby, żeby została przyjęta jak najlepiej. Pewnie. Ale trzeba być świadomym, że nie każdemu się spodoba. I to jest oczywiście zupełnie normalne. Ale dzisiaj nie wystarczy, że ktoś napisze po prostu, że mu się książka nie podobała. Zaczynają się osobiste wycieczki. – Dzisiaj ludziom się wydaje, że mogą, bo są anonimowi w internecie. Kiedyś, kiedy swoją opinię można było powiedzieć co najwyżej komuś na ulicy, ludzie chyba byli mniej skorzy do rzucania się z negatywnymi komentarzami. Bo mieli do siebie więcej szacunku. A dzisiaj to, co nazywamy hejtem, jest w modzie. Może daje poczucie wyższości? Na szczęście, jeśli chodzi o książkę, dociera do mnie dużo sympatycznych głosów na jej temat. I nie dlatego, że ktoś uważa, że musi powiedzieć coś dobrego. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 8 maja.
„Dowiedziałem się, że życie jest piękne”. Jacek Cygan o kulisach książki „Ciao Goethe!” i smakach Italii
W szczerym wywiadzie Jacek Cygan opowiada nam o podróży śladami Goethego, włoskich smakach i kulisach powstania książki „Ciao Goethe!”. To opowieść pełna pasji, sztuki i osobistych odkryć.
Przez 15 lat podróżował do Włoch. Powtórzył trasę wielkiej podróży niemieckiego poety Johanna Wolfganga von Goethego z 1786 roku. Powstała z tego wspaniała książka „Ciao Goethe! Śladami Goethego w Italii”. Jakie Włochy pokazuje nam Jacek Cygan? Wywiad pochodzi z magazynu VIVA! 08/2025. Śladami Goethego: wywiad z Jackiem Cyganem Z wykształcenia inżynier cybernetyk, z zamiłowania i talentów – humanista. Autor tomów wierszy i opowiadań, między innymi nagradzanego tomu „Ambulanza”. Erudyta i poliglota, tłumaczył z jidysz pieśni Mordechaja Gebirtiga. Autor sztuk teatralnych, takich jak „Kolacja z Gustavem Klimtem”. Jest też twórcą cantobiografii Jana Pawła II „Santo subito”. Znamy go przede wszystkim jako autora ponad tysiąca piosenek, w tym takich przebojów, jak „Wypijmy za błędy”, „Jaka róża, taki cierń”, „To nie ja byłam Ewą”, „Pokolenie”, „Czas nas uczy pogody”. Teraz poznajemy Jacka Cygana jako wspaniałego cicerone po pełnej zabytków Italii. – Od czego zaczęła się Pana miłość do Włoch, od orbisowskich wycieczek z lat 70.? Nie, miłość wzięła się raczej z opowiadań i wierszy Jarosława Iwaszkiewicza. Pomyślałem, że we Włoszech muszą być prawdziwe skarby kultury, skoro tak wspaniały pisarz poświęca im tyle miejsca. – Pamięta Pan te pierwsze podróże? Pamiętam, że przeżyliśmy z żoną katastrofę kulinarną w Wenecji. Długo nie mogliśmy się zdecydować, gdzie pójść na nasz wymarzony obiad. W końcu, gdy wybraliśmy miejsce, była 14.30 i restaurację nam zamknęli! Kucharz odjechał na swojej vespie do domu na drzemkę. Skończyło się na tym, że kupiliśmy sobie w kiosku kawałki pizzy, wściekli na siebie. Na szczęście wieczorem poszliśmy na kolację i nastrój nam się poprawił. – A skąd w tym Goethe? Od kilkunastu lat podróżuje Pan z żoną po Włoszech jego śladami. Wszystko zaczęło się 15 lat temu. Założyliśmy z francuskimi i niemieckimi przyjaciółmi stowarzyszenie Trójkąt Weimarski, ale nie dla polityków, dla normalnych ludzi. Są w nim artyści, lekarze, nauczyciele. W Weimarze poszedłem do domu Goethego, w którym od lat jest muzeum. Byłem zaskoczony, ile tam jest rzeczy włoskich. Nawet lawa z wulkanu Etna. Dowiedziałem się, że Goethe przez prawie dwa lata podróżował po Włoszech. Przejechał ten kraj z góry na dół, od Tyrolu po Sycylię. Z podróży powstała książka „Italienische Reise”, po polsku „Podróż włoska”. Po powrocie do Polski znalazłem tę książkę, połknęliśmy ją z żoną z zachwytem. Zakochałem się w Goethem jako w partnerze do podróży. – W takim klasyku jak Johann Wolfgang von Goethe? Tak, proszę sobie wyobrazić, że ten spiżowy mąż, postrzegany jako stary nudziarz, wydał mi się bardziej współczesny niż niejeden późniejszy autor. Podobnie jak on zaczynałem zwiedzanie Włoch od północy i pierwszym amfiteatrem rzymskim, który zobaczyłem w całej okazałości, w całej krasie, był amfiteatr starożytny w Weronie. Normalnie każdy pisze – przepiękne dzieło, jaka harmonia, jaka skala! A Goethe mówi coś innego: Patrzę na amfiteatr i czegoś mi tu brakuje… ludzi. Bo takie budowle wznoszono po to, by ludzie mogli na siebie patrzeć i zachwycać się sobą. By tłum mógł siebie choć przez chwilę podziwiać. Cóż to za oryginalne spostrzeżenie! Albo uwaga z Wenecji, kiedy wynajął gondolierów, aby mu śpiewali… Skarży się, że musiał ich wcześniej zarezerwować, bo to coraz rzadsze zjawisko. My z żoną też musieliśmy w Wenecji zarezerwować kogoś, żeby nam zaśpiewał albo zagrał na akordeonie. I tak samo jak 240 lat temu nie było to takie proste. Goethe pisze, że te pieśni były w stylu Rousseau. Ta uwaga mnie wbiła w fotel, bo gdzie francuski myśliciel i pisarz Jan Jakub Rousseau, a gdzie gondolierzy z Wenecji? Ale dzięki Goethemu odkryłem, że Rousseau pisał pieśni, był zdolnym kompozytorem, mieszkał przez kilka lat w Wenecji. Odkrywałem świat, wędrując śladami Goethego, doceniłem niezwykłość tego, że Włochy trwają przez wieki takie same. Można je przeżywać tak samo, ale inaczej. Bo stoją tam te same kościoły, muzea, te same ruiny, to samo Koloseum. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie – Goethe pisze, że nigdy nie był tak szczęśliwy jak w Rzymie. Nazywa to miasto Caput Mundi – głową świata. Panu też daje poczucie szczęścia? Rzym to jest miasto do odczuwania wolności, do wałęsania się nawet po tych samych miejscach, odkrywania ich ciągle na nowo! Od Piazza del Popolo do Zatybrza można przejść na piechotę w kilka godzin. W Rzymie jest tyle niezwykłych miejsc, że chce się tam wracać i jeszcze raz to przeżyć. Nie sposób w czasie jednego pobytu wszystkiego odkryć i zapamiętać. Wyjeżdżam z Włoch i gdy przekraczam przełęcz Brennero, już tęsknię. Ktoś mnie kiedyś zapytał: „Dlaczego pan nie mieszka we Włoszech, skoro tak pan kocha Włochy, Rzym?”. Dlatego, że ta tęsknota jest wartością samą w sobie. Ja ją mogę odczuwać tylko w Polsce. – Ktoś powiedział, że na Rzym jest zawsze za mało czasu… To prawda. À propos szczęścia mam taki cytat, który chciałbym przytoczyć. To słowa Goethego z jego rozmów z Johannem Peterem Eckermannem. Mówi o Rzymie, wspominając swoje podróże, sam już wtedy po siedemdziesiątce: „W Rzymie odczułem, czym właściwie jest człowiek. Do tego szczytu, do tego szczęścia doznawania nigdy potem już nie doszedłem. W porównaniu z moim ówczesnym samopoczuciem w Rzymie właściwie już nigdy potem nie byłem równie radosny”. – Opowie Pan o swoich ulubionych miejscach w Rzymie? Mój ulubiony spacer zaczyna się na Piazza del Popolo. Tamtędy, jadąc od Via Flaminia, wjechał do Rzymu Goethe. Spełnił swoje wielkie marzenie. O tym mieście opowiadał mu w dzieciństwie ojciec, w domu wisiały ryciny Rzymu. Na Piazza del Popolo muszę wejść do kościoła Santa Maria del Popolo… – Bazyliki Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi… Są tam dwa genialne obrazy Caravaggia. Goethe ich nie oglądał, nie ceniło się wtedy takiego malarstwa, jak Caravaggio. A miał je na wyciągnięcie ręki, wisiały 200 metrów od jego domu. W kościele Santa Maria del Popolo dwa wieki wcześniej był także inny Niemiec, Marcin Luter. Przyszedł na piechotę z Erfurtu, by dyskutować z papieżem o tym, co niepokoi go w Kościele. Odprawił tutaj mszę, jeszcze jako katolicki duchowny. Ale Goethe o tym nie wiedział. Nie wszedł do tego kościoła. Z Piazza del Popolo przechodzę spacerem w kierunku Schodów Hiszpańskich. Znajduje się tam starożytny stworek postawiony tu w XVI wieku, tak brzydki, że Włosi nazwali go pawianem. Ma imię Babuino. Ten pawian leży rozłożony na fontannie, jest piękny. Dla mnie to obowiązkowy przystanek. Zawsze pijemy tu z żoną kawę. Myślę, że Goethe widział tę rzeźbę, i kiedy pisał w Rzymie scenę „Fausta” w pracowni czarownicy, to wymyślił dwa koczkodany, które mieszają w kotle odmładzającą miksturę dla Fausta. No bo bez Babuino skąd miałyby się brać małpy u Goethego? – Na Schodach Hiszpańskich da się wytrzymać? Bo niby jest tak samo, ale takich tłumów to chyba za czasów Goethego nie było. W Rzymie zawsze było mnóstwo ludzi, a pod Schodami Hiszpańskimi kłębił się tłum nawet za czasów Goethego. Uwielbiały się tu eksponować rzymskie ślicznotki. Spacerując dalej, idę do Panteonu, to miejsce ma niesamowitą energię. Wystarczy tutaj w tym tłumie siedzieć, pić prosecco i patrzeć. Idąc dalej, mijam fontannę di Trevi i przechodzę na Campo di Fiori. O każdej porze dnia i nocy jest tu przecudownie. Posąg Giordana Bruna stoi w głębokim cieniu i zasłonięty kapturem patrzy co rano na targ owocowo-kwiatowo-warzywny, najwspanialszy na świecie. Odkryliśmy tam z żoną zielsko zwane puntarella. – Cykoria szparagowa, u nas raczej nieznana. Na targu pytaliśmy, czy to się je. A niedługo potem, w restauracji Ar Galletto na Piazza Farnese podano nam tę puntarellę z sosem z anchois, cudowna. Następnie przechodzę na Zatybrze. Można potem wrócić przez plac Świętego Piotra i Watykan, dojść do Zamku Świętego Anioła. – A ma Pan swoje miejsca, takie mniej turystyczne? Ale to są moje miejsca, nie myślę o nich jako o turystycznych atrakcjach. Jak mówiłem, Rzym zawsze był tłoczny. Nie chodzi o to, że jest dużo ludzi i że miejsca są znane, tylko żeby w tych miejscach odkryć coś swojego. I na przykład sto metrów od Schodów Hiszpańskich jest Akademia Valentino, miejsce założone przez słynnego projektanta mody. Odbywają się tam pokazy i wystawy. W środku, na placyku znajduje się rzeźba Igora Mitoraja „Bogini Rzymu”. Ogromna żeliwna twarz, z lewego oka płynie woda, która przez lata pokryła policzek smugami barw. To absolutnie moje miejsce. Po lewej stronie Schodów Hiszpańskich znajdziemy knajpeczkę, właściwie bar Il Palazzetto. Pamiętam, kiedy razem z Olgą Tokarczuk promowaliśmy polskie księgozbiory w rzymskich bibliotekach, byliśmy tam na lunchu. Był styczeń, a Rzym raczył nas cudownym słońcem. To także jest moje miejsce. Czytaj również: Jacek Cygan stworzył ''Dumkę na dwa serca'' na dzień przed premierą. Pierwszy tytuł zupełnie mu nie pasował – Czasem z podróży zapamiętujemy rzeczy, które nas zaskoczyły, okazały się inne, niż myśleliśmy. Goethego zaskoczyła radość życia Włochów. Ich umiejętność korzystania z przyjemności życia. A Pana? Mnie to samo. Nigdzie tak nie ma, że kiedy się jest w restauracji, przychodzi kelner i od razu widać, że on nie tylko tu pracuje, ale też żyje. I jest zainteresowany takim człowiekiem jak ja, i jeśli się przekona, że ja coś wiem na temat włoskich potraw i win, jest szczęśliwy. A jak się okaże, że znam pieśni włoskie, to nawet ze mną zaśpiewa. – Rozbawiła mnie w książce anegdota, bodaj z Padwy, o niemieckiej pizzy, z frytkami i parówkami. Jeść we Włoszech niemiecką pizzę to pech. To taki przypadek, pewnie dzięki Goethemu. Włochy to dla mnie przede wszystkim makarony. Napisałem nawet o nich piosenkę „Makarony, włoskie makarony”, śpiewa to wspaniale Jacek Wójcicki. (Jacek Cygan cytuje z pamięci – przyp. red.) „Pasta to danie z ciasta/ I właśnie z tych względów/ Pasta nie zawsze musi być pastą do zębów/ Pasta to jest przed głównym daniem smaczna sprawka/ Ale to nie jest zupa ani też przystawka/ Przystawki bowiem od Sycylii aż po Asti/ Noszą przepięknie brzmiącą nazwę antipasti/ Pasta, ten przysmak z ciasta jest robiony/ I są to, mówiąc w skrócie, wszystkie makarony!”. Jestem uzależniony od spaghetti alle vongole, dobrze wychodzi szczególnie nad morzem. Żona robi cudowną carbonarę i arrabbiatę. W Toskanii pewien kucharz przygotował nam kiedyś zielone spaghetti z posiekaną wątróbką. Ten makaron robi się z grappą truflową! Nie wiedziałem, że taka w ogóle istnieje! Efekt oszałamiający. Moja żona zapytała, gdzie można kupić taką grappę, a on przyniósł ją z kuchni w prezencie, przepraszając, że ma tylko pół butelki. Chciałbym też wspomnieć, że pojechaliśmy kiedyś do Marka Jackowskiego, kompozytora, gitarzysty, twórcy Maanamu, który mieszkał w Castellabate pod Neapolem. Marek był tam bardzo lubiany i na jego cześć w jednej ze świetnych pizzerii wprowadzili do karty dań pizzę di Marco. Ale już Marka nie ma. – Rozmawialiśmy o Rzymie, a kiedy Pan myśli o innym włoskim mieście, o Padwie, co ma Pan przed oczyma? Palmę Goethego. Był botanikiem, napisał prawie naukowe dzieło „Metamorfoza roślin”. Zajmował się też rozszczepieniem światła, pozostały z tego okresu malarskie kręgi świetlne. Zajmował się mineralogią, badał lawę wulkaniczną. W ogrodzie botanicznym – najstarszym na świecie – założonym w XVI wieku znajduje się palma nazwana na jego cześć. Kiedy Goethe ją odwiedził, miała już ponad 200 lat, dziś ma 500 i nazywana jest palma nana, czyli palma babcia. – To trochę niesamowite, że Goethe był w ogrodzie botanicznym, a nie poszedł do kaplicy Scrovegnich? Ta kaplica jest rzeczywiście powalająca, ozdobiona malowidłami Giotta robi niebywałe wrażenie. Nie wiem, czemu Goethe tam nie poszedł, bo przecież cenił Giotta. – Podróżując śladami Goethego, opisuje Pan miasta, które nie są aż tak bardzo znane: Vicenza, Ferrara. Gdyby nie Goethe, nigdy bym nie pojechał do Vicenzy, nikt z moich przyjaciół tam nie był. A teraz wszystkich namawiam, żeby odwiedzili to miasto. Zobaczymy tam wspaniałe, renesansowe budowle Andrei Palladia. Goethe się nim zachwycał. Jego budowle oglądał także w Wenecji. Proszę pamiętać, że w czasach Goethego nie było fotografii. Jeśli chciał mieć pamiątkę, musiał zdobywać ryciny albo rysować samemu. – W książce zastanawia się Pan, na czym polega magia Wenecji. Co sprawia, że miliony ludzi z całego świata tłoczą się w ciasnych uliczkach i biegają jak szaleni z aparatem lub telefonem przy oku. I piszę, że każdy ma swoją Wenecję i przyjeżdża tu choćby dla jednego widoku, jednego zapachu, obrazu, rzeźby. Dla jednego momentu na nabrzeżu Zattere w dzielnicy Dorsoduro, kiedy nad kanałem zachodzi słońce. Wenecja to piękno nie do opisania. Kiedy jadąc vaporetto, czyli tramwajem wodnym, patrzy się na domy i pałace stojące wzdłuż Canal Grande, na rytm tych budowli, to potem w naturalny sposób tęskni się do tego widoku. Znam ludzi, którzy przyjeżdżają do Wenecji, by zobaczyć umierające napisy na murach. Nazwy placów i ulic znajdują się tutaj nie na metalowych tabliczkach, ale są namalowane bezpośrednio na murach. Przyjeżdża się więc do Wenecji i biegnie zobaczyć, czy „murale” jeszcze są, czy nie zostały zamalowane, czy nie wytrawiła ich sól albo morskie wiatry. – Grand Tour, wielka podróż, w którą wyruszył Goethe do Włoch, była modna w XVIII wieku. Służyła nie tylko poznawaniu świata, ale też siebie. A Pan czego się o sobie dowiedział? Dowiedziałem się, że życie jest piękne i że nie ma nic wspanialszego, niż podróżować śladami kogoś, kogo się podziwia. Dotykać tych samych miejsc, patrzeć na te same obrazy. Mieć w pamięci to, co on o tym powiedział. W Padwie zaszedłem do kościoła, zdziwił mnie jego ogrom, był chyba wielkości boiska piłkarskiego, ciemny, pusty. Usiadłem w ostatniej ławce i poczułem się strasznie słaby, samotny. Było zimno, a mnie pot leciał z czoła. Wieczorem otworzyłem „Podróż włoską” Goethego i przeczytałem, że zaszedł do tego samego kościoła Świętej Justyny i poczuł się tak samotny, tak bardzo sam. Miał wrażenie, że gdyby mu się coś stało, to nikt z przyjaciół by go tam nie szukał. Dzielą nas ponad dwa wieki, ale doznanie samotności jest takie samo. Zobacz również: Zawdzięcza mu sukces, Jacek Cygan jest dla niej jak ojciec. Od 30 lat wspiera ją jak nikt! – Swoją książkę „Ciao Goethe!” zadedykował Pan żonie Ewie, która „ma w sobie wszystkie kobiety Goethego”. To jaka jest ta Pana żona? Musiałbym napisać osobną książkę! Kiedy poznawałem kobiety Goethego, zauważyłem, że jest w nich wiele z mojej żony. Zaczynając od wielkiej miłości Goethego, Charlotte von Stein. Charlotte znała się na sztuce, prowadziła z Goethem rozmowy o niej, była niezwykle wrażliwa na malarstwo, muzykę, poezję. Moja żona ma te cechy, a jednocześnie jest w tym odrębna, autonomiczna, często w ogóle nie podziela moich poglądów na temat sztuki, wiersza, piosenki. Z kolei podobnie jak kochanka i późniejsza żona Goethego, Christiane Vulpius, moja żona wspaniale gotuje. Kiedy idzie na bazarek, często pyta, co mi kupić. Christiane też pytała o to Goethego, a on kiedyś napisał do niej: „Kup mi dwie kopy skowronków, udziec jagnięcy…”. Skowronki? Jak to dzisiaj brzmi. – Z Markiem Kondratem wymyślaliście, Panowie, włoskie słowa, takie jak „zorrano”. To się działo u nas w domu, na warszawskiej Sadybie. Przyszedł do nas Marek i wspólnie stworzyliśmy wariację na temat francuskiego aperitifu o nazwie kir. Robi się go z likieru z czarnej porzeczki i białego wina lub szampana. Dla mnie jest zawsze za słodki. Wymyśliliśmy, by zamiast likieru z porzeczki było campari dopełniane prosecco. A żona zaproponowała, by serwować do tego kawałek kruszonego parmezanu. Nasz wynalazek nazwaliśmy z włoska, zorrano, ponieważ uznaliśmy, iż jest tak pyszny, że można go pić co rano. Zaprzyjaźnionym włoskim barmanom bardzo się ten pomysł spodobał. – Dobrze poznał Pan Goethego w czasie swoich podróży? Wielu czytelników jest zaskoczonych, jak bliski jest im Goethe po przeczytaniu tej książki. A przecież dzisiaj on uchodzi za klasyka, postać niemalże pomnikową. Ludzie go znają, ale mało kto czyta. A może warto wrócić do jego liryki, przeczytać „Fausta”, „Ifigenię w Taurydzie”, „Elegie rzymskie”. Jeśli wykonaliśmy jakiś krok w celu poznania człowieka takiego jak Goethe, to może warto wykonać następne. Do tego namawiam w książce „Ciao Goethe!” i ręczę swoim przykładem, że to się duchowo opłaca. „Ciao Goethe! Śladami Goethego w Italii”, wyd. Marginesy, 2025. Niezwykła opowieść już w księgarniach!
Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę?
Chociaż łączą je rodzinne więzy, są zupełnie różne. Agata, Krysia, Justyna, Magda to cztery z aż dziewięciorga rodzeństwa w rodzinie Steczkowskich. Niemal dekadę temu postanowiły opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie i relacjach w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. To właśnie tu opowiedziały o sile kobiecości, dorastaniu w wielodzietnej rodzinie oraz odnajdywaniu własnej tożsamości: „Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”
Chociaż są siostrami, ich światy potrafią być od siebie oddalone o lata świetlne. Agata, Krysia, Justyna i Magda Steczkowskie – artystki o silnych osobowościach i odmiennych temperamentach – dzielą wspomnienia z dzieciństwa w muzykalnym domu, ale każda z nich obrała inną ścieżkę. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o siostrzeństwie, różnicach, bliskości i momentach, w których musiały na nowo zdefiniować, co znaczy być rodziną. „Steczkowskie — Siła sióstr”. Archiwalny wywiad VIVY! z 2016 roku Agata, Krysia, Justyna, Magda. Wszystkie są zawodowymi muzykami. Jest jeszcze Cecylia i Marysia, ale nie ma ich na zdjęciu. Każda posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Nie ukrywają, że... wybuchową. O siostrzanych sojuszach, rywalizacji, różnicach i podobieństwach oraz rodzinnym dziedzictwie opowiedziały Beacie Nowickiej. Za oknem minus 10 stopni i śnieg chrupiący pod stopami, w studiu, w centrum Warszawy sztuczne słońce – od lampy – i prawdziwy upał emocjonalny. Kilkanaście osób krząta się wokół czterech modelek, które są zawodowymi muzykami. „Niesamowite, jak one wyglądają. Dar od losu. Szczęściary” – to najczęstszy komentarz. A wyglądają tak: długie, smukłe nogi, drobna twarz, wielkie kocie oczy, zwinne ciało obleczone jędrną skórą. One to siostry Steczkowskie: Agata, Krystyna, Justyna i Magda. Jeszcze jest Cecylia i Marysia, dziś nieobecne, ale pojawią się w rozmowach. Rozmowy z siostrami przypominają próbę okiełznania żywiołu. Każda z nich posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Sześć jedynaczek wśród dziewięciorga rodzeństwa. Wyzwanie. Krystyna jako jedyna różniła się od sióstr wyglądem. Zamiast czarnej czuprynki miała białe włosy. „Jedyny blond w rodzinie – śmieje się – niestety, teraz farbowany”. Siostry mają dystans do siebie i poczucie humoru. Krystyna w chwilach wolnych od muzyki rzeźbi z gliny anioły. Anioły Krystyny to indywidualiści: mają inne spojrzenie, inny wyraz twarzy, inaczej układają skrzydła, nie trzymają się za rączkę, nie stoją posągowo, nie wznoszą bezradnie oczu do nieba, są w nieustającym ruchu. Jak siostry Steczkowskie. Piotr (mąż i menedżer Magdy – razem od 20 lat): „Moim zdaniem one są w takim samym stopniu różne, jak podobne. Mają te same świetne geny, dzięki którym wszystkie wyglądają fantastycznie, jak nastolatki. Przy tym są żywiołowe, głośno mówią, jedna przez drugą, głośno się śmieją, dyskutują, a jednocześnie mają różne zainteresowania i poglądy. I są uparte. Czasami dyskusje w tej rodzinie przypominają wybuch bomby – następuje huk, krzyk, ziemia się trzęsie, a potem emocje opadają, powraca ład i porozumienie”. We wspomnieniach sióstr z dzieciństwa przeplatają się setki obrazków. Justyna na przykład pamięta walki w niedzielne poranki o miejsce w łóżku mamy, żeby stamtąd oglądać „Teleranek”. Magda – jazdy autobusem za granicę na koncerty. W chwilach wolności od ćwiczenia tercetów i kwartetów dziewczyny uwielbiały sportową rywalizację. Popularne było zjeżdżanie po schodach na materacu, Justyna wiodła tu prym razem z braćmi: Jackiem, Pawłem i Marcinem. Kilkuletnia Madzia, zjeżdżając, uszkodziła nos, ale chciała sobie udowodnić, że jest odważna. „Długo wszystkiego się bałam i byłam bardzo płaczliwa”, śmieje się, ale kiedy jej siostrzana miłość została wystawiona na próbę, zwycięsko ją przeszła. „Byłyśmy w podstawówce, ja w czwartej, Jusia w siódmej. Podobał mi się Tomek, kolega ze szkoły. Wszyscy wiedzieli, że jestem w nim zakochana. W tym wieku miłość jest zaraźliwa, więc któregoś dnia przyszła Jusia i powiedziała, że jej Tomek również bardzo się podoba, a ona jemu, że to jest dla niej wielka tragedia i co ja o tym sądzę? Nie pamiętam już, co sądziłam, ale »oddałam« go Jusi (śmiech). Niesamowite, że po latach to Justyna przypomniała mi tę historię”. W dzieciństwie siostry w naturalny sposób były podzielone na grupy. Agata i Krystyna były najstarsze, Justyna pośrodku, Magda urodziła się trzy lata później, a Cecylia i Marysia na końcu. Może dlatego wczesne lata życia spędziły, zawiązując różne siostrzane sojusze. Justyna Steczkowska: „Byłam najstarsza dla młodszego rodzeństwa, a chciałam należeć już do grupy starszyzny Agaty i Krystyny. Agata starsza o siedem lat była dla mnie boginią. Pierwsza z nas wydoroślała. Była piękna, szczupła, miała długie nogi i ubierała się oryginalnie. Ciągle chciałam przebywać w jej towarzystwie. Pamiętam, na jednej koloni nie chciała mnie ze sobą zabrać na spacer z jakimś chłopakiem. Ja płakałam, ona się wściekała. Żadna nie chciała się poddać. W końcu Agata podjęła negocjacje: »OK, jak przestaniesz beczeć i NIE pójdziesz ze mną, dam ci mój róż«. Zgodziłam się natychmiast. Ten róż to było marzenie każdego: kolorowe pudełeczko z pachnącym, anielskim pudrem do twarzy. Teraz należał do mnie”. Magda Steczkowska: „Nasze dzieciństwo było podporządkowane muzyce, rządziła nami Agata. Ona była kierownikiem muzycznym naszego zespołu: rozdzielała role, kto co ma śpiewać i grać. Całe popołudnia spędzaliśmy na ćwiczeniach, często tęsknie spoglądając na podwórko, skąd słychać było zabawy innych dzieci. Agatka była uparta i konsekwentna. Kiedy mówiła: »Czas na próbę«, to rzeczywiście szliśmy ćwiczyć, choć na pewno marudziliśmy ze zmęczenia i różnych innych powodów. Słuchaliśmy jej, była hersztem bandy. Pamiętam, jak dostała pierwszą wypłatę, miała wtedy 18 lat. Zabrała nas wszystkich do sklepu »Żaczek«, mogliśmy sobie wybrać, co chcieliśmy. Ja wybrałam karabin. Nie pytaj mnie dlaczego, nie pamiętam (śmiech). W każdym razie to było cudowne. Mogła z tymi pieniędzmi zrobić wszystko. A poświęciła je dla nas”. Zobacz też: Trzech braci i jedna tajemnica talentu – Steczkowscy łączą muzykę z magią rodzinnych więzi Różyczka, siódma siostra Tak naprawdę Agata została asystentką ojca, odpowiedzialną za program muzykowania rodzinnego, kiedy miała 14 lat. Agata Steczkowska: „Moja mama mówiła, że beze mnie nie dałaby rady z dziewięciorgiem dzieci, że jestem taką drugą mamą. To nie jest nic niezwykłego, w wielodzietnych rodzinach tak jest, że najstarszy pomaga i opiekuje się młodszymi. Rodzice wprogramowują to w najstarszych. Mnie zresztą nikt nie pytał o zdanie, od tego trzeba zacząć. Rodzice mnie o coś prosili, więc starałam się robić to, czego ode mnie oczekiwali, jak każde dziecko, które kocha i szanuje matkę i ojca. Moje doświadczenia jako najstarszej z rodzeństwa bardzo mi się przydają w wykonywaniu zawodu. Jestem dyrygentką, świetnie umiem wszystko zorganizować. Najlepszym tego przykładem są Warsztaty Artystyczne Agaty Steczkowskiej, autorski projekt, który realizuję od 12 lat i wszyscy są tam szczęśliwi: ja, mistrzowie, warsztatowicze, publiczność. Lubię pracować z ludźmi, ale uwielbiam być sama ze sobą i swoją twórczością”. Kilka dni temu z Madrytu, gdzie mieszka, przyjechała 25-letnia Róża, córka Agaty, przez ciotki nazywana pieszczotliwie Różyczką i „jedynaczką z wielodzietnej rodziny”. Najmłodsza z sióstr Steczkowskich, Marysia, jest od Róży starsza tylko o osiem lat, więc wychowały się razem. Róża jest bardzo ważnym świadkiem rodzinnych historii. Zresztą wygląda jak siódma siostra. Kiedy ją pytam, jakie są jej ciotki, chwilę się zastanawia. W ogóle jej odpowiedzi są zaskakująco celne i przemyślane jak na tak młodą dziewczynę. Zrozumiałam dlaczego, kiedy mi powiedziała, że jej ulubionym zajęciem w dzieciństwie było obserwowanie i słuchanie rodzeństwa mamy: „Każda z moich ciotek jest inna – mówi powoli – ale mają kilka wspólnych cech: wewnętrzną wolność, siłę i odwagę. Uważam, że odziedziczyły to po babci Danusi. Babcia ma niezwykle silną osobowość. I twardo stąpa po ziemi. Dziadek Stanisław był uduchowiony. Ale całe życie byli zapatrzeni w siebie. Pamiętam, kiedyś dziadek zobaczył przez okno unoszącą się plastikową reklamówkę, zawołał dzieci i powiedział: »Zobaczcie, jak ona pięknie tańczy na wietrze, z jaką gracją«. Babcia skomentowała to krótko: »Znowu mi ogródek zaśmieci« (śmiech). Moi dziadkowie bardzo się kochali, ale musieli być silni i walczyć, żeby być razem. Wygrali, bo to była miłość wieczna, jak z bajki”. Agata, mama Róży, dodaje: „Moi rodzice byli mądrymi rodzicami, ale przede wszystkim kochającymi się. Najważniejsze, co moim zdaniem wyniosłam z domu, to świadomość, jaką czystą miłością się darzyli. Moja matka dałaby się zabić za ojca, a ojciec za matkę. My byliśmy owocem tej miłości, a nie klejem scalającym ich małżeństwo. Rodzice świetnie przeżyliby swoje życie bez nas, tylko we dwoje. Tym większy mam dla nich szacunek za to, że nas zaprosili do swojego życia, ukochali i z takim poświęceniem wychowali”. „Zakochanie jest jak wiatr, pozostawia przeciąg w duszy”. To wiersz Krystyny – pisze je od lat, ma ich całą szufladę. Justyna wierzy, że kiedyś wyda tomik swojej poezji. Córki stworzone do lepszych celów Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. „Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku”. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Bezkonfliktowa, to opinia jednogłośna, jest Krystyna. „Jest jak plaster na rany: nie ocenia, nie poucza, nikomu niczego nie radzi na siłę”, mówi Justyna. Od lat zresztą obie pracują razem, na koncertach Justyna mówi o niej: „Lepsza wersja Steczkowskiej w wydaniu blond”. „Jestem introwertyczką – wyznaje Krystyna – ale może faktycznie mam taką cechę, że nie stwarzam konfliktów niepotrzebnie. Żyję swoim życiem, jak każda z moich sióstr, ale ja się z nim nie szarpię. Uwielbiam moją pracę, gram w przeróżnych zespołach, kiedyś w teatrze żydowskim, muzycznym, nagrywam muzykę do filmów. Wiele lat temu Justynka wciągnęła mnie do swojej ekipy i jest mi tam dobrze. W zespole rodzinnym ona śpiewała solówki, ja grałam solówki. Teraz na scenie rozumiemy się bez słów. Po prostu patrzę na nią i wiem, o co jej chodzi na scenie. Ja nie jestem frontmenką, nie jestem gwiazdą. Mogę zagrać w orkiestrze i mogę również być solistką, ale śpiewać to mogę w chórkach i to mi wystarcza”. „Wszyscy jesteśmy związani z muzyką – dodaje Magda – ale nawet muzycznie zupełnie inne rzeczy nam się podobają, inne w duszy grają. Doceniam to, co robi siostra, brat, ale nie są to klimaty bliskie mojemu sercu. Czasami mnie to zaskakuje, bo przecież cały czas pracowaliśmy w klasyce, z tego się wywodzimy: chóry, muzyka sakralna, klasyczna, a jednak każdy poszedł w inną stronę. Jest w nas jakieś nienasycenie”. Z tego nienasycenia powstała najnowsza płyta Magdy „…nie na zawsze”. To opowieść o różnych rodzajach miłości. Tej najpiękniejszej, spełnionej, przez macierzyńską, do tej, która boli. Zapis jej osobistych przeżyć, lęków i wzruszeń. Jej życie. Pierwsza, najważniejsza lekcja w domu Steczkowskich brzmiała: każdy ma prawo mieć własne zdanie, może je wypowiedzieć na głos i ma prawo być wysłuchany. Choćby miało to być niezaakceptowane, choćby się krzyczało, płakało, histeryzowało. Rodzice poświęcali swój czas i swoją uwagę na to, żeby tego wysłuchać. Pozostałe rodzeństwo również. Nawet jak najmłodsze dziecko miało coś do powiedzenia, nikt go nie lekceważył. Agata na koniec rozmowy powie: „Każdy ma inny punkt obserwacyjny w tej rodzinie. Każde dziecko ma inny numer. Pierwszy numer inaczej obserwuje życie niż dziewiąty”. Magda komentuje: „Śmiałyśmy się, jak to jest możliwie, że mamy tych samych rodziców, skoro mamy tak różne poglądy, potrzeby, gusta, spostrzeżenia. Mało tego, nawet nasze wspólne dzieciństwo pamiętamy inaczej. Rozmawiałyśmy z Krysią i Justyną i okazało się, że one zupełnie inaczej pamiętają naszego tatę. Ja w ogóle nie pamiętam, żeby tata prał, sprzątał, gotował i zajmował się dziećmi, a Justynka z Krysią bardzo dobrze to pamiętają. Za to ja pamiętam, jak czasami tata czekał na mnie i szliśmy razem – ja do szkoły, on do pracy – i miałam go tylko dla siebie. Albo jak na przerwie biegałam do domu kultury, gdzie pracował, żeby z nim chwilę posiedzieć. Na mojej płycie jest utwór »Jesteś tu«, który napisałam dla taty. To jego obraz w moim sercu”. Krystyna zadaje mi retoryczne pytanie: „Wyobraź sobie sześć sióstr i trzech braci… No, kto rządzi w domu? Kobiety! Plus mama, która jest bardzo mocną osobowością. To ona w naszej rodzinie pociągała za sznurki. Mama jest silna, władcza, ale ciepła. Ludzie do niej lgnęli. Zawsze było u nas mnóstwo znajomych, sąsiadek, przyjaciółek. Przychodziły, zwierzały się, rozmawiały. Mama była ostoją nie tylko dla nas”. Agata uzupełnia: „Mama potrafiła się tak śmiać, że zarażała śmiechem wszystkich. Miała bardzo głośny i taki dźwięczny, radosny śmiech. Tato miał niezwykłe poczucie humoru. Na zawsze zapamiętam ich uśmiechnięte twarze”. „Mama też zawsze dużo krzyczała”, ciągnie swoją opowieść Krystyna. „Duży dom, dużo dzieci, no to się krzyczy, żeby kogoś zawołać. Ale absolutnie nie była groźna, choć trzymała nas w ryzach. Tato był łagodniejszy, miał swój świat. Taki był podział”. Agata ma odmienne zdanie: „To nie mama rządziła w rodzinie, tylko tato. On miał ostatnie zdanie w najważniejszych kwestiach. I nasza mama zawsze jemu ostatecznie się podporządkowywała ze szczerą zgodą. Mama rządziła gospodarstwem domowym, tato kluczowymi sprawami w rodzinie. Fruwał w świecie swoich idei i pomysłów, które realizował, mama stąpała twardo po ziemi i wspierała tatę. Stanowili wspaniały tandem, doskonale się dopełniali. Uważam, że to, jakimi jesteśmy kobietami, zawdzięczamy przede wszystkim naszemu wspaniałemu ojcu. Sposób, w jaki postrzegał i traktował swoją żonę oraz córki, zbudował naszą kobiecość”. Justyna dodaje: „To tato zawsze mówił, szczególnie nam, dziewczynom, jakie my jesteśmy mądre, piękne, utalentowane i niezwykłe. Pamiętam jedną komiczną sytuację. Mama kazała mi pozmywać garnki, a ja jej spontanicznie odpowiedziałam, że… nie pozmywam, bo tata mi powiedział, że jestem stworzona do śpiewania! (śmiech). Mama oniemiała. Podejrzewam, że po chwili trzepnęła mnie ścierką albo krzyknęła, żeby zagonić do pracy, ale nigdy nie zapomnę jej totalnego zaskoczenia w tamtym momencie. Tato tak nam wbił do głowy, że jesteśmy wyjątkowe, że idąc potem przez życie, które łamało każdą z nas wiele razy, potrafiłyśmy się zawsze podnieść. Kobiety w naszym domu są niezwykle silne”. Czytaj także: Wychowała dziewięcioro dzieci, na ślub czekała 32 lata. Justyna Steczkowska opiekowała się mamą do samego końca Na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą Może dzięki tej sile miały odwagę bardzo szybko zacząć dorosłe życie. „Chciałyśmy się rozwijać muzycznie, więc nie było innego wyjścia”, precyzuje Krystyna. „Ja wyjechałam z domu, mając 17 lat. W Stalowej Woli nie było dla nas wystarczająco dobrej szkoły. Skończyłyśmy podstawówkę i każda z nas po prostu wyjechała. Najpóźniej Agata, bo pracowała w chórze z tatą. Ja byłam w Krakowie, w Rzeszowie, potem w Gdańsku. Miałam 19 lat i pogrywałam w rzeszowskiej filharmonii, będąc uczennicą. Kilka lat później zagrałam dyplom już jako solistka z tą samą orkiestrą. Utrzymywałam się sama”. Justyna w wieku 15 lat zamieszkała w Rzeszowie, na stancji z koleżanką. Kiedyś właściciel mieszkania, starszy pan, wyrzucił je z domu w środku nocy, bo uznał, że Justyna zużyła za dużo wody, piorąc bieliznę. Została na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą. „Byłam w domu tylko w weekendy, więc moi rodzice nie widzieli moich błędów, szalonych pomysłów, moich prób dojrzewania. Dobrze się uczyłam, kochałam grać na skrzypcach, kochałam muzykę, ale nade wszystko śpiewać. Przyjeżdżałam na weekend, przynosiłam dobre oceny, nie było ze mną większych problemów, więc byli zadowoleni, a ja mogłam się rozwijać”. Magda: „Ja wyjechałam najdalej, bo aż do Poznania, a miałam zaledwie 15 lat. Do domu przyjeżdżałam kilka razy do roku, więc nasze kontakty się rozluźniły. Dopiero kiedy zaczęłam współpracować z Marylą Rodowicz i musiałam przeprowadzić się do Warszawy, na nowo się odnalazłyśmy. Zamieszkałyśmy wtedy we trójkę: ja, Justyna i Cecylia w małym mieszkanku w samym centrum. Wszystkie bardzo dużo pracowałyśmy, ale byłyśmy nieszczęśliwie zakochane, nasze życie osobiste było w ruinie. Wieczorami siedziałyśmy w naszej kuchni, która miała niebieską tapetę z gwiazdkami. Wymalowałyśmy każdą z tych gwiazdek osobiście, mazakiem fluorescencyjnym. Nad nami widać było prawdziwe niebo, bo kawałek dachu był przeszklony. Do tej pory śmiejemy się, że wstawałyśmy rano z tym samym tekstem na zmianę: »Boże, jestem taka brzydka, i do tego nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, nikt mnie nie szanuje« i zawsze któraś natychmiast zaprzeczała: »No co ty, jesteś piękna, ja cię kocham, lubię i szanuję i dzisiaj czeka cię wspaniały dzień« ” (śmiech). Krystyna Steczkowska: „To prawda, że tato dał nam poczucie bezwzględnej akceptacji i wiary w siebie, ale mama całe swoje życie poświęciła nam tak naprawdę. Ona dla siebie nie zrobiła w swoim życiu nic. Przynajmniej w moim mniemaniu. Po prostu poświęciła się całkowicie dzieciom. Agata: „Naszej rodzinie nie pomagało ani państwo, ani kościół. Pewnie dlatego, że rodzice nigdy nie prosili o taką pomoc. Tato pracował na trzy etaty, mama na jeden, plus oczywiście prowadzenie domu, ja na dwa, i te pięć etatów musiało wystarczyć. Poza tym tato miał świetny pomysł, ponieważ zorganizował tournée koncertowe w każdym państwie Europy Zachodniej. Za granicą to się bardzo podobało. Przez 20 lat zagraliśmy około 300 koncertów i wszędzie byliśmy witani wielkimi brawami, często nawet owacjami, wygrywaliśmy międzynarodowe festiwale. Dzięki tym koncertom mogliśmy nie tylko się utrzymać, wykształcić, ale także spłacić dom”. Wolność od siebie i dla siebie Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. „Musiałyśmy dojrzeć, więc nadszedł taki czas, że rozstałyśmy się na chwilę”, mówi Krystyna. „Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”. Justynie tato zawsze powtarzał: „Pamiętaj, córeczko, że jak chcesz wziąć ślub, to tylko z miłości. Życie jest długie, codzienność bywa trudna, ale jeśli będziesz miała przy sobie osobę, którą kochasz, to wyjdziesz z każdego zakrętu”. „Tę wolność, którą dostałyśmy od rodziców w szukaniu własnej drogi, chciałabym przekazać moim dzieciom”, mówi Justyna. „Ale odkąd je mam, wiem, że to nie jest takie proste”. Kiedy urodziła się Róża, Agata mieszkała w domu rodziców. „Mama była przeciwna wielu rzeczom, które realizowałam, wychowując moją córkę. Miała inne spojrzenie i mówiła mi to często bez ogródek. Ja jej odpowiadałam: »Mamusiu, wiem, co myślisz, doceniam twój punkt widzenia, bo masz dziewiątkę dzieci, ale to jest moje dziecko i pozwól mi wychowywać je tak, jak ja uważam«. I mama wtedy odpuszczała. I chociaż czasami moje decyzje były dla niej nie do zaakceptowania, nie naciskała, ponieważ była moim prawdziwym przyjacielem. I to się nie zmieniło do dziś”. W domu Steczkowskich była wolność, ale królowała muzyka, była pasją, pomysłem na życie. Nie było od niej ucieczki, bo wszyscy mieli talent, a talent się rozwija, szanuje. Róża jest pierwszą dziewczyną w rodzinie, która skończyła szkołę muzyczną, ale nie jest muzykiem, bo nie chciała nim być. Po skończeniu gimnazjum muzycznego na Solnej w Poznaniu Róża zdecydowała się pójść do liceum z rozszerzonym francuskim, żeby studiować na ASP w Brukseli, na wydziale narracji i komiksu, tak jak Grzegorz Rosiński, twórca „Thorgala”. Agata: „Ja się na to zgodziłam bez dyskusji. Róża ukończyła te studia w Brukseli, a my do końca życia możemy sobie grać na dwa fortepiany. Zawodowo Rózia realizuje się w innej dziedzinie niż muzyka”. Włada pięcioma językami i jeszcze skończyła studia w Madrycie, w Szkole Animacji i Audiowizualizacji. Jej osiągnięcia można zobaczyć na stronie www.rozasteczkowska.com. Jest dowodem na to, że kobiety w tej rodzinie potrafią walczyć o siebie. Agata nie lubi słowa walka. Kiedy się walczy, zawsze ktoś przegrywa. „A to mi się nie podoba”, tłumaczy. „Chcę robić to, co mam do zrobienia. Od 31 lat robię dokładnie to, co chcę. Mam swój świat, ja w nim rządzę i jestem tam królową”. Steczkowskie zawsze robią to, co chcą. Nigdy tego, czego nie chcą. Zobacz również: Miłość na przekór powołaniu. Oto niezwykła historia Danuty i Stanisława Steczkowskich Rozmawiała: BEATA NOWICKA
Małgorzata Ohme o byłym mężu: „Dzwonię, kiedy potrzebuję pomocy” – nie uwierzysz, jak dziś wyglądają ich relacje
Małgorzata Ohme codziennie udowadnia, że przeszłość i teraźniejszość można połączyć w piękną jedność. W rozmowie z VIVĄ! dziennikarka opowiedziała o relacji z byłym mężem, z którym łączy ją do dziś bliska relacja, a wręcz przyjaźń, i mimo rozwodu, wciąż uważają się za rodzinę. „To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę” mówiła. Zobacz, jak wygląda dziś ich relacja!
Lata temu Małgorzata Ohme podbijała telewizję. Najpierw był „Big Brother”, później „Dzień dobry TVN”. Niestety przyszedł dzień, którego się nie spodziewała: została wyrzucona. Zbierała się przez tydzień, ale rok, który minął od tego czasu, uważa za najlepszy w jej życiu. Dziennikarka w intymnej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiedziała, jak zmieniło jej życie prywatne. Zobacz, jak udaje się jej połączyć przeszłość z teraźniejszością! Artykuł aktualizowany 16.05.25 r. Małgorzata Ohme o byłym mężu Na spotkanie Małgorzata Ohme przychodzi z jednym ze swoich jamników. Nic dziwnego, że nasza rozmowa zaczęła się właśnie od tego tematu. „Mam trzy jamniki. Ten jest w opiece naprzemiennej z moim byłym chłopakiem. Średnia Zuzia jest moja, a najstarsza Blum jest w opiece naprzemiennej z moim byłym mężem”, śmieje się psycholożka, autorka książki „Przebudzone” i prowadząca program „Kafka’15”. [...] Nie odbierz tego złośliwie, ale czy masz w kalendarzu rozpisane, kiedy kto, którym psem się zajmuje? Małgorzata Ohme: To się dzieje w naturalny sposób. Ten, który dzisiaj z nami jest, mieszka niedaleko mnie, więc po prostu biorę go, kiedy chcę. Były mąż Rafał przyjeżdża po Blum, którą kiedyś kupiliśmy naszej córce. On też zresztą mieszka blisko, więc wymieniamy się psami bez problemu. Nie mam też kłopotu z wyjazdem na wakacje, bo całą ferajną ma się kto opiekować. Często właśnie Rafałowi jestem w stanie „sprzedać” wszystkie psy. Twój były mąż był pierwszą osobą, która dowiedziała się o tym, że wyrzucono Cię z TVN-u? Jesteśmy dowodem na to, że po rozstaniu można żyć w komitywie. Zdaję sobie sprawę, że jest to unikalne, bo rzeczywistość innych rozwiedzionych par jest najczęściej zupełnie inna. Nam się udało, bo włożyliśmy w to mnóstwo pracy. Sprzyjały nam też okoliczności. Gdy się rozstawaliśmy, przyświecało nam powiedzenie: „Tam, gdzie jest racja, umiera relacja”. Zastanawiałam się nad każdym kwiatkiem, każdą książką, którą zabierałam ze wspólnego domu. Wolałam niektóre rzeczy zostawić, niż pogarszać relacje. Rafał jest profesorem psychologii, a ja jestem psychoterapeutą, także ze specjalizacją dziecięcą, dlatego dobro dzieci było dla nas nadrzędne. A przy okazji chroniło też naszą relację. Gdybyś zapytała mnie, kto jest moją rodziną, powiedziałabym ci, że Rafał. A ja jestem jego rodziną. Żadne z nas nie ma już rodziców, oboje jesteśmy jedynakami, więc wszystkie Wigilie, święta spędzamy razem. Dopóki nie spotkasz kogoś innego? Dopóki któreś z nas nie zwiąże się z kimś na stałe. Ale nawet wtedy wyobrażam sobie, jak wszyscy, cały nasz patchwork siada razem do stołu. Odpowiadając na twoje poprzednie pytanie… tak, do Rafała dzwonię, gdy coś złego wydarza się w moim życiu i kiedy potrzebuję pomocy. CZYTAJ TEŻ: Klara Ohme debiutuje w telewizji tuż przed egzaminem życia. Zobacz, co powiedziała u boku mamy Jak dziś wygląda relacja Małgorzaty Ohme z byłym mężem? Nie myśleliście, żeby do siebie wrócić? Nigdy nie mieliśmy takiego pomysłu. Mam ważenie, że dzisiaj jesteśmy dla siebie jak brat i siostra. Bardzo się szanujemy, wspieramy, on nigdy nie powiedział o mnie złego słowa. Ja nie życzę sobie, żeby ktokolwiek przy mnie mówił źle o Rafale. To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę. Nie ma się do czego przyczepić. To dlaczego się rozstaliście? Po prostu drogi nam się rozeszły. Gdy się poznaliśmy, ja byłam studentką drugiego roku psychologii, a on wtedy doktorem psychologii. Przy nim dorosłam i bardzo się zmieniłam. Zawsze tak jest, jak spotykasz kogoś na swojej drodze jako inny, młodszy ty. Stajesz się doroślejszy, dojrzalszy. Aż pojawia się pytanie, czy dalej idziecie ze sobą. Okazało się, że my już nie idziemy. Mieliśmy jednak nawet wspólnego prawnika podczas rozwodu. Na koniec rozprawy sędzina powiedziała, że życzyłaby sobie, żeby wszystkie rozwody się tak odbywały. Gdy zapytała mnie, kiedy ustała miłość, ja, zaskoczona pytaniem, zapytałam ją, jak rozumie słowo „miłość”. Czy chodzi jej o więź, czy o namiętność? Nie byłam w stanie odpowiedzieć na to pytanie, bo nie mogłabym powiedzieć, że miłość ustała. Miłuję Rafała jak brata, jest moją rodziną, ale czy chciałabym nadal być z nim w związku? Moja odpowiedź brzmiała „nie”. Podchodzimy do siebie z szacunkiem, a zawodowo bardzo się podziwiamy i wspieramy. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Zostałam wyrzucona”. Małgorzata Ohme ujawnia kulisy odejścia z Dzień Dobry TVN
Żona Rafała Maćkowiaka wie więcej, niż mówi. Ich dom to nie teatr, choć emocje bywają wszędzie
Rafał Maćkowiak ma u boku kobietę, która rozumie więcej, niż mówi. Vasina nie tylko akceptuje jego zawód, ale potrafi z dystansem spojrzeć na teatralne życie, które wkracza w ich dom.
Rafał Maćkowiak nie udaje, że zostawia emocje za kulisami – czasem przemyca je do kuchni czy dziecięcego pokoju. Ale właśnie dzięki wsparciu żony może pozwolić sobie na tę prawdę – osobistą, nieefektowną, daleką od instagramowej kreacji. [...] – Twoja żona powiedziała, że lubi w Tobie rodzaj cichego bycia. Może jesteś po prostu za cichy? Może sam o siebie musisz głośno się upominać. Tylko że ja nie umiem inaczej. Gdyby mój zawód wymagał ode mnie jakiejś drastycznej zmiany, na przykład nagle musiałbym stać się gwiazdą social mediów, albo gdybym musiał zacząć chodzić na ścianki, chyba przestałbym go lubić. Wiem, że zachowuję się jak człowiek starej daty, który neguje nowości i zmieniającą się rzeczywistość, ale nie mogę nic na to poradzić. Nie umiem samego siebie wypromować. Wierzę, być może naiwnie, że w tym zawodzie umiejętności i doświadczenie mają jednak większe znaczenie niż zasięgi w social mediach. – Umiesz wyjść z roli i po spektaklu wrócić do domu jako Rafał Maćkowiak, a nie na przykład jako Dionizy ze sztuki „Za dużo wszystkiego”? Wydaje mi się, że nie mam problemu z zostawieniem pracy za progiem, ale… – Jednak jest jakieś „ale”? Czasami jakieś stany emocjonalne, związane na przykład z wieczornym przestawieniem, są nieadekwatne w stosunku do tego, co się dzieje w życiu prywatnym. Na przykład bez powodu jestem podenerwowany. Albo z dziwną miną mamroczę jakiś tekst pod nosem. Dzieci i żona wiedzą wtedy, że się szykuję do roli. Staram się jednak nie nosić postaci ze sobą. Opowiem ci historię. Kiedyś grałem spektakl, w którym całowałem się z koleżanką. Moje dziecko akurat leżało w szpitalu i od razu po przedstawieniu leciałem do szpitala, żeby zostać z nim na noc. Wchodzę do sali cały umazany szminką. Moja żona Vasina patrzy na mnie i mówi: „O, masz szminkę”. Ja jej na to: „No tak, całowałem się z Agą”. A ona na to: „A, to OK”. Wyobrażasz sobie, jak patrzyły na nas matki innych dzieci z tej sali? Następnego dnia wszystkie zaczęły przepytywać Vasinę, czy naprawdę nie przeszkadza jej, że mąż się z inną kobietą całuje. – Twoja żona jest wyrozumiała. Na pewno akceptuje to, że jestem aktorem i czasem muszę robić różne dziwne rzeczy. Po prostu nauczyła się ze mną żyć. Kto to są aktorzy? To ludzie totalnie skoncentrowani na sobie. Nie jestem inny, przecież moja praca polega na tym, że cały czas muszę o sobie myśleć i siebie analizować. [...] Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Melancholik w świecie komedii. Sebastian Stankiewicz zdradza, jak radzi sobie z hejtem
Sebastian Stankiewicz o sobie: „Jestem typem melancholijnym”. Aktor opowiada o trudnych momentach, balansie między tragedią a śmiechem i o tym, jak wpływa na niego hejt. Mocne słowa
Sebastian Stankiewicz to artysta, który zaskakuje nie tylko talentem komediowym, ale też refleksyjnością i autoironią. W rozmowie szczerze przyznaje, że choć śmiech towarzyszy mu często, w głębi duszy jest typem melancholijnym. Życie porównuje do tragikomedii – pełnej wzlotów i upadków, które uczą pokory i dystansu. Dziś, mając 47 lat, stara się zachować równowagę między pracą a prywatnością, nie tracąc przy tym wrażliwości na piękno, ale i na cienie świata aktorskiego. Sebastian Stankiewicz o hejcie i podejściu do życia. Wywiad VIVA! [...] – W życiu jesteś wesołkiem? Jedynie bywam. Możesz teraz pomyśleć, że oszukuję, bo przecież co chwila wybuchamy śmiechem, aż ludzie na nas patrzą. Czasem uciekam od powagi życia, ale tak naprawdę jestem typem melancholijnym. – Gdybyś miał opisać swoje życie gatunkiem filmowym? Byłaby to zapewne tragikomedia. Życie potrafi dać po d… Jest jak sinusoida. Raz jesteś na wznoszącej, raz na opadającej. Patrząc na to, gdzie znajduję się aktualnie, oraz biorąc pod uwagę mój wiek, a skończyłem 47 lat, pik delikatny już był, a wciąż chciałbym być na wznoszącej. ZOBACZ: Nie do wiary, ile razy odrzucili go z filmówki. Dziś gra z Millą Jovovich – Więcej w Twoim życiu tragedii czy komedii? Sytuacja jest rozwojowa. Na razie skupiam się na tym, żeby panowała w nim równowaga. Czuję, że to się sprawdza. – Wcześniej przeginałeś w którąś stronę? Oczywiście. Była praca i granie. Granie i praca. Kosztem życia prywatnego. W tym momencie najbardziej zależy mi na tym, żeby umieć zachować balans, a to chyba przyszło z wiekiem. – Co jeszcze przyszło z wiekiem? Zrozumiałem, że komuś może się nie spodobać to, co robię, i nauczyłem się tym nie przejmować. W życiu aktora są wzloty, upadki i dużo mroku. Cały świat dzisiaj podlega ocenie. Od przejażdżki Uberem po filmy. Idąc do szkoły aktorskiej, spodziewałem się, że wszystko, co zrobię, będzie oceniane… Niestety mam miękkie podbrzusze i ponoszę tego konsekwencje. – To oznacza, że negatywne komentarze Cię dotykają? Pewnie, przecież każdy z nas chciałby, żeby jego praca była doceniana. – Co najgorszego przeczytałeś o sobie? Powiem ci, co najgłupszego przeczytałem: „Ten łysy z długimi włosami” (śmiech). Jak ktoś pisze, że mu się moja rola nie podobała, to trudno. Jeśli to są konstruktywne uwagi, pochylam się nad nimi. Ale co mam zrobić, gdy ludzie piszą: „Nie podoba mi się jego gęba!” albo „Znowu tą łysiną świeci”? Chciałbym zrobić film o hejterach, którzy czują się ważni, wypisując w internecie takie bzdury. Jestem gotowy na taką rolę. Na początku grałem wszystko, co mi zaproponowano, tylko po to, żeby się rozwijać, żeby ktoś mnie zauważył i dał coś dużego do zagrania. I to się zdarzyło. A teraz przede mną dalsza droga. Inna. Jeśli ktoś się odważy i mnie zatrudni do innej roli niż komediowa, ja też zaryzykuję, bo jestem po prostu ambicjonalnym ryzykantem. SPRAWDŹ TEŻ: Zagrał ptaka w bajce, ale teraz marzy o tragedii na miarę Ala Pacino. Sebastian Stankiewicz chce wyrwać się z komedii Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 24 kwietnia 2025 roku.