TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
Miłość przyszła niespodziewanie. Dopiero wtedy, gdy przestała jej szukać. Renata Przemyk odsłania intymny fragment swojego życia i opowiada o relacji z Michałem, z którym codzienność nabiera zupełnie nowego znaczenia.
Renata Przemyk w szczerym wywiadzie opowiada Beacie Nowickiej o pierwszym zakochaniu, które przyszło dopiero w wieku 43 lat. Artystka mówi o relacji z Michałem, wspólnym życiu pod Wieliczką oraz o tym, jak nauczyła się czerpać radość z codzienności i akceptować siebie. [...] „Życie to sztuka wyboru”, powiedziałaś kiedyś. Każdy z nas wybierze coś innego. Bo jest inny. Jeden zwróci uwagę na drzewo, które jest najbliżej, a drugi na las na horyzoncie. Nie da się przyłożyć do każdego jednej miary, wzorca, matrycy. Co więcej, my na każdym etapie życia będziemy inni, inne. I to też jest naturalne. Możemy pięknie się różnić, a jednocześnie bardzo kogoś kochać. Pierwszy raz się w życiu zakochałam, mając 43 lata. Człowiek nie wie, że to jest to, dopóki tego nie poczuje. Od kiedy pamiętam, w relacjach towarzyszył mi jakiś rodzaj napięcia. Przekonanie, że to ja muszę się starać, ja muszę zasłużyć, ja muszę być wystarczająco dobra, a najczęściej najlepsza, żeby w ogóle zostać zauważona. Dopiero przy tym pierwszym zakochaniu poczułam akceptację ciała i harmonię wszystkich zmysłów z tą drugą osobą. Nie da się tego opowiedzieć. Nie poczujesz smaku, dotyku, zapachu z czyichś opowieści. Musisz to przeżyć. Ale jak przeżyjesz, to już potem wiesz. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! Uśmiechasz się do siebie w lustrze? Tak. Lubię moment, w którym jestem. Akceptuję się, chociaż czasem myślę, że może powinnam częściej stosować kremy na zmarszczki, żeby wyprostowało się tu i ówdzie (śmiech). A z drugiej strony każda z tych zmarszczek jest uczciwie zapracowana śmiechem i żywą mimiką. Dopiero z wiekiem wychodzi charakter na twarz. Cieszę się, że udało mi się pokonać problemy ze zdrowiem. Podeszłam do tego zadaniowo: wyciąć, połatać, wyleczyć, rehabilitować. Pokonać i iść dalej. Jako dziecko byłam cherlawa, z anemią, ale zaskakująco odporna. Głęboko we mnie tkwiła siła przetrwania, jakiś instynkt. Po latach dowiedziałam się, że imię Renata jest od renatus, czyli odradzająca się. Wańka-wstańka. W najnowszym klipie biegniesz w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewasz: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Jesteś? Coraz częściej. Żyję tu i teraz. I to jest najfajniejsze, bo w tym momencie czuję smak dobrej kawy, którą obie pijemy, ciekawi mnie nasza rozmowa, doceniam, że nic mnie nie boli. Mam zdrowe dziecko. Cieszę się, że za chwilę będzie wiosna i pojedziemy na wakacje. Że mogę robić to, co kocham. Że mój głos wciąż jest silny. Że udało mi się – świadomie czy nieświadomie – wszystko poukładać. Jestem w fajnym momencie. Nigdy nie akceptowałam siebie tak bardzo jak teraz. Pojechaliśmy z moim Michałem na Sycylię. Stwierdziliśmy, że ten klip to będzie nasza prywatna opowieść o własnym rytmie życia. Michał jest maratończykiem, ultrasem. Biega, bo to kocha, nigdy nie biega w słuchawkach. Chłonie świat. Potrafi cieszyć się wszystkim. Rano wpada do domu wyhasany jak pies i mówi: „Renulka, widziałem takie piękne drzewa, sarnę” (śmiech). Okolice naszego domu pod Wieliczką, gdzie mieszkam od 26 lat, on w ciągu kilku lat poznał o wiele lepiej ode mnie. Zatrzymuje się przy miejscowym sklepie, miła pani od razu podaje mu bułkę, a on rozmawia z każdym sąsiadem. Ja przyglądam się ludziom życzliwie, ale z odległości. Od Michała uczę się cieszyć codziennością. To jest radość życia, radość bycia w ruchu, w ciele, z duchem, ze zmysłami, z drobnym bólem i wiatrem, który wieje ci w twarz. Ale czasem w plecy. Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE!
Krzysztof Czeczot o miłości do Karoliny Gorczycy, partnerstwie bez rywalizacji i budowaniu wspólnego życia na tych samych wartościach – prywatnie i zawodowo.
W najnowszym numerze „VIVY!” Krzysztof Czeczot opowiada o relacji z Karoliną Gorczycą – związku opartym na zaufaniu, wspólnym spojrzeniu na sztukę i wzajemnym wsparciu. Mówi o tym, jak wygląda życie w parze aktorów, dlaczego brak rywalizacji jest dla nich kluczowy i jak razem rozwijają nie tylko swoją miłość, ale też wspólne projekty zawodowe. Miłość bez rywalizacji: Czeczot o relacji z Karoliną Gorczycą. Wywiad dla magazynu VIVA! [...] – Tworzycie z żoną Karoliną Gorczycą patchworkową rodzinę z trójką dzieci. Najzabawniejsze pytanie, które usłyszał Pan od którejś z latorośli? Jest tego mnóstwo. Teraz przychodzi mi do głowy jedna z naszych rozmów z Polą. Zapytałem moją córkę: „Polciu, czemu tak szybko idziesz?”. Odpowiedziała: „Tato, Ziemia się kręci, prawda? No właśnie. I ktoś tę Ziemię musi kręcić. Teraz Ziemię kręcą moje nogi”. Albo powiedziała kiedyś: „Wiesz, tatusiu, co jest w życiu najlepsze? Że się kochamy i razem idziemy przez świat”. Rozmowy z dziećmi to wspaniała lekcja czułości i pragmatyczności. – O, tak! A pytanie najtrudniejsze? Wszystkie dotyczące rozstania, zmiany życia. Takie pytania weryfikują ludzką dojrzałość. To moment, w którym trzeba być szczerym i odpowiedzialnym. Pojawia się lęk, jak dziecko to przyjmie, czy będę umiał je wesprzeć. Rozstania rodziców to dla dziecka rzecz trudna do zrozumienia, czasami trudna do zaakceptowania. Paradoksalnie bywa tak, że dzieci radzą sobie z tym lepiej niż dorośli. Największy problem zaczyna się wtedy, gdy dorośli nie są na tyle dojrzali, by ochronić dziecko przed własnymi emocjami, żalem, złością i potrzebą odwetu. Kiedy zamiast z dzieckiem wiążą się z mało empatycznymi i rozumnymi adwokatami czy adwokatkami, którzy podsycają walkę między rodzicami. Kiedy wykorzystują dziecko do własnych celów, używają jako narzędzia w walce z drugim rodzicem, chowając się przy tym za zdanie, że robią to dla dobra tego dziecka. Słyszy się o takich przypadkach nagminnie. To zawsze obraca się przeciw tym osobom i przede wszystkim zawsze uderza w dzieci. Rozstać należy się z klasą, z godnością i dojrzałością – dla wszystkich jest to bardzo trudny moment, ale dzieci nie powinny płacić za niedojrzałość dorosłych. – Celne. Dobrze się żyje w parze, która uprawia ten sam zawód? Tak. Każde z nas ma już ugruntowaną pozycję. Karolina Gorczyca to nazwisko, które jest znane w branży czy wśród szeroko pojętej publiczności, więc nie mamy poczucia, że ktoś jest wyżej, a ktoś niżej. Nie rywalizujemy. Wspólny zawód ułatwia nam życie domowe. Pracujemy intensywnie, ale nie codziennie, więc łatwiej nam wszystko poukładać. Najważniejsze jest to, że czujemy i myślimy podobnie o sprawach artystycznych, rozwijamy się i inspirujemy. Karola przejmuje teraz prowadzenie naszego biznesu, a to wymagające zadanie – skoordynować trzeba pracę około 20 osób. To nie są rzeczy, których uczyliśmy się na studiach, to jest coś, czego musieliśmy się nauczyć w trakcie naszych karier – jeżeli chcesz być artystą, łatwiej jest, jak twardo stoisz na ziemi. Liczysz tylko na siebie. – Żyjemy w trudnych, burzliwych czasach, wszędzie wojny… Myśląc o przyszłości własnej, Waszych dzieci, boi się Pan czegoś? Nie, nie boję się. Każda chwila z Polą, małżeństwo z Karolą, obecność dzieci Karoli w moim życiu, moja praca – wszystko to daje mi ogromną siłę. Miałem 40 lat, kiedy umarł mój ojciec, a miesiąc później urodziła się moja córka. W pandemii, w której artyści oberwali bardzo mocno, udało mi się rozwijać biznes. Miałem 42 lata, gdy zmieniłem swoje życie prywatne. Potem zagrałem główną rolę w serialu premium. Przeżyłem ciężki wypadek samochodowy, mam przykre doświadczenie z nieuczciwym wspólnikiem, który oszukał mnie na ogromne pieniądze. Mam całą masę innych, bardzo niefajnych doświadczeń. Ale ciągle żyję i ciągle jestem optymistą. Czasami z trudem, ale się uśmiecham. Nie uważam, że jestem niezniszczalny. Mam w sobie dużo pokory, ale też siły i pewności, że sobie poradzę. Życie jest wspaniałe – tak, czasami jest trudne, nawet bardzo trudne, ale jest. Jutro jest kolejny dzień. Jest szansa na jakąś zmianę. Staram się to codziennie celebrować i dostrzegać. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Sukces potrafi przyciągać nie tylko szanse, ale i ludzi o nie zawsze szczerych intencjach. Mikołaj "Bagi" Bagiński mówi wprost o tym, jak popularność wpływa na relacje i zaufanie.
W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu "VIVA!" Mikołaj "Bagi" Bagiński otwiera się na temat trudnych doświadczeń w życiu prywatnym. Opowiada o relacjach, które okazały się interesowne, i o tym, jak takie sytuacje zmieniają sposób patrzenia na ludzi. Choć nie traci dystansu ani poczucia humoru, przyznaje, że rosnąca rozpoznawalność wymusza większą ostrożność i redefinicję oczekiwań wobec nowych znajomości. Mikołaj "Bagi" Bagiński o nieszczerych relacjach w życiu prywatnym. Wywiad VIVA! [...] – Zdajesz sobie sprawę, że są ludzie, którzy mogą chcieć Cię wykorzystać, być z Tobą dla sławy, pieniędzy, możliwości? Mam tych samych przyjaciół od lat. Nie muszę budować nowych głębokich relacji tylko dlatego, że z kimś mi się dobrze pracuje. Miewałem dziwne sytuacje. Kiedyś spotykałem się z dziewczyną, która powiedziała mi po rozstaniu, że spotykała się ze mną, bo zależało jej na korzyściach biznesowych, jakie wynikłyby z naszej relacji. Dała mi dużo do myślenia. ZOBACZ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze – Rozumiem, że życzysz jej dobrze. Jak wszystkim osobom, które miały podobne podejście (śmiech). – Jakie ponosisz konsekwencje takich sytuacji? To trochę wchodzi na psychę, bo gdy spotyka się kolejną nową osobę, trzeba się trzy razy bardziej zastanowić, jakie się wobec niej ma oczekiwania. I wiem, że jeśli zaczęłyby mi spadać zasięgi, przejechałbym się na kilku osobach. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
Zrezygnowała z kariery dla miłości. Sławomira Łozińska dopiero po rozwodzie z Olejniczakiem zrozumiała prawdę. „Kochałam za bardzo. Nie oczekiwałam niczego w zamian"
Ich uczucie było intensywne i pełne nadziei, ale życie napisało zupełnie inny scenariusz. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak stworzyli związek, który zakończył się rozwodem, bólem i osobistą tragedią. Po latach ich relacja zaskoczyła wszystkich, a śmierć pianisty ponownie przywołała tę niezwykłą historię.
Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak to dwie bardzo znane, wybitne postacie. Ona aktorka, która ma na swoim koncie kilkadziesiąt ról filmowych i teatralnych, ale chyba na zawsze zostanie zapamiętana jako Bronka z kultowego serialu „Daleko od szosy”. On wybitny pianista, pedagog, juror konkursu Chopinowskiego. Zakochali się w sobie tak bardzo, że postanowili połączyć się „małżeńskim węzłem” i powiedzieć sobie tak. Dlaczego nie udało się im życie we dwoje? Sławomira Łozińska mówiła, że z Januszem Olejniczakiem ma lepsze kontakty po rozwodzie, niż miała jako żona. W nocy z 20 na 21 października 2024 roku do mediów spłynęła niezwykle smutna informacja o śmierci wybitnego pianisty. Janusz Olejniczak miał 72 lata, na początku miesiąca świętował urodziny. "Wspaniały artysta i przepiękny człowiek, o cudownych charakterze, który każdemu dobrze życzył", pisała o nic współpracowniczka, Joanna Ławrynowicz-Just. Przypominamy jego niezwykłą historię miłości ze Sławomirą Łozińską... Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: historia miłości Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak poznali się w połowie lat 70., oboje byli jeszcze studentami, ale już z widokami na dużą karierę. Ona jeszcze jako studentka została zaangażowana do Teatru Narodowego, co zawsze jest prestiżowe. On jako 18-latek był finalistą Konkursu Chopinowskiego. Sławomira Łozińska urodziła się w 1953 roku w Warszawie, już w liceum wiedziała, że chce być aktorką. Dostała się za pierwszym razem do warszawskiej Szkoły Teatralnej, studiowała na roku, który uchodził za wybitny, byli na nim m.in. Joanna Szczepkowska, Ewa Ziętek, Emilian Kamiński, Paweł Wawrzecki. Ogromną popularność przyniosła jej rola Bronki w „Daleko od szosy”. Niektórzy nawet dziwili się, że aktorka z Warszawy tak świetnie zagrała wiejską dziewczynę. Uczesana w staromodny kok, kiczowato wystrojona była urocza, ciepła, kobieca. Wielu widzów kibicowało jej bardziej niż miastowej Ani. Rok później Sławomira Łozińska świetnie wypadła w roli Justyny w ekranizacji powieści „Granica”. Grała w wielu filmach i serialach, m.in. Joannę Racewicz w serialu „W labiryncie”. Od 2007 roku wciela się w postać Barbary Jakubik w „Barwach szczęścia”. A niedawno wróciła na duży ekran grając główną rolę w filmie inspirowanym życiem Jolanty Brzeskiej „Lokatorka”. Janusz Olejniczak urodził się w 1952 roku. Wszyscy w jego rodzinie wiedzieli, że będzie pianistą, on też. Nigdy nie miał w tej sprawie wahań i dylematów. Miał 18 lat, gdy został laureatem konkursu chopinowskiego w 1970 roku. Z jednej strony otworzyło mu to wiele drzwi, ale wiedział też, że stale jest oceniany, weryfikowany. Ciężko pracował na miano jednego z najbardziej uznanych polskich pianistów, a od czasu do czasu bywał aktorem – grał Fryderyka Chopina w filmie Andrzeja Żuławskiego „Błękitna nuta” u boku Sophie Marceau. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: jak wyglądał ich związek? Kiedy Janusz Olejniczak poznał Sławomirą Łozińską, oboje wiedzieli, że to jest miłość, która zakończy się decyzją o wspólnym życiu. Znajomi ich ostrzegali, mówili, że ich małżeństwo nie ma prawa się udać, bo mają za silne osobowości. Ale oni nie chcieli tego słuchać. Po dwóch latach znajomości wzięli ślub. Sławomira Łozińska prawie wycofała się z zawodu. Dostawała różne propozycje, ale nie miała serca do pracy. Rodzina stała się dla niej najważniejsza. Nie chciała słuchać rad koleżanek aktorek, które namawiały ją, żeby nie zrywała z aktorstwem. Zatrudniła jednak opiekunkę do dzieci, która odciążyła ją z części obowiązków. Gdy w 1978 rok urodził się ich starszy syn Tomek, Sławomira Łozińska ograniczyła aktywność zawodową, gdy po pięciu latach na świat przyszedł młodszy — Paweł, poświęciła się w całości domowi. Miała pewnego rodzaju wymówkę, bo trwał jeszcze stan wojenny. "Był bojkot telewizji – nie przyjmowaliśmy tam pracy. Spalił się Teatr Narodowy, gdzie miałam etat. Zajmowałam się synami. Macierzyństwo okazało się odkryciem. Bardzo chciałam je dobrze przeżyć. I bardzo się denerwowałam, kiedy coś odrywało mnie od tej powinności”. Dla męża była matką, żoną, kochanką i panią od kserowania nut „Ojciec z pewnością nie był typem samca alfa. Był łagodny i troskliwy. To moja matka często przejmowała męską rolę w naszej rodzinie — jest władcza i dzielna. Z tego powodu do dzisiaj czuję przed nią respekt. Może taka była albo po prostu nie miała innego wyjścia, żyjąc z moim ojcem. Musiała przejąć wiele jego obowiązków, to ona była ta odpowiedzialna”, wspominał ich syn Paweł Olejniczak, dzisiaj dyrygent (cyt. za wyborcza.pl). Sławomira Łozińska próbowała pilnować porządku w domu, co nie jest łatwe przy małych dzieciach i mężu, który jest roztargnionym artystą i żyje we własnym świecie. Syn nazwał go Piotrusiem panem. Sławomira Łozińska próbowała także organizować życie artystyczne męża, szybko jednak okazało się, że jemu to nie odpowiada. „Byłam od zawożenia dokumentów we właściwe miejsca, kontaktów z Pagartem, kserowania nut, wożenia i odbierania ubrań z pralni. Ale na pewno nie byłam osobą, która odpowiadała za pracę Janusza w sposób duchowy. Bardzo szybko to odczułam, więc skupiłam się na ksero”, opowiadała w rozmowie dla „Zwierciadła”. Pozbawiona własnego życia, skupiona na domu, stała się nie tylko klasyczną tradwife (tradycyjną kobietą przy mężu), ale zaczęła popadać w uzależnienie od męża i jego miłości. „Byłam tak skupiona na wyczuwaniu jego nastrojów, że nie odróżniałam dnia od nocy, lata od zimy. Kochałam za bardzo. Pragnęłam czułości, akceptacji. Nie oczekiwałam niczego w zamian”, mówiła w rozmowie z miesięcznikiem „Pani”. I dodawała: „Wydaje ci się, że nie możesz bez tej drugiej osoby oddychać, chociaż w głębi duszy wiesz, że wszystko, co dobre dawno minęło”. Samotna matka i proza życia Janusz Olejniczak rozwijał się jako pianista, koncertował, a ona płaciła rachunki, naprawiała kran, wbijała gwoździe. Do niczego go nie angażowała, ktoś nawet zapytał: „A co jest z Pani mężem, siedzi w więzieniu?” Bo tak był nieobecny. Czy jej nie kochał? Na pewno kochał, ale po latach mówił, że nie dorośli do ślubu. „A na pewno ja. Na miły Bóg, mi się wydaje, że ja dopiero parę lat temu dojrzałem. Długie miałem dzieciństwo, całe czterdzieści lat (śmiech). Podobno mężczyźni dojrzewają później, ale za to dokładniej”. Ona w pewnej chwili zorientowała się, że w codzienności jest samotną matką, a jej mąż nawet nie docenia tego, jak bardzo zdejmuje mu z głowy tzw. prozę życia. Na wspólnym wyjeździe byli całą rodziną tylko raz, w Maroku. A jednak przy tym wszystkim, przy długich nieobecnościach ojca, i pewnie coraz większej irytacji mamy, Paweł Olejniczak zachował wspomnienie kochającego domu. I ojca, który był dla niego mistrzem, nut nauczył go wcześniej niż alfabetu. Pamiętał też stojący w domu fortepian, na którym jego ojciec zawsze grał. Małżeństwo się rozpadło, ale pojawiła się przyjaźń Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak przetrwali w małżeństwie 18 lat. Janusz Olejniczak odszedł, ze Sławomirą Łozińską rozwiedli się ostatecznie w 1995 roku. „Nasze małżeństwo rozpadło się, bo myślę, że po prostu musiało się rozpaść. Sławka zaczęła robić karierę. Wszyscy pamiętają ją z serialu "Daleko od szosy", ale przecież zrobiła w życiu dużo innych rzeczy. Ja zacząłem koncertować po świecie. I myślę, że prędzej czy później nasze drogi musiały się rozejść, bo każdy miał swoje intensywne życie. I chyba nie było nam razem po drodze. Na szczęście dziś żyjemy w bardzo przyjaznych stosunkach. I mogę szczerze powiedzieć, że Sławka wreszcie znalazła faceta, którego akceptuję i bardzo lubię”. Janusz Olejniczak ożenił się z Elżbietą Dmochowską — aktorka i córką znanego aktora Mariusza Dmochowskiego, ale z nią także się rozwiódł. Sławomira Łozińska związała się z aktorem Andrzejem Makowieckim. Po rozwodzie, który był dla niej traumą, miała tak niską samoocenę, że odrzucała poważne role. Uważała, że im nie podoła. Nie było jej łatwo po dłuższej przerwie wrócić do zawodu. W 1994 roku zajęła się pracą w telewizji, prowadziła program „Kawa czy herbata”. W 2002 roku, kiedy wszystko wydawało się zmierzać ku dobremu, byli małżonkowie przeżyli straszną tragedię — była nią nieoczekiwana śmierć ich starszego syna Tomasza Olejniczaka, studenta medycyny, alpinisty, żeglarza. Zmarł po zwichnięciu nogi, przez błąd lekarski — lekarz zapomniał mu podać zastrzyk antyzakrzepowy. Aktorka na długi czas wycofała się z aktywnego życia, zamilkła, piła, brała leki. „To było niewyobrażalne. […] Myślałam, że tylko obłęd będzie moim życiem. Ale pamiętam moment, kiedy kilka dni po pogrzebie Tomka poczułam, że wstępuje we mnie jakaś zwierzęca siła, nieprawdopodobna moc. To był sygnał, że muszę trwać”, wyznała przed laty. Z byłym mężem wspierali się w tych ciężkich chwilach, w pewnym sensie zaprzyjaźnili. Ten element przyjaźni, jak nazwała go aktorka, bardzo im pomógł w relacji. Gdy w 2009 roku zmarła mama Sławomiry Łozińskiej, Janusz Olejniczak przyjechał, by wesprzeć aktorkę. „Piliśmy kawę i milczeliśmy. To jest niesamowite: przeżyć piekło z człowiekiem, rozwieść się, a potem wiedzieć, że rzucił wszystko, żeby przez chwilę pobyć z tobą w cierpieniu”, opowiadała. Artyści do samego końca pozostawali w kontakcie. Aktywni zawodowo, zabiegani, ale bliscy sobie. Ich przyjaźń przerwała śmierć pianisty — Janusz Olejniczak zmarł 20 października na zawał serca. ZOBACZ: 50 lat temu grał Stasia w kultowym filmie „W pustyni i w puszczy”. Dziś Tomasz Mędrzak zmaga się z ciężką chorobą. Padł ważny apel <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/02/forum-0427746060-bb4502b.jpg" width="1384" height="2244" alt="Janusz Olejniczak, Wizyta Michaela Jacksona w Warszawie, 27-28.05.1997,Image: 427746060, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Janusz Olejniczak" />
Wyjechała po nowe życie. Trafiła w pułapkę, z której nie było ucieczki. Historia Anuli z „Wojny domowej” poraża
Miała przed sobą wielką karierę i życie jak z marzeń. Los napisał jednak dla niej zupełnie inny scenariusz – pełen bólu, samotności i dramatycznych wyborów. Dziś Elżbieta Góralczyk obchodziłaby 76. urodziny. Jej historia wciąż porusza i nie daje o sobie zapomnieć.
To miała być historia z happy endem. Zamiast bajki – koszmar. Życie Elżbiety Góralczyk, gwiazdy kultowej „Wojny domowej”, przypomina scenariusz wstrząsającego filmu – pełnego dramatów, złamanych marzeń i bolesnych decyzji. Aktorka, którą widzowie pokochali jako Anulę, dziś obchodziłaby 76. urodziny. Choć jej kariera zapowiadała się obiecująco, prywatnie przyszło jej zmierzyć się z doświadczeniami, które na zawsze odcisnęły piętno na jej życiu. Elżbieta Góralczyk: o jej udziale w "Wojnie domowej" zadecydował przypadek Na casting trafiła przypadkiem po tym, jak usłyszała ogłoszenie w telewizji. Nie powiedziała rodzicom o swoich planach. Pokonała pokaźną grupę konkurentek i otrzymała angaż – było to spełnienie jej wielkiego marzenia. Elżbieta Góralczyk w „Wojnie domowej” zagrała siostrzenicę Ireny, Anulę. Gdy serial Jerzego Gruzy trafił na antenę w 1965 roku, miała zaledwie 15 lat. Mimo dużej popularności został zdjęty po jednym sezonie z powodów politycznych. W jednym z odcinków bowiem pies oddał mocz na jeden z numerów partyjnej „Kultury” (było to zupełnie przypadkowe), co nie spodobało się komunistycznym działaczom. Jego wrogiem z uwagi na to, jak została przedstawiona w nim młodzież (beztroska, mająca za nic narodowe święta, niezbyt zainteresowana partyjnymi ideologiami), miał być sam Władysław Gomułka. Decyzja była zatem nieodwołalna mimo tego, że produkcja została świetnie odebrana przez widzów. Elżbieta Góralczyk: dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Elżbieta Góralczyk nie porzuciła marzenia o aktorstwie. Czekała na kolejne propozycje, ale te do niej nie napływały. Próbowała swoich sił jako modelka, zagrała jeszcze dwie mało znaczące role w „Nosie” i „Życiu na gorąco”, zaś później postanowiła pójść inną ścieżką. Zdała maturę, ukończyła szkołę charakteryzatorską i znalazła zatrudnienie w TVP. Aż pewnego dnia jej znajomy, malarz, zaprosił ją do Wiednia, w którym wystawiał swoje prace. „Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Nie podejrzewała wówczas, że decyzja ta okaże się dla niej koniec końców tragiczna... Czytaj także: Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Anula (Elżbieta Góralczyk) i Paweł (Krzysztof Musiał-Janczar) w „Wojnie domowej”, 1965 Elżbieta Góralczyk: jej mąż pochodził z Austrii, to było toksyczne małżeństwo W trakcie pobytu początkowo wszystko szło, jak należy. Zwiedziła miasto, dobrze bawiła się w towarzystwie znajomego. Ale pod jego koniec poznała pewnego mężczyznę, Austriaka, majętnego prawnika. Zwrócił jej uwagę niemal od razu tym, że nie był nachalny, wydawał się człowiek poważnym, zdystansowanym. Nie wiedziała jednak wówczas, że nie jest to jedynie poza na potrzeby pierwszego spotkania. Mimo zauroczenia wróciła do Polski. On odwiedził ją po dwóch miesiącach. Ten czas był dla nich szczególny – często z kimś się spotykali, chodzili w odwiedziny do przyjaciół, znajomych. Jemu wyraźnie taki tryb życia odpowiadał, był tym wręcz zafascynowany. „Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: . Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Koniec końców uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Wzięli ślub, w kwietniu 1975 roku na świecie pojawiła się ich córka Dominika. Ale dla Elżbiety Góralczyk dom stał się więzieniem. Jej mąż był osobą toksyczną, wiecznie niezadowoloną, stawiającą kolejne wymagania, których nikt i nic nie było w stanie spełnić. Wprost określała go później mianem tyrana i furiata. Miał wpędzić ją w nie lada kompleksy i traktować jak służącą. „Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko, co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Czytaj także: Jerzy Kosiński był z Kiki do końca, to ona została oficjalnie wdową po pisarzu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl2wVpZ-69b1b57.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1968. Elzbieta Goralczyk - aktorka, znana z serialu telewizyjnego "Wojna domowa".,Image: 428683895, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Elzbieta Goralczyk - aktorka" /> Elżbieta Góralczyk, aktorka znana z serialu telewizyjnego „Wojna domowa”, Warszawa 1968 rok Elżbieta Góralczyk: za to małżeństwo przypłaciła zdrowiem Przez te wszystkie lata robiła, co mogła, by zdobyć jego uznanie i przychylność. Odgrywała swoją najbardziej dramatyczną, wymagającą rolę – perfekcyjnej żony, która w oczach męża perfekcyjna nigdy nie była i nie będzie. Mimo nadludzkich wręcz starań, zawsze była przez niego odtrącana, wyszydzana i piętnowana. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, mówiła rozgoryczona w wywiadzie dla „Faktu”. Zabronił jej przyjmować w domu jakichkolwiek gości, gdy próbowała z nim dyskutować, denerwował się i wszczynał awanturę. Ją takie warunki życia kosztowały zdrowie. Najpierw to psychiczne, bo zachorowała na depresję. Później zdiagnozowano u niej groźną chorobę nerek, która przekształciła się w nowotwór. W tym niewyobrażalnie trudnym czasie nie mogła liczyć na nikogo. Była sama i przejmująco samotna. „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. Gdy jej córka miała 16 lat, podjęła decyzję o rozwodzie. Miała dość. Być może poczuła, że jest wyzuta z sił i bezradna wobec męża, który okazał się tyranem. Gdy mu powiedziała, że odchodzi, wpadł w szał. Miał wygrażać, że zostawi ją z niczym i tej obietnicy dotrzymał. Elżbieta Góralczyk zdawała sobie sprawę, że nie ma szans: wszyscy go znali, był osobą poważaną w środowisku. Wpływową. Ale na niej nie robiło to wrażenia – była przygotowana na wszystko, chciała po prostu świętego spokoju. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, stwierdzała ze smutkiem po latach. Elżbieta Góralczyk: relacja z córką Za swoją wolność Elżbieta Góralczyk zapłaciła najwyższą cenę – straciła kontakt z ukochaną córką. Po rozwodzie dziewczynka została przy ojcu i obwiniała matkę za rozpad rodziny. Aktorka próbowała wrócić z dzieckiem do Polski, jednak usłyszała, że córka czuje się Austriaczką. Zdecydowała się więc pozostać w Wiedniu, by być blisko Dominiki i próbować odzyskać z nią relację – niestety, bezskutecznie. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, deklarowała. Odeszła 16 stycznia 2008 roku w wieku 57 lat, samotna i wyniszczona chorobą. Jej grób znajduje się na cmentarzu Sievering w Wiedniu. Informacja o śmierci aktorki dotarła do Polski z opóźnieniem – według różnych źródeł wynosiło ono od dwóch tygodni do nawet dwóch miesięcy. „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. I czytając o jej losach, trudno się z tym nie zgodzić... Czytaj także: Maria Broniewska była gwiazdą filmu „Ulica Graniczna”. Los nie szczędził jej dramatów Źródło: Fakt.pl, Swiatseriali.interia.pl, Se.pl Elżbieta Góralczyk, wrzesień 1997 roku. Ostatnie dostępne zdjęcie aktorki, 11 lat przed śmiercią
TYLKO W VIVIE!. Krzysztof Czeczot był na dnie i pożyczał pieniądze. Ten jeden moment zmienił wszystko
Krzysztof Czeczot odsłania kulisy swojej drogi. Od 18-letniego chłopaka bez pieniędzy, który wyjechał do Łodzi, po twórcę głośnych projektów i gwiazdę serialu „Porządny człowiek”. W szczerej rozmowie mówi o upokarzającej ciszy w karierze, przełomach i decyzjach, które na zawsze zmieniły jego życie.
Jego główna rola w serialu „Porządny człowiek” wbija w fotel. Jako gospodarz programu „Omnibus – szybcy i mądrzy” imponuje wiedzą i refleksem. Krzysztof Czeczot w rozmowie z Beatą Nowicką o swoich pierwszych olśnieniach, trudnych wyborach, patchworkowej rodzinie, którą stworzył z żoną Karoliną Gorczycą, oraz o… kolekcjonowaniu „nie”. Przełom w życiu Krzysztofa Czeczota. Brak pieniędzy i decyzja o niezależności [...] Po maturze poczuł się Pan „panem świata”? Raczej poczułem, że jestem gotowy wyruszyć w ten świat. Czułem się chłopakiem z małego miasta, który wie, że musi iść dalej, że potrzebuje więcej. W latach 90., w których dorastałem, nie było, rzecz jasna, social mediów – prywatnych telewizji, w których dziś możemy codziennie pokazywać siebie. Była ta tradycyjna telewizja i marzenie, żeby kiedyś znaleźć się po drugiej stronie ekranu. Pomyślałem, że aktorstwo jest zawodem, który daje widzialność. I że może być moją drogą. Rodzice byli sceptyczni, ale nie bombardowali tego pomysłu. Słyszałem: „Krzysiu, niedaleko jest bank, możesz mieć fajną pracę od ósmej do 15”. Ale kiedy z końcem września wyjeżdżałem do łódzkiej filmówki, mama dała mi na drogę reklamówkę z bigosem. Płakaliśmy oboje. Potem wsiadłem do taksówki i odjechałem na dworzec PKS, a stamtąd do Łodzi. To był piękny i trudny moment – 18-letni chłopak, bez kontaktów, właściwie bez pieniędzy, wyjeżdżał z domu po własne życie. Czego nauczył się Pan na tych studiach? Zawodu aktorskiego, to na pewno. Poza tym nauczyłem się, że każda opowieść ma swój czas, że nie wolno rezygnować, poddawać się. Byłem zawzięty, momentami bezczelnie uparty. Na studiach zrozumiałem też, że mam coś do zaproponowania w sztuce, w aktorstwie. Zadebiutowałem na trzecim roku w filmie „Głośniej od bomb”, a potem dostałem za nią główną nagrodę aktorską na festiwalu „Młodzi i Film” w Koszalinie. Potem przyszła główna nagroda na festiwalu studenckim w Łodzi. Pod koniec szkoły miałem kilka propozycji, ale profesor Jan Maciejowski poradził mi, żebym pojechał do Szczecina, do teatru Ani Augustynowicz. Powiedział: „Tam będzie pan grał i będzie się pan uczył”. To była dobra decyzja. Myślę jednak, że zostałem w Szczecinie trochę za długo. Najgorzej działa na mnie stagnacja. CZYTAJ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" Rodzina i projekty. Tak dziś Krzysztof Czeczot buduje swoje życie Ale sięgnął Pan po dużą rolę w „Brzyduli”, świetną w „Domu złym”… Tak, tylko że to ciągle były role drugoplanowe, a po dobrych latach przyszła cisza, telefon przestał dzwonić. Taka cisza potrafi człowieka upokorzyć. Musiałem pożyczać pieniądze na życie. Niemal 30-letni facet, który prosi o pomoc finansową, nie czuje się bohaterem własnej historii. Raczej kimś, komu grunt usuwa się spod nóg. I właśnie wtedy pomyślałem, że nie chcę tak żyć. Brak pieniędzy brutalnie, ale skutecznie popchnął mnie w stronę niezależności. Za honorarium z reklamy zbudowałem studio nagrań. Jak nie było propozycji aktorskich, rozwijałem biznes. To był pierwszy moment, kiedy naprawdę wziąłem ster we własne ręce, pierwszy przełom w moim życiu. A kolejne? Potem projekt „Biblia audio” – zrealizowanie jakościowego słuchowiska biblijnego, które dostępne jest aplikacji mobilnej w czterech językach – właśnie ruszamy z tym projektem globalnie. Kolejnym przełomem był drugi sezon „Brzyduli”, kręcony w pandemii. Siedziałem w hali, czekałem na zdjęcia i nagle pomyślałem: Co ja tu właściwie robię? Nie chciałem już odtwarzać postaci, z której wyrosłem. Zadzwoniłem wtedy do mojego serdecznego kolegi, scenarzysty Marka Modzelewskiego i powiedziałem: „Zróbmy »Porządnego człowieka«. Serial premium o poważnych sprawach dla poważnej stacji. Chcę pokazać, że potrafię zagrać skomplikowaną i dojrzałą rolę”. Zrobiliśmy to. Nic się nie wydarzy, dopóki nie weźmie się spraw w swoje ręce. Też tak myślę. Pana rola w „Porządnym człowieku” jest świetna. Dziękuję. Ta rola, cały proces powstawania serialu dla HBO Max zbudował we mnie przekonanie, że osiąganie celów, nawet tak trudnych, jest możliwe. Trzeba pamiętać, że jest to możliwe także dzięki wsparciu ogromnej grupy ludzi. Dziś, razem z Karolą, świadomie budujemy nasze środowisko pracy. Właśnie wracam ze spotkania, na którym rozmawialiśmy o produkcji filmu fabularnego. Ogromnym sukcesem są nasze dwa przedstawienia teatralne „Optymiści”, które gramy w całej Polsce. W moim życiu punkty zwrotne zawsze brały się z jednego uczucia – że mogę więcej. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też"
Renata Przemyk w rozmowie z Beatą Nowicką wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od samotności i pracy ponad siły po pierwsze występy i przełomowe festiwale.
Ma magnetyczny głos i ogromną wrażliwość. W najnowszym klipie biegnie w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewa: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Renata Przemyk z okazji 60. urodzin zabiera Beatę Nowicką w podróż życia. Renata Przemyk o czasach studenckich [...] Cezurą były studia? Mama chciała wyrwać się z domu rodzinnego i wcześnie wyszła za mąż. Szybko się zorientowałam, że to nie jest droga do wolności. Chciałam mieć rodzinę, ale taką rozumiejącą pasje, talenty. Po mamie oceniłam, że lepiej się nie spieszyć. Nie wiedziałam, czego chcę, ale wiedziałam, czego nie chcę. Wykształcenie, zawód, praca i samodzielność. To najpierw. Potem reszta. Na Uniwersytecie Śląskim chłonęłam wszystko szeroko otwartymi oczami. Nie dziwię się! To był czas kompulsywnego czytania. W domu nie było książek poza encyklopedią ryb, bo tata interesował się wędkarstwem. Na studiach odkryłam Virginię Woolf i całe Bloomsbury, literaturę iberoamerykańską i drugi obieg. Kiedy przeczytałam „Sto lat samotności” Márqueza, pomyślałam: Czuję to. Potem „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Paragraf 22”, całego Whartona, Tolkiena i „Muminki”. Poczułam się u siebie. Zachłysnęłam się „Rzeźnią numer pięć” Vonneguta. Szukałam innych jego książek. Przyjeżdżałam wtedy na weekendy do domu, bo mama miała maszynę do szycia, a ja w celach zarobkowych szyłam koleżankom z akademika ubrania. Któregoś razu mama pracująca w zakładzie włókienniczym Velux mówi: „Jak chcesz, mogę zapytać w bibliotece zakładowej”. Mieli pięć książek! Mama założyła kartę biblioteczną i wypożyczyła całego Vonneguta jako pierwsza. Bibliotekarka nie kryła zdumienia (śmiech). Pracę magisterską pisałam o twórczości Kundery, musiałam uzyskać zgodę od rektora, bo w Polsce wydano tylko „Śmieszne miłości”. Po „Żarcie” Kundera musiał emigrować do Francji. W rodzinnym kraju wykreślono go z listy pisarzy i obywateli. Przestał być Czechem. Promotor pożyczał mi prywatne egzemplarze nielegalnie wydane. Poczułam to, jak jeden żart może zmienić całe życie. CZYTAJ TEŻ: Usłyszała diagnozę i świat się zatrzymał. Joanna Górska pokonała chorobę. Dziś mówi o tym bez filtrów: "Rak będzie mi towarzyszył do końca życia" Renata Przemyk o dzieciństwie i domu rodzinnym Jak weszłaś w świat muzyki? Po pierwszym szoku poszłam za ciosem. Dowiedziałam się, że w Katowicach przy szkole muzycznej jest ognisko. Zapisałam się na gitarę i na skrzypce, jednocześnie pracując, studiując i jeżdżąc do Bielska w weekendy szyć ciuchy. Po pierwszym roku, w wakacje pojechałam do Ołomuńca zarabiać w fabryce przetworów. Długi czas potem nie jadłam niczego marynowanego w słoikach (śmiech). Kiedy wróciłam, okazało się, że mam sztywne dłonie. Uznałam, że nie pogodzę wszystkiego, nie nadrobię zaległości. Z wielkim żalem zostawiłam sobie tylko gitarę. Po skrzypcach został mi smyczek i dyplom pierwszej klasy. Skomponowałam kilka piosenek, ale byłam tak nieśmiała, że śpiewałam i grałam na imprezach w akademiku, dopiero gdy ekipa była już wystarczająco podpita i było im wszystko jedno, co słyszą. Któregoś dnia ktoś powiedział: „Wiesz, to jest niezłe. Jest taki festiwal studencki. Może byś pojechała do Ligoty na eliminacje?”. Przeszłam te eliminacje, w kolejnym roku było wyróżnienie, a w następnym wygrana. Gdy wchodziłam na scenę, otwierał się jakiś portal do magii. Spodobało mi się to. Na scenie byłam silna, wyraźna. Nagrałam pierwszą płytę, były kolejne koncerty, kolejne wygrane festiwale, nagrody. Sopot, Opole, mój przełomowy Jarocin. Bardzo chciałam skończyć studia. W mojej rodzinie byłam pierwszą osobą z tytułem magistra. Okupiłam to ciężką pracą i wyrzeczeniami, ale miałam satysfakcję. I dyplom. Bo nigdy nie wiadomo co potem. Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczy o powrót do zdrowia. Koleżanka przekazała nowe wieści w sprawie Hanny Bieluszko. Czeka ją kolejne wyzwanie
Nowe fakty na temat Jacksona ujrzały światło dzienne i znów go pogrążają. Kolejne zdjęcia i zaskakujące oskarżenia to dopiero początek koszmaru
Niepokojące kadry sprzed lat znów wychodzą na światło dzienne, budząc więcej pytań niż odpowiedzi. Zdjęcia, które miały pozostać prywatne, dziś stają się kluczowym elementem głośnej sprawy sądowej. W centrum wydarzeń znalazł się Michael Jackson i rodzina Cascio, a to, co widać na fotografiach, dla wielu jest trudne do zignorowania.
To miały być zwykłe rodzinne fotografie. Dziś wywołują ciarki i ogromne kontrowersje. Niepublikowane wcześniej zdjęcia Michaela Jacksona z rodziną Cascio ujrzały światło dzienne i natychmiast rozpaliły media na całym świecie. Ujawnione przez „Daily Mail” kadry pokazują sceny, które, według oskarżeń, mogą mieć mroczne tło. Nowe zdjęcia Michaela Jacksona z rodziną Cascio. Co ujawniono? Na jednym ze zdjęć widać Michaela Jacksona obejmującego dziewięcioletniego Dominica Cascio. Chłopiec wydaje się spięty, jakby próbował odsunąć się od artysty. Rodzina Cascio twierdzi, że fotografia została wykonana w styczniu 1996 r. w hotelowym pokoju. To właśnie wtedy, jak wynika z pozwu, Dominic miał być ofiarą nadużyć. Dziś dorosły już mężczyzna nie kryje emocji. W rozmowie z „Daily Mail” przyznał, że powrót do tych wspomnień jest dla niego niezwykle trudny. "Mogę sobie tylko wyobrazić, że ta mina oddaje to, czego doświadczałem w tamtej chwili. To przerażające. Miałem dziewięć lat, zapewne próbowałem zrozumieć, co takiego mi się dzieje. Widzę strach i niezrozumienie z powodu tego, co się działo w moim życiu", powiedział. To jednak dopiero początek. Sprawa trafiła do sądu federalnego w Los Angeles, gdzie rodzina Cascio złożyła pozew przeciwko spadkobiercom Michaela Jacksona. Zarzuty są niezwykle poważne. W dokumentach pojawiają się oskarżenia o podawanie dzieciom na*kotyków, g*ałty oraz molestowanie sek*ualne. Według pozwu nadużycia miały trwać przez wiele lat i odbywać się w różnych krajach. Prawnicy rodziny twierdzą również, że dzieci były „zindoktrynowane” i zmuszane do podpisywania kontraktów mających utrzymać wszystko w tajemnicy. Z kolei przedstawiciele spadkobierców Jacksona stanowczo zaprzeczają tym zarzutom, określając je jako próbę wyłudzenia pieniędzy. CZYTAJ TEŻ: Iskry w "Tańcu z Gwiazdami" były prawdziwe! Natsu i Wojciech Kucina potwierdzili związek View oEmbed on the source website Pozew w Los Angeles i poważne oskarżenia wobec Jacksona W tle tej historii pojawiają się kolejne zdjęcia. Na jednym z nich Dominic siedzi na kolanach Jacksona podczas wyjazdu do Brazylii. Choć robi gest żartobliwy, pokazuje dwa palce za głową artysty, jego twarz zdradza niepokój. Inne fotografie mają pochodzić z hotelu w Nowym Jorku, gdzie widać, jak Jackson kładzie rękę na brzuchu chłopca. Jeszcze bardziej niepokojące są relacje dotyczące młodszego brata Dominica. Na zdjęciach widać Aldo Cascio, który miał wtedy około siedmiu lat. Chłopiec ubrany jest jedynie w majtki, a Jackson trzyma go i dotyka jego torsu. W wywiadzie Aldo opowiedział o sytuacji, która, jak twierdzi, wydarzyła się podczas wspólnej zabawy. "Siedziałem z nim na łóżku i grałem na Game Boyu. Pamiętam, że zbliżył się do mnie i po prostu ściągnął ze mnie szorty", wyznał. Według pozwu nadużycia miały trwać przez 25 lat. Od lat 80. aż do śmierci Jacksona w 2009 r. Howard King, prawnik reprezentujący rodzinę Cascio, podkreśla, że ujawnione zdjęcia pokazują dzieci jako „więźniów psychicznego i fizycznego oprawcy”. "Mam nadzieję, że sprawa pokaże, że Cascio nie są kłamcami, tylko zżytą, odważną rodziną, która z opóźnieniem próbuje się uporać z demonami, jakie prześladują ich od dziesięcioleci", powiedział. Historia relacji Jacksona z rodziną Cascio sięga 1984 r., kiedy ojciec dzieci zarządzał hotelem Helmsley Palace w Nowym Jorku. To właśnie tam artysta poznał rodzinę i z czasem się z nią zaprzyjaźnił. Dzieci zaczęły odwiedzać jego posiadłość Neverland Ranch w Kalifornii, często bez nadzoru dorosłych. Co istotne, obrona przypomina, że przez lata rodzina Cascio publicznie wspierała Jacksona, także po oskarżeniach Jordy'ego Chandlera w 1993 r., które zakończyły się ugodą sądową. Prawnik Marty Singer wskazał również, że rodzina miała domagać się 213 mln dol. i grozić ujawnieniem sprawy. Dziś Dominic, Edward i Aldo Cascio oraz Marie-Nicole Porte ponownie stają do walki w sądzie federalnym w Los Angeles. Twierdzą, że przez lata byli ofiarami, a teraz chcą ujawnić prawdę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Słowa, które przejdą do historii i rekord wszech czasów. Artemis II przypomniał światu legendę Apollo
Usłyszała diagnozę i świat się zatrzymał. Joanna Górska pokonała chorobę. Dziś mówi o tym bez filtrów: "Rak będzie mi towarzyszył do końca życia"
Joanna Górska po latach z niezwykłą szczerością wraca do momentu, który na zawsze zmienił jej życie. Diagnoza była początkiem trudnej, pełnej emocji walki. Dziś mówi o zdrowiu, ale też o pokorze, sile i uważności, przypominając, jak ważne jest, by nie ignorować sygnałów, które wysyła ciało.
Joanna Górska wróciła do trudnych wspomnień związanych z diagnozą, która w 2017 roku całkowicie odmieniła jej życie. Dziś mówi o zdrowiu, ale też o pokorze wobec choroby. „Ten rak zawsze już ze mną będzie... […] Natomiast nie będzie na pierwszym planie i już nie jest na pierwszym planie, ale jest daleko w tle”, mówi w poruszającym wywiadzie. Joanna Górska o walce z choroba. Diagnoza zmieniła wszystko To był moment, który, jak sama przyznaje, zdemolował jej dotychczasowy świat. Joanna Górska w 2017 roku usłyszała diagnozę: trójujemny rak piersi. Słowa lekarzy nie pozostawiały złudzeń, sytuacja była poważna, a choroba wymagała natychmiastowego działania. Dziennikarka wróciła pamięcią do tej chwili w wywiadzie udzielonym w RMF FM. Przyznała, że nie była w stanie przewidzieć, co ją czeka. Wszystko wydarzyło się zupełnie niepozornie podczas urlopu, w czasie, który miał być spokojny i beztroski. To właśnie wtedy zauważyła drobną zmianę, coś, czego wcześniej nie było. „Swojego guza miałam bardzo płytko, właściwie między piersią, a pachą i on był praktycznie pod skórą. Gdyby był w innym miejscu, ja bym go nie wybadała, bo był malutki jak ziarnko maku”, opowiadała w rozmowie z Pauliną Sawicką dla RMF FM. Po powrocie wszystko potoczyło się błyskawicznie. Ledwo zdążyła rozpakować walizki, a już była w trakcie badań. Szybka reakcja i natychmiastowa diagnostyka okazały się bezcenne. „Coś mi się odpaliło w głowie: nie miałam tego. Poszłam do rodziny, zapytałam: Czujecie, czy ja tutaj coś mam? Na urlopie. I wróciliśmy z urlopu. I pamiętam wylądowaliśmy w sobotę, a we wtorek ja już byłam na USG, które pokazało, że rzeczywiście coś tam się dzieje”, relacjonowała. Czytaj też: Wcześniej wspierał ukochaną, teraz sam zmaga się z nowotworem. Partner Joanny Górskiej zabrał głos ze szpitala Gdy po kilku latach od zakończenia leczenia sięgnęła po „żółtą teczkę” z dokumentacją medyczną czuła wiele emocji. Jak przyznała, to doświadczenie okazało się wyjątkowo trudne. To było jak otwarcie archiwum własnych emocji i doświadczeń, zapisanych nie tylko na papierze, ale i w pamięci. Wystarczyło jedno spojrzenie na pierwsze USG, obraz, którego nie widziała od bardzo, bardzo dawna, by natychmiast wróciły wspomnienia. To było zderzenie z prawdą o tym, przez co przeszła. Z ciężarem doświadczeń i świadomością ceny, jaką zapłaciła. „Było trudne, bo jak zobaczyłam swoje pierwsze USG, na które nie patrzyłam od bardzo, bardzo dawna. Jak wyglądał ten mój guz... To nawet nie chodzi o żal ani o jakąś taką nostalgię, tylko przypomina się to, co się przeszło i ile to kosztowało. I nawet nie mówię tutaj o procesie leczenia, który był trudny i leczenie to nie jest spacerek. Tylko to, co przyniósł ten dziad, jak bardzo zdemolował mój dotychczasowy świat i ile się działo po tym, jak już tego dziada się pozbyłam”, mówiła w poruszającej rozmowie. Joanna Górska w poruszającym wyznaniu: „Te pięć lat było taką granicą, gdzie ja odważyłam się powiedzieć: "Jestem zdrowa” W słowach Joanny Górskiej słychać coś więcej niż tylko ulgę. To głęboka świadomość drogi, którą przeszła. Bo choć dziś mówi o sobie „jestem zdrowa”, ta deklaracja nie przyszła łatwo ani szybko. Przez długi czas nie pozwalała sobie na takie stwierdzenie. Zamiast tego wybierała ostrożność i pokorę, mówiąc o sobie jako o osobie w remisji trójujemnego, bardzo agresywnego raka piersi. To była jej rzeczywistość, pełna czujności, respektu wobec choroby i pamięci o tym, jak wiele ją kosztowała ta walka. Dopiero moment przekroczenia symbolicznej granicy pięciu lat stał się dla niej przełomowy. To właśnie wtedy odważyła się wypowiedzieć na głos słowa, które wcześniej nie chciały przejść przez gardło: „jestem zdrowa”. I choć przyznaje, że już wcześniej otrzymywała sygnały, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, potrzebowała czasu, by naprawdę w to uwierzyć. „Rak zawsze już ze mną będzie. To nie jest tak, że jak minęła granica pięciu lat, magiczna, i ja wtedy dopiero odważyłam się powiedzieć, że jestem zdrowa. Bo do tej pory mówiłam, że jestem w remisji trójujemnego, bardzo agresywnego raka piersi. I miałam bardzo dużo pokory do tej choroby, do tego, co przeszłam i do tej drogi. Więc te pięć lat było taką granicą, gdzie ja odważyłam się powiedzieć: "Jestem zdrowa", mimo że już lata wcześniej otrzymywałam te sygnały”, opowiadała w rozmowie z RMF FM Paulinie Sawickiej. I dodawała: „To są dwie bardzo istotne kwestie, bo ten rak zawsze już ze mną będzie... rzeczywiście ten rak będzie mi towarzyszył do końca życia, natomiast nie będzie na pierwszym planie i już nie jest na pierwszym planie, ale jest daleko w tle”. Czytaj też: Sama mierzyła się z rakiem; teraz wskazuje poważny problem. Joanna Górska mówi o kodach pocztowych Dziś Joanna Górska spełnia się jako dziennikarka, ale nie zatrzymuje swojej historii tylko dla siebie. Za to przekuwa ją w realne działanie. Z ogromnym zaangażowaniem wspiera innych jako prezeska Fundacji Silni Sobą, która towarzyszy osobom chorującym onkologicznie na różnych etapach ich drogi. To dla niej coś więcej niż funkcja, to misja, która wyrasta z osobistego doświadczenia. Fundacja nie tylko daje wsparcie, ale też głośno mówi o tym, jak ważna jest profilaktyka zdrowotna i czujność wobec sygnałów, jakie wysyła ciało. W jej działaniach widać autentyczność i siłę, bo za każdym słowem stoi historia, którą sama przeszła.
Walczy o powrót do zdrowia. Koleżanka przekazała nowe wieści w sprawie Hanny Bieluszko. Czeka ją kolejne wyzwanie
Hanna Bieluszko przechodzi trudny czas. Święta spędziła w szpitalu, gdzie nadal trwa jej leczenie. Koleżanka aktorki przekazała nowe wieści. Jak czuje się ulubienica widzów?
Hanna Bieluszko przeżywa dramatyczne chwile. Aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie święta spędziła w szpitalu, gdzie wciąż trwa jej walka o zdrowie. Choć pojawiły się pierwsze oznaki poprawy, to jeszcze nie koniec. Przed nią kolejna operacja. W jednym z najnowszych wywiadów koleżanka gwiazdy opowiedziała o jej stanie zdrowia. Hanna Bieluszko walczy o powrót do zdrowia Aktorka od lat związana z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie stoczyła już walkę z chorobą, ale jej konsekwencje wciąż są odczuwalne. Organizm nie pozostał obojętny, pojawiły się uszkodzenia, które teraz wymagają kolejnego, niezwykle wymagającego etapu. Teraz trwa walka o powrót do sprawności, o odzyskanie życia, które na chwilę zostało zatrzymane. Przed Hanną Bieluszko intensywna, długotrwała rehabilitacja. To jednak droga trudna i kosztowna. Dlatego dziś potrzebne jest wsparcie – realne, konkretne, takie, które może przyspieszyć jej powrót do zdrowia i pozwolić jej znów robić to, co kocha najbardziej. Dlatego ruszyła zbiórka, która ma realnie zmienić jej codzienność i dać szansę na powrót do zdrowia. Stawka jest ogromna. Celem jest ponad 200 tysięcy złotych. Już teraz widać jednak ogromne poruszenie i solidarność. Udało się zebrać prawie połowę tej sumy. To sygnał, że Hanna Bieluszko nie jest w tej walce sama, a każda kolejna wpłata przybliża ją do momentu, w którym znów będzie mogła stanąć na scenie. Czytaj też: Hanna Bieluszko w trudnej walce o zdrowie. Przyjaciółka ujawnia przełomowy moment Nowe wieści o stanie zdrowia Hanny Bieluszko Jak donosi Plejada, Hanna Bieluszko spędziła Wielkanoc w szpitalu i nadal pozostaje pod opieką lekarzy. To właśnie tam toczy się jej codzienna walka o powrót do zdrowia. W krakowskim środowisku teatralnym nie milkną emocje. Koleżanka aktorki jasno podkreśliła, że wszyscy z niecierpliwością czekają na jej powrót, na moment, w którym znów pojawi się tam, gdzie zawsze była u siebie, czyli na scenie. Na razie jednak jej miejsce w spektaklu „Dziady” zajmuje dublerka. „Hania wróci, mamy nadzieję, po rehabilitacji, na którą jest zbiórka”, przekazała. Choć stan aktorki się poprawia, to wciąż nie ma mowy o szybkim powrocie do domu. Kluczowe decyzje dopiero przed nią. Z informacji wynika, że po świętach lekarze mieli zdecydować, czy Hanna Bieluszko będzie mogła opuścić szpital. „Jest coraz lepiej, teraz po świętach lekarze zadecydują, czy może już wyjść ze szpitala”, mówiła w komentarzu dla Plejady koleżanka gwiazdy. Jak udało się dowiedzieć serwisowi, to wciąż nie koniec tej trudnej drogi. Plejada informuje, że przed Hanną Bieluszko jeszcze jedna operacja. Walka o zdrowie trwa i wymaga ogromnej siły. Każdy kolejny etap to dla niej wyzwanie, ale też nadzieja na powrót do sprawności i życia, które na chwilę zostało zatrzymane. Życzymy dużo zdrowia! Czytaj też: Burzliwa miłość, bolesne plotki i wielka siła. Hanna Bieluszko w życiu przeszła wiele. Teraz toczy najważniejszą walkę Źródło: Plejada
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Król przedwojennej komedii bawił miliony. W życiu prywatnym los nie szczędził mu bolesnych ciosów. Tak wyglądały ostatnie lata Adolfa Dymszy
Adolf Dymsza, król przedwojennego humoru, człowiek, który potrafił rozśmieszyć jednym spojrzeniem, skrywał za sceniczną lekkością życie pełne skrajnych emocji. Od spektakularnej kariery i wielkiej miłości, przez rodzinne dramaty i wojenne kontrowersje, aż po bolesny finał jego historii. To opowieść o legendzie, która bawiła miliony, a prywatnie mierzyła się z losem znacznie trudniejszym, niż mogłoby się wydawać.
Adolf Dymsza zawsze lubił żartować, nawet w czasie swojego ślubu z piękną tancerką Zofią Olechnowicz. Wynajął ludzi, którzy przed kościołem wołali: „Szkoda Dodka, taki ładny!”. Był chyba największym polskim talentem komediowym, potrafił rozśmieszyć publiczność jednym spojrzeniem, ruchem brwi. O jego sztuce aktorskiej pisane są doktoraty. Miał żonę, z którą był blisko 50 lat i cztery córki. Uwielbiał najmłodszą Anitę, z którą los połączył go w tragiczny sposób. Jego życiorys zawiera jeszcze wiele innych ciekawych momentów... Adolf Dymsza: droga do sławy Adolf Dymsza urodził się 7 kwietnia 1900 roku jako Adolf Bagiński w rodzinie urzędnika kolejowego. Uczył się w szkole handlowej, pracował w kancelarii prawnej, a od 1918 roku zaczął grywać w teatrach. Sceniczne nazwisko — Dymsza, wymyśliła mu siostra Zuzanna, na prośbę teatru „Miraż”. Dymsza był trochę zły — on sam chciał siebie nazwać „Scipio del Scampio”. Zapisał ten pseudonim na kartce, jednak kiedy zadzwoniono z teatru z prośbą o podanie pseudonimu, siostrze zgubiła się kartka i wymyśliła na poczekaniu „Dymszę”. Na początku imał się różnych zajęć. Grywał epizody w filmach, był wodzirejem, uczył tańców towarzyskich w jednej z warszawskich szkół. Brał udział w maratonach tanecznych, jeden nawet wygrał, tańczył bez przerwy 48 godzin. Zobacz też: Kim była pierwsza żona Wiesława Dymnego? Historia miłości artysty z Teresą Hrynkiewicz Adolf Dymsza: jak potoczyła się kariera komika? W lutym 1921 roku trafił na scenę słynnego teatru „Qui Pro Quo”, ale tak się nie podobał, że jego nazwisko, czym prędzej zdjęto z afisza. Praktykował, występując w cukierni „Zakopiańska” i w ogrodzie Saskim. W 1925 roku wrócił do „Qui Pro Quo” i podbił Warszawę. Na jego występy ściągały tłumy. Adolf Dymsza zrobił przed wojną olśniewającą karierę. Monologi i sztuki pisali dla niego najlepsi: Julian Tuwim i Marian Hemar. „Gdyby Dymsza urodził się w Ameryce, zagnałby do rogu Charliego Chaplina, Bustera Keatona i Harolda Loyda”, pisał Marian Hemar. Grał w najbardziej kasowych przedwojennych komediach m.in. „Każdemu wolno kochać”, „Robert i Bartrand” czy „Paweł i Gaweł”, gdzie ekscytujący był jego duet z innym ulubieńcem przedwojennej Polski Eugeniuszem Bodo. Mówiono na niego „Dodek”, zresztą wcielał się w taką postać, warszawskiego cwaniaka. A w 1936 roku, kiedy był u szczytu sławy, wystąpił w filmie „Dodek na froncie". Trudno powiedzieć, że był przystojny. Pisarz Tadeusza Wittlin tak go charakteryzował: „krępy jegomość o dużej głowie, szerokich barach, ramionach boksera i krótkich nogach, którymi szybko przebiera". Był jednak uwielbiany, miał niesamowite wyczucie komizmu, grał mimiką, brwiami, spojrzeniem. Już po wojnie Antoni Marianowicz pisał: „On jak zechce, oczkiem tylko mrugnie, nóżką ekscentrycznie zabalansuje i – zapędzi w kozi róg każdego ze swoich rywali". Zobacz też: „Czasem żałuję, że ją adoptowałam”. Trudna relacja Krystyny Sienkiewicz z córką Julią Adolf Dymsza i Zofia Olechnowicz: historia miłości Swoja przyszłą żonę poznał w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Zofia Olechnowicz była tancerką. Występowała w grupie „Tacjanna gilrs” (była to znana przed wojną grupa baletowa małżeństwa Tacjanny i Stefana Wysockich). Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Ślub brali, gdy panna młoda miała 17 lat, trzeba się więc było postarać o indult, specjalne zezwolenie od władz kościelnych. Ale czego się nie robiło dla Dymszy… Małżeństwo Adolfa i Zofii było bardzo dobre, choć burzliwe. Dymszy zdarzały się skoki w bok, o czym przyjaciele nigdy nie zapominali powiadomić jego małżonki. Znane są opowieści, jak Zofia Olechnowicz z parasolką w dłoni wkraczała do garderoby niewiernego męża i wybijała mu (dosłownie) z głowy romanse. Poza tym dobrze im się powodziło. Dymsza zarabiał więcej niż ministrowie w rządzie II RP, małżonkowie mieli piękne mieszkanie, nowoczesne zagraniczne auta, które Dymsza uwielbiał, nianię do dzieci. Ale życie rodzinne nie było beztroskie, zmarło im troje dzieci, syn i córki bliźniaczki. Adolf Dymsza robił, co mógł, żeby je uratować przed powikłaniami po grypie. Codziennie jeździł do szpitala i oddawał dzieciom krew. Ale nie udało się ich ocalić. Nie trzeba mówić, jak bardzo oboje z żoną to przeżyli. Zawsze chcieli mieć dużą rodzinę, więc jeszcze przed wojny urodziły się trzy córki: Wisława, Jadwiga i Janeczka, a w 1944 roku ukochana Anita. Aktor lubił czas spędzony z rodziną, bardzo dbał o swoje dziewczyny. Ponieważ był zapalonym szewcem-amatorem, sam szył im buty. Uczył je jeździć na łyżwach, zabierał na plan filmowy. Adolf Dymsza: zdrajca czy bohater? Chłosty od AK Być może okropny strach o rodzinę sprawił, że od 1940 roku Dymsza zaczął grać w niemieckich teatrzykach rewiowych i kabaretach. Na początku pracował jako kelner, jak wielu innych aktorów. Ale występowanie w teatrach działających pod egidą hitlerowców było znacznie bardziej intratne, można było zarobić nawet 20 tys. złotych miesięcznie. Na taki układ zdecydował się nie tylko Dymsza, ale też m.in. Mira Zimińska, Maria Malicka, Józef Węgrzyn. Jednak odium spadło na Dymszę. To do niego przylgnęło posądzenie o zdradę i złamanie zakazu wydanego przez Państwo podziemne. Może dlatego, że Dymsza utrzymywał też bliskie stosunki z Niemcami, żartował i wygłupiał się z nimi, a jego nazwisko na afiszu robiło swoje. Maciej Damięcki, który przed laty był mężem Anity Dymszówny opowiadał, że jego teść wracał do czasów wojennych. Mówił, że na początku nie rozumiał, dlaczego miałby nie grać dla ludzi. Wspominał, że było na niego parę wyroków chłosty od AK. „Mówił: chłopaki przyszli, trochę ich rozśmieszyłem, powiedzieli: i rzeczywiście ja krzyczałem, a oni zaczęli walić pasami w ten tapczan – pomyślałem: No idioci, odkurzają mi tapczan” (cytuję za rozmową z Maciejem Damięckim: „Dymszę mam cały czas przed oczami”) Adolf Dymsza pomagał w czasie II wojny światowej Zlekceważenie zakazu występowania na jawnych scenach, ściągnęło na Dymszę karę: w lipcu 1944 roku podziemna „Rzeczpospolita Polska" doniosła o naganie udzielonej kilku artystom, w tym Dymszy „między innymi za utrzymywanie zażyłych stosunków z Niemcami. Po wojnie sąd koleżeński ZASP ukarał Dymszę pięcioletnim zakazem grania na warszawskich scenach. Dodek musiał również przekazywać 15 proc. honorariów na Dom Aktora w Skolimowie, a jego nazwisko na afiszach zastępowano - przez jakiś czas, trzema gwiazdkami. Mało kto wtedy wiedział, że Adolf Dymsza pomógł uwolnić z Pawiaka swoją koleżankę, aktorkę Mirę Zimińską. A z rąk Gestapo Czesława Skoniecznego i Marię Chmurkowską. Pomagał znajomym w Getcie warszawskim. Organizował dla nich paczki z żywnością, które przenosiła za mur aktorka Zofia Grabińska. Opisał to w swojej książce Remigiusz Piotrowski („Artyści w okupowanej Polsce: zdrady, triumfy, dramaty”, wyd. PWN, 2015). W swoim domu w podwarszawskim Otwocku przez pół roku ukrywał Mieczysława L. Kittaya, znanego przedwojennego iluzjonistę żydowskiego pochodzenia. Gdyby nie pomoc Dymszy, Kittay nie przeżyłby okupacji. Zobacz też: Ich miłość musiała pokonać opór Kościoła. Gdy Adolf Dymsza gasł, nie było przy nim żony i córki Adolf Dymsza: choroba i ostatnie chwile Gdy po 5 latach banicji aktor wrócił do Warszawy, powitała go burza oklasków. To tutaj był przede wszystkim uwielbiany jako Dodek. Szybko też wrócił na plan filmowy. Zagrał m.in. w pierwszej powojennej komedii „Skarb”, rolę, która do dzisiaj śmieszy. Zatrudnił się w teatrze Syrena, w którym występował do emerytury. Na przełomie lat 60. i 70. Dymsza zaczął chorować na demencję. Żona, która miała kłopoty z kręgosłupem, nie mogła sobie poradzić, szczególnie gdy aktor zaczął wymagać 24-godzinnej opieki. Żadna z córek nie zdecydowała się wziąć ojca do siebie, bo nie były w stanie zajmować się nim przez całą dobę. Ostatnie lata życia spędził w ośrodku sióstr zakonnych w Górze Kalwarii, gdzie zmarł 20 sierpnia w 1975 roku. Środowisko nie mogło wybaczyć rodzinie, a przede wszystkim Anicie Dymszównie, że „oddała ojca do przytułku". Anita była aktorką, ukochanym dzieckiem Dymszy, może dlatego to do niej kierowano pretensje. Choć trzeba powiedzieć, że w gruncie rzeczy została zaszczuta. Nie podawano jej ręki, w restauracji, kiedy podchodziła do stolika, inni od niego odchodzili. Przestała dostawać propozycje pracy. Najpierw próbowała z tym bojkotem walczyć, ale załamała się, wyjechała z Warszawy, pozrywała wszystkie kontakty. Piła, zapiła się na śmierć w 1999 roku. Została pochowana obok wnuka Adolfa Dymszy — dwudziestolatka Tomasza Grodeckiego, syna jego najstarszej córki Wisławy.
TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Za sukcesem, który śledzą setki tysięcy osób, kryje się historia pełna lęku, przełomów i decyzji podejmowanych pod ogromną presją. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy momentów, które zmusiły go do dorosłości szybciej, niż był na to gotowy, i które na zawsze zmieniły jego podejście do życia.
Biznes budował jako 16-latek. Potem został twórcą internetowym. Dzisiaj w swoim uniwersum Mikołaj „Bagi” Bagiński skupia wokół siebie setki tysięcy osób. I jest tam miejsce na żarty, ale i na poważne sprawy. Jakim człowiekiem jest Warszawiak Roku, Wizjoner w plebiscycie VIVA! People Power!, zwycięzca „Tańca z Gwiazdami” i jak wykorzystuje swoje szanse? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Mikołaj Bagiński. Przełom w „Tańcu z Gwiazdami” i walka z lękiem [...] Dlatego wziąłeś udział w „Tańcu z Gwiazdami”? Żeby być pod prąd? To był kluczowy moment dla mojej kariery. Właściwie nie tylko dla kariery, po prostu dla mnie. Wiesz, że byłem osobą, która nienawidzi robić nowych rzeczy? To wynikało chyba z lęku, że się ośmieszę, że będę głupio wyglądał. Poszedłeś do programu, choć to było dla Ciebie zupełnie nowe doświadczenie. Tam wszystko było nowe. I telewizja. I program. Co więcej, nie umiałem tańczyć, bałem się tego i wstydziłem się. Potem rozmawiałem o tym z terapeutką, że udział w programie pokazał mi, że mogę być, kimkolwiek zechcę. I jak będę chciał zostać surferem i zamieszkać na Hawajach, to to zrobię. Co z Twoją odpowiedzialnością? Dlatego nie mieszkam na Hawajach (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała Historia, która zmieniła życie Bagiego Nauczyłeś się jej dzięki siostrze? Chyba też. Pamiętam, jak się urodziła i jak potem polecieliśmy do Stanów Zjednoczonych, bo była śmiertelnie chora… Istniała możliwość, że po prostu nie będzie jej na tym świecie. W Stanach znalazł się lekarz, który zgodził się ją zoperować. Mam przed oczami, jak siedzę w tym amerykańskim szpitalu, mały chłopczyk, który po prostu czekał. I choć Matysia jest ode mnie tylko cztery lata młodsza, mam poczucie, że musiałem stać się odpowiedzialny trochę szybciej niż inne dzieci w moim wieku. Po prostu musiałem szybciej wydorośleć, bo rodzice byli bardzo skupieni na niej. Poza tym tata też dużo pracował. Rodzice mnie przeprosili za to, że tak bardzo skupili się na mojej siostrze. Przyjąłem przeprosiny, ale ja tego tak nie odczułem, bo starali się też być obecni w moim życiu. Miałem przezaje…e dzieciństwo. I jeśli kiedyś będę miał dzieci, chciałbym je wychować tak, jak moi rodzice wychowali mnie. Choć podejmowali dużo kroków, których kiedyś nie rozumiałem. Na przykład? Regularnie robili mi testy na obecność na*kotyków. Wkurzałem się. Krzyczałem, że mi nie ufają. Ale wiem, jak wielki wpływ na młodych ludzi mają rówieśnicy. A młody człowiek, który dorasta, chce być akceptowany, chce czuć się częścią grupy i przez to może robić głupie rzeczy. Czy choć raz test wyszedł pozytywnie? Nigdy. Choć myślę, że gdyby nie one, mógłbym chcieć spróbować jakichś używek. Ale mama mi jasno powiedziała, że jeśli test wyjdzie pozytywnie, natychmiast wysyła mnie na odwyk. Dzisiaj jestem za to wdzięczny. A a*kohol? Próbowałem, ale od trzech lat nie piję. Po prostu któregoś dnia stwierdziłem, że rzucam to. To pewnie też dzięki rodzicom, bo oni nie piją. Postanowiłem, że nigdy nie będę pił i nie będę brał na*kotyków. Skąd te postanowienia? W moim życiu za dużo jest sytuacji, kiedy chciałbym się odstresować albo coś celebrować. Boję się, że mogłoby mi się spodobać, bo niestety jestem podatny na uzależnianie się od różnych rzeczy. A ja wiem, że bez tego można żyć naprawdę zaje…e. Kiedy jest się bliżej siebie, rozumie się swoje emocje, to zamiast wieczorem po ciężkim dniu sięgnąć po piwo, można zrobić coś zupełnie innego. A potem budzisz się rano i czujesz się wyśmienicie. Bycie czystym od takich rzeczy jest po prostu super. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie Co jeszcze w VIVIE! 7/2026? Renata Przemyk: Charyzmatyczna wokalistka o długiej drodze do samej siebie. O tym się mówi: Córka wielkich gwiazd Hollywood, wspaniała aktorka i piosenkarka. Wszystkie tajemnice Lizy Minnelli. Krzysztof Czeczot: Gospodarz popularnego programu „Omnibus – szybcy i mądrzy” nie tylko o nowym zadaniu i aktorstwie. Extra: Yayoi Kusama ma 97 lat i słynie ze… stawiania kropek. W Europie trwa retrospektywa jej twórczości. Podróże: Na francuskiej Île de Ré na Oceanie Atlantyckim czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens…
Nagle odsłoniła kulisy życia rodzinnego. Tak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem. Te słowa dają do myślenia
Joanna Przetakiewicz szczerze opowiada o rodzinnych relacjach i nie pozostawia miejsca na domysły. Podkreśla, że najważniejsze są szacunek i wyrozumiałość, a więzi między nią a synem ukochanego i kontakty jej synów z Rinke Rooyensem mają wyjątkowy charakter. Jak zaznacza, to relacja oparta na swobodzie i świadomości, w której każdy ma swoje życie, ale potrafi być blisko.
Joanna Przetakiewicz mówi wprost: bez filtrów, bez upiększeń i bez niedomówień. W szczerym wyznaniu odsłania kulisy życia swojej patchworkowej rodziny, pokazując, jak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem i jego synem. To opowieść o niezależności, świadomych wyborach i spotkaniach rozgrywających się między Warszawą a Konstancinem, na własnych zasadach, które nie pozostawiają miejsca na przypadek. Rodzinne relacje Joanny Przetakiewicz i Rinke Rooyensa Od wielu lat Joanna Przetakiewicz buduje swoje życie u boku Rinke Rooyensa. Ich miłość jest wyjątkowa, dojrzała... Wiele ich dzieli, jeszcze więcej łączy. Oboje wchodzili w ten związek z doświadczeniem i świadomością, dlatego od początku wiedzieli, czego naprawdę chcą i czego szukają. „Każdego dnia budzę się obok mojej żony i myślę, że jestem wyjątkowym szczęściarzem. Nie każdy tak ma. Uwielbiam w Asi, że jest zawsze pozytywna, ja zresztą też. Dużo się śmiejemy i śmiech naprawdę bywa lekarstwem na trudne sprawy”, mówił producent w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską dla VIVY! w 2020 roku. Z kolei projektantka dodawała wówczas, że ukochany nauczył ją „odpuszczania i wybaczania. Sobie też, albo zwłaszcza sobie. Jestem mistrzynią robienia list, co „muszę” zrobić, zamiast list, co „chcę” zrobić. Żartuję, że jestem ofiarą przemocy własnej, bo ciągle mi wszystkiego za mało, ciągle chcę więcej i więcej”. Czytaj też: Te nawyki niszczą Polaków. Joanna Przetakiewicz w przeszłości sama popełniała ten błąd Rinke Rooyens zaznaczał, że ukochana dała mu coś, czego jak sam przyznaje, brakowało mu przez całe życie – poczucia stabilności i prawdziwego domu. „I nauczyła mnie w ogóle, co znaczy „mieć dom”. Wiem, że bez względu na wszystko, co wydarzy się w życiu, będzie przy mnie. Mam gdzie i do kogo wracać”, opowiadał. Dziś tworzą patchworkową rodzinę. Joanna Przetakiewicz z pierwszym mężem doczekała się trzech synów: Filipa, Aleksandra i Jakuba. Rinke również jest tatą 27-letniego Rocha, którego powitał wspólnie z Kayah. Dom w Konstancinie tętni życiem. To miejsce nie jest tylko elegancką przestrzenią, ale prawdziwym punktem spotkań, do którego młodzi chętnie wracają. Choć każdy z nich prowadzi już własne, dorosłe życie i ma swoje sprawy, obowiązki oraz plany, ona nie pozwala, by rodzinne więzi się rozmyły. Kiedy tylko wszyscy są w Warszawie, pojawia się jeden niezmienny punkt – wspólny czas. Niedziela nabiera wtedy szczególnego znaczenia. To moment na bycie razem. „Bardzo często lubią przyjechać na przykład na siłownię albo wziąć cold bath, czyli wejść do balii z lodowatą wodą albo do sauny. Są dorośli, mają swoje życia. Natomiast dla mnie bardzo ważne jest, jak tylko jesteśmy wszyscy w Warszawie, żebyśmy się spotkali w niedzielę, poszli razem na lunch, poszli do kina albo zrobili sobie wspólne śniadanie. Uwielbiam śniadania — to jest mój najkochańszy posiłek w ciągu dnia”, mówiła Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Plejadą. Syn Rinke Rooyensa Relacje synów Joanny Przetakiewicz z Rinke Rooyensem Relacje, które łączą synów Joanny Przetakiewicz z Rinke Rooyensem, dalekie są od sztywnych schematów czy wymuszonych rodzinnych układów. To więź, która ma w sobie luz i naturalność, ale jednocześnie opiera się na dojrzałości i jasno wyznaczonych granicach. Podkreśla, że te relacje mają bardzo podobny charakter do tych, które sama buduje z Rochem, synem swojego męża. Nie ma tu miejsca na zależność czy nadmierną ingerencję w swoje życie. Każdy z nich funkcjonuje na własnych zasadach. To relacje budowane między dorosłymi ludźmi, którzy nie muszą niczego udowadniać, a mimo to potrafią być blisko. O tym Joanna Przetakiewicz mówiła w najnowszym wywiadzie: „To jest bardzo kumpelska relacja, ale bardzo też taka dorosła, to znaczy każdy z nich ma swoje życie, każdy z nich ma też swoje obszary i też swoich przyjaciół. Mało tego, wszyscy bardzo dużo pracują”, komentowała w Plejadzie. Tym, co spaja tę relację, nie są codzienne rytuały, lecz wartości. Na pierwszym miejscu stoją wzajemny szacunek i wyrozumiałość. „Nie mamy czasu na absolutnie wszystko, co robimy i bardzo często też ja sama się potykam o własne nogi, natomiast staramy się, żeby to wszystko działało jakoś na luzie. Bez presji, bez wyznaczania sobie terminów, granic. Jeżeli są święta, a ktoś na przykład bardzo chce wyjechać na wakacje, to po prostu jedzie, czy bardzo chce wyjechać nad jezioro na cztery dni, bo ma akurat wtedy wolne, to nie robię nikomu presji, że nie, bo są święta, wtedy musimy być razem”, mówiła Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Natalią Wolniewicz. Czytaj też: Joanna Przetakiewicz zdradziła swój sekret urody. Kosztuje kilka złotych i kupisz go w każdej aptece
Dowódca Artemis II stracił żonę przed misją. To, co zrobiła dla niego załoga, już przeszło do historii
Carroll Wiseman nie była astronautką ani celebrytką, a jednak jej imię na zawsze zapisało się w historii kosmosu. Załoga misji Artemis II nazwała krater na Księżycu na jej cześć – gest, który skrywa niezwykle poruszającą historię miłości, straty i pamięci. Kim była żona astronauty Reida Wisemana i dlaczego jej los poruszył tak wielu?
Za spektakularnymi misjami kosmicznymi często stoją bardzo osobiste historie, które rzadko przebijają się do opinii publicznej. W przypadku Carroll Wiseman stało się inaczej – jej życie i przedwczesna śmierć sprawiły, że stała się symbolem czegoś znacznie większego niż tylko prywatna tragedia. To opowieść o kobiecie, której obecność – choć już nie fizyczna – wciąż towarzyszy jednemu z najważniejszych projektów NASA ostatnich lat. Załoga Artemis II nazwała krater na Księżycu imieniem zmarłej żony dowódcy misji Decyzja załogi Artemis II o nazwaniu krateru "Carroll" była jednym z najbardziej osobistych gestów w historii współczesnej eksploracji kosmosu. Nazwa została nadana na cześć Carroll Wiseman – zmarłej w 2020 roku żony dowódcy misji Reida Wisemana, która przez wiele lat toczyła walkę z nowotworem. Ten historyczny moment został udokumentowany podczas wielogodzinnej transmisji na żywo. "Kilka lat temu, kiedy zaczęliśmy tę podróż w naszej zżytej rodzinie astronautów, straciliśmy bliską osobę... Nazywała się Carroll" – powiedział specjalista misji Jeremy Hansen, nie kryjąc wzruszenia: "Tę najjaśniejszą plamę na księżycu chcielibyśmy więc nazwać jej imieniem." Po tych słowach cała załoga objęła się w geście zjednoczenia i wsparcia. To nie tylko symbol pamięci, ale też świadectwo tego, jak silne emocje towarzyszą ludziom stojącym za wielkimi projektami NASA. ZOBACZ TEŻ: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca? Kim była Carroll Wiseman? Cicha bohaterka życia jednego z najważniejszych astronautów NASA Carroll Wiseman była osobą, która odegrała niezwykle ważną rolę w życiu swojego męża – astronauty NASA, Reida Wisemana. Ich relacja była przykładem partnerstwa opartego na wzajemnym wsparciu i zrozumieniu. Życie u boku astronauty wiąże się z długimi okresami rozłąki, stresem i niepewnością, a Carroll była dla swojego męża stabilnym punktem odniesienia. Carroll pracowała jako pielęgniarka, ale jej codzienność była nierozerwalnie związana z wymagającym światem NASA. Towarzyszyła mężowi w kolejnych etapach jego kariery – od treningów, przez misje, aż po przygotowania do Artemis II. Strata, która poruszyła NASA. Carroll Wiseman przez lata walczyła z chorobą Diagnoza przyszła niespodziewanie i na długie lata zdominowała życie całej rodziny. Carroll Wiseman przez około pięć lat zmagała się z chorobą nowotworową, którą toczyła z ogromną determinacją i prywatnością. Zmarła w maju 2020 roku w wieku 46 lat. Jej śmierć była dla Reida Wisemana ciosem tym bardziej dotkliwym, że zaledwie miesiąc później stracił również swoją matkę, Judy, która odeszła po walce z chorobą Alzheimera. Ten podwójny cios sprawił, że osobista historia astronauty nabrała jeszcze bardziej dramatycznego wymiaru. SPRAWDŹ TEŻ: Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…”
Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…”
Gdyby żyła, dziś świętowałaby 44. urodziny. Agata Mróz-Olszewska – jedna z najbardziej poruszających postaci w historii polskiego sportu – do dziś pozostaje symbolem odwagi, miłości i walki do końca. Jej historia, choć tragicznie krótka, wciąż inspiruje i przypomina, jak wielką siłę ma serce, które nie przestaje wierzyć.
Agata Mróz-Olszewska – siatkarka z sercem wojowniczki i duszą marzycielki. Dziś obchodziłaby 44. urodziny. Choć od jej odejścia minęły lata, pamięć o niej wciąż jest żywa, a jej historia – pełna nadziei, determinacji i miłości – porusza kolejne pokolenia. Marzyła o byciu mamą i mimo poważnej choroby nigdy nie zrezygnowała z tego pragnienia. Dwa tygodnie po narodzinach córeczki Liliany przeszła przeszczep szpiku kostnego. Nie zdążyła jednak nacieszyć się macierzyństwem – odeszła dwa miesiące później. Do końca wierzyła, do końca walczyła. Kochała całym sercem – i była kochana. View Ediplayer on the source website Agata Mróz-Olszewska i Jacek Olszewski: historia miłości Miała zaledwie 17 lat, gdy usłyszała diagnozę – mielodysplazja szpiku. Świat sportu właśnie otwierał przed nią ramiona, a ona musiała zejść z boiska, by stoczyć swoją najtrudniejszą walkę – o życie. Trzy lata poza grą, trzy lata niepewności, leczenia, nadziei. Ale wróciła. Silniejsza, bardziej zdeterminowana, gotowa na wszystko. Gdy wyniki zaczęły się poprawiać, ponownie stanęła na parkiecie. Żyła, jakby każdy dzień mógł być ostatnim. Walczyła, inspirowała, zachwycała. W barwach reprezentacji Polski błyszczała jak mało kto – I nigdy nie przestała wierzyć, że warto marzyć – nawet wtedy, gdy los nie był łaskawy. W trudnych chwilach zawsze stali obok rodzice, którzy zawzięcie o nią walczyli i to dzięki nim odnajdywała w sobie niesamowite pokłady siły. „To mnie nauczyło, że warto walczyć do końca”, wspominała w wywiadzie VIVY!. Potem jej tarczą był ukochany mąż, Jacek Olszewski. „Kiedy trzeba – pogłaszcze, kiedy trzeba – zmotywuje do działania. Stoi za mną cały czas. Jacek jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Skoro on tak wierzy we mnie, to ja przecież nie mogę go zawieść. Nie wiem, czy sama dałabym sobie radę. (…) Jacek był moim łącznikiem ze światem zewnętrznym. Chwilami tarczą obronną”, wspominała Agata Mróz-Olszewska w rozmowie z Sylwią Borowską w 2008 roku. Czy to był przypadek? A może przeznaczenie? Jacek Olszewski pojawił się w życiu Agaty zupełnie niespodziewanie – na górskim szlaku w Szczyrku. Ale trudno uwierzyć, że to było tylko zrządzenie losu. Ona sama przyznawała, że wcześniej wchodziła w relacje, które nie miały przyszłości. Dopiero on – spokojny, wspierający, ciepły – okazał się tym jedynym. Od pierwszego spotkania coś ich połączyło. Jakby los szeptał im do ucha: „To wasza historia”. I tak się zaczęła – piękna, głęboka miłość, która przetrwała wszystko. Nawet najtrudniejsze chwile. „Spotkaliśmy się na stoku w Szczyrku. To był dzień, kiedy pierwszy raz w życiu założyłam narty na nogi. Nie można było mnie nie zauważyć. Szybko znaleźliśmy wspólny język. Nie mogliśmy się rozstać. Grałam wtedy w Bielsku-Białej, on przyjechał ze znajomymi na tydzień do Szczyrku”, zwierzała się siatkarka. To jedno spotkanie połączyło ich na zawsze. Stali się nierozłączni. Oboje zawalczyli o ten związek i swoje uczucie. Agata Mróz-Olszewska przyznała, że choroba nauczyła ją jednego – niczego nie należy odkładać na później. Zwłaszcza miłości. „Rano trenowałam, jechałam do Szczyrku, choćby na obiad, a potem wracałam znowu na trening. Od początku czuliśmy się dobrze w swoim towarzystwie. Samo to coś znaczy, że po tygodniu znajomości zaryzykowałam podróż nocą w zamieci śnieżnej do Warszawy, żeby znowu go zobaczyć. Po meczu w Kaliszu wsiadłam w dresach do samochodu i ruszyłam. Nie wiedziałam nawet, gdzie mieszka. Dojechałam o czwartej nad ranem. Wykręcam numer komórki i modlę się, żeby odebrał. Odbiera. Mówię: „Cześć, jestem w Warszawie, spotkamy się?”. Potem wszystko szybko się potoczyło. Od chwili, kiedy zachorowałam, nie odkładam już nic na później. Niczego nie planuję. Nauczyłam się żyć tu i teraz”, wyznała Agata Mróz-Olszewska w VIVIE!. Zobacz też: Była spełnieniem marzeń Agaty Mróz. Dziś córka wybitnej siatkarki ma 16 lat i wiadomo, czym się zajmuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrBVZ7n-3b267ab.jpg" width="1600" height="1837" alt="PHOTO: AGENCJA SE/EAST NEWS BIELSKO BIALA SIATKOWKA SPORT MECZ STAL BKS / GRZESKI KALISZ N/Z AGATA MROZ VOLLEYBALL GAME STAL BKS VS GRZESKI KALISZ AGATA MROZ Warsaw, Poland 04/06/2008 Agata Mroz died at the age of 26. One of the best Polish volleyball players lost her last battle against leukemia. In the picture: Agata Mroz" title="Mecz siatkowki BKS Grzeski" /> Agata Mróz w 2005 roku Agata Mróz-Olszewska i Jacek Olszewski o miłości i rodzinie Przy Jacku Olszewskim Agata Mróz odnalazła to, czego szukała przez lata – prawdziwe szczęście i bezwarunkową miłość. Był jej opoką, spokojną przystanią, do której zawsze mogła wrócić – nawet wtedy, gdy świat walił się w gruzy. Pobrali się 9 czerwca 2007 roku, ale los nie dał im zbyt wiele czasu tylko dla siebie. „Czasami musiało nam wystarczyć tyle, że zjedliśmy w szpitalu pizzę przy świeczce”, mówiła z uśmiechem Agata – i właśnie w tych drobnych chwilach odnajdywali wielkie szczęście. Ceniła w Jacku jego wewnętrzny spokój, umiejętność niesienia ukojenia. Przy nim – jak sama mówiła – nawet największe problemy traciły na znaczeniu. Bo miłość, którą dzielili, potrafiła rozjaśnić nawet najciemniejsze dni. „Mam w nim wielkie oparcie. (...) Jacek jest bardzo energiczny i przedsiębiorczy. Ciągle proponuje: chodźmy tam, zobaczmy to. Nie zawsze za nim nadążam”, wspominała. Kolejne miesiące były dla nich intensywne i pełne niepokoju. Jacek Olszewski był przy ukochanej w chwilach zwątpienia, bezsilności i bólu. Widział na co dzień jej cierpienie. Wspólnie spędzony czas, był dla nich prawdziwym darem, za który zawsze będzie wdzięczny. „Mówiła, że to, co nas łączy, to spokój. Nie musieliśmy nawet ze sobą rozmawiać, by się rozumieć. Przez te dwa wspólne lata chyba tylko raz się pokłóciliśmy. Zawsze potrafiliśmy się pogodzić”, mówił w wywiadzie z Moniką Kotowską. Jacek Olszewski kilka lat temu w rozmowie z VIVĄ! mówił, że jego żona nigdy nie zakładała z góry najgorszego scenariusza. Oboje z takim nastawieniem przechodzili ten trudny okres. Wspólnie byli nastawieni na walkę i budowanie swojej szczęśliwej przyszłości. „Nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby. Walczy się do samego końca i wierzy się, że będzie dobrze. (…) Powiedzieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, aby się udało, i żyliśmy dalej jak normalna rodzina. Podczas tej rozmowy obiecałem tylko Agacie, że w razie czego ja zajmę się dzieckiem. Nie wyobrażałem sobie, że oddam je komuś pod opiekę, bo sobie nie poradzę, tak jak jeden z wdowców, który oddał dziecko rodzinie zastępczej, gdyż nie dawał rady psychicznie”, podkreślał w 2017 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Czytaj także: Wdowiec po Agacie Mróz wziął ślub. Jacek Olszewski pokazał zdjęcie z uroczystości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxPKswr-3aa051f.jpg" width="1202" height="2000" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK POCALUNEK AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC SUKNIA SLUBNA 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzNGhLo-7a25620.jpg" width="2000" height="1269" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK W SAMOCHODZIE SLUBNYM CADILAC ELDORADO AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" /> Ślub Agaty Mróz-Olszewskiej i Jacka Olszewskiego, czerwiec 2007 roku Na początku 2008 roku siatkarka poinformowała, że spodziewa się dziecka. Nie mogła uwierzyć, gdy zobaczyła dwie magiczne kreski na teście ciążowym. Na początku nie dawała wiary, że faktycznie jest w ciąży. Wcześniej lekarze informowali ją, że w jej sytuacji zdrowotnej to niemożliwe. Organizm był bardzo osłabiony. Po wykonaniu kolejnego testu zadzwoniła do męża, by poinformować go o tej wspaniałej nowinie. Agata Mróz-Olszewska była wtedy przed kwalifikacją do przeszczepu szpiku, który był dla niej ratunkiem. „Jestem w ciąży!” Po drugiej stronie krótka cisza i śmiech. Myślał, że to żart. Zadzwoniłam do lekarki, która też była zaskoczona, ale żeby mieć stuprocentową pewność, wysłała mnie na badania. Już miałam wyznaczony termin operacji – 22 listopada. Pojechałam wcześniej na kwalifikację do Katowic po to tylko, żeby powiedzieć: „niestety, muszę to przesunąć, bo jestem w ciąży.”. Komisja lekarska zamarła. Nikt nie był na to przygotowany”, wspominała w wywiadzie Sylwii Borowskiej dla VIVY! w 2008 roku. Sprawdź też: Magda Umer i Andrzej Nardelli: wróżono im rychły ślub. Ale on zginął tragicznie w 1972 roku Córka była jej największym szczęściem Niektórzy lekarze sugerowali, że powinna usunąć ciążę. Ale Agata Mróz-Olszewska nie brała tego pod uwagę. Chciała zawalczyć o swoją córeczkę, a termin przeszczepu odwołano. Na szczęście udało sie odnaleźć specjalistów, którzy podjęli walkę o dziecko i mamę, dając jej nadzieję, wsparcie. ,,W dziewiątym tygodniu zobaczyłam na USG tę maleńką kijankę i od razu zaczęłam szukać kontaktu z hematologami, którzy poprowadziliby moją ciążę. Byli lekarze, którzy sugerowali, że powinnam ją usunąć", zwierzała się. Wraz z mężem pomyśleli, że dziecko to znak od Boga. „Że jeszcze w naszym wspólnym życiu coś jest nam dane. Że zasługujemy na szczęście. Najpierw czekałam na właściwego mężczyznę, a kiedy już byliśmy z Jackiem po ślubie, to skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie rozmawialiśmy o dziecku. Nie planowaliśmy tego, ale też nie broniliśmy się. Ostatnią szansę miałam przed przeszczepem”, wspominała Agata Mróz-Olszewska. Dla Agaty ciąża była nie tylko spełnieniem marzeń, ale też ogromnym wyzwaniem – fizycznym i psychicznym. Jej mąż, Jacek Olszewski, był wtedy przy niej każdego dnia. Towarzyszył jej na wszystkich badaniach, trzymał za rękę, gdy bolało najbardziej. „Patrzyłem, jak bardzo cierpiała… Miała transfuzje, krwiaki na nogach usuwane operacyjnie, nie mogła chodzić. A mimo to trwała – z nadzieją, z wiarą, z miłością do dziecka, którego tak bardzo pragnęła”, wspominał w rozmowie z Moniką Kotowską. 4 kwietnia 2008 roku para powitała na świecie córeczkę, Lilianę. Dziewczynka urodziła się w 7 miesiącu ciąży, jako wcześniak. „Kiedy zobaczyłam Lilianę, zaczęłam płakać. Taka maleńka. Dwa kilogramy szczęścia. Cieszyłam się, że się udało. Że jest z nami. Że jest zdrowa. Widzę w niej Jacka. Wykapany tata”, mówiła Agata Mróz-Olszewska wspominając chwilę, gdy zobaczyła córkę po raz pierwszy. Każdego dnia dziękowała Bogu za kolejny dzień i zdrowie córki. Rodzina była dla niej najważniejsza. Nie marzyła o powrocie na boisko, ale wierzyła, że wszystko się jeszcze uda, że będzie patrzeć, jak jej córeczka stawia pierwsze kroki. Że wraz z mężem będzie kolekcjonowała wspólnie te wspomnienia... Najtrudniejsze chwile przyszły po przeszczepie szpiku. Zabieg odbył się w maju 2008 roku, kilka miesięcy po tym, jak został przesunięty ze względu na ciążę. „Tłumaczę sobie, że ten zabieg, który był zaplanowany na listopad, mógł skończyć się dokładnie tak samo. Może więc dostaliśmy od losu dodatkowe siedem miesięcy i dziecko? Tak wolę myśleć”, przekonywał Jacek Olszewski. W trakcie leczenia małżonkowie nagrywali film „Lekcja Agaty”. To miało być świadectwo jej walki po wygranym przeszczepie. Zależało im na tym, by obalić mity i dodać sił innym osobom, które mają w sobie ogromny strach. „Niestety, życie napisało za nas inny scenariusz. I nie mieliśmy na to wpływu”, wspominał Jacek Olszewski rok po odejściu żony. Agata Mróz-Olszewska: śmierć Choć przeszczep szpiku kostnego się udał, organizm Agaty był zbyt słaby, by poradzić sobie z kolejnym ciosem. Infekcja, która przyszła nagle, okazała się bezlitosna. Wstrząs septyczny odebrał jej życie... Agata Mróz-Olszewska odeszła 4 czerwca 2008 roku, mając zaledwie 26 lat. Dwa miesiące wcześniej została mamą. Jej odejście poruszyło całą Polskę – bo do końca była symbolem odwagi, siły i miłości. Jacek Olszewski został sam z maleńką Lilianą w ramionach. Rok po śmierci ukochanej powiedział w rozmowie z Moniką Kotowską słowa, które wzruszają do dziś: „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał, tylko dziękuję mu za to, że postawił Agatę na mojej drodze.” Nie mógł się załamać, musiał być silny dla swojego dziecka, by zapewnić Lilianie bezpieczeństwo i szczęście. „Nie mogłem przechodzić żałoby, bo w domu było dwumiesięczne dziecko, którym musiałem się opiekować, musiałem się uśmiechać, nie poddawać się przygnębieniu i smutkowi, bo Lilka by to wyczuła. Dziecko jest jak sejsmograf, odbiera nasze myśli i nastroje”, zwierzał się w 2017 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!”. Po stracie ukochanej żony Jacek Olszewski znalazł jeszcze jeden cel. Powstała fundacja Kropla życia. Mąż siatkarki podróżował z córką po całym kraju, rejestrował dawców szpiku, prowadził wykłady. „Spłacałem dług, jaki zaciągnąłem u ludzi, którzy kiedyś pomagali Agacie”, mówił. Gdy Jacek Olszewski wspomina żonę, zawsze widzi przed oczami uśmiechniętą Agatę. „Wciąż widzę jej uśmiech, jej oczy. Zawsze takie ciepłe. W Agacie urzekła mnie naturalność. (…) Chciałbym, żeby ludzie o niej nie zapominali. Wtedy będę spokojny, że swoją walkę wygrała. (…) Mam czasem takie wrażenie, że ona na mnie patrzy, że widzi. I jak chcę zrobić coś głupiego, zaraz myślę: „i co teraz powiedziałaby Agata?”. Może kiedyś odpowie mi we śnie? Co myśli, czy dobrze sobie radzę? Czekam na to spotkanie”, mówił Jacek Olszewski wiele lat temu w rozmowie z Moniką Kotowską. Aż trudno uwierzyć, że siatkarki nie ma z nami już prawie 17 lat... Czytaj także: Siostra Agaty Mróz przerwała milczenie. Wspomina ostatnie spotkanie... „Przyjeżdżaj, jest źle” Jacek Olszewski z córką, Lilianą w sesji VIVY! z 2017 roku:
Aneta Kręglicka mówi wprost o starzeniu. „Najbardziej przeżywam coś zupełnie innego niż zmarszczki”. Poruszające wyznanie Miss Świata
W szczerym wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”, przeprowadzonym przez Angelikę Swobodę, Aneta Kręglicka mówi o przemijaniu bez filtrów. Miss Świata 1989 nie skupia się na wyglądzie, lecz na sprawności i jakości życia. Jej słowa są mocne, osobiste i zaskakująco bezkompromisowe.
To nie jest kolejna rozmowa o urodzie, zabiegach czy sposobach na „zatrzymanie czasu”. W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” Aneta Kręglicka odsłania zupełnie inną perspektywę. Rozmowa z Angeliką Swobodą pokazuje kobietę świadomą, konsekwentną i zdystansowaną wobec świata, który od lat próbuje ją definiować przez pryzmat tytułu Miss Świata 1989. Tym razem jednak najważniejsze nie są korony ani przeszłość, lecz to, co nieuchronne – przemijanie, sprawność i realna jakość życia. Aneta Kręglicka o starzeniu: „Nie chodzi o młodość” W rozmowie z Angeliką Swobodą dla „Wysokich Obcasów” Aneta Kręglicka jasno podkreśla, że jej podejście do starzenia nie ma nic wspólnego z obsesją młodości. Nie interesuje jej zatrzymywanie czasu ani walka z naturalnymi procesami. – „Nie chodzi mi o wydłużenie młodości, ale o to, żeby starość nie była przykra i uciążliwa” – mówi. Dla Kręglickiej najważniejsze jest to, by zachować sprawność, niezależność i świadomość jak najdłużej. To właśnie te elementy definiują dla niej dobrą starość. I choć przez lata była symbolem piękna, dziś zupełnie inaczej rozkłada akcenty. Najmocniejsze słowa padają jednak w innym momencie rozmowy: – „Przeżywam to, że skraca mi się czas, kiedy jestem w pełni sprawna”. To wyznanie nadaje całej rozmowie emocjonalny ciężar. Kręglicka nie mówi o zmarszczkach ani wyglądzie – mówi o utracie możliwości, energii i pełnej kontroli nad własnym ciałem. Styl życia Anety Kręglickiej: dyscyplina i świadomość Wywiad dla „Wysokich Obcasów” pokazuje, że jej forma nie jest przypadkiem. To efekt lat konsekwencji i świadomych wyborów. Kręglicka od dzieciństwa była związana ze sportem – trenowała balet, gimnastykę artystyczną i taniec współczesny. Dziś nadal pozostaje aktywna, choć – jak sama przyznaje – zmieniła podejście do treningów. – „Codziennie rano ćwiczę pół godziny”. To stały element jej dnia. Kiedyś trenowała znacznie intensywniej, nawet biegając po sześć kilometrów kilka razy w tygodniu. Z czasem jednak – również pod wpływem zaleceń lekarza – zaczęła ograniczać nadmierny wysiłek. Obecnie wybiera marszobiegi dwa, trzy razy w tygodniu, pływanie oraz golf, szczególnie gdy przebywa w swoim drugim domu w Hiszpanii. Regularnie korzysta też z kliniki długowieczności, gdzie – jak podkreśla – podejście do zdrowia jest kompleksowe. Równie ważna jest dieta: – „Jem przede wszystkim warzywa, owoce, kasze, nasiona, orzechy i nabiał, mięso rzadko”. Unika cukru i alkoholu, a także ogranicza węglowodany i pieczywo, które – jak zaznacza – źle wpływają na jej samopoczucie. Zobacz też: Aneta Kręglicka obchodzi urodziny i 26. rocznicę ślubu. Z tej okazji zrobiła wyjątek i pokazała zdjęcie męża „Nie przekonają mnie żadne pieniądze” – jasne zasady W rozmowie z Angeliką Swobodą pojawia się także wątek zawodowy i medialny. Kręglicka nie ukrywa, że propozycji ma wiele, ale nie wszystkie przyjmuje. – „Nie ma mnie wszędzie, a mogłabym być”. To zdanie doskonale oddaje jej podejście do kariery. Mimo możliwości pozostaje selektywna i konsekwentna. Nie działa pod presją ani dla rozgłosu. Najbardziej stanowcze słowa padają jednak chwilę później: – „Nie przekonają mnie do tego żadne pieniądze”. Kręglicka jasno deklaruje, że nie zrobi niczego wbrew sobie. Woli pozostać wierna swoim wartościom niż angażować się w projekty, które nie są zgodne z jej naturą. Menopauza i przemijanie: trudne, ale naturalne Wywiad dla „Wysokich Obcasów” nie unika tematów, które dla wielu kobiet wciąż pozostają tabu. Kręglicka mówi wprost o menopauzie i emocjach, które jej towarzyszyły. – „Oczywiście w przypadku kobiety bardzo trudnym momentem jest okres menopauzalny. Nie może mieć już dzieci, to jest jak amen w pacierzu, po prostu koniec. Dla mnie przykrość menopauzy wiązała się właśnie ze świadomością, że już nie będę miała dzieci. Że ten etap w moim życiu jest definitywnie zakończony. Zabolało mnie to, bo chciałam mieć dwoje dzieci. Zaakceptowałam naturalną kolej rzeczy, ale gdzieś w tyle głowy pojawił się smutek.”. Była modelka jednocześnie podkreśla, że przemijanie staje się najbardziej realne wtedy, gdy pojawiają się problemy zdrowotne i konieczność częstszych wizyt u lekarzy. To wtedy – jak mówi – naprawdę zaczynamy odczuwać swój wiek. Czytaj też: Szukała reżysera, znalazła przyjaciela i miłość życia. Oto niezwykła historia Anety Kręglickiej i Macieja Żaka Niezależność i decyzje, które kształtują życie Aneta Kręglicka od początku swojej drogi zawodowej stawia na niezależność. W wieku 25 lat założyła firmę i – jak podkreśla – nigdy nie pracowała dla nikogo. – „Całe życie zawodowe wypracowuję sama”. To podejście dało jej ogromną kontrolę nad własnym życiem, ale też – jak przyznaje – wiązało się z dużą odpowiedzialnością. W rozmowie wraca również do decyzji z przeszłości. Wspomina wyjazd do Stanów Zjednoczonych oraz kontrakt modelingowy, z którego zrezygnowała po ośmiu miesiącach. Dziś ocenia to jednoznacznie: – „To był błąd”. Mimo tych refleksji podkreśla, że jest zadowolona ze swojego życia i drogi, którą przeszła. Aneta Kręglicka: życie tu i teraz Rozmowa z Angeliką Swobodą dla „Wysokich Obcasów” kończy się mocnym, ale spokojnym akcentem. Kręglicka nie idealizuje przeszłości i nie chce do niej wracać. – „Chcę korzystać z chwili i wielu rzeczy jeszcze doświadczyć”. Patrzy w przyszłość, ale żyje teraźniejszością. Marzy o spokojnej starości, rodzinie i codziennych momentach, które dają poczucie szczęścia. Nie próbuje cofnąć czasu. Zamiast tego skupia się na tym, co realne – zdrowiu, sprawności i jakości życia. Bo, jak sama podkreśla, tego czasu nie da się zatrzymać.
O jej rozstaniu z synem Górniak huczały media w całej Polsce. Teraz pokazała nowego ukochanego
Nicol Pniewska zaskoczyła wszystkich na gali Jupitery Roku – pojawiła się z nowym chłopakiem i nie kryła czułości. Jednak to jej żółte buty natychmiast stały się największą sensacją wieczoru.
Nicol Pniewska nie jest już singielką i oficjalnie potwierdziła to na gali Jupitery Roku. Młoda influencerka pojawiła się u boku nowego partnera, z którym nie kryła czułości przed fotoreporterami. Jednak to nie tylko jej życie uczuciowe wywołało poruszenie – stylizacja, a szczególnie żółte buty, stały się jednym z najgłośniejszych tematów wieczoru. Nicol Pniewska i nowy chłopak na gali Jupitery Roku Gala Jupitery Roku, która odbyła się 1 kwietnia, przyciągnęła wiele znanych nazwisk. Wśród nich pojawiła się Nicol Pniewska, która tym razem wzbudziła szczególne zainteresowanie. Wszystko za sprawą jej życia prywatnego. Influencerka zaprezentowała się bowiem u boku nowego partnera. Choć mężczyzna nie pojawił się na ściance, jego obecność nie umknęła uwadze fotoreporterów. Nicol została sfotografowana z nim poza oficjalną częścią wydarzenia. Wystarczył jeden moment, by rozwiać wszelkie wątpliwości – influencerka pocałowała partnera na oczach fotografów. Tym samym potwierdziły się wcześniejsze doniesienia dotyczące jej życia uczuciowego, które pojawiały się w kontekście programu „Królowa przetrwania”. ZOBACZ TEŻ: Edyta Górniak wydała singiel. To nowy etap w jej życiu i karierze. Zapowiada się wielki hit Czułości Nicol Pniewskiej i kulisy relacji z Krystianem Nowym partnerem Nicol jest Krystian. Jak sama przyznała, ich znajomość zaczęła się w dość naturalny sposób. Mężczyzna pracował z jej ojcem, Bartem Pniewskim, co sprawiło, że spędzali ze sobą dużo czasu. „Krystian pracował z moim tatą i chcąc nie chcąc spędzaliśmy dużo czasu ze sobą” – wyznała. Relacja, jak podkreśla, pojawiła się niespodziewanie, ale szybko okazała się wyjątkowa. Nicol zaznaczyła, że długo czekała na odpowiednią osobę i mimo opinii o wygórowanych oczekiwaniach, nie zmieniała swojego podejścia. „Zawsze się dogadywaliśmy, ale nigdy nie spodziewałam się, że będziemy razem. I po prostu jakoś tak któregoś razu wyszło, że się udało” – dodała. Dziś, jak sama mówi, tworzy szczęśliwą relację opartą na porozumieniu i wzajemnym zrozumieniu. Stylizacja Nicol Pniewskiej i buty MSCHF Crocs, które wywołały burzę Choć debiut z nowym partnerem był jednym z głównych tematów wieczoru, równie dużo emocji wzbudził wygląd Nicol. Influencerka postawiła na odważną stylizację, której najmocniejszym elementem były buty. Wybrała model MSCHF x Crocs Big Red Boot w jaskrawym, żółtym kolorze. To charakterystyczne obuwie, znane ze swojej masywnej i niemal kreskówkowej formy, natychmiast przyciągnęło uwagę. Ich cena, przekraczająca 4 tysiące złotych, tylko podkreśla ich wyjątkowy charakter. Intensywny kolor i nietypowy design sprawiły, że trudno było oderwać od nich wzrok. Wybór Nicol wywołał lawinę komentarzy i jasno pokazał, że influencerka nie boi się modowego ryzyka. Wręcz przeciwnie – konsekwentnie buduje wizerunek osoby, która wyznacza trendy. Bart Pniewski i Kaja Misiewicz przyciągnęli uwagę na czerwonym dywanie Na gali pojawił się również Bart Pniewski w towarzystwie swojej partnerki, Kai Misiewicz. Już ich wejście wzbudziło zainteresowanie, ponieważ zostali sfotografowani jeszcze przed oficjalnym pozowaniem. Kaja postawiła na odważną stylizację eksponującą dekolt. Kreacja przyciągała wzrok, ale jednocześnie sprawiła pewne trudności. W pewnym momencie Bart pomógł partnerce, co natychmiast zostało uchwycone przez fotografów. Kaja Misiewicz aktywnie działa w mediach społecznościowych, gdzie publikuje zdjęcia z podróży i stylizacje. Jej obecność na gali wpisuje się w budowanie rozpoznawalności, a kontrowersyjny wizerunek skutecznie przyciągnął uwagę. Nowy etap w życiu Nicol Pniewskiej po „Królowej przetrwania” Obecność Nicol Pniewskiej na gali Jupitery Roku to coś więcej niż tylko pojawienie się na czerwonym dywanie. To wyraźny sygnał nowego etapu w jej życiu – zarówno prywatnym, jak i zawodowym. Udział w programie „Królowa przetrwania” pokazał ją z innej strony i wzmocnił jej pozycję w mediach. Teraz, prezentując się z nowym partnerem, influencerka dodatkowo buduje wizerunek osoby spełnionej i świadomej. Jedno jest pewne – Nicol Pniewska nie zamierza zwalniać tempa. Jej odważne decyzje, zarówno w życiu prywatnym, jak i modowym, sprawiają, że nieustannie pozostaje w centrum uwagi. Źródło: Plejada
Magdalena Lamparska ujawnia prawdę o swoim dzieciństwie. Historia uwielbianej aktorki wbija w fotel
Magdalena Lamparska nie zwalnia tempa. Po powrocie z planu filmowego na drugim końcu świata stawia na rozwój, nowe wyzwania i świadome życie. Aktorka otwarcie mówi o odwadze, emocjach i drodze, która doprowadziła ją do miejsca, w którym dziś jest. Silniejsza i bardziej świadoma niż kiedykolwiek.
W jej życiu nie ma miejsca na stagnację. Niedawno wróciła z planu filmowego, który realizowany był na drugim końcu świata. Teraz pracuje nad scenariuszem, szuka nowych wyzwań aktorskich i inspiruje kobiety do działania. Magdalena Lamparska nie tylko mówi o zmianie. Ona ją realnie wprowadza w życie. I robi to z odwagą, której trudno nie podziwiać. Magdalena Lamparska o dzieciństwie i sile doświadczeń Wiosna? Dla niej to coś więcej niż tylko pora roku. To moment przebudzenia, powrotu energii i przypomnienia sobie, kim naprawdę jest. „To moja ukochana pora roku", przyznaje. Kiedy świat za oknem szarzeje, ona ratuje się kolorami: kwiatami, zapachami, smakami. Bo Lamparska jest kobietą, która żyje w rytmie natury. Nie bez powodu. Jej dzieciństwo było głęboko zakorzenione w cykliczności pór roku. Spędzane u dziadków chwile nauczyły ją czegoś, co dziś uznaje za fundament swojego życia: pracy, konsekwencji i pokory. Obserwowała, jak powstaje miód, jak zbiera się plony, jak z prostych składników rodzi się coś wartościowego. „Było tak przede wszystkim dzięki dziadkom, do których uwielbiałam przyjeżdżać. Obserwowałam ich przy pracy w gospodarstwie, przy zwierzętach, przy zbieraniu plonów, a potem w kuchni przy robieniu przetworów. No i miód – moi dziadkowie hodowali pszczoły, więc żartuję, że dzieciństwo spędziłam w zagrożeniu słodkiej śmierci. Po drodze do sypialni, w której spaliśmy z kuzynami, stały wielkie kanki pełne miodu, a babcia ostrzegała: „Tylko mi się tam nie utopcie!” [śmiech]. Najlepiej pamiętam smak świeżego chleba z masłem i miodem prosto z plastra", mówi dziś. „Mnie ten czas spędzony u dziadków kojarzy się z otuleniem, ale myślę sobie, że obserwowanie z bliska, ile pracy i wysiłku kosztuje powstanie słoika przetworów czy słoika miodu, też było niezłą lekcją. Do dzisiaj uważam, że ciężką pracą i konsekwencją można zdziałać, jeśli nie wszystko, to na pewno bardzo wiele. Ta powtarzalność pór roku jest dla mnie również o tym, że coś może się po drodze nie udać, nie wyjść tak, jak to sobie założyliśmy, ale właśnie dlatego, że co roku wszystko zaczyna się od początku, dostajemy nową szansę", dodaje. Ale Magdalena Lamparska nie tylko wspomina. To także kobieta w ciągłym biegu. Tajwan, Włochy, Kalifornia. Każde z tych miejsc zostawiło w niej ślad. Na Tajwanie pracowała nad filmem „Good Death” w reżyserii Atsushiego Funahashiego. To doświadczenie było dla niej niemal metafizyczne. Z kolei Włochy? To jej emocjonalny dom. „Wszystko tam jest mi bliskie", przyznaje bez wahania. A Kalifornia? To mogła być jej alternatywna rzeczywistość. Po maturze miała szansę zostać w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracowała jej siostra. Wybrała jednak inaczej. Została w Polsce, dostała się do Akademii Teatralnej i postawiła na rozwój. „To była pierwsza tak poważna decyzja w moim życiu", wspomina. CZYTAJ TEŻ: Miała 11 lat, gdy straciła ojca. Dziś córka Roberta Leszczyńskiego zachwyca talentem i urodą Magdalena Lamparska o macierzyństwie Dziś wie, że była słuszna. Bo to właśnie doświadczenie, edukacja i droga, którą przeszła, dały jej coś najważniejszego. Świadomość siebie. A ta, jak podkreśla, jest kluczem nie tylko w aktorstwie, ale i w życiu. Nie bez powodu w branży mówią na nią „Lampa”. Zawsze ciągnęło ją do światła, do tego, co daje nadzieję. Ale dziś dodaje do tego jeszcze jedno określenie: „Lamparcica”. „Mam odwagę, żeby sięgnąć po swoją moc", mówi wprost. To zdanie nie jest pustym sloganem. To efekt lat doświadczeń, sukcesów, ale też trudnych momentów. Śmierć ojca, gdy miała dziewięć lat, nauczyła ją pokory wobec życia. Szybkie wejście w świat show-biznesu pokazało, jak wymagająca jest ta droga. A macierzyństwo? To zupełnie nowy rozdział. Jako mama trzyletniej córki i ośmioletniego syna wychowuje dzieci inaczej, niż sama była wychowywana. Daje im przestrzeń na emocje, uczy nazywać uczucia i akceptować je. „Złość to też emocja, którą trzeba się zaopiekować", podkreśla. I właśnie to podejście chce przekazywać dalej. Nie tylko swoim dzieciom, ale i kobietom. Jako współzałożycielka Fundacji Gerlsy działa na rzecz odzyskiwania dziewczyńskości. Bo, jak mówi, gdzieś po drodze wiele kobiet ją traci. „Jesteśmy nastolatkami, a potem nagle stajemy się kobietami, mamami, żonami. A gdzie miejsce na lekkość, przekorę, dystans?", pyta retorycznie. Dziś Lamparska wraca do tej energii. I nie ma wątpliwości, że z wiekiem będzie ją tylko wzmacniać. „Czuję się dziewczyną i myślę, że jeszcze bardziej będę się tak czuła, mając 70 lat", mówi z uśmiechem. To właśnie ta mieszanka: dojrzałości, doświadczenia i wewnętrznej wolności sprawia, że Magdalena Lamparska inspiruje. Nie tylko jako aktorka, ale jako kobieta, która nie boi się zmian. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Cillian Murphy odrzucił zasady Hollywood. Aktor ujawnia, co naprawdę myśli o sławie. Jedno zdanie zmienia wszystko
Cillian Murphy od lat gra według własnych zasad i nie zamierza ich zmieniać. W świecie, który premiuje widoczność, on wybiera niewidzialność. W świecie, który kocha hałas, on stawia na ciszę. I choć jego twarz zna cały świat, sam aktor zdaje się być gdzieś obok tego wszystkiego.
Cillian Murphy od lat udowadnia, że w świecie pełnym krzyku i błysku fleszy można funkcjonować zupełnie inaczej. Tam, gdzie inni aktorzy zabiegają o uwagę, on wybiera ciszę. Tam, gdzie branża domaga się obecności, on konsekwentnie znika. I właśnie w tej sprzeczności: między intensywnością na ekranie a powściągliwością poza nim, kryje się jego największa siła. Cillian Murphy o sławie. „Nie potrzebuję żadnego potwierdzenia” Cillian Murphy nie ukrywa swojego sceptycyzmu wobec współczesnych mediów. Jak sam mówi: „Żyjemy w świecie jednorazowego użytku”. I dodaje: „To jak z ekranem telefonu: jednego dnia wypełnia go jakieś zdarzenie, ludzie zajmują się czymś lub kimś, a następnego wszystko znika, zastąpione kolejną gorącą sprawą. Coś pojawia się i zaraz przemija, tak bez końca”, czytamy w wywiadzie dla magazynu GQ Polska. To podejście przekłada się na jego życie. Nie potrzebuje ciągłego zainteresowania ani potwierdzenia swojej wartości. „Nie potrzebuję żadnego zewnętrznego potwierdzenia swojej wartości. Jestem szczęśliwy z przyjaciółmi i rodziną”, podkreśla. Resztę nazywa krótko: „to tylko szum”. Murphy nie wybiera ról przypadkowo. Interesują go bohaterowie skomplikowani, pełni sprzeczności, często poranieni. „Interesuje mnie motyw zmagania się. Przecież każdy z czymś walczy”, mówi. Nie wierzy też w proste szczęście: „Nigdy nie jesteśmy ostatecznie spełnieni, cały czas przebywamy w drodze”. Dlatego nie pociągają go postacie jednowymiarowe. To napięcie, wewnętrzny konflikt i nieprzewidywalność sprawiają, że sięga po dany scenariusz. CZYTAJ TEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga Od zespołu muzycznego do Oscara. Tak zaczynał Cillian Murphy Choć współpracował z największymi, w tym z Christopherem Nolanem i zdobył Oscara za „Oppenheimera”, nie traktuje tego jako punktu docelowego. Jego kariera rozwijała się stopniowo, a przełomem był film „28 dni później”. To właśnie wtedy, jak wspomina, „znalazł mnie Christopher Nolan”. Ich współpraca trwa do dziś, a Murphy stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. Mimo to wciąż zachowuje dystans do sukcesu i jego konsekwencji. Zanim pojawił się na ekranie, jego życie kręciło się wokół muzyki. Grał w zespole, studiował prawo, ale szybko zrozumiał, że to nie jego droga. Przełom przyszedł wraz z teatrem. To właśnie scena dała mu pierwszą szansę. „Najlepiej uczyć się aktorstwa, grając”, podkreśla. Spektakl „Disco Pigs” stał się początkiem wszystkiego i otworzył mu drzwi do świata filmu. Choć kino przyniosło mu międzynarodową sławę, Murphy nigdy nie zapomniał o teatrze. Opisuje go jako doświadczenie wyjątkowe: „uzależniające”, „efemeryczne”, „niebezpieczne, seksowne i elektryzujące”. Nie wartościuje. Dla niego liczy się historia i rola, a nie medium. Teatr pozostaje fundamentem jego aktorskiej tożsamości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hanna Bieluszko w trudnej walce o zdrowie. Przyjaciółka ujawnia przełomowy moment Życie w Irlandii i ucieczka od Hollywood Po latach spędzonych w Londynie zdecydował się na powrót do Irlandii. To była świadoma decyzja. Ucieczka od zgiełku i próba znalezienia równowagi. Dziś jego życie toczy się wokół prostych rzeczy. „Lubię też pójść do pubu”, mówi z uśmiechem. Najważniejszy jest czas z rodziną, spokój i codzienność, która nie ma nic wspólnego z hollywoodzkim stylem życia. Z biegiem lat coraz mocniej zwraca się ku historiom związanym z własnym krajem. Irlandia. Jej przeszłość, konflikty i traumy staje się ważnym punktem odniesienia. „Irlandia była kolonizowana dwukrotnie: raz przez Anglików, a drugi raz przez Kościół”, zauważa. Dla Murphy’ego kino to sposób na zrozumienie tej historii i próbę pogodzenia się z nią. Motyw wyjazdu za granicę, obecny m.in. w „Sunburn”, nie jest mu obcy. To doświadczenie wielu Irlandczyków. Poszukiwanie pracy, wolności, nowego początku. Murphy dostrzega w tym coś uniwersalnego. Emigracja nie jest tylko zmianą miejsca, ale też próbą odnalezienia siebie. I choć jego własna droga potoczyła się inaczej, dobrze rozumie emocje, które za tym stoją. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Edyta Zając była pewna, że zamknęła już pewien rozdział. Po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu „Hotel Paradise” wracała z poczuciem końca, nie przeczuwając, że los przygotował dla niej zupełnie inny scenariusz. Kilka dni później znów znalazła się w Tajlandii, gdzie między tropikalnymi stylizacjami a codziennością kryje się coś więcej niż tylko moda.
Edyta Zając ujawnia kulisy swojej pracy przy „Hotel Paradise”. Choć po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu była przekonana, że to koniec tej przygody, los zaskoczył ją ponownie. Kilka dni później wróciła na plan do Tajlandii, gdzie moda, emocje i przypadek splatają się w jedną historię. Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Kto odpowiada za jej styl i wizerunek? [...] Kto dba o Twoją garderobę w „Hotelu Paradise”? Dagmara Śrama, która jest moją makijażystką i fryzjerką. Przyjaźnimy się i spędzamy ze sobą dużo czasu. Jest niezwykle kreatywna i dobrze mnie zna, więc doskonale wie, w czym będę wyglądać dobrze, tak abym równocześnie dobrze się czuła. „Hotel Paradise” jest programem typu bikini reality. Prywatnie najchętniej ubierałabym się na biało lub czarno, ale jesteśmy w tropikach i potrzebujemy kolorów. Na planie nauczyłam się nimi bawić. Zależy nam, aby moje stylizacje do programu były modowe, ale nie przesadzone. Bliżej Ci do minimalistki? Zdecydowanie. Dlatego też biżuteria, którą mam na sobie podczas nagrań, nigdy nie jest krzykliwa. Rozumiem, że na szaleństwo modowe pozwalasz sobie jedynie podczas sesji zdjęciowych. Najczęściej tak. Tak jak na sesji do VIVY! Mody. Doskonale wiem, że stylistka, w tym przypadku Agnieszka Ścibior, którą znam od lat, a także fotograf Mateusz Stankiewicz wiedzą najlepiej, co będzie dobrze wyglądało na zdjęciach. Muszę przyznać, że ta sesja była dla mnie niezwykłą przyjemnością, bo bardzo za tym tęskniłam. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Nieoczekiwany powrót do Tajlandii po 12. sezonie „Hotel Paradise” Za czym? Za odważną, szaloną modą. Czułam to także podczas pozowania do zdjęć. To był piękny powrót do przeszłości. Masz poczucie, że w Twoim życiu sporo rzeczy dzieje się przez przypadek, a Ty korzystasz z darów losu? Może nie jest to tak zupełnie przypadek, bo zawsze konsekwentnie dążę do wyznaczonego celu. Ale mam poczucie, że wszystko w moim życiu przydarza się w odpowiednim momencie. To dzięki pracy w modelingu nauczyłam się cierpliwości i tego, żeby na nic się nie nastawiać. Wierzę, że to, co jest mi pisane, się wydarzy. Dwa tygodnie temu wracałam z planu „Hotelu Paradise” po zakończonych zdjęciach do 12. sezonu, przekonana, że to koniec tej pięknej przygody. Oczywiście czułam, że wydarzą się inne fascynujące, zawodowe rzeczy, ale nie pomyślałam, że kilka dni później wrócę na plan do Tajlandii. Gdzie jesteś najbardziej prawdziwa? W domu, na planie, na wybiegu? Wszędzie jestem sobą. Uważam, że prawda zawsze się obroni. Nie muszę i nigdy nie chciałam udawać kogoś, kim nie jestem. Ale w domu, do którego wracam po intensywnym dniu, kiedy zmywam z siebie makijaż i zakładam wygodne ubranie, jestem po prostu Edą, która zaraz wyjdzie z psem na spacer. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Janusz Radek obchodzi dziś urodziny. Dla Boga przeszedł tysiące kilometrów. "Zajmuje to około miesiąca"
Pielgrzymki Janusza Radka stały się dla niego i bliskich stałym, religijnym rytuałem. Artysta znany z udziału w polskich preselekcjach do Eurowizji w przeszłości opowiadał o wędrówkach Drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela, długich dystansach i miesiącu marszu po 33–45 km dziennie.
Janusz Radek obchodzi dziś 58. urodziny. Artysta, który swego czasu wycofał się z życia publicznego, jest głęboko wierzący. Jego opowieści o pielgrzymkach i poświęceniu dla Boga inspirują tysiące... Oto jego niezwykła historia. Wystąpił w konkursie preselekcji do Eurowizji. Kim jest Janusz Radek? Janusz Radek jest kojarzony z muzyką od lat 90. i z występami teatralno-muzycznymi. Ma na koncie m.in. nagrodę dziennikarzy za interpretację utworu „Dziwny jest ten świat” podczas 40. KFPP w Opolu, a także współpracę z Piotrem Rubikiem jako solista "Tryptyku Świętokrzyskiego". W 2025 roku ponownie wystartował w polskich preselekcjach do Eurowizji z piosenką "In Cosmic Mist" i zajął 7. miejsce w głosowaniu widzów (3,84%). A jednak to nie konkursowe emocje są jego życiowym celem. Gdy mówi o pielgrzymkach, opowiada o drodze, która ma sens niezależnie od świateł sceny. Wskazuje też na praktyczny skutek tej duchowej rutyny: wielodniowe marsze pozwalają utrzymać nienaganną formę. ZOBACZ TEŻ: Ten jeden moment zmienił wszystko. Janusz Radek postawił na rodzinę, a scena zeszła na dalszy plan Pielgrzymki jako rodzinny rytuał Janusza Radka W tej historii najmocniej wybrzmiewa to, że nie jest sam. Pielgrzymowanie stało się wspólnym projektem jego rodziny, a wiara — przestrzenią przeżywaną razem, w ruchu i w czasie, który trzeba świadomie "oddać" na drogę. Żeby w ogóle móc realizować plan, bliscy biorą co roku około czterech tygodni wolnego. "Chodzimy przez Europę piechotą drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela. Moja żona jest już na trzeciej takiej pielgrzymce i ma zaliczone około 13 tysięcy kilometrów. Dołączyłem do niej trochę później i dorobiłem się 6 tysięcy, a starsza córka przeszła 10 tysięcy. Wcześniej szliśmy przez Polskę i od wschodniej granicy do Zgorzelca jest 1100 km. Przeważnie idzie się 33-45 km dziennie, więc zajmuje to około miesiąca" — zdradził w rozmowie z portalem Złota Scena. Janusz Radek mówi wprost, że co roku wraca do pieszych pielgrzymek o religijnym charakterze i właśnie w tej regularności widać sedno: to stała praktyka, do której trzeba się przygotować i na którą trzeba mieć odwagę w codziennym życiu. SPRAWDŹ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Ponad 20 lat w świecie, w którym wszystko może się zmienić w jednej chwili. Edyta Zając odsłania kulisy kariery, w której sukces miesza się z niedosytem, a wielkie szanse pojawiają się tam, gdzie wcześniej były tylko łzy. Jedno wydarzenie w Nowym Jorku i jedna decyzja w Paryżu na zawsze odmieniły jej drogę.
Ponad 20 lat w świecie modelingu, spektakularne sukcesy i chwile, które zostają na zawsze. Edyta Zając wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od bolesnego odrzucenia na Fashion Weeku w Nowym Jorku po przełomową kampanię Kenzo. Za kulisami błysku fleszy kryje się historia pełna emocji, presji i nieoczekiwanych zwrotów. Edyta Zając modeling. Bolesne odrzucenie w Nowym Jorku [...] Czujesz, że zrobiłaś fajne rzeczy? Przez ponad 20 lat modeling był całym moim zawodowym światem. Nadal jest, choć teraz swoją karierę wiążę głównie z planem telewizyjnym. Zawsze pozostaje niedosyt. Poczucie, że mogłam zrobić więcej. Więcej sesji, więcej kampanii, więcej pokazów. Ale nauczyłam się doceniać to, co udało mi się osiągnąć, i nie skupiać na tym, czego nie doświadczyłam. Dlatego w modelingu czuję się spełniona. Przez tyle lat pracy nie zdarzyły mi się żadne przykre sytuacje. Naprawdę uważam, że miałam ogromne szczęście i mam nadal. Nigdy? Tak z ręką na sercu? Podczas swojego pierwszego Fashion Weeku w Nowym Jorku zostałam potwierdzona na pokaz Giorgia Armaniego. Pech chciał, że przyszłam na przymiarki ostatnia. Okazało się, że źle policzyli modelki i mieli o jedną za dużo. Zostałam odesłana z kwitkiem. Poczułaś się rozczarowana? Ogromnie! Miałam 16 lat i czułam, że presja jest bardzo duża, a konkurencja równie wielka. Wróciłam do mieszkania modelek, płacząc rzewnie. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Wydawało mi się, że to prawdziwy pech. Moją współlokatorką była dziewczyna z Polski, starsza ode mnie i bardziej doświadczona. To ona powiedziała mi coś, co zostało ze mną do dziś. A mianowicie, że będzie jeszcze wiele takich momentów, kiedy poczuję się rozczarowana, bo nie wybiorą mnie do pokazu czy sesji zdjęciowej. I że to nie będzie moja wina. Tak po prostu wygląda ten świat i jeśli chcę w nim być, muszę mieć grubszą skórę i nie brać wszystkiego do siebie. To minusy bycia modelką. Jest ich więcej. Ciągłe porównania, ocena i często wymagania trudne do spełnienia. Jest się daleko od domu, bez rodziny, bez przyjaciół. Dlatego zawsze skupiałam się na pozytywach. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przełom w karierze Edyty Zając. Kampania Kenzo zmieniła wszystko A jak ktoś jest emocjonalny? Na pewno nie jest wtedy łatwo. Praca w modelingu dała mi ogrom możliwości. Jest się w nim częścią świata pełnego kreatywnych ludzi, podróżuje się do miejsc, o których często można tylko pomarzyć. I jeśli z głową podchodzi się do tego zawodu, to można zabezpieczyć swoją przyszłość. Wszystko w tej branży potrafi być zaskakujące. Czasem jedna sesja zdjęciowa potrafi być czymś, co zmieni wszystko. Tym czymś była na przykład kampania perfum Kenzo. Kiedy dostałam tę kampanię, nie wiedziałam, w czym wezmę udział. To dlatego, że zawsze prosiłam w agencji, żeby o projekcie mówili mi dopiero wtedy, gdy mój udział będzie już pewny. Kazali mi jechać na zdjęcia próbne do Paryża. Finalnie zrobiłam videocasting. Gdy agentka powiedziała mi, że zostałam potwierdzona, chwilę zajęło mi przyswojenie tego, co będzie się działo. Ta kampania była ogromnym przełomem w mojej modelingowej karierze i otworzyła mi wiele drzwi. Wiesz, dlaczego akurat Ciebie wybrano? Podobno za tajemniczość na zdjęciach i naturalność na nagraniu. To było niesamowite doświadczenie, bo wtedy po raz pierwszy poczułam się niczym prawdziwa gwiazda (śmiech). Bo normalnie praca modelki jest bardzo ciężka? To zależy, jak się do tego podchodzi. Dla mnie nigdy taka nie była. Oczywiście ciężki dzień na planie, bieganie z castingu na casting może zmęczyć, ale tak naprawdę to jest przepiękny zawód. Ważne są fundamenty, na jakich buduje się zawodową przyszłość. Moją siłą było moje wychowanie. Rodzice zawsze bardzo mnie wspierali, dużo ze sobą rozmawialiśmy i we troje uczyliśmy się tego zawodu. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Wojtuś z „M jak miłość” ma już 18 lat! Tak wygląda dziś Feliks Matecki, zaskakujące
Feliks Matecki, znany jako Wojtuś z „M jak miłość”, skończył 18 lat. Dawna dziecięca gwiazda serialu przeszła ogromną metamorfozę i dziś wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś.
Feliks Matecki, który przez lata podbijał serca widzów jako Wojtuś w „M jak miłość”, właśnie osiągnął pełnoletność. 30 marca aktor skończył 18 lat i dziś wygląda zupełnie inaczej niż w czasach swojej największej popularności. Co więcej, wcale nie zniknął z branży, a jego rodzinne powiązania mogą zaskoczyć wielu fanów. Feliks Matecki 18 lat – dziecięca gwiazda dorasta na oczach widzów Feliks Matecki, znany szerokiej publiczności jako Wojtuś z „M jak miłość”, urodził się 30 marca 2008 r. Na ekranie zadebiutował już w wieku sześciu lat, bardzo szybko zdobywając sympatię widzów. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej – aktor właśnie skończył 18 lat i oficjalnie wkroczył w dorosłość. Informacja o jego urodzinach wywołała duże poruszenie wśród fanów serialu, którzy pamiętają go jeszcze jako małego chłopca. Szczególnym momentem był wpis opublikowany w mediach społecznościowych przez jego ojca. ZOBACZ TEŻ: Przez lata żyliśmy w błędzie. Nie w Grabinie, a w innej miejscowości nagrywają „M jak miłość". Aż trudno uwierzyć, ile ten serial skrywa tajemnic Wojtuś z „M jak miłość” – rola, która przyniosła mu popularność Największą rozpoznawalność Feliks Matecki zdobył dzięki roli Wojtusia Chodakowskiego w „M jak miłość”. W postać tę wcielał się przez siedem lat – od 2014 do 2021 r. Na ekranie był synem Tomka i Małgosi Chodakowskich, granych przez Andrzeja Młynarczyka i Joannę Koroniewską. W późniejszym czasie opiekę nad bohaterem przejęła macocha, w którą wcieliła się Barbara Kurdej-Szatan. To właśnie ta rola sprawiła, że młody aktor stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych twarzy polskich seriali. Dlaczego Feliks Matecki odszedł z „M jak miłość”? W 2021 r. Feliks Matecki pożegnał się z produkcją. W tamtym czasie miał 13 lat. Jak wynika z dostępnych informacji, jego decyzja miała być związana z odejściem z serialu Barbary Kurdej-Szatan, która grała jego serialową macochę. Zakończenie tej ważnej relacji na ekranie zbiegło się z jego odejściem z „M jak miłość”. Mimo tego młody aktor nie porzucił kariery. Rodzice Feliksa Mateckiego – aktorski talent w genach Mało kto zdaje sobie sprawę, że Feliks Matecki pochodzi z aktorskiej rodziny. Jego ojcem jest Łukasz Matecki, znany m.in. z produkcji „Korona królów Jagiellonowie”, „Na wspólnej” czy „Zbrodnia”. Z okazji 18. urodzin syna opublikował poruszający wpis: „To już 18. raz cieszę się z Twoich urodzin. I choć od dziś świat uznaje Cię za dorosłego, to ja wiem, że w środku zostaniesz na zawsze tym naszym małym Felusiem. Felkiem. Prujemy dalej. Feliksie”. Również mama aktora jest związana z branżą – występowała w takich produkcjach jak „Klan”, „39 i pół”, „Ojciec Mateusz” czy „Złotopolscy”. CZYTAJ TEŻ: Córka znanej aktorki dołączyła do obsady "M jak miłość". To objawienie pokolenia młodych aktorów Co dziś robi Feliks Matecki po odejściu z serialu? Choć wielu widzów mogło przypuszczać, że odejście z „M jak miłość” zakończy jego karierę, nic bardziej mylnego. Feliks Matecki nadal pozostaje aktywny zawodowo. Na swoim koncie ma także role w takich produkcjach jak „Orlęta. Grodno '39”, „7 rzeczy, których nie wiecie o facetach”, „Adwokat” czy „Dziewczyny ze Lwowa”. Dziś, jako 18-letni aktor, wciąż rozwija swoją karierę i nie zamierza znikać z branży. Jego historia pokazuje, że dziecięca popularność może być początkiem długiej drogi zawodowej. Źródło: Plejada
Miała 11 lat, gdy straciła ojca. Dziś córka Roberta Leszczyńskiego zachwyca talentem i urodą
Vesna Leszczyńska dorastała w cieniu wielkiego nazwiska, ale dziś sama przyciąga uwagę. Córka Roberta Leszczyńskiego rozwija karierę muzyczną, występuje na scenie i tworzy własne utwory. Jej historia to połączenie talentu, emocji i determinacji, które prowadzą ją prosto na szczyt.
Choć nazwisko Leszczyński od lat budzi emocje w świecie polskich mediów, dziś coraz częściej mówi się o Vesnie Leszczyńskiej. Córka zmarłego krytyka muzycznego nie tylko dorastała w artystycznym otoczeniu, ale sama zaczyna pisać własną historię. Jej wejście do show-biznesu, sceniczne sukcesy i konsekwentny rozwój sprawiają, że trudno przejść obok niej obojętnie. Vesna Leszczyńska – kim jest córka Roberta Leszczyńskiego Vesna Leszczyńska to córka Roberta Leszczyńskiego i Alicji Borkowskiej. Urodziła się w 2004 roku i jest najstarszą z trójki dzieci znanego krytyka muzycznego. Ma młodszą siostrę Paulinę, urodzoną w 2007 roku, oraz przyrodnią siostrę Keirę, również urodzoną w 2007 roku. Jej dzieciństwo naznaczyła ogromna strata. Robert Leszczyński zmarł 1 kwietnia 2015 roku w Warszawie w wieku 48 lat. To wydarzenie wstrząsnęło nie tylko światem mediów, ale przede wszystkim jego rodziną. Przełom w karierze: musical „Metro” i wielka szansa Talent Vesny Leszczyńskiej nie pozostał niezauważony. Młoda artystka otrzymała szansę od Janusza Józefowicza i wystąpiła w kultowym musicalu „Metro”, który świętował swoje 30-lecie. Na scenie pojawiła się u boku swojej mamy, Alicji Borkowskiej. To symboliczne – historia zatoczyła koło. Jak wspominała wokalistka: „Ja wchodzę do teatru, a tu wychodzi Józek. Mówi do mnie: „A to twoja córka. To dlaczego ona jeszcze do mnie nie przyszła? Co to jest?””. Sama Vesna nie ukrywa, że czuła, jakby ta droga była jej pisana: „To było mi trochę przeznaczone. Jeśli mama była, to ja też będę”. Casting okazał się dla niej momentem przełomowym: „Zaśpiewałam standard jazzowy i to mnie trochę ściągnęło na ziemię, bo pierwszy raz ktoś skrytykował mój śpiew. Przestałam bazować na tym, że dostałam dar od losu, tylko po prostu zaczęłam bardzo ciężko pracować”. Pasja, scena i nauka – nie tylko muzyka Vesna Leszczyńska od najmłodszych lat rozwijała talent muzyczny. Ukończyła szkołę muzyczną i zdobyła dyplom wiolonczelistki. Gra także na skrzypcach i tworzy muzykę w klimacie jazzu. Jak sama przyznaje: „Najbliżej memu sercu jest wokal, bo śpiewam niemal od samego początku, a skrzypcami zainteresowałam się od niedawna”. I dodaje: „Śpiewanie i teatr zajmują obecnie najwięcej miejsca w moim sercu. Zaczęłam bardzo dużo pracować nad sobą w tym zakresie. Trafiłam do świata inspirujących ludzi – malarzy, przedstawicieli teatru, aktorów i dziennikarzy i głęboko w niego wsiąknęłam”. Co ciekawe, jej droga to nie tylko scena. Vesna Leszczyńska w ubiegłym roku obroniła się na wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Na swoim Instagramie opublikowała zdjęcie z dyplomem i podpisała je słowami: "obroniona na 5, mama jest ze mnie dumna ubóstwiam moich przyjaciół". Dodatkowo nagrała piosenkę przewodnią do serialu „Mental” i tworzy własne kompozycje. Bolesna strata, która zmieniła wszystko 1 kwietnia to dla Vesny Leszczyńskiej data, która nigdy nie będzie zwyczajna. Właśnie minęła 11. rocznica śmierci Roberta Leszczyńskiego – ojca, który był dla niej całym światem. Gdy odszedł, miała zaledwie 11 lat. W jednej chwili jej rzeczywistość pękła na pół – dzieciństwo, które jeszcze trwało, zderzyło się z doświadczeniem straty, na które nie da się przygotować. W niezwykle osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską odsłoniła emocje, które długo w niej dojrzewały: „Kiedyś mi się śnił, ale już przestał (...). To tata najbardziej we mnie wierzył i mnie wspierał. Chciałam, aby zobaczył, jak nagrywam płytę albo śpiewam na koncercie. Nie będzie go przy tym”. To nie są tylko wspomnienia. To obrazy – bardzo konkretne, czułe, niemal namacalne: „Gdy kładę się spać, często myślę, jak fajnie byłoby, gdyby tata był tutaj blisko, siedział na skraju łóżka i rozmawialibyśmy o moich ulubionych artystach – Shawnie Mendesie i Charlie Puthu”. Ich relacja była pełna bliskości i swobody: „Nauczył mnie, jak wchodzić na dach budynku, kiedy przyjeżdżałam do niego w weekendy. Pozwalał mi na dużo więcej niż mama. I zawsze zabierał mnie do kina”. Dziś emocje wciąż wracają – szczególnie w takie dni jak ten. Vesna Leszczyńska uczciła 11. rocznicę odejścia taty, publikując na swoim Instagramie dwa zdjęcia. Jedno z nich opatrzyła poruszającym podpisem: „Jak ja nie cierpię 1 kwietnia. Tęsknię za Tobą ogromnie tato”. Już w 2018 roku mówiła szczerze: „Trochę się pogodziłam z tym, że taty już nie ma, bo minęły trzy lata. Ale cały czas bardzo tęsknię”. Z czasem przyszła akceptacja, choć nie oznaczała zapomnienia. W rozmowie z Piotrem Wojtasikiem dla „Dzień Dobry TVN” w 2020 roku przyznała: „Jestem na takim etapie żałoby, że już się z tym pogodziłam. Jeszcze dwa lata temu nie potrafiłam się z tym pogodzić, coś w mojej głowie krzyczało. A teraz zaakceptowałam fakt, że nie mam na to wpływu i wspominam mojego ojca bez łez”. I dodała z charakterystyczną dla siebie szczerością: „Mój tata uważał, że anioły są nudne. Myślę, że jest teraz nadwornym DJ-em diabła. To jest bardzo w jego stylu”. Vesna Leszczyńska dziś – własna droga i własne zasady Dziś Vesna Leszczyńska ma 23 lata i coraz śmielej kroczy wyznaczoną sobie ścieżką. Tworzy, komponuje i występuje, rozwijając swoją pasję. Choć dorastała w blasku fleszy, dziś świadomie buduje swoją karierę. To dopiero początek jej drogi – ale już teraz widać, że nazwisko Leszczyńska jeszcze nieraz wybrzmi w świecie muzyki. Źródła: viva.pl, kozaczek.pl