Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE
Z dnia na dzień stracił nie tylko biznesowego partnera, ale też przyjaciela i świat, który budował przez lata. Po tragicznej katastrofie samolotu imperium Marcella Pustula rozpadło się, a on sam musiał zmierzyć się z pustką, stratą i finansowym upadkiem. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY projektant, który ubierał Beyoncé, Madonnę i Lady Gagę, opowiada o najciemniejszym rozdziale swojego życia i o tym, jak nauczył się zaczynać od nowa.
Kiedy w październiku 2022 roku dowiedział się o katastrofie samolotu u wybrzeży Kostaryki, w jednej chwili stracił bliskiego człowieka i poczucie bezpieczeństwa. Chwilę później zaczął tracić także firmę, którą budował przez lata. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY wraca do tamtych wydarzeń i po raz pierwszy tak otwarcie mówi o cenie sukcesu, samotności i konieczności zaczynania od zera. Zanim jednak powstało modowe imperium z butikami w Berlinie i Los Angeles oraz marka kochana przez światowe gwiazdy, był chłopakiem z Michałkowic niedaleko Siemianowic Śląskich. To właśnie tam, podpatrując babcię i mamę szykującą się w niedzielę do wyjścia, narodziło się marzenie, które zaprowadziło go najpierw do Nowego Jorku, a później na czerwone dywany. Dziś buduje wszystko od nowa — już pod własnym nazwiskiem. Od Michałkowic do Los Angeles – jak Marcell Pustul stracił wszystko i zaczyna od nowa. Wywiad VIVA! – Jak 18-latek ze śląskiego miasteczka poradził sobie w Nowym Jorku? Bardzo chciałem sam budować swoje życie, a tam miałem okazję. W końcu wyrwałem się spod opiekuńczych skrzydeł mojej rodziny, które tak naprawdę mnie zniewalały. Poczułem zew wolności i bardzo mi się to spodobało. Od razu zacząłem pracować. Rano, przed zajęciami w jednej z knajpek serwowałem śniadania, a wieczorami byłem kelnerem na eventach. Sprzątałem mieszkania bogaczy i odkładałem każdy grosz na opłacenie studiów i mieszkanie. Potem załapałem się jako visual merchandiser w Zarze i projektowałem wystawy, aż w końcu trafiłem do McQueena. Zaczynałem od najniższych stanowisk, ale mogłem podglądać, jak się robi wielką modę. Studiowałem modę, ale też PR i marketing. Uważam, że dobrze wykorzystałem swój moment. – Nie chciałeś tam zostać po studiach? Nie, bo te pięć lat w Stanach Zjednoczonych były dla mnie naprawdę ciężkie. Prowadziłem bardzo intensywne życie, wypełnione nauką i pracą. Wolałem wrócić do Europy, ale nie chciałem do Polski. Zawsze lubiłem Berlin i pomyślałem, że przeniosę się właśnie tam. Wtedy to było miasto, w którym życie nie było bardzo drogie, i czułem się tam dobrze. Ale zanim podjąłem ostateczną decyzję, zrobiłem rozeznanie, jak wygląda tam rynek modowy. Odkryłem, że nie ma zbyt wielu marek oferujących stroje na czerwone dywany, a ja umiałem je szyć. Najpierw pracowałem w mieszkaniu i szyłem na miarę. Pierwsze sukienki kupowały ode mnie moje koleżanki i koleżanki koleżanek. Później otworzyłem małą pracownię i butik. – Aż w końcu zorganizowałeś pokaz podczas Berlińskiego Tygodnia Mody? Wiadomo, że ciężko pracowałem, ale miałem szczęście do ludzi. Poznałem zwyciężczynię niemieckiego konkursu „Germany’s Next Topmodel” Stefanie Giesinger. Zaprzyjaźniliśmy się, ale co ważniejsze, spodobało jej się to, co robię. Zaczęła nosić moje projekty i pokazywać je na swoich profilach w social mediach. A miała wtedy ponad milion followersów. Wszystkie te dziewczyny, które ją obserwowały, zapragnęły nosić takie same ubrania jak ona, więc do mnie zaczęły ustawiać się kolejki. Wtedy też poznałem człowieka, któremu bardzo podobały się moje projekty. On sam miał sieć siłowni McFit, ale chciał zainwestować w modę. Wybrał mnie. – Byłeś zaskoczony? Gdy podszedł do mnie właśnie po pokazie na Fashion Weeku i powiedział, że chętnie zainwestuje w moją markę, pomyślałem: Koleś od siłowni mówi mi, że da mi pieniądze na rozwój marki. No jasne! Ale spotkaliśmy się, bo uznałem, że nie można tracić okazji. Zaproponował mi 20 milionów euro. Przeżyłem szok! To mi się nawet nie śniło. Byłbym niemądry, gdybym odrzucił taką ofertę. Ale wiesz, tak myślę, że ta sytuacja, ta nasza współpraca była dla mnie utratą wolności, z czego wtedy nie zdawałem sobie sprawy. Dzisiaj wiem, że nie mogę dać się osaczyć i pozwolić innym ludziom, by mną dyrygowali. Nie nadaję się do tego. Ale wtedy tego nie wiedziałem. Zgodziłem się na otwarcie wielkiego butiku w sercu Berlina. Pamiętam, że to on wybrał lokal i miejsce, a ja się tylko zdenerwowałem, że żeby wypełnić te kilkaset metrów, trzeba wyprodukować naprawdę dużo ubrań. On stwierdził, że on jest od inwestowania, a ja od projektowania. Sklep okazał się strzałem w dziesiątkę. Jakiś czas później otworzyliśmy kolejny butik na jednej z najbardziej prestiżowych ulic we Frankfurcie. Aż w końcu Niemcy okazały się dla nas za małe. Chcieliśmy więcej. Pomyślałem, że może pora wrócić do Stanów Zjednoczonych. Zobacz też: Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE – Plan został zrealizowany. Byliśmy pod tym względem do siebie bardzo podobni. Gdy wymyślaliśmy jakiś plan, natychmiast przystępowaliśmy do jego realizacji. Butik w Los Angeles otworzyliśmy na Melrose Avenue. Wynajęliśmy cały budynek. – Czułeś, że los cały czas jest po Twojej stronie? Myślałem raczej, że dostaję od niego kredyt, który będę musiał spłacić. I tym razem za wszelką cenę chciałem udowodnić, że zasługuję na tę szansę i dobrze ją wykorzystam. Okazuje się, że ja całe życie robiłem różne rzeczy, żeby coś udowodnić innym ludziom. Chyba w tym wszystkim było za mało mnie. Nie zarabiałem dużych pieniędzy, a naprawdę ciężko pracowałem. Nie chodziłem na urlop, bo z jednej strony na samą myśl o wolnym dniu wpadałem w panikę, a z drugiej uważałem, że po co mam gdzieś wyjeżdżać, skoro mieszkam w Los Angeles, mam ocean, basen, siłownię i słońce przez cały rok. Nie pomyślałem, żeby odpoczywać. W 2021 roku w kultowej willi Sheats-Goldstein Residence odbył się wielki pokaz za pół miliona dolarów, na którym pojawiła się kalifornijska śmietanka towarzyska, a ja nie umiałem się tym cieszyć. – Dlaczego? Miałem tak, że jak tylko kończyłem projektować kolekcję, już nie mogłem na nią patrzeć. Od razu musiałem zaczynać pracę nad kolejną. Chyba byłem przepracowany. Dzisiaj stawiam na zupełnie coś innego. Cieszę się każdą zaprojektowaną rzeczą, często wracam do tego, co już wcześniej wymyśliłem, tylko w trochę innej odsłonie. Wolę stworzyć dużo mniej, ale za to ponadczasowych rzeczy, na przykład w kilku wariantach kolorystycznych. – Dochodzimy do momentu, który zmienił Twoje życie? To był 21 października 2022 roku. Wtedy umarł mój partner biznesowy, a mój świat runął. Jego samolot, którym leciał z synem, partnerką i jej córką, i ze swoim asystentem, zaginął u wybrzeży Kostaryki. Kilka dni później odnaleziono tylko dwa ciała – jego i jego pięcioletniego syna. Straciłem bliskiego człowieka, a wraz z nim poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem, co będzie dalej, ale ja mam taką cechę, że najpierw przez trzy dni panikuję, a potem zabieram się do pracy. Tylko w tym wypadku było gorzej, bo musiałem czekać, aż rozstrzygnie się, kto odziedziczy firmę. Okazało się, że wszystko przypadło jego bratu, który pozbył się wszystkiego oprócz sieci siłowni. Chciałem być tylko projektantem, a znalazłem się w centrum dramatu życiowego, który mnie w sumie nie dotyczył. – To wtedy okazało się, że musisz zacząć wszystko od nowa? Tak, firma przepadła. Ale to nie był koniec świata. Tylko że pojawiły się kłopoty finansowe. Musiałem zlikwidować oszczędności. Sprzedałem wszystko, co miałem w garderobie: kultowe torby Goyard, Louis Vuitton, luksusowe zegarki, buty. Najpierw było mi tego wszystkiego szkoda, ale w końcu zrozumiałem, że to tylko rzeczy. A na dokładkę okazało się, że to było niezwykle oczyszczające doświadczenie. Zrozumiałem, że te rzeczy mnie nie definiują, bo bez nich jestem takim samym człowiekiem, jak z nimi. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Nie idealizuje bycia mamą. Weronika Książkiewicz szczerze o wyrzeczeniach i egoizmie
Weronika Książkiewicz uchyliła drzwi do świata, o którym zwykle milczy. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o macierzyństwie bez lukru. Padają słowa o wyrzeczeniach, ogromnej odpowiedzialności i relacji, której „aż trudno opisać słowami”. Co naprawdę kryje się za jej wyznaniem?
Weronika Książkiewicz rzadko mówi o swoim życiu prywatnym tak otwarcie. Tym razem jednak zrobiła wyjątek. W szczerej rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady wróciła do momentu, który na zawsze odmienił jej życie. W styczniu 2010 r. została mamą. I choć wiele osób mówi o macierzyństwie jak o najpiękniejszym doświadczeniu, ona patrzy na nie znacznie bardziej wielowymiarowo. Weronika Książkiewicz szczerze o macierzyństwie Aktorka podkreśla, że nie jest zwolenniczką lukrowania rzeczywistości. Jej zdaniem mówienie o byciu mamą wyłącznie w kategoriach wzniosłości i spełnienia to tylko część prawdy. „Trzeba pamiętać, że łączy się ono z wieloma wyrzeczeniami i ogromną odpowiedzialnością. Sprowadzamy na ten świat człowieka i w dużej mierze to od nas zależy, na kogo wyrośnie. Staram się wychowywać mojego syna nie poprzez dawania rad, tylko przykładu. To trudne. Nie zawsze mi to wychodzi. Czasem mam ochotę zrobić coś głupiego, a czasem po prostu to robię. I potem natychmiast zostaję z tego rozliczona przez Borysa", mówi wprost. Dziś jej syn Borys jest dla niej najważniejszą osobą na świecie.„To najbliższy mi człowiek na ziemi. Aż trudno opisać mi to słowami. Łączy nas niesamowita bliskość", wyznaje. Jednocześnie zaznacza, że choć widzi w nim swoje odbicie, ma pełną świadomość jego odrębności. „Z jednej strony zdaję sobie sprawę z tego, że Borys jest moim przedłużeniem, z drugiej — wiem, że jest zupełnie innym niż ja człowiekiem i nie oczekuję od niego, że będzie taki jak ja", podkreśla. CZYTAJ TEŻ: Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja Weronika Książkiewicz nie ukrywa również, że macierzyństwo stało się dla niej lekcją pokory. Kiedyś sama o sobie mówiła, że była ogromną egoistką. Dorastała z młodszą siostrą, ale przez siedem lat była jedynaczką. „Mam młodszą siostrę, ale przez siedem lat byłam jedynaczką. Myślę, że zostałam trochę rozpuszczona i przez to bardzo skupiałam się na sobie. I w sumie nadal się skupiam, o czym powiedziałam ci na początku naszej rozmowy", wspomina. Dziś patrzy na siebie inaczej. „Kiedyś wydawało mi się, że jestem idealną, skończoną wersją siebie. Dziś mam świadomość, że mam w sobie jeszcze sporo do odkrycia, ale też naprawienia. I na tym się skupiam — na odkrywaniu lepszej wersji siebie. Macierzyństwo z pewnością mi w tym pomaga", przyznaje. Kariera czy dziecko? Weronika Książkiewicz o wyborach Aktorka stanowczo sprzeciwia się też określeniu „samotne macierzyństwo”, którym bywała nazywana w mediach. „Wielokrotnie byłam nazywana w mediach "samotną matką", choć nigdy się nią nie czułam. Są kobiety, które urodziły dziecko, są zupełnie samotne i trafiają do domów samotnych matek. Zresztą kiedyś współpracowałam z takimi placówkami", zaznacza. Jak tłumaczy, od początku była otoczona wsparciem najbliższych. W wychowaniu Borysa pomagali jej bliscy: pięć cioć, babcia, dziadek, prababcia i pradziadek. „Zawsze mieszkaliśmy w ciepłym domu i mieliśmy za co żyć. Niezależnie od tego, co działo się w moim życiu, czułam się uprzywilejowana", mówi z wdzięcznością. Choć wiele kobiet staje przed dramatycznym wyborem: dziecko czy kariera, ona nie miała takiego poczucia. „Nie miałam takiego poczucia. Zawsze wybierałam to, co w danym momencie było dla nas najlepsze", podkreśla. Wiedziała, że może liczyć na pomoc bliskich, nawet gdy pracowała na planie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miał 56 lat, gdy po raz pierwszy został ojcem. Dla syna Ryszard Kalisz zrezygnował z dawnego życia
Zagrał w „Krzyżakach", ale mało kto wie, że prowadził podwójne życie. Historia uwielbianego aktora zaskakuje
Był ikoną kina i teatru, zagrał w ponad 100 filmach i stworzył 378 ról teatralnych. Publiczność widziała w nim niezapomnianego bohatera „Krzyżaków” i „Samych Swoich”. Jednak poza światłami reflektorów Aleksander Fogiel prowadził drugie życie, które przez lata pozostawało tajemnicą nawet dla najbliższych. Dopiero po czasie ujawniono fakty, które zmieniają obraz jego biografii.
Aleksander Fogiel zagrał w ponad stu produkcjach. Był inspiracją dla swoich dzieci i wnuków, którzy poszli w jego ślady. Zasłynął między innymi dzięki takim produkcjom jak: „Krzyżacy” czy „Sami Swoi”. Prowadził również drugie życie, które ukrywał. W wywiadzie dla polskiegoradia.pl wyznał: „Miałem inne podejście do aktorstwa niż aktorzy charakterystyczni. Zbyszek Cybulski był genialny, ale grał zawsze siebie, ja wolałem ukryć się za rolą”. Poznajcie jego sekrety... Aleksander Fogiel — dorastanie, droga do aktorstwa Aleksander Fogiel był niezwykle utalentowany. Zauważył to Bronisław Dąbrowski, który zaproponował mu rolę w „Życiu Galileusza”. Później docenił go nawet Aleksander Ford, który dał mu angaż w „Krzyżakach”. Co ciekawe, aktor na początku nie chciał zagrać w kultowej już produkcji, ponieważ nie był do niej przekonany. Reżyser go jednak namówił. Powiedział, że Galileusza w teatrze będzie mógł grać przez 10 lat, a rola Maćka z Bogdańca już nigdy nie wróci. Co ciekawe, Aleksander Fogiel był też stryjecznym bratem słynnego wokalisty Mieczysława Fogga. Ulubieniec widzów, poza tym nie pochodził z rodziny artystycznej. Urodził się 24 lutego 1910 roku. Pochodził z rodziny kolejarskiej. Przyszły aktor ukończył Technikum Kolejowe w Siedlcach oraz kurs w Miejskiej Szkole Rysunku i Zdobnictwa w Warszawie. Zadebiutował w teatrze Wojska Polskiego, gdzie wcześniej pracował na stanowisku scenografa. Z czasem wrócił do rodzinnej miejscowości, gdzie w teatrach wojskowych był scenografem, aktorem i reżyserem. Pracował też na kolei. Po zakończeniu wojny został zatrudniony we wrocławskich, częstochowskich, szczecińskich, poznańskich, łódzkich i gorzowskich teatrach. Co więcej, pełnił funkcję dyrektora w pięciu teatrach. Wyreżyserował też 68 sztuk, zaprojektował 38 scenografii i wykreował 378 ról teatralnych oraz ponad 100 filmowych. Poza filmem „Krzyżacy” zagrał między innymi sołtysa w „Samych Swoich”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 60 lat razem i wciąż iskrzy. Marian Opania zdradza receptę na udane małżeństwo. Stawia sprawę jasno Aleksander Fogiel, 30.11.1959 rok Aleksander Fogiel — przez lata prowadził drugie życie, które ukrywał Artysta był w związku z Celiną Dąbrowska. Z nią doczekał się dwóch synów — Andrzeja, który urodził się w 1941 roku oraz Waldemara, który przyszedł na świat w 1943 roku. Oboje poszli w ślady ojca. Starszy z nich został aktorem i śpiewakiem, natomiast młodszy zajmował się tańcem, reżyserią ruchu scenicznego oraz choreografią. Co więcej, Waldemar zmarł tragicznie w październiku 1976 roku. To był ogromny cios dla rodziny. Z kolei wnuk ulubieńca widzów w latach 90. Zagrał między innymi w: „Radio Romans”, „Bank nie z tej ziemi” czy „Czterdziestolatek. 20 lat później”. Nie każdy też wie, że Aleksander Fogiel miał romans z tancerką — Lucyną Łakomówną. Ich miłość była utrzymywana w sekrecie przez wiele lat. Co więcej, z nią doczekał się kolejnego dziecka – syna Tomasza Fogla, który urodził się w 1953 roku. W 1985 roku zmarła żona aktora. Wtedy już oficjalnie był w związku z Lucyną, jednak z decyzją o zaręczynach czekał aż 10 lat. Było to kilka miesięcy przed śmiercią ulubieńca widzów. Przypomnijmy, że Aleksander Fogiel odszedł 17 stycznia 1996 roku w wieku 86 lat. Jego ciało zostało wówczas pochowane na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła Aleksander Fogiel, 07.12.1973 rok Aleksander Fogiel, 24.11.1964 rok
60 lat razem i wciąż iskrzy. Marian Opania zdradza receptę na udane małżeństwo. Stawia sprawę jasno
60 lat wspólnej historii, której początek sięga szkolnych korytarzy. Marian Opania z rozbrajającą szczerością opowiada o małżeństwie i codzienności pełnej sporów. „Kłócimy się codziennie, ale trwamy”, mówi, wskazując na wierność jako fundament tej relacji.
Od blisko 60 lat idą przez życie ramię w ramię – z temperamentem, humorem i bez lukru. Marian Opania w rozmowie z Halo tu Polsat wrócił do pierwszych chwil z żoną, wspominając młodzieńczy pocałunek i drogę, która zaprowadziła ich do ślubu w lipcu 1967 r. Dziś mówi wprost: w ich małżeństwie nie brakuje sporów, ale to właśnie one, obok czułości i wierności są częścią historii, która trwa niemal sześć dekad. Marian Opania relacja z żoną. Ich miłość zaczęła się w liceum w Puławach Ta historia ma swój początek w I Liceum Ogólnokształcącym im. Księcia A.J. Czartoryskiego w Puławach. To tam poznał Annę – w szkolnych murach, między lekcjami i próbami kółka teatralnego. Wspólne zajęcia i rozmowy sprawiły, że zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Z tej młodzieńczej znajomości narodziła się relacja, która przetrwała blisko 60 lat. „Zakochałem się w Ani od pierwszego wejrzenia. Ona cieszyła się niebywałym powodzeniem, a ja byłem tylko „kurduplem”. Tyle, że dobrze recytowałem wiersze. Na szczęście oboje chodziliśmy na zajęcia kółka teatralnego i to nas do siebie zbliżyło”, mówił w Świecie Seriali. Marian Opania dziś z sentymentem wraca do tamtych chwil. Dla wybitnego aktora kluczową datą w historii ich związku nie jest dzień ślubu, lecz 3 maja 1960 roku. Tego dnia odprowadził Annę do domu i przy starym mostku ją pocałował. „Pamiętam, jak 60 lat temu, a dokładnie 3 maja 1960 r., odprowadziłem Anię do domu i przy starym mostku, w romantycznej scenerii, odważyłem się ją pocałować. Wcale mi się to nie podobało! Ale miłość mi nie przeszła. Do dziś rocznica tamtego pocałunku jest dla nas ważniejsza niż rocznica ślubu”, zwierzał się na łamach Świata Seriali. Aktor przyznał, że nie był to dla niego łatwy moment. Wspominał, że brakowało mu doświadczenia, a całe zdarzenie było dla niego bardziej stresujące niż romantyczne. „Co ci ludzie w tym widzą? Bo ja nie umiałem całować. Ona już umiała”, opowiadał w najnowszym wywiadzie dla Halo tu Polsat. Czytaj też: Ich historia jest niezwykła. Marian Opania i jego żona są razem już od ponad 60 lat Ślub w lipcu 1967 r. i blisko 60 lat razem Marian Opania i jego ukochana, Anna stanęli na ślubnym kobiercu w lipcu 1967 r. Od tamtej pory są małżeństwem, które trwa blisko 60 lat. Wspólnie doczekali się dwójki cudownych dzieci: Bartosza oraz Magdaleny. Syn poszedł w ślady ojca i został aktorem, córka jest japonistką. „Małżeństwem jesteśmy od lipca 1967 r., ale ja liczę nasz czas miłości od maja 1960 r., od naszego pierwszego pocałunku”, opowiadał jakiś czas temu. Dziś, po ponad sześciu dekadach wspólnej drogi, Marian Opania mówi o swoim małżeństwie bez patosu i bez filtrów. Z przymrużeniem oka zauważa, że tworzą duet dwóch zupełnie różnych żywiołów – Wodnika i Koziorożca – znaków zodiaku, które teoretycznie nie powinny iść w jednym kierunku. A jednak idą. Raz szybciej, raz wolniej. Czasem w zgodzie, częściej w sporze. Czytaj też: Syn poszedł w jego ślady, córka jak ognia unika mediów. Mało kto wie, że Marian Opania ma dwójkę dzieci Recepta na udane małżeństwo według legendarnego aktora Aktor nie udaje, że ich codzienność to pocztówka z wakacji. „My się żremy jak psy — nie obrażając psów. Jestem spod znaku wodnika, a ona koziorożca. Zupełnie niepasujące znaki. Kłócimy się codziennie, ale trwamy”, podsumował wprost, bez prób wygładzania rzeczywistości w rozmowie z Tomaszem Wolnym dla Halo tu Polsat. W jego słowach nie ma jednak goryczy. Jest raczej szczerość człowieka, który wie, że miłość po tylu latach nie polega na braku różnic, lecz na decyzji, by mimo nich zostać. Bo choć temperamenty bywają odmienne, jedno pozostaje niezmienne: wierność. Marian Opania podkreśla, że przez całe życie był człowiekiem wiernym – w miłości i w przyjaźniach, które trwają latami. I może właśnie w tym tkwi sekret tej relacji: w konsekwencji, lojalności i w gotowości, by każdego dnia, nawet po burzliwej kłótni, znów stanąć obok siebie. „Jestem człowiekiem wiernym. Jak się z kimś przyjaźnię, to się przyjaźnię. Jak kogoś nie lubię, to mu tego nie mówię”, dodawał wybitny aktor. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła
Dorota Szelągowska rzadko mówi półsłówkami. Projektantka wnętrz i osobowość telewizyjna otwiera się na temat relacji, pracy i momentów przełomowych, które na nowo poukładały jej życie.
Dorota Szelągowska opowiada o długiej drodze do zdrowych relacji, stawiania granic i odcinania się od ludzi, którzy ją wykorzystywali. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską przyznaje, że dopiero dziś potrafi być uczciwa wobec siebie, zamykać niedobre etapy i wybierać życie, w którym po godzinie 17 jest już tylko dla bliskich. To opowieść o odpowiedzialności za własne decyzje, redefinicji sukcesu i zgodzie na to, że szczęście bywa nieoczywiste. Dorota Szelągowska o relacjach, które ją niszczyły. Wywiad VIVA! [...] – Przyjaciół nie poznaje się w biedzie… Sama się o tym przekonałam, ale to była bardzo długa droga. Chyba niektórych rzeczy naprawdę długo się uczę. Dopiero od niedawna mogę powiedzieć, że po raz pierwszy mam zdrową relację ze sobą, z bliskimi, a wokół siebie mam sprawdzonych ludzi, którzy są obok mnie dla mnie, a nie dlatego, że mogą coś ode mnie dostać. W końcu zrozumiałam, że już nie mam czasu na otaczanie się ludźmi, którzy są dla mnie źli i mnie wykorzystują. – Długo na to czekałaś? Nie czekałam, tylko byłam w procesie, który pozwolił mi stanąć w prawdzie. Wiesz, to nie jest tak, że ja nagle odkryłam, że ktoś mnie wykorzystał i wszystko to jest jego wina. Lubimy tak myśleć, zrzucając z siebie odpowiedzialność. Ja jednak z tych relacji też czerpałam. I musiałam szczerze odpowiedzieć sobie, dlaczego w nich tkwiłam. Powinniśmy być uczciwymi wobec siebie, bo inaczej leżymy. – Uczysz się na cudzych błędach czy na swoich? Wolałabym na cudzych, ale jakoś nie wychodzi. Muszę sama się sparzyć, żeby się zorientować, że coś jest nie dla mnie. Ostatni czas w moim życiu to moment zamykania różnych rzeczy, relacji, rozstawania się. Nie z partnerem oczywiście! Ale z przekonaniami na swój temat. Kiedyś mi się wydawało, że najlepiej jest, gdy praca jest moją pasją. Gó…o prawda! Jak praca jest twoją pasją, nigdy z niej nie wychodzisz. Owszem, powinna ci sprawiać przyjemność i dobrze by było, gdybyś chodziła do niej bez zgrzytania zębami, ale to wystarczy. Ja kiedyś żyłam pracą i mówiłam, że ludzie, z którymi pracuję, są moją rodziną. Pewnie w tamtym momencie tak czułam, ale dzisiaj… kocham wychodzić z roboty. O godzinie 17 i w weekendy jestem już tylko dla bliskich. Uwielbiam spędzać czas z moją rodziną i to jest ogromna zmiana, jaka we mnie zaszła. Ale też wcześniej nie miałam takiej prawdziwej rodziny. Zamknęłam więc biuro projektowe, zmniejszyłam firmę, bo w końcu lubię mieć czas wolny. Przez wiele lat opowiadałam wszystkim, że muszę zwolnić, ale tego nie robiłam. A teraz nareszcie mam czas na życie. – Jesteś szczęśliwa? Bywam. Ale bywam też nieszczęśliwa. Jak każdy. Takie jest prawdziwe życie. Ja jestem wielką fanką tej prawdy. SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Do ojca długo miał żal, o dzieciństwie mówił, że nie było w nim nic pozytywnego. Rafał Olbrychski dopiero niedawno pogodził się z tym, co go spotkało
Od dziecka żył w cieniu sławnego ojca. I nie ukrywał, że bycie synem Daniela Olbrychskiego nie jest łatwe. Łatwa nie była też droga, którą przeszedł. Rafał Olbrychski zmagał się z nałogiem, przeszedł też długą terapię, która później pomogła mu podnieść się po stracie syna. Aktor i muzyk, który właśnie świętuje 55. urodziny, dziś jest szczęśliwy. Często jednak wraca do trudnej przeszłości, traktując ją jako przestrogę dla innych.
Długo mierzył się z porównaniami do sławnego ojca i oczekiwaniami, że pójdzie w jego ślady. On swoją karierę zaczynał od muzyki, w której czuł się jak ryba w wodzie. Dokładnie 30 lat temu cała Polska nuciła jego piosenkę, którą nagrał do filmu "Słodko gorzki". Kolejne utwory już takiej furory nie zrobiły, a sam Rafał Olbrychski zaczął coraz chętniej próbować sił w aktorstwie. Od ojca się nie odcinał, ale też nie chciał, by ten cokolwiek mu załatwiał. Potrzeba samodzielności skłoniła go do decyzji, by już w wieku 21 lat założyć rodzinę i zostać ojcem. Zobacz też: 5 lat temu odszedł jego syn. Tak Rafał Olbrychski mówi o tej bolesnej stracie | Viva.pl Chciał szybko założyć własną rodzinę – został młodym ojcem Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze dzieckiem. Dlatego Rafał wychowywany był przede wszystkim przez swoją matkę, Monikę Dzienisiewicz-Olbrychską, i jej późniejszego partnera, Andrzeja Kopiczyńskiego, który nigdy w pełni nie zastąpił mu ojca. Wychowanie w niepełnej rodzinie sprawiło, że bardzo szybko zapragnął stworzyć własną. I tak, gdy Rafał Olbrychski miał zaledwie 21 lat, doczekał się pierwszego syna, Kuby. Rok później przyszedł na świat Antek. Dziś przyznaje, że nie był wystarczająco dojrzały, a on i jego ówczesna partnerka Agata Strzępek mieli zbyt idealistyczne podejście. Ich małżeństwo nie przetrwało tej próby. Przyczynił się do tego także nałóg Rafała. Walka, która zajęła mu lata Nie jest tajemnicą, że Rafał Olbrychski latami mierzył się z bardzo trudnym nałogiem. Nadużywać alkoholu zaczął jeszcze jako nastolatek, wtedy też pojawiły się narkotyki. Kilka lat temu na łamach magazynu „VIVA!” artysta, opowiadając o swoim problemie, przyznał: „Picie jest niesłychanie destrukcyjne. I dla tego, który pije, i dla bliskich”. Jego nałóg stał się jednocześnie powodem, dla którego zniknął z przestrzeni publicznej. Przeszedł bardzo trudną drogę, by zawalczyć o swoje życie; wyszedł z niej jednak zwycięsko, będąc trzeźwym od 2016 roku. Od tamtej pory otwarcie mówi o terapii oraz leczeniu, dzięki którym stał się bardziej świadomy swojej przeszłości. Najtrudniejsza ze strat Wstrząsającym wydarzeniem dla całej rodziny była nieoczekiwana śmierć zaledwie 28-letniego Jakuba Olbrychskiego. Tragiczną informację przekazał jego młodszy brat Antoni we wpisie na Facebooku z 2020 roku: „Kuba chorował na schizofrenię, ale skłonienie go do leczenia było bardzo trudne. Mimo to w ciągu kilkunastu ostatnich lat wielokrotnie poddawał się leczeniu. Był w szpitalach na Sobieskiego, w Tworkach, w Drewnicy i w Lublińcu. Ale zawsze prędzej czy później odstawiał leki, wracał do nałogów, a wraz z tym przychodziła psychoza. Podobnie z terapiami – zaczął ich kilkanaście, ale nigdy nie udało się go utrzymać na nich dłużej”. Była to kolejna rzecz w życiu Rafała, którą musiał przepracować na terapii. Starał się pomagać synowi, jak mógł, a później bardzo długo zadawał sobie pytanie, czemu nie zrobił więcej. Zobacz również: Paparazzi nie dawali im spokoju. Rafał Olbrychski z partnerką o początkach związku | Viva.pl Pomimo trudności i tragedii, która dosięgła jego rodzinę, Rafałowi Olbrychskiemu udało się stanąć na nogi. Na co dzień jest w szczęśliwym związku z Moniką Rut i mieszkają razem we własnym, cichym miejscu. Artysta nie odcina się od trudnej przeszłości, wielokrotnie w wywiadach mierzy się z tym, co go spotkało. W tym roku, 26 lutego, aktor i muzyk skończył 55 lat. Źródła: telemagazyn.pl, kobieta.wp.pl
Dzieli ich 14 lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki
Przez lata milczeli, gdy inni szeptali za ich plecami. Plotki narastały, a oni konsekwentnie unikali komentarzy. Aż w końcu jednym gestem rozwiali wszelkie wątpliwości. Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz udowodnili, że ich uczucie nie było chwilowym zauroczeniem. Prawda o ich relacji okazała się większym zaskoczeniem, niż ktokolwiek przypuszczał.
Swoją miłość bardzo długo ukrywali przed światem. Gdy złośliwi plotkowali, że to tylko przelotny romans, Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz uparcie nie komentowali bezpodstawnych doniesień. A jakiś czas później potwierdzili… że są już dawno po ślubie! Reżyserka i 14 lat młodszy aktor od lat tworzą piękny związek, wychowują razem dwójkę dzieci: córkę Alinę oraz syna Macieja. Oto historia ich uczucia, któremu nikt nie dawał szans. Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz. Jak się poznali? Poznali się przypadkiem w okolicach 2009 roku w Paryżu. Małgorzata Szumowska miała już za sobą wieloletni związek z Michałem Englertem, po którym związała się z montażystą Jackiem Drosiem. Owocem tej miłości jest syn Maciej. Wtedy jednak los postawił na jej drodze Mateusza Kościukiewicza. Reżyserka nie wiedziała wówczas, że już wkrótce jej życie odmieni się o 180 stopni. Małgorzata Szumowska, Michał Englert, 2020 Para poznała się na planie filmowym. Spotkania towarzyskie szybko zaowocowały piękną przyjaźnią, które wkrótce miało przerodzić się w głębsze uczucie. Małgorzata Szumowska postanowiła zakończyć swoją poprzednią relację. Decyzję o tym, że chce być z Mateuszem, podjęła podczas kręcenia dramatu „Sponsoring” w Paryżu. „Gdy zaczęliśmy się spotykać, był to rodzaj fermentu i jakiegoś takiego skandalu. Myślę, że teraz to już na szczęście nie jest dla nikogo temat", mówiła w Dzień Dobry TVN. „To był trudny moment w moim życiu. Byłam sama w Paryżu, montowałam film. Zostawiłam mojego syna Maćka z jego tatą na miesiąc. Rozstałam się z nim, weszłam w nowy związek. Moi przyjaciele, zdawałoby się tak liberalni, sami żyjący nieraz w sposób, jak mówią księża, »nieuporządkowany«, nagle zaczęli mnie surowo oceniać za to, że wiążę się z kimś ich zdaniem nieodpowiednim i zostawiam dziecko na miesiąc. Totalna krytyka” - zwierzała się w jednym z wywiadów. (cytat za Polki.pl) CZYTAJ TaKŻE: Miał 56 lat, gdy po raz pierwszy został ojcem. Dla syna Ryszard Kalisz zrezygnował z dawnego życia Reżyserka nigdy nie ukrywała, że jest trudnym materiałem na partnerkę. „Mam dużo cech przywódczych i niewyparzoną gębę. Jestem śmiała, a często bywam chamska”, przyznała przed laty. Jednak prawdopodobnie właśnie te cechy mogły uczynić ją prawdziwym ideałem dla aktora! Mateusz Kościukiewicz od zawsze deklarował, że stawia na jakość, nie na ilość. Związek z 14 lat starszą reżyserką był dla niego pierwszą, tak poważną relacją. Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 14.09.2013 Gdynia, 38. Festiwal Filmowy Potajemny ślub Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza Wielu sugerowało, że relacja tej dwójki jest jedynie przelotnym romansem i relacją, która nie przetrwa dłużej niż kilka miesięcy. Mówiono tak głównie ze względu na dzielącą zakochanych różnicę wieku, która wzbudzała wiele emocji. Oboje jednak stanowczo zaprzeczali, jakoby miałoby to być dla nich przeszkodą. „Nigdy nie wszedłbym w związek, który zbudowałby dla mnie bariery. Poza tym z pewnymi osobami mała stabilizacja nie grozi. Nie da się przecież całe życie mieszkać na kartonach”, mówił aktor w wywiadzie dla tygodnika Wprost. Wtedy wskazywano na wybuchową mieszankę charakterów tej dwójki. Niewielu dawało im szanse… Dlatego wiadomość o ślubie Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza zelektryzowała polskie media. Choć pierwsze plotki w sprawie zaczęły pojawiać się już kilka miesięcy wcześniej, żadne z nich nie potwierdzało tych rewelacji. Jednak gdy pojawili się razem w kinie Muranów na premierze filmu „Bez wstydu”, w którym ukochany reżyserki zagrał jedną z głównych ról — nie sposób było nie zauważyć obrączek na palcach zakochanych. Na czerwonym dywanie wymieniali czułości i nie kryli dłużej łączącego ich uczucia. „Jeśli oboje mamy obrączki, to chyba jasne, co to oznacza”, komentowała Małgorzata Szumowska. Wiadomo, że para stanęła na ślubnym kobiercu w 2012 roku, lecz cała ceremonia pozostaje owiana tajemnicą… „Nie ma w tym nic dziwnego, że Małgośka i Mateusz unikają rozgłosu. Miłość dojrzałej kobiety i młodszego mężczyzny wciąż jest w Polsce kontrowersyjnym tematem. Na tyle, że Małgośka mogła zrobić z niego swój kolejny film”, miała mówić osoba z bliskiego otoczenia pary na krótko po ujawnieniu radosnej nowiny. ZOBACZ TAKŻE: Jest więźniem własnego ciała, coraz częściej nie wstaje z łóżka. Ból rządzi życiem gwiazdy lat 90. Córka jest dla niej największym wsparciem Obojgu zależy na prywatności, dlatego od zawsze cieszyło ich, że nie wywołują aż takiej sensacji. W porównaniu ze znaczną częścią par w show-biznesie, oni mają naprawdę duże szczęście. „Nie miałem problemów z paparazzi. Nie jestem sławnym gwiazdorem, wiele osób nawet mnie nie kojarzy. Żyjemy z Małgośką dość zwyczajnie, trochę na uboczu. Robimy swoje. Czasem widzę nasze zdjęcia w gazetach, czytam podpis wyssany z palca. Przewracam stronę, widzę kolejną osobę. I wiem, że to też nie ma związku z rzeczywistością”, ujawnił mąż reżyserki na łamach tygodnika Wprost. Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 05.05.2018, 11. Netia Off Camera w Krakowie Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz — wspólne życie i narodziny córki Niedługo później na świat przyszła ich córeczka, Alina. Dziewczynka przyszła na świat pod koniec grudnia 2012 roku i momentalnie stała się oczkiem w głowie rodziców. Małżonkowie wychowują również syna reżyserki z poprzedniego związku. Maciej jest już nastolatkiem. Małgorzata Szumowska rzadko porusza temat swoich pociech, lecz w 2020 roku opowiedziała, jak wyglądało ich życie podczas kwarantanny związanej z pandemią. „Byłam tylko z mężem i dwójką dzieci, młodsze dało mi wycisk, w sumie klasyk. Bycie pełnoetatową mamą, gotowanie wszystkich posiłków, choć uwielbiam gotować, też bywa meczące”, wspominała podczas rozmowy z Joanną Sławińską. Z kolei Mateusz Kościukiewicz tak mówił o wychowywaniu dwójki dzieci na łamach Twojego Stylu: „Największym błędem wychowawczym jest traktowanie dzieci jak idiotów i niedocenianie ich roli w rodzinie. Wierzę, że my, dorośli, powinniśmy nie tyle podporządkowywać sobie dzieci, ile dawać przykład swoimi postawami. Tymczasem oczekiwanie posłuszeństwa jest też problemem systemu edukacyjnego, który wciąż zakłada, że człowieka trzeba zmusić do czegoś, wytresować w nim pewne zachowania, zamiast pozwolić mu rozwinąć skrzydła w sposób przeznaczony tylko dla niego. [...] Ja staram się namówić moje dzieci, by pielęgnowały w sobie niezależność, bo ona daje wolność. Niezależność jest elementem życia, bez którego nie ma wolności”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja Kilka lat temu, przy okazji promowania filmu „Twarz” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej, jej ukochany wyznał, że bardzo ceni sobie to zwyczajne życie u boku małżonki. „Wstajemy rano, robimy śniadanie. Potem ja odwożę dzieci do przedszkola i szkoły. Wpadam do mojej ulubionej kawiarni Relaks przy Dąbrowskiego, wypijam kawę. Jeśli nie muszę jechać na plan, siadam do komputera i pracuję, zajmuję się też domem…”, mówił aktor. Mamy nadzieję, że ten związek pozostanie tak piękny, jak do tej pory! Źródło: Polki.pl, Kobieta.onet.pl, Pomponik.pl Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 12.09.2013, Czwarty dzień 38. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni
Jest więźniem własnego ciała, coraz częściej nie wstaje z łóżka. Ból rządzi życiem gwiazdy lat 90. Córka jest dla niej największym wsparciem
Christina Applegate mówi o bólu, dniach spędzonych w łóżku i codzienności, która wymaga od niej ogromnej siły. W szczerych wyznaniach podkreśla jednak, że to 15-letnia córka Sadie jest powodem, dla którego każdego ranka próbuje wstać i walczyć o choćby namiastkę normalności.
Christina Applegate od lat mierzy się ze stwardnieniem rozsianym, ale tym razem jej słowa wybrzmiały wyjątkowo mocno. Aktorka przyznała, że są dni, gdy choroba sprawia, iż jest niemal przykuta do łóżka, a ból odbiera jej energię i niezależność. W tej surowej szczerości nie ma jednak rezygnacji – jest prawda o codzienności, w której mimo wszystko najważniejsza pozostaje jej 15-letnia córka Sadie. To dla niej wstaje, nawet wtedy, gdy każdy krok kosztuje więcej, niż ktokolwiek może sobie wyobrazić. Christina Applegate stwardnienie rozsiane – szczere wyznanie aktorki Christina Applegate od lat nie chowa się za uśmiechem ani sceniczną kreacją. O swoim stanie zdrowia mówi wprost, bez półtonów i niedopowiedzeń. Aktorka choruje na stwardnienie rozsiane – przewlekłą chorobę ośrodkowego układu nerwowego, która realnie i boleśnie wpływa na jej codzienność. W najnowszych wypowiedziach nie pozostawia złudzeń: jej sytuacja jest bardzo trudna. Objawy choroby i ból odbierają jej sprawczość, a najprostsze czynności urastają do rangi wyzwania. Christina Applegate stwardnienie rozsiane nazywa po imieniu – bez upiększeń, bez pozowania na siłę, bez udawania, że wszystko jest pod kontrolą. W jej słowach nie ma teatralności. Jest surowa prawda o życiu, które zmieniło rytm, o ciele, które stawia granice, i o codzienności podporządkowanej chorobie. „Jest nas wielu, którzy niedawno zostali zdiagnozowani i nie są jeszcze gotowi zaakceptować tej rzeczywistości. Chcę robić różne rzeczy, ale nie mogę, a czuję, że jest coraz gorzej. To przygnębiające. Ale jest we mnie głos, który mówi: "Musisz wierzyć w cud. Musisz wierzyć w drugą stronę tego", opowiadała jakiś czas temu w podcaście Hody Kotb Making Space. Sprawdź też: Toczy dramatyczną walkę z chorobą, jej stan się pogarsza. "Ciągle myślę, że obudzę się z tego koszmaru", mówi Christina Applegate Gwiazda lat 90. Przejmująco o swoim życiu z chorobą. Jak wygląda jej codzienność? Christina Applegate mówi o swojej codzienności z rozbrajającą szczerością. Przyznaje, że ból towarzyszący jej w walce ze stwardnieniem rozsianym sprawia, iż bywa niemal przykuta do łóżka. „Moje życie nie jest zamknięte w kokardce. Życie ludzi, przepraszam za brak lepszego określenia, jest czasami cholernie do d*py. Dlatego jestem tak szczera i bezkompromisowa, jak tylko potrafię”, mówi w rozmowie z magazynem People. Mimo fizycznych ograniczeń aktorka nie rezygnuje z tego, co najważniejsze. Wciąż stara się każdego dnia odwozić swoją 15-letnią córkę Sadie do szkoły, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach rola mamy pozostaje dla niej absolutnym priorytetem. „Chcę ją zabierać, to moje ulubione zajęcie. To jedyny czas, który spędzamy razem, tylko we dwoje. Mówię sobie: "Po prostu bezpiecznie ją tam zawieź i wróć do domu, żebyś mogła wrócić do łóżka". I tak właśnie robię”, dodawała w tym samym wywiadzie. Relacja z córką. Sadie jest dla niej całym światem i największym wsparciem Christina Applegate stwardnienie rozsiane przeżywa przede wszystkim jako matka – kobieta, która nie wyobraża sobie wycofania z najważniejszej roli swojego życia. Choroba zmieniła jej codzienność, narzuciła nowe tempo i ograniczenia, ale nie odebrała jej potrzeby bycia blisko. W centrum tego świata stoi Sadie – 15-letnia córka, która jest dla niej punktem odniesienia, siłą i sensem w dniach, gdy ciało odmawia posłuszeństwa. „Moja choroba nie jest powodem, dla którego codziennie rano wstaje. Tym powodem jest moja córka. To dzięki niej wciąż tu jestem i staram się z nią być”, mówiła. Czytaj też: Christina Applegate przyznała, że córka zmieniła całe jej życie. Narodziny Sadie dały jej nadzieję i motywację do walki z chorobą Sadie dorastała u boku mamy, która była w ciągłym ruchu – energicznej, wysportowanej, zakochanej w tańcu i bieganiu. Christina była dla niej symbolem siły i aktywności. Kiedy jednak pojawiła się choroba, świat nastolatki zmienił się bez ostrzeżenia. Jak przyznaje aktorka, córka zareagowała spokojnie, niemal zbyt dojrzale jak na swój wiek. „Kiedy pojawiła się choroba, zareagowała bardzo powściągliwie. […] To było dla niej jak utrata mamy przez tę cholerną chorobę. A im jest starsza, tym bardziej ją to boli”, mówiła. Ich relacja to dla niej motywacja, która każe wstawać nawet wtedy, gdy ból jest dotkliwy, a zmęczenie przytłacza. Christina Applegate nie udaje, że jest łatwo. Mówi wprost o trudnościach, o chwilach słabości, o dniach, gdy choroba dominuje nad planami. A jednak równocześnie pokazuje determinację. „Widzę, jak patrzy na mnie, kiedy leżę w łóżku i nie mogę się ruszyć, albo chcę jej powiedzieć dobranoc w jej pokoju, ale nie mogę przejść przez korytarz z jakiegoś powodu, bo moje nogi nie działają tego dnia. Teraz ledwo mogę dojść do łazienki, to najgorsze, ale to nie ma znaczenia”, wyznała w swoim podcaście MeSsy Podcast. Źródło: Dzień Dobry TVN, Pudelek, Onet
Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja
Spotkanie z córką Cezarego Pazury było dla Edyty Pazury momentem pełnym napięcia. Obawiała się konfrontacji z młodszą od siebie o dziewięć miesięcy Anastazją i była przekonana, że czeka ją „armagedon”. Dziś mówi o wdzięczności, akceptacji i relacji opartej na szacunku. Jak wygląda ich więź po latach?
Nie wszystkie przełomowe momenty mają blask fleszy – niektóre rozgrywają się w ciszy, ale niosą ze sobą ogromne emocje. Dla Edyty Pazury takim doświadczeniem było pierwsze spotkanie z córką Cezarego Pazury, młodszą od niej o 9 miesięcy. Jak wyznała, towarzyszył jej natłok czarnych myśli. A w głowie zabrzmiało jedno: „O matko, to będzie armagedon”. Jak dziś wyglądają ich relacje? Edyta Pazura o pierwszym spotkaniu z córką Cezarego Pazury Ich historia zaczęła się w 2007 r. – on był już ikoną ekranu, rozpoznawalnym i osadzonym w świecie show-biznesu, ona dopiero co odebrała świadectwo maturalne i stawiała pierwsze kroki w dorosłości. Poznali się zupełnie niepozornie – w pociągu. Cezary Pazura podróżował z Krakowa do Gdyni, gdy w wagonie restauracyjnym jego uwagę zwróciła dziewczyna pracująca w Warsie. Zwykłe zagadnięcie, chwila rozmowy między stacjami, kilka wymienionych zdań – nic nie zapowiadało, że ta przypadkowa scena stanie się początkiem wspólnej historii. Ani on, ani ona nie przypuszczali wtedy, że krótka rozmowa w drodze przerodzi się w relację, która odmieni ich życie. Różniło ich doświadczenie, scena, wiek i życiowy etap, ale uczucie okazało się silniejsze niż wszystkie proporcje. Związek rozwijał się w błyskawicznym tempie i po dwóch latach powiedzieli sobie „tak”, przypieczętowując relację, która od początku budziła emocje. „Patrząc na tamtą 19-letnią dziewczynę z perspektywy 33-latki, nie jestem pewna, czy dziś znalazłabym w sobie, tyle odwagi. Weszłam w związek z nieszablonowym, dużo starszym mężczyzną, bardzo znanym aktorem i jeszcze chciałam zbawić świat. Było ciężko”, opowiadała kilka lat temu w rozmowie z VIVĄ! Edyta Pazura. Czytaj też: Edyta Pazura zrobiła furorę na czerwonym dywanie. Takiej metamorfozy nikt się nie spodziewał! Dziś Edyta i Cezary Pazurowie wychowują troje wspólnych dzieci, tworząc rodzinę, która na przestrzeni lat musiała nauczyć się własnej harmonii. Z pierwszego małżeństwa Cezary Pazura ma córkę Anastazję – zaledwie dziewięć miesięcy młodszą od Edyty. I właśnie ta subtelna, ale znacząca różnica wieku sprawiła, że przed pierwszym spotkaniem z pasierbicą w sercu ukochanej aktora pojawił się niepokój. Edyta Pazura w szczerej rozmowie z Małgorzatą Ohme wspominała moment, w którym miała spotkać córkę Cezarego Pazury. Nie kryła, że była to dla niej sytuacja niezwykle trudna emocjonalnie. Już sama świadomość tej konfrontacji wywoływała w niej napięcie. Obawiała się reakcji Anastazji. „Ja się bałam, bo jak Czarek powiedział, że ma córkę, która jest nastolatką, ode mnie jest rok młodsza, pomyślałam: "O matko, ale będą jaja jak berety". No przecież ja ucieknę od razu”, opowiadała w podcaście. I dodawała: „Byłam święcie przekonana, że z jej strony będą największe problemy. No weszła kolejna kobieta, jednak tatę miała przez jakiś czas tylko dla siebie, bo mieszkali we dwoje”. „O matko, to będzie armagedon” – szczere wyznanie Edyty Pazury Rzeczywistość napisała jednak zupełnie inny scenariusz, niż ten, który Edyta Pazura układała w swojej głowie. Obawy, które narastały przed pierwszym spotkaniem, zderzyły się z czymś, czego się nie spodziewała – spokojem i akceptacją. Jak podkreśla, Anastazja od razu przyjęła ją z otwartością. Nie ukrywa, że z perspektywy czasu potrafi spojrzeć na tamten moment z dużą wdzięcznością. „Podejrzewam, że jej było trudno, ale ona nie dawała po sobie tego poznać. Z jej strony miałam najmniej problemów. Ona mi taki dała komfort w tej miłości, w byciu razem z Czarkiem, że nie mogę złego słowa o niej powiedzieć. A bałam się bardzo. Myślałam: o matko, to będzie armagedon, będę miała przejścia. Ale nie było tak”, opowiadała Edyta Pazura w rozmowie z Małgorzatą Ohme. Sprawdź też: Tylko w VIVIE! Cezary i Edyta Pazurowie o planach na przyszłość, wzajemnym wsparciu i sile rodziny. Takiej rozmowy dawno nie było Tak Edyta Pazura mówi o relacjach z pasierbicą Dziś, jak podkreśla, ich relacja jest poukładana i oparta na wzajemnym szacunku. Edyta Pazura jasno zaznacza, że nie chce wchodzić w rolę, która nigdy nie była jej przeznaczona. „Nie mogę być jej macochą, bo ona miała macochę — to po pierwsze. Po drugie nie chciałabym być jej macochą”, dodawała. W jej słowach wybrzmiewa świadoma decyzja o budowaniu więzi na własnych zasadach. „Z jednej strony są kumpelskie i takie przyjacielskie, a z drugiej strony — np. jak ona poszła na zabieg, jak miała chore zatoki, to ja się martwiłam, jak o dzieciaka swojego. Widzę, jak Czarek się o nią martwi i to gdzieś przechodzi na mnie. Mam takie wyobrażenie tego, że ona jest w tej czwórce, że ona jest w tej puli dzieci”, wyznała. W opowieści Edyty Pazury szczególne miejsce zajmują także relacje Anastazji z młodszym rodzeństwem. Jak podkreśla, córka Cezarego Pazury od lat dba o to, by więzi nie rozluźniły się mimo różnych etapów życia i codziennych obowiązków. Dziś te relacje są bardzo dobre i oparte na autentycznej bliskości. Wyjątkowa nić porozumienia łączy Anastazję z 17-letnią Amelią. To nie tylko siostrzana sympatia, ale też wspólna przestrzeń zainteresowań, tematów i wrażliwości. W jej słowach wybrzmiewa przekonanie, że rodzinne więzi można pielęgnować i że w ich przypadku ta praca przynosi widoczne efekty. „Zawsze starała się te relacje podtrzymywać. Napisze "co tam?", czy mogą przyjść — bo ma też swojego narzeczonego — na obiad czy na kolację (...). Staramy się, żeby ta rodzina była pełna”, mówiła. Źródło cytatów: Fakt, Plejada, podcast Małgorzaty Ohme
Miał 56 lat, gdy po raz pierwszy został ojcem. Dla syna Ryszard Kalisz zrezygnował z dawnego życia
Ryszard Kalisz został ojcem w dojrzałym wieku, ale – jak sam przyznaje – to właśnie narodziny Ignacego całkowicie odmieniły jego życie i priorytety. W szczerej rozmowie z Aleksandrą Kwaśniewską w 2013 roku były minister spraw wewnętrznych opowiedział o wyjątkowej więzi z synem, poczuciu odpowiedzialności i decyzji, by już nigdy nie pozwolić, aby praca była ważniejsza niż rodzina.
Ryszard Kalisz dość późno został ojcem, ale – jak sam wielokrotnie podkreślał – to właśnie ta rola okazała się najważniejszą w jego życiu. Narodziny syna całkowicie odmieniły jego codzienność, przewartościowały priorytety i sprawiły, że polityka oraz sprawy zawodowe zeszły na dalszy plan. Każdą wolną chwilę pragnął poświęcić Ignacemu, który w tym roku skończy 13 lat. Dziś, gdy Ryszard Kalisz obchodzi urodziny, wracamy do jego wyjątkowych słów sprzed lat. W 2013 roku w intymnej i szczerej rozmowie z Aleksandrą Kwaśniewską były minister spraw wewnętrznych opowiedział o niezwykłej więzi z pierworodnym synem, wzruszeniu, odpowiedzialności i obietnicy, którą złożył sobie kilka minut po jego narodzinach. Ryszard Kalisz o narodzinach Ignacego Kiedy na świat przyszedł jego pierworodny syn, Ryszard Kalisz wiódł uporządkowane życie i był dojrzałym mężczyzną. Narodziny Ignacego całkowicie jednak zmieniły jego priorytety. „Pięć minut po urodzeniu Ignacego spojrzałem mu w oczy. Miałem świadomość, że oto przyszła na świat najbliższa mi osoba i jest właśnie na moich rękach. Ignacy urodził się, kiedy jestem osobą spełnioną pod prawie każdym względem, a jest moim pierworodnym synem. I tak moje życie bardzo się zmieniło. Każdą wolną chwilę poświęcam Ignacemu. Niezależnie od tego, jak to się wydaje nieprawdopodobne, mam już z nim w tej chwili komunikację mentalną”, wyjaśnił w rozmowie z Aleksandrą Kwaśniewską. CZYTAJ TAKŻE: W polityce był otwartą książką, do dziś budzi sympatię Polaków. Dla Ryszarda Kalisza synowie są największą wartością A jak były minister spraw wewnętrznych zareagował na wiadomość, że zostanie tatą? „To była wielka radość. Ale taka radość w zaskoczeniu”, mówił Aleksandrze Kwaśniewskiej i dodał: „Bez przerażenia. Z poczuciem odpowiedzialności. Przedtem już byłem pogodzony z myślą, że nie będę miał dzieci. A tu raptem okazało się, że będzie Ignacy”. Szczęśliwy tata postanowił, że zrobi wszystko, by zawsze łączyła go bliska więź z synem. „Nigdy nie miałem czasu na życie prywatne. To moja wada. Pasjonuję się sprawami publicznymi i zawodowymi, często kosztem związków. I dlatego, kiedy zobaczyłem Ignacego po raz pierwszy, jak miał kilka minut życia, postanowiłem sobie, że z nim muszę być zawsze blisko”, mówił w tej samej rozmowie. Ryszard Kalisz z synem w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok Ryszard Kalisz z synem w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok Ryszard Kalisz – jak zmieniło go ojcostwo? Polityk opowiedział również Aleksandrze Kwaśniewskiej o tym, jak zmieniło go ojcostwo oraz, co pragnąłby przekazać swojemu synowi. „Mam taką potrzebę i chciałbym mieć możliwość, by jak Ignacy już dojrzeje, pogadać z nim o moim życiu i spotkać się ze zrozumieniem z jego strony. Bo czasami mam wrażenie, że moje życie starczyłoby dla trzech normalnych żyć. Robiłem mnóstwo rzeczy. Byłem tam, gdzie działa się historia [...] Marzę o tym, żeby Ignacy sam podejmował swoje decyzje życiowe. Ja mu nie narzucę przecież tego, żeby był adwokatem czy politykiem”, wyznał Ryszard Kalisz. Były minister spraw wewnętrznych nie zamierza niczego narzucać synowi, jednak pragnie zapewnić mu szereg różnych możliwości. „Oczywiście, mam plany. Z jego mamą na ten temat już rozmawialiśmy. Chcielibyśmy, żeby od maleńkości uczył się języków obcych, bo to bardzo ważne. Chcę jak najszybciej zacząć zabierać go na narty, bo przypominam sobie obrazki, z Austrii czy Szwajcarii, takich małych szkrabów w kaskach, którzy ledwo stoją, a już na nartach jeżdżą. Chcę, żeby on to robił. Będę go na pewno zabierał w różne miejsca na świecie, żeby mu je pokazać. Na szczęście dzisiaj w Polsce mamy takie możliwości. Mój tata takich możliwości nie miał i zawsze żałował, bo też lubił podróżować. [...] Mnóstwo mam planów, ale moje plany zawsze ustąpią przed jego decyzjami”, tłumaczył Aleksandrze Kwaśniewskiej. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: W polityce był otwartą książką, do dziś budzi sympatię Polaków. Dla Ryszarda Kalisza synowie są największą wartością Ryszard Kalisz zdradził, że w przeszłości zawsze zmagał się z brakiem czasu i wielkim zapracowaniem, co również często było przyczyną rozpadu jego związków. Postanowił sobie, że w relacji z synem będzie zupełnie inaczej. „Moją największą wadą w życiu było zawsze to, że za dużo pracowałem i czasami nie potrafiłem poświęcić mojemu życiu osobistemu wystarczającej ilości czasu. I to zarówno kiedy miałem lat dwadzieścia, jak i kiedy jestem po pięćdziesiątce. To jest moja olbrzymia wada. Pasjonuję się sprawami publicznymi i zawodowymi, jest to dla mnie wielkie wyzwanie i w bardzo dużym stopniu daje mi to siły witalne. Ale zawsze było to kosztem osobistego związku. I dlatego, kiedy zobaczyłem Ignacego po raz pierwszy, jak miał kilka minut życia, postanowiłem sobie, że z nim muszę być zawsze blisko”, zapewnił dumny tata. Ryszard Kalisz z synem w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok Ryszard Kalisz z synem w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/07/forum-0429065911-0910966.jpg" width="3504" height="2336" alt="Warszawa, 26.02.2016. Ryszard Kalisz z synem Ignacym na marszu Komitetu Obrony Demokracji pod haslem "My, Narod" w Warszawie.,Image: 429065911, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line:" title="Ryszard Kalisz z synem Ignacym na marszu Komitetu Obrony Demokracji w Warszawie" />
O jego powiązaniu z Epsteinem huczał cały świat. Teraz Bill Gates przyznaje się do zdrady żony i publicznie przeprasza
Nazwisko jednego z najpotężniejszych ludzi świata znów pojawia się w dokumentach, które od miesięcy budzą grozę i niedowierzanie. Ujawnione akta, prywatne spotkania i słowa, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Bill Gates przerywa milczenie, przeprasza i przyznaje się do romansu. Ale czy to zamyka sprawę?
Bill Gates znów w centrum medialnej burzy. W ujawnionych przez amerykański Departament Sprawiedliwości USA aktach Jeffreya Epsteina pojawiło się nazwisko współzałożyciela Microsoftu. Dokumenty wywołały falę spekulacji, a sam miliarder musiał publicznie tłumaczyć się zarówno ze swoich kontaktów ze skompromitowanym finansistą, jak i z romansu z dwiema kobietami pochodzącymi z Rosji. Sprawa odbiła się szerokim echem na całym świecie. Bill Gates w aktach Jeffreya Epsteina Od wielu tygodni media informują o rzekomych powiązaniach Billa Gatesa ze sprawą Jeffreya Epsteina. Akta finansisty zostały ujawnione przez amerykański Departament Sprawiedliwości USA. W dokumentach miały znaleźć się informacje sugerujące, że miliarder zaraził się chorobą przenoszoną drogą płciową od „rosyjskich dziewczyn”. W jednej z wiadomości z 18 lipca 2013 r. miała pojawić się sugestia, że przyjmował w związku z tym leki. Rzecznik Gatesa w rozmowie z magazynem „People” stanowczo zaprzeczył tym doniesieniom. Podkreślił, że Jeffrey Epstein próbował go zniesławić i wciągnąć w pułapkę. Mimo to publikacja dokumentów wywołała ogromne poruszenie i kolejną falę pytań o relacje miliardera z przestępcą sek*ualnym. Bill Gates przeprasza za powiązania z Jeffreyem Epsteinem Jak podał „Wall Street Journal”, Bill Gates podczas spotkania z pracownikami swojej fundacji odniósł się do całej sytuacji. Przyznał, że kontakty ze skompromitowanym finansistą były błędem. „Nie zrobiłem niczego niezgodnego z prawem. Nie widziałem niczego niezgodnego z prawem", mówił. Dodał również: „Żeby było jasne, nigdy nie spędzałem czasu z ofiarami, kobietami z jego otoczenia". Miliarder przeprosił osoby, które zostały w to wciągnięte z powodu błędu, który popełnił. „Przepraszam osoby, które zostały w to wciągnięte z powodu błędu, który popełniłem", powiedział podczas spotkania. CZYTAJ TEŻ: Nieustannie jest pod opieką lekarzy, ale rodzina wciąż drży o jego zdrowie. Uwielbiany aktor ujawnił kulisy choroby Bill Gates przyznał się do romansu z dwiema Rosjankami W trakcie tego samego spotkania Bill Gates miał również przyznać się do zdrady swojej byłej żony, Melindy Gates. Jak informuje „Wall Street Journal”, miliarder wyznał, że miał romans z dwiema kobietami pochodzącymi z Rosji. Nie ujawnił ich tożsamości, jednak miał powiedzieć: „Jedna była z rosyjskim brydżystą, którego poznałem podczas turniejów brydżowych, a druga z rosyjskim fizykiem jądrowym, którego poznałem dzięki działalności biznesowej". Podkreślił przy tym, że kobiety te nie były ofiarami Jeffreya Epsteina. Przypomnijmy, że rozwód Billa i Melindy Gatesów nastąpił w 2021 r., po niemal trzech dekadach małżeństwa i wychowaniu trójki dzieci. Kilka tygodni wcześniej do sprawy odniosła się Melinda Gates w podcaście „Wild Card” NPR. Przyznała, że cała sytuacja przywołuje w niej trudne wspomnienia z okresu małżeństwa. „Żadna dziewczyna nie powinna znaleźć się w sytuacji, w której znalazł je Epstein i wszystko, co działo się z ludźmi wokół niego. (...) Dlatego dla mnie osobiście jest to trudne, kiedy te szczegóły wypływają na światło dzienne, prawda, ponieważ to przywołuje wspomnienia do bardzo bolesnych chwil w moim małżeństwie", mówiła. Sprawa Billa Gatesa i Jeffreya Epsteina ponownie rozpaliła opinię publiczną. Choć przedstawiciel miliardera zaprzecza informacjom o chorobie przenoszonej drogą płciową, sam Gates otwarcie przyznał, że relacje z Epsteinem były błędem, a romans z dwiema Rosjankami faktem. Te wyznania tylko podsyciły medialne zainteresowanie jedną z najbardziej wpływowych postaci świata biznesu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
Nieustannie jest pod opieką lekarzy, ale rodzina wciąż drży o jego zdrowie. Uwielbiany aktor ujawnił kulisy choroby
Przez lata rozśmieszał miliony widzów jako Jędrula w „Rodzinie zastępczej”. Niespodziewanie musiał jednak stoczyć zupełnie nierówną walkę. Tomasz Dedek dziś otwarcie mówi o diagnozie, leczeniu i życiu pod stałą opieką lekarzy. Jego słowa poruszają i rzucają nowe światło na ostatnie lata jego życia.
Od 23 lutego 1999 r. serial „Rodzina zastępcza” nieprzerwanie przyciągał przed telewizory miliony Polaków. Dla wielu widzów był czymś więcej niż tylko produkcją komediową. Stał się częścią codzienności, a jego bohaterowie niemal domownikami. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Jędrula, w którego przez lata wcielał się Tomasz Dedek. Dziś aktor wraca wspomnieniami do tamtego czasu, ale też otwarcie mówi o najtrudniejszym rozdziale swojego życia, czyli walce z chorobą nowotworową. Plan „Rodziny zastępczej” jak drugi dom Tomasz Dedek nie ukrywa, że praca przy „Rodzinie zastępczej” była dla niego wyjątkowym doświadczeniem. W programie „Halo tu Polsat” podkreślił, że atmosfera na planie należała do najlepszych w jego karierze. „Praca na planie tego serialu była niebywała. To były najmilsze i najspokojniejsze chwile pracy. Mieliśmy komfortowe warunki pracy, byli tu znakomicie przygotowani reżyserzy. Komfort pracy był tak wielki, że przestaliśmy się w pewnym momencie martwić o teksty. Na ulicy do tej pory jestem Jędrulą, ale to oczywiste po tylu latach, casus Kapitana Klossa", wyznał. Trudno się dziwić, że widzowie do dziś utożsamiają go z tą rolą. Jędrula i jego serialowa żona Alutka, grana przez Joannę Trzepiecińską, stworzyli duet, który na stałe zapisał się w historii polskiej telewizji. Popularność produkcji sprawiła, że postać wykreowana przez Dedka stała się kultowa. CZYTAJ TEŻ: Poznali się w najtrudniejszym momencie, ona była jego największą opoką. Jacek Rozenek i jego żona pierwszy raz tak szczerze o kulisach związku Diagnoza, która zmieniła wszystko Mimo to, w jego życiu nie obeszło się bez dramatów. Osiem lat temu życie aktora wywróciło się do góry nogami. Tomasz Dedek usłyszał diagnozę: rak prostaty. Jak sam przyznał, choroba pojawiła się niespodziewanie. Choć to on zmagał się z chorobą, jak podkreśla, najbardziej przejęci byli jego bliscy. To oni dźwigali ciężar niepokoju i do dziś pamiętają o trudnym czasie sprzed ośmiu lat. Tomasz Dedek zwraca uwagę, że nie wolno próbować walczyć z chorobą w pojedynkę, ponieważ kluczowe jest poddanie się leczeniu i zaufanie specjalistom. „To był przypadek. Osiem lat temu zachorowałem na raka prostaty, przeszedłem wszystkie etapy leczenia, od chemioterapii, przez naświetlania... cały czas pozostaję pod opieką lekarzy i monitorujemy mój stan. Trzeba poddać się leczeniu, nie próbować walczyć z tym samemu. Najbardziej przejęci moją chorobą byli moi bliscy. Cały czas mają to z tyłu głowy", zwierzył się w porgramie śniadaniowmym. Źródło: Halotupolsat.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasiak o wierze na igrzyskach: "Zawsze to kwestia czegoś większego"
Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
W wieku 30 lat dostał inwestycję, o której marzy większość projektantów – 20 milionów euro i wsparcie jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów. Kilka lat później stracił nie tylko firmę, ale i przyjaciela. Dziś Marcell Pustul wraca do punktu wyjścia – bogatszy o doświadczenie, bardziej świadomy i gotowy budować markę na własnych zasadach.
Miał butiki w Berlinie i Los Angeles. Ubierał Madonnę, Toni Braxton, Beyoncé. Pewnego dnia świat projektanta runął. Dzisiaj Marcell Pustul buduje wszystko od nowa. O drodze do sukcesu, bolesnej stracie i widokach na przyszłość opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Od Marcell von Berlin do nowego początku: jak Marcell Pustul odbudowuje markę – Przez lata pracowałeś za granicą. Miałeś butiki w Berlinie, Frankfurcie, Los Angeles. Stworzyłeś markę Marcell von Berlin, którą kochały gwiazdy. Twoje kreacje nosiły Beyoncé, Toni Braxton, Madonna, Lady Gaga. Teraz zaczynasz wszystko od nowa w Warszawie, z nową nazwą. W wyniku splotu różnych okoliczności straciłem wszystko, co budowałem przez lata, i musiałem zacząć od zera. Postanowiłem zrobić to w miejscu, z którym wcześniej nie miałem do czynienia. Od zawsze uważałem, że to moja marka powinna być bardziej znana ode mnie, i lepiej, żeby na czerwonym dywanie pojawiały się gwiazdy w moich sukniach, a nie ja. Ale ponieważ zaczynam z nową energią w nowym miejscu, postanowiłem dać temu, co robię, swoje nazwisko. – Wszyscy pytają, co tu robisz? Codziennie słyszę to pytanie. Ludzie chyba myślą, że zwariowałem (śmiech). – Łatwo jest uwierzyć, że skoro odniosłeś sukces w Los Angeles, to złapałeś Pana Boga za nogi. A wiesz, że ja tak nie uważałem? Ubierałem gwiazdy: Toni Braxton, Beyoncé, Lady Gagę i wiele innych. W Los Angeles wszystko kręci się wokół stylistów – to oni są bramą do gwiazd. Zaczęło się od wypożyczeń do sesji i mniejszych wydarzeń. Jedna suknia pojawiła się na czerwonym dywanie, potem kolejna. Nagle telefon zaczął dzwonić częściej. Pamiętam moment, kiedy zobaczyłem zdjęcie, na którym Madonna ma na sobie mój projekt. W pewnym momencie moje kreacje zaczęły być brane na gale, premiery, występy sceniczne. I wtedy zrozumiałem, że marka zaczęła żyć własnym życiem. Ale wciąż wydawało mi się, że jestem niewystarczający i że to wszystko, co dał mi los, będę musiał kiedyś zwrócić. Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko. – Jak w piosence Anny Jantar: „Nic nie może przecież wiecznie trwać. Co zesłał los, trzeba będzie stracić”. To o mnie! W wieku 30 lat los postawił na mojej drodze Rainera Schallera, jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów, który uwierzył we mnie za mnie i zainwestował w Marcell von Berlin 20 milionów euro. A pięć lat później odebrał mi przyjaciela, bo przez ten czas zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, i wszystko, co zbudowałem. Okazało się, że zbudowałem nie na tych fundamentach, co trzeba. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Tomasz Kot nie ukrywa, że z rodzeństwem łączy go wspaniała relacja. Ale mało kto wie, czym zajmowali się jego rodzice
Tomasz Kot wraca pamięcią do dzieciństwa i opowiada o rodzeństwie, ojcu działającym w Solidarności i mamie, która całe życie oprowadzała turystów po Dolnym Śląsku. Oto mniej znana historia rodziny uwielbianego aktora.
Tomasz Kot w wywiadzie dla „Zwierciadła” wrócił do wspomnień z dzieciństwa i rodzinnego domu. Opowiedział o ojcu działającym w Solidarności, mamie zakochanej w swoim zawodzie przewodniczki oraz o relacji z bratem i dwiema siostrami. „W domu była nas czwórka”, mówi aktor i podkreśla, że dziś łączy ich mocna więź. Kim był ojciec Tomasza Kota? Rodzeństwo Tomasza Kota dorastało w domu, w którym wiele się działo. Aktor przyznał: „Tak, trochę czułem się wyalienowany”. Wspominając dzieciństwo, podkreślił, że wychowywał się wśród brata i dwóch sióstr. „W domu była nas czwórka, brat i dwie siostry”, powiedział wprost. Ojciec Tomasza Kota uczył w liceum wychowania fizycznego i działał w Solidarności. W domu odbywały się opozycyjne spotkania. Aktor zapamiętał napiętą atmosferę tamtych wieczorów. „Z tamtego czasu pamiętam mamę, która się denerwowała, że musi po raz czwarty w ciągu wieczora wyrzucać śmieci, bo trzeba było pod takim pretekstem wyprowadzać osobno każdego, kto do nas przychodził na opozycyjne spotkania. Pamiętam też, jak tata pomagał radzieckiemu dezerterowi i brał dla niego moje swetry”, wspominał. W ten sposób, jak sam przyznał, otrzymał podwójną edukację obywatelską. „Podwójną, bo w szkole nie mówiło się o trudnych rozdziałach w naszej historii, między innymi o Katyniu”, dodał. CZYTAJ TEŻ: Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce Kim była mama Tomasza Kota? Rodzeństwo Tomasza Kota wychowywało się w domu, w którym równie silną osobowością była mama. Aktor nie ma wątpliwości, kim była i kim jest do dziś. „Mama do dzisiaj jest zakochaną w swoim zawodzie przewodniczką turystyczną i szanowaną nestorką w środowisku legnickich przewodników”, powiedział. Całe życie oprowadzała turystów po Dolnym Śląsku. Dla dzieci oznaczało to intensywną edukację i częste zwiedzanie. Jednak, jak przyznał Tomasz Kot, nie zawsze było to dla niego atrakcyjne. „Jako dziecko przewodniczki przez lata miałem problem ze zwiedzaniem. Ostatnie, co mnie interesowało, to były muzea i kościoły, teraz mi się zmieniło”, wyznał szczerze. Rodzice dbali, by dzieci poznawały świat. „Dbali o to, żebyśmy coś zobaczyli, a my jako dzieci nie do końca to docenialiśmy”, przyznał aktor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Po występie zgarniał pieniądze i znikał. „Znałem kasyna w całej Polsce”. TYLKO W VIVIE Norbi o początkach nałogu Tomasz Kot o relacji z rodzeństwem Rodzeństwo Tomasza Kota to brat i dwie siostry. Aktor jest najstarszy. Odnosząc się do teorii o wpływie kolejności urodzenia, zauważył: „Na tym najstarszym rodzice popełniają pewnie najwięcej błędów”. Między nim a bratem jest niewielka różnica wieku. „Rok i parę miesięcy”, powiedział. Jednocześnie przyznał z rozbrajającą szczerością: „Ale on mnie przewyższa, dosłownie. Zebrał chyba wszystkie frukta genetyczne”. Wspominał też swoje ówczesne myśli: „Pamiętam taką myśl: co za wstyd, młodszy brat, a mnie przegonił wzrostem, jest silniejszy ode mnie. A czy się opiekowałem rodzeństwem? Jak któraś nasza siostra miała problemy, to Koty z siódmej i ósmej klasy przychodziły i robiły porządek”, zwierzył się ulubieniec publiczności. Dziś rodzeństwo Tomasza Kota utrzymuje bliskie relacje. Na pytanie o obecną więź odpowiedział krótko: „Mocna”. Wszyscy czworo mają już własne rodziny, dzieci. „Każde z nas po dwoje, więc na rodzinnych spotkaniach robi się imponująca liczba: cztery razy cztery plus rodzice”, wyliczył aktor. Niedawno odbył się rodzinny zjazd, na który przyleciała siostra mieszkająca w Szwajcarii. Tomasz Kot podkreślił również: „Cieszę się, że jest duża więź w pokoleniu naszych dzieci”, zaznaczył. Wspomniał też o ich zainteresowaniach: „Siostrzenica uprawia gimnastykę, druga uczęszcza do kółka teatralnego. Moje dzieci próbują sił w aktorstwie”, podsumował. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Kempa odszedł ze „Szkła kontaktowego", fani nie kryją rozczarowania. Tak pożegnał się z widzami. Ale to nie koniec jego kariery w telewizji
Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie.
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie. Mówili, że historia sztuki to strata czasu. Dziś Marianna Otmianowska nie musi niczego udowadniać. Wywiad VIVA! – Sztuka w Polsce ma się coraz lepiej? Na szczęście tak. Świadczy o tym chociażby liczba zwiedzających Muzeum Łazienki Królewskie. W ciągu roku ogród odwiedza pięć milionów, a zabytkowe budynki ponad pół miliona osób rocznie i te statystyki z roku na rok są coraz wyższe. – Coraz bardziej dostrzegamy jej terapeutyczną moc? W 2023 roku zorganizowaliśmy pierwszą w Warszawie wystawę prac Fridy Kahlo. Choć środowisko kręciło nosem, bo Frida Kahlo jakoś im do Łazienek Królewskich nie przystawała, rozmawiając z jednym ze zwiedzających, dowiedziałam się, że zmieniła życie pewnej dziewczyny, która miała bardzo trudny okres w życiu. Po tym, co zobaczyła w Podchorążówce, zaczęła szukać kolorów wokół siebie. Wciąż mam dreszcze, gdy o tym myślę. Wiem też, że pewna osoba, która porusza się na wózku, kilkakrotnie odwiedzała wystawę, bo tak pozytywnie wpłynęła na jej postrzeganie świata. – Sztuka może zmienić życie. W Pałacu na Wyspie, w Sali Salomona prezentujemy prace współczesnego artysty Nicolasa Grospierre’a. Heliogramy wypełniają puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcella Bacciarellego. Pewna dziewczynka powiedziała mi, że one są „miękkie dla wzroku” i myślę, że to jest genialne określenie. Po prostu nasz wzrok, nasze głowy, potrzebują czegoś pięknego, inspirującego, spokojnego i delikatnego. Z każdej strony atakują nas przecież brutalne zdjęcia i filmy z wojen toczących się na świecie, wypadków, katastrof. Sztuka pozwala nam na chwilę od tego wszystkiego odetchnąć. Potrzebujemy jej, bo ona przywraca harmonię i pozwala się odprężyć. Ja, między innymi właśnie z powodu pragnienia obcowania z pięknem, poszłam na studia z historii sztuki. – Ciekawa jestem, czy usłyszała Pani kiedyś, że te studia są bez sensu? Nie raz. Dobrze znam stereotypowe pytania: Co ty będziesz po tym robić? Wystaw pilnować? Krzyżówki rozwiązywać? Co za nuda! Dostawałam wręcz wysypki od tych nieprzyjemnych i złośliwych komentarzy. – Pani jest przykładem na to, że w historii sztuki można zrobić karierę, choć, jak sprawdziłam, w 2024 roku na 91 mężczyzn zajmujących stanowisko dyrektorów przypadało tylko 39 kobiet dyrektorek muzeów. Nigdy nie reżyserowałam sobie kariery, to życie daje rozwiązania. To prawda, że w świecie muzealnictwa i historii sztuki jest mnóstwo dyrektorów, zastępców dyrektorów i w ogóle bardzo dużo mężczyzn na najwyższych stanowiskach naukowych i zarządzających. Ale kobiet też jest coraz więcej. Bardzo dobrze mi się współpracuje z jednymi i z drugimi, ale to, co szalenie sobie cenię we współpracy między kobietami, to wsparcie, jakie sobie dajemy w różnych obszarach. Potrafimy rozmawiać o wyzwaniach codziennego życia i wyzwaniach zawodowych. To jest bardzo cenne i nadaje dynamiki naszym relacjom w pracy. Wydaje mi się, że historia sztuki jest wyjątkową dziedziną pozwalającą łączyć nauki ścisłe z miękkimi kompetencjami, które w dzisiejszych czasach bardzo się liczą. – Ścisłe przedmioty to raczej matematyka, fizyka, chemia. Współpracuję na przykład z profesor Barbarą Wagner z Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego w obszarze konserwacji. Po raz kolejny zostałam zaproszona przez nią do udziału w konferencji technologicznej na temat analizy chemicznej w konserwacji dzieł sztuki. Uważam, że matematyce i innym naukom ścisłym bardzo blisko jest do historii sztuki. I nie tylko im. Kiedy po różnych poszukiwaniach postanowiłam pisać pracę doktorską w dyscyplinie nauk socjologicznych, poczułam połączenie pomiędzy historią sztuki a socjologią, potrzebą opisywania świata w zupełnie nowy sposób, który konkretyzuje, tłumaczy, opowiada i pozwala na negocjacje. Muszę jednak przyznać, że historia sztuki to nie były dla mnie studia pierwszego wyboru, a w ich trakcie dwa razy chciałam rzucić wszystko i iść na medycynę. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Kempa odszedł ze „Szkła kontaktowego", fani nie kryją rozczarowania. Tak pożegnał się z widzami. Ale to nie koniec jego kariery w telewizji
Po latach obecności w jednym z najbardziej rozpoznawalnych programów publicystycznych Michał Kempa znika ze „Szkła kontaktowego”. W sieci pojawił się jego wpis, w którym nie zabrakło emocji, ironii i subtelnych uszczypliwości.
To koniec pewnej ery. Michał Kempa po wielu latach współpracy z TVN24 rozstał się z programem „Szkło kontaktowe”. Razem z nim z formatem pożegnał się Wojciech Fiedorczuk. Choć ulubieńcy publiczności nie mogą narzekać na brak pracy, dziś wspólnie tworzą inny program na antenie TVP2. Michał Kempa odchodzi ze „Szkła kontaktowego”. Kulisy decyzji i oficjalne potwierdzenie Decyzja o zakończeniu współpracy została ogłoszona przez przedstawicieli mediów i potwierdzona przez samych zainteresowanych. Wojciech Fiedorczuk w rozmowie z Wirtualnymi Mediami zapewnił: „Rozstaliśmy się w dobrej atmosferze”. Niedawno swoje pożegnanie opublikował również Michał Kempa. Nie na antenie, lecz w mediach społecznościowych. Jak sam przyznał, wolałby zrobić to inaczej. „Dear Szkiełko, żegnam cię. I dziękuję ci za wszystko. Bardzo chciałem zrobić to na antenie, a nie rozpisywać się po Instagramach. Zdaję sobie jednak sprawę, że ja jestem tylko Michał Kempa, a TVN Warner Bros. Discovery S.A. to nieco wyższy kapitał zakładowy, więc może decydować, kto i jak się będzie żegnał i za co dziękował. Robię to więc tu”, napisał na wstępie. Kempa wrócił pamięcią do momentu, gdy dołączył do „Szkła kontaktowego”. „W 2016 roku miałem 28 lat, względnie ładnie uczesane włosy (tak do tyłu) i zamierzałem kupić swój pierwszy rower z carbonową ramą. Słuchałem sporo Nohavicy, Kleyffa i zaliczyłem pierwsze dwa koncerty Bruce’a Springsteena. Czyli do Szkiełka pasowałem jak ulał”, wspominał. Pierwsze lata w programie były dla niego czasem intensywnych doświadczeń. Jak przyznał, przez dwa lata był „przez widzów rozpieszczany”.„Co bym nie zrobił, było dobrze. Pan Michał to, pan Michał tamto. Byłem ulubionym wnuczkiem matki, koleżanki twojej starej. Czy jakoś tak. Przede wszystkim jednak wylądowałem w wielkim świecie. Stałem cichutko między gigantami: Andrusami, Iwaszkiewiczami, Daukszewiczami. Słuchałem anegdot o tym, jak to Sława Przybylska coś, a Czesław Niemen coś innego, na co Jeremi Przybora jeszcze coś innego. A ja między nimi — stoję, słucham. Myślę, że dopiero po trzech latach się z tym oswoiłem, przestałem się krępować i zacząłem stać pewniej”, dodał. CZYTAJ TEŻ: Jeden gest rodziny Bożeny Dykiel wywołał ogromne wzruszenie. Tak pożegnali ją najbliżsi Wpis Michała Kempy wywołał burzę. Fani nie kryją emocji Nie zabrakło też refleksji o samym programie. „Trwałość. Stałość. Najważniejszą twoją cechą jest to, że jesteś. Trwasz. 21 lat. W dzisiejszej telewizji to fenomen. Życzę ci więc kolejnych jubileuszy. Masz wierny fanbase, jakiego w Polsce nie ma żaden influencer czy inny młody raper”, napisał, życząc formatowi kolejnych jubileuszy. Komik podziękował całej ekipie, z którą pracował przez lata. Szczególne słowa skierował do Wojciecha Fiedorczuka za „szalony pomysł”, by zaprosić go do programu oraz do Tomasza Sianeckiego, którego nazwał „prawdziwym szefem”. Nie ukrywał jednak, że rozstania nie zawsze są łatwe. „Dziękuję całej ekipie. Nie będę się tu rozpisywał, bo wiem, że można to załatwić w nieco szlachetniejszej formie. Już gadaliśmy, spotkamy się, znowu pogadamy. Zresztą i tak nie starczyłoby 2200 znaków. Niemniej jednak szczególne dziękuję tobie Wojtku za szalony pomysł, by mnie do tego programu zaprosić. I tobie Tomku. Za bycie szefem. Takim prawdziwym. Czasem surowym, częściej wyrozumiałym. I porządnym. Wiem, że jesteś teraz na mnie trochę w*******y, ale wierzę, że jeszcze napijemy się koniaczku. Tutto passa. Byl jsem ve Szkiełku. Už tam nejsem. Idę tam, gdzie czekają mnie”, zakończył wpis. Na sam koniec zwrócił się wprost do TVN Warner Bros. Discovery S.A., nie tracąc przy tym charakterystycznego humoru: „Drogie TVN Warner Bros. Discovery S.A. — jak jeździłem elektrykiem, parę razy p************m bez pytania prąd z parkingu. Przyznaję się. Sorka”. Pod postem Michała Kempy natychmiast pojawiła się fala komentarzy. Fani nie kryli wzruszenia i rozczarowania jego odejściem ze „Szkła kontaktowego”. „Misiu — będę tęsknić. Ściski i przytulasy. Wspaniałych tras, zakrętów, widoków i mega udanego programu. Czekam, kibicuję”, napisała jedna z internautek. „Wielka szkoda, oglądałam dla tego duetu. Powodzenia!”, dodała kolejna osoba. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Po występie zgarniał pieniądze i znikał. „Znałem kasyna w całej Polsce”. TYLKO W VIVIE Norbi o początkach nałogu
Po występie zgarniał pieniądze i znikał. „Znałem kasyna w całej Polsce”. TYLKO W VIVIE Norbi o początkach nałogu
Gdy „Kobiety są gorące” podbijały listy przebojów, on w kilka miesięcy z radiowca stał się gwiazdą zarabiającą kilkadziesiąt tysięcy złotych miesięcznie. Sława, Fryderyk, tłumy fanów i kasyno w hotelu pod studiem nagrań. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” Norbi wraca do momentu, w którym między nim a ruletką „coś kliknęło” – i zaczęła się historia 17-letniego uzależnienia.
Był 1997 rok. Premierowe emisje w Zetce i RMF-ie, kontrakt podpisany bez czytania, PKS do Warszawy z reklamówką w ręku i nagły skok zarobków z kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych miesięcznie. Norbi wspomina w „VIVIE!”, że początkowo kasyno traktował jak niewinną rozrywkę po koncercie – darmowe drinki, blackjack za kilka złotych, śmiech do rana. Ale szybko pojawił się niedosyt i plan, by zagrać jeszcze raz. „Wchodziłem w hazard delikatnie” – przyznaje dziś. To był początek drogi, która na lata połączyła scenę koncertową z salą gier. Od Fryderyka i „Kobiety są gorące” do pierwszej wizyty w kasynie. Jak zaczęło się uzależnienie Norbiego Ja nigdy nie byłam w kasynie, Tobie kasyno niemal zrujnowało życie… Wszystko jest dla ludzi: alkohol, herbatka, kawka, papierosy, wesołe miasteczko, hazard… Ale nie dla mnie. Rano jechałem do ciebie z Radomia i przypomniałem sobie, kiedy pierwszy raz przeszedłem obok kasyna. Był 1991 rok, zacząłem studia na Akademii Muzycznej w Gdańsku, przy ulicy Długi Targ z pompą otwarto kasyno: czerwony dywan, miejscowe elity, biznesmeni… Zdjęcia we wszystkich lokalnych gazetach. Pomyślałem wtedy, że to jest miejsce dla frajerów. Siedem lat później okazałem się takim frajerem. – Zacznijmy od początku. Jest 1996 rok. Pracuję w Radiu Olsztyn. Jestem rozrywkowym chłopakiem. Wszędzie mnie pełno. Występowanie, gadanie do ludzi, puszczanie muzyki to był mój żywioł. Dostawałem masę singli od kumpli, którzy pracowali w wytwórniach muzycznych, grałem je na antenie i ubarwiałem przemyśleniami. Uwielbiałem łazić po klubach nocnych w Olsztynie, wbijałem do znajomych DJ-ów: „Siemanko, Norbi, Radio Olsztyn specjalnie dla was!”. I grałem ludziom Jacksona czy hit „Don’t Speak” formacji No Doubt. Od maja do grudnia 1996 roku razem z Marcinem Wawrukiem ułożyliśmy 10 czy 12 numerów na mój pierwszy album „Samertajm”. Pytanie, gdzie to nagrać za darmo? Uderzyłem do Ryśka Szmita, który w Radiu Olsztyn kierował studiem nagrań. Powiedział: „Dobra, nagram ci demo. Poproś koleżanki i kolegów, żeby ci pośpiewali”. Super, zaj…e. Nagraliśmy. Do mojego kumpla Adama z wytwórni BMG wysłałem pocztą kasetę magnetofonową z tymi piosenkami. Dzwoni Adam i mówi: „BMG nie chciało, ale konkurencja, czyli PolyGram (dziś Universal – przypis redakcji) chętnie weźmie”. Przyjechałam do Warszawy PKS-em, z foliową reklamówką, gdzie miałem gacie na zmianę. Podpisałem kontrakt, którego nawet nie przeczytałem, i tym samym PKS-em, z tą samą reklamówką wróciłem do Olsztyna. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" – No i się zaczęło! W kwietniu ’97 pojechaliśmy do studia w Izabelinie nagrywać w profesjonalnych warunkach pierwszy singiel „Kobiety są gorące”. Szóstego czerwca Zetka puszcza ten kawałek premierowo. RMF FM to podchwyciło i poszło lawinowo. To był szał. Po kilku tygodniach z radiowca stałem się nagle gwiazdą pop. Z chłopaka, który zarabia 3–4 tysiące miesięcznie, nagle bum, zacząłem zarabiać po 20–40 tysięcy. Mówię po to, żeby ludzie zobaczyli, jaka to była skala. Strzał jak w amerykańskim filmie. Zaczęły do mnie dzwonić „Brava”, „Popcorny”, „Na żywo”… Dzieci zaczęły gonić mnie na ulicy, żeby Misiu Norbi dał im autograf. I wiesz co? Uwielbiałem to. Sam siebie słuchałem na stacjach benzynowych (śmiech). – Miałeś 25 lat, kiedy za album „Samertajm” dostałeś Fryderyka. Byłeś już wtedy bywalcem kasyn? Z Telewizji Polskiej dostałem propozycję poprowadzenia programu „Twoja gwiazda”. Nagrywaliśmy w Hotelu Marina w Jelitkowie, na dole było kasyno, wtedy symbol luksusu. Pewnego dnia po zdjęciach któryś z kumpli rzucił, żebyśmy tam wpadli. Drinki za darmo, czemu nie? Graliśmy w blackjacka, a kelnerka donosiła nam szklanki z Jackiem Daniel’sem. Obstawialiśmy po dwa, trzy, pięć złotych. W jeden wieczór wydaliśmy stówę. Mała strata, żadne pieniądze. Hi, hi, hi, ha, ha, ha… – bawiliśmy się przy tym na całego. No, czad! Tak było co wieczór. Wróciłem do Olsztyna i poczułem, że pomiędzy mną a kasynem coś kliknęło. Wróciłem tydzień później, przegrałem w blackjacka dwa i pół tysiąca złotych, miesięcznie zarabiałem 40 tysięcy. Całą drogę do domu czułem ogromny niedosyt i obmyślałem plan. – Plan, żeby znowu zagrać. To był ten punkt zwrotny? Tak myślę. Pojechałem na koncert, znalazłem kasyno, zagrałem. Potem scenariusz się powtarzał. Wchodziłem w hazard delikatnie. To słowo celnie opisuje i alkoholika, i hazardzistę. Zagrałem delikatnie, napiłem się delikatnie… Na początku wszystko było „niewinne”. Przecież to tylko świetna zabawa! Kiedy gramy koncert, zawsze jest dużo stresu. Jedni ślą ci fuc…a, drudzy kochają. Po koncercie przychodził menedżer z grubym zwitkiem banknotów do podziału dla zespołu. Chowałem swoją dolę do kieszeni i jechałem do najbliższego kasyna. Znałem je na pamięć w każdym regionie Polski. W pierwszej fazie chodziłem z kumplami z zespołu. Oni w końcu odpuścili. Uprzedzając twoje pytanie – myślę, że w pewnym momencie zorientowali się, że przeginam pałę, ale co mieli zrobić? Co mieli powiedzieć dorosłemu facetowi? „Stary, nie graj”? „Dobrze, już nie będę. Jezu, jaki jestem głupi…!”. Takich rozmów – w zespole i rodzinie – przeprowadziłem setki. Rezultat znasz, bo przeczytałaś moją książkę. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Zadrwił z wieku Edyty Górniak na wizji. Jego słowa wywołały poruszenie
Nieoczekiwany żart Szymona Majewskiego podczas gali Bestsellerów Empiku wywołał lawinę komentarzy. Dziennikarz porównał wiek Edyty Górniak do legendarnego Dębu Bartek, a jego słowa wypowiedziane na wizji szybko obiegły internet.
Podczas gali wręczenia Bestsellerów Empiku Szymon Majewski pozwolił sobie na żart, który natychmiast stał się jednym z najgłośniej komentowanych momentów wieczoru. W trakcie przemówienia porównał legendarny Dąb Bartek do wieku Edyty Górniak. Słowa wypowiedziane na wizji wywołały poruszenie zarówno wśród publiczności, jak i w sieci. Szymon Majewski na gali Bestsellerów Empiku Do sytuacji doszło podczas gali wręczenia Bestsellerów Empiku. W czasie gdy na antenie TVN trwała przerwa reklamowa, transmisja internetowa na kanale YouTube Empiku wciąż pokazywała to, co działo się w studiu. Kamery przez chwilę były skierowane wyłącznie na Szymona Majewskiego. ZOBACZ TEŻ: Połączyło ich przeznaczenie, są nierozłączni od 40 lat. Magda i Szymon Majewscy ujawniają małżeńskie sekrety. Tak zaczęła się ich historia Dziennikarz wykorzystał ten moment, by podzielić się osobistą refleksją. Mówił o tym, że w Polsce wciąż zbyt rzadko okazujemy sobie uznanie i częściej oceniamy, niż doceniamy. Podkreślał, że „żyjemy w Polsce” i zwracał uwagę na sposób, w jaki wystawiane są oceny. Żart o wieku Edyty Górniak i Dębie Bartek W pewnym momencie jego wywód skręcił w nieoczekiwanym kierunku. Szymon Majewski przywołał przykład legendarnego Dębu Bartek. Zwrócił uwagę, że drzewo ma ocenę 4,7. Cytował też komentarze, jakie pojawiają się pod jego adresem: „Przyjechałem, drzewo jak drzewo. No i?”. Następnie dodał: „Kurde, Dąb Bartek ma parę tysięcy lat. Tyle co Edyta Górniak. Ludzie, doceniajmy, słuchajcie, naprawdę”. To właśnie to porównanie – Dąb Bartek i wiek Edyty Górniak – stało się jednym z najbardziej komentowanych fragmentów nagrania. Publiczność zareagowała rozbawieniem, a nagranie szybko zaczęło krążyć w internecie. CZYTAJ TEŻ: Szymon Majewski podjął decyzję z myślą o Asi Kołaczkowskiej. To gest, który mówi wszystko Oceny 1,1 i 4,7 – przykład z Płytowej Szymon Majewski, mówiąc o problemie oceniania, podał konkretny przykład. Wspomniał, że punkt zbiórki selektywnych odpadów na Płytowej ma ocenę 1,1. Zestawił to z oceną Dębu Bartek, która wynosi 4,7. Zwracał uwagę na absurd komentarzy i oczekiwań. W żartobliwy sposób mówił o tym, czego internauci mieliby oczekiwać od drzewa, pytając: „A co ono ma zrobić to drzewo? TikToka nagrać dla nich. ‘Hej, to ja drzewo, dlaczego mnie warto lubić? Mam długie korzenie’”. Wypowiedź miała być ilustracją szerszej refleksji o tym, jak łatwo przychodzi ocenianie, a jak trudno docenianie. Szymon Majewski o hejcie i komentarzach w sieci W dalszej części wystąpienia Szymon Majewski odniósł się także do własnych doświadczeń z internetu. Opowiadał o czasie, gdy próbował swoich sił jako youtuber. Jak relacjonował, musiał zmierzyć się z falą krytycznych i często mało życzliwych komentarzy. W pewnym momencie – jak mówił – zaapelował do internautów, by spróbowali formułować opinie w bardziej przychylny sposób. W odpowiedzi miał otrzymać wiadomość: „Szymon, jesteś c*****y w pozytywnym znaczeniu tego słowa”. Słowa wypowiedziane podczas gali Bestsellerów Empiku sprawiły, że fraza „Szymon Majewski Edyta Górniak” błyskawicznie zaczęła pojawiać się w komentarzach i relacjach z wydarzenia. Żart o wieku artystki, zestawiony z Dębem Bartek, stał się punktem wyjścia do szerszej refleksji o ocenianiu i docenianiu. Źródło: Plejada
Martyna Wojciechowska ujawniła, jak radzi sobie z samotnością. Jej słowa poruszają do głębi
Samotność może mieć dwa oblicza. Jedno daje siłę i wolność, drugie odbiera grunt pod nogami. Martyna Wojciechowska w wywiadzie dla „Zwierciadła” mówi o granicy między nimi i zdradza, co robi, gdy zostaje sama ze swoimi emocjami.
Martyna Wojciechowska w rozmowie opublikowanej na łamach magazynu „Zwierciadło” poruszyła temat, który według statystyk w 2030 roku stanie się prawdziwą epidemią. Mowa tutaj o samotności. Podróżniczka i liderka projektów społecznych rozróżnia jednak „dobrą samotność” od bolesnego osamotnienia i ujawnia, jak buduje własny system wsparcia, gdy świat zaczyna się chwiać. Martyna Wojciechowska: „Dobra samotność” i osamotnienie to nie to samo Martyna Wojciechowska wyraźnie oddziela dwa doświadczenia. Z jednej strony mówi o byciu samemu z wyboru, które może być „bardzo pomocne i dawać wytchnienie”. Podkreśla, że zdolność do znoszenia odosobnienia to „podstawa zdrowej autonomii”. Z drugiej strony wskazuje na „złą samotność”, czyli osamotnienie wynikające z czynników społecznych lub sytuacji życiowych. To nie jest tylko bycie samemu, ale brak więzi z innymi. Jak zaznacza, z takim stanem mamy do czynienia wtedy, gdy ktoś z różnych przyczyn zostaje bez partnera, bliskich czy przyjaciół. „Ludzie dzisiaj przecież o wiele częściej migrują, czyli zostają wrzuceni w zupełnie nowe środowisko, w którym nie mają żadnych więzi i bywa im trudno je stworzyć. Są też osoby, które mają za sobą ciężkie doświadczenia. Wycofanie się z życia społecznego, unikanie kontaktów może się wiązać z ogromnym lękiem przed byciem w relacji, ale również przed ocenami innych ludzi", mówi w szczerej rozmowie. W wywiadzie pada również mocne odniesienie do przyszłości, według statystyk w 2030 roku będziemy się zmagać z prawdziwą epidemią samotności. Martyna Wojciechowska mówi wprost: „Często o wiele bardziej boimy się właśnie oceny, popełnienia błędu czy doświadczenia porażki albo tego, że okażemy się nie tak fajni i perfekcyjni, jakimi chcielibyśmy, by świat nas widział – niż tych rzeczywistych zagrożeń. A w rezultacie w ogóle rezygnujemy z podejmowania prób. Ten lęk to zagrożenie istniejące w naszej głowie, a nie w realnym świecie, bo przecież scenariusz, który sobie wymyślamy, może się w ogóle nie zrealizować. Jednocześnie pragniemy akceptacji, ale nie pozwalamy się nikomu zbliżyć, żeby nie doświadczyć odrzucenia. Sprawiamy, że ludzie się od nas odsuwają, bo po kilku próbach przebicia się przez nasz pancerz rezygnują. Wyobrażam sobie, że na ten rodzaj osamotnienia odpowiedzią mogłaby być życzliwa obecność drugiego człowieka, empatia, być może skruszenie tego muru. Nie mam wątpliwości, że takie osamotnienie to ogromne cierpienie zarówno dla tych, którzy odtrącają innych, jak i dla bliskich, którzy nie potrafią sobie poradzić z wyborami osób dla nich ważnych. Dlatego wierzę, że warto, żebyśmy tak szybko nie oceniali innych, nie etykietowali". CZYTAJ TEŻ: Pojawił się na wybiegu Burberry i skradł show. Syn Beckhamów to wykapany tata Tak Martyna Wojciechowska radzi sobie z samotnością Martyna Wojciechowska przyznaje, że stworzyła własną „rodzinę z wyboru”. W telefonie przechowuje listę osób, które są dla niej systemem bezpieczeństwa. Kiedy przeżywa silne emocje i ma wszystkiego dosyć, patrzy na ten krąg zaufanych ludzi i przypomina sobie, że nie jest sama. „Ale mam też listę różnych ważnych dla mnie osób, z którymi nie mam na co dzień kontaktu. Czasem szukamy ludzi idealnych, takich, którzy zaspokoją wszystkie nasze potrzeby. A ja myślę, że takie osoby nie istnieją, a w każdym razie ja nie spotkałam na swojej drodze kogoś takiego. Bywa, że ktoś towarzyszył mi na jakimś etapie mojego życia i był dla mnie wsparciem, albo ja dla tego kogoś, ale potem nasze drogi się rozeszły – i tak też bywa", dodaje. Wspomina także moment po ważnej operacji. Obudziła się i nie wiedziała, jak się uspokoić. Wtedy poczuła, że ratunkiem będzie rozmowa z Mają Kazazic, czyli jedną z bohaterek programu „Kobieta na krańcu świata”, która mieszka na Florydzie. Siedząc na szpitalnym łóżku, płakała do słuchawki kobiecie po drugiej stronie globu. Jak przyznaje – to pomogło. „Mam w swoim kręgu też ludzi z różnych stron świata, z innych kultur, o innym wyznaniu, innym kolorze skóry. Pamiętam moment, kiedy obudziłam się po ważnej operacji i nie wiedziałam, jak się uspokoić. I poczułam, że moim ratunkiem w tej sytuacji będzie Maja Kazazic, jedna z bohaterek programu „Kobieta na krańcu świata”, która mieszka na Florydzie. Potrzebowałam porozmawiać właśnie z nią, bo wiedziałam, że ona zrozumie, jak to jest nie mieć pełnej sprawności i nie wiedzieć, czy i kiedy się ją odzyska. Siedziałam na szpitalnym łóżku i płakałam do słuchawki kobiecie po drugiej stronie globu. Pomogło. Dodam też, że ważne jest mówienie innym, że my dla nich też jesteśmy takimi osobami, ich wsparciem. Nie zakładajmy, że ktoś na pewno to wie. Można im to powiedzieć w cztery oczy, napisać w SMS-ie, nawet wyszyć na makatce. Chcę, żeby ludzie w moim otoczeniu wiedzieli, że mogą na mnie liczyć", mówi. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Martyna Wojciechowska o ciemnych stronach bycia liderką Martyna Wojciechowska otwarcie mówi o ciężarze bycia liderką. Od lat inicjuje projekty i nimi zarządza, co, jak przyznaje, w pewnym sensie skazuje na samotność. „Bycie liderem bywa obciążające. Ludzie liczą, że zawsze będziesz ich wsparciem, ufają, że po prostu musisz wiedzieć, co robić. A przecież bywa, że nie wiesz. Wiele razy coś mi nie wyszło albo mówiąc bardziej wprost – coś totalnie spieprzyłam. I musiałam to sama dźwignąć, bo nie bez powodu mówi się, że „sukces ma wielu ojców, a porażka jest sierotą”. Wiele razy płakałam ze złości albo z bezsilności, miałam ochotę zaszyć się w swojej norze i poczekać, aż wszystko minie", zwierza się Martyna Wojciechowska. Kiedy przeżywa trudny czas i słyszy: „Dasz radę, zawsze dajesz! Bo jak nie ty, to kto?!”, ma czasem ochotę wypisać się z roli liderki. Jednak przypomina sobie, za jak wiele osób jest odpowiedzialna, i znajduje w sobie dodatkowe pokłady siły. Dlatego, gdy potrzebuje regeneracji, ładuje baterie w odosobnieniu. „Zresztą chyba nie bez powodu uprawiam sporty, które wiążą się z jakimś rodzajem bycia solo, z samodecydowaniem o sobie. Zawsze pociągały mnie też aktywności, które były rodzajem ostatecznego sprawdzianu i wiązały się z koniecznością popchnięcia siebie do limitu. Ale to jest – tak jak mówiłyśmy – samotność z wyboru. Jest mi ona potrzebna do regeneracji po byciu cały czas z ludźmi i dla ludzi. Ważny jest też dla mnie kontakt z surową naturą. Ja wtedy każdą cząstką mojego ciała czuję, że żyję. Także wtedy, kiedy wieje, pada deszcz, śnieg, kiedy panuje mróz. Zwłaszcza wtedy. Lubię odczuwać dyskomfort, bo on mnie otrzeźwia, osadza. Umiem czuć się dobrze z tym, że jest mi zimno, że padam ze zmęczenia, że bolą mnie mięśnie. I umiem bardzo długo znosić niewygody. Traktuję to też jako rodzaj treningu mentalnego", zaznacza. Rodzina z wyboru, Fundacja UNAWEZA i projekt MŁODE GŁOWY Choć Martyna Wojciechowska ceni samotność z wyboru, podkreśla, że nie zmienia się świata w pojedynkę. Wskazuje na ludzi, z którymi pracuje, zespół programu „Kobieta na krańcu świata”, team w Fundacji UNAWEZA i w projekcie MŁODE GŁOWY oraz ekipy pracujące przy projektach wydawniczych, filmowych i reklamowych. Szczególną rolę odgrywają dwie osoby: jej menadżerka Marta Grajeta-Świdzińska, która jest także wiceprezeską fundacji i towarzyszy jej z przerwami od blisko 25 lat, oraz Ania Habdas, odpowiedzialna za komunikację. Wojciechowska mówi też o wsparciu, które otrzymała od rodziców. Choć nie do końca rozumieli, czym się zajmuje, dawali jej przestrzeń do próbowania i popełniania błędów. To – jak podkreśla – zasób na całe życie. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Zadrwił z wieku Edyty Górniak na wizji. Jego słowa wywołały poruszenie
Pojawił się na wybiegu Burberry i skradł show. Syn Beckhamów to wykapany tata
Romeo Beckham znów przyciągnął wszystkie spojrzenia. 23-letni syn Beckhamów pojawił się na wybiegu podczas pokazu Burberry na London Fashion Week w Londynie i natychmiast stał się jednym z najczęściej komentowanych uczestników wydarzenia. Internauci zgodnie twierdzą: jest wykapanym Davidem.
Romeo Beckham ponownie znalazł się w centrum uwagi. 23-letni syn Beckhamów wystąpił na pokazie Burberry podczas London Fashion Week w Londynie i natychmiast wywołał falę komentarzy. Internauci nie mają wątpliwości – do złudzenia przypomina ojca. Zobacz, jak prezentował się na wybiegu. Romeo Beckham na pokazie Burberry podczas London Fashion Week Romeo Beckham po raz kolejny udowodnił swoją silną pozycję w świecie mody. 23-letni Beckham pojawił się na pokazie Burberry podczas London Fashion Week w Londynie. Syn Beckhamów wystąpił obok takich gwiazd jak Rosie Huntington-Whiteley, co dodatkowo podkreśliło rangę wydarzenia. Dla Romeo Beckhama nie był to debiut w branży. W przeszłości prezentował kolekcje takich marek jak Willy Chavarria, Versace czy H&M. Jego obecność na pokazie Burberry to kolejny krok w konsekwentnie rozwijanej karierze modelingowej. ZOBACZ TEŻ: Młodsi bracia Brooklyna Beckhama odcinają się od niego i jego żony. Konflikt przybiera na sile Stylizacja Romeo Beckham przyciągnęła uwagę internautów Podczas pokazu Burberry Romeo Beckham zaprezentował stylizację utrzymaną w odcieniach brązu, wina, różu i bordo. Na wybiegu miał na sobie krótką, skórzaną bomberkę o lekko oversize’owym fasonie. Charakterystycznym elementem był szeroki kołnierz obszyty futerkiem w śliwkowym kolorze, który nadawał kurtce eleganckiego charakteru. Spod rozpiętej bomberki wystawała jasnoróżowa koszula. Jej delikatny odcień przełamywał ciężkość całej stylizacji i wprowadzał subtelny kontrast. Dopełnieniem stroju były szerokie, proste spodnie o delikatnej fakturze i lekko połyskującym wykończeniu. Ich kolorystyka nawiązywała do kurtki, a gra świateł sprawiała, że wydawały się ciemniejsze lub jaśniejsze w zależności od kąta patrzenia. Całość uzupełniały minimalistyczne czarne buty na masywnej podeszwie. Jak podkreślali obserwatorzy, dodawały stylizacji nowoczesnej surowości. Romeo Beckham na wybiegu w Londynie zaprezentował się w sposób, który natychmiast przyciągnął uwagę publiczności i internautów. Internauci: Romeo Beckham to wykapany David Występ Romeo Beckham podczas London Fashion Week wywołał lawinę komentarzy w sieci. Internauci jednogłośnie ocenili, że 23-letni syn Beckhamów odziedziczył urodę po rodzicach. W wielu opiniach podkreślano, że Romeo do złudzenia przypomina ojca. Porównania do Davida Beckhama pojawiały się szczególnie w kontekście rysów twarzy i sposobu prezentowania się na wybiegu. Obserwatorzy zwracali uwagę, że podobieństwo jest uderzające. Reakcje w sieci sprawiły, że Romeo Beckham ponownie znalazł się w centrum medialnego zainteresowania. CZYTAJ TEŻ: Met Gala i urodziny Davida bez najstarszego syna, Brooklyn zadał cios ojcu. Co ukrywa rodzina Beckhamów? Kto pojawił się na pokazie Burberry w Londynie? Pokaz Burberry podczas London Fashion Week przyciągnął wielu celebrytów. Wśród obecnych znaleźli się Stormzy, Barry Keoghan oraz Jodie Turner-Smith. Wydarzenie zgromadziło znane nazwiska ze świata mody i show-biznesu. Obecność takich gości oraz występ Romeo Beckham sprawiły, że pokaz w Londynie stał się jednym z szeroko komentowanych momentów London Fashion Week. Syn Beckhamów po raz kolejny potwierdził, że jego nazwisko regularnie pojawia się w kontekście najważniejszych wydarzeń modowych. Romeo Beckham na pokazie Burberry udowodnił, że konsekwentnie buduje swoją pozycję w branży. 23-letni model wystąpił na wybiegu w Londynie w dopracowanej stylizacji i wzbudził ogromne emocje. Internauci nie mają wątpliwości – Romeo Beckham to wykapany David, a jego kariera w świecie mody nabiera tempa. Źródło: Hello, People, Plejada
Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru
Dorota Szelągowska rzadko owija w bawełnę – także wtedy, gdy mówi o hejcie, pieniądzach i rodzinie. W szczerej rozmowie odsłania swoją wrażliwość i przyznaje, że sukces ma więcej niż jedno źródło.
W wywiadzie Dorota Szelągowska opowiada o cenie rozpoznawalności, życiu między Polską a Hiszpanią oraz o tym, jak naprawdę radzi sobie z falą internetowej krytyki. Katarzynie Piątkowskiej mówi wprost o trudnym dzieciństwie, pierwszych zarobionych pieniądzach oddawanych mamie i o tym, że nie wstydzi się ani szczęścia, ani wsparcia znanej matki. To rozmowa o wdzięczności, pokorze i o świecie, który coraz częściej ją zdumiewa – i nie zawsze pozytywnie. Dorota Szelągowska o hejcie i znanej mamie. Wywiad VIVA! [...] – Z hejtem, zdaje się, jesteś za pan brat. Zawsze znajdzie się ktoś, komu coś we mnie nie będzie się podobało. Ale nie będę oszukiwać, że to mnie nie rusza. Często mam myśl, że chciałabym pieprznąć wszystko i wyjechać gdzieś daleko. – Na przykład do Hiszpanii? Tam mam dom i staram się być najczęściej, jak się da, bo wiem, że życie w małych społecznościach wygląda zupełnie inaczej. Można żyć z dala od turystów, od mediów społecznościowych, za to znając swoich sąsiadów i widząc naprawdę proste życie. Kiedyś byłam rozczarowana światem, a teraz nieustająco trwam w zdumieniu. Albo nawet niezrozumieniu. – Czego nie rozumiesz? Najbardziej tego, że ludzie niepytani mają pomysł, żeby komentować kogoś lub coś, i to zazwyczaj negatywnie. Kiedyś myślałam, bo mówimy w dużej mierze o komentarzach w internecie, że piszą je ludzie, którzy nie mają świadomości, że po drugiej stronie ekranu też jest człowiek. I że jak się im to wytłumaczy, to będzie im głupio… Teraz wiem, że oni robią to specjalnie. Chcą kogoś zranić. Cieszą się z czyjegoś cierpienia. I mi się to po prostu nie mieści w głowie. Chciałabym, żeby ludzi dobrej woli było więcej, ale coraz mniej w to wierzę. – Ludzie lubią komentować, że wszystko zawdzięczasz mamie? Ale to święta prawda, bo ja jej naprawdę wszystko zawdzięczam. Przede wszystkim życie. I to, kim jestem, jak wyglądam, i to, że mam zgrabne nogi. Ale też pierwsze większe pieniądze i pierwsze mieszkanie. A wcześniej bardzo trudną historię, ale bardzo ważną i dobrą w tym wszystkim. Pochodzę z rodziny, w której totalnie nie było kasy. Wiem, co to znaczy iść kawał drogi do szkoły przez zaspy śniegu przy minus 15 stopniach. Wiem, co to znaczy nie mieć nic w lodówce, a pierwsze pensje oddawać mamie, żeby pomóc w domu. – A jednak los się odwrócił. Spotkało mnie niesamowite szczęście, że dzisiaj jestem tu, gdzie jestem. – Szczęście? A nie ciężka praca? Pewnie, że ciężko pracowałam na to, co mam, ale to nie wystarczy. To przecież szczęście, że na swojej drodze spotkałam takie, a nie inne osoby. Że byłam w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze. Na wiele rzeczy zapracowałam, a wiele po prostu mi się udało i nie ma w tym nic złego. Żeby wygrać na loterii, też trzeba kupić los. A reszta to szczęście, rachunek prawdopodobieństwa, przeznaczenie? Zależy, w co kto wierzy. Nie będę się wypierać mamy i narzekać, jak jest ciężko być dzieckiem znanego rodzica. Co prawda moja mama zaczęła być znana, jak już byłam dorosła i pracowałam w telewizji, ale żyjemy w czasach, kiedy oskarżamy się nawzajem o nepotyzm i nie lubimy, jak się komuś coś udaje. I tracimy przyjaciół, gdy odnosimy sukces. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Zaskoczył wyznaniem ze sceny. Gdy się zreflektował, uspokoił zmartwionych fanów i własną mamę
Dawid Podsiadło podczas gali Bestsellerów Empiku 2025 odebrał dwie statuetki, ale to nie nagrody były najgłośniejszym momentem wieczoru. Jego osobiste, smutne wyznanie ze sceny wyraźnie zaskoczyło publiczność. Przy drugim wystąpieniu artysta postanowił odnieść się do swoich słów i uspokoić fanów.
Tegoroczna gala Bestsellerów Empiku przyniosła Dawidowi Podsiadle ogromny sukces, ale też moment głębokiej refleksji. Artysta, odbierając statuetkę za sprzedaż płyt w latach 2015–2025, wygłosił osobiste wyznanie, które wyraźnie zaskoczyło publiczność. Podczas drugiego wystąpienia postanowił odnieść się do swoich słów i uspokoić fanów. Dawid Podsiadło triumfuje na Bestsellerach Empiku 2025 Gala Bestsellerów Empiku od lat uznawana jest za jedno z najważniejszych wydarzeń podsumowujących gusta kulturalne Polaków. To właśnie podczas tego wieczoru ogłaszane są najlepiej sprzedające się książki, płyty, filmy i audiobooki. Twórcy odbierają nagrody przyznawane na podstawie realnych wyborów odbiorców. W tym roku jednym z największych zwycięzców okazał się Dawid Podsiadło. Artysta należał do grona najjaśniejszych gwiazd wieczoru i dwukrotnie pojawił się na scenie, by odebrać prestiżowe statuetki. Jego obecność była jednym z najmocniejszych punktów gali Bestsellerów Empiku 2025. ZOBACZ TEŻ: W dniu swoich urodzin Doda ogłosiła ważną decyzję. Idzie w ślady Sanah, Dawida Podsiadło i Quebonafide Dwie statuetki, w tym za sprzedaż płyt w latach 2015–2025 Dawid Podsiadło sięgnął po dwie nagrody. Pierwsza z nich została przyznana za imponujący wynik sprzedaży płyt w latach 2015–2025. To wyróżnienie podsumowujące dekadę obecności artysty na rynku muzycznym. Drugą statuetkę odebrał razem z Kaśką Sochacką. Nagroda dotyczyła albumu „Zorza”, który został doceniony w kategorii Pop&rock. Wspólne pojawienie się na scenie było kolejnym ważnym momentem wieczoru. Sukces Dawida Podsiadły na Bestsellerach Empiku 2025 nie podlegał wątpliwości. Jednak to nie liczba nagród stała się głównym tematem rozmów po gali, lecz jego pierwsze wystąpienie. ZOBACZ TEŻ: To były wzruszające momenty! Oto najważniejsze wydarzenia kulturalne 2025 roku „Przestawałem wierzyć w sens” – poruszające wyznanie ze sceny Odbierając pierwsze wyróżnienie, Dawid Podsiadło zrezygnował z typowej formuły podziękowań. Zamiast standardowych słów wdzięczności zdecydował się na bardzo osobiste wyznanie, które wyraźnie zaskoczyło publiczność. „Ostatnie lata były dla mnie dziwne. Przestawałem wierzyć w sens tego, co robię, ale też w sens w ogóle. Dzięki temu może znowu go znajdę.” Słowa te nadały wydarzeniu zupełnie inny ton. Zamiast wyłącznie celebracji sukcesu, na scenie pojawiła się refleksja. Wystąpienie Dawida Podsiadły stało się jednym z najbardziej komentowanych momentów gali Bestsellerów Empiku. Drugie wystąpienie i uspokajające słowa do fanów Gdy artysta pojawił się na scenie po raz drugi, zmienił nieco wydźwięk swojej wcześniejszej wypowiedzi. Odniósł się bezpośrednio do reakcji, jakie wywołały jego słowa. „Mega smutno powiedziałem wcześniej i dostałem SMS-em, że wszystko w porządku. Natomiast wszystko jest ok. Nie martwcie się o mnie. Jeżeli się ktoś wystraszył, wszystko jest dobrze, jestem mega szczęśliwy i kocham śpiewać cały czas.” Następnie dodał: „Od tego się zaczęło i mam nadzieję, że tak będzie już zawsze. To jest najprzyjemniejsza rzecz. Śpiewam sobie codziennie. Ok, sorry, sorry. Cofnąłem się parę lat, już umiem mówić dzisiaj i jest fajnie z tą umiejętnością”. Drugie przemówienie miało wyraźnie lżejszy ton. Dawid Podsiadło podkreślił, że wszystko jest w porządku i zapewnił, że jest „mega szczęśliwy” oraz że wciąż kocha śpiewać. Gala Bestsellerów Empiku 2025 przyniosła mu dwa prestiżowe wyróżnienia: za sprzedaż płyt w latach 2015–2025 oraz za album „Zorza” w kategorii Pop&rock. Jednak to szczere, osobiste wyznanie sprawiło, że ten wieczór zapamiętany zostanie nie tylko jako czas triumfu, ale także moment szczerości i refleksji ze strony artysty. Źródło: Plejada
Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata
Zaczynała jako uboga dziewczyna z kresowej wsi, sprzątająca cudze domy, a zakończyła życie jako jedna z najbogatszych kobiet świata, właścicielka miliardowej fortuny i bezcennej kolekcji dzieł sztuki. Jej biografia przypomina hollywoodzki scenariusz – pełen zwrotów akcji, namiętności, ambicji i bezwzględnej walki o swoje. Kim naprawdę była Barbara Piasecka-Johnson: Kopciuszkiem, Królową Śniegu czy bezkompromisową łowczynią posagów? Jej historia do dziś fascynuje i dzieli.
Dla jednych była Kopciuszkiem, dla innych Królową Śniegu. Niektórzy nazywali ją nawet łowczynią posagów. Ale jedno jest pewne: Barbara Piasecka-Johnson żyła tak, jak chciała. Nie oglądała się na nikogo, choć budziła skrajne emocje. Rozpoczynała karierę od bycia pokojówką. Gdy zmarła w 2013 roku, miała na koncie batalię wszech czasów o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi. A w banku około trzech miliardów dolarów. Jej życie to gotowy scenariusz filmowy. Jak to się stało, że uboga dziewczyna z Wrocławia stała się miliarderką? Dziedziczka fortuny Johna Sewarda Johnsona do dziś fascynuje. Gdyby żyła, świętowałaby właśnie swoje kolejne urodziny. Kim była Barbara Piasecka-Johnson? Przyszła na świat 25 lutego 1937 roku w Staniewiczach (obecnie teren Białorusi, obwód grodzieński). Jej rodzice byli rolnikami. Po zmianie granic w 1945 jej rodzina osiedliła się w dolnośląskich Zacharzycach. Jakim dzieckiem była Barbara? Trudno stwierdzić. W jej biografii widnieją jedynie adnotacje, że ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, edukację kontynuowała w Rzymie, po czym wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Z pewnością była pasjonatką. Kochała zwłaszcza obrazy. Ale w pewnym momencie podjęła decyzję o emigracji. Był rok 1967. Gdy opuszczała Polskę, powiedziała przyjaciołom: „Jeśli wrócę, to tylko Rolls-Roycem”. To były prorocze słowa. W kieszeni miała ponoć zaledwie 100 dolarów. Po kilkunastu latach odwiedziła ojczyznę jako żona potentata kosmetycznego Sewarda Johnsona. I już wówczas było wiadomo, że świat szybko o niej nie zapomni… „Ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający” Podobno w Ameryce nie było osoby, której nie spytałaby, czy czeka ją tu jakaś przyszłość. Szczególnie mężczyźni byli pewni, że Barbara da sobie radę. Czarowała urokiem osobistym i olśniewającym uśmiechem. Podobno Seward Johnson, gdy zobaczył ją po raz pierwszy, powiedział, że ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający. Jest też inna wersja dotycząca ich pierwszego spotkania. Pan domu, gdy zobaczył trzydziestoletnią kucharkę z Polski (którą zatrudniła — jak na ironię — jego druga małżonka), wyraził nadzieję, że będzie tu szczęśliwa. Nie sądził wtedy, że Barbara zajmie miejsce jego obecnej partnerki... Czytaj także: Od 40 lat żyje poza Polską, mąż jest jej wielką siłą. Odsłaniamy tajemnice Reginy Rosłaniec Bavcevic <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgS2tkpR-80cfe9e.jpg" width="1666" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106045, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW7ghpH-a089988.jpg" width="1723" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106058, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson, 1973 rok Barbara Piasecka-Johnson: najgorsza kucharka świata Jako kucharka Barbara pracowała tydzień. Choć Johnsonowie byli na diecie, nie wytrzymali. Serwowała dania albo przypalone, albo surowe. Jednak nie wyrzucili jej, a zaproponowali, by została pokojówką. W tym czasie poznaje Piotra Ejsmonta, żeglarza, który wraz z bratem bliźniakiem przypłynął do Ameryki i stał się bohaterem narodowym. Braci nazywano żeglarzami wolności. W Wigilię 1968 roku zameldowali się u wybrzeży Miami, dzięki czemu trafili na pierwsze strony amerykańskich gazet oraz zapewnili sobie ogólnonarodowe uwielbienie. „Wyjdę za mąż za Piotra, jak tylko wróci do Nowego Jorku. Założymy rodzinę”, mówi znajomym. W tym przekonaniu utwierdzają ją m.in. szybkie zaręczyny. Po nich podejmuje stanowczą decyzję. Odchodzi ze służby po mniej więcej roku i za zaoszczędzone pieniądze zapisuje się na kurs angielskiego. Miała aspiracje. Chciała mieć służbę, a nie nią być. CZYTAJ TAKŻE: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Seward Johnson nie chce pogodzić się z jej odejściem. Wielokrotnie próbuje się z nią skontaktować, aż w końcu udaje mu się zaprosić Barbarę do swojego nowojorskiego biura. Rozmawiają o sztuce, bo przecież Polka ukończyła studia z nią związane. Zatrudnia ją jako kuratorkę wystaw i zabiera w egzotyczną podróż na Bahamy, gdyż w przyszłości chciałby zrobić z niej pracownika Instytutu Oceanograficznego. Barbara więc za swoje pieniądze uczy się angielskiego, a za pieniądze Sewarda nurkowania. Miliarder pomaga jej również załatwić kwestie formalne, żeby nie miała kłopotu z ponownym wjazdem do Stanów. Nie przeszkadza mu, że jest narzeczoną słynnego żeglarza... Ich relacja w trakcie podróży zacieśnia się. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9cM3de-92d8a5f.jpg" width="2412" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., stands in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in a court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara Piasecka Johnson Appears In Court For Estate Case" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Zmiana narzeczonego Piotr Ejsmont zaginął na morzu. Barbarze zdaje się to być na rękę. Po powrocie z Bahamów Seward wynajmuje mieszkanie na Manhattanie i wprowadza się do niego zaraz po niej. Zaczynają kupować obrazy i tworzyć wspaniałą kolekcję dzieł sztuki. Piet Mondrian, Pablo Picasso, Paul Cézanne – żaden z tych artystów nie był dla nich zbyt drogi. Podobno dopóki Seward nie spotkał Polki, nie interesował się sztuką. Ona widzi zainteresowanie miliardera, ale daje mu jasno do zrozumienia, że nie będzie „tą trzecią” i o romansie nie może być mowy. Barbara wie, jak postawić na swoim. Seward koniec końców oświadcza się jej, mimo że wciąż jest żonaty. Ona przyjmuje pierścionek z ametystem i brylantami. Wkrótce on rozwodzi się z drugą żoną i w 1971 roku bierze ślub z Barbarą. Tak zaczyna się ta bajka o Kopciuszku, a może... Królowej Śniegu? Batalia o majątek i okładka Vanity Fair Nigdy nie interesowało jej przeciętne życie. Sama sprawiła, że jej było barwne i pełne emocji. Spełniłoby wymogi scenariusza na hollywoodzki hit. Jest tu wszystko — miłość młodej Polki i starszego o 40 lat bogacza, choć niektórzy twierdzą, że o żadnym uczuciu nie mogło być mowy. Do tego wielkie pieniądze, dzieła sztuki i walka o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi z poprzednich związków, którą pasjonował się cały świat. ZOBACZ TAKŻE: Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz byli pięknym, dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Małżeństwo Barbary i Sewarda trwało 12 lat. Byli razem do jego śmierci w 1983 roku – zmarł z powodu nowotworu. Nie doczekali się potomstwa. Gdy on odszedł, na scenę wkroczyły jego dzieci, które wytoczyły Barbarze proces o majątek. Z uwagą wszystko, co działo się na sali rozpraw, śledził cały świat. A było o co walczyć. Seward przed śmiercią zmienił testament, zniszczył intercyzę, wydziedziczył pięcioro dzieci i większość fortuny zapisał trzeciej żonie. Ostatecznie Barbara i potomstwo kosmetycznego giganta podpisali ugodę. Ona została z 350 milionami dolarów, a każde z dzieci otrzymało tylko po 30 milionów. Po zakończeniu batalii zdobiła okładkę „Vanity Fair” (jako jedyna Polka w historii). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgf51zRw-08620fc.jpg" width="1600" height="2517" alt="NEW YORK - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., is photographed in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in an explosive court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara "Basia" Johnson Goes To Court" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Pogrzeb w Polsce Odziedziczony majątek pomnożyła wielokrotnie. W 2001 roku „Forbes” umieścił Barbarę Piasecką-Johnson na liście dwudziestu najbogatszych kobiet świata, a dziesięć lat później umieścił ją na 393 miejscu wśród najbogatszych ludzi na Ziemi. Stworzyła wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, nie szczędziła pieniędzy na cele charytatywne. W 1974 roku założyła The Barbara Piasecka Johnson Foundation, finansującą edukacyjne pobyty polskich naukowców i studentów w USA. Ufundowała również Dom Matki i Dziecka w Gnieźnie oraz Gdański Instytutu Wspomagania Rozwoju Dziecka (niosący pomoc dzieciom chorym na autyzm) oraz przyczyniła się do powstania legnickiego ośrodka diagnostyki onkologicznej. Ponadto Barbara Piasecka Johnson przekazała pieczołowicie gromadzone przez całe życie dzieła sztuki na rzecz Zamku Królewskiego, finansowała również kaplicę klasztoru Jasnej Góry. Mimo tego nigdy nie miała dobrej prasy. Uważano, że była przebiegła, cyniczna, i że liczyły się dla niej tylko pieniądze. Niektórzy wprost nazywali ją łowczynią posagów. Jej oczkiem w głowie była okazała posiadłość w Princeton. Seward Johnson przed śmiercią miał poprosić ukochaną, by nadała jej polską nazwę. Tak powstała Jasna Polana, do której Piasecka zaprosiła „VIVĘ!” w 2003 roku. „Trudne to było, bo dla Anglosasów język polski nie jest przyswajalny. Pomimo to Amerykanie wymawiają tę nazwę poprawnie, po polsku. Naturalne ukształtowanie terenu samo ją nasunęło. Teren na szczycie pagórka przeznaczony na dom trzeba było obniżyć, bo sąsiadka – wprawdzie mieszkająca daleko – skarżyła się, że „nieswojska” architektura europejska w stylu włosko-polskim psuje jej widok”, wyjaśniała wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy” A czy lubiła życie za oceanem? „Za Ameryką właściwie nie tęsknię. Przyjeżdżam tu wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Jeśli chodzi o piękno przyrody, moje serce jest w Europie — w Polsce, Włoszech, Francji, Anglii i... na Galapagos, bo tam są najbardziej niezwykłe zwierzęta. Jeśli chodzi o sztukę i cywilizację, pierwsze miejsce w moim sercu zajmuje Italia”, zapewniała. Po śmierci męża przez jakiś czas mieszkała w Monako, później powróciła do ojczyzny. Zmarła 1 kwietnia 2013 roku w wieku 76 lat w Sobótce pod Wrocławiem, gdzie spędziła ostatnie lata życia, w otoczeniu rodziny. W marcu 2017 roku ukazała się książka „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson”. Autorka Ewa Winnicka przytoczyła w niej opowieści pracowników, służących i znajomych państwa Johnsonów, co pozwoliło zobaczyć, jak wyglądało życie za bramą wielkiej rezydencji. Nie brakowało ostrej wymiany zdań, kąśliwych uwag, krzyków czy nawet rozbijania kosztownych przedmiotów. Polka miała tendencję do wpadania w furię. Ale z drugiej strony była też hojna, czasami wręcz naiwna. Czy kochała męża? Podobno tak. Na swój sposób na pewno. Ten obraz pełen sprzeczności pokazuje, że jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii... Barbara Piasecka Johnson zmarła 1 kwietnia 2013 roku, jej grób znajduje się na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3nI7HM-f1cddd2.jpg" width="2034" height="1417" alt="19.08.2000. Podczas bankietu zorganizowanego we wroclawskim Ratuszu na czesc Placido Domnigo przy stole obok zony Marty ( z lewej ) towarzyszyla mu Barbara Piasecka - Johnson.,Image: 436682703, License: Rights-managed, Restrictions: FORUM ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Czajka / Studio69 / Forum" title="Placido Domingo we Wroclawiu." /> Od lewej: żona Placido Domingo, Marta, Placido Domingo, Barbara Piasecka-Johnson, bankiet w ratuszu, Wrocław, 19.08.2000 rok Barbara Piasecka-Johnson, Leszek Miller, przekazanie księgi praw miejskich Głupczyc z 1421 r., Warszawa, 22.07.2002 rok
Jedno pytanie żony zmieniło jego życie. Norbi o miłości silniejszej niż hazard – tylko w VIVIE
100 tysięcy złotych zniknęło z ich wspólnego konta. Tym razem nie było już wymówek ani szybkiego „odegram się”. Była prawda, strach i decyzja, która zmieniła wszystko. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu „VIVA!” Norbi opowiada o dniu, w którym żona postawiła go pod ścianą – i o terapii, dzięki której po 17 latach uzależnienia po raz pierwszy poczuł się naprawdę wolny.
To nie spektakularna wygrana ani bolesna strata okazały się przełomem, lecz jedno pytanie Marzeny: „Dlaczego z naszego konta zniknęło 100 tysięcy?”. Po latach kłamstw i życia między koncertem a kasynem przyszedł moment konfrontacji. W rozmowie z Beatą Nowicką w „VIVIE!” Norbi wraca do tamtych chwil: notarialnych blokad kont, zakazu wstępu do kasyn i terapii trzy razy w tygodniu. Dziś mówi wprost – wygrał coś więcej niż pieniądze. Odzyskał siebie i swoje małżeństwo. Terapia, blokady kont i zakaz wstępu do kasyn. Jak Norbi wygrał z hazardem dzięki miłości żony – Lata mijają, jesteś po drugim rozwodzie. Spotkałeś Marzenę, zakochałeś się, ożeniłeś i… dalej grałeś. Aż do pewnego dnia. Marzena nagle pyta: „Dlaczego z naszego konta zniknęło 100 tysięcy?”. „Kumpel poprosił mnie o pożyczkę na dwa dni”. Zawsze miałem gotową odpowiedź. Myślałem, że zaraz wygram i oddam. – Nie wygrałeś. Pieniądze na konto nie wróciły, musiałem powiedzieć prawdę. Marzena się wkurzyła. Wybuchła trzecia wojna światowa. Jakbym stanął przed plutonem egzekucyjnym. Nie rozmawialibyśmy dzisiaj, gdyby nie było prawdziwej miłości, przecież ona mogła mnie wtedy kopnąć w d…ę i powiedzieć: „Z nami koniec”. Ale dała mi szansę. Ja ją sobie dałem. Czułem odrazę do samego siebie, że tak ją oszukiwałem. I nie potrafiłem wyobrazić sobie życia bez niej. Tamtego dnia Marzena zabrała mi wszystkie dokumenty i karty kredytowe. Jechałem na koncert, więc wręczyła mi kluczyki do samochodu. Mieszkaliśmy w Kielcach. Wróciłem i ona mówi: „Teraz terapia. Bierzesz telefon i dzwonisz do pierwszej poradni”. Zadzwoniłem, poszliśmy razem, psychiatra od razu dał mi skierowanie na terapię na NFZ. U notariusza wszystkie konta zostały przepisane na Marzenę i założone tak zwane blokady. Kasyna, pod groźną horrendalnej kary, nie mogły mnie wpuszczać. Powiem ci, że… kamień spadł mi z serca. Pierwszy raz stanąłem w prawdzie. – Zamiast do kasyn, zacząłeś chodzić na terapię… …do pana Zbyszka trzy razy w tygodniu. Na pierwszej sesji powiedział: „Zaczynaj od początku, od dzieciństwa”. Zbyszek był pierwszą osobą, przed którą się otworzyłem, bo nie musiałem nikogo udawać. Na nim nie robiło wrażenia, że mam znaną gębę. Mogłem powiedzieć mu wszystko bez obaw, że ktoś się dowie i zrobi z tego sensację. Kiedyś mnie zapytano, co było wtedy dla mnie najtrudniejsze. Szczerze? Nic. Prawdopodobnie już byłem gotowy zmierzyć się z prawdą o sobie, o swoim życiu, o przeszłości. Zrzuciłem z siebie ogromny ciężar. Uwolniłem się. Nie miałem dostępu do pieniędzy, a czułem się wolnym człowiekiem. Coś wspaniałego. Testem był nasz wyjazd do Holandii, do cioci Marzenki, która mieszka w Roermond. Byłem tam wielokrotnie. Któregoś dnia dziewczyny poszły oglądać ciuchy i musiałem zająć się sobą. W Holandii uwielbiam frykadele na głębokim tłuszczu, frytki z majonezem i cebulą, po prostu petarda. Podchodzę do food trucka i nagle wpada mi w oczy zaje…y, czerwony napis: „Kasyno”. Jestem za granicą, mogę łazić, gdzie chcę, bez żadnych zakazów, i robić, co chcę. Wziąłem swoje frykadele, odwróciłem się i odszedłem. Byłem z siebie dumny. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" – Przede mną siedzi zwycięzca, nie przegryw. Summa summarum jest happy end. Zakończenie niczym w amerykańskim filmie. Chociaż, jak podrapiesz to złotko, to widzisz nerwice różnego rodzaju, głównie somatyczną. Oczywiście nie jestem jasnowidzem, nie wiem, co wydarzy się jutro. Jednak w moim nowym myśleniu nie ma opcji, żebym wszedł do kasyna. Jeżeli tam pójdę, stracę ukochaną żonę, a wraz z nią stracę wszystko. Gdyby nie Marzenka, byłbym żulem na dnie dna. Mimo wszystkich bezeceństw, które narobiłem, miłość zwyciężyła. Jesteśmy razem na dobre i na złe. Czasami myślę: Kurde, moi koledzy jeżdżą Ferrari, mają wypasione domy, a ja przegrałem siedem milionów w kasynie. Ale blichtr to nie moja bajka. Nie mam natury milionera, jestem hipisem popu. Uwielbiam Polskę B, bo sam jestem prawdziwkiem. Co weekend gramy koncerty, raz lepiej, raz gorzej, ale telefon dzwoni cały czas. Moja żona powiedziała ostatnio: „Mamy cudowne życie”. Mamy. Książka jest wyznaniem moich grzechów, bo chciałbym przestrzec innych. Gdybym mógł cofnąć czas, wywaliłbym hazard z mojego życia. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
„W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Przez lata był królem parkietów i festynowych scen. Gdy „Kobiety są gorące” śpiewała cała Polska, on po koncertach jechał prosto do kasyna. Wygrywał setki tysięcy złotych i w jeden wieczór tracił niemal wszystko. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką Norbi opowiada o 17 latach uzależnienia od hazardu, długach u lichwiarzy, rozpadzie małżeństwa i o miłości żony Marzeny, która – jak mówi – uratowała go przed całkowitym upadkiem.
Jego przebój „Kobiety są gorące” śpiewała cała Polska. A on po całej Polsce koncertował. Hipis popu. Szczery, dowcipny, otwarty. Norbi, jak na spowiedzi, opowiada Beacie Nowickiej o 17 latach uzależnienia od hazardu. O swoich wzlotach i upadkach. I miłości żony Marzeny, bez której, jak mówi: „Byłbym dziś żulem na dnie dna piekła”. Od koncertu do kasyna – kulisy 17 lat uzależnienia Norbiego od hazardu. Magazyn VIVA! – Przeczytałam Twoją książkę. Gotowy scenariusz na komedię romantyczną z elementem dramatu… Zafundowałeś sobie 17 lat uzależnienia. Ile najwięcej wygrałeś? Za jednym rzutem około 70 tysięcy. Na jednym posiedzeniu 150 tysięcy. W ciągu tamtych trzech miesięcy wygrałem 500 tysięcy. Myślisz sobie: Ja pier…ę, pół miliona…?! Jestem królem życia! Nagle, po andrzejkach, w ciągu jednego dnia tracisz 300 tysięcy. Trochę się denerwujesz, ale wiesz, że 200 tysięcy jeszcze zostało. Spoko, nie ma problemu, zaraz się odegram. I faktycznie, znowu wygrywasz 50 tysięcy. A potem passa się odwraca. Na koniec grudnia z 500 tysięcy, które wygrałem, zostało mi… 10 tysięcy. Mało tego. Powinienem mieć jeszcze drugie 500 tysięcy, które zarobiłem, koncertując w sezonie letnim, ale one też się rozpłynęły. Mam 10 koła i siedzę w mieszkaniu kumpla nad knajpą w Olsztynie, dał mi kawałek dachu nad głową. Nie miałem nic, byłem sam. Płaczę wewnętrznie, ale… mija miesiąc i znowu mam pieniądze. Na tym polegał cholerny problem. Hazard nie zniszczył mnie w sensie zawodowym. Nie było przerwy w dostawie prądu. Nie było przerwy w dostawie pieniędzy, bo telefon cały czas dzwonił. Jechałem na koncert, grałem, zarabiałem. – Ale i tak pożyczałeś od lichwiarzy. Znałem lichwiarzy w każdym mieście: Warszawie, Trójmieście, Poznaniu, Krakowie. Chętnie mi pożyczali, bo byłem osobą publiczną, wiedzieli, że nigdzie im nie ucieknę. Wystarczyło przyjść za scenę po koncercie… – Próbowałeś zerwać z nałogiem? Pytam, bo w międzyczasie klęskę poniosło Twoje drugie małżeństwo. Oczywiście, że próbowałem. Miałem nawet przerwy w graniu: miesiąc, dwa, raz nawet pół roku. No i co z tego? Byłem na paru spotkaniach AA, ale mi się nie podobało. Byłem u jakiegoś psychologa. Raz, drugi, piąty. Dopiero teraz wiem, dlaczego wtedy mi się nie udało. Mówiłem, że chcę, ale wcale nie chciałem, na tym to polega. Choćby żona była nie wiadomo jak wspaniała, psycholog nie wiadomo jak cudowny, a ośrodek nie wiadomo jak zaj…y, jeśli nie jesteś gotowy, to nie ma opcji, żeby się udało. Ja byłem niedojrzały. Mówiłem, że chcę, bo wiedziałem, że tego się ode mnie oczekuje, ale nie chciałem. Moje życie toczyło się od koncertu do kasyna, od kasyna do koncertu. Świadkami mojego upadku byli tylko krupierzy. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.