Beata Kozidrak pokonała chorobę i wraca silniejsza. Ikona świętuje urodziny w wielkim stylu
Beata Kozidrak przechodziła w ostatnich miesiącach trudny czas, który budził niepokój fanów. Dziś jednak artystka wraca z nową energią, świętuje kolejne urodziny i udowadnia, że siła charakteru potrafi pokonać każdą przeszkodę.
Ostatnie miesiące w życiu Beaty Kozidrak były pełne emocji, niepewności i wyzwań. Artystka, która od dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej, musiała zmierzyć się z problemami zdrowotnymi, które na chwilę zatrzymały jej intensywne życie zawodowe. Dziś jednak znów patrzy w przyszłość z nadzieją. Beata Kozidrak świętuje urodziny. Ikona muzyki kończy 66 lat Beata Kozidrak urodziła się 4 maja 1960 roku w Lublinie. Od lat pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych i cenionych postaci polskiej muzyki rozrywkowej. Jej kariera, związana przede wszystkim z zespołem Bajm, to historia konsekwencji, talentu i niezwykłej wrażliwości artystycznej. Przez dekady tworzyła utwory, które trafiały prosto w emocje słuchaczy, budując wyjątkową więź z publicznością. W dniu jej urodzin trudno nie spojrzeć na jej dorobek z podziwem. To nie tylko dziesiątki przebojów, ale także wpływ na całe pokolenia artystów. Kozidrak stała się symbolem kobiecej siły na scenie – autentycznej, odważnej i bezkompromisowej. Jej głos i sceniczna charyzma sprawiły, że koncerty Bajmu od lat przyciągają tłumy, a sama artystka wciąż pozostaje w centrum zainteresowania. Zespół Bajm powstał w 1978 roku i szybko zdobył popularność dzięki takim utworom jak "Piechotą do lata" czy "Nie ma wody na pustyni". Beata Kozidrak od początku była jego sercem i głosem, a jej charakterystyczna barwa wokalu stała się znakiem rozpoznawczym grupy. W kolejnych latach artystka rozwijała się także solowo, udowadniając, że potrafi odnaleźć się w różnych muzycznych stylistykach. Jej twórczość to połączenie popu, rocka i emocjonalnych ballad, które na stałe wpisały się w historię polskiej muzyki. Niezależnie od zmian trendów, Kozidrak zawsze pozostawała wierna sobie – i to właśnie ta autentyczność przyniosła jej status legendy. ZOBACZ TEŻ: Oświadczył się jej przy pierwszym tańcu. Historia Rowickiej i Kalczyńskiego brzmi jak scenariusz filmu Choroba Beaty Kozidrak. Trudny czas i walka o powrót do formy Ostatnie miesiące były dla Beaty Kozidrak wyjątkowo wymagające. Problemy zdrowotne zmusiły artystkę do ograniczenia aktywności zawodowej i odwołania części koncertów, co natychmiast wzbudziło niepokój wśród fanów. W mediach pojawiały się pytania o jej stan zdrowia, a każda informacja była szeroko komentowana. Sama artystka zdecydowała się na szczerość, przyznając, że walczy z rakiem i potrzebuje czasu na powrót do pełni sił. Choroba okazała się nie tylko fizycznym wyzwaniem, ale także emocjonalnym doświadczeniem, wymagającym ogromnej determinacji i cierpliwości. Beata Kozidrak nie ukrywała, że ten czas był dla niej trudny. Jej wyznania poruszyły fanów, którzy natychmiast okazali jej ogromne wsparcie. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące wiadomości z życzeniami zdrowia i powrotu na scenę. To właśnie ta relacja z publicznością okazała się niezwykle ważna. Wsparcie fanów dodawało jej sił w momentach zwątpienia i motywowało do dalszej walki. Artystka wielokrotnie podkreślała, że to dzięki nim czuje się potrzebna i ma dla kogo wracać. "Nawet przez moment nie zwątpiłam, że będzie dobrze, choć przeżyłam kilka naprawdę trudnych momentów. Łącznie z tym, że przez chwilę byłam na tamtym świecie. Wiedziałam jednak, że mam dla kogo żyć i muszę przez to przejść. Nie było innej opcji. To przekonanie było we mnie naprawdę silne" – mówiła w rozmowie z Plejadą. Powrót Beaty Kozidrak na scenę. Nowe koncerty i plany na przyszłość Dziś Beata Kozidrak wraca na scenę i robi to z charakterystyczną dla siebie energią. Oficjalne potwierdzenie powrotu wywołało ogromne emocje – zarówno wśród fanów, jak i w branży muzycznej. Artystka zapowiedziała kolejne koncerty, co oznacza, że ponownie zobaczymy ją tam, gdzie czuje się najlepiej. Jednak to nie wszystko. Kilka dni temu ogłoszono, że Beata Kozidrak oficjalne dołączyła do zespołu Radia Złote Przeboje, gdzie będzie prowadzić własną audycję. "Już od poniedziałku usłyszycie Beatę codziennie na naszej antenie. Będzie dzielić się historiami ze sceny i zza kulis. Zapowiada się naprawdę piękny maj" – przekazano na Instagramie. Dla fanów to nie tylko dobra wiadomość, ale także dowód na to, że ich idolka pozostaje wierna sobie i swojej drodze. Jej historia z ostatnich miesięcy staje się inspiracją – opowieścią o sile, wytrwałości i miłości do tego, co robi. Beata Kozidrak udowadnia, że nawet po najtrudniejszych chwilach można wrócić z jeszcze większą energią i znów żyć pełnią życia. SPRAWDŹ TEŻ: Niespodziewane słowa Magdy Tarnowskiej po półfinale "Tańca z gwiazdami". Tego wyznania o Bogu nikt się nie spodziewał
Córka Pauliny Chylewskiej stoi przed najważniejszym testem. Mama jest dla niej ogromnym wsparciem
Matura 2026 ruszyła pełną parą, a wśród zdających znalazła się córka Pauliny Chylewskiej. Lena Feddek tuż przed egzaminem dojrzałości szczerze opowiedziała o swoich emocjach. W tym przełomowym momencie może liczyć na ogromne wsparcie rodziców.
Matura 2026 wystartowała, a wraz z nią prawdziwy rollercoaster emocji! Wśród tegorocznych maturzystów znalazła się córka Pauliny Chylewskiej. Lena Feddek tuż przed egzaminem dojrzałości pojawiła się w niedzielnym wydaniu „Pytaniu na śniadanie” i otwarcie opowiedziała o emocjach, które jej towarzyszą. To moment, który dla wielu młodych ludzi oznacza ogromną presję i przełom w życiu. Rodzice, Paulina Chylewska i Marcin Feddek są dla niej ogromnym wsparciem. Matura 2026 – Córka Pauliny Chylewskiej staje przed egzaminem dojrzałości Matura to jeden z najważniejszych egzaminów w życiu młodych ludzi – i właśnie teraz wszystko się rozstrzyga. W tym roku w gronie zdających znalazła się Lena Feddek, córka Pauliny Chylewskiej i Marcina Feddka. To ona mierzy się z wyzwaniem, które co roku wywołuje ogromne emocje. Egzamin dojrzałości to nie tylko test wiedzy, ale moment przejścia w dorosłość. Tuż przed przystąpieniem do egzaminu dojrzałości Lena Feddek zdecydowała się na szczere wyznanie. W niedzielnym wydaniu „Pytaniu na śniadanie” odsłoniła kulisy swoich emocji. Maturzystka jasno podkreśliła, że solidnie przepracowała ostatnie lata i dziś czuje, że zrobiła wszystko, co mogła. „Czuję się przygotowana, całe cztery lata pracowałam. Myślę, że dobrze pójdzie”, mówiła licealistka. Choć egzamin dojrzałości właśnie się zaczyna, jej dalsza droga wciąż pozostaje niewiadomą. Lena nie zdradza jeszcze konkretnych planów w związku ze studiami. Na razie nie uchyla rąbka tajemnicy. Jednak pytana o to, czy zamierza iść w ślady mamy wyznała, że ciągnie ją też w tę stronę. I widać, że Lena świetnie czuje się przed kamerą. „Na razie to mała tajemnica, nie mam jeszcze wybranego kierunku w stu procentach”, opowiadała. Czytaj też: Córka gwiazdy TVP ma już 18 lat i zachwyca internautów. Mało kto wie, w jakiej dziedzinie się rozwija. Ależ zaskoczenie Paulina Chylewska ze starsza córką w Pytaniu na Śniadanie U boku Leny nie zabrakło jej mamy, Pauliny Chylewskiej. Dziennikarka wspiera cały czas córkę w przygotowaniach do najważniejszego egzaminu. A przypomnijmy, że dziś - 4 maja, maturzyści piszą test z języka polskiego. Jak przyznaje dziennikarka, stara się być blisko córki w każdej chwili. Nie brakowało tych momentów zwątpienia i prawdziwych emocjonalnych burz. „Miałyśmy taki bardzo kryzysowy dzień – pojawiły się łzy, Lena zaczęła się denerwować i mówić, że na pewno nie zda. To był moment, w którym ja też się zaczęłam stresować”, opowiadała Paulina Chylewska. Wtedy na pierwszy plan wysuwa się to, co najważniejsze – obecność i wsparcie. Dziennikarka nie miała wątpliwości, jaką rolę chce odegrać w tym wymagającym czasie. Cała rodzina nie wyjeżdżała na majówkę, by być blisko. „Staram się być obok, kiedy jest taka potrzeba. Kiedy trzeba było zrobić coś dobrego do jedzenia – robiłam. Przytulałam, pocieszałam”, dodawała. W rozmowie pojawił się też osobisty wątek, który dodał całej historii jeszcze więcej emocji. Paulina Chylewska wróciła wspomnieniami do własnej matury i nie ukrywała, że doskonale rozumie stres córki. „Pamiętam swoją maturę. Pisałam maturę z matematyki, mimo że nie trzeba było. Bardzo, bardzo się denerwowałam. Ale dobrze poszło. Wszyscy mówili mi to, co każdy mówi dziś Lenie”, opisywała. Paulina Chylewska i wsparcie dla córki Paulina Chylewska nie daje się ponieść panice – zamiast tego stawia na spokój, rozsądek i… życiową perspektywę. W rozmowie jasno pokazała, że choć egzamin dojrzałości jest ważny, nie zamierza budować wokół niego atmosfery końca świata. „To jest bardzo ważny egzamin, bo otwiera wiele drzwi, ale to też nie jest tak, że jeśli coś pójdzie nie tak, to będzie koniec świata”, powiedziała wprost, tonując emocje, które w tym czasie sięgają zenitu. Zamiast presji – daje córce poczucie bezpieczeństwa. Zamiast strachu – konkretne rozwiązania. „Można powtórzyć egzamin, zdać poprawkę w sierpniu albo podejść do matury za rok. Te drzwi nadal będą otwarte”, dodała, podkreślając, że jedna chwila nie definiuje całej przyszłości. Tymczasem przed Leną Feddek prawdziwy maraton egzaminacyjny. Na horyzoncie już widać kolejne wyzwania – język polski, matematyka i język angielski, a do tego część ustna oraz rozszerzenia. To właśnie te dni zdecydują o wszystkim i wystawią na próbę nie tylko wiedzę, ale też nerwy i wytrzymałość. Każdy kolejny egzamin to nowa dawka emocji i kolejny krok w stronę dorosłości. Ale takiego rodzinnego wsparcia można pozazdrościć! Trzymamy kciuki za wszystkich maturzystów! Czytaj też: Paulina Chylewska jest z mężem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, że to znany dziennikarz
Niespodziewane słowa Magdy Tarnowskiej po półfinale "Tańca z gwiazdami". Tego wyznania o Bogu nikt się nie spodziewał
Magdalena Tarnowska nie ukrywa, że jej życie osobiste i zawodowe w dużej mierze opiera się na wierze. Od nawrócenia po codzienne świadectwo – jej historia pokazuje, jak wartości duchowe mogą współgrać z błyskiem parkietu.
Choć świat show-biznesu rzadko kojarzy się z głęboką duchowością, Magdalena Tarnowska – tancerka i choreografka znana z programu "Taniec z gwiazdami" – nie ukrywa, że jej fundamentem jest wiara. "Bez Boga bym poległa" – przyznała otwarcie w rozmowie ze "Studiem Raban". Jej świadectwo jest dziś jednym z najbardziej autentycznych głosów na temat duchowości w polskim świecie rozrywki. Piotr Kędzierski i Magda Tarnowska odpadli z "Tańca z Gwiazdami". Przemowa tancerki poruszyła widzów Za nami emocjonujący półfinał "Tańca z Gwiazdami". Z programem pożegnała para numer 9: Piotr Kędzierski i Magdalena Tarnowska. Ku zaskoczeniu widzów, dziennikarz sam postanowił zrezygnować z dalszego udziału, dając szansę tym, którzy jego zdaniem bardziej zasługiwali na miejsce w wielkim finale. "Szanowni państwo, mam oczy i widzę, jaki prezentuję poziom taneczny. Nie mógłbym sobie wyobrazić lepszej nauczycielki niż Magda Tarnowska. Pani Magda zmierzyła się z bardzo trudnym wyzwaniem. Dziękuję za pokazanie mi, że niemożliwe nie istnieje. Ten program służy rozrywce, dla mnie każdy odcinek był małym finałem. Myślę, że półfinał to dobry moment, by powiedzieć: dziękuję. Za moimi plecami stoją ludzie, którzy zasługują za finał. Bardzo dziękuję za każdy głos, każdego sms-a, żebyście się państwo na nas nie złościli" – przemówił na wizji. Nie mniejsze poruszenie wywołała wypowiedź jego tanecznej partnerki. Magda zwróciła się z podziękowaniami nie tylko do Piotra i widzów, którzy wspierali ich w drodze do półfinału, ale również do Boga. "Na koniec tak od siebie – dziękuję Bogu, za to że poznał mnie z tymi wszystkimi ludźmi, z wami, że jestem tu gdzie jestem, za swoje życie. Jestem zaszczycona, że mogę tu stać" – podsumowała, nie kryjąc emocji. ZOBACZ TEŻ: Burza po decyzji jury w „Tańcu z Gwiazdami”! Internauci: „To ustawka” Duchowość w centrum codzienności Magdy Tarnowskiej Magdalena Tarnowska nie ogranicza duchowości do słów. W rozmowie ze "Studiem Raban"przyznała: "Sporo osób mówi, że 'Jak trwoga, to do Boga', ale dobrze, bo wtedy do dobrej osoby się kierujesz. [...] Bardzo dużo słyszę, że ludzie myślą: [...] "Nie modliłem się rok czy tam pięć [lat], [...] to już nie pójdę [do kościoła], bo głupio". "Nie, właśnie o to chodzi. Ja się śmieję, że [wtedy] klaszczą na górze i się cieszą, że idzie ktoś, zgłasza się do odpowiedniej osoby. Ja uważam, że bez Boga bardzo bym poległa" — stwierdziła tancerka. Te wypowiedzi pokazują nie tylko jej wiarę, ale też dystans, pogodę ducha i brak oceniania innych. To postawa, która budzi szacunek – również w świecie show-biznesu, gdzie mówienie wprost o duchowości wciąż bywa ryzykowne. Taniec z niewierzącym partnerem? "Nie oceniam przez pryzmat wiary" We wcześniejszej edycji Magda Tarnowska tańczyła z Mikołajem "Bagim" Bagińskim, który jest osobą niewierzącą. W "Studio Raban" tancerka opowiadała, jak wygląda ich relacja i czy te różnice nie wpływały na nią znacząca. "Osoby wierzące uważam, że nie powinny mówić, że im to przeszkadza. […] Ja Mikołaja nie skreślam w żadnym stopniu i nikogo bym nie skreślała ze względu na to, że nie ocenia się pod tym względem, tylko jakim jest człowiekiem i jakie reprezentuje wartości" — zapewniła. SPRAWDŹ TEŻ: Fabijański ze łzami w oczach ujawnił kulisy relacji z Julią Suryś. „Jest aniołem w moim życiu”
Oświadczył się jej przy pierwszym tańcu. Historia Rowickiej i Kalczyńskiego brzmi jak scenariusz filmu
Ich historia zaczęła się niewinnie, a przerodziła w uczucie, które przetrwało 46 lat. Krzysztof Kalczyński i Halina Rowicka stworzyli związek, który dla wielu był symbolem oddania. Gdy aktor zmarł 10 września 2019 roku, pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny.
Krzysztof Kalczyński był dobrze znany widzom z wielu produkcji filmowych i telewizyjnych Pojawił się między innymi w Na Wspólnej, Plebanii oraz Klanie. Aktor zmarł 10 września 2019 roku, a jego odejście było wielkim ciosem dla najbliższych: ukochanej żony Haliny Rowickiej oraz trójki dzieci. Zakochani przez 46 lat byli małżeństwem... Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński: jak się poznali? Para poznała się podczas obozu studenckiego w Olsztynku. Halina Rowicka właśnie skończyła pierwszy rok warszawskiej szkoły teatralnej, a 14 lat od niej starszy Krzysztof Kalczyński był instruktorem. ,,Poznałam Krzysztofa, jak miał 35 lat. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, takim superamantem, polskim Alainem Delonem. Był bardzo przystojny. Stał się całym moim światem, moim życiem. Pierwsza miłość, pierwsze i jedyne małżeństwo. Każdy dzień w bliskości. Przypominam sobie, jaki był zaborczy i zazdrosny (uśmiech). Bardzo mnie kochał, podkreślał to na każdym kroku. A im byliśmy starsi, a nawet już bardzo starzy, to tym częściej wyznawał mi miłość i mówił, jakie ma szczęście, że jest ze mną. I rzeczywiście ta miłość jakby w nim rosła. To było coś niesamowitego. Mieliśmy różne okresy, ale im byliśmy ze sobą dłużej, tym nasze zespolenie było pełniejsze", wspominała Halina Rowicka w wywiadzie dla Vivy! z 2021 roku. To była miłość od pierwszego wejrzenia, początkująca aktorka zrobiła na nim bardzo duże wrażenie. Po powrocie nie mógł o niej zapomnieć i szukał sposobów, by lepiej ją poznać. Podczas imprezy, którą zorganizował, zaprosił ją do tańca i natychmiast się oświadczył. W 1973 roku wzięli ślub. Czytaj też: Była jedną z najpiękniejszych kobiet PRL. Wodecki stracił dla niej głowę, ale ta relacja nie miała prawa przetrwać Krzysztof Kalczyński na planie filmu "Placówka", 1979 r. Halina Rowicka podczas realizacji serialu telewizyjnego pt. "Dom", 1995 r. View Burdaffi on the source website Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński byli małżeństwem przez 46 lat Od tamtej pory przez 46 lat byli nierozłączni. Oboje byli spełnionymi zawodowo aktorami i wychowali trójkę dzieci – znaną dziennikarkę Annę, a także Filipa i Marię. Dzieci były dla nich priorytetem. Zrobili wszystko, aby wychować je jak najlepiej. „Jako młoda dziewczyna mieszkałam w akademiku, potem w internacie i zawsze tęskniłam za domem. Brakowało mi bezpiecznej przystani. Dlatego starałam się ją stworzyć dzieciom”, powiedziała Halina Rowicka w rozmowie z Rewią. Nie zawsze było jednak łatwo. „Miłość ma różne oblicza. Kiedy mija pierwsze zauroczenie, zaczyna się patrzeć na drugiego człowieka krytycznie. Wtedy potrzeba wiele tolerancji, żeby małżeństwo mogło trwać”, wyznała. Mieli zupełnie inne charaktery – ona jest impulsywna, a on był spokojny, ale uparty. „Jestem energiczna, na wiele rzeczy reaguję żywiołowo. Krzysztof jest bardziej stateczny i czasem narzeka, że wszystko robię pod prąd. Na dodatek na każdy temat mam własne zdanie”, mówiła aktorka. Z czasem jednak nauczyli się, jak żyć w zgodzie. Zawsze wspierali się wzajemnie i podziwiali swoje dokonania. Halina Rowicka zawsze doceniała też uczciwość, poczucie humoru oraz talent kulinarny męża. Po śmierci mężczyzny żona i córka w poruszających słowach opowiedziały o jego odejściu. Córka aktora w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! zdradziła również, że to rodzicom zawdzięcza to, kim dzisiaj jest. Ojciec zaś kochał ją bezwarunkowo... Zobacz także: Kiedyś mentorka i uczeń, a dziś? Między jurorami TzG nie brakuje emocji. Relacja Pavlović i Maseraka zaskakuje
Kiedyś mentorka i uczeń, a dziś? Między jurorami TzG nie brakuje emocji. Relacja Pavlović i Maseraka zaskakuje
Połączyła ich miłość do tańca! Iwona Pavlović i Rafał Maserak stworzyli relację, która z zawodowej przerodziła się w wyjątkową przyjaźń, pełną emocji i wzajemnego szacunku.
Tego jurorskiego duetu „Tańca z Gwiazdami” nie sposób pomylić z żadnym innym. Iwonę Pavlović i Rafała Maseraka łączy wyjątkowa przyjaźń, która dojrzewała w rytmie wspólnych doświadczeń i wyzwań. Ich historia to opowieść o pasji, wzajemnym szacunku i emocjach, które przez lata narastały – zarówno na parkiecie, jak i poza nim. Niedawno w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem dla programu Demakijaż opowiedzieli o swojej przyjaźni. Iwona Pavlović i Rafał Maserak: mentorka i uczeń, dziś najlepsi przyjaciele Dziś oboje są tancerzami klasy S, jurorami „Tańca z Gwiazdami” i jednymi z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego świata tańca. Przygoda Iwony Pavlović z tańcem zaczęła się bardzo wcześnie. To właśnie tata, tancerz ludowy, zaszczepił w niej miłość do ruchu i sceny. Jako dziecko towarzyszyła mu podczas występów, chłonąc niezwykłą atmosferę od kulis. Później postawiła wszystko na jedną kartę, wybierając taniec towarzyski. Ta determinacja zaprowadziła ją na szczyt – jako wielokrotna mistrzyni Polski zdobywała także sukcesy na arenie międzynarodowej, osiągając najwyższą klasę taneczną S i uprawnienia do oceniania turniejów najwyższej rangi. Z kolei taneczna droga Rafała Maseraka wyglądała zupełnie inaczej. Na początku próbował swoich sił w różnych dziedzinach – od karate, przez piłkę nożną, aż po koszykówkę. Ostatecznie jednak to taniec stał się jego celem. Jako tancerz klasy S wielokrotnie stawał na podium najważniejszych międzynarodowych turniejów oraz Mistrzostw Polski. Jego kariera nabrała także telewizyjnego wymiaru – dwukrotnie sięgnął po Kryształową Kulę, czyli trofeum „Tańca z Gwiazdami”. Choć ich drogi do sukcesu były różne, dziś spotykają się w jednym miejscu – jako doświadczeni artyści, których łączy wspólna historia, pasja i wyjątkowa więź. Czytaj też: Fani TzG domagają się odejścia Kasprzyk, Pavlović komentuje “Ewa nie jest profesjonalistką” W programie „Demakijaż” pokazali jednak zupełnie inne oblicze – bardziej prywatne, pełne humoru i dystansu. Łączy ich nie tylko wspólna pasja, ale także wzajemny szacunek i sympatia, które przetrwały lata. Choć – jak sami przyznają – nie zawsze się zgadzają, potrafią zachować równowagę i docenić swoje różnice. Iwona Pavlović i Rafał Maserak o niezwykłej przyjaźni w programie Demakijaż Iwona Pavlović i Rafał Maserak to dziś duet, który trudno rozdzielić – zarówno w świecie tańca, jak i telewizji. Jednak ich relacja nie zawsze wyglądała tak jak dziś. Początki sięgają czasu, gdy ona była mentorką, a on młodym tancerzem, który dopiero budował swoją drogę. Tancerz w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem podkreślał, że miał przyjemność i zaszczyt uczyć się pod okiem Iwony Pavlović i jej pierwszego męża, Arkadiusza w Olsztynie. To właśnie tam kształtował się jego charakter sceniczny i podejście do pracy. „W środowisku tanecznym jest coś takiego, że każdy nauczyciel musi być surowy dla swojego ucznia. Przede wszystkim surowość wynika z tego, że chcemy dążyć do perfekcyjności. A Iwona zawsze była perfekcyjna. Trenerzy zawsze dążą do tego, by uczeń był najlepszy”, opowiadał Rafał Maserak. Sprawdź też: Na starych zdjęciach zupełnie nie przypomina siebie. Od początku kariery zmienił się nie do poznania Z kolei Iwona Pavlović zapamiętała go jako niezwykle zdyscyplinowanego młodego mężczyznę, który po treningu o dwudziestej pierwszej kończył dzień, by następnego dnia wrócić na parkiet z pełnym zaangażowaniem. „Od początku był gwiazdą. Talent wygląd, charyzma, wdzięk taneczny. […] Rafał to nie był wtedy chłopiec, tylko młody mężczyzna. Taki, który o dwudziestej pierwszej po treningu grzecznie szedł spać. Zawsze jako ostatni kończył zajęcia, ale gdy wychodził na parkiet, był w pierwszej linii. I co ciekawe, nigdy nie było po nim widać nawet cienia niewyspania”, opowiadała Krzysztofowi Ibiszowi w Demakijażu. Ich drogi ponownie przecięły się na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, ale już w zupełnie nowej odsłonie. Rafał Maserak miał 20 lat, gdy po raz pierwszy pojawił się w programie jako uczestnik. Z kolei Iwona Pavlović obserwowała jego rozwój z dumą – szczególnie wtedy, gdy sięgnął po dwie Kryształowe Kule, potwierdzając swoją pozycję w świecie tańca. Ich relacja z czasem ewoluowała. Mentorstwo ustąpiło miejsca partnerstwu, a zawodowy dystans – autentycznej przyjaźni. Kiedy prysła ta bariera? Okazuje się, że wszystko zmieniła podróż do USA. „Tam taka bariera uczeń-nauczyciel prysła. Spędzaliśmy dużo czasu ze sobą. Masek zrobił nam wszystkim ten wyjazd. Na lotnisku tańczyliśmy w poczekalniach. A drugi taki etap był wtedy, gdy zacząłeś być sędzią. Taka duma mnie rozpierała”, wyznała Iwona Pavlović w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem, zwracając się do Rafała Maseraka. Z kolei dla jurora tanecznego show przełomowym momentem było zaproszenie na ślub Iwony Pavlović z Wojciechem Oświęcimskim. To miało dla niego szczególne znaczenie. Przyznał, że właśnie wtedy poczuł, że łączy ich coś więcej niż zwykła znajomość. „To było dla mnie też takim poczuciem, że to nie jestem zwykłym kolegą”, dodawał w Demakijażu. Tę wyjątkową chwilę Rafał Maserak uczcił po swojemu – bawiąc się na weselu do samego rana.„Zaprosiłam go, bo czuję, że jest moim przyjacielem, dobrym znajomym”, opowiada „Czarna Mamba”. Dziś nie mają wątpliwości, że mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji – i zawsze działa to w obie strony. W Tańcu z Gwiazdami między Iwoną Pavlović a Rafałem Maserakiem nie brakuje spięć Dziś spotykają się po dwóch stronach jurorskiego stołu w „Tańcu z Gwiazdami” – i choć łączy ich wiele, nie zawsze patrzą w tym samym kierunku. Iwona Pavlović i Rafał Maserak potrafią różnić się w ocenach, a ich wymiany zdań bywają pełne energii i temperamentu. Iskry? Zdecydowanie. Ale to właśnie te momenty pokazują, jak silne mają osobowości i jak bardzo angażują się w to, co robią. „Całe szczęście! Rafał Maserak jest oddzielną jednostką. Mało tego, to jest na poważnie, jak ja się cieszę że możemy się przyjaźnić, a jednak się różnić”, mówiła w Demakijażu Iwona Pavlović. A tancerz wyjaśniał, że ma zupełnie inne podejście do par biorących udział w show telewizji Polsat: „To jest tak, że ja tam byłem na tym parkiecie i ja wiem, co ci tancerze przeżywają, i co przeżywają gwiazdy. Iwona patrzy z punktu sędziowskiego. Ja to oczywiście też widzę pewne rzeczy, ale przymykam delikatnie to oko. Jestem emocjonalnie związany z uczestnikami”. Kulisy kariery, rodzina i życie poza parkietem Rozmowa z nie ograniczała się wyłącznie do tańca. Iwona Pavlović i Rafał Maserak uchylili także rąbka tajemnicy o życiu prywatnym, które dziś stanowi dla nich ważną przeciwwagę dla medialnej kariery. Choć na co dzień funkcjonują w świecie świateł reflektorów, to właśnie prywatność daje im prawdziwe poczucie równowagi. Iwona Pavlović od lat dzieli życie z mężem, przedsiębiorcą Wojciechem Oświęcimskim, tworząc przestrzeń, w której może złapać oddech od zawodowego tempa. Z kolei Rafał Maserak buduje swoją codzienność u boku narzeczonej, prawniczki Małgorzaty Lis, i ich synka Leonarda w roli ojca odnajdując zupełnie nowy wymiar siebie. To właśnie te chwile z dala od parkietu pozwalają im zachować dystans i wewnętrzną harmonię. Iwona Pavlović najchętniej regeneruje siły w podróży i blisko wody, Rafał Maserak – eksperymentując w kuchni i celebrując codzienność jako tata. Dwa różne światy, które łączy jedno: potrzeba balansu między pasją a życiem poza sceną. Odcinek programu „Demakijaż”, w którym gościli Iwona Pavlović i Rafał Maserak, został wyemitowany w niedzielę 19 kwietnia o godz. 15:00 w Polsat Café. To szczery i ciepły portret relacji, która dojrzewała przez lata – od zawodowej drogi po prawdziwą przyjaźń. Ich historia pokazuje, że nawet w świecie pełnym rywalizacji można zbudować trwałą więź opartą na szacunku i wspólnych doświadczeniach. Takiej więzi można tylko pozazdrościć! Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Była jedną z najpiękniejszych kobiet PRL. Wodecki stracił dla niej głowę, ale ta relacja nie miała prawa przetrwać
Choć ich relacja trwała krótko, emocji było w niej tyle, co w wieloletnich związkach. W rocznicę 69. urodzin Ewy Sałackiej wracamy do historii jej burzliwej znajomości ze Zbigniewem Wodeckim – uczucia, które pojawiło się nagle i równie szybko musiało się zakończyć.
Dziś, w dniu 69. rocznicy urodzin Ewy Sałackiej, wspominamy nie tylko jej talent i niezwykłą urodę, ale także głośne uczucia, które rozpalały wyobraźnię fanów. Gdy w latach 80. poznała Zbigniewa Wodeckiego, niemal natychmiast między nimi zaiskrzyło. Ona – wschodząca gwiazda kina, on – uwielbiany muzyk i rodzinny mężczyzna. Choć połączyła ich silna fascynacja, oboje od początku wiedzieli, że nie będzie to historia z happy endem. Ewa Sałacka i Zbigniew Wodecki: natychmiast między nimi zaiskrzyło „Ewa była tak piękna, że nawet psy oglądały się za nią na ulicy”, mówiła o Ewie Sałackiej przyjaciółka, Małgorzata Potocka. Aktorka była właśnie po rozwodzie z mężem, Krzysztofem Krauze i po kilkunastu miesiącach, które spędziła w Wiedniu, wróciła do Polski. Na miejscu poznała Zbigniewa Wodeckiego i niemal natychmiast między nimi zaiskrzyło. Nie powinno to dziwić, tym bardziej, że o Ewie mówiono, że potrafi okręcić sobie wokół palca każdego mężczyznę. „Gdy kobiety mówią o swoich męskich ideałach, z reguły wymieniają takie cechy, jak inteligencja, zaradność, opiekuńczość. Dla mnie mężczyzna, bym mogła się nim zainteresować, musi być przede wszystkim przystojny”, zapewniała Ewa Sałacka w wywiadzie dla Playboya. Będący wówczas wielką gwiazdą muzyki, a do tego przystojny Zbigniew Wodecki momentalnie wpadł jej w oko. Nie miał znaczenia nawet fakt, że muzyk miał wówczas żonę i trójkę dzieci. Choć żadne z nich nie planowało romansu, to tak między nimi zaiskrzyło, że było pewne, że na jednym spotkaniu się nie skończy. Pojawiało się wiele plotek o rzekomych romansach Zbigniewa Wodeckiego, lecz artysta zawsze zapewniał, że jest wierny poślubionej w 1971 roku Krystynie, o której mówił, że jest miłością jego życia. Nawet jeśli zdarzały mu się przelotne znajomości, miał robić wszystko bo nikt, a przede wszystkim żona, się o tym nie dowiedział. Jego relacja z Ewą Sałacką wyszła na jaw dopiero po wielu latach... Czytaj też: Barbara Nowacka z partnerem wychowuje dwoje dzieci. Mówi wprost dlaczego nie wezmą ślubu Ewa Sałacka, 1998 rok Zbigniew Wodecki Ewa Sałacka i Zbigniew Wodecki: chciała go na wyłączność O tym, że połączyła ich krótka relacja opowiedziała sama Ewa Sałacka, mówiąc, że Zbigniew Wodecki był jednym z jej nieformalnych partnerów. „Lata 80. wspominała jako czas, kiedy po rozwodzie miała parę niezalegalizowanych związków, między innymi ze Zbigniewem Wodeckim i Ludwikiem Kosmalem”, wyjaśnia autor książki „Demony seksu”, Krzysztof Tomasik. Ci, którzy dobrze znali aktorkę, mówili wprost, że bez pamięci zakochała się w muzyku. Mówiono także, że on również stracił dla niej głowę. Ewa Sałacka nie chciała jednak dzielić się ukochanym. Miała powiedzieć mu wprost, że liczy na więcej niż romans. Zbigniew Wodecki nie zamierzał jednak rezygnować dla niej z rodziny. Aktorka nie chciała zgodzić się na związek bez zobowiązań, więc muzyk zerwał z nią i zakończył znajomość. „Długo żałował tego rozstania. Oboje długo boczyli się na siebie. Dopiero kiedy Ewa odnalazła szczęście w drugim małżeństwie i nabrała dystansu do całej historii, mogli znów rozmawiać jak przyjaciele”, wyznała po latach Rewii przyjaciółka Ewy Sałackiej. Sam muzyk nigdy nie przyznał, że z piękną aktorką łączyło go coś poza koleżeństwem. Nie potwierdzał również plotek o rzekomych romansach z Zofią Czernicką, Olgą Bończyk czy Hanną Banaszak. Zawsze zapewniał, że liczy się dla niego tylko ukochana żona, z którą spędził niemal pół wieku, aż do swojej śmierci w 2017 roku. Ewa Sałacka po rozstaniu ze Zbigniewem Wodeckim związała się z Ludwikiem Kosmalem, którego odbiła Barbarze Brylskiej, jednak i u jego boku nie znalazła szczęścia. To uśmiechnęło się do niej dopiero przy Witoldzie Kirsteinie, którego poślubiła w 1994 roku. Wspólnie doczekali się córki Matyldy, a ukochany był do niej aż do tragicznej śmierci w 2006 roku. Aktorka zmarła na jego oczach w wyniku wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu przez osę. Zobacz także: Mąż Marty Lipińskiej pełni ważne stanowisko. "Naiwni myślą, że to wielkie szczęście być żoną dyrektora" Zbigniew Wodecki w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok Witold Kirstein, Ewa Sałacka, 2005 rok
Zakochała się w polskiej gramatyce, a jej nagrania podbijają internet. Kim jest cudzoziemka, która uczy Polaków ich własnego języka?
Nie urodziła się w Polsce, ale o polszczyźnie mówi z czułością, której wielu rodzimym użytkownikom brakuje. Sofia Lebedieva, znana jako ax.polski, zamieniła język w emocjonalną opowieść i internetowy fenomen. Jej historia to coś więcej niż nauka słów – to historia zakochania.
Są ludzie, którzy uczą języka. I są tacy, którzy sprawiają, że zaczynamy go czuć. Sofia Lebedieva należy zdecydowanie do tej drugiej grupy. Pochodząca z Ukrainy twórczyni internetowa, z wykształcenia germanistka, od ponad dekady mieszka w Polsce i buduje wokół siebie społeczność osób, które – trochę dzięki niej – zaczynają słuchać polszczyzny na nowo. „Polski to mój drugi język, ale pierwsza miłość” – powiedziała w audycji Trójki. Sofia Lebedieva (ax.polski) – dziewczyna, która zobaczyła w polszczyźnie coś więcej Urodzona na Ukrainie Sofia Lebedieva od najmłodszych lat funkcjonowała między językami i światami. Pierwszy kontakt z językiem polskim miała jako nastolatka. „Zaczęłam mieć kontakt z językiem polskim, kiedy miałam 16, 18 lat. (…) Poczułam w tym języku wolność” – wspominała w rozmowie w Trójce. Dla niej język polski nigdy nie był „obcy”. „Był nieznajomy, był niezbadany, niepojęty, tajemniczy. Ale nie czułam, że jest mi zupełnie obcy” – powiedziała w wywiadzie dla Szczeciner.pl. Dorastanie, dom rodzinny i pierwsze decyzje o niezależności Za jej wrażliwością stoi również historia wczesnej samodzielności. Sofia bardzo szybko zaczęła podejmować własne decyzje. „Miałam 15 czy 16 lat, kiedy się wyprowadziłam z domu (…) wynajmowałam pokój” – opowiadała w podcaście Kanapa Knapa. Już jako nastolatka utrzymywała się częściowo sama – ze stypendium i pracy. Ten etap nie był jednak łatwy. „Bardzo się cieszyłam, że mogę mieszkać sama (…) ale pieniądze się skończyły (…) i musiałam wrócić. I to bardzo źle wspominam” – przyznała w podcaście. View oEmbed on the source website ax.polski – internetowy fenomen, który zmienia sposób myślenia o języku Pod pseudonimem ax.polski Sofia Lebedieva stworzyła przestrzeń, która wymyka się klasycznym kategoriom. Jej materiały to nie tylko analiza języka, ale też emocjonalne opowieści o słowach. Jak podkreślano w Polskim Radiu, Ukrainka i germanistka z wykształcenia od lat analizuje polszczyznę z perspektywy cudzoziemki, a przy tym ujawnia także talent muzyczny. Sama dystansuje się od roli nauczycielki. „Nie uczę. (…) Zachwycam się, żartuję, bawię się słowem” – powiedziała w wywiadzie dla Szczeciner.pl. Pierwsza podróż do Polski i moment, który wszystko zmienił Pierwszy przyjazd do Polski miał w jej życiu zupełnie inny kontekst, niż można przypuszczać. „Byłam osobą wierzącą (…) to był wyjazd na Woodstock (…) w celu ewangelizacji” – wspominała we wspomnianym podcaście. Dziś patrzy na tamten czas z dystansem. Wyraźnie odcina się od idei narzucania innym przekonań. „Odrzucam (…) misyjność (…) za misją (…) pojawiają się flagi, a potem wojna” – mówiła w tej samej rozmowie. Miłość do języka, która zmienia sposób patrzenia na świat Relacja Sofii z językiem polskim ma bardzo osobisty wymiar. Zapytana, w jakim języku myśli, bo zna ich kilka, odpowiedziała: „Nie myślę w żadnym języku. Myślę obrazami, impulsami”. Jednym z najważniejszych momentów było dla niej odkrycie znaczenia słowa „wrażliwość”. „Dla mnie to słowo miało bardziej negatywny wydźwięk - po ukraińsku to oznacza "przewrażliwienie". Ale tutaj, gdy jestem nazywana osobą wrażliwą, to już jest pozytywne – mówiła w radiowej Trójce. View oEmbed on the source website Wrocław, codzienność i życie między kulturami Dziś Sofia mieszka we Wrocławiu i to właśnie tam odnalazła swoje miejsce. „Wystarczy zmienić otoczenie i nagle się okazuje, że (…) nie ma walki o zrozumienie” – opowiadała w audycji Trójki. Jej pseudonim również ma znaczenie. „To ‘x’ (…) czyta się ‘ach polski’” – tłumaczyła w radiowym wywiadzie. Warto dodać, że jej działalność nie ogranicza się do języka. Sofia tworzy także muzykę i poezję, łącząc słowo z dźwiękiem – co jeszcze bardziej podkreśla jej wyjątkowe podejście do polszczyzny jako formy ekspresji, a nie tylko komunikacji. Dlaczego Polacy zaczynają słuchać siebie dzięki niej? Być może dlatego, że mówi o języku z zachwytem, który trudno podrobić. Nawet o gramatyce potrafi mówić z emocją: „Dlaczego ‘piszę maila’, a nie ‘piszę mail’? (…) Szał” – żartowała w wywiadzie. I właśnie w tym zachwycie kryje się jej siła – przypomina, że język to nie tylko zasady. To doświadczenie. Internet zakochał się w Sofii. „Można zamknąć oczy i płynąć” Trudno przejść obojętnie obok reakcji, jakie wywołuje Sofia Lebedieva w sieci. Pod jej nagraniami regularnie pojawiają się setki komentarzy – i co znamienne, zdecydowana większość z nich ma niezwykle ciepły, emocjonalny ton. Odbiorcy nie tylko doceniają jej sposób mówienia o języku, ale też reagują na jej osobowość, wrażliwość i sposób bycia. „Ta kobieta jest tak piękna, że aż wygląda nierealnie”, „Sofia jest jak miód na moje serce”, „Uwielbiam słuchać tej cudnej dziewczyny” – to tylko niektóre z komentarzy, jakie pojawiły się pod wspólnym nagraniem z Szymonem Majewskim promującym podcast „Proszę ja ciebie”. Wielu słuchaczy zwraca uwagę na coś trudniejszego do uchwycenia – emocjonalny wpływ jej treści. „Sofia tak zabiera swoimi analizami, że można zamknąć oczy i płynąć”, pisze jedna z internautek. Inni dodają: „aż się człowiekowi nowe spojrzenie na słowa otwiera” czy „bardzo się wzruszyłam dzisiejszym podcastem”. Nie brakuje też komentarzy podkreślających jej wyjątkowość: „Ona jest niezwykła”, „Najpiękniejsza istota w internecie”, „Kwintesencja kobiecości – mądrość, urok, klasa”. Ten odbiór nie jest przypadkowy. Sofia nie tylko mówi o języku – ona tworzy wokół niego atmosferę. I właśnie dlatego jej nagrania nie są jedynie treściami edukacyjnymi. Dla wielu odbiorców stają się doświadczeniem – czymś, do czego chce się wracać, czego chce się słuchać „godzinami”.
Była zaręczona z Channingiem Tatumem, teraz przyjęła pierścionek od Harry’ego Stylesa. Ich związek długo pozostawał sekretem
Zoë Kravitz i Harry Styles przez wiele miesięcy skutecznie ukrywali swoją relację przed światem. Gdy w końcu zaczęli pojawiać się razem publicznie, media natychmiast zaczęły spekulować o poważnym uczuciu. Dziś wszystko jest jasne – para jest zaręczona. Jak zaczęła się ich historia, co działo się za kulisami i dlaczego ich związek od początku budził tak duże emocje?
Choć oboje od lat funkcjonują w centrum światowego show-biznesu, tym razem postawili na coś, co w ich świecie bywa luksusem – prywatność. Ich historia nie zaczęła się od oficjalnych wyjść ani czerwonych dywanów, lecz od dyskretnych spotkań, które przez długi czas pozostawały poza zasięgiem mediów. Zoë Kravitz i Harry Styles – od przypadkowych spotkań do poważnej relacji Relacja Zoë Kravitz i Harry’ego Stylesa zaczęła się latem 2025 roku, kiedy zostali zauważeni razem w Europie – najpierw w Londynie, a chwilę później w Rzymie. Początkowo media nie przywiązywały do tego większej wagi. Jak donosiły zagraniczne źródła, „Harry spędzał czas z Kravitz, kiedy była w trasie promującej film”, co sugerowało raczej niezobowiązującą znajomość niż początek poważnego związku. Jednak z każdym kolejnym tygodniem coś zaczęło się zmieniać. Ich wspólne spacery, gesty i sposób, w jaki ze sobą rozmawiali, nie wyglądały na przypadkowe. Choć milczeli publicznie, ich relacja mówiła sama za siebie. Czytaj też: Zoë Kravitz zakochana po uszy, ale znajomi ostrzegają. „Nikt nie chce jej widzieć z Austinem Butlerem”. W Hollywood narodził się gorący romans Europa, Nowy Jork i wspólne chwile – jak rozwijało się ich uczucie Jesień 2025 roku była dla nich przełomowa. Zoë i Harry byli widywani razem w Rzymie, Berlinie i Nowym Jorku, ale zamiast błyszczeć na ściankach, wybierali zwykłe życie – spacery, spotkania ze znajomymi i chwile tylko dla siebie. Jak zdradziło jedno ze źródeł: „Po prostu spacerują, spotykają się z przyjaciółmi i prowadzą bardzo spokojne życie. Mają między sobą świetną chemię.” Ta naturalność i brak potrzeby epatowania związkiem tylko podsycały zainteresowanie. Szczególnie dużo mówiło się o spotkaniu Harry’ego z ojcem Zoë, Lennym Kravitzem. Według doniesień: „Uznał, że Harry jest uprzejmy, stąpa twardo po ziemi i naprawdę chce poznać rodzinę.” To był moment, w którym wiele osób uznało, że ta relacja jest czymś więcej niż chwilowym zauroczeniem. Od plotek do potwierdzenia – jak media śledziły ich związek Od samego początku ich relacja była pod lupą mediów. Każde zdjęcie wywoływało lawinę komentarzy, a internauci analizowali każdy szczegół – od stylizacji po mowę ciała. Początkowo dominowały opinie, że to jedynie przelotna fascynacja. Jeszcze pod koniec 2025 roku pojawiały się sprzeczne doniesienia. Jedni twierdzili, że to tylko luźna relacja, inni zaczęli dostrzegać w niej coś poważniejszego. Jak mówiło jedno ze źródeł: „To wygląda dość poważnie i widać, że priorytetyzują wspólnie spędzony czas. Wygląda też na to, że stworzyli wspólne życie, które oboje naprawdę lubią". Te słowa szybko nabrały znaczenia, gdy kolejne miesiące przynosiły coraz więcej wspólnych momentów. Pierścionek, który wszystko zmienił – kulisy zaręczyn W kwietniu 2026 roku wszystko stało się jasne. Zoë Kravitz została sfotografowana w Londynie z dużym diamentowym pierścionkiem na serdecznym palcu. Zdjęcia natychmiast obiegły media, a spekulacje zamieniły się w potwierdzone informacje. Jak ujawniło źródło bliskie parze: „Podzielili się tą wiadomością z niewielkim gronem najbliższych.” Co więcej: „Zoë pokazuje swój pierścionek znajomym.” Choć para nie zdecydowała się na oficjalne ogłoszenie, wszystko wskazuje na to, że to świadoma decyzja – chcą chronić to, co dla nich najważniejsze. Czytaj także: Była jego oazą po rozstaniu z żoną, planowali ślub. Channing Tatuum i Zoe Kravitz niespodziewanie zerwali zaręczyny W cieniu przeszłości – związek z Channingiem Tatumem Zanim w życiu Zoë pojawił się Harry Styles, jej serce należało do Channinga Tatuma. Ich relacja rozpoczęła się w 2021 roku i przez długi czas uchodziła za jedną z najbardziej obiecujących w Hollywood. W 2023 roku para się zaręczyła, a media niemal jednogłośnie przewidywały ślub. Dlatego informacja o rozstaniu w 2024 roku była dla wielu zaskoczeniem. Choć nie ujawniono szczegółów, mówiło się o różnicach w stylu życia i planach na przyszłość. Dla Kravitz był to moment zamknięcia ważnego rozdziału – i, jak się okazało, początek zupełnie nowej historii. Zaskakujące reakcje Tatuma – media społecznościowe mówią więcej niż słowa Po ogłoszeniu zaręczyn Zoë Kravitz i Harry’ego Stylesa uwagę przyciągnęło zachowanie jej byłego partnera. Channing Tatum nie skomentował sprawy wprost, jednak jego aktywność w mediach społecznościowych nie przeszła niezauważona. Aktor opublikował fragment wiersza, który wielu odebrało jako wyjątkowo osobisty: „Mój rozum i serce rozwiodły się dziesięć lat temu, kłócąc się o to, kto ponosi winę za to, jakim bałaganem się stałem. W końcu nie były w stanie przebywać w tym samym pomieszczeniu.” W kolejnych dniach pojawiały się także bardziej enigmatyczne i zaskakujące treści – od refleksyjnych nagrań po żartobliwe materiały. Choć trudno jednoznacznie odczytać ich znaczenie, dla wielu obserwatorów były one sygnałem, że sytuacja nie jest dla niego całkowicie obojętna. W świecie, w którym emocje często ukrywa się za oficjalnymi komunikatami, takie gesty mówią więcej niż słowa. Źródła: vogue.com, people.com, glamour.com, pudelek.pl
Żona Toma Hanksa odkryła mroczną prawdę o rodzinie swojego ojca „Nie mogę się z tym pogodzić”.
Rita Wilson, amerykańska aktorka i producentka filmowa, prywatnie żona Toma Hanksa, podzieliła się „szokującym” odkryciem na temat rodziny swojego ojca jeszcze z czasów II wojny światowej. Jak się okazało, jej mama nie była pierwszą żoną Hassan Halilov Ibrahimoff. A Rita nie była jego pierwszym dzieckiem
Rita Wilson urodziła się w Los Angeles, ale jej rodzice pochodzili z Grecji. Tę część historii swojej rodziny aktorka znała. Nigdy nie usłyszała jednak od swojego ojca prawdy o jego młodości. Poznała ją dopiero teraz, podczas nagrania serialu dokumentalnego „Who Do You Think You Are?”. Od tworzących ten program geneaologów dowiedziała wówczas, że jej ojciec, Hassan Halilov Ibrahimoff, zanim wyemigrował na stałe do Stanów Zjednoczonych, miał rodzinę w Bułgarii. Ich losy potoczyły się tragicznie. Nieznana przeszłość taty - żona i syn Aktorka ujawniła sekret nieżyjącego już ojca w niedawnym wywiadzie. Jak wyznała, jej tata miał żonę o imieniu Alice. Urodziła dziecko, ale zmarła przy porodzie. Syn Emil zmarł cztery miesiące później z powodu infekcji. Po tej tragedii Hassan Halilov Ibrahimoff wyjechał z Bułgarii i przeprowadził się do USA. Tam poznał mamę Rity i założył nową rodzinę. Do końca życia nikomu nie opowiedział o swojej przeszłości. „Wciąż nie mogę się z tym pogodzić” – powiedziała Rita, która dorastała w Los Angeles z rodzicami i dwójką rodzeństwa. Ojciec „nigdy nam nic nie powiedział. Żałuję, że nie mogłam z nim o tym porozmawiać”. Czytaj także: Tom Hanks twierdzi, że wszystko zawdzięcza żonie. Poznaj wyjątkową historię ich miłości! Jest też dalszy ciąg tej historii: „Pierwsze dziecko mojej siostry urodziło się 26 grudnia i również mój najmłodszy syn urodził się 26 grudnia. Co roku, kiedy świętujemy ich urodziny, myślę o moim tacie, jego dawnej rodzinie i o jego dziecku Emilu, urodzonym 26 grudnia, który żył tylko 4 miesiące” – opowiadała wzruszona żona Toma Hanksa.
Po bolesnym rozwodzie Aleksandra Konieczna wybrała samotność. Sąsiedzi wciąż pytają, dlaczego nie ma partnera. Ma na to jedną odpowiedź
Aleksandra Konieczna porzuciła życie w Warszawie i wybrała samotność na wsi. Po rozstaniu z partnerem aktorka jasno deklaruje: dziś liczy się dla niej tylko spokój i cisza.
Aleksandra Konieczna zaskoczyła szczerym wyznaniem o swoim życiu prywatnym. Aktorka porzuciła Warszawę i zamieszkała na wsi, wybierając samotność oraz spokój. Po rozstaniu z partnerem nie szuka już miłości, a jej decyzja ma związek z trudnymi doświadczeniami z przeszłości i potrzebą harmonii. Aleksandra Konieczna samotność – dlaczego zakończyła związek Aleksandra Konieczna nie ukrywa, że jej życie uczuciowe przeszło ogromną zmianę. Jeszcze kilka lat temu była szczęśliwa u boku partnera, jednak dziś otwarcie mówi o zakończeniu tej relacji. Jak przyznała, był to prawdopodobnie jej ostatni związek. Aktorka podkreśliła, że rozstanie było częścią naturalnego biegu wydarzeń. „Rozstaliśmy się. Myślę, że on był moim ostatnim partnerem” – wyznała. Dodała również, że choć samotność bywa trudna, akceptuje ją jako element swojego życia. To właśnie Aleksandra Konieczna samotność stała się świadomym wyborem, a nie przypadkiem. Aktorka jasno zaznacza, że dziś najważniejszy jest dla niej spokój i równowaga. ZOBACZ TEŻ: Córka jest jej całym światem, wychowała ją samodzielnie: "Na drugim etacie byłam mamą, która zawsze jest za późno" Życie na wsi: Aleksandra Konieczna i przeprowadzka pod Warszawę Symbolicznym momentem zmiany była przeprowadzka z Warszawy na podwarszawską wieś, w okolice lasu. To tam aktorka odnalazła przestrzeń, której wcześniej jej brakowało. O nowym etapie życia jako pierwszy poinformował dziennikarz Łukasz Maciejewski, który odwiedził Konieczną i nie krył podziwu dla jej decyzji. Również córka aktorki, Julia M. Maj, potwierdziła zmianę, mówiąc wprost: „Mama mieszka teraz w lesie”. Nowe otoczenie przyniosło Koniecznej poczucie harmonii. Aktorka przyznaje, że mimo poznawania nowych miejsc i ludzi, ma wrażenie, jakby to miejsce było jej od dawna bliskie. Trudna przeszłość aktorki – małżeństwo i samotne macierzyństwo Za decyzją o samotności stoją także bolesne doświadczenia z przeszłości. Po nieudanym małżeństwie z reżyserem Andrzejem Majem aktorka została sama z ośmiomiesięcznym dzieckiem. Wspomnienia z tamtego okresu są wciąż bardzo wyraźne. Konieczna opowiadała o momencie, który przesądził o jej decyzji o odejściu. Zobaczyła strach w oczach swojego dziecka i natychmiast podjęła decyzję o zmianie życia. Jak później przyznała, „to nie było łatwe małżeństwo”, a poczucie braku stabilnej rodziny miało ogromny wpływ na jej dalsze wybory. CZYTAJ TEŻ: Aleksandra Konieczna pochodzi z rodziny katolickiej, ale zmieniła wyznanie. "W pewnym momencie się przechrzciłam" Aleksandra Konieczna o relacjach: „Te historie burzą spokój” Dziś aktorka nie szuka już partnera w tradycyjnym sensie. Podkreśla, że relacje damsko-męskie nie są jej potrzebne do szczęścia. „Te wszystkie damsko-męskie historie to już nie chcę. One burzą spokój i gmatwają w głowie” – powiedziała. To jasna deklaracja, że Aleksandra Konieczna samotność traktuje jako świadomą drogę życiową. Nie oznacza to jednak całkowitego zamknięcia się na ludzi. Aktorka dopuszcza relacje oparte na przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu, jednak bez angażowania się w związki romantyczne. Nowe życie i reakcje sąsiadów Życie na wsi przyniosło nie tylko spokój, ale także nowe doświadczenia społeczne. Konieczna przyznaje, że jej styl życia budzi zdziwienie wśród sąsiadów. „Żyję sama. Sąsiedzi dziwią się, gdzie się taka uchowałam” – mówi z humorem. Mimo licznych zaproszeń na lokalne wydarzenia, takie jak spotkania w bibliotece czy remizie, aktorka podchodzi do nich z dystansem. Podkreśla, że traktuje je bardziej jako okazję do poznania lokalnego folkloru niż sposób na nawiązywanie relacji romantycznych. Aleksandra Konieczna samotność zamieniła w swoją siłę. Jej decyzja o życiu w ciszy i z dala od miejskiego zgiełku pokazuje, że dla niej najważniejsze stały się spokój, uważność i wewnętrzna równowaga. Źródło: Plejada, Pomponik, Twój Styl,
Nigdy nie chciała mieć dzieci, mimo to została matką. Tak dziś wygląda relacja Renaty Dancewicz z synem Jurkiem
Renata Dancewicz przez lata powtarzała, że macierzyństwo nie jest jej marzeniem. Życie napisało jednak inny scenariusz. Dziś aktorka nie tylko otwarcie mówi o swoich wątpliwościach sprzed lat, ale też pokazuje, że relacja z synem może być silna nawet wtedy, gdy nie zaczyna się od wielkiego pragnienia bycia matką.
Historia Renaty Dancewicz i jej syna Jerzego to opowieść o dojrzewaniu do roli, której początkowo wcale nie było w planach. Aktorka nie idealizuje macierzyństwa i nie wpisuje się w jego stereotypowy obraz. Zamiast tego proponuje coś znacznie bardziej autentycznego – relację opartą na szczerości, wolności i wzajemnym zrozumieniu. Renata Dancewicz – macierzyństwo, którego nie planowała Renata Dancewicz wielokrotnie podkreślała w wywiadach, że nie planowała zostać matką. Jak mówiła dla „Echa Dnia”: „Dobrze się stało, bo sama pewnie nigdy bym jej nie podjęła. Ostatecznie jednak zostanie matką było moim świadomym wyborem”. Choć ciąża była dla niej zaskoczeniem, decyzja o urodzeniu dziecka była już w pełni świadoma. Aktorka nie tworzy wokół macierzyństwa idealistycznej narracji – otwarcie przyznaje, że nie była to droga wynikająca z marzeń, lecz z życiowego zwrotu, który przyjęła na własnych zasadach. Ojcem Jerzego jest przedsiębiorca i brydżysta Tomasz Winciorek, z którym aktorka była w związku. Choć ich relacja nie zakończyła się małżeństwem, wspólnie wychowywali syna, tworząc rodzinę poza tradycyjnymi schematami. Syn Jerzy – „wplątał się” w jej świat Jerzy Winciorek urodził się 15 września 2003 roku. Jego pojawienie się zmieniło życie aktorki, choć – jak sama podkreśla – nie w sposób, który całkowicie je zdominował. W rozmowie z magazynem „Pani” ujęła to w charakterystyczny dla siebie sposób: „Jurek jakoś wplątał się w mój świat”. To zdanie najlepiej oddaje jej podejście – bez patosu, ale z wyczuwalną czułością i akceptacją. Macierzyństwo nie stało się dla niej jedyną definicją życia, lecz jednym z jego elementów, który nauczyła się w naturalny sposób integrować z własną niezależnością. Zobacz też: Te plotki wiele ją kosztowały. Media huczały o relacji Renaty Dancewicz i Marka Kondrata Relacja budowana na szczerości i partnerstwie Od początku Renata Dancewicz stawiała na autentyczność w relacji z synem. Nie budowała dystansu ani nie narzucała sztywnych zasad wychowawczych. Jak podkreślała w „Dzień Dobry TVN”: „Rozmawiamy o wszystkim. Zawsze tak było. Nie ściemniałam, nie owijałam w bawełnę, nie zmieniałam tematu”. Takie podejście potwierdza również Jerzy, który w rozmowie z „Pani” mówił: „Mama zawsze dość ironicznie podchodziła do roli matki. Bez zbędnego napięcia”. Ich relacja opiera się na zaufaniu i braku udawania. Dancewicz nie tworzyła sztucznego autorytetu – zamiast tego była obecna, uważna i prawdziwa. „Nie jestem matką Polką” – własna droga wychowania Renata Dancewicz nigdy nie próbowała dopasować się do społecznych oczekiwań wobec matek. W rozmowie z „Pani” powiedziała wprost: „Kocham swojego syna Jurka, ale nigdy nie chciałam mieć potomstwa”. Te słowa wywołały szeroką dyskusję i falę komentarzy. Aktorka przyznała później: „Ludzie pisali, że jestem wyrodną matką”. Mimo to nie zmieniła swojego podejścia. W jednym z wywiadów dla „Gali” dodała także: „W dawnych czasach ze swoimi poglądami pewnie byłabym… na stosie”. Dancewicz wychowywała syna, dając mu przestrzeń i ucząc samodzielności. W jej przekonaniu najważniejsze jest przygotowanie dziecka do życia, a nie spełnianie społecznych oczekiwań wobec roli matki. Relacja dziś – bliskość bez idealizowania Dziś relacja Renaty Dancewicz z dorosłym już synem opiera się na partnerstwie i wzajemnym zrozumieniu. Jerzy skońcczy w tym roku 23 lata. Jak przyznała aktorka w rozmowie z „Pani”: „Dość szybko z moim synem nauczyliśmy się siebie i dobrze funkcjonujemy do dzisiaj”. Jerzy podkreśla, że w ich domu nie było tematów tabu, a jego mama nigdy nie udawała kogoś, kim nie jest. Ta autentyczność stała się fundamentem ich więzi. Czytaj też: Macieja Kota i jego żonę Agnieszkę połączyła wspólna pasja. Tak rozpoczęła się ich historia
"Bad boy" z rodziny królewskiej jest najbardziej pożądanym kawalerem w Anglii! Wnuk księcia Kentu skradł serca Brytyjek, ale ma jeden sekret
Cassius Taylor, 30-letni wnuk Edwarda Windsora, został uznany za najbardziej pożądanego kawalera w Wielkiej Brytanii. Łączy królewskie pochodzenie z życiem DJ-a i konsultanta, a jego obecność na londyńskich salonach i scenie nocnej nieustannie przyciąga uwagę mediów.
Cassius Taylor nie tylko nosi nazwisko, które otwiera drzwi do najbardziej ekskluzywnych salonów, ale też przyciąga uwagę całej Wielkiej Brytanii. Wnuk Edwarda Windsora został okrzyknięty najbardziej pożądanym kawalerem w ojczyźnie, a jego życie balansuje między królewskim rodowodem a światem nocnych imprez i wielkich pasji. Cassius Taylor – kim jest najbardziej pożądany kawaler w UK? Cassius Taylor coraz śmielej zaznacza swoją obecność w brytyjskiej elicie. Jako wnuk Edwarda Windsora, księcia Kentu, naturalnie przyciąga uwagę mediów, jednak to nie tylko królewskie pochodzenie buduje jego rozpoznawalność. To jednak nie tylko jego pochodzenie sprawia, że mówi o nim cała Wielka Brytania. 30-letni Cassius Taylor został uznany przez magazyn Hello! za najbardziej pożądanego kawalera w kraju, a jego nazwisko znalazło się na szczycie listy, która elektryzuje londyńskie salony. Przyjrzyjmy się mu bliżej. Czytaj też: Kate miała dość, William zwlekał. Tak wyglądały początki ich miłości. Dziś świętują 15 lat razem i są nie do złamania W świecie, gdzie status i styl mają ogromne znaczenie, on zdaje się mieć wszystko. Imię otrzymał na cześć legendy boksu Muhammada Aliego. Cassius Taylor to uosobienie współczesnej arystokracji z nutą artystycznej nonszalancji. To właśnie ta mieszanka królewskiej krwi i współczesnego stylu życia sprawia, że syn Lady Helen Taylor i Timothy'ego Taylora przyciąga uwagę. Londyńskie salony nie mogą oderwać od niego wzroku, a jego obecność na wydarzeniach natychmiast staje się tematem rozmów. Cassius studiował zarządzanie sztuką na londyńskim uniwersytecie Goldsmiths, co tylko podkreśla jego naturalne wyczucie estetyki i świata kultury. Z łatwością łączy w sobie wrażliwość z biznesową intuicją. W 2022 r. współzałożył firmę doradczą w branży eventowej TellTale, zaznaczając swoją obecność także po drugiej stronie kurtyny wielkich wydarzeń. Równolegle rozwijał różne projekty zawodowe, w tym pracował jako DJ, co szybko wyniosło go na szczyt londyńskiej sceny nocnej. Niedawno wydawało się, że wszystko, czego dotknie Cassius Taylor, zamienia się w złoto. Jednak październik 2025 r. przyniósł moment, który zachwiał tym wizerunkiem. Jego firma zakończyła działalność, co stało się pierwszym wyraźnym potknięciem na jego biznesowej drodze. Dziś 30-letni Taylor wciąż pozostaje w ruchu — zawodowo i twórczo. Realizuje się jako niezależny konsultant w branży eventowej, nie tracąc kontaktu z dynamicznym światem wielkich wydarzeń. Równolegle zanurza się w muzyce, która od zawsze była dla niego czymś znacznie głębszym niż tylko stylowym dodatkiem do życia. To właśnie ona nadaje rytm jego codzienności i buduje jego wizerunek na londyńskiej scenie. A gdy milkną dźwięki, jego uwagę przyciąga inna pasja — Formuła 1. Wnuk księcia Kentu z fascynacją śledzi wyścigowy świat, pokazując, że jego zainteresowania wykraczają daleko poza królewskie ramy. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy „Bad boy” rodziny królewskiej – prawda o jego wizerunku Media chętnie przypinają mu łatkę „bad boya”. Ten wizerunek, pełen luzu i niepokorności, tylko podsyca zainteresowanie jego osobą. Cassius Taylor wydaje się idealnie wpisywać w narrację o królewskim buntowniku, który żyje na własnych zasadach. Jednak za tym obrazem kryje się coś więcej. Choć uchodzi za postać nieco kontrowersyjną, nie jest jednowymiarowy. Jego życie nie ogranicza się do imprez i medialnych nagłówków. Wbrew pozorom 30-latek nie stroni od bardziej tradycyjnych wartości. Jak wynika z doniesień, marzy o stabilizacji i założeniu rodziny. „To mój ostateczny cel. Mam szczęście należeć do bardzo zżytej rodziny. Moi rodzice i rodzeństwo są wspaniali. Gdybym mógł mieć to samo, byłbym przeszczęśliwy”, opowiadał w rozmowie z Hello!. To właśnie ten kontrast – między wizerunkiem „bad boya” a pragnieniem spokojnego życia – sprawia, że jest tak fascynującą postacią. Cassius Taylor pozostaje jednym z najbardziej intrygujących członków brytyjskiej rodziny królewskiej, a jego przyszłość budzi ogromne emocje. Zanim jednak sam stanie na ślubnym kobiercu, los może napisać dla niego inny scenariusz. Cassius Taylor ma bowiem szansę wykorzystać swoje doświadczenie w branży eventowej przy organizacji ceremonii najbliższych członków rodziny. W 2025 r. zaręczyny ogłosiły jego kuzynki — lady Amelia Windsor i lady Marina Windsor, co naturalnie kieruje uwagę na kulisy ich przyszłych uroczystości. Czy stanie się architektem jednych z najbardziej wyczekiwanych ślubów w brytyjskich kręgach towarzyskich? Jedno jest pewne — jego nazwisko znów pojawia się tam, gdzie emocje sięgają zenitu. Źródło: Wikipedia, People, Onet, Plejada
Edyta Bartosiewicz zniknęła na lata. Ten jeden moment niemal odebrał jej wszystko. Teraz ujawniła smutną prawdę
Edyta Bartosiewicz po latach ograniczonej aktywności zawodowej znów występuje na scenie i otwarcie mówi o swojej historii, która była związana z problemami zdrowotnymi.
Choć od lat 80. była jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej, jej kariera nagle wyhamowała. W ciągu jednej dekady wydała aż sześć albumów studyjnych i wydawało się, że nic nie zatrzyma tej imponującej passy. A jednak. Życie napisało zupełnie inny scenariusz. Edyta Bartosiewicz o utracie głosu i przerwie w karierze Na długie lata zniknęła z estrady. Powód? Poważne problemy zdrowotne, które niemal odebrały jej to, co najcenniejsze, czyli głos. Edyta Bartosiewicz stanęła przed wizją, której obawia się każdy wokalista. Zamiast koncertów i świateł reflektorów była walka o powrót do formy i codzienność daleka od scenicznego blasku. Dziś jednak mówi o tamtym czasie z zaskakującym spokojem. W rozmowie z Magdą Mołek w podcaście „W moim stylu” zdobyła się na niezwykle osobiste wyznanie. „Nigdy nie wierzyłam w siebie. Teraz dopiero buduję prawdziwe poczucie własnej wartości. Właśnie dlatego cały ten proces ponad dwudziestoletni ma happy end. Aczkolwiek ciężko mówić o endzie. Tu się dzieją bardzo piękne rzeczy”, podkreśliła bez cienia żalu. CZYTAJ TEŻ: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno Edyta Bartosiewicz: „To najlepszy moment mojego życia” To właśnie ta przerwa okazała się punktem zwrotnym. Artystka przyznaje, że przez lata nie wierzyła w siebie. Dopiero teraz zaczęła budować prawdziwe poczucie własnej wartości. I choć ktoś mógłby uznać jej drogę za pasmo strat, ona widzi w niej sens. „Ja jestem w najlepszym momencie swojego życia, chociaż ktoś by mógł powiedzieć, że straciłam mnóstwo czasu, ale tak miało być. Właściwie nie wiem, co miałabym przez ten czas innego robić”, mówi z przekonaniem. Powrót na scenę nie jest już tylko kontynuacją kariery, ale czymś znacznie głębszym. To symbol zwycięstwa nad własnymi słabościami i dowód na to, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą prowadzić do czegoś dobrego. Piosenkarka nie tylko odzyskała głos, ale też odnalazła kontakt ze sobą. „Znalazłam skarb - największy, jaki można mieć, a mianowicie kontakt ze sobą”, wyznała. Droga do tego miejsca nie była łatwa. Utrata głosu zmusiła ją do całkowitej zmiany stylu życia i przewartościowania wszystkiego, co dotąd znała. To był moment brutalnego zatrzymania, który wyrwał ją z utartego schematu. „Ten głos wraca. Głos okazał się, wiesz, takim przyczynkiem. Utrata głosu była jakimś bodźcem, który mnie wywalił z toru, którym szłam do tej pory i kazał szukać zupełnie nowych rozwiązań, co oczywiście na początku było bardzo trudne, bo ja byłam bardzo przywiązana do swojego wzorca. A tutaj był dosyć okrutny sprawdzian i nie było już powrotu do starego wzorca”, wspomina. Dziś patrzy na to doświadczenie jak na konieczny etap. Jak na coś, co musiało się wydarzyć, by mogła zacząć od nowa, na własnych zasadach. „Ja myślę, że tak jest w przypadku wielu ludzi, że to co się wydaje dramatem, katastrofą i końcem, potrafi być nowym początkiem. Trzeba coś zburzyć, nawet usunąć ten gruz, żeby przywieźć nowy materiał i na tym samym placu postawić nowy dom", podsumowuje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu
Miała 13 lat, gdy zachorowała na raka, po latach choroba wróciła. „Gdybym szybko nie miała badania, to bym nie żyła"
Nikt nie spodziewał się, że za polityczną determinacją kryje się tak dramatyczna historia. Marcelina Zawisza przez lata milczała o doświadczeniach, które mogły zakończyć jej życie, zanim na dobre się zaczęło. Dziś ujawnia szczegóły walki, która rozegrała się w cieniu i powróciła w najmniej oczekiwanym momencie.
Marcelina Zawisza, dziś znana i aktywna posłanka partii Razem, przez lata skrywała dramatyczny rozdział swojej młodości. Dopiero teraz zdecydowała się opowiedzieć o nim publicznie. I to bez upiększeń. Choroba przyszła nagle. Marcelina Zawisza miała tylko 13 lat W najnowszym wywiadzie dla portalu Zero.pl Marcelina Zawisza wróciła pamięcią do momentu, który na zawsze zmienił jej życie. Miała zaledwie 13 lat, gdy zaczęła odczuwać ból nogi. Jak sama przyznała, początkowo nie traktowała tego poważnie. „Miałam 13 lat. Trochę bolała mnie noga, a trochę chciałam zwolnienie z WF-u, bo miałam niesympatycznego wuefistę. Ale z tych dwóch: jednak przede wszystkim bolała mnie noga”, wspomina. Szybko jednak okazało się, że to nie jest zwykły uraz. Rezonans magnetyczny ujawnił dramatyczną prawdę — nowotwór kości. "Okazało się, że kość jest przeżarta przez nowotwór. Po prostu: miazga. Lekarze nie do końca rozumieli, jak to możliwe, że jeszcze chodziłam, a nawet odbijałam piłkę nad siatką. Dostałam kulę i chemioterapię", ujawniła. Choroba odebrała jej normalne dzieciństwo. Zamiast szkolnych korytarzy, szpitalne sale. Zamiast codziennych zajęć, walka o zdrowie. W tych najtrudniejszych chwilach nie była jednak sama. Największym wsparciem okazał się jej ojciec. „W najbardziej krytycznych momentach, gdy mój organizm przestawał funkcjonować, były święta, a nie było pewne, czy dożyję kolejnego tygodnia, był przy mnie tata. Cały czas był przy mnie tata. Miał umowę o pracę, mógł sobie na to pozwolić”, wyznała. To właśnie jego obecność dawała jej siłę, gdy sytuacja stawała się dramatyczna. CZYTAJ TEŻ: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno Nowotwór powrócił po latach. Płuca zajęte w 90 proc. Po latach, gdy życie nabrało tempa, a kariera polityczna zaczęła się rozwijać, wydawało się, że najgorsze już minęło. Marcelina Zawisza działała aktywnie od 2014 r., trafiła na listę Forbes 30 Under 30, pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Zdrowia do 2025 r., a w październiku 2024 r. przeszła polityczne zmiany, obejmując później funkcję przewodniczącej Koła Poselskiego Razem. Niewiele osób wiedziało jednak, że jej zdrowie znów zostało wystawione na próbę. Nowotwór powrócił. Tym razem zaatakował płuca. I zrobił to w zatrważającym tempie. „Najkrócej mówiąc, w ciągu trzech miesięcy od "czystego" płuca przeszłam do płuca zajętego w 90 proc. przez nowotwór”, ujawniła. Marcelina Zawisza nie ma wątpliwości. O jej życiu zdecydował czas. Szybka diagnostyka i dostęp do badań okazały się kluczowe. „Gdybym szybko nie miała badania, bądź co bądź krótko po poprzednim, to bym nie żyła. Po prostu: już by mnie nie było”, podkreśliła. Te słowa wybrzmiewają dziś szczególnie mocno, zwłaszcza w kontekście jej zaangażowania w kwestie zdrowia publicznego. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu
Po burzliwym rozstaniu odnalazł prawdziwą miłość. Gwiazdor „Z Archiwum X” ożenił się po raz drugi po 60-tce. Zaskakuje wyznaniem o młodszej ukochanej
Po 60. roku życia ożenił się po raz drugi i dziś nie ukrywa, że to właśnie teraz czuje się naprawdę spełniony. Kim jest ukochana Davida Duchovnego?
David Duchovny ponownie przyciąga uwagę, ale tym razem nie zawodowymi projektami. Po 60-tce aktor zdecydował się na kolejny ślub i dziś z zaskakującą szczerością opowiada o swoim życiu prywatnym. U boku młodszej partnerki odnalazł spełnienie, a niedawno para świętowała pierwszą rocznicę małżeństwa. David Duchovny małżeństwo po 60-tce – nowy etap życia aktora David Duchovny, znany na całym świecie z kultowego serialu „Z Archiwum X”, ponownie zaskoczył opinię publiczną. Aktor, który przez lata budził ogromne zainteresowanie swoim życiem prywatnym, po 60-tce wkroczył w zupełnie nowy rozdział. To właśnie teraz zdecydował się na drugi ślub i – jak sam podkreśla – odnalazł coś, czego wcześniej mu brakowało. W jednym z wywiadów wyznał wprost: „Czuję radość w moim małżeństwie”. To krótkie zdanie wywołało lawinę komentarzy i zainteresowania jego obecną relacją. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy Drugi ślub i rocznica. Co wiadomo o związku gwiazdora? Drugie małżeństwo Davida Duchovnego przyciąga uwagę nie tylko ze względu na jego status gwiazdy. Jego żona jest młodsza o trzy dekady, co dodatkowo podsyca emocje wokół tej relacji. Monique Pendleberry jest florystką. A los połączył tych dwoje trzy lata po pierwszy rozwodzie Davida. Jak się poznali? Nie była to historia rodem z czerwonego dywanu, lecz zupełnie zwyczajne spotkanie. Ich drogi przecięły się w barze z sokami – miejscu, gdzie Monique pracowała, a które należało do przyjaciela Davida. Przez lata konsekwentnie trzymali swoją relację z dala od błysku fleszy i medialnego szumu. Dopiero po latach podzielili się swoim szczęściem z całym światem. Pod koniec 2025 roku aktor w jednym z wywiadów zdradził, że od kilku miesięcy jest szczęśliwym mężem. Para niedawno świętowała pierwszą rocznicę ślubu. To ważny moment, który aktor podkreślił w swoich wypowiedziach, wskazując na stabilność i radość płynącą z tej relacji. Choć szczegóły ich codziennego życia pozostają w dużej mierze prywatne, Duchovny jasno daje do zrozumienia, że obecny związek jest dla niego wyjątkowy. Burzliwa przeszłość miłosna Davida Duchovnego Zanim jednak aktor odnalazł szczęście, jego życie uczuciowe było szeroko komentowane. W przeszłości był łączony z wieloma kobietami, a jego relacje często trafiały na pierwsze strony gazet. W jego życiorysie uczuciowym nie brakowało głośnych nazwisk – wśród kobiet, z którymi był łączony, pojawiały się m.in. Sheryl Lee, Sharon Stone, Dana Wheeler-Nicholson, Winona Ryder czy Ashley Judd. Ślub Davida Duchovnego z Téą Leoni odbył się w 1997 roku i od razu przyciągnął uwagę mediów. Aktorka była od niego młodsza o 6 lat, a wcześniej – półtora roku przed poznaniem gwiazdora – zakończyła swoje pierwsze małżeństwo. Ich historia rozwijała się w zawrotnym tempie. Decyzję o ślubie mieli podjąć już po ośmiu tygodniach znajomości, co tylko dodało tej relacji nuty sensacji. Ich relacja niemal nieustannie znajdowała się pod lupą mediów. Każdy kryzys – a tych nie brakowało – szybko stawał się tematem numer jeden, podobnie jak kolejne powroty, które elektryzowały opinię publiczną. Mimo tej huśtawki emocji przez długi czas tworzyli związek postrzegany jako trwały. W 1999 roku powitali na świecie córkę Madelaine West, a w 2002 roku ich rodzina powiększyła się o syna Kyda Millera. Ostatecznie para rozstała się w 2014 roku. David Duchovny długo deklarował, że ponowne małżeństwo nie znajduje się w jego planach i nie zamierza już wracać na ślubny kobierzec. Ale, jak już wiemy, los napisał dla niego inny scenariusz. Sprawdź też: Jego walkę o życie śledziła cała Polska. Mało kto wie, że na SORze usłyszał: "Nic panu nie jest"
Szwedzka księżna od lat zmaga się z nietypową chorobą. Tajemnicza dolegliwość nie zagraża jej życiu, ale naraża na kompromitację
Księżniczka Wiktoria ujawniła, że cierpi na prozopagnozję. Następczyni tronu Szwecji nie rozpoznaje twarzy gości, co znacząco utrudnia jej udział w oficjalnych uroczystościach.
Księżniczka Wiktoria, przyszła królowa Szwecji, ujawniła zaskakującą prawdę o swoim życiu. Następczyni tronu cierpi na prozopagnozję, przez co nie rozpoznaje twarzy osób, które spotyka – nawet podczas oficjalnych uroczystości. Problem ten znacząco utrudnia jej wykonywanie królewskich obowiązków i wpływa na codzienne funkcjonowanie. Księżniczka Wiktoria i prozopagnozja – trudna codzienność następczyni tronu Księżniczka Wiktoria, córka króla Karola XVI Gustawa i królowej Sylwii, jest pierwsza w kolejce do objęcia tronu Szwecji. Choć uchodzi za jedną z najbardziej cenionych postaci europejskich monarchii, jej życie skrywa poważne wyzwanie zdrowotne. Następczyni tronu cierpi na prozopagnozję, czyli tzw. ślepotę twarzy. To schorzenie sprawia, że ma ogromne trudności z rozpoznawaniem ludzi. Jak sama przyznała, problem dotyczy zarówno zapamiętywania imion, jak i twarzy. Wiktoria podkreśliła, że w jej pracy jest to szczególnie uciążliwe, ponieważ każdego dnia spotyka bardzo wiele osób. O swojej przypadłości mówiła już w 2008 r. na łamach magazynu „Foraldrakraft”. Od tamtej pory temat powraca jako jeden z najbardziej zaskakujących elementów jej życia. ZOBACZ TEŻ: Tak wyglądał królewski ślub szwedzkiej księżniczki Victorii. Oto nieznane fakty! Nie rozpoznaje gości na balach – jak radzi sobie księżniczka Wiktoria Największe trudności pojawiają się podczas oficjalnych uroczystości w pałacu, gdzie księżniczka Wiktoria musi przywitać setki gości. W takich sytuacjach prozopagnozja staje się realną przeszkodą w wykonywaniu obowiązków reprezentacyjnych. Zmiana fryzury, inny strój czy nietypowy kontekst spotkania mogą sprawić, że nie rozpoznaje rozmówcy. To oznacza, że nawet osoby, które widziała wcześniej, mogą pozostać dla niej nierozpoznawalne. Aby funkcjonować w takich warunkach, księżniczka wypracowała własne metody. Polega na innych sygnałach niż twarz – rozpoznaje ludzi po głosie, sposobie poruszania się czy charakterystycznych gestach. To właśnie te elementy pomagają jej odnaleźć się w sytuacjach, które dla innych są naturalne. Prozopagnozja w życiu publicznym – poważne konsekwencje społeczne Neuropsycholog Randi Starrfelt zwraca uwagę, że prozopagnozja może prowadzić do poważnych problemów społecznych. Ponieważ ludzie zazwyczaj identyfikują innych po twarzy, brak tej umiejętności znacząco utrudnia relacje międzyludzkie. W przypadku księżniczki Wiktorii sytuacja jest jeszcze bardziej wymagająca. Jej codzienność to liczne spotkania – zarówno z nieznajomymi, jak i znanymi osobami. Każde takie wydarzenie stanowi wyzwanie, które wymaga dodatkowego wysiłku i koncentracji. Mimo to Wiktoria nie ukrywa swojego problemu i otwarcie mówi o trudnościach, z jakimi się zmaga. ZOBACZ TEŻ: Księżniczka Wiktoria i książę Daniel, czyli szwedzka następczyni tronu i trener Szczerość księżniczki Wiktorii – otwarte wyznania o problemach zdrowotnych To nie pierwszy raz, gdy księżniczka Wiktoria dzieli się swoimi doświadczeniami zdrowotnymi. W przeszłości mówiła już o dysleksji oraz zaburzeniach odżywiania. Jej szczerość spotyka się z uznaniem zarówno wśród poddanych, jak i obserwatorów życia królewskiego. Mimo trudności, pozostaje jedną z najbardziej lubianych przedstawicielek europejskich monarchii. Jej otwartość i bezpośredniość sprawiają, że zyskała sympatię także zagranicznych mediów. Ostatnio zwróciła na siebie uwagę również zmianą fryzury, jednak to nie wygląd, a autentyczność i gotowość do mówienia o problemach sprawiają, że jej wizerunek pozostaje silny. Księżniczka Wiktoria, mimo prozopagnozji, nie przestaje pełnić swoich obowiązków i nadal aktywnie uczestniczy w życiu publicznym Szwecji. Źródło: Plejada
Po burzliwym procesie z Deppem zniknęła. Dziś życie Amber Heard wygląda zupełnie inaczej. „Straciłam zdolność mówienia”
Amber Heard po głośnym procesie z Johnnym Deppem niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego. Dziś mieszka w Hiszpanii, wychowuje troje dzieci i – jak donoszą media – posługuje się innym nazwiskiem. Jej życie zmieniło się diametralnie. Jak wygląda codzienność byłej gwiazdy Hollywood i czy to naprawdę koniec jej kariery?
Po zakończeniu jednego z najgłośniejszych procesów w historii show-biznesu Amber Heard postawiła wszystko na jedną kartę – prywatność. Opuściła Stany Zjednoczone, sprzedała dom w Kalifornii i rozpoczęła nowe życie w Europie. Dziś rzadko pojawia się publicznie, a jej codzienność skupia się wokół rodziny i prób odbudowy spokoju. Amber Heard i życie po procesie – od blasku fleszy do ciszy Amber Heard urodziła się 22 kwietnia 1986 roku w Austin w Teksasie. Jest córką Patricii Paige i Davida Clintona Hearda, ma młodszą siostrę Whitney. Jej kariera rozwijała się dynamicznie aż do momentu burzliwego rozstania z Johnnym Deppem – para rozwiodła się w 2017 roku, ale to proces o zniesławienie z 2022 roku na zawsze zmienił jej życie. Sąd w Wirginii uznał, że aktorka dopuściła się zniesławienia, a sprawa – transmitowana na żywo – stała się globalnym spektaklem. Heard po latach mówiła: „Nie obchodzi mnie, co ktoś o mnie myśli ani jakie chce wydać osądy dotyczące tego, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami mojego małżeństwa”. Jednocześnie zwracała uwagę na skalę manipulacji w sieci: „Nawet jeśli ktoś uważa, że zasługuję na tę nienawiść, nie może powiedzieć, że w mediach społecznościowych przedstawiono sprawiedliwy obraz”. Po procesie zdecydowała się całkowicie odciąć od Hollywood – środowiska, które przez lata było centrum jej życia. Czytaj też: Amber Heard. Naczelna skandalistka Hollywood czy ofiara przemocy domowej? Amber Heard w Hiszpanii – nowe nazwisko i nowe zasady Po wyjeździe z USA Amber Heard najpierw zamieszkała na Majorce, a później w Madrycie. Według doniesień medialnych zaczęła posługiwać się nazwiskiem Martha Jane Cannary – co jest nawiązaniem do legendarnej postaci Dzikiego Zachodu, Calamity Jane. Ten symboliczny krok miał pomóc jej odciąć się od przeszłości. Aktorka nie ukrywa, że dobrze odnalazła się w Hiszpanii. W rozmowie z dziennikarzami powiedziała krótko: „Bardzo kocham Hiszpanię” oraz „mam nadzieję, że tu zostanę”. Jej życie dziś jest znacznie spokojniejsze. Paparazzi sporadycznie uchwycili ją podczas codziennych sytuacji – spacerów z dziećmi czy krótkich wyjazdów, m.in. do malowniczego Cadaqués. Z relacji świadków wynika, że stara się funkcjonować jak zwykła mieszkanka, unikając rozgłosu. Amber Heard jako matka – życie rodzinne na pierwszym planie Życie rodzinne stało się dla Amber Heard absolutnym priorytetem. W 2021 roku urodziła jej się córka Oonagh Paige. Aktorka otwarcie mówiła o swojej decyzji dotyczącej macierzyństwa: „Cztery lata temu zdecydowałam, że chcę mieć dziecko. Chciałam zrobić to na własnych zasadach”. W maju 2025 roku ogłosiła, że jej rodzina się powiększyła – powitała na świecie bliźnięta, córkę Agnes i syna Oceana. W emocjonalnym wpisie podkreślała: „Dzień Matki 2025 na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Jestem przepełniona radością, bo mogę świętować spełnienie marzenia o rodzinie”. Macierzyństwo, jak sama przyznaje, stało się dla niej źródłem siły i stabilizacji. Po latach intensywnej kariery i medialnych burz to właśnie dzieci dają jej poczucie sensu i bezpieczeństwa. Media publikowały zdjęcia, na których widać ją spacerującą z trójką maluchów – z dala od czerwonych dywanów, które kiedyś były jej codziennością. Kariera Amber Heard – od Hollywood do „ery teatru” Choć wielu uznało, że jej kariera dobiegła końca, Amber Heard nie zniknęła całkowicie z życia zawodowego. Po procesie jej rola w „Aquaman i Zaginione Królestwo” została znacząco ograniczona – według doniesień miała jedynie kilkanaście kwestii i około 20 minut czasu ekranowego. Zamiast wielkich produkcji postawiła jednak na teatr. W 2024 roku wystąpiła w sztuce „Spirit of the People”, co sama skomentowała w mediach społecznościowych słowami: „Jestem teraz w swojej erze teatru”. To wyraźny sygnał, że próbuje odnaleźć się w branży na nowych zasadach – z dala od presji blockbusterów i medialnych oczekiwań. Zobacz również: Amber Heard ukrywała ciążę, pokazała zdjęcia bliźniąt. Wszyscy zachodzą w głowę, kto jest ojcem dzieci Amber Heard dziś – życie w cieniu i próba odzyskania głosu Choć Amber Heard ograniczyła swoją obecność w mediach, wciąż zabiera głos w ważnych momentach. W dokumencie „Silenced” powiedziała: „To nie chodzi o mnie. Straciłam zdolność mówienia. Nie jestem tu po to, żeby opowiadać swoją historię”. Jej aktywność w mediach społecznościowych również znacząco zmalała – ostatni wpis opublikowała pod koniec 2025 roku, dzieląc się refleksją: „To spojrzenie wstecz na wszystkie chwile pełne serca i wspólnych stołów. Mam nadzieję, że wy też macie ich w tym roku pod dostatkiem”. Czytaj także: Amber Heard przyznała się do maltretowania Deppa. Kompromitujące nagranie ujrzało światło dzienne Źródła: onet.pl, people.com, ladbible.com, graziadaily.co.uk
Miał żonę i ułożone życie, a ona nie mogła przestać o nim myśleć. Sekret Tyszkiewicz wyszedł na jaw po dekadach
To była historia, która przez dekady rozpalała wyobraźnię widzów i środowiska filmowego. Dwoje wybitnych aktorów, wspólne role i uczucie, o którym długo mówiono jedynie półgłosem....
Gdy spotkali się po raz pierwszy, ona miała zaledwie 22 lata, on był o dziewięć lat starszy. Beata Tyszkiewicz dopiero rozwijała swoją karierę, Stanisław Mikulski miał ułożone życie u boku żony Wandy. Poznali się na planie filmu „Odwiedziny prezydenta” w 1960 roku. Między nimi z miejsca narodziła się więź. O jej naturze spekulowali wówczas wszyscy. Płomienny romans, przyjaźń a może jeszcze coś innego? Ona ujawniła prawdę dopiero pół wieku później... Gdy zmarł, nie szczędziła mu pięknych, wzruszających słów. Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: zakochała się w nim bez pamięci Los pchał ich ku sobie. W latach 60. zagrali razem w kilku filmach. Poznali się w 1960 roku na planie „Odwiedzin prezydenta”: ona wcielała się w Igę, żonę Witolda, on zaś w Pawła Guzińskiego, męża mamy Jacka. Podobno między Beatą Tyszkiewicz a Stanisławem Mikulskim zaiskrzyło już w trakcie pierwszego spotkania... „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie... Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała. Musiałam kogoś pokochać, a on nadawał się do tego, jak nikt inny”, zwierzała się pierwsza dama polskiego kina w wydanej pół wieku później biografii „Nie wszystko na sprzedaż”. Nie potwierdziła oficjalnie, że chodziło właśnie o Stanisława Mikulskiego, ale znawcy kina i kultury okresu PRLu nie mają co do tego wątpliwości. „Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach”, dodawała. Twierdziła, że był „po prostu jak z obrazka” oraz że przy nim „czuła się uczuciowo uspokojona” (cytaty za serwisem Pomponik). Ponownie spotkali się w 1963 roku na planie „Skąpanych w ogniu”. Kadr, który został wówczas opublikowany na łamach „Żołnierza Polskiego”, ona określiła po latach mianem „pięknego zdjęcia zakochanych”. Z pewnością sprawił on, że o naturze łączącej ich relacji spekulowano jeszcze bardziej intensywnie... Podobno ekipa filmowa była przekonana o tym, że jest to romans, zaś oni mieli temu nie zaprzeczać. Czy jednak nie był to tylko chwyt związany z promocją dzieła? Dziś powiedzielibyśmy – chwyt marketingowy. „To był dla mnie niezwykle gorący okres. I trudny. Rozstanie z żoną, pokój w lubelskim teatrze jako adres zamieszkania, przeprowadzka do Warszawy. „Skąpanych w ogniu” zapisuję po stronie moich sukcesów w tamtym okresie”, wspominał z kolei Stanisław Mikulski na łamach książki „Niechętnie o sobie”. Nie krył przy tym, że zawsze pozostawał pod przemożnym urokiem Beaty Tyszkiewicz, zaś spotkania z nią były dla niego „chwilami przyjemności”... Gdy rok później zagrali w „Spotkaniu ze szpiegiem”, spekulacje obiegły już całą Polskę. Mieli być praktycznie nierozłączni oraz sprawiać wrażenie zajętych tylko sobą. „Staś mnie po prostu traktował dobrze. On wszystkich ludzi zawsze traktował dobrze”, podkreślała po latach na antenie Radia24.pl aktorka. On chwilę później zagrał Hansa Klossa w „Stawce większej niż życie”. Spadła na niego wielka popularność, która z pewnością była dużym wyzwaniem dla skromnego mężczyzny. Ona sama, gdy była już żoną Andrzeja Wajdy, zagrała gościnnie w jednym z odcinków produkcji. Wcieliła się w piękną i groźną Christin. „W odcinku „Zdrada” rzecz dotyczy tego, w jaki sposób piękna dziewczyna może przysłużyć się Niemcom. Kloss musi rozpracować Christin Kield. Właściwie nie wiadomo do końca, czy jest w niej autentycznie zakochany czy tylko udaje miłość, aby wypełnić zadanie”, wspominał Stanisław Mikulski po latach w książce i dodał, że do tej roli Beata Tyszkiewicz pasowała o wiele bardziej niż inne aktorki tamtych czasów... Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: przyjaźń na lata Ona w 1967 roku została żoną Andrzeja Wajdy. Chwilę wcześniej na świat przyszła ich córka Karolina. Stanisław Mikulski natomiast związał się z kostiumolog Jadwigą Rutkiewicz. Parę dotknęła zresztą bolesna tragedia: ich synowie, bliźniaki Grzegorz i Bartłomiej, zmarli w 1972 roku tuż po porodzie. Dla aktora małżonka była miłością życia. Gdy uległa wypadkowi, po którym doznała paraliżu, czule się nią opiekował. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie Beata Tyszkiewicz na łamach biografii. Ale tych dwoje połączyła więź silniejsza niż miłość: przyjaźnili się bowiem przez kolejne pół wieku. Utrzymywali ze sobą kontakt, darzyli serdecznością. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Nigdy nie potwierdzili, że w latach 60. ich uczucie miało inną naturę niż platoniczna... Do czasu. Gdy Stanisław Mikulski zmarł w 2014 roku, Beata Tyszkiewicz przyznała, że była to miłość jednostronna, niespełniona, czego ona żałowała. Jak widać, nawet jeśli pierwsze małżeństwo aktora przestawało już wówczas istnieć, nie złamał słów przysięgi. „Trudno było nie ulec jego czarowi. Staś do końca pozostał młodym chłopakiem - uroczym, życzliwym, czułym, delikatnym, bardzo wiernym w przyjaźni i miłości... do żony”, stwierdziła bez ogródek w rozmowie z reporterem TVP Info. Wspominała, że ponad wszystko cenił on prywatność. „Był niezwykle wiernym przyjacielem i niezwykle dyskretnym człowiekiem. Staś żył swoim życiem, nikomu sobą nie sprawiając kłopotu”, podkreśliła Beata Tyszkiewicz. I tak właśnie go zapamiętamy... Źródło: Pomponik.pl, O2.pl <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwVMAoV-b60fa27.jpg" width="2348" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Skapani w ogniu" w rezyserii Jerzego Passendorfera, n/z Beata Tyszkiewicz i Stanislaw Mikulski.,Image: 428855423, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="kadr z filmu "Skapani w ogniu"" /> Beata Tyszkiewicz, Stanisław Mikulski, kadr z filmu „Skąpani w ogniu” w reżyserii Jerzego Passendorfera, 1963 rok
Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili
Anne Hathaway znów znalazła się w centrum medialnej burzy. Wokół filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2” pojawiły się plotki, jakoby aktorka miała wpływ na zwolnienie "zbyt chudych" modelek z planu. Doniesienia szybko obiegły internet, wywołując gorącą dyskusję o standardach piękna i inkluzywności w branży mody. Co jest faktem, a co jedynie nieporozumieniem? Sprawdzamy, jak naprawdę wygląda sytuacja i co na ten temat mówi sama Hathaway.
Choć "Diabeł ubiera się u Prady 2" jeszcze nie trafił do polskich kin, już teraz budzi ogromne emocje. W ostatnich dniach w sieci zaczęły krążyć doniesienia sugerujące, że Anne Hathaway miała ingerować w obsadę modelek, kierując się ideą większej różnorodności sylwetek. Informacje te szybko zostały podchwycone przez media, jednak ich wiarygodność od początku budziła wątpliwości. „Diabeł ubiera się u Prady 2” wchodzi do kin. Kiedy premiera w Polsce? Kontynuacja kultowego filmu z 2006 roku powraca, ponownie zanurzając widzów w świecie wielkiej mody, ambicji i bezkompromisowych decyzji. "Diabeł ubiera się u Prady 2" trafia do polskich kin już jutro, co tylko podkręca atmosferę wokół produkcji. Twórcy zapowiadają historię osadzoną w realiach współczesnej branży modowej, która – choć bardziej świadoma społecznie – wciąż zmaga się z presją wyglądu i sukcesu. Film ma pokazać dalsze losy bohaterów znanych z pierwszej części, jednocześnie konfrontując ich z nowymi wyzwaniami świata mediów i zmieniającymi się standardami piękna. Powrót Anne Hathaway w roli Andy Sachs budzi szczególne emocje – jej postać stała się symbolem przemiany i walki o własną tożsamość w wymagającym środowisku. ZOBACZ TEŻ: „Diabeł ubiera się u Prady 2” wraca po 20 latach… ale to, co wydarzyło się na czerwonym dywanie przeszło wszelkie oczekiwania Kontrowersje wokół Anne Hathaway. Aktorka miała ingerować w obsadę filmu Zamieszanie wokół Anne Hathaway zaczęło się od wywiadu Meryl Streep dla "Harper's Bazaar", która wyznała, że była zaskoczona, jak szczupłe modelki pojawiają się na planie filmu. "Anne też to zauważyła i od razu poszła z tym do producentów, wywalczając obietnicę, że modelki w pokazie, który przygotowywaliśmy do naszego filmu, nie będą tak wychudzone" – tłumaczyła aktorka. Wypowiedź zaczęła żyć własnym życiem. Kolejne doniesienia sugerowały, że Hathaway miała doprowadzić do zwolnień niektórych modelek. Narracja ta szybko rozprzestrzeniła się w mediach społecznościowych, trafiając także do części portali rozrywkowych. Anne Hathaway reaguje na zarzuty. "Czy nie jest lepiej..." W obliczu narastających plotek Anne Hathaway zdecydowała się zabrać głos publicznie. W programie "Good Morning America" stanowczo zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek wpływ na zwolnienie modelek. "To był bardzo krótki moment na planie, który rozrósł się w znacznie większą historię" – wyznała. Aktorka podkreśliła, że rozpowszechniane informacje są nieprawdziwe i wynikają z błędnych interpretacji. "Chciałabym zaznaczyć, że krążą obecnie pewne nieprawdziwe informacje, jakoby ludzie zostali zwolnieni z powodu idei inkluzywności rozmiarów, a tak po prostu nie było. Nikt nie stracił pracy, a wręcz przeciwnie, powstało więcej miejsc pracy… To bardzo trudne, bo nie mogę zdradzić, o czym jest ta scena, o której konkretnie mowa. Jest w niej piękna, niesamowita piosenka napisana przez Lady Gagę. Czy nie jest lepiej, gdy widać tam tak wiele różnych typów sylwetek?". (cyt. za well.pl) Jej reakcja spotkała się z pozytywnym odbiorem części opinii publicznej, choć sama sytuacja pokazuje, jak cienka jest granica między faktem a narracją w erze cyfrowej. SPRAWDŹ TEŻ: Fryzury z „Diabeł ubiera się u Prady 2” inspirują trendy 2026. Ekspert wskazuje 3 kluczowe kierunki.
Jego walkę o życie śledziła cała Polska. Mało kto wie, że na SORze usłyszał: "Nic panu nie jest"
Tomasz Jakubiak długo nie wiedział, że zmaga się z poważną chorobą. Nawet po wizycie na SOR usłyszał, że wszystko jest w porządku. Rzeczywistość okazała się jednak dramatyczna – diagnoza przyszła zbyt późno.
Tomasz Jakubiak przez wiele miesięcy zmagał się z poważną chorobą, nie wiedząc, co naprawdę mu dolega. Mimo nasilających się objawów i wizyty na SOR, usłyszał, że jest zdrowy. Prawda okazała się dramatyczna – nowotwór jelita i dwunastnicy był już w zaawansowanym stadium i zdążył zaatakować inne części organizmu. Tomasz Jakubiak nowotwór – pierwsze objawy zignorowane Tomasz Jakubiak przez długi czas nie informował opinii publicznej o swoim stanie zdrowia. Diagnozę usłyszał w marcu zeszłego roku, jednak dopiero we wrześniu 2024 r. zdecydował się ujawnić szczegóły choroby. Wcześniej funkcjonował normalnie, a jego objawy nie budziły większego niepokoju – ani u niego, ani u lekarzy. Pierwsze sygnały były mylące. Jakubiak odczuwał bóle brzucha, które zostały uznane za efekt uboczny antybiotykoterapii. Sam również nie podejrzewał poważnej choroby. Jako kucharz regularnie próbował różnych potraw, co – jak przyznawał – mogło prowadzić do problemów trawiennych. ZOBACZ TEŻ: Otwarcie mówili o chorobie, cała Polska kibicowała Tomaszowi Jakubiakowi w tej walce. Dziś jego żona wyznaje wprost: "To był najlepszy krok" Wizyta na SOR i błędna diagnoza lekarzy W pewnym momencie stan zdrowia Tomasza Jakubiaka zaczął się pogarszać. Trafił nawet na SOR, gdzie wykonano mu badania, w tym badania krwi. Wynik? Szokujący i jednocześnie uspokajający – lekarze poinformowali go, że „nic mu nie jest”. To właśnie ten moment okazał się jednym z najbardziej dramatycznych w całej historii. Pomimo realnych objawów i pogarszającego się samopoczucia, nie postawiono właściwej diagnozy. Jakubiak, jak sam mówił, podchodził do tego jak „zwykły człowiek”, wykonując rutynowe badania, takie jak gastroskopia i kolonoskopia. Przełomowe badania i dramatyczna diagnoza Z czasem objawy zaczęły się nasilać. Szczególnie niepokojące stały się bóle pleców, które nie ustępowały mimo leczenia. To skłoniło Tomasza Jakubiaka do wykonania bardziej szczegółowych badań. Przeszedł badania krwi, kolonoskopię, gastroskopię oraz rezonans magnetyczny. Dopiero ten ostatni okazał się przełomowy. Wykazał, że Jakubiak cierpi na rzadki i agresywny nowotwór jelita oraz dwunastnicy. W momencie diagnozy choroba była już w zaawansowanym stadium. Nowotwór zdążył rozsiać się po organizmie, atakując m.in. kości, miednicę i kręgosłup. Informację tę Tomasz Jakubiak przekazał publicznie podczas rozmowy z Dorotą Wellman w programie „Dzień Dobry TVN”. CZYTAJ TEŻ: Dramatyczne wyznanie Anastazji Jakubiak. Tak wyglądała walka z chorobą jej męża Publiczna walka i wsparcie całej Polski Po ujawnieniu diagnozy rozpoczęła się walka, którą obserwowała cała Polska. Tomasz Jakubiak regularnie publikował nagrania ze szpitala, pokazując przebieg leczenia. Nie unikał trudnych tematów i często wprost opisywał, z czym się mierzy. W jego działaniach wspierała go żona Anastazja Jakubiak. Organizowano również zbiórki pieniędzy na leczenie. Jak przyznała, proszenie o wsparcie finansowe było dla nich trudne i w pewnym stopniu „upokarzające”, jednak konieczne, by móc kontynuować terapię. Mimo ogromnego wsparcia, para spotykała się także z hejtem. Nie wszyscy rozumieli decyzję o publicznym dzieleniu się przebiegiem choroby. Jednak, jak podkreślała Anastazja Jakubiak, działania te dawały nadzieję innym osobom w podobnej sytuacji. Śmierć w Atenach i ostatnie pożegnanie Tomasz Jakubiak zmarł 30 kwietnia 2025 r. w Atenach, gdzie udał się na leczenie. Jego śmierć zakończyła długą i trudną walkę z chorobą nowotworową. Pogrzeb odbył się 13 maja 2025 r. na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie. Jak ujawniła jego żona, nie była obecna w chwili śmierci męża, ponieważ przebywała poza granicami Grecji i nie była w stanie dotrzeć do niego na czas. Historia Tomasza Jakubiaka to dramatyczny przykład tego, jak podstępna może być choroba nowotworowa i jak trudna bywa jej diagnoza – nawet mimo wykonanych badań i konsultacji medycznych. Źródło: Plejada, Świat Gwiazd, RMF FM
Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy
Ewelina Flinta po latach wraca do początków swojej kariery i ujawnia kulisy sukcesu, który znała cała Polska. Choć jej hit „Żałuję” był wszędzie, a popularność rosła w zawrotnym tempie, artystka zmagała się z presją i brakiem finansowej stabilizacji. Dziś mówi o tym otwarcie.
Ewelina Flinta była jedną z największych gwiazd początku XXI wieku. Jej hit „Żałuję” rozbrzmiewał w każdej rozgłośni radiowej, a popularność rosła z dnia na dzień. Teraz artystka ujawnia zaskakującą prawdę i wraca do początków kariery. Ewelina Flinta: Sukces „Żałuję” i kulisy popularności Początek kariery Flinty to historia spektakularnego sukcesu. Po udziale w pierwszej edycji programu „Idol”, w którym zajęła drugie miejsce, jej rozpoznawalność eksplodowała. Hity takie jak „Żałuję” czy „Nie kłam, że kochasz mnie” podbiły serca słuchaczy. Z czasem blask fleszy przestał być tylko ekscytujący. Intensywne tempo pracy i nieustanna presja zaczęły odbijać się na jej samopoczuciu. Ewelina Flinta poczuła, że życie w centrum uwagi ma swoją cenę. W jednym z wywiadów szczerze przyznała, że musiała się zatrzymać – odciąć od świata show-biznesu i złapać oddech. Nie chciała już funkcjonować pod ciężarem oczekiwań i ciągłej presji, które przez długi czas były jej codziennością. „Długo sobie z tym wszystkim świetnie radziłam, ale później nie wytrzymałam presji, stąd między innymi też moje zniknięcie. Było ono spowodowane również potrzebą szukania siebie, wyciszania głosów w głowie i też głosów innych ludzi, tych oczekiwań, które były bardzo, bardzo obciążające”, opowiadała w rozmowie z cozatydzien.pl. Sprawdź też: Po sukcesie w ''Idolu'' usunęła się w cień, niedawno wydała płytę. Ewelina Flinta zachwyciła w Opolu Ewelina Flinta zarobki na początku kariery – „miałam na koncie grosze” Teraz Ewelina Flinta wróciła do przełomowego etapu swojej kariery, kiedy wszystko zaczęło dziać się błyskawicznie. Rozpoznawalność rosła w ekspresowym tempie, a jej nazwisko było na ustach wielu. Jak opowiedziała w wywiadzie dla Radia Złote Przeboje u Marzeny Rogalskiej, za ogromną popularnością nie szły adekwatne zarobki. Artystka podkreśla, że w czasie, gdy jej utwór był śpiewany przez wszystkich, nie mogła liczyć na finansową stabilność. „Od "Idola" znowu szaleństwo. Szybkie nagrywanie płyty, później wydanie singla "Żałuję", w międzyczasie jeszcze próbowałam zrobić szkołę. Wszyscy mnie znali, a ja jeszcze nie znałam do końca siebie. Mało tego, ja w ogóle, kurczę, zarabiałam nic. I pamiętam, bo to był taki czas, kiedy wszyscy śpiewali moje "Żałuję", a ja miałam na koncie grosze”, opowiadała w audycji „Weekend jak marzenie”. Czytaj też: Polacy pokochali ją po sukcesie w "Idolu". Zniknęła z show-biznesu, by wrócić silniejsza Ewelina Flinta o początkach kariery Ewelina Flinta zwróciła również uwagę na brak zaplecza, które dziś jest standardem w świecie show-biznesu. Nie miała wokół siebie sztabu ludzi, którzy pomagaliby jej budować wizerunek i karierę. „To nie był taki czas jak teraz. Dziś w firmach fonograficznych wiedzą, że artystą trzeba się lepiej zaopiekować, choćby organizując ubrania Jak ja sobie przypomnę, jak chodziłam ubrana na te wywiady… Ale i tak nieźle kombinowałam”, przyznała. Choć start nie należał do najłatwiejszych, z czasem jej sytuacja zaczęła się stabilizować. Ewelina Flinta przyznała, że w późniejszym okresie, jak na 23-latkę, osiągała już satysfakcjonujące dochody, które pozwalały jej poczuć większy komfort finansowy. Czytaj też: Jego ostatnia akcja chwyta za serce. Ale już kilka miesięcy temu pokazał, że niemożliwe nie istnieje. Ten hit z Sheeranem nuciły miliony W rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji „Weekend jak marzenie” dla Radia Złote Przeboje, artystka podkreśliła, że ostatnie półtora roku, a właściwie dwa lata, to dla niej czas głębokich zmian, rozwoju i pracy nad sobą. Wspomniała także o wydarzeniach, które określiła jako „galopująco-magiczne” – tak niezwykłych, że opowiadając o nich, ma wrażenie, iż inni mogliby uznać je za nieprawdopodobne. Jednak, jak zaznaczyła, to wszystko naprawdę się wydarzyło. „Mam takie wrażenie, że te ostatnie półtora roku, właściwie dwa lata, to jest dla mnie jakiś taki czas wielu przemian, rozwoju i pracy nad sobą, i jakichś galopująco-magicznych sytuacji, które, jak zaczynam je ludziom opowiadać na głos, myślę sobie: "Pomyślą, że zwariowałam". Ale te rzeczy się dzieją”, wyznała. Jedną ze zmian była fryzura. Artystka od pewnego czasu nosi grzywkę. „Przede wszystkim ta grzywka spowodowała, że ja wróciłam rzeczywiście do swojego dzieciństwa i przypomniała mi, jaki ogień miała ta gówniara. Mam wrażenie, że w końcu znowu jestem sobą na 100 procent. Ale też patrzę teraz w lustro i to jest piękne, że nigdy wcześniej nie czułam się tak dobrze ze sobą. Że nigdy wcześniej nie podobało mi się tak moje ciało. Ja się sobie tak nigdy wcześniej nie podobałam”, zwierzała się szczerze Marzenie Rogalskiej.
Celem jego życia było pomaganie innym. Co dalej z Fundacją Team Litewka? Przyjaciele posła ujawniają plany
Po śmierci Łukasza Litewki pojawiły się pytania o przyszłość Fundacji Team Litewka. Przyjaciel posła ujawnił, co wydarzyło się podczas spotkania współpracowników i jakie są pierwsze plany.
Po tragicznej śmierci Łukasza Litewki w wypadku na ulicy Kazimierzowskiej w Dąbrowie Górniczej pojawiły się liczne pytania o przyszłość Fundacji Team Litewka. Organizacja przez lata niosła pomoc potrzebującym i skupiała szerokie grono wolontariuszy. Teraz głos zabrał przyjaciel posła, ujawniając kulisy spotkania i pierwsze decyzje. Tragiczna śmierć Łukasza Litewki w Dąbrowie Górniczej Do tragedii doszło w czwartek, 23 kwietnia, po południu na ulicy Kazimierzowskiej w Dąbrowie Górniczej. 36-letni poseł Nowej Lewicy jechał rowerem, gdy potrącił go samochód osobowy. Mimo podjętych działań ratunkowych nie udało się go uratować. Śmierć Łukasza Litewki wstrząsnęła opinią publiczną, a szczególnie osobami zaangażowanymi w działalność jego fundacji. Była ona jednym z najważniejszych elementów jego aktywności i skupiała wokół siebie liczne grono wolontariuszy. Śledztwo po wypadku – nowe ustalenia prokuratury W sprawie tragicznego zdarzenia prowadzone jest śledztwo przez Prokuraturę Okręgową w Sosnowcu. Policja zatrzymała 57-letniego kierowcę mitsubishi. Jak przekazał prok. Bartosz Kilian, sąd zdecydował o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec mężczyzny podejrzanego o spowodowanie wypadku, w którym śmierć poniósł poseł Łukasz Litewka. Postępowanie obejmuje kilka wątków. Jednym z nich jest sprawdzenie, czy kierowca korzystał z telefonu w chwili zdarzenia. Ten trop pojawił się w toku ustaleń i jest obecnie analizowany. Kluczowe znaczenie mają ekspertyzy techniczne oraz zeznania świadków. ZOBACZ TEZ: Doda oddała hołd Łukaszkowi Litewce. Na ten widok łzy same cisną się do oczu. Dwa zdania mówią wszystko Fundacja Team Litewka – co wydarzyło się po tragedii? Po śmierci posła pojawiły się pytania o dalsze losy Fundacji Team Litewka. Organizacja została powołana dwa lata temu, aby rozszerzyć działania pomocowe i skuteczniej docierać do potrzebujących. Inicjatywa szybko zdobyła rozpoznawalność, a hasztag #teamlitewka stał się symbolem wspólnego działania. Fundacja angażowała się w wiele projektów społecznych, szczególnie w obszarze ochrony zwierząt. Każdego miesiąca Łukasz Litewka otrzymywał tysiące próśb o wsparcie i – jak podkreślali współpracownicy – starał się reagować na każdą z nich. Paweł Cyz: „Dzisiaj spotkaliśmy się w fundacji” Współpracownicy i przyjaciele zmarłego posła spotkali się w siedzibie fundacji. Głos w sprawie zabrał Paweł Cyz. „Ogarnęła nas ogromna pustka, bezkresny żal, sami nie wiemy co dalej. Dzisiaj spotkaliśmy się w fundacji ale tylko po to, by się pocieszyć. Na pewno zapytamy najbliższych Łukasza o to, jak oni widzieliby przyszłość fundacji” – powiedział. Słowa te pokazują, że na tym etapie nie zapadły jeszcze konkretne decyzje dotyczące dalszego funkcjonowania organizacji. CZYTAJ TEŻ: Miejsce spoczynku Łukasza Litewki ma symboliczne znaczenie. Jego rodzice wspomnieli o tym w pożegnalnym liście Działalność Fundacji Team Litewka i jej znaczenie Fundacja Team Litewka była jednym z kluczowych elementów działalności społecznej Łukasza Litewki. Skupiała wokół siebie środowisko wolontariuszy i osób zaangażowanych w realną pomoc. Wśród idei, które jej towarzyszyły, pojawiało się przesłanie o codziennym działaniu na rzecz innych, bez potrzeby spektakularnych gestów. Sam poseł mówił: „Marzę i nie boję się marzyć o świecie, który będzie wyglądał zupełnie inaczej. Ten świat wymaga jednak ogromnej pracy nas wszystkich, od początku, od podstaw”. Dla wielu osób pozostaje on symbolem polityka, który potrafił łączyć różne środowiska i realnie pomagać potrzebującym. Źródło: Fakt
Po latach w końcu się ujawniła. To ona była prawdziwą „Emily” z „Diabeł ubiera się u Prady”
Leslie Fremar przez lata była jedną z najbardziej wpływowych, a jednocześnie najmniej rozpoznawalnych postaci świata mody. Dziś wraca na pierwsze strony mediów jako prawdziwa inspiracja dla bohaterki „Emily” z kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady”. Jej historia to coś więcej niż hollywoodzka anegdota – to opowieść o ambicji, presji i cenie sukcesu.
Pierwsze skojarzenie? Chłodna, perfekcyjna asystentka Mirandy Priestly. Tymczasem za tą postacią stoi kobieta z krwi i kości, która przez lata budowała swoją pozycję w świecie, gdzie słabość nie była mile widziana. Leslie Fremar nie tylko przetrwała ten wymagający świat – ona go współtworzyła. Leslie Fremar – początki w świecie mody i droga do „Vogue” Leslie Fremar urodziła się w Toronto w Kanadzie (dokładna data urodzenia nie jest publicznie znana), ale swoją karierę rozwijała w Stanach Zjednoczonych. Od początku wiedziała, że chce pracować w modzie – świecie, w którym liczy się nie tylko talent, ale i odporność psychiczna. Przełomem była praca w redakcji „Vogue”, gdzie została asystentką Anny Wintour. To właśnie tam zdobyła doświadczenie, które – choć wymagające – otworzyło jej drzwi do największych domów mody. W tym czasie współpracowała z Lauren Weisberger, późniejszą autorką książki „Diabeł ubiera się u Prady”. Kariera Leslie Fremar – od zaplecza mody do czerwonych dywanów Po odejściu z „Vogue” Fremar trafiła do domu mody Prada, gdzie odpowiadała za relacje z celebrytami. To był moment zwrotny – zaczęła pracować z gwiazdami i kreować ich wizerunek na najważniejsze wydarzenia branżowe. Wśród jej klientek znalazły się największe nazwiska Hollywood: Charlize Theron, Julianne Moore, Jennifer Connelly. Jej styl szybko stał się rozpoznawalny – elegancki, dopracowany, ale bez przesady. Fremar udowodniła, że moda nie musi krzyczeć, by była zauważona. Zobacz też: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" zaskakuje nowym wizerunkiem. Dziś trudno ją rozpoznać. Nie do wiary, że to ta sama osoba! Leslie Fremar jako „Emily” – prawda, która wyszła na jaw po latach Dopiero po latach Leslie Fremar zdecydowała się ujawnić, że to właśnie ona była inspiracją dla postaci Emily. W rozmowie w podcaście „The Run-Through” magazynu „Vogue” opowiedziała o kulisach tej historii – szczerze, momentami z dystansem, ale i nutą refleksji. Jak wspominała, jedno z najbardziej znanych zdań z filmu rzeczywiście padło z jej ust: „Na pewno powiedziałam jej, że milion dziewczyn zabiłoby za tę pracę” (źródło: wywiad dla „Vogue”, podcast „The Run-Through”) To zdanie doskonale oddaje realia pracy w „Vogue” – prestiżowej, ale okupionej ogromnym wysiłkiem i presją. Fremar przyznała również, że relacja z Weisberger nie była łatwa: „Prawdopodobnie nie byłam zbyt miła i byłam bardzo zestresowana, bo czułam, że wykonuję też jej pracę” (źródło: „Vogue”, „The Run-Through”) To wyznanie pokazuje drugą stronę medalu – za sukcesem często kryje się frustracja, zmęczenie i poczucie odpowiedzialności za więcej, niż powinno się unieść. Kulisy „Diabeł ubiera się u Prady” – między fikcją a rzeczywistością Moment publikacji książki był dla Fremar zaskoczeniem. Jak sama wspominała, o wszystkim dowiedziała się dopiero po fakcie – i to w dość stresujących okolicznościach. „Dostałam telefon z biura Anny, że chce się ze mną zobaczyć. Byłam przerażona” (źródło: „Vogue”, „The Run-Through”) Podczas spotkania padły słowa, które trudno zapomnieć: „Napisała książkę o nas, a ty wypadasz w niej gorzej niż ja” (źródło: „Vogue”, „The Run-Through”) Fremar przyznała, że pierwsza wersja książki była „dość złośliwa”, choć z czasem została złagodzona. Mimo to całe doświadczenie było dla niej trudne – poczuła się obnażona, nawet jeśli historia została przedstawiona jako fikcja. Zobacz też: Nie możesz doczekać się filmu "Diabeł ubiera się u Prady 2"? Te seriale pokazują świat wielkiej mody i wewnętrznych intryg Spotkanie z Emily Blunt – zderzenie z filmową rzeczywistością Ciekawym momentem w tej historii było spotkanie Fremar z Emily Blunt, która wcieliła się w jej filmowy odpowiednik. Stylistka spodziewała się emocjonalnej reakcji, jednak rzeczywistość okazała się zupełnie inna. „Nie była szczególnie zainteresowana. Myślałam, że zareaguje jakoś bardziej… a było po prostu: ‘Okej’” (źródło: „Vogue”, „The Run-Through”) To krótkie, ale wymowne wspomnienie pokazuje, jak różne mogą być perspektywy – dla jednych to życiowa historia, dla innych tylko rola. Życie prywatne Leslie Fremar – między pracą a rodziną Mimo ogromnej kariery Leslie Fremar pozostaje osobą, która ceni prywatność. Jest matką dwóch synów i to właśnie rodzina stanowi dla niej najważniejszy punkt odniesienia. W wywiadach podkreśla, że macierzyństwo pozwoliło jej spojrzeć na życie z dystansu i nauczyć się równowagi. W świecie, gdzie wszystko dzieje się szybko i intensywnie, to właśnie ten balans stał się jej największym osiągnięciem. Leslie Fremar dziś – kobieta, która przestała być w cieniu Dziś Leslie Fremar nie musi już niczego udowadniać. Jest jedną z najbardziej wpływowych stylistek Hollywood, a jej nazwisko coraz częściej pojawia się także poza branżą. Historia „Emily” z „Diabeł ubiera się u Prady” przestała być tylko filmową ciekawostką – stała się częścią jej własnej opowieści. Opowieści o kobiecie, która przeszła przez wymagający świat mody i wyszła z niego silniejsza, bardziej świadoma i – co najważniejsze – na własnych zasadach. Zobacz też: Ten film pozwala zajrzeć za kulisy świata wielkiej mody. W roli głównej dawno nie widziana Angelina Jolie Źródło: hollywoodreporter.com
Mówili, że nie da rady. Dla niej pokonał swoje najgorsze demony. "Sam przyznał, że był wstrętny"
Miłość, która przyszła w najtrudniejszym momencie i zmieniła wszystko. Tomasz Jakubiak nie był w tej walce sam – u jego boku stała Anastazja, która wierzyła w niego do końca. Ich historia to dowód, że nawet z największych ciemności można wyjść dzięki uczuciu.
Tomasz Jakubiak do końca walczył z chorobą, ale nie był w tej walce sam. U boku miał swoją ukochaną żonę Anastazję, która towarzyszyła mu aż do ostatnich chwil. Ich miłość to gotowy scenariusz na film – pełna dramatów, nadziei i niezwykłej siły. Poznali się, gdy Tomasz był na ostrym życiowym zakręcie – zmagał się z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Ale to właśnie dla niej postanowił zawalczyć o siebie i o przyszłość. W jednym z ostatnich wspólnych wywiadów dla "Dzień Dobry TVN" opowiadali, jak zaczęła się ich historia. Choć los nie był dla nich łaskawy, ich uczucie przetrwało wszystko – aż po kres. Tomasz Jakubiak: początki jego związku z żoną były dramatyczne Początki miłości Tomasza Jakubiaka z żoną były niezwykle trudne: zmagał się on bowiem z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Co więcej, już na pierwszej randce jego przyszła żona zaszła w ciążę, co dla nich obojga było wielkim szokiem... Kucharz postanowił jednak – po szczerych rozmowach z bliskimi przyjaciółmi – że nie zamierza kończyć tej znajomości i chce być obecny w życiu dziecka, które przyjdzie na świat. Ale to wcale nie oznaczało końca problemów... Czytaj także: Żona i syn okazali się dla niego zbawieniem i największą motywacją. Dzięki nim zmienił swoje życie Tomasz Jakubiak zmagał się z uzależnieniem. Mówił, że jest wstrętny Tomasz Jakubiak przyznał, że związek był dla niego przełomem. Był wrakiem człowieka, zmagał się z licznymi demonami, tkwił w wielkiej niepewności, miotał się. Określał siebie mianem człowieka wstrętnego. Ale czuł, że kobieta, która pojawiła się w jego życiu, jest wyjątkowa, że nie chce kończyć tej relacji. Miłość go ocaliła... "Ona walczyła o mnie. Anastazja się uparła. Dzwoniła do mnie, potem ja przyjechałem do niej. Byłem strasznym człowiekiem, w strasznych nałogach, alkoholikiem byłem. Poniekąd byłem też mocno w narkotyki wywalony, więc miałem problem, żeby się w ogóle ogarnąć", przyznał bez ogródek na antenie „Dzień Dobry TVN”. Jego małżonka nie ukrywała, że mimo obaw czuła, że ta relacja ma rację bytu, że Tomasz Jakubiak jest dobrym człowiekiem. "Sam powiedział i przyznał, że był wstrętny. Pomimo tego, że był okropny, to wiedziałam, byłam spokojna o to, że będę miała z nim dziecko, bo widziałam w jego oczach, że on jest dobrym człowiekiem, że nigdy mnie nie skrzywdzi", zapewniła. Problemy były jednak znacznie bardziej poważne. Para nie miała bowiem dachu nad głową, a co gorsza, pandemia koronawirusa sprawiła, że zmagali się z ogromnym finansowym kryzysem. "W tym wszystkim nie mieliśmy gdzie się podziać. Mieszkaliśmy trochę u Anastazji, z jej mamą, trochę u mojego kolegi. Zaczęła się jeszcze pandemia, więc splajtowaliśmy oboje całkowicie. Anastazja w nieruchomościach, ja w telewizji, więc zero eventów, zero wszystkiego. Był bardzo trudny czas dla nas. Ja w tym czasie też nie byłem przyjemnym gościem", podsumował kucharz. Dzięki miłości zawalczył o siebie. Żona wiernie go wspierała Problemy Tomasza Jakubiaka odbijały się na ich związku. "Święty nie był i dawał mi popalić", skwitowała jego małżonka. Ona jednak miała w sobie duże pokłady cierpliwości, tłumaczyła sobie, że jej partner jest człowiekiem zagubionym. "Ja też byłam w mocnym chaosie i tak stwierdziłam, że jak to mówią im trudniejszy partner, tym fajniejsza chyba nauka. I może to było to", wspomina. Uwielbiany kucharz wprost przyznał w reportażu, że miłość go ocaliła i pomogła uporać się z demonami przeszłości. "Cały czas była obok i cały czas walczyła o to, żebym ja się zmienił, żebym wyszedł z nałogów. Walczyła o mnie po prostu jak lew. I się okazało, że przyniosło to super efekt", deklaruje. Ona zaś zaznacza, że – mimo cierpliwości – miała chwile kryzysu i cały proces był dosyć długi i wiele ją kosztował. Tym bardziej, że miała świadomość, że nie rozwiąże głębokich osobistych problemów za ukochanego. Odpuściła i wtedy on zaczął walczyć o siebie i o nich. "Na początku bardzo chciałam wejść w rolę tego ratownika, ale jak osoba uzależniona nie chce wyjść z jakiegoś nałogu, to nie zdziałasz nic, dopóki ta osoba nie będzie chciała z tego wyjść. Na początku to była taka obojętność, później była mocna złość i agresja, a potem myślę, że już doszliśmy do takiego punktu, że stwierdziłam, że po prostu jest mi to obojętne — że albo się zmieni i przestanie, a jak nie, to po prostu się rozstaniemy. Chyba to był taki kluczowy moment, bo już jak odpuściłam całkowicie, to wtedy on właśnie postanowił, że zmieni się i że odstawia wszelkie używki", wspomina. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla "VIVY!" w grudniu 2023 oboje wprost przyznali, że korzystali z pomocy specjalistów. Dzięki temu ułożyli sprawy między sobą i zaczęli skupiać się na rodzicielstwie. Ta wola walki była w nich bardzo silna, choć przyszła dopiero z czasem... "Sytuacja, w jakiej się oboje znaleźliśmy, gdy na pierwszej randce zaszłam w ciążę, stała się dla mnie właśnie wyzwaniem. Najpierw bardzo bałam się zostać samotną matką. Codziennie płakałam. Nie potrafiłam sobie tego wszystkiego poukładać. I skreśliłam Tomka. Gdy odezwał się do mnie po trzech miesiącach, że może byśmy spróbowali uporządkować nasze życie, pomyślałam: dlaczego nie? Nic nie tracę, a mogę tylko zyskać ojca dla swojego syna", wspominała. Czytaj także: Tomek Jakubiak walczył z nałogiem. Nie chciał dopuścić, by spotkał go taki sam los jak ojca
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.