Patrick Wilson zakochał się w Polce z Kielc. Dla niej zdobył się na gest, którego nikt się nie spodziewał
Miłość Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk nie wybuchła od pierwszego wejrzenia. Aktorka urodzona w Kielcach i hollywoodzki gwiazdor odnaleźli się po latach, a ich historia zakończyła się wyjątkowymi oświadczynami złożonymi po polsku.
Historia Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk pokazuje, że pierwsze spotkanie nie zawsze oznacza początek wielkiej miłości. Aktorka urodzona w Kielcach i hollywoodzki gwiazdor poznali się jeszcze podczas studiów, jednak na związek zdecydowali się dopiero wiele lat później. Ich relacja zakończyła się wyjątkowymi oświadczynami, które Patrick Wilson postanowił złożyć w języku polskim. Kim jest Dagmara Domińczyk? Historia aktorki urodzonej w Kielcach Dagmara Domińczyk urodziła się w Kielcach. Jej rodzinne losy zmieniły się po stanie wojennym. Ojciec aktorki, Mirosław Domińczyk, był działaczem Solidarności. Jak wynika z przekazanego materiału, przez 11 miesięcy był internowany, a następnie razem z rodziną został deportowany z Polski. Rodzina Domińczyków trafiła przez Niemcy do Nowego Jorku. Był rok 1983, a Dagmara miała wówczas siedem lat. Sama aktorka wielokrotnie podkreślała, że historia jej rodziny robiła ogromne wrażenie na Amerykanach. W przytoczonej wypowiedzi wspominała, że opowiadała o działalności ojca w Solidarności oraz o deportacji z Polski w czasie stanu wojennego. Po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych Dagmara Domińczyk rozwijała swoją edukację aktorską. W 1998 r. ukończyła Carnegie Mellon University, rozpoczynając drogę zawodową, która z czasem doprowadziła ją do międzynarodowych produkcji filmowych i telewizyjnych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2280576665-3e0d29f.jpg" width="2206" height="3308" alt="NEW YORK, NEW YORK - JUNE 08: (L-R) Patrick Wilson and Dagmara Dominczyk attend the "Disclosure Day" New York Premiere at David H. Koch Theater at Lincoln Center on June 08, 2026 in New York City. (Photo by Michael Loccisano/Getty Images)" title=""Disclosure Day" New York Premiere" /> Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk poznali się na studiach Historia związku Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk rozpoczęła się na kampusie Carnegie Mellon University w Pittsburghu. W czasie pierwszego spotkania Patrick Wilson był na ostatnim roku studiów, natomiast Dagmara dopiero rozpoczynała naukę. Choć zwróciła na niego uwagę, między przyszłymi małżonkami nie pojawiło się wtedy uczucie. Po ukończeniu studiów Dagmara wróciła do Nowego Jorku. Oboje rozwijali swoje kariery na Broadwayu, jednak przez długi czas ich drogi ponownie się nie przecięły. Przełom nastąpił dzięki dawnemu wykładowcy aktorki. Skontaktował się z nią, informując o planowanej wizycie w Nowym Jorku ze studentami. Zaprosił ją również na spotkanie w barze organizowane przy okazji wydarzenia przygotowanego przez Patricka Wilsona. To właśnie tam rozpoczęła się ich prawdziwa historia. Dagmara Domińczyk wspominała później, że była wtedy po rozstaniu z narzeczonym i miała ochotę na niewinny flirt. Podczas spotkania podeszła do Patricka Wilsona, zaczęli rozmawiać i – jak sama opowiadała – już tak zostali razem. W wywiadzie przyznała również, że po powrocie do domu zapisała w pamiętniku zdanie: „On zostanie moim mężem”. Oświadczyny po polsku. Dlaczego Patrick Wilson wybrał język swojej ukochanej? Choć ponownie się odnaleźli, para nie została razem od razu. Według przekazanego materiału Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk zaczęli randkować dopiero po 10 latach od pierwszej rozmowy. Ich związek rozwijał się szybko. W święta Bożego Narodzenia 2004 r., siedem miesięcy po odnowieniu znajomości, Patrick Wilson zdecydował się oświadczyć ukochanej. Chciał jednak, aby ten moment był szczególny. Wiedząc, jak ważne dla Dagmary są polskie korzenie, postanowił poprosić ją o rękę w jej ojczystym języku. Jak wspominał aktor, zwrócił się o pomoc do mamy Dagmary, która zapisała mu na kartce zdanie „Czy wyjdziesz za mnie?”. Patrick przyznał później, że zgubił kartkę i nie zapamiętał dokładnie całej formuły, przez co Dagmara początkowo nie zrozumiała jego słów. Ostatecznie jednak odpowiedziała twierdząco. Aktor wyjaśniał również, że oboje od początku wiedzieli, iż chcą założyć rodzinę. Podkreślał, że wychował się w szczęśliwym domu i zawsze był przywiązany do tradycyjnych wartości, natomiast dla Dagmary ogromne znaczenie miały jej polskie korzenie. To właśnie dlatego zdecydował się na oświadczyny w języku polskim. Od Broadwayu do „Sukcesji”. Jak potoczyły się kariery małżonków? Patrick Wilson rozpoczął swoją karierę na Broadwayu. Występy w musicalach „The Full Monty” oraz „Oklahoma!” przyniosły mu nominacje do Nagród Tony i uznanie krytyków teatralnych. Dagmara Domińczyk również rozwijała swoją karierę aktorską. W ostatnich latach coraz częściej jest rozpoznawana dzięki własnym osiągnięciom zawodowym, a nie wyłącznie jako żona hollywoodzkiego aktora. Zagrała między innymi w filmie „Córka” platformy Netflix, gdzie wystąpiła u boku Olivii Colman i Dakoty Johnson. Międzynarodową popularność przyniosła jej także rola w serialu „Sukcesja”, który zdobył uznanie widzów i krytyków na całym świecie. Rodzina Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk dziś Po ślubie Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk doczekali się dwóch synów. Od lat należą do grona najbardziej rozpoznawalnych małżeństw związanych z Hollywood, łącząc życie rodzinne z intensywną działalnością zawodową. Historia ich związku pokazuje, że przypadkowe spotkanie na studiach nie zawsze od razu przeradza się w miłość. W ich przypadku potrzeba było wielu lat, aby ponownie się odnaleźć. Ostatecznie wspólna droga doprowadziła ich do małżeństwa, a jednym z najbardziej zapamiętanych momentów ich historii pozostały oświadczyny złożone przez Patricka Wilsona po polsku – gest, którym chciał podkreślić znaczenie polskich korzeni swojej przyszłej żony. Źródło: Plejada
Robert Smith ma 67 lat i wciąż kocha tę samą kobietę. Poznali się jako nastolatkowie. Historia ich związku zachwyca fanów The Cure
Choć Robert Smith od dekad pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci światowej sceny rockowej, jego żona konsekwentnie unika życia w blasku fleszy. Mary Poole nie udziela wywiadów, nie prowadzi życia celebrytki i rzadko pojawia się publicznie. Mimo to jej wpływ na życie i twórczość lidera The Cure jest nie do przecenienia. To właśnie ona była świadkiem jego pierwszych muzycznych marzeń, największych sukcesów i najtrudniejszych momentów.
Tysiące fanów czekają dziś na koncert The Cure podczas Open'er Festival 2026. Robert Smith 3 lipca o godz. 21:00 wystąpi jako headliner trzeciego dnia festiwalu na Orange Main Stage. Choć od dekad pozostaje jedną z największych ikon alternatywnego rocka, za jego scenicznym wizerunkiem kryje się historia jednej, niezmiennej miłości. Mary Poole jest u jego boku od czasów szkolnych i to właśnie jej poświęcił „Lovesong” – utwór, który przeszedł do historii muzyki. Miłość, która zaczęła się w szkolnej klasie Historia Mary i Roberta rozpoczęła się w pierwszej połowie lat 70. w St. Wilfrid's Comprehensive School w Crawley. Robert miał zaledwie 14 lat, gdy podczas zajęć teatralnych poprosił Mary, aby została jego partnerką w szkolnym projekcie. Niewinne spotkanie okazało się początkiem relacji, która trwa do dziś. Już wtedy łączyła ich wspólna pasja do muzyki. Oboje uwielbiali twórczość szkockiego muzyka Alexa Harveya i jeździli na jego koncerty po południowej Anglii. Zanim Robert zaczął występować na największych scenach świata, byli po prostu dwojgiem nastolatków marzących o przyszłości. Po latach lider The Cure z właściwą sobie skromnością wspominał tamten czas. W rozmowie z „The Guardian” powiedział: „Po prostu miałem szczęście już na samym początku.” To jedno zdanie najlepiej oddaje sposób, w jaki Robert Smith mówi o swoim małżeństwie. Nigdy nie kreował wizerunku rockmana otoczonego romansami. Wręcz przeciwnie – od lat podkreśla, że największym szczęściem było spotkanie Mary jeszcze zanim jego życie całkowicie odmieniła muzyka. Mary była przy nim, zanim świat usłyszał o The Cure Kiedy Robert zakładał zespół Easy Cure, później przemianowany na The Cure, nikt nie przypuszczał, że stanie się jedną z ikon brytyjskiej muzyki. Sam artysta przyznawał, że początki były pełne niepewności. Co ciekawe, Mary patrzyła na jego marzenia z dużym realizmem. Jak wspominał w wywiadzie dla magazynu Lime Lizard, to właśnie jej ostrożność zmobilizowała go do jeszcze cięższej pracy. Chciał udowodnić, że muzyka może stać się jego życiem. Z czasem The Cure zdobywało coraz większą popularność, a Robert stawał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych muzyków lat 80. Mary nie zmieniła jednak swojego podejścia. Zamiast korzystać z popularności partnera, pracowała jako pielęgniarka dziecięca, a później poświęciła się wspólnemu życiu i towarzyszeniu mężowi podczas tras koncertowych. Ich związek od początku opierał się na normalności. Kiedy Robert wracał z koncertów, przestawał być gwiazdą i wracał do codziennego życia u boku kobiety, która znała go jeszcze przed sukcesem. Ślub, który zainspirował jedną z najpiękniejszych piosenek o miłości 13 sierpnia 1988 roku Mary Poole i Robert Smith pobrali się podczas kameralnej ceremonii w Worth Abbey. Dla większości fanów był to po prostu ślub lidera The Cure. Dla Roberta stał się jednak początkiem historii, która kilka miesięcy później znalazła swoje muzyczne odbicie. Nie wiedząc, jaki prezent podarować ukochanej, postanowił napisać piosenkę. Tak narodziło się „Lovesong”, utwór, który początkowo miał pozostać bardzo osobistym wyznaniem. Jak wspominał w rozmowie z biografem Jeffem Apterem: „To był prosty gest okazania uczuć. Nie próbowałem być błyskotliwy. Dopiero po dziesięciu latach poczułem się na tyle swobodnie, żeby napisać tak prostą piosenkę o miłości.” Po chwili dodał z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru: „Nie wiedziałem, co mógłbym jej podarować, więc napisałem tę piosenkę. To był tani prezent. Podejrzewam, że Mary wolałaby dostać diamenty, ale mam nadzieję, że po latach cieszy się z tego bardziej.” Nikt nie przypuszczał, że ten niezwykle osobisty prezent stanie się największym przebojem w historii The Cure. View oEmbed on the source website „Lovesong” zmieniło karierę The Cure Album „Disintegration” uchodzi dziś za jedno z największych osiągnięć brytyjskiego rocka. Paradoks polega na tym, że Robert Smith tworzył go w jednym z najtrudniejszych okresów swojego życia. Zbliżające się trzydzieste urodziny, rosnąca popularność zespołu i wewnętrzne rozterki sprawiły, że płyta stała się niezwykle mroczna i introspektywna. Na jej tle „Lovesong” brzmiało niemal jak promień światła. Prosty tekst i delikatna melodia kontrastowały z ciężarem pozostałych kompozycji. Utwór dotarł do drugiego miejsca listy Billboard Hot 100, stając się największym przebojem The Cure w Stanach Zjednoczonych. Później doczekał się wielu nowych interpretacji, między innymi Adele, dzięki której piosenka trafiła do kolejnego pokolenia słuchaczy. Sam Robert przyznawał po latach, że po sukcesie albumu Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me chciał nagrać płytę znacznie mniej komercyjną. „Po naszym pierwszym wielkim sukcesie w Ameryce moją reakcją było nagranie »Disintegration«. W tamtym czasie wielu uważało, że to komercyjne samobó*stwo.” Historia pokazała jednak, że właśnie ta decyzja okazała się przełomowa. „Mary znaczy dla mnie niewyobrażalnie wiele” Robert Smith niezwykle rzadko mówi publicznie o swoim życiu prywatnym. Kiedy jednak decyduje się na szczerość, jego słowa nie pozostawiają wątpliwości, jak ogromną rolę odgrywa w nim Mary. W rozmowie z magazynem „Pop” wyznał: „Mary znaczy dla mnie niewyobrażalnie wiele. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo byłem od niej zależny przez wszystkie lata naszego życia.” Jeszcze bardziej poruszające były kolejne słowa muzyka. „To ona zawsze ratowała mnie wtedy, gdy byłem najbardziej skłonny do autodestrukcji. To ona podtrzymywała mnie, kiedy byłem o krok od całkowitego załamania.” Te wyznania pokazują zupełnie inne oblicze artysty, który przez lata budował wizerunek tajemniczego i zdystansowanego rockmana. Za scenicznym makijażem krył się mężczyzna, który nigdy nie bał się mówić o wdzięczności wobec kobiety będącej jego największym wsparciem. Robert potrafił też opowiadać o żonie z humorem. W wywiadzie dla „The Face” wspominał, że Mary „przebierała się za wiedźmę, żeby straszyć małe dzieci”, nazywając ją z uśmiechem „absolutnie szaloną”. Z kolei w rozmowie z „Top Magazine” wyznał po prostu: „Kocham ją. Uwielbiam ją. Dla mnie jest jak Cindy Crawford.” Na pytanie magazynu „Cure News”, do jakiego momentu swojego życia chciałby wrócić, odpowiedział bez chwili zastanowienia: „Do mojego pierwszego tańca z Mary.” View oEmbed on the source website Miłość, która wciąż inspiruje Mimo światowej sławy Mary Poole i Robert Smith od lat prowadzą spokojne życie w Wielkiej Brytanii. Nie pojawiają się regularnie na branżowych wydarzeniach, a prywatność pozostaje dla nich jedną z najważniejszych wartości. Ich decyzja o nieposiadaniu dzieci była świadomym wyborem, o którym Robert mówił otwarcie, podkreślając, że nigdy nie czuł potrzeby zostania ojcem. Wpływ Mary na twórczość muzyka nie zakończył się jednak wraz z powstaniem „Lovesong”. Robert przyznał w 2024 roku, że to właśnie żona pomogła mu ułożyć ostateczną listę utworów na album „Songs of a Lost World”. Gdy planował stworzyć wyjątkowo mroczną płytę, Mary przekonała go, by pozostawił na niej również kompozycje niosące więcej światła i nadziei. To kolejny dowód na to, że choć Mary Poole od dekad pozostaje poza światłem reflektorów, jej wpływ na życie i twórczość Roberta Smitha jest niepodważalny. Być może właśnie dlatego historia ich miłości od lat fascynuje fanów na całym świecie. Nie opiera się na spektakularnych gestach ani medialnym rozgłosie, lecz na zaufaniu, lojalności i codziennym byciu obok siebie. A to właśnie z takich historii rodzą się piosenki, które zostają z nami na całe życie. Bibliografia: The Guardian (wywiad z Robertem Smithem, 2004), Jeff Apter (wypowiedzi Roberta Smitha dotyczące utworu „Lovesong”), Pop Magazine (1996), The Face, Top Magazine (2004), Cure News (1990), Tonino Cagnucci, Love Story: The Cure's "Disintegration" and Robert Smith's Romance, 25 Years Later (2014), BBC Radio 6 Music (wywiad z Robertem Smithem dotyczący albumu Songs of a Lost World, 2024).
Magdalena Boczarska długo to ukrywała. Dopiero teraz wyznała, co naprawdę zmieniło jej życie
„Role w Różyczce", „Sztuce kochania", „Pod powierzchnią", „Piłsudskim", „Królu" czy „Zachowaj spokój" ugruntowały jej pozycję w świecie filmu. Jednocześnie dbała o równowagę poza planem, wspólnie z partnerem Mateuszem Banasiukiem wychowuje ośmioletniego syna Henryka, a sport od lat pomaga jej zachować zarówno fizyczną, jak i emocjonalną siłę.
Magdalena Boczarska przez lata udowadniała, że jest jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek. Artystka zachwyca nie tylko swoim talentem, ale również determinacją. Jeszcze niedawno mierzyła się z bólem po złamanych żebrach czy osobistymi kryzysami. Jak sama przyznawała przed laty, rozwód rodziców obudził w niej instynkt walki i przetrwania, który stał się siłą napędową zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. „Taniec z Gwiazdami” stał się dla Magdaleny Boczarskiej nowym początkiem Choć propozycja udziału w „Tańcu z Gwiazdami" wracała do niej wielokrotnie, konsekwentnie odmawiała. Jak zdradziła, jeden z producentów nazwał ją nawet rekordzistką w odrzucaniu zaproszeń do programu. Dziś przyznaje, że nie tylko nie żałuje swojej decyzji, ale wręcz uważa ją za początek nowego etapu. „Gdyby pół roku temu ktoś powiedział, że Taniec z Gwiazdami otworzy nowy rozdział w moim życiu, nie uwierzyłabym. A jednak...”. Aktorka podkreśla, że poczuła potrzebę zrobienia czegoś nieoczywistego. Chciała wyjść poza schemat, w którym funkcjonowała od lat. „Znalazłam się w takim miejscu, że musiałam wyjść ze strefy komfortu, potrzebowałam zmiany”. Jednocześnie miała świadomość, że środowisko filmowe może patrzeć na jej decyzję z dystansem. Boczarska nie ukrywa, że po latach pracy przyszło zmęczenie. „Jakiś czas temu poczułam, że aktorstwo przestało mnie rozpalać, dodawać skrzydeł”. Nie oznacza to utraty miłości do zawodu. Wręcz przeciwnie, nadal uważa go za wyjątkowy, choć pełen kontrastów. Z jednej strony daje ogromną satysfakcję, gdy pojawiają się ważne role, uznanie reżyserów i emocjonalne reakcje widzów. Z drugiej niesie niepewność, okresy zawodowej stagnacji i ciągłe pytania o własną wartość. Jak przyznaje, mimo wieloletniego doświadczenia wciąż trudno jej przechodzić obojętnie wobec krytyki czy zwątpienia. To właśnie ta różnica okazała się dla niej największym wyzwaniem. Na scenie teatralnej lub przed kamerą może ukryć się za stworzoną postacią. Może być brzydka, bezradna, agresywna czy zagubiona, ale zawsze pozostaje bohaterką, którą gra. W programie tanecznym było inaczej. „W programie tańczyłam po prostu ja, wystawiona na widok publiczny i ocenę”. Ogromne znaczenie miał dla niej partner taneczny, Jacek Jeschke. Nie ukrywa, że bez jego wsparcia nie osiągnęłaby poziomu, z którego dziś jest dumna. Podkreśla jego empatię, poczucie humoru i umiejętność budowania poczucia bezpieczeństwa podczas wymagających treningów. Z czasem ich relacja przerodziła się w przyjaźń. CZYTAJ TEŻ: Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice Diagnoza ADHD i potrzeba autentyczności. „Chcę być dla siebie dobra” Największym odkryciem okazało się jednak coś zupełnie innego. „Całe życie szukamy prawdy o sobie. Na terapii, w medytacji, w podróży”. To właśnie taniec pozwolił jej zobaczyć siebie z nowej perspektywy. Kiedy rozpoczynała udział w programie i zapytano ją, jaka chciałaby być na parkiecie, odpowiedź była krótka: „Prawdziwa”. Dla aktorki autentyczność stała się ważniejsza niż perfekcja. W rozmowie Boczarska ujawnia również, że niedawno usłyszała diagnozę ADHD. Jak podkreśla, nie traktuje jej jako usprawiedliwienia dla wszystkiego, lecz jako ważny punkt zwrotny. „Diagnoza pozwoliła mi spojrzeć na siebie z czułością i poukładać pewne rzeczy na nowo”. Przez lata miała do siebie pretensje, obwiniała się za własne niedoskonałości i uważała się za niewystarczającą. Dziś coraz częściej myśli po prostu: „Taka po prostu jestem”. Dodaje, że diagnoza nauczyła ją większej wyrozumiałości wobec samej siebie i pozwoliła zrozumieć wiele wcześniejszych doświadczeń. Jednym z najważniejszych odkryć było także uświadomienie sobie, jak mocno była uzależniona od ocen środowiska filmowego. Przyznaje, że przez długi czas pozostawała „więźniem tego, co myślą inni aktorzy i reżyserzy”. Udział w programie pomógł jej nabrać dystansu do tych oczekiwań. Nie oznacza to jednak, że było łatwo. W przeciwieństwie do teatru, gdzie pojedynczy spektakl nie decyduje o dalszej pracy, w programie rozrywkowym ocena przychodzi natychmiast. „Trzeba mieć siłę, żeby się temu poddać”. Boczarska nie nazywa swojej decyzji aktem odwagi. Woli mówić o skoku na głęboką wodę i zaufaniu, że dopłynie do właściwego miejsca. Przed zbliżającą się pięćdziesiątką chciała sprawdzić siebie w zupełnie nowej sytuacji. „To był idealny moment, żeby stanąć w szranki z dziewczynami 15 lat młodszymi i od nich nie odstawać, pokazać moc”. Podkreśla, że potrzebowała adrenaliny i poczucia, że właśnie zaczyna kolejny, ekscytujący etap życia. Na pytanie o to, co zostawił w niej Taniec z Gwiazdami, odpowiedź wydaje się najpełniej oddawać jej obecną perspektywę. To nie był wyłącznie telewizyjny program ani sprawdzian tanecznych umiejętności. Stał się doświadczeniem, które pozwoliło jej spojrzeć na siebie z większą czułością, odrzucić część lęków i uwierzyć, że nowy początek może nadejść w każdym momencie życia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po dekadzie wrócił na plan Rancza. Tak zmienił się najstarszy syn Solejuków. Mało kto wie, że w kultowym serialu zagrał też jego brat
Prace nad nowym sezonem „Rancza” nabierają tempa, a z planu napływają kolejne niespodzianki. Jedną z największych jest powrót Jędrzeja Cempury, który po około 10 latach ponownie wcielił się w Marianka Solejuka. Pierwsze zdjęcia z planu potwierdzają, że widzowie znów zobaczą jednego z najbardziej lubianych bohaterów serialu.
Trwają prace nad nowym sezonem „Rancza”, a z planu napływają kolejne informacje, które rozbudzają emocje fanów kultowej produkcji. Jedną z największych niespodzianek okazał się powrót Jędrzeja Cempury. Po 10 latach aktor ponownie wcielił się w Marianka Solejuka, bohatera doskonale znanego widzom. Pierwsze zdjęcia z planu szybko obiegły media! „Ranczo” powraca. W nowym sezonie powróci najstarszy syn Solejuków. Tak dziś wygląda Jędrzej Cempura Po latach ciszy Wilkowyje znów ożyły. Kamery ponownie ruszyły, a na planie „Ranczo: Zemsta wiedźm” powstają kolejne sceny sześcioodcinkowej kontynuacji serialu, który na stałe zapisał się w historii polskiej telewizji. Każdy dzień zdjęciowy przynosi nowe informacje zza kulis, a aktorzy coraz śmielej dzielą się nimi z fanami, odsłaniając fragmenty długo wyczekiwanego powrotu. Wiadomo już, że do swoich ról powrócą m.in. Cezary Żak, Artur Barciś, Ilona Ostrowska, Katarzyna Żak, Violetta Arlak, Marta Lipińska, Jacek Kawalec, Bartłomiej Kasprzykowski, Magdalena Kuta, Piotr Ligienza, Marta Chodorowska, Arkadiusz Nader, Anna Iberszer oraz Grażyna Zielińska. Twórcy przygotowali również miejsce dla nowych bohaterów. Na szklanym ekranie zobaczymy Dorotę Stalińską, Katarzynę Maciąg, Karolinę Chapko, Paulinę Chapko i Magdalenę Wróbel. Aktorki wcielą się w tytułowe wiedźmy. Czytaj też: „Ranczo” wraca, a serialowy Szymek Solejuk odsłania kulisy produkcji. Tak dostał rolę, którą pokochała Polska. Czy znów pojawi się na ekranie? Jednak tym razem uwagę przykuła Katarzyna Żak. Aktorka opublikowała na InstaStories relację z planu, na której pojawił się Jędrzej Cempura – odtwórca roli Marianka Solejuka. O tym, że aktor pojawi się na planie jakiś czas temu informował reżyser Wojciech Adamczyk. Jakiś czas temu w rozmowie w Radiowej Jedynce podkreślił: „W sezonie 11. wyraźnie zaznaczymy, że od poprzedniego minęło 10 lat. W życiu bohaterów wiele się w tym czasie zmieniło, dzieci podorastały. Córka Lucy i Kusego jest już po maturze, nie będzie już Marianka Solejuka”. To właśnie jego obecność wywołała największe poruszenie. Po latach ponownie stanął przed kamerą jako serialowy syn Kazimiery i Macieja Solejuków. Okazuje się, że ma za sobą pierwsze wspólne sceny. „Nostalgia, łza się w oku kręci. Wróciłam dzisiaj na plan do Jeruzala. Nie mogę powiedzieć, że nic się nie zmieniło, bo Jeruzal wypiękniał”, mówiła aktorka. A następnie dodała: „Boże, jak Marianek wyrósł... Gramy taką scenę, choć na razie od 8 rano podróżujemy autem po Jeruzalu. Jest wspaniale”. Czytaj też: Na tę informację czekali wszyscy! Magdalena Tarnowska wraca do "Tańca z gwiazdami" wraz z nowym sezonem Bracia w obsadzie „Rancza” Powrót rodziny Solejuków nie ograniczy się wyłącznie do Marianka. W nowych odcinkach pojawi się również Maciej Sakowicz-Cempura, którego widzowie doskonale pamiętają jako Szymka Solejuka. „Do "Rancza" trafiłem za sprawą mojego brata. Jędrzej wygrał casting. Z racji tego, że siedmioro dzieci dobrze by było, żeby były podobne do siebie, to również ja dołączyłem. Wspominam to bardzo dobrze, ale zastanawiam się, w jakim stopniu pamiętam czy pamiętam przez ujęcia, które potem widziałem jako już dorosły człowiek”, relacjonował Maciej Sakowicz-Cempura w rozmowie z Marzeną Rogalską i Łukaszem Nowickim w Pytaniu na Śniadanie. Przyznał, że choć do tej pory nie pojawił się jeszcze na planie zdjęciowym, pozostaje w stałym kontakcie z twórcami przygotowującymi finałową odsłonę serialu. „Jeszcze mnie nie było na planie zdjęciowym, na razie jesteśmy w kontakcie”, wyznał. Podczas rozmowy Łukasz Nowicki zapytał aktora, czy widzowie mogą spodziewać się jego powrotu w nowych odcinkach. Maciej Sakowicz-Cempura nie pozostawił miejsca na domysły i potwierdził, że ponownie pojawi się w „Ranczu”. W przeciwieństwie do brata, serialowy Szymek Solejuk związał swoją przyszłość z artystyczną ścieżką. Sprawdź też: To ona ma zagrać dorosłą córkę Lucy i Kusego. Jej nazwisko zaskoczy nawet fanów „Rancza” Źródło:Plotek, Radio Zet, Pytanie na śniadanie
Przez lata kojarzono go tylko z "Tulipanem". Mało kto zna jego prawdziwą historię. "Czułem na sobie przymus polskości"
Dla milionów widzów Jan Monczka na zawsze pozostanie serialowym "Tulipanem". Kultowa rola przyniosła mu ogromną popularność, ale na lata przykleiła etykietę, od której trudno było się uwolnić. Mało kto wie jednak, że za ekranowym uwodzicielem kryje się historia chłopca wychowanego na polsko-czeskim pograniczu, aktora zakochanego w teatrze i mężczyzny, który dziś największe szczęście odnajduje w rodzinie oraz roli dziadka.
Choć od premiery serialu „Tulipan” minęło blisko 40 lat, Jan Monczka wciąż słyszy pytania o bohatera, który uczynił go jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów lat 80. Sam przyznaje, że przez długi czas musiał mierzyć się z opiniami ludzi utożsamiających go z ekranową postacią, a nawet prostować słowa, których nigdy nie wypowiedział. W najnowszym wywiadzie wrócił jednak wspomnieniami nie tylko do roli, która przyniosła mu popularność, ale także do dzieciństwa na polsko-czeskim pograniczu i doświadczeń, które ukształtowały jego poczucie tożsamości. Opowiedział również o rodzinie oraz o tym, jak dziś odnajduje się w roli dziadka. Wychował się tam, gdzie granice nigdy nie były oczywiste Jan Monczka urodził się 17 maja 1956 roku w Karwinie, w ówczesnej Czechosłowacji. Dorastał na Śląsku Cieszyńskim – wyjątkowym miejscu na mapie Europy, gdzie od pokoleń przenikają się języki, tradycje i kultury. W wielu rodzinach polskie nazwiska spotykały się z czeskimi, a codzienność po obu stronach granicy wyglądała bardzo podobnie. Dla mieszkańców regionu narodowość nie zawsze była jednoznaczna, ale właśnie dlatego wielu z nich mocno pielęgnowało własną tożsamość. Monczka wielokrotnie podkreślał, że doświadczenie dorastania na pograniczu ukształtowało go jako człowieka. W rozmowie z Sandrą Hajduk i Krzysztofem Skórzyńskim w "Dzień Dobry Wakacje" przyznał, że od najmłodszych lat towarzyszyło mu poczucie odpowiedzialności za zachowanie polskości. "Czułem na sobie przymus polskości. Od dziecka mam w sobie zakodowane udowadnianie, że się jest Polakiem." Nie były to jedynie wielkie słowa. Na co dzień chodził do polskiej szkoły, podczas gdy tuż obok funkcjonowała szkoła czeska. Dzieci spotykały się po lekcjach, wspólnie dorastały, ale jednocześnie – jak wspomina aktor – nie brakowało między nimi zdrowej rywalizacji. "Żyjąc tam, chodząc do polskiej szkoły z polskim językiem nauczania, obok była czeska szkoła i cały czas żeśmy ze sobą rywalizowali." Choć od wielu lat mieszka poza rodzinną miejscowością, Śląsk Cieszyński pozostaje jego drugim domem. Wciąż wraca tam, gdy tylko pozwalają na to zawodowe obowiązki. Ma tam rodzinę, przyjaciół i miejsce, z którym – jak sam przyznaje – nigdy nie stracił emocjonalnej więzi. W rodzinnym domu nie brakowało ciepła. Aktor dorastał wśród kochających rodziców, starszego brata i dwóch sióstr. Był najmłodszym dzieckiem, dlatego często mógł liczyć na większą wyrozumiałość. Po latach wspominał z uśmiechem, że właśnie z tego powodu wiele dziecięcych wybryków uchodziło mu na sucho. Te wspomnienia do dziś przywołuje z ogromnym sentymentem, podkreślając, że dzieciństwo było jednym z najszczęśliwszych okresów jego życia. Teatr był jego pierwszą wielką miłością Choć większość widzów kojarzy Jana Monczkę przede wszystkim z telewizji, on sam od początku marzył o scenie. Po wyprowadzce z domu rozpoczął naukę w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Już wtedy wiedział, że aktorstwo nie jest dla niego drogą do popularności, lecz sposobem opowiadania historii i spotkania z widzem. Jeszcze jako student występował zarówno w Czechach, jak i w Polsce. Szczególne miejsce w jego życiu szybko zajęła Scena Polska Teatru Cieszyńskiego w Czeskim Cieszynie – jedyny profesjonalny teatr poza granicami Polski, który od dziesięcioleci wystawia spektakle w języku polskim. To tam zdobywał pierwsze doświadczenia i uczył się zawodu od starszych kolegów. Po latach nie ukrywa, że właśnie ten teatr pozostaje dla niego symbolem domu. "To jedyny teatr za granicą zawodowy, który gra w języku polskim. Dla mnie jest to taki teatr narodowy." Później występował również na scenach Teatru Narodowego i Starego Teatru w Krakowie, współpracując z uznanymi reżyserami i budując pozycję cenionego aktora teatralnego. Mimo sukcesów przed kamerą nigdy nie przestał powtarzać, że to właśnie scena daje mu największą satysfakcję. "Do teatru się jednak tęskni i tego bezpośredniego kontaktu z publicznością." Dla Monczki teatr zawsze oznaczał coś więcej niż kolejne role. To przestrzeń, w której nie trzeba walczyć z etykietami ani wizerunkiem wykreowanym przez media. Liczy się wyłącznie spotkanie z widzem i prawda ukryta w granej postaci. Być może właśnie dlatego, nawet gdy telewizja przyniosła mu ogromną popularność, nigdy nie porzucił sceny. "Tulipan" przyniósł mu sławę. Przez lata nie mógł uwolnić się od tej roli Przełom w karierze Jana Monczki nastąpił w 1986 roku. Miał zaledwie 30 lat, kiedy Janusz Dymek powierzył mu główną rolę w serialu "Tulipan", luźno inspirowanym historią Jerzego Kalibabki, nazywanego "polskim Casanovą". Dla młodego aktora była to pierwsza tak duża produkcja telewizyjna i jednocześnie ogromne wyzwanie. Sam po latach przyznawał, że nie zdawał sobie sprawy, jak wielki wpływ serial będzie miał na jego dalsze życie. Produkcja szybko stała się jednym z największych telewizyjnych fenomenów drugiej połowy lat 80. Widzów fascynowała historia przystojnego uwodziciela, który wykorzystywał swój urok do manipulowania kobietami. W czasach PRL-u był to temat odważny, budzący emocje i wywołujący gorące dyskusje. Nie wszyscy jednak patrzyli na serial przychylnie. Monczka wspominał po latach, że już podczas emisji pojawiały się głosy domagające się zdjęcia produkcji z anteny. – Ten serial był trochę taki niegrzeczny. Wywołał skandal, bo już w trakcie emisji były naciski, żeby wstrzymać serial – opowiadał w jednym z wywiadów. Ogromny sukces miał jednak swoją cenę. Publiczność bardzo szybko przestała oddzielać aktora od bohatera, którego grał. Widzowie byli przekonani, że ekranowy uwodziciel niewiele różni się od Jana Monczki, a niektórzy wręcz utożsamiali go z Jerzym Kalibabką. Zdarzało się, że przypisywano mu słowa, których nigdy nie wypowiedział, albo proszono o rady dotyczące relacji z kobietami. Po latach aktor mówi o tym z dystansem, choć nie ukrywa, że przez długi czas było to dla niego trudne doświadczenie. "Przez długi czas ta etykieta mi trochę ciążyła, ale z biegiem czasu coraz mniej.", opowiadał w "Dzień Dobry Wakacje". Najbardziej zaskakiwało go jednak to, że w przestrzeni publicznej zaczęły funkcjonować wypowiedzi, z którymi nie miał nic wspólnego. "Wkładano mi w usta zdania, które on wypowiedział, a ja nie miałem z nimi nic wspólnego. One w internecie gdzieś tam sobie latają." Dlatego do dziś apeluje, by z ostrożnością podchodzić do cytatów przypisywanych jego osobie. "Proszę nie wierzyć we wszystko, co tam jest napisane." Jednym z najczęściej powielanych mitów były rzekome przechwałki o powodzeniu u kobiet. Monczka stanowczo odcina się od tego typu wypowiedzi i podkreśla, że są sprzeczne z jego charakterem. "Jest to stopień samouwielbienia, który jest dla mnie raczej niedostępny." Choć zainteresowanie jego osobą rzeczywiście było ogromne, nigdy nie czuł się komfortowo w roli celebryty. Przyznawał, że podczas licznych spotkań z publicznością sale wypełniały się przede wszystkim kobietami. Niektóre z nich były przekonane, że prywatnie również jest takim samym uwodzicielem jak serialowy "Tulipan". Zdarzało się, że zwierzały mu się ze swoich problemów i oczekiwały od niego rad, jakby ekranowa postać była jego prawdziwym obliczem. Dla aktora było to doświadczenie pokazujące, jak cienka potrafi być granica między fikcją a rzeczywistością. Z jednej strony cieszył się z popularności i zainteresowania widzów, z drugiej coraz wyraźniej dostrzegał, że sukces jednej roli może zamknąć drogę do kolejnych wyzwań. Przez długi czas otrzymywał propozycje bardzo podobnych bohaterów. Sam otwarcie mówił, że marzy o tym, by reżyserzy zobaczyli w nim coś więcej niż ekranowego amanta. Nie zrezygnował jednak z aktorstwa. Konsekwentnie pracował w teatrze i przyjmował role filmowe oraz serialowe, które pozwalały mu stopniowo odcinać się od wizerunku stworzonego przez "Tulipana". W kolejnych latach widzowie mogli oglądać go m.in. w "Złotopolskich", "Pierwszej miłości", "Przyjaciółkach" czy "Singielce", choć sam przyznaje, że z kultową rolą będzie kojarzony już chyba zawsze. Dziś największą rolą jest dla niego bycie dziadkiem. "Kocham wnuki nad życie" Choć przez lata Jan Monczka kojarzony był przede wszystkim z ekranowym uwodzicielem, prywatnie od dawna stawia na spokojne życie rodzinne. Od lat jest związany z tą samą kobietą. Sam wielokrotnie podkreślał, że jego codzienność nigdy nie przypominała tej, którą widzowie oglądali w serialu "Tulipan". Ostatnie lata przyniosły mu jednak zupełnie nową rolę – rolę dziadka. W rozmowie z "Dzień Dobry Wakacje" nie krył, że wnuki stały się dla niego jednym z największych źródeł szczęścia. "Jestem szczęśliwym dziadkiem od kilku lat i to jest nowa jakość. Kocham wnuki nad życie." Aktor przyznał również, że dziś patrzy na rodzinę z zupełnie innej perspektywy niż wtedy, gdy sam wychowywał dzieci. Cztery dekady doświadczeń sprawiły, że – jak sam mówi – jest zupełnie innym dziadkiem, niż był kiedyś ojcem. Trudno o większy kontrast z bohaterem, którego przed laty pokochała cała Polska. Serialowy "Tulipan" żył chwilą i nie potrafił budować trwałych relacji. Jan Monczka od lat pokazuje, że jego prawdziwe życie zawsze wyglądało zupełnie inaczej.
Dziś wyprzedaje koncerty, kiedyś chowała się przed ludźmi. Kaśka Sochacka zdobyła się na szczere wyznanie
Kaśka Sochacka dziś wyprzedaje koncerty i gromadzi tysiące wiernych słuchaczy, ale jeszcze kilka lat temu brakowało jej odwagi, by wyjść na środek sceny. W szczerym wywiadzie opowiada o swojej nieśmiałości, długiej drodze do sukcesu, relacji z fanami i powodach, dla których wciąż z pokorą podchodzi do popularności.
Kaśka Sochacka od lat udowadnia, że nie potrzeba spektakularnych efektów, by poruszyć tysiące ludzi. Jej koncerty wyprzedają się błyskawicznie, a publiczność zna na pamięć niemal każdą linijkę jej utworów. Sama artystka przyznaje jednak, że za dzisiejszym sukcesem stoi przede wszystkim długa droga, niepewność i ogromna pokora. Kaśka Sochacka wspomina początki. „Siedziałam w kącie i przepuszczałam wszystkie koleżanki” Choć dziś należy do grona najbardziej cenionych polskich wokalistek, jeszcze kilka lat temu trudno było jej uwierzyć we własne możliwości. W rozmowie z magazynem "Twój Styl" opowiedziała, jak bardzo zmieniło się jej życie i dlaczego wciąż nie potrafi do końca oswoić się z popularnością. Kaśka Sochacka wspomina, że przez lata była osobą, która usuwała się w cień i pozwalała innym być na pierwszym planie. „Dzisiaj już dociera do mnie, że piosenki, które uważałam za tylko moje, stają się również czyjeś. Rozumiem, że są dla kogoś ważne, że w czymś pomagają i zmieniają życia. Sama też przeszłam metamorfozę. Byłam tą nieśmiałą dziewczyną, która przepuszcza innych w kolejce. Dosłownie”, mówi. Podczas studiów ekonomicznych w Krakowie równolegle uczyła się w Krakowskiej Szkole Jazzu. Mimo marzeń o śpiewaniu często brakowało jej odwagi, by zaprezentować się publicznie. „Wystąpiłam tam publicznie tylko raz. Podczas prób, kiedy akompaniowali nam profesjonalni muzycy, siedziałam w kącie i przepuszczałam wszystkie koleżanki, żeby tylko nie wystarczyło czasu dla mnie. One wchodziły na środek, ja nie”, wspomina. Dziś na koncie ma pięć Fryderyków, a jej twórczość zdobyła ogromne uznanie słuchaczy. W 2021 roku platforma Spotify wyróżniła ją, umieszczając jej wizerunek na billboardzie na nowojorskim Times Square. Artystka przyznaje jednak, że w tamtym momencie nie postrzegała tego jako wielkiego przełomu. „Wtedy nie nazywałam tego sukcesem, po prostu cieszyłam się, byłam wdzięczna. Dopiero z perspektywy czasu widzę, jakie to było duże”, mówi. Mimo kolejnych osiągnięć nadal towarzyszy jej niepewność. Przed każdym koncertem zastanawia się, czy publiczność rzeczywiście przyjdzie. „Za każdym razem przed wyjściem na scenę wątpię, czy ludzie przyjdą, czy informacja o wyprzedanych biletach to nie kłamstwo. Wiem, to szalone, ale ciągle tak mam”, przyznaje. CZYTAJ TEŻ: Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice Dlaczego Kaśka Sochacka stroni od show-biznesu? „Długo czekałam na swój czas” Kaśka Sochacka nie ukrywa, że podczas pisania piosenek nie myśli o oczekiwaniach odbiorców. Skupia się wyłącznie na tym, co sama chce powiedzieć. „Gdy piszę piosenkę, nie myślę o odbiorze publiczności. Jestem sam na sam z tekstem, jest w nim wszystko, co chcę w tej chwili powiedzieć o sobie”, tłumaczy. Jej zdaniem to właśnie autentyczność sprawia, że słuchacze odnajdują w utworach własne emocje. Dobrym przykładem jest piosenka Wiśnia, której refren wywołał wiele różnych interpretacji słowa „tęsknię”. Artystka podkreśla także, że spotkania z fanami są dla niej niezwykle ważne. Po koncertach często rozmawia ze słuchaczami, czyta ich listy i poznaje osobiste historie. Przyznaje, że niektóre z nich pozostają z nią na długo i potrafią nie dawać jej zasnąć. Kaśka Sochacka uważa, że artystyczna empatia często rodzi się z doświadczeń i emocjonalnych braków. Wspominając dzieciństwo, mówi o miłości rodziców, ale także o ich częstej nieobecności związanej z pracą. Opowiada również o dużej różnicy wieku między nią a rodzeństwem, przez którą nie zawsze czuła się częścią ich świata. „Czułam miłość rodziców, ale często nie było ich w domu, dużo pracowali. Chciałam być w paczce z rodzeństwem, jednak różnica wieku była za duża. Więc ta ‘pełna chata’ dla mnie czasem była pusta”, wyjaśnia. Jak zaznacza, wiele z tych doświadczeń znajduje odbicie w jej tekstach. O osobistych przeżyciach woli śpiewać niż mówić wprost. Mimo ogromnej popularności Kaśka Sochacka pozostaje z dala od świata celebrytów. Nie bywa regularnie na branżowych wydarzeniach i nie zabiega o medialny rozgłos. Jak podkreśla, nie jest to przemyślana strategia, lecz efekt jej charakteru. „Długo czekałam na swój czas i wciąż z pokorą podchodzę do tego, co robię i co osiągam. Nie odlatuję”, mówi. Dodaje, że jest szczególnie wyczulona na szczerość i prawdę, dlatego z dystansem podchodzi do show-biznesu. Największe poczucie bezpieczeństwa daje jej rodzina oraz bliscy, z którymi buduje codzienne relacje. To właśnie pokora, autentyczność i emocjonalna szczerość sprawiają, że twórczość Kaśki Sochackiej trafia do coraz szerszego grona odbiorców. Choć sama nadal mierzy się z niepewnością, dla wielu słuchaczy jej piosenki stały się ważnym towarzyszem w przeżywaniu własnych emocji. Źródło; Magazyn Twój Styl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Gwiazda „Idola” ujawnia kulisy współpracy z Elżbietą Zapendowską. Jedno wspomnienie wciąż wywołuje emocje
Alicja Janosz wróciła wspomnieniami do początków swojej kariery i opowiedziała o relacji z Elżbietą Zapendowską. Nie ukrywa jednego.
Niektóre spotkania zostają z człowiekiem na całe życie. W podcaście „Galaktyka Plotek” Alicja Janosz wróciła pamięcią do czasu, gdy stawiała pierwsze kroki na profesjonalnej scenie. Opowiedziała o współpracy z Elżbietą Zapendowską, którą – jak podkreśliła – poznała jeszcze przed udziałem w programie „Idol”. Wspomnienia dotyczą nie tylko nauki śpiewu, ale także atmosfery pracy i doświadczeń, które ukształtowały jej artystyczną drogę. Pierwsze spotkanie z Elżbietą Zapendowską nastąpiło jeszcze przed „Idolem” Dla wielu widzów Alicja Janosz pozostaje przede wszystkim pierwszą zwyciężczynią programu „Idol”. W jednym z wywiadów artystka wróciła do czasów swoich początków. Przypomniała, że jej relacja z Elżbietą Zapendowską zaczęła się jeszcze przed telewizyjnym show. Na pytanie o specjalistkę od emisji głosu nie kryła emocji. Choć od czasu ich wspólnej pracy minęły lata, w jej głosie nie było ani chwili zawahania. Wokalistka podkreśliła, że jej stosunek do dawnej nauczycielki pozostaje niezmienny. „Uwielbiam, uwielbiam i kocham i zawsze tak było”, wyznała, dając jasno do zrozumienia, jak ważną postacią była dla niej trenerka wokalna. Chwilę później dodała jeszcze bardziej osobiste wyznanie. Przyznała, że gdyby Elżbieta Zapendowska pojawiła się w tym momencie w studiu, nie zastanawiałaby się ani przez chwilę. Jak powiedziała, od razu podbiegłaby, by ją przytulić. „Już nie mamy kontaktu, ale przypuszczam, że gdyby tu weszła, to bym się sekundy nie zastanawiała i biegła bym ją przytulić”, opowiadała w podcaście „Galaktyka Plotek” Czytaj też: Wygrała pierwszą edycję "Idola" i nagle zniknęła. Zamiast kariery Alicja Janosz wybrała rodzinę. Tak zmieniła się przez lata Alicja Janosz wprost o Elżbiecie Zapendowskiej Alicja Janosz zdradziła, że poznała trenerkę wokalną podczas pracy przy musicalu „Piotruś Pan”. Artystka zwróciła uwagę, że zajęcia nie ograniczały się wyłącznie do pracy nad głosem. Jak wspominała, program obejmował również taniec, akrobatykę oraz szermierkę. „Ja poznałam Elę Zapendowską jeszcze przed 'Idolem'. Uczyła mnie śpiewu w 'Piotrusiu Panu' - musicalu (...). To była sztuka przez wielkie 'S'. Tam mieliśmy mnóstwo zajęć z różnymi fantastycznymi nauczycielami. Był taniec. Była akrobatyka, szermierka, śpiew”, opowiadała. To właśnie wtedy rozpoczęła się współpraca, która wykraczała daleko poza standardowe lekcje śpiewu. Alicja Janosz wspomina ten okres jako ważny etap swojej edukacji artystycznej i moment zdobywania doświadczeń, które miały znaczenie dla jej dalszego rozwoju. „Z Elą mieliśmy czasem zajęcia. Pamiętam, że była do mnie taką... tam sprawdzała mi skalę głosu, a później pytała: 'no to Alunia, jak ty się czujesz, jak ty się masz'. To była moja terapia", dodawała. Czytaj też: "Rodzina zastępcza" otworzyła mu drzwi do kariery. Aleksander Ihnatowicz wybrał jednak zupełnie inną drogę Artystka podkreśliła także, że Elżbieta Zapendowska była pierwszą nauczycielką w Warszawie, która zwróciła jej uwagę na znaczenie emocji w interpretacji utworów. Właśnie wtedy zaczęła dostrzegać, jak istotne jest połączenie techniki wokalnej z autentycznym przekazem. „Ela Zapendowska była pierwszą w Warszawie nauczycielką, która pokazała mi, że praca z głosem, to jest też praca z emocjami. Brzmi to może dziwnie, ale chodzi o to, że to jest świadomość ciała. Świadomość emocji. Ja w życiu nie powiem złego słowa na Elę Zapendowską (...). Ma ucho i jest wartościową osobą”, opowiadała podkreślając, jak wiele jej zawdzięcza. Choć od tamtych wydarzeń minęło wiele lat, Alicja Janosz nie ukrywa, że wspomnienia związane z ekspertką nadal wywołują w niej ciepłe emocje. A my życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
W dzieciństwie była córeczką tatusia. Gdy zachorowała, ojciec zrobił coś niezwykłego. Później oboje odnieśli ogromne sukcesy
Jerzy Buzek obchodzi dziś urodziny. Były premier i wieloletni eurodeputowany zapisał się w historii polskiej polityki, ale w życiu prywatnym od lat pozostaje przede wszystkim oddanym mężem i ojcem. Relacja z córką, aktorką Agatą Buzek, od zawsze opierała się na wzajemnym wsparciu, zaufaniu i trosce.
Choć przez lata pełnił najważniejsze funkcje państwowe i reprezentował Polskę na arenie międzynarodowej, Jerzy Buzek wielokrotnie podkreślał, że rodzina jest dla niego najważniejsza. W dniu jego urodzin warto przypomnieć historię wyjątkowej więzi, jaka łączy go z córką Agatą Buzek. Polityk wspierał ją zarówno w realizacji aktorskich marzeń, jak i w najtrudniejszych chwilach, gdy jako dziecko zmagała się z ciężką chorobą. Wykształcenie Jerzego Buzka Na swoim oficjalnym blogu chętnie opisuje kulisy życia prywatnego oraz przedstawia czytelnikom swoją zawodową podróż. „Po maturze rozpocząłem studia na Wydziale Mechaniczno - Energetycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Tam w 1963 roku uzyskałem dyplom magistra inżyniera mechanika-energetyka. Po ukończeniu studiów rozpocząłem pracę w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach, gdzie w 1969 roku zdobyłem stopień doktora nauk technicznych. Właśnie tam poznałem Ludgardę Czaplę. W czerwcu 1974 r. wzięliśmy ślub. Przez następne lata, do dzisiaj pracowaliśmy w tym sam instytucie. W 1976 roku urodziła się Agata, dzisiaj już aktorka teatru Ateneum w Warszawie z dorobkiem kilku premier teatralnych i filmowych", czytamy na jego profilu. CZYTAJ TEŻ: Gdy Agata Buzek zachorowała, lekarze załamywali ręce. Dzięki wsparciu rodziców przetrwała najtrudniejszy okres w życiu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgojE55c-888864a.jpg" width="1600" height="2400" alt=""Warszawa, 08.12.2012. Jubileusz 20 - lecia PAH ( Polska Akcja Humanitarna); n/z Agata Buzek, Jerzy Buzek. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM",Image: 424611550, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Agata Buzek, Jerzy Buzek" /> Relacja Agaty Buzek z ojcem — Jerzym Buzkiem Córka od samego początku była jego najcenniejszym skarbem. Artystka od dziecka była bardzo wrażliwa. I to właśnie z tego powodu jej ojciec zmieniał zakończenia bajek, by nigdy się ich nie bała i nie analizowała smutnych zakończeń. Jerzy Buzek bardzo cieszył się, gdy został ojcem. Nic więc dziwnego, że swoje dziecko traktował jak prawdziwą księżniczkę. Dbał o wszystko i niczego jej nie narzucał. Powtarzał Agacie, że każde marzenie jest na wyciągnięcie ręki, lecz musi o wszystko zawalczyć. „Nigdy nie doświadczyłam od nich nakazów, zakazów. Pewnie dlatego jest mi łatwiej ufać i marzyć, niż tkwić w ciemnościach, które przecież dobrze znam. Nadzieja, wiara, miłość. Oto co dostałam od mamy i taty", zwierzała się aktorka. Agata Buzek już w szkole średniej zaplanowała, że zostanie aktorką. W realizacji tego planu mogła liczyć na rodziców. Ojciec zapisał ją i opłacił lekcje w studiu Doroty Pomykały. Jerzy Buzek od zawsze wiedział, że jego córka wybierze właściwą drogę. Kibicował jej i dmuchał w żagle, by jeszcze bardziej się rozwijała. „Ona od dziecka na wszelkich spotkaniach rodzinnych recytowała wiersze, a gdy była w szkole podstawowej, startowała z powodzeniem w szkolnych konkursach piosenki, uczyła się tańca w Gliwickiej Szkole Baletu", wyznał. „Inną formą kontaktu ze sceną były w tym czasie również coroczne Przeglądy Małych Form Teatralnych. Agata startowała też z powodzeniem w szkolnych konkursach piosenki angielskiej i konkursie piosenki francuskiej w ramach Wiosny Gliwickiej", kontynuował na swoim blogu. CZYTAJ TEŻ: Agata Buzek poznała swojego pierwszego męża w Ukrainie. Ich małżeństwo przetrwało 12 lat Gdy Agata Buzek zachorowała, tata nie opuszczał jej na krok Miała osiem lat, gdy usłyszała, że choruje na ziarnicę złośliwą. To był ogromny cios nie tylko dla młodej wówczas dziewczynki, ale też dla jej rodziców. Nie potrafili zrozumieć, dlaczego najgorsze właśnie ich spotkało. „Choroba córki przerwała w 1987 roku moją działalność konspiracyjną. Po zwycięstwie w 1989 roku powróciłem do pracy naukowej w pełnym wymiarze", pisał Jerzy Buzek na swoim profilu. Kuracje nie pomagały, więc musieli podjąć kolejne kroki. Ostatecznie wyjechali do Niemiec do szpitala. „Koło szpitala był sklep z zabawkami. Rodzice mnie tam zabierali, żebym sobie pooglądała piękne rzeczy, zupełnie dla nas niedostępne", wspominała w Gali. „A moje ukochane koty, Micia i Tyfcio, zostały w domu... Marzyłam o tej pumie. Nie wiem, jak tata zdobył pieniądze, ale pewnego dnia przyniósł mi ją do szpitala. Powiedział, że będzie mnie pilnowała. Jest ze mną do dziś", zwierzała się aktorka. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Ulubienica publiczności mówi dziś wprost, że najtrudniejszy okres w życiu przetrwała dzięki rodzicom. „Leczenie trwało prawie trzy lata. Rodzice sprawili, że się nie poddałam, wierzyłam w wyzdrowienie. [...] Nie odcinam się od tego okresu, ale nie lubię o tym mówić, to dla mnie zbyt intymne", opowiadała. „Dziś myślę o swojej chorobie w kontekście tego, ile zawdzięczam ludziom. Rodzicom, lekarzom, ale też obcym”, podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Nigdy nie mówili o swoim uczuciu, nie potwierdzili też rozstania. Historia Agaty Buzek i Jacka Braciaka
Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice
Monika Miller i Leszek Miller w archiwalnej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o rodzinnej bliskości po śmierci ojca i syna, wspólnym zamieszkaniu, presji związanej z nazwiskiem oraz muzyce, która stała się dla Moniki drogą do realizacji marzeń. To szczere wyznanie o stracie, wsparciu i sile rodzinnych więzi przypominamy po latach.
Monika: „Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy”. Leszek: „Podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Monika tam mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie”. W 2020 roku Monika Miller i jej dziadek, Leszek, w rozmowie z Aliną Mrowińską – o życiu po stracie ojca i syna, bliskości i presji nazwiska. O miłości, na którą Monika czeka i której zazdrości dziadkom. I o muzyce, która jest dla niej najważniejsza. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Monika Miller o życiu z dziadkami po śmierci ojca: „Wróciłam do siebie” – Moniko, ponad 100 tysięcy osób obserwuje Cię na Instagramie. Lubisz popularność? Monika Miller: Z jednej strony lubię, ponieważ fajnie jest się wymieniać z ludźmi opiniami, z drugiej bywa ciężko. Czuję ogromną presję, szczególnie od osób, które zakładają moje fan cluby. Myślę, że oczekują ode mnie, że zawsze będę ich inspirować, coś ciekawego tworzyć. Nie chcę ich zawieść. I jeszcze jedno – kiedy jest mi źle, lubię przeczekać, nie odzywać się w mediach społecznościowych, a ludzie pytają, dlaczego mnie nie ma. I to też jest dla mnie trudne. – Monika radzi się Pana, o czym napisać na Instagramie? Leszek Miller: Raczej stawia mnie przed faktami dokonanymi. Czasami przysyła mi zdjęcia, które później zamieszcza. Wysyła mi dużo próśb interwencyjnych w sprawie zwierząt, zwłaszcza o wpłaty dla psów. Monika jest specjalistką w uszczuplaniu mojego budżetu. Monika: Ale na dobre cele. W czasie pożarów w Australii prosiłam, żebyś zaadoptował koalę. Napisałeś o tym na Facebooku i odzew był ogromny. Leszek: Zaadoptowałem koalę Lion Leo, był bardzo poparzony i odwodniony. Miał szczęście, przeżył. Co miesiąc dostaje pieniądze na leczenie i wyżywienie. – Oglądał Pan teledysk do piosenki Moniki „W bezruchu”? Leszek: Byłem pierwszym recenzentem, Monika pokazywała mi scenariusz przed nagraniem. Według mnie to rewelacyjna produkcja, bardzo nowoczesna, pełna ekspresji. Cała Monika. Miałem tylko jedną uwagę – po co tyle czerwonej farby. Monika: Dziadkowie zawsze mnie prosili, żebym nie śpiewała po angielsku, bo oni też chcieliby zrozumieć. Zgadzam się, że emocje najszczerzej wyraża się w ojczystym języku. – Dla mnie „W bezruchu” to piosenka o młodej kobiecie, która miała dużo złych związków i próbuje w tym wszystkim zachować siebie. Śpiewasz o swoich doświadczeniach? Monika: Wszystko w piosence jest wzięte z mojego życia. Śpiewam o bardzo złym czasie, kiedy rozstałam się z moim długoletnim narzeczonym. Kolejne doświadczenia randkowania też nie były najlepsze. Zdałam sobie sprawę, że to nie jest takie proste spotkać osobę, z którą można normalnie porozmawiać. A co dopiero mówić o prawdziwej miłości. – Małżeństwo dziadków to dla Ciebie ideał związku? Monika: O tak, ale takie związki już chyba są na wymarciu. Smutne. Leszek: Poznałem żonę, jak miałem 19 lat, Ola – 16. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Monika: Jak ja wam zazdroszczę. Leszek: Chodziliśmy do tego samego technikum w Żyrardowie. Miałem brata ciotecznego, któremu rodzina przysyłała z Anglii płyty z muzyką młodzieżową, a jeszcze miał magnetofon, głośniki. I w związku z tym był obiektem pożądania na wszystkich prywatkach. A ja, tak przy okazji, chodziłem z nim. Któregoś dnia klasa Oli robiła w szkole potańcówkę. Przyszliśmy z bratem, ja dumnie niosłem płyty Beatlesów, Rolling Stonesów. Pod ścianą siedziało kilka dziewcząt, spojrzałem na jedną z nich i pomyślałem: Boże, albo ta, albo żadna. – Pana przyszła żona też tak pomyślała? Leszek: Na szczęście tak. Wszystkim niedowiarkom mówię, że jestem żywym dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje. – Na taką miłość czekasz? Monika: Bardzo bym chciała, ale nie bardzo wierzę, że w dzisiejszych czasach jest to możliwe. Chociaż… Napisałam kiedyś na Instagramie: „Miłości nie szukaj na siłę, po prostu pozwól jej się znaleźć”. Leszek: Miałem 23 lata, kiedy braliśmy z Olą ślub. Po 50 latach pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego w Żyrardowie. Jest w tym samym miejscu, tylko wystrój się zmienił. Prezydent miasta wręczył nam dyplom, przyszły panie urzędniczki. Bardzo to było wzruszające. Kiedy żegnaliśmy się, powiedziałem paniom: „Za 50 lat przyjdziemy tu znowu, proszę być na posterunku”. Monika: Uwielbiam opowieści dziadków z ich młodości, są wręcz surrealistyczne. Mama babci nie pozwalała jej się spotykać z dziadkiem. Bo wyglądał na łobuza. Leszek: Chuligana. Z długimi włosami, w skórzanej kurtce, na motorze. Miałem wtedy przyjaciela, zresztą do dziś go mam, który miał ujmujący wygląd i sposób bycia. Augustyn przychodził do mojej Oli do domu i prosił jej mamę o pozwolenie na wyjście z córką, całował rączki, dziękował. Wychodzili z Oleńką, mama była zachwycona, a za rogiem domu czyhałem już ja. Monika: Pamiętam, jak dziadek opowiadał mi o koncercie Rolling Stonesów w Sali Kongresowej w 1967 roku. Albo jak dostałeś autograf jednego z beatlesów. Leszek: A to już kiedy byłem premierem. Spotkałem się na Downing Street z premierem Tonym Blairem i na koniec rozmowy wyjął dużą antologię Beatlesów, otworzył, a na pierwszej stronie było napisane: „Pozdrowienia dla pana premiera Leszka Millera – Paul McCartney”. – Oglądałam Waszego walca w „Tańcu z Gwiazdami” i pomyślałam, że taka ogromna bliskość musiała powstawać latami. Leszek: To prawda. Bardzo czekałem na narodziny Moniki. Od razu się w niej zakochałem. Monika jest dla mnie i mojej żony całym światem. Zawsze lubiłem z nią być, wyjeżdżać na wakacje. Na Mazurach łowiliśmy razem ryby. Monika: Dziadek mnie nauczył. Jeździliśmy razem na rowerach, na nartach. – Mała Monika lubiła śpiewać? Leszek: Nie tylko, pięknie rysowała, tańczyła. Od dziecka była uzdolniona artystycznie. Monika: Ale najbardziej lubiłam śpiewać. Uwielbiałam piosenki Madonny, Britney Spears, Michaela Jacksona. Wyobrażałam sobie, że to ja stoję na scenie. Ale im byłam starsza, tym bardziej wydawało mi się to niemożliwe. Mało wierzyłam w siebie. Miałam 14 lat, kiedy zaczęłam chodzić na lekcje śpiewu. I chodzę do dziś. Uczyłam się grać na pianinie i gitarze. Leszek: A pamiętasz, Monisiu, jak byliśmy razem w Kamieńcu Podolskim? Tam Monika się urodziła. Monika: Pamiętam tylko, że byłam przerażona. Miałam sześć lat i kompletnie nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Leszek: Byłem na Ukrainie z oficjalną wizytą, ostatni dzień to była część prywatna. Pojechaliśmy do miejsca, w którym mieszkała moja synowa Irena i gdzie Monika spędziła pierwsze miesiące życia. Taki potężny czworokąt bloków, w środku podwórko. Kiedy przyjechaliśmy, stał tam tłum ludzi. Przyszli z całej okolicy zobaczyć swoją Irenkę, która zrobiła wielką karierę i teraz przyjeżdża do nich z polskim premierem i z taką śliczną córeczką. Spędziliśmy tam ze dwie godziny, byliśmy w mieszkanku Ireny. Każdy chciał z nią porozmawiać, dotknąć Moniki. Wzbudzały znacznie większe zainteresowanie niż ja (śmiech). Monika: Byłeś jedynie dekoracją (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę Leszek Miller o rodzinie i stracie syna. „Czas jedynie oswaja z bólem” – Byłaś już u dziadka w Brukseli? Monika: Jeszcze nie. Dziadek wynajął w Brukseli mieszkanie, jestem ciekawa, jak się urządził. Lubię jeździć w nowe miejsca, wielkie miasta mnie inspirują. Godzinami mogę chodzić po ulicach, muzeach, zaglądać w zakamarki znane tylko lokalsom. Leszek: Od dawna mam już opracowany w szczegółach nasz plan zwiedzania. Najpierw pójdziemy na La Grand-Place, jeden z najpiękniejszych placów w Europie. Przecudnej urody miejsce, którym zachwycał się Wiktor Hugo. – Moniko, czujesz presję nazwiska? Monika: Czasem w ogóle o tym zapominam. I udaje mi się, dopóki ktoś nie powie, że jadę na nazwisku. To z jednej strony prawda, bo rzeczywiście nie muszę walczyć o rozpoznawalność, ale z drugiej moje nazwisko to też minusy. W branży muzycznej zdarzyło mi się już kilka razy, że usłyszałam: „Chętnie byśmy razem coś zrobili, ale, niestety, nie możemy, bo nie chcemy się kojarzyć politycznie”. Leszek: Żartem opowiem, że w Parlamencie Europejskim mam z powodu nazwiska profity. Kilka razy urzędnicy mnie pytali: „Pan jest z Polski?”, a kiedy potwierdzałem, słyszałem: „Jakie to szczęście, bo mamy z tymi polskimi nazwiskami same kłopoty”. – Monika miała sześć lat, kiedy został Pan premierem. Mówiła Panu o problemach w szkole? Leszek: Nie, dopiero niedawno się dowiedziałem. Ja wtedy wychodziłem z domu o siódmej i wracałem po 23. Monika: To był jeden z najcięższych okresów w moim życiu. Nienawidziłam chodzić do szkoły. Dzieci mi dokuczały. Dziś wiem, że pewnie w domu słyszały jakieś komentarze o dziadku i wyładowywały na mnie frustracje rodziców. Bardzo się wtedy zamknęłam. Skupiłam się na nauce, nie miałam przyjaciół. Leszek: Z moim synem w szkole było podobnie. Też miał trudno z powodu nazwiska. To były czasy PRL-u, nie wszyscy mnie kochali. Po latach Leszek mi powiedział, że wiele razy bił się z mojego powodu z kolegami, a jedna nauczycielka uderzyła go w twarz. Monika: Nie rozumiałam wtedy, dlaczego tak się dzieje. Myślałam, że chodzi o mnie, a nie o nazwisko. – Musiałaś się czuć bardzo samotna. Monika: Bardzo… To trwało całą podstawówkę i szkołę średnią. Stąd potem anoreksja, bulimia. Nie chcę już do tego wracać. – Jak z tego wyszłaś? Monika: Trafiłam na bardzo dobrych psychoterapeutów. Miałam 14 lat, kiedy mama pierwszy raz zaprowadziła mnie na terapię. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Z czasem wyleczyłam się ze wszystkich kompleksów. Terapię polecam każdemu, kto czuje, że ma problemy, nie ma się komu wygadać albo potrzebuje mądrego przyjaciela. W Polsce, niestety, wielu ludzi myśli, że jak ktoś idzie na psychoterapię, to ma coś nie tak z głową. To bzdura, która czasem ma tragiczne konsekwencje. Ktoś zmaga się sam z depresją, ma myśli samobójcze i nie szuka pomocy. – Teraz czasem korzystasz z terapii? Monika: Zawsze, kiedy mam dużo stresów, gorzej się poczuję. To jest jak pójście do SPA albo na basen. Robię coś dobrego dla siebie. Z ostatnią terapeutką zapoznał mnie dziadek. Leszek: To niesamowity przypadek, a może szczęśliwe zrządzenie losu. Jechałem do kogoś samochodem i, podjeżdżając pod jego dom, tak niefortunnie zawadziłem o krawężnik, że przebiłem opony. Gdyby nie to, na pewno szybko bym wrócił, a tak krótka wizyta znacznie się przedłużyła. I przy okazji poznałem żonę gospodarza, która jest psychoterapeutką. – Wierzycie w przypadki czy raczej w przeznaczenie? Monika: Ja jestem agnostykiem. Ale chciałabym, żeby przypadki nie były przypadkami. Leszek: Wychowywałem się w bardzo religijnej rodzinie. Mama i wszystkie ciotki marzyły, żeby zobaczyć mnie służącego do mszy. Zapisałem się do kółka ministrantów. Pamiętam ten dzień, kiedy pierwszy raz służyłem do mszy w kościele w Żyrardowie. Ciocie z mamą siedziały w pierwszym rzędzie, wpatrzone we mnie jak w święty obrazek. Po śmierci syna, ojca Moniki, wolałbym, żeby po tej drugiej stronie coś było. Kiedyś spotkałbym się z synem… Po śmierci Leszka zadzwonił do mnie kardynał Konrad Krajewski, bliski współpracownik papieża Franciszka, i powiedział, że dla niego i dla papieża Kościół powinien przypominać szpital polowy, do którego mogą przyjść wszyscy cierpiący, zranieni przez życie. Bardzo mnie to ujęło. Rozmawiałem też wtedy z przeorem Jasnej Góry. Pojechaliśmy z żoną na mszę. Ludzie wierzący w tragicznych chwilach mają łatwiej. Dla nich życie na Ziemi jest tylko etapem. Myśl, że to już koniec i nic nie ma, jest straszna, nie do zniesienia. – Po śmierci Pana syna, Twojego taty, dawaliście sobie wsparcie? Monika: Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy i jak bardzo się wspieramy. Leszek: Mieszkamy w domu Leszka w Konstancinie. To była trudna decyzja. Żona wykazała się niezwykłym męstwem. Leszek zmarł 26 sierpnia… I kiedy nadchodziły pierwsze święta bez Niego, Ola wezwała całą rodzinę i w domu Leszka zasiedliśmy do wigilii, z pustym nakryciem dla Niego, z Jego fotografią. Strasznie się tego bałem. Niepotrzebnie. Później jeden z przyjaciół powiedział: „Leszek, ty przed tym nigdy nie uciekniesz. Myśl o tym, co się stało, zawsze będzie obecna. Więc nie uciekaj, staw temu czoło”. I podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Zrobiliśmy remont. Wróciły wspomnienia. To nie jest straszne, może nawet daje ukojenie… Monika na początku nie chciała tam zamieszkać, nie wywieraliśmy presji. Monika: Wyszło bardzo naturalnie, po prostu pewnego dnia się wprowadziłam. Na początku czułam, że coś nie gra, nie umiem tego opisać… Czułam jakiś niepokój… Leszek: Monika w tym domu mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość? Muzyka zamiast polityki. Dlaczego Monika Miller postawiła na śpiew? – Czas leczy rany? Leszek: Czas jedynie oswaja z bólem, ale niczego nie leczy. Straciłem strach przed śmiercią. Śmierć wydaje się nam czymś przerażającym, ale jak jej dotkniemy, to przerażenie znika. Monika: Mnie ciągle się wydaje, że wszystko mi się przyśniło… Gdyby nie śmierć taty, chyba nie miałabym w sobie tyle odwagi, żeby zacząć śpiewać, pokazać się publiczności. Bardzo mocno do mnie dotarło, byłam wtedy jeszcze przed obroną licencjatu, że jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. I że jeżeli czegoś bardzo chcemy, o czymś marzymy, to nie powinniśmy tego odkładać na później, bo tego później może nie być. Drugi raz się nie urodzę. Pomyślałam: Jak nie teraz, to nigdy. I na razie odkładam magisterkę, robię to, co zawsze chciałam, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. – Muzyka też trochę dlatego, żeby być jak najdalej od świata polityki? Monika: Nie myślę tak. Ja i mój dziadek jesteśmy odrębnymi bytami, ale część ludzi i tak zawsze będzie mnie z nim wiązać. My z dziadkiem prawie nie rozmawiamy o polityce. Jeżeli już, to o zagranicznej. Najbardziej interesuje mnie, jakie zmiany zachodzą w ochronie praw zwierząt. Leszek: Mam dwa źródła presji – pierwszy to Monika, a drugi – pani Ewa Zgrabczyńska, dyrektor poznańskiego ogrodu zoologicznego. Cudowna osoba, była w Brukseli. W Parlamencie pracujemy teraz nad rezolucją, która zabrania wykorzystywania dzikich zwierząt w cyrkach. – Moniko, kiedy pokażesz nowe piosenki? Monika: Mam już gotowe dwa nowe single, pracuję nad dwoma kolejnymi. Każda piosenka jest moją historią albo emocją. Musi być bliska memu sercu, spojrzeniu na świat, muszę ją poczuć. Tylko tak wywołam u ludzi emocje. Na razie chcę popróbować różnych stylów, pobawić się muzyką. Czuję bardzo dużą potrzebę, żeby poeksperymentować. – Wolałby Pan, żeby Monika, zamiast zajmować się muzyką, miała jakiś konkretny, praktyczny zawód? Leszek: Lekarz, inżynier, prawnik – oczywiście. Ale wiem, że Monika ma tak bogatą osobowość, tak dużą inteligencję emocjonalną, że dusiłaby się w konkretnych profesjach. Boję się o nią, jak sobie poradzi w show-biznesie, to świat ogromnej konkurencji, znam go tylko z filmów. Chociaż pewnie w polityce jest podobnie. Widziałem już tyle wspaniałych karier i tyle samo wielkich upadków. – To jaką ma Pan radę dla Moniki? Leszek: Talent, konsekwencja i wytrwałość. Niepokoi mnie, że Monika czasem jest zbyt delikatna i zbyt wrażliwa. Ale widzę, że z wiekiem twardnieje. Musi mieć mocne przekonanie, że zawsze i w każdej sytuacji da sobie radę. Monika: Dziadek często mi powtarza takie piękne zdanie: „Ptak, nawet kiedy chodzi, czuje, że ma skrzydła”. Rozmawiała: Alina Mrowińska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po odejściu z telewizji Michał Piróg nie powiedział ostatniego słowa. Wrócił na scenę, stworzył własną markę i z odwagą realizuje kolejne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego znów podąża za intuicją i wyznaje: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”.
Kiedy jedni kurczowo trzymają się tego, co znane, on bez lęku zamyka jedne drzwi, by z impetem otworzyć kolejne. Po głośnym pożegnaniu z telewizją Michał Piróg wrócił na scenę, gdzie znów czuje dreszcz emocji. Ale to nie koniec niespodzianek. W rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojego najbardziej osobistego projektu i przekonuje, że właśnie teraz odnalazł przestrzeń, w której naprawdę chce się rozwijać. Michał Piróg w VIVIE! o nowym projekcie. Nie każdy wiedział, czym dziś się zajmuje – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. – Tak znienacka? Tak. Choć mogłem podejrzewać, że wkrótce mi się odechce, bo zagraliśmy przecież z tysiąc spektakli. – Coś się wydarzyło? W obu przypadkach po prostu zrozumiałem, że nie spotka mnie tam już nic ekscytującego. To było trochę jak jeżdżenie na wakacje od lat w to samo miejsce. Z przyzwyczajenia. A przecież jest tyle pięknych miejsc do zobaczenia. – Niemądry czy odważny? Podążający za intuicją. Z tym Teatrem Roma to było więcej zabawy, bo wtedy szykowano się do wystawiania „Tańca wampirów” w reżyserii wybitnego Corneliusa Baltusa, opartego na scenariuszu filmu Romana Polańskiego z 1967 roku. Dostałem od niego zaproszenie do udziału, nie musiałem nawet brać udziału w castingu. To było fajne, bo casting niezależnie od tego, co umiesz, a czego nie umiesz, jest stresujący. – Ale… Zaczęto pracę nad choreografią i to, co zobaczyłem, nie spodobało mi się. Powiedziałem, że rezygnuję, bo nie mam zamiaru brać w tym udziału. Po prostu wyobraziłem sobie, że przez kilka kolejnych lat będę musiał tańczyć w czymś, co mi się na dzień dobry nie spodobało. – Jednak jesteś szalony. Wystąpić w takim musicalu, z takim reżyserem to marzenie wielu tancerzy i aktorów. Pewnie tak, ale dla mnie to by nie było nic ekscytującego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu.[...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. – Teraz to na nudę nie możesz narzekać. Grasz w teatrze, jeździsz ze spektaklami po całej Polsce i wprowadzasz na rynek kosmetyki. A wszystko przez przypadek. Wiesz, ja spotykam na swojej drodze odpowiednie osoby, bo głośno mówię, co chcę zrobić. Gdybym nikomu słowem nie wspomniał, że od dawna myślałem o zrobieniu kosmetyków, które będą zgodne z moją filozofią, producentka teatralna, z którą pracuję, nie powiedziałaby mi: „Świetnie! Znam ludzi, którzy mogą to dla ciebie zrobić”. Dzisiaj jest moją wspólniczką. A ja marzyłem o stworzeniu kosmetyków z dobrych składników, bez oszukiwania, takich bliżej natury, ale jednocześnie skutecznych. Udało się. Moja marka nazywa się 24seven Cosmetics. Udało nam się stworzyć kosmetyk o takiej formule, że po miesiącu rzetelnego używania skóra jest odmłodzona o 12 lat. – Co wiesz o produkcji kosmetyków? Teraz, po miesiącach bywania w laboratorium, coraz więcej. Ale nie skończyłem żadnej szkoły, w której mógłbym się tego nauczyć, więc lepiej, że to nie ja zabrałem się za robienie mikstur (śmiech). Od tego jest magister farmacji Małgorzata Trojanowska. O, wiesz, czego nauczyłem się w „Top Model”? Że każda rasa potrzebuje innych kosmetyków. A my stworzyliśmy takie, które będą dobre dla wszystkich. – Kim dzisiaj jesteś? Aktorem bez szkoły. Producentem kosmetyków, też bez szkoły. Wychodzi na to, że nieukiem (śmiech). A tak poważnie to czuję, że moje życie stało się spokojniejsze i po wielu latach miotania się znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość?
Wielka miłość pozostawiła po sobie ogromną pustkę. Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o życiu po stracie męża i wyznaje, czy po takiej miłości można jeszcze otworzyć serce na kogoś nowego?
Przez niemal dwie dekady szli przez życie ramię w ramię. Dzielili codzienność, marzenia i zwykłe rytuały, które z czasem stały się najcenniejszymi wspomnieniami. Po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska musiała nauczyć się świata, w którym nic nie jest już takie samo. Dziś z niezwykłą szczerością opowiada Katarzynie Piątkowskiej o życiu po stracie i słowach, które usłyszała od zupełnie obcych ludzi. Czy po wielkiej miłości można jeszcze zrobić miejsce na nowe uczucie? W najnowszym wydaniu VIVY! pisarka po raz pierwszy tak otwarcie mówi o tym, co przyniosły jej ostatnie miesiące. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! o miłości. Czy otworzy serce na nowy związek? – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę
Przez lata zachwycała publiczność wyjątkowym głosem i przebojami, które na stałe zapisały się w historii polskiej muzyki. Łucja Prus w szczycie kariery zdecydowała się wycofać ze sceny, by poświęcić się rodzinie. Gdy po latach wróciła do śpiewania, przyszło jej zmierzyć się z ciężką chorobą. Zmarła w 2002 roku, pozostawiając po sobie nie tylko niezapomniane piosenki, ale także poruszającą prośbę, którą wypowiedziała przed śmiercią. Łucja Prus - zapisała się na kartach historii polskiej muzyki Dzięki Jerzemu Wasowskiemu zaistniała na polskiej scenie. Kompozytor zauważył ją w studium wokalnym i namówił, by spróbowała swoich sił w Radiowym Konkursie Piosenki. W 1962 roku zajęła II miejsce i otrzymała swoją pierwszą nagrodę. Telewizor Szmaragd podarowała rodzicom, żeby, jak potem żartowała, mogli potem oglądać ją na scenie. Po kilku latach debiutowała na opolskiej scenie z piosenką „Nic dwa razy się nie zdarza”. Muzykę do wiersza Wisławy Szymborskiej skomponował wtedy jej pierwszy mąż, pianista Andrzej Mundkowski. Jednak wspólne życie nie było im pisane. Łucja Prus zapisała się w historii polskiej muzyki niezwykłymi wykonami. Choćby utworem, który nagrała ze Skaldami pt. „W żółtych płomieniach liści”. Artystka współpracowała z Jonaszem Koftą, Agnieszka Osiecką, Alicją Majewską, Wojciechem Młynarskim czy Jerzym Połomskim. Czytaj też: Dla Elżbiety Dmoch zostawił pierwszą żonę. Po latach małżeństwa Janusz Kruk odszedł do innej kobiety Łucja Prus, 04.1978. Osiągnęła ogromny sukces. Scena była jej żywiołem, publiczność pokochała Łucję Prus. „Chcę wyśpiewać, że życie jest piękne i trzeba korzystać z każdej jego chwili”, mówiła w wywiadach. Sama nigdy nie postrzegała siebie w kategoriach gwiazdy i nie zależało jej na popularności. Poprzez swoją twórczość pragnęła wyrażać emocje. „Gwiazda to ktoś, kto wszystko stawia na jedną kartę. Ja tego nigdy nie robiłam. Nigdy nie chodziło mi o sławę, zawsze o muzykę”, opowiadała [cytat za pomponik.pl]. Dzięki muzyce poznała swojego drugiego męża. Ryszard Kozicz był menadżerem Skaldów. Para wzięła ślub, a wkrótce potem na świecie pojawiła się ich córka Julia. Wtedy Łucja Prus podjęła decyzję o zawieszeniu swojej artystycznej działalności. Całkowicie poświęcała się rodzinie i wychowaniu dziecka. Pasję do muzyki przekazała córce, ucząc ją gry na instrumentach. „Pamiętam mamę śpiewającą w wannie, przy fortepianie, podczas pielenia ukochanych kwiatów w ogrodzie”, opowiadała Julia w jednym z wywiadów. Agnieszka Osiecka zarzucała Łucji Prus, że zmarnowała talent. „Ja się zajmowałam tyloma różnymi rzeczami, że śpiewanie po prostu nie zdominowało mojego życia”, odpowiadała jej w filmie dokumentalnym. Była połowa lat 90. gdy Łucja Prus wróciła na scenę i do studia nagraniowego. Zrobiła to za namową córki. Wydawało się, że będzie mogła rozpostrzeć skrzydła i dalej spełniać się w muzyce. Na rynku pojawiały się kolejne płyty, a artystka przygotowywała się do wydania nowego albumu. Czytaj też: Łucja Prus śpiewała „W żółtych płomieniach liści”. Gdy chciała wrócić na scenę, było już za późno Piosenkarka Łucja Prus w swoim mieszkaniu na Zaciszu Warszawa 11.1987. Łucja Prus przed śmiercią prosiła przyjaciół o jedno Nie spodziewała się jednego. Okazało się, że u Łucji Prus zdiagnozowano nowotwór piersi. Artystka podjęła walkę z chorobą. Nie zamierzała znów rezygnować z pasji. Koncertowała, spotykała się z fanami – wiedziała, że za nią tęsknili. Dawali jej też ogromną siłę i motywację do walki z chorobą. W 2002 roku ostatni raz pojawila się na scenie, miała być też gościem programu Szansa na Sukces. Nie zdążyła pojawić się na nagraniach. Artystka odeszła 3 lipca 2002 roku. Łucja Prus w testamencie poprosiła, by przyjaciele przyszli na jej pogrzeb z uśmiechem na twarzy i zamiast na typowej stypie spotkali się na pikniku na łące. Tak się stało, wypełnili jej wolę. „Nie chciała żałoby, łez i mazgajstwa. Przyjaciele pożegnali ją na słonecznej łące”, mówiła jej córka [cytat za pomponik.pl]. Wokalistka spoczęła na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Na pogrzebie zagrano utwór Louisa Armstronga – „What a Wonderful World”. Tego sobie życzyła. Czytaj też: Magdalena Abakanowicz — najsłynniejsza dziś polska rzeźbiarka była wzorową żoną, ale żyła w trójkącie Źródło: Super Express, Kultura Onet, Pomponik, Plejada Łucja Prus, 1998 rok
TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie i zdobywa uznanie tych, którzy kiedyś podchodzili do niego z rezerwą. W rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o zawodowych wyzwaniach, odwadze podążania własną drogą i przekonaniu, że talent oraz pracowitość znaczą więcej niż dyplom.
Nie idzie utartą ścieżką i nigdy nie próbował dopasować się do cudzych oczekiwań. Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie, a ci, którzy kiedyś patrzyli na niego z rezerwą, należą do grona jego największych zwolenników. "I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście", opowiada Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o odwadze, by zaufać własnej drodze, o zawodowych wyzwaniach i o przekonaniu, że prawdziwą wartość artysty budują nie dyplomy, lecz talent, pracowitość i konsekwencja. Nie skończył szkoły aktorskiej, a i tak robi karierę. W VIVIE! Michał Piróg zdradza: „Ci, którzy byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami” – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” To usłyszał od Daniela Olbrychskiego i Pawła Królikowskiego – Spotykasz się z ostracyzmem ze strony aktorów, z którymi grasz, bo nie skończyłeś szkoły aktorskiej? Bywało i tak. Ale po pierwszych próbach przychodzili i mówili, że byli do mojego udziału sceptycznie nastawieni, ale widzą, że jestem sumienny i chyba mam talent (śmiech). I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście. Daniel Olbrychski powiedział mi kiedyś: „Przestań z tą szkołą! Ja też jej nie skończyłem, dopiero na starość zrobiłem dyplom, bo mi powiedzieli, że będę rektorem, i w końcu nie byłem”. Ale nie mam kompleksów z powodu braku aktorskiego wykształcenia, choć zdarza mi się zastanowić, co bym dzisiaj umiał, gdybym tę szkołę skończył. I nie odpowiem sobie na to pytanie. A gdybym poszedł do szkoły teatralnej kiedyś, to może bym nie tańczył, gdzie tańczyłem, i nie pracował w telewizji? Podejmowałem w życiu takie, a nie inne decyzje i muszę je zaakceptować. Świętej pamięci Paweł Królikowski mówił, że może powinienem zrobić szkołę teatralną eksternistycznie. Odebrałbym argument krytykantom, ale dałbym inny. Zaczęto by mi wypominać, że jednak tylko eksternistycznie. Nigdy już nie będzie dobrze, więc nie będę spełniał oczekiwań innych ludzi, bo i tak zawsze znajdzie się coś, do czego się zdołają przyczepić. Jestem przykładem na to, że papier nie daje pracy. Daje ją sumienność i rzetelność, i splot okoliczności. No i trochę ten talent. Co innego z tańcem. Zrobiłem papiery, żeby zostać dyplomowanym choreografem, bo od moich umiejętności zależy czyjeś zdrowie. – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. Czytaj też: Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć” – Cóż to za rachunek sumienia. Szczerość. Nie jestem wzorem do naśladowania. Ale niczego, co w życiu zrobiłem, się nie wyrzekam, bo uważam, że w granicach rozsądku różne doświadczenia są nam potrzebne. – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Był jej wielką miłością, los rozdzielił ich zbyt wcześnie. W VIVIE! ulubiona pisarka Polaków opowiada o codzienności po stracie: „Brakuje mi poprzedniego życia”
Przez niemal 20 lat byli nierozłączni. Gdy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, świat Małgorzaty Kalicińskiej zmienił się bezpowrotnie. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! pisarka opowiada o ostatnim pożegnaniu, codzienności po stracie i tęsknocie za życiem, które wspólnie budowali.
Przez niemal 20 lat byli dla siebie całym światem. Razem budowali dom, dzielili codzienność i snuli plany na przyszłość, wierząc, że najpiękniejsze chwile wciąż są przed nimi. Kiedy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, nic już nie było i nie jest takie samo. Dziś Małgorzata Kalicińska z niezwykłą szczerością i spokojem opowiada Katarzynie Piątkowskiej o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, o życiu po stracie i tęsknocie za zwyczajnością, której najbardziej jej brakuje. To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie kiedykolwiek dała – pełna bólu, czułości i nadziei, że nawet po największym pożegnaniu można odnaleźć sens kolejnych dni. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o codzienności po stracie męża: – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. – Co zatem w zamian? „Zszedł do Hadesu”. Znacznie lepiej mi z takim stwierdzeniem. – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
"Rodzina zastępcza" otworzyła mu drzwi do kariery. Aleksander Ihnatowicz wybrał jednak zupełnie inną drogę
Aleksander Ihnatowicz zdobył popularność jako Romek Latosz w serialu "Rodzina zastępcza". Choć miał szansę rozwijać karierę aktorską, wybrał zupełnie inną drogę. Dziś pracuje w branży IT i konsekwentnie trzyma się z dala od show-biznesu.
Aleksander Ihnatowicz przez lata był kojarzony z rolą Romka Latosza w serialu "Rodzina zastępcza". Popularność zdobył już jako nastolatek, jednak mimo rozpoznawalności nie zdecydował się kontynuować kariery aktorskiej. Po zakończeniu przygody z telewizją obrał zupełnie inną drogę zawodową i dziś realizuje się w branży informatycznej. Aleksander Ihnatowicz zdobył popularność jako Romek Latosz Serial "Rodzina zastępcza" przez lata należał do najchętniej oglądanych produkcji telewizyjnych w Polsce. Losy rodziny Kwiatkowskich śledziły miliony widzów, a udział w serialu otworzył wielu młodym aktorom drogę do dalszej kariery. Jedną z rozpoznawalnych postaci był Romek Latosz, którego odgrywał Aleksander Ihnatowicz. Do serialu dołączył jako 14-latek. Miał już wówczas doświadczenie aktorskie i – jak wynika z przytoczonego materiału – marzył o wielkiej karierze. W postać Romka wcielał się do 2007 roku. W tym czasie pojawił się również w kilku innych produkcjach telewizyjnych. ZOBACZ TEŻ: Polsat zrobił to po cichu i uruchomił lawinę wspomnień. Hit sprzed lat znów na jest na topie. Obejrzysz go za darmo! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/13797a-07e5e53.jpg" width="1202" height="1800" alt="Rodzina zastępcza, serial komediowy, Polska 2005, reż. Wojciech Nowak, Aleksander Ihnatowicz, Aleksandra Szwed, Gabriela Kownacka, Hanna Śleszyńska, Jarosław Boberek, Joanna Trzepiecińska, Leszek Zduń, Maryla Rodowicz, Misheel Jargalsajkhan, Monika Mrozowska, Piotr Fronczewski, Sergiusz Żymełka, Stanisław Michalski, Tomasz Dedek, scena z: Misheel Jargalsajkhan, fot. AKPA" title="13797a" /> Dlaczego Aleksander Ihnatowicz zrezygnował z aktorstwa? Choć wielu widzów mogło przypuszczać, że pozostanie w świecie filmu i telewizji, Aleksander Ihnatowicz podjął inną decyzję. Jak sam przyznał w jednym z wywiadów, odejście od aktorstwa było dla niego naturalnym krokiem. Podkreślał, że rola Romka była ważnym etapem jego życia, jednak chciał rozwijać się również w innych dziedzinach. Nie wiązał swojej przyszłości z filmem i zdecydował się skoncentrować na edukacji oraz nowych zainteresowaniach. Podczas wizyty w programie "Dzień Dobry TVN" mówił, że nie uważa się za gwiazdę. Wspominał również, że udział w serialu był dla niego cennym doświadczeniem, ale pozostaje już częścią przeszłości. Jak podkreślał, jest zadowolony z obranej drogi zawodowej. Od planu serialowego do kariery programisty Po zakończeniu pracy na planie serialu Aleksander Ihnatowicz poświęcił się swojej pasji do informatyki i programowania. Dzięki temu nie musiał już dzielić czasu pomiędzy obowiązki aktorskie a naukę. W rozmowie z "Angorą" opowiadał, że już podczas studiów zaczął zajmować się programowaniem. Najpierw wyjeżdżał na praktyki za granicę. Po uzyskaniu tytułu inżyniera ponownie wyjechał nad Tamizę, tym razem na dłużej. Mimo możliwości pozostania za granicą zdecydował się wrócić do Warszawy, aby ukończyć studia magisterskie. Po zakończeniu edukacji został absolwentem Politechniki Warszawskiej i rozpoczął pracę jako programista w renomowanej firmie. Studia, wyjazdy do Wielkiej Brytanii i praca w IT Historia Aleksandra Ihnatowicza pokazuje, że po zakończeniu kariery aktorskiej konsekwentnie realizował kolejne cele zawodowe. Rozwijał swoje umiejętności związane z programowaniem, zdobywał doświadczenie podczas zagranicznych wyjazdów i ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. Jak wynika z przytoczonego materiału, zdobyte wykształcenie pozwoliło mu rozpocząć pracę w branży IT. Zmiana ścieżki zawodowej okazała się świadomym wyborem, który – według jego własnych słów – przyniósł mu satysfakcję. Co dziś wiadomo o życiu Aleksandra Ihnatowicza? Obecnie Aleksander Ihnatowicz pozostaje z dala od show-biznesu i rzadko dzieli się szczegółami swojego życia prywatnego w mediach społecznościowych. Z materiału wynika, że w listopadzie kończy 40 lat. Wiadomo również, że jedną z jego pasji jest żeglarstwo. Nic nie wskazuje natomiast na to, aby planował głośny powrót do świata telewizji czy filmu. Choć dla wielu widzów na zawsze pozostanie serialowym Romkiem z "Rodziny zastępczej", sam podkreśla, że aktorstwo było ważnym, ale zamkniętym rozdziałem jego życia. Dziś spełnia się zawodowo jako programista i jest zadowolony z podjętych przed laty decyzji. Źródło: Pudelek
Od Igora z "Na Wspólnej" do szczęśliwego męża i taty. Tak potoczyło się życie Jakuba Wesołowskiego
Jeszcze jako student nie przypuszczał, że przypadkowy casting całkowicie odmieni jego życie. Dziś Jakub Wesołowski należy do grona najpopularniejszych polskich aktorów, a widzowie od ponad dwóch dekad śledzą zarówno jego zawodowe sukcesy, jak i życie prywatne. Choć największą rozpoznawalność przyniosły mu role w serialach "Na Wspólnej" i "Czas honoru", równie ważnym rozdziałem okazały się małżeństwo z Agnieszką Szczurek, ojcostwo oraz rozwijanie własnego biznesu.
Trudno znaleźć widza, który nie kojarzyłby Jakuba Wesołowskiego z postacią Igora Nowaka. Dla jednych pozostanie serialowym buntownikiem z "Na Wspólnej", dla innych odważnym Michałem Konarskim z "Czasu honoru". Sam aktor wielokrotnie podkreślał jednak, że nie lubi zamykać się w jednej roli. Od lat konsekwentnie rozwija swoją karierę, podejmując kolejne wyzwania zawodowe i udowadniając, że sukces można budować nie tylko na ekranie, ale również poza nim. Z okazji 41. urodzin aktora przyglądamy się jego drodze – od pierwszych kroków przed kamerą, przez największe zawodowe sukcesy, aż po życie prywatne, w którym odnalazł szczęście u boku żony Agnieszki i ich dwójki dzieci. Kim jest Jakub Wesołowski? Przypadek sprawił, że trafił na plan "Na Wspólnej" Jakub Wesołowski urodził się 2 lipca 1985 roku w Warszawie. Choć dziś trudno wyobrazić sobie polskie seriale bez jego udziału, wcale nie planował zostać aktorem. Uczył się w XXIII Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, a później rozpoczął studia dziennikarskie. Wszystko zmienił jednak przypadkowy casting. Jeszcze jako licealista zgłosił się do przesłuchań do nowego serialu TVN "Na Wspólnej". Nie miał zawodowego przygotowania aktorskiego, ale to właśnie on zdobył rolę Igora Nowaka. Bohater szybko stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci serialu, a sam Wesołowski niemal z dnia na dzień zyskał ogromną popularność. Sukces przyszedł bardzo wcześnie. Aktor miał zaledwie 17 lat, kiedy zaczął regularnie zarabiać na planie serialu. W rozmowie z Plejadą wspominał, że rodzice od początku pilnowali, by nie uderzyła mu do głowy sława ani pieniądze. „Byłem chłopakiem, który miał kieszonkowe od rodziców. (...) Pojawił się plan i pojawiły się pierwsze wynagrodzenia. Na początku te pieniądze były mi zabierane, potem miałem konto studenckie. To były dla młodego chłopaka monstrualne pieniądze, nie do rozwalenia. Uczyłem się dorosłości bardzo szybko”. Jak podkreślał, wychował się w zwyczajnym domu i nikt nie przypuszczał, że nastolatek będzie zarabiał kwoty, które dla jego rówieśników były wówczas nieosiągalne. Z perspektywy czasu przyznaje, że właśnie dzięki rodzicom nauczył się odpowiedzialnego podejścia do finansów. Od komedii romantycznych po "Czas honoru". Kariera Jakuba Wesołowskiego nabrała rozpędu Popularność zdobyta dzięki "Na Wspólnej" szybko otworzyła mu drzwi do kolejnych produkcji. W 2007 roku zadebiutował na dużym ekranie w komedii romantycznej "Dlaczego nie!", a niedługo później zagrał jedną z głównych ról w wojennym filmie "Jutro idziemy do kina". To właśnie ta produkcja pokazała, że potrafi odnaleźć się nie tylko w lekkim repertuarze, ale również w ambitniejszych projektach. Przełomowym momentem okazał się jednak serial "Czas honoru", w którym wcielił się w Michała Konarskiego. Produkcja przez lata cieszyła się ogromną popularnością i ugruntowała jego pozycję jako jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. W kolejnych latach konsekwentnie poszerzał swoje aktorskie portfolio. Widzowie mogli oglądać go m.in. w filmach "Rozmowy nocą", "Pora mroku" i "Kochaj i tańcz", a także w serialach "Twarzą w twarz", "39 i pół", "Komisarz Alex", a w ostatnich latach również w produkcji Netfliksa "Idź przodem, bracie". Dzięki różnorodnym rolom udowodnił, że nie zamierza ograniczać się do jednego gatunku i chętnie podejmuje kolejne zawodowe wyzwania. Nie tylko aktor. Hotel, biznes i życie poza planem filmowym Mało kto pamięta, że Jakub Wesołowski od lat rozwija się również jako przedsiębiorca. W 2013 roku wraz ze wspólnikiem otworzył hotel w podwarszawskim Majdanie. Dla aktora był to zupełnie nowy etap i szansa na sprawdzenie się w roli biznesmena. Prowadzenie własnej działalności wymaga zupełnie innych kompetencji niż praca na planie filmowym. Wesołowski wielokrotnie podkreślał, że właśnie ta różnorodność sprawia mu największą satysfakcję. Dzięki temu może zachować równowagę między światem show-biznesu a codziennym życiem. Mimo licznych obowiązków zawodowych nie zwalnia tempa. Regularnie pojawia się w nowych produkcjach telewizyjnych i filmowych, jednocześnie dbając o rozwój własnych przedsięwzięć. To właśnie ta konsekwencja sprawia, że od lat pozostaje jednym z najbardziej lubianych aktorów w Polsce. Agnieszka Szczurek zmieniła jego życie. Historia miłości, która przetrwała próbę czasu Choć dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, ich historia nie była pozbawiona trudnych momentów. Poznali się w 2008 roku, gdy Agnieszka Szczurek odbywała staż w TVN i przygotowywała wywiad z popularnym już wtedy aktorem. Spotkanie miało charakter zawodowy, jednak szybko okazało się, że między nimi pojawiła się wyjątkowa nić porozumienia. Po kilku latach związku para przeżyła kryzys i na krótko się rozstała. Dopiero kolejne spotkanie uświadomiło Jakubowi Wesołowskiemu, że właśnie z Agnieszką chce budować przyszłość. Ich uczucie okazało się silniejsze od wcześniejszych wątpliwości. 14 czerwca 2014 roku zakochani powiedzieli sobie sakramentalne "tak". Od tamtej pory konsekwentnie chronią swoją prywatność, pokazując jedynie wybrane momenty rodzinnego życia. Czytaj też: Gwiazdor "Czasu honoru" zaryzykował wszystko dla stażystki. Pokonali kryzys, choć los ich nie oszczędzał Ojcostwo okazało się jego najważniejszą rolą Dwa lata po ślubie na świat przyszła córka pary – Róża, a w sierpniu 2024 roku rodzina powiększyła się o syna Feliksa. Informację o narodzinach drugiego dziecka Agnieszka Wesołowska przekazała za pośrednictwem mediów społecznościowych, pisząc: „Rozpoczynamy kolejny wspólny rozdział w parzystej paczce. (...) Nie wiemy, jak mogliśmy bez Niego żyć.” Jakub Wesołowski niejednokrotnie opowiadał o tym, jak bardzo zmieniło go ojcostwo. Choć jego zawodowy grafik bywa napięty, zawsze stara się znaleźć czas dla dzieci. W rozmowie z Jastrząb Post zdradził, że aktorstwo niespodziewanie przydaje mu się również w domu. „Największym walorem bycia aktorem po tych 20 latach jest to, że w sposób absolutnie cudowny potrafię jej czytać bajki na wieczór.” Zapytany o to, czy chciałby, aby córka poszła w jego ślady, odpowiedział z charakterystycznym spokojem: „Róża będzie robić, co będzie chciała.” Równie ciepło o aktorze wypowiada się jego żona. Agnieszka Wesołowska podkreślała w wywiadach, że mąż świetnie odnajduje się w roli taty i nie boi się codziennych obowiązków. „Kuba świetnie odnajduje się w każdej sytuacji. Dla niego to nie jest problem, czy zarwie noc, czy jest niewyspany.” To właśnie rodzina stała się dziś dla aktora największym oparciem. Choć nadal realizuje kolejne zawodowe projekty, nie ukrywa, że największą satysfakcję daje mu możliwość spędzania czasu z najbliższymi. Po latach intensywnej kariery udało mu się znaleźć równowagę między pracą, biznesem i życiem prywatnym – a to, jak zgodnie podkreślają osoby z jego otoczenia, jest sukcesem równie ważnym jak wszystkie role, które stworzył na ekranie.
Przeżyli razem 27 lat, ale ostatnie dwa były pożegnaniem. Miłość Marii Pakulnis i Krzysztofa Zaleskiego była wyjątkowa. Ta historia chwyta za serce
Ich historia rozpoczęła się w Teatrze Współczesnym i od pierwszego spotkania naznaczona była niezwykłą fascynacją. Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski stworzyli związek oparty na rozmowie, wspólnych pasjach i wzajemnym wsparciu. Przeżyli razem 27 lat, a ostatnie dwa były czasem walki z chorobą reżysera i bolesnego pożegnania.
Aktorka i reżyser zakochani w sobie od pierwszego wejrzenia. „Ona potrzebuje bezwarunkowej akceptacji, co bywa niełatwe”, mówił Krzysztof o Marii. „Miał wielką wrażliwość na drugiego człowieka, silną osobowość, niezmienne poglądy na temat życia, pracy. Rzadko zdarzają się tacy ludzie”, mówiła o mężu aktorka. Przeżyli razem 27 lat, ale ostanie dwa były już pożegnaniem. Maria Pakulnis nazwała je „dwoma strasznymi latami odchodzenia”. Krzysztof Zaleski odszedł 20 października 2008. W jednym z wywiadów gwiazda opowiadała o relacji z mężem i ich pierwszym spotkaniu. Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: jak się poznali? Tak wyglądało ich pierwsze spotkanie Zanim Krzysztof Zaleski pojawił się w życiu Marii Pakulnis, zdążyła przeżyć dwa wielkie zakochania. Co ciekawe, obaj panowie próbowali nakłonić aktorkę do wyjazdu za ocean... Dopiero przy Krzysztofie poczuła, że to jest to — miłość jej życia. Miała 25 lat, gdy poznała ukochanego. „Trafiło nas. Patrzyliśmy sobie w oczy, słuchaliśmy jazzu. Pamiętam, że zaimponowało mu, że mam w domu płytę Johna Coltrane’a. Byliśmy sobą zafascynowani”, opowiadała Maria Pakulnis we wcześniejszej rozmowie z „Pani”. Poznali się w 1981 r. w Teatrze Współczesnym. „Pamiętam dzień, kiedy się zobaczyliśmy pierwszy raz. Jechałam na spotkanie nie tylko z nim, ale też z innymi ludźmi, z którymi miałam zacząć pracę w teatrze. Podczas tego wieczoru między mną a Krzysztofem naprawdę pojawiła się jakaś magia. Tak zatopiliśmy się w rozmowie, że przestało istnieć wszystko wokół”, wspominała Maria Pakulnis (cytat za pomponik.pl). Maria Pakulnis nie dała się jednak od razu ponieść temu uczuciu. Dowiedziała się, że reżyser ma żonę i dziecko (był wtedy w separacji z aktorką Krystyna Wachelko). To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, ale fascynacja. „Tego wieczoru fajnie nam się ze sobą rozmawiało, pewnie mi się bardzo przyglądał. Chyba zrobiłam na nim wrażenie, bo wiedziałam, kim jest Coltrane", opowiadała aktorka w magazynie Pani. Krzysztof Zaleski odprowadził ją do taksówki. Miał nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkają. Zadzwonił do niej po jakimś czasie, by umówić się na spotkanie. Nie była to jednak typowa randka, ponieważ aktor przyszedł do kawiarni z kolegą. „Cały dzień chodziliśmy po Warszawie we trójkę, a na do widzenia Krzysztof podarował mi „Dzieła zebrane” Juliusza Słowackiego. I wyjechał na wakacje. Nie widzieliśmy się kilka miesięcy. A po urlopie spotkaliśmy się już w teatrze. On był reżyserem, ja dołączyłam do zespołu jako młoda aktorka", zwierzała się w Pani Maria Pakulnis. Czytaj także: Maria Pakulnis zaskoczyła przejmującym wyznaniem. „Dzieci krzyczały za mną Antychryst” Maria Pakulnis, Warszawa 02.1987 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0Fa008-6f1ea24.jpg" width="1600" height="2207" alt="1980. Kadr z filmu "Glosy" w rezyserii Janusza Kijowskiego, n/z Krzysztof Zaleski.,Image: 429257099, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Glosy"" /> Krzysztof Zaleski, 1980 r. Kadr z filmu "Głosy" Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: historia miłości Po czasie zamieszkali razem z Marią w jej wynajmowanym mieszkaniu. Aktorka wspomina te czasy z wielkim sentymentem. Siedzenie w kuchni, rozmowy o wszystkim i popijanie ich litrami herbaty w zestawie z chlebem z ogórkiem. „Przy nim odkrywałam świat, uczyłam się nowego życia”, powiedziała na łamach „Życia na gorąco”. Ich ślub odbył się trzy lata, morze herbaty i setki godzin rozmów później. Mieszkanie Adama Ferencego posłużyło za dom weselny. Krystyna Tkacz w magazynie „Pani” wspominała, że panna młoda poszła do ślubu w pięknej minisukience i z... bandażem na palcu. Okazało się, że tuż przed uroczystością nastąpił mały wypadek. Maria Pakulnis kupiła mięso na weselny obiad i po tym, jak koleżanka pomogła odwieźć ją załadowaną zakupami do domu, przytrzasnęła sobie palec drzwiami od auta. Bardzo niefortunnie, ale na szczęście umiała zrobić sobie profesjonalny opatrunek, bo poza aktorstwem, skończyła także szkołę pielęgniarską. Zobacz także: Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam” Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, Gdynia, 30 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, 13.09.2005 rok Maria Pakulnis o relacji z mężem Aktorka podkreślała, że jej ukochany nie miał łatwego życia. Nie był wylewną osobą. Maria Pakulnis zastanawiała się, dlaczego dwoje poranionych ludzi dało sobie szansę i zdecydowało się zbudować coś razem. Dlaczego los ich połączył? „On miał swoje tajemnice, sprawy, do których nikogo nie dopuszczał. On miał cholernie trudną drogę w życiu, był w dzieciństwie poraniony i to nieudane małżeństwo... I wszystko takie dziwne było w jego życiu. Był szalenie zamkniętym człowiekiem, nie miał przyjaciela od serca. Miał ogromnie dużo pasji, one go wypełniały po brzegi”, opowiadała aktorka w wywiadzie z Pani. Zakochani mieli wspólne pasje. Uwielbiali razem pracować, bawić się i tańczyć. To był ich najpiękniejszy czas, pełen wzlotów i upadków. „To był kolorowy czas. Pełen miłości i wybuchów, bo bycie razem to nigdy nie jest tylko sielanka. Nasz dom był nieco szalony, artystyczny, ale żył. Byliśmy jak włoska rodzina. I zawsze się wspieraliśmy. Na dobre i na złe”, opowiadała w innej rozmowie. Artystka wiele zawdzięcza swojemu mężowi. „Dzięki niemu poznałam mnóstwo dobrej literatury, rozwijałam się, ale to się odbywało przy okazji. Fajnie się pracowało razem. Ja nie byłam przez niego lepiona, bo byłam osobą dość niezależną. Strasznie pragnęłam domu, którego nigdy nie miałam”, zwierzała się w Pani. Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: kryzys w małżeństwie Pierwsza burza przyszła kilka lat po ślubie, gdy Krzysztof Zaleski stracił głowę dla młodziutkiej Joanny Trzepiecińskiej, wówczas absolwentki szkoły aktorskiej. Maria Pakulnis ogromnie przeżyła tę zdradę, całe doświadczenie było tym bardziej bolesne, że mąż wyprowadził się z domu. Aktorka jednak nie poddała się bez walki o swoje małżeństwo. Przekonywała męża, żeby nie rezygnował z tego, co udało im się stworzyć, że jego miejsce jest przy niej... Wrócił. Na przestrzeni czasu udało im się odbudować to, co zostało zachwiane. Trzy lata od ich ślubu na świat przyszedł ich jedyny syn — Jan. O relacji z synem Maria Pakulnis opowiedziała na łamach VIVY!: „Byłam wymagającą matką, a jednocześnie czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. [...] Nasze relacje były szalone, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód”. Maria Pakulnis , Krzysztof Zaleski, 16.09.2006 rok, Złote Mikrofony 2006 Krzysztof Zaleski: choroba, śmierć W 2006 roku na rodzinę spadła tragiczna wiadomość. Krzysztof Zaleski usłyszał diagnozę: rak mózgu. Wtedy rozpoczął się dla nich czas pożegnania. „Przeżyliśmy razem dwa straszne lata odchodzenia. Byłam przy nim non stop”, wyznała Maria Pakulnis. Obserwowanie, jak z jej ukochanego mężczyzny każdego dnia uchodzi życie, było najtrudniejszym doświadczeniem. „W tym ostatnim czasie, w pełnym wymiarze, oboje zrozumieliśmy to, że całe życie byliśmy sobie bardzo bliscy i bardzo oddani”, wyznała aktorka dla „Stylu”. Krzysztof Zaleski odszedł w 2008 r., mając 60 lat. Ich syn był wtedy przed maturą. „Potwornie przeżył śmierć ojca. Zostałam ojcem i matką i było to trudne. Myślę, że mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości, dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nieoceniania, umiejętności słuchania i Janek ma w sobie te cechy”, wyznała Maria Pakulnis w VIVIE!. Źródła: plejada.pl, pomponik.pl, gwiazdy.wp.pl, Twój Syl, Pani Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, IX Bal Dziennikarzy, 10.02.2007 rok Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, Sopot, Festiwal Dwa Teatry, 03.06.2007 rok
Nazywano ją „najpiękniejszą dziewczynką świata”. Dziś Thylane Blondeau jest już po ślubie i ujawnia, co ją zabolało
Thylane Blondeau i Ben Attal wzięli ślub w paryskim ratuszu. Choć ceremonia była wyjątkowym wydarzeniem, modelka przyznała, że zachowanie części paparazzi sprawiło, iż ten dzień pozostawił u niej gorzki posmak. Jeszcze tego samego dnia opublikowała emocjonalne oświadczenie.
Ślub Thylane Blondeau i Bena Attala miał być jednym z najważniejszych dni w ich życiu. Ceremonia odbyła się w poniedziałek w paryskim ratuszu, jednak – jak przekazała sama modelka – radosne wydarzenie zostało przyćmione przez zachowanie części paparazzi. W opublikowanym na Instagramie oświadczeniu wyjaśniła, dlaczego poczuła się głęboko zraniona i gdzie, jej zdaniem, została przekroczona granica między relacjonowaniem wydarzenia a naruszeniem prywatności. Thylane Blondeau powiedziała „tak” Benowi Attalowi Thylane Blondeau, nazywana „najpiękniejszą dziewczynką świata”, zawarła związek małżeński z Benem Attalem. Para powiedziała sobie „tak” podczas ceremonii, która odbyła się w poniedziałek w paryskim ratuszu. Ślub miał miejsce po trzech miesiącach narzeczeństwa. Jak wynika z dostępnych informacji, Thylane Blondeau i Ben Attal są związani od 2019 r., natomiast oświadczyny odbyły się tej wiosny w Grecji. W marcu modelka opublikowała na Instagramie zdjęcia z pierścionkiem zaręczynowym i napisała: „Powiedziałam »tak« mojemu najlepszemu przyjacielowi. Na zawsze”. Ceremonia była szeroko obserwowana przez media i fotografów zgromadzonych przed budynkiem. ZOBACZ TEŻ: Okrzyknięto ją najpiękniejszą dziewczynką świata, dziś ma już 25 lat. Jak zmieniła się Thylane Blondeau? Modelka opisała, co wydarzyło się podczas ceremonii Jeszcze tego samego dnia Thylane Blondeau zamieściła na Instagramie obszerne oświadczenie skierowane do mediów. Podkreśliła, że obecność fotografów przed ratuszem nie stanowiła dla niej problemu. Jak zaznaczyła, przez lata starała się być uprzejma wobec fotoreporterów i nigdy nie odmawiała wykonywania zdjęć. Tym razem – jak napisała – doszło jednak do przekroczenia granicy. Według relacji modelki część paparazzi miała dostać się do sali ratusza i rozpowszechniać nagrania z ceremonii bez jej zgody. To właśnie ten element wydarzeń sprawił, że poczuła się głęboko zraniona. Emocjonalne słowa Thylane Blondeau o naruszeniu prywatności W swoim wpisie modelka wyraźnie rozróżniła fotografowanie wydarzenia na zewnątrz od utrwalania prywatnych chwil podczas samej ceremonii. Napisała, że obecność mediów przed ratuszem rozumiała jako wykonywanie przez nich obowiązków zawodowych. Jednocześnie zaznaczyła, że wejście do sali ceremonii i publikowanie nagrań z tego momentu naruszyło jej prywatność. W oświadczeniu podkreśliła również, że tego dnia nie chciała być postrzegana jako temat wiadomości, lecz jako kobieta wychodząca za mąż. To właśnie dlatego zdecydowała się publicznie odnieść do całej sytuacji. Historia związku Thylane Blondeau i Bena Attala Informacje zawarte w materiale wskazują, że Thylane Blondeau i Ben Attal tworzą parę od 2019 r. Oświadczyny odbyły się tej wiosny w Grecji, a po trzech miesiącach narzeczeństwa para zawarła związek małżeński w Paryżu. Choć ceremonia miała być wyjątkowym wydarzeniem, modelka przyznała, że zachowanie części paparazzi sprawiło, iż dzień ślubu pozostawił u niej gorzki posmak. W swoim wpisie skupiła się przede wszystkim na kwestii poszanowania prywatności podczas jednego z najważniejszych momentów w życiu. Źródło: Plejada
Dzieli ich 37 lat. Tak Karol Strasburger i jego żona opowiadali o swoim związku. Wspominamy wywiad, w którym otworzył się na temat miłości
Karol Strasburger kończy dziś 79 lat. Z tej okazji przypominamy wyjątkowy wywiad, którego wraz z Małgorzatą Weremczuk udzielił VIVIE! w 2018 roku. Para po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o rodzącym się uczuciu, różnicy wieku, hejcie i drodze, która po życiowych doświadczeniach doprowadziła ich do wspólnego szczęścia.
Pod koniec 2013 roku zawalił mu się świat. Karol Strasburger przeżył wówczas wielką stratę swojej ukochanej żony Ireny. To właśnie wtedy w jego życiu pojawiła się Małgorzata Weremczuk. Znali się już od kilku lat. Gospodarz "Familiady" wraz z żoną widywał ją w restauracji, w której byli stałymi gośćmi. Małgorzata zajmowała się w niej promocją i marketingiem. Nie mając głowy do opiekowania się swoimi zawodowymi sprawami, Karol Strasburger zaproponował Małgorzacie, aby została jego menadżerką. Na przestrzeni lat ich relacja zawodowa przerodziła się w miłość. Pobrali się w sierpniu 2019 roku, a już kilka miesięcy później na świat przyszła córeczka pary – Laura. „Laura jest naszym celem i spełnionym marzeniem. Teraz musimy się uczyć wszystkiego od nowa, bo nasze dawne doświadczenia, plany, pragnienia uleciały z wiatrem”, opowiadała Małgorzata Strasburger. Przypominamy wyjątkowy, wspólny wywiad zakochanych, którego udzielili VIVIE! w 2018 roku. Co mówili o swojej miłości? Karol Strasburger i Małgorzata Weremczuk w wywiadzie dla VIVY! Uwielbiany aktor, amant, bożyszcze kobiet. I jego młoda i piękna menedżerka. Skandal? Wielu tak myślało. Dzieli ich 37 lat różnicy. „Postanowiliśmy uciąć domysły i patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy”, mówiła Małgorzata w wywiadzie VIVY!. Jak to się stało, że są razem? O swojej historii po raz pierwszy opowiedzieli publicznie w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2018 roku. Przyszedł czas, że postanowiliście połączyć swoje drogi w tę jedną, wspólną – uczuciową. Kiedy współpraca zawodowa przeobraża się w miłość? Małgorzata Weremczuk: Śmiejemy się, że gdy człowiek był młodszy, było prościej. W czasach szkolnych było jedno proste zdanie, którym młodzieńcy dawali sygnał zainteresowania dziewczyną: „Czy chcesz ze mną chodzić?”. I albo chciała, albo nie – pamiętasz, Loluś? Karol Strasburger: Doskonale! Pewnie do dziś to funkcjonuje. Małgorzata: W dorosłym życiu tego nie ma, bo moment, w którym idzie się o krok dalej, jest trudny do określenia. Nie mam tu na myśli wspólnej sypialni. Ludzie, choć żyjemy w XXI wieku, wciąż myślą stereotypami: dojrzały mężczyzna spotyka młodą dziewczynę i od razu wariuje – kamienie hejtu lecą z nieba jak grad. Bo myślenie płytkie jest takie – to ulotne zauroczenia, bezemocjonalny seks, interesowność kobiety, rozbuchane ego i libido mężczyzny – świat na głowie staje. A to przecież nie tak funkcjonuje w dojrzałej relacji! Karol nie jest typowym mężczyzną „w starszym wieku”, a ja szablonową trzydziestką. Ma młodą duszę – pełną pasji i aktywności życiowej, która i mnie napędza. Mamy zbliżone marzenia i cele, darzymy się ogromnym szacunkiem. Nasz bagaż doświadczeń zbudował nam charaktery i ustawił priorytety. To, co jest między nami, rodziło się powoli. W życiu nie przypuszczałam, że połączy nas coś więcej. Byliśmy przez lata przyjaciółmi i zgranym teamem zawodowym. Doskonaliliśmy to z każdym rokiem, ale poza tym miałam swoje życie, on swoje. Miałam męża, on – żonę. Karol: Jest taki moment – to widać po oczach. Nagle dostrzegasz, jak ona patrzy na ciebie i że jej oczy nie są obojętne, a to spojrzenie już ma inną głębię. I czujesz, że wcale nie ma ochoty pójść do domu, tylko chce być z tobą dłużej. A on? Też nie chce, żeby sobie poszła. I kiełkuje coś naprawdę fajnego, prawdziwego. To trzeba po prostu zauważyć i poczuć. Małgorzata: I nawet kawa smakuje inaczej. I ta wieczorna, i ta poranna. Karol: Mnie się chce żyć, podróżować z Małgosią, budować naszą codzienność, śmiać się z jej zabawnych tekstów. Umieć dzielić razem każdą chwilę to wcale nieoczywista umiejętność w związkach, a my potrafimy to nasze RAZEM fantastycznie zagospodarować. Gdy dwa lata temu pytałam Karola o Ciebie, nie było mowy o Waszym związku uczuciowym. Karol: Powiedziałem wówczas, że ktoś mi w życiu pomaga. Nasze życie było wtedy w zupełnie innym miejscu. Małgosia prowadziła mój impresariat, ale to nie był jeszcze ten czas, w którym byliśmy razem. Małgorzata: Chociaż byliśmy bardzo zżyci… Karol: W czerwcu minął rok, odkąd mieszkamy ze sobą I już wiemy, że dobrze nam we dwoje. Często po tygodniu można powiedzieć, że z kimś się nie da wytrzymać. Człowiek myśli sobie: gdzie ja miałem oczy? Małgorzata: Rodzina, przyjaciele są dla nas inspiracją, motywacją i często kreują nasze wybory, dlatego wyznajemy oboje taką zasadę, że nie wpuszczamy do naszego życia i domu osób przypadkowych. Karol kiedyś przytoczył mi takie mądre zdanie, że „bardzo ważne jest w życiu do czyjego/którego się przysiąść stolika”. Karol: Myślałem wtedy o Teatrze Dramatycznym, bo przy różnych stolikach siedzieli różni ludzie i robili różne rzeczy. Przy jednym grali w kości, pili, rozprawiali o podbojach miłosnych, a przy innym Holoubek z Jarockim i Zapasiewiczem rozmawiali o sztuce. Jak się udało usiąść przy tym stoliku, będąc zaproszonym, człowiek zawsze wynosił coś wyjątkowego dla siebie. Życie jest więc takim stolikiem? Małgorzata: Dobra metafora. Karol nie zaprosiłby mnie do swojego stołu, gdybym była kimś innym, niż jestem. To nie jest mężczyzna, który zadowoli się byle kim dla zabicia samotności! Mam tu na myśli moje ambicje, cele, osobowość, maniery – wszystko, co mnie tworzy w całości, tę konkretną, a nie inną Małgorzatę. To jest ta zależność, o której wszyscy krytykujący nas ludzie zapominają. Karol: I mówisz dobrze po polsku: „sobą”, nie „sobom”, „włączamy” światło, a nie „włanczamy”, świetnie piszesz, umiesz się odnaleźć w każdym towarzystwie i nie trzymasz łokci na blacie podczas posiłku (śmiech). Małgorzata: Maniery, poglądy, spójne postrzeganie świata są bardzo istotne. Ja dużo wymagam od siebie, ale i od tych, którymi się otaczam. Wiem, w jakim miejscu chcę być za pięć lat, i do tego dążę. Może właśnie ta ambicja pozwoliła mi dość wcześnie piąć się zawodowo w górę? Kiedyś byłaś menedżerem Macieja Kuronia. Byłaś jeszcze bardzo młoda. Małgorzata: Tak, kilka lat zajmowałam się organizacją jego pokazów kulinarnych i kontaktem z mediami. Po jego śmierci pomagałam przez rok w drodze zawodowej synom Maćka. Od najmłodszych lat stawiałam na samorozwój. Kiedy moi rówieśnicy wybierali imprezę, ja potrafiłam mądrze oddzielić czas zabawy od nauki i pracy. Czytaj również: Karol Strasburger zaskakująco o swoim wieku: „Nawet nie wiem, ile mam lat”. Mówi też o późnym ojcostwie Studiowałaś logopedię na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Małgorzata: Tak, bo chciałam dopełnić wiedzą moją duszę artystyczną (śmiech). Od najmłodszych lat uczęszczałam na wiele zajęć – tanecznych, plastycznych, wokalnych. Uczyłam się gry na fortepianie. Zaczynałam w Klubie Piosenki w Siedlcach. W szkole podstawowej i liceum byłam wokalistką lokalnego zespołu muzycznego. Cztery lata śpiewałam w zespole eventowym. Oprócz częstych wyjazdów na koncerty musiałam jeszcze zarobić na kolejny rok studiów. I wtedy trafiłam do Domu Prasowego, gdzie odpowiadałam za sprzedaż powierzchni reklamowej do jednego z dzienników. W krótkim czasie zostałam zastępcą kierownika. Miałam wtedy 20 lat. A potem spotkałaś Karola? Małgorzata: Z Karolem zawodowo połączyło nas samo życie, jego osobista tragedia. Poznałam go bardziej prywatnie w restauracji, w której pracowałam od 2009 roku. Przychodzili tam oboje z Ireną. Lubiłam, jak mnie odwiedzali. Podobał mi się jego stosunek do niej, szacunek, jakim ją otaczał, podziw, z jakim na nią patrzył. Ma szczęście ta Irka, myślałam i bardzo im kibicowałam. Lubiłyśmy się, często rozmawiałyśmy przez telefon o babskich sprawach. Oboje z Karolem zawsze dążyli do tego, aby spędzać czas w moim towarzystwie, i to było dla mnie wyróżnienie. Karol: Małgosię darzyliśmy sympatią. Była taka ciepła, serdeczna. Dostrzegaliśmy podobne myślenie, emocje. A z czasem przekonałem się, że można jej zaufać. I dopiero w którymś momencie okazało się, że dziewczyna ukrywająca wszystko pod długim swetrem jest fajna, zgrabna i atrakcyjna, czego w ogóle nie było widać. Nosiłaś długie swetry? Małgorzata: Stroje, które nie skupiały na mnie uwagi, może tak (śmiech). Żeby nie kusić? Karol: Nie wiem z jakiego powodu. Małgorzata: Bo reprezentowałam to miejsce, a w pracy stosowałam zawsze savoir-vivre? Karol: Są kobiety, które robią wszystko, aby epatować swoją seksualnością, co dojrzałemu mężczyźnie wyda się podejrzane. Ale są też takie, które postępują odwrotnie, jest w nich jakaś tajemniczość. Ukrywają fizyczność, która przecież ma znaczenie. Zobacz też: Tak Karol i Małgorzata Strasburgerowie chronią prywatność w sieci: „Za rzecz niewłaściwą A kiedy Ty zauważyłaś fizyczność Karola? Małgorzata: Jego fizyczność od początku dobrze oceniałam, bo… Karol: Bo jestem piękny. Po prostu (śmiech). Małgorzata: No, tak. Pozwól mi tylko to zdanie dopowiedzieć. Karol: To może ja wyjdę i pobiegam po lesie? Małgorzata: Nie, siedź tu (śmiech). Łatwiej mi było oceniać Karola, bo widziałam go w filmach, teatrze, w „Familiadzie”. Zawsze był bardzo przystojny. Nigdy nie wiedziałam, ile ma lat. I nie interesowało mnie to. Odnosiłam wrażenie, że jest fajnym facetem z klasą. Widziałam też, jaki jest zabawny i jaką wzbudza sympatię u ludzi. Karol to ktoś, kto „zapala światło”, kiedy wchodzi. Dziś wiem, że dba o siebie, nie boi się testować kosmetyków – lubię to w nim. Kiedy padło to zdanie: „A może byśmy razem zamieszkali?”. Małgorzata: Nigdy. Po wielu rozmowach z mężem i podjęciu decyzji o rozwodzie wyprowadziłam się z mojego domu. Karol: To było naturalne, że chciałem, aby była ze mną. Było nam dobrze w swoim towarzystwie. Małgorzata: Mój ukochany cytat z „Małego Księcia”, że miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie, tylko na patrzeniu w tym samym kierunku. To odnajduję w naszym związku. Karol: Straciłem żonę, zostały wspomnienia. Jeżeli spotkałbym kobietę, która by chciała zbudować ze mną związek na płaszczyźnie negacji tego, co było, byłoby to niemożliwe. Oczekiwałem, że ta następna kobieta będzie szanowała tę, z którą byłem tyle lat. Małgorzata: Nie powiedziałam: „Wymieńmy meble i wyrzućmy wspomnienia”. Szanowałam i podziwiałam Irkę, chciałam dokończyć dzieło, które zaczęła. Stworzyła na przykład fantastyczny wystrój kuchni, bo miała zmysł artystyczny. Pięknie odrestaurowała i pomalowała starą komodę. Dokupiliśmy świeczniki. Nadaliśmy temu ciąg dalszy. Karol: Ale nie chcę, żeby nasze życie było kontynuacją. Ono jest czymś odrębnym, nowym. Nie mogę Małgosi obarczać moimi wspomnieniami – budujemy nasze relacje, jednocześnie szanując to, co było wcześniej. Niczego nie odrzucamy. Jak więc teraz żyjecie? Małgorzata: Jak ludzie, którzy narodzili się na nowo. Najbardziej cieszy mnie, że Karol odzyskał zdolność uśmiechania się. Jego oczy już błyszczą tylko radością. Spędzamy dużo czasu na rozmowach na każdy temat. Karol: Dlatego, że jesteś mądra, w dodatku utalentowana muzycznie. Małgosia naprawdę fantastycznie śpiewa, powinna nadal być wokalistką. Gdzieś to w niej drzemie i myślę, że będzie się rozwijało. Małgorzata: I na pewno usłyszę, że „Karol mi to załatwił”. Miałam się nie interesować hejtem, ale to nie takie łatwe. Internet potrafi wszystkiemu odebrać odświętność i prawdziwość, wszystko opluć, spłycić. Karol: A ja niczego ci nie załatwiam. To ty dbasz o nasze kontrakty, porządkujesz moją codzienność. Ty też gotujesz, ty pytasz, czy się wyspałem.Gramy w tenisa, jeździmy na nartach. Zaraziłem cię moimi pasjami, co? Małgorzata: Nie tylko pasjami. Powiedziałeś ostatnio coś, co mnie wzruszyło. Że ja nauczyłam cię czułości i mówienia sobie miłych rzeczy. Między Wami jest chemia, to się czuje, to widać. Chociaż mieliśmy o tej chemii nie rozmawiać. Małgorzata: Gdy przychodzę do domu, zawsze wołam jak dziecko: „Loluuuś!”. Muszę chociaż usłyszeć jego głos. A gdy go nie ma, jest mi smutno. Rano, gdy się budzę za późno, najpierw go szukam, bo pierwsze, co chcę zobaczyć, to jak się uśmiecha. Najczęściej zbiegam do kuchni, ponieważ Karol już tam jest. Robi herbatkę i często śniadanko. Karol: Nauczyłaś mnie tego. Powiedzieć „kocham” też jest dla mnie łatwiejsze. Lubię też przytulanie. A gdybyście się pokochali wcześniej? Małgorzata: Nie bylibyśmy razem. Życie tak się układa – ja musiałam wyjść najpierw za mąż, a Karol musiał przeżyć śmierć Ireny, żeby los mógł nas połączyć. Ale myślę, że ułożyliśmy mądrze te nasze puzzle na nowo, w nową układankę. Spotkaliśmy się w bardzo dojrzałym i przełomowym momencie naszego życia. Czytaj także: Karol Strasburger: „Nikt nie będzie nam wciskał czy kombinował, że to moja żona »chwyciła« mnie na dziecko” Pobierzecie się? Karol: Nie wiem, może. Czy ślub jest konieczny do szczęścia? Małgorzata: Naszym wspólnym sukcesem jest to, że jesteśmy razem. Napisz to drukowanymi (śmiech). Bardzo odmłodniałeś przy Małgosi. Karol: Tak, żyje mi się o wiele prościej. Najważniejsze, że budujemy nasz dom także ze wspomnień i pamięci. Małgosia jeździ ze mną nawet na grób Ireny. Piszą w internecie, że zapomniałeś o grobie żony. Karol: Kolejne internetowe kłamstwo. Żałosne. Małgorzata: Dlatego postanowiliśmy uciąć domysły. I patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy. Bałam się tylko, żeby to za bardzo Karola nie dotknęło – człowieka najuczciwszego z uczciwych – bo to na niego patrzą teraz jak na niepoważnego gościa, któremu „na stare lata odbiło”. Jesteśmy dla siebie silnym wsparciem. Idziemy przez życie za rękę. Mamy wokół liczne grono życzliwych nam ludzi. Bycie szczęśliwym to nasze prawo, a to, jak to szczęście będziemy budować, jest osobistą sprawą. Nikt nie przeżyje za nas życia – niech będzie NASZE, nie całego świata. My popłynęliśmy we wspólny rejs i pomimo sztormów zrobimy wszystko, by nasz jacht nie zatonął. Karol Strasburger o córce, swoim wieku i hejcie Nie wszyscy umieją cieszyć się z tego, że Karol Strasburger jest w szczęśliwym związku i może cieszyć się też posiadaniem córki. Internautom często trudno jest uznać za kwestię normalną, że tacierzyństwo może rozpocząć się w późnym wieku. „Kwestia jest tylko w naszej głowie (...). Nie myślałem o tym, że jeszcze będę panem młodym, a już na pewno nie myślałem, że będę ojcem małej córeczki”, tak widzi to sam prezenter. W rozmowie z Pudelkiem przyznał, że sam nie był do końca gotowy na to, co go czekało. „Ja nie znałem swoich reakcji na bezsenne noce, na mleczko, karmienia, na zawołanie o pieluchy i tym podobne atrakcje. Wydawało mi się, że będę reagował średnio dobrze, ale jak ma się swoje dziecko, to te rzeczy przestają mieć znaczenie”, przyznawał. I dodawał, że hejtem się nie przejmuje.„Nie znamy tych, którzy komentują w sieci. Wiele z tych rzeczy jest nieprawdą. Nie ma więc sensu się tym przejmować. Ja ostatnio po prostu nie czytam opinii na swój temat”, wyznał VIVIE.pl prowadzący Familiadę. Trzymamy za parę mocno mocno kciuki! [Ostatnia publikacja tekstu na Viva Historie: 17.05.2024 rok]
Zmarł Dariusz Oskroba. Jeden z najbogatszych Polaków zbudował markę, którą zna niemal każdy. Miał zaledwie 64 lata
29 czerwca po chorobie zmarł Dariusz Oskroba – przedsiębiorca, który przez lata rozwijał rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność wykraczała daleko poza biznes. Był związany z Mazowszem, konsekwentnie rozwijał firmę w Człekówce i pozostawił po sobie markę rozpoznawalną w kraju oraz wielu państwach Europy.
29 czerwca po walcje z chorobą, zmarł Dariusz Oskroba, czyli przedsiębiorca, wizjoner i kontynuator rodzinnej tradycji piekarskiej. Był człowiekiem, który przez lata rozwijał firmę Oskroba, przekształcając rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność na trwałe zapisała się zarówno w historii Mazowsza, jak i krajowej branży piekarniczej. Kim był Dariusz Oskroba? Tak rozwijał rodzinną piekaranię z Mazowsza Nazwisko Dariusza Oskroby od lat było związane z rozwojem współczesnego polskiego piekarstwa. To właśnie pod jego kierownictwem rodzinna piekarnia osiągnęła pozycję jednego z liderów rynku. Produkty wytwarzane w zakładzie w Człekówce, położonej w gminie Celestynów, każdego dnia trafiały na stoły milionów Polaków. Z czasem firma rozszerzyła działalność także poza granice kraju, a jej wyroby były dostępne również w wielu państwach Europy. Historia Dariusza Oskroby pokazuje, że rozpoznawalną markę można zbudować także poza dużymi ośrodkami miejskimi. Przedsiębiorca udowodnił, że firma wywodząca się z niewielkiej miejscowości może zdobyć silną pozycję na krajowym i zagranicznym rynku. Mimo rozwoju działalności nie odcinał się od swoich korzeni. Mazowsze, gmina Celestynów oraz rodzinna tradycja piekarska przez cały czas pozostawały fundamentem prowadzonego przez niego biznesu. Dariusz Oskroba kontynuował dzieło rozpoczęte przez wcześniejsze pokolenia swojej rodziny, jednocześnie nadając przedsiębiorstwu nowoczesny kierunek rozwoju. Łączył przywiązanie do tradycyjnych receptur z inwestycjami w nowe technologie i rozwój produkcji. Dzięki takiemu podejściu rodzinna firma stała się symbolem jakości, rzetelności i konsekwentnie realizowanej strategii. Za sukcesem przedsiębiorstwa stali jednak przede wszystkim ludzie. Firma przez lata tworzyła miejsca pracy dla setek mieszkańców regionu, a dla wielu rodzin stała się gwarancją stabilności i bezpieczeństwa. W okolicach Otwocka i Celestynowa trudno było znaleźć osobę, która nie znałaby kogoś zatrudnionego w piekarni lub współpracującego z przedsiębiorstwem. CZYTAJ TEŻ: Helena Englert zadebiutowała na Open'erze. Występ wywołał lawinę komentarzy Dlaczego marka Oskroba stała się symbolem polskiego piekarnictwa? Osoby, które miały okazję poznać Dariusza Oskrobę, zwracały uwagę nie tylko na jego osiągnięcia zawodowe, ale również na cechy charakteru. Wspominają go jako człowieka skromnego, spokojnego, życzliwego i otwartego na innych. Mimo sukcesów pozostawał przede wszystkim człowiekiem rodziny, dla którego szczególne znaczenie miały wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jego życie było przykładem tego, że sukces przedsiębiorcy nie musi być oceniany wyłącznie przez pryzmat wyników finansowych czy wielkości firmy. Równie ważne pozostają odpowiedzialność za pracowników, szacunek do pracy i budowanie przedsiębiorstwa, które będzie mogło rozwijać się również w kolejnych pokoleniach. Marka Oskroba stała się symbolem rodzinnej przedsiębiorczości, jakości oraz tradycji, z której dumni mogą być mieszkańcy regionu. Rozwój rodzinnego przedsiębiorstwa przełożył się również na miejsce Dariusza Oskroby wśród najzamożniejszych przedsiębiorców w kraju. W ostatniej edycji rankingu miesięcznika „Forbes” on i członkowie jego rodziny, zaangażowani w prowadzenie firmy, zajęli 40. miejsce. Wartość ich majątku oszacowano na 2,69 mld zł. Śmierć Dariusza Oskroby jest dużą stratą dla jego najbliższych, pracowników oraz lokalnej społeczności. To właśnie dzięki swojej pracy rozsławił gminę Celestynów i powiat otwocki zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Pozostawił po sobie nie tylko nowoczesne zakłady produkcyjne, ale także przykład, że uczciwość, pracowitość i rodzinne wartości mogą stać się fundamentem trwałego sukcesu. Informację o śmierci przedsiębiorcy potwierdzono w nekrologu opublikowanym na stronie internetowej piekarni. Dariusz Oskroba zmarł w wieku 64 lat. Na ten moment nie podano okoliczności jego śmierci. Rodzinie, bliskim oraz wszystkim pracownikom składane są wyrazy szczerego współczucia. Pamięć o Dariuszu Oskrobie pozostanie żywa nie tylko w historii polskiego piekarnictwa, ale również wśród osób, które miały okazję z nim współpracować i poznać go osobiście. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hubert Hurkacz już tego nie ukrywa. Po raz pierwszy oficjalnie przedstawił swoją dziewczynę. "Jest wspaniała"
Wszyscy myślą, że żyje jak gwiazda Hollywood. TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati ujawnia, jak naprawdę wygląda jej codzienność w USA
Na Instagramie wygląda jak życie z hollywoodzkiego filmu. Jednak za zdjęciami z największymi gwiazdami kryje się codzienność, której niemal nikt nie zna. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o swoim życiu w Los Angeles, samotnym macierzyństwie i wyborach, które całkowicie zmieniły jej świat.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati zdradza, jak naprawdę wygląda jej życie pomiędzy Los Angeles a Warszawą. Aktorka opowiada o wychowywaniu córki Elizabeth, codziennych obowiązkach, ulubionych miejscach w Kalifornii oraz wspomnieniach związanych z narodzinami dziecka. Wyjaśnia również, dlaczego rzeczywistość daleka jest od obrazu znanego z mediów społecznościowych. Weronika Rosati o życiu w Los Angeles. Co dzieje się poza Instagramem? [...] – Los Angeles znasz lepiej niż Warszawę? Jaka jest Twoja ulubiona dzielnica? W Warszawie muszę włączyć Google Maps, bo czasami dłużej mnie nie ma i… zapominam. Kiedy zamieszkałam w Los Angeles, nie było GPS-u w telefonach. Drukowałam sobie mapy i z kartkami chodziłam na castingi. A ponieważ bujam w obłokach, zawsze się gubiłam. Pytasz o ulubioną dzielnicę – trudno powiedzieć, bo one się zmieniają. Kocham Malibu, to kalifornijski raj. Slow living i wolność. Bohema połączona z artystycznym klimatem i przepiękną, majestatyczną naturą – dzikie plaże, klify. Unosi się tam duch starej Kalifornii, którą widzisz na filmach lat 60. i 70. Czuć tam inny vibe. W godzinach szczytu jadę z domu do Malibu dwie godziny, ale gdy się tam spotykam ze znajomymi, zawsze są to chwile, których nigdy nie zapominamy. Mam wielką słabość do Burbank. Po pierwsze, są tam studia filmowe. Gdy wchodzisz na teren Warner Bros., czujesz magię kina, które żyje tam od ponad 100 lat. – A po drugie? Moja córka urodziła się w szpitalu niedaleko wytwórni. Może powinnam ją nazwać Warner (śmiech)? Oczywiście żartuję. Od początku wiedziałam, że to będzie dziewczynka i dam jej na imię Elizabeth. Parę tygodni przed porodem w okolicach Burbank i Glendale wybuchł największy od 50 lat pożar, La Tuna Fire. Pamiętam, że byłam spakowana i do szpitala, i w razie ewakuacji. Kiedy Ela przyszła na świat, ugasili w końcu te pożary, ale powietrze było koszmarnie zanieczyszczone, przez długi czas unosił się dym i pył. Budziłam się nieprzytomna, z czerwonymi i spuchniętymi oczami. Po trzech tygodniach wyprowadziłyśmy się nad ocean. Z przerwami na dłuższe pobyty w Polsce mieszkałyśmy tam z Elą ponad cztery lata. Pokochałam to miejsce, ale w którymś momencie okazało się, że moja praca, znajomi, a przede wszystkim fantastyczne przedszkole, które znalazłam dla Eli, są godzinę drogi od domu, więc zamieszkałyśmy bliżej centrum. Gdybyś mnie zapytała, której dzielnicy nie lubię, odpowiedziałabym: Downtown. Jest przytłaczająca. Malownicza i…niebezpieczna. Na wielu ulicach żyją ludzie w kryzysie bezdomności. Wygląda trochę jak mały Nowy Jork, szklane drapacze chmur pomieszane z historyczną architekturą kin i teatrów. Klimat potrafi zmienić się diametralnie w ciągu kilku przecznic. Ja kocham przyrodę. Muszę mieć blisko park, spokój, przestrzeń. – Ludzie widzą Twoje zdjęcia z Sylvestrem Stallone, Alem Pacino, Dustinem Hoffmanem, Robertem Pattinsonem i… Jedni mówią, że ja tylko robię zdjęcia ze znanymi osobami, inni, że leżę na plaży (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez Córka Elizabeth jest dziś najważniejsza. Tak wygląda codzienność aktorki z dala od czerwonych dywanów – Reszta zastanawia się, jak naprawdę wygląda Twoje amerykańskie życie. Bardzo prozaicznie i kręci się wokół dziecka. Wie to każda mama. Ostatnio modne stało się narzekanie na ciemne strony macierzyństwa. Ja nie będę narzekać. Oczywiście, że śpię mniej. Oczywiście, że mam mniej czasu dla siebie. Oczywiście, że mam mniej czasu na karierę. I dobrze. Gdybym chciała dłużej spać, imprezować czy robić karierę, zatrudniłabym armię ludzi do zajmowania się moją córką. A ja ją wychowuję samodzielnie. Ela dostała się do bardzo dobrej szkoły oddalonej od domu o pół godziny jazdy samochodem. Codziennie rano ją zawożę, po południu odbieram, dwie godziny z głowy. Mogłabym zapisać ją do pierwszej lepszej szkoły i nie musiałabym się mordować. To był mój wybór. Nie mamy żadnej służby. Raz na dwa tygodnie przychodzi pani do sprzątania. Przed przyjazdem do Polski byłam zakręcona, miałam mnóstwo spotkań, któregoś dnia wróciłam z pilatesu, rzuciłam moje rzeczy na podłogę w pośpiechu i nie zdążyłam posprzątać. Ela do mnie podeszła i mówi: „Mama, ja sprzątam nasz pokój, a ty mi okazałaś brak szacunku. To zły nawyk!”. Więcej się to nie powtórzyło (śmiech). – Głupio Ci było? (Śmiech). Bardzo. Ona jest mega racjonalna, jak mój tata. Oboje lubią porządek. Wszystko muszą mieć zorganizowane, poukładane, logicznie ogarnięte. Ostatnio córka zadała mi pytanie, które mnie bardzo wzruszyło: „Mama, czy ty będziesz taką babcią dla moich dzieci, jaką dla mnie jest babcia?” (Teresa Rosati, mama Weroniki, przyp. red.). Jest niezwykle dojrzała. Mój tata powiedział, że w czasie jego kariery polityka i dyplomaty nikt go nigdy nie zagiął, a moja ośmioletnia córka nieustannie zaskakuje go trudnymi pytaniami. Jest prostolinijna, wyważona, argumentuje w punkt. W jej oczach widzę wielką miłość, ale też szacunek do mnie. I to jest najcenniejsze. Tata przyszedł do mnie ostatnio i mówi: „Ela mnie poprosiła, żebym ciebie zapytał, czy ona może wziąć cukierka”. Był zdumiony, przecież mogła go zjeść za moimi plecami. Zaimponowała mu swoją… – …uczciwością. Tak. Dumna jestem z niej. Zawsze traktowałam ją poważnie, jestem z nią szczera. I ona to wie. Wszystko jej tłumaczę, daję wybór, szanuję jej zdanie. Wychowuję Elę intuicyjnie, według wzorca mojej mamy, który uważam za najwspanialszy na świecie. Świadczy o tym nasza przyjaźń. Mama zawsze ze mną rozmawiała. Nigdy nie czułam, że jestem traktowana jak worek kartofli przerzucany z kąta w kąt lub członek rodziny bez prawa opinii, głosu. Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważam, że czasami w polskich sądach nie bierze się pod uwagę prawdziwego dobra dziecka, jego emocji, potrzeb, zdania. Moja córka wszystko widzi i rozumie, ma swoje przemyślenia, przeżycia. Jest małym, świadomym człowiekiem i nie rozumie, czemu jest do pewnych rzeczy przymuszana wbrew swojej woli, a ja nie mam na to racjonalnych argumentów. Ma prawo mieć głos i swoje zdanie. A wracając do twojego pytania o moje amerykańskie życie… Wstaję o szóstej rano, przygotowuję śniadanie czy lunch, wyprowadzam psa, szykuję dziecko do szkoły. Potem mam parę godzin dla siebie. Jestem na telefonach, mailach, czytam scenariusze, chodzę na castingi, rozmowy produkcyjne, ewentualnie na plan zdjęciowy. Mam dużo swoich projektów, które rozwijam, bo nie umiem siedzieć bezczynnie. Po południu jadę po córkę, zawożę ją na kolejne zajęcia. Jest wieczór, trzeba ją nakarmić, położyć spać. O godzinie 22 jestem już tak padnięta, że nie wiem, jak się nazywam. To jest bardzo zwyczajne życie, tyle że ono się toczy w Los Angeles. Tam jest mój dom, a tutaj moja ojczyzna. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Walczyła o życie dziecka, w mgnieniu oka straciła bliskich. W wieku 30 lat cudem uniknęła najgorszego
Dziś przypada 73. rocznica urodzin Haliny Skoczyńskiej. Uwielbiana aktorka „Rodzinki.pl” i „Och, Karol” przez całe życie mierzyła się z kolejnymi rodzinnymi tragediami. Straciła ojca, siostrę i mamę, sama otarła się o śmierć w wieku 30 lat. Jej zawodowe plany przerwała nagła śmierć z powodu tętniaka w 2016 roku.
Dzisiaj mija 73. rocznica urodzin Haliny Skoczyńskiej. Niestety w 2016 roku aktorka zmarła z powodu tętniaka... Okazuje się, że w rodzinie aktorki śmierć pojawiała się często, a także zdecydowanie za wcześnie. W jednym z wywiadów artystka opowiedziała nieco więcej o losach swoich bliskich. Sama „uciekła grabarzowi spod łopaty”, gdy miała 30 lat. Halina Skoczyńska: los jej nie oszczędzał Ogromną sympatię widzów zdobyła między innymi jako przyjaciółka Ireny w filmie „Och, Karol”, a także jako mama Natalii Boskiej (w którą wcielała się Małgorzata Kożuchowska) w serialu „Rodzinka.pl”. Halina Skoczyńska już od dziecka chciała być aktorką. Ukończyła wydział aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, a następnie występowała w teatrze Bagatela oraz w teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Z czasem można ją było zobaczyć również na szklanym ekranie. Halina Skoczyńska, Piotr Machalica, Zielona Góra, 13.09.2001 rok, Teatr Lubuski, przedstawienie „Cena" Halina Skoczyńska, Próba spektaklu "Matka i dziecko/Letni dzień", 2012 rok W jednym z ostatnich wywiadów, jakich udzieliła, Halina Skoczyńska wyznała, że będąc na trzecim roku studiów musiała zmierzyć się ze śmiercią taty. Bardzo mocno dotknęła ją także śmierć siostry, która odeszła w młodym wieku... To jednak nie koniec tragedii w jej życiu. Aktorka musiała również walczyć o zdrowie swojego jedynego dziecka. „Nie zdążyłam jeszcze się z tym pogodzić, gdy odeszła moja kochana siostra, zaledwie parę lat ode mnie starsza. Ja sama, w wieku 30 lat, uciekłam grabarzowi spod łopaty. Pół roku później rozchorowało się moje jedyne dziecko, a lekarze przygotowywali mnie na najgorsze”, zdradziła w Grazii. Dla syna aktorki na szczęście wszystko dobrze się skończyło i z czasem wrócił do zdrowia. Niestety wkrótce Halinę Skoczyńską spotkała kolejna tragedia – strata ukochanej mamy, która była dla niej kolejnym, niezwykle bolesnym ciosem. „Dopóki nie zaczęła się straszna choroba, przyjeżdżała na moje spektakle, cieszyła się mną, nigdy mnie nie zawiodła. Nawet w ostatnich chwilach swojego życia, kiedy leżała w szpitalu, ja - kretynka - jeździłam na spektakle do Warszawy, bo 'teatr przecież musi grać'... Nie dla pieniędzy - więcej ich wydawałam na nocne taksówki, aby po spektaklu wrócić do mamy do szpitala w Ostrowcu Świętokrzyskim”, opowiadała w tej samej rozmowie gwiazda „Rodzinki.pl”. Czytaj też: Ze swoim eks żyje w przyjaźni, gdy po raz drugi wyszła za mąż zamieszkali we trójkę. W VIVIE! słynna pisarka ujawnia: „Takie relacje się zdarzają, tylko o tym się nie mówi” Halina Skoczyńska, Sopot, 2005 rok Halina Skoczyńska miała zawodowe plany. Pokrzyżowała je nagła śmierć Aktorka niedługo przed śmiercią świętowała 40-lecie pracy artystycznej. Bez reszty poświęciła się aktorstwu. Wciąż jeszcze miała sporo zawodowych planów, których nie dane jej było spełnić. Okazało się, że życie przygotowało dla niej inny scenariusz... „To był tętniak. Hanka nawet nie wiedziała, że go ma. Operacja trwała blisko 12 godzin, lekarze do końca walczyli o jej życie”, opowiadał Michał Grudziński, który w popularnym serialu grał męża Haliny Skoczyńskiej. Aktorka odeszła 17 maja 2016 roku. Kiedy ta informacja trafiła do mediów, rodzina, przyjaciele oraz jej fani byli zrozpaczeni. Choć w ostatnich latach życia Halina Skoczyńska nie była z nikim związana, a w wywiadach mówiła, że czuje się samotnie, to przez cały czas utrzymywała dobre relacje z mieszkającym w Kanadzie byłym mężem. Wraz z nim doczekała się syna, Szczepana, który wspólnie z małżonką mieszka na stałe w Londynie. Zobacz także: Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć” Halina Skoczyńska, "Piąte: nie odchodź" - na planie filmu Katarzyny Jungowskiej, 2014 rok Halina Skoczyńska, aktorzy serialu "Rodzinka.pl", TVP - ramówka jesienna
Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć”
Taniec był jego największą pasją, aż jeden tragiczny wypadek zmienił wszystko. Michał Piróg w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najtrudniejszego momentu swojego życia i opowiada o sile, która pozwoliła mu zacząć od nowa.
Był przekonany, że jego życie już zawsze będzie należało do tańca. Scena, światła reflektorów i kolejne choreografie wyznaczały rytm jego codzienności, aż jeden moment odebrał mu wszystko, co budował przez lata. Los zmusił Michała Piróga do napisania swojej historii od nowa. Zamiast się poddać, odnalazł nową drogę i przez ponad dwie dekady stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Dziś po raz kolejny udowadnia, że nie potrafi stać w miejscu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najboleśniejszego doświadczenia swojego życia, opowiada o chwili, która przekreśliła jego taneczną karierę, o odwadze zaczynania od zera i o nieustannej potrzebie szukania nowych wyzwań. To opowieść o człowieku, który nawet po największym życiowym upadku nie przestał wierzyć, że najpiękniejsze rozdziały mogą dopiero nadejść. Michał Piróg o wypadku, który przekreślił jego taneczną karierę | Poruszający wywiad dla VIVY! – Telewizja była dla Ciebie taką bezpieczną przystanią na wiele lat. Nie zapominaj o przygodzie (śmiech). Trafiłem tam, kiedy przestałem tańczyć i nie wiedziałem, co będzie ze mną dalej. – Wcześniej to taniec był całym Twoim życiem? Był. Do czasu. Gdy miałem 28 lat i byłem po pierwszym sezonie „You Can Dance”, miałem wypadek. Doznałem urazu kręgosłupa i byłem sparaliżowany od szyi w dół. Groziło mi, że nigdy już nie będę chodzić. – Jak to się stało? Poślizgnąłem się na źle umytej podłodze w sali baletowej. Nowa pani sprzątaczka zmyła parkiet płynem do podłogi baletowej, a nie do drewna. Z tego zrobiła się ślizgawka, a ja akurat robiłem skok w spirali. Skręciłem się, upadłem, odjechały mi nogi i… wszystko się rozsypało. – Domyślam się, że to zdarzenie przewartościowało Twoje życie. O tak, bo na początku było naprawdę dramatycznie. Jedno to to, co się wydarzyło, a drugie to to, co mówili lekarze. A oni mówili o wózku. A ja miałem plany, wiedziałem, z kim mam za chwilę pracować, wiedziałem, co jeszcze na mnie czeka, a przede wszystkim nie wyobrażałem sobie życia poza sceną. Zastanawiałem się, po co więc mam żyć. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Chciałeś się zabić? Przechodziło mi to przez głowę. Ale bardziej niż o unicestwieniu marzyłem o tym, żeby wcisnąć przycisk resetu i zacząć wszystko od zera. Jak w grze komputerowej. – Tylko że to tak nie działa. Dlatego przez dziewięć miesięcy tkwiłem w łóżku, czołgałem się, żeby dojść do toalety, i myślałem o tym, co będzie kiedyś. Mieszkałem wtedy z Mary Wałęsą, przyjeżdżali do mnie przyjaciele, znajomi i jakoś to się kręciło. – Nie pojechałeś do mamy, do domu, do Kielc? W życiu! Mam teorię, że w chwilach słabości nie wolno pokazywać się rodzinie, bo ona się nad tobą rozczula, a to cię osłabia. A ja musiałem sam coś z tym wszystkim zrobić. – Byłeś zły na los, na panią sprzątaczkę? Na panią sprzątaczkę nigdy. Przecież nie zrobiła tego specjalnie. Doszedłem do wniosku, że tak miało być. Wierzę, że każda rzecz, jaka się wydarza, dzieje się z jakiegoś powodu. Może, gdybym nie poślizgnął się na tej podłodze, wyszedłbym przed szkołę, przejechałby mnie samochód i w ogóle by mnie nie było? Może ten paraliż był łagodną wersją jakiegoś scenariusza? Ale przyznaję, że pierwsze dwa albo trzy miesiące po wypadku zupełnie się poddałem. Nie miałem pomysłu na to, jak teraz miałoby wyglądać moje życie. Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Jak wezwano mnie przed komisję mającą na celu ustalić mój uszczerbek na zdrowiu i ewentualnie przyznać mi rentę, usłyszałem, że przecież to mnie nie wyklucza z pracy. Według komisji nadal mogłem być choreografem i uczyć innych. A ja przecież byłem leżący i nawet na komisję nie miałem jak się dostać. – Znając Ciebie, mogę się domyślić, jaka była Twoja odpowiedź. Zapytałem, czy mam uczyć tańca, w którym się tylko gałkami ocznymi przewraca. Po pierwsze, nie umiem, a po drugie, jest słaby rynek na taką technikę. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach"
Ze swoim eks żyje w przyjaźni, gdy po raz drugi wyszła za mąż zamieszkali we trójkę. W VIVIE! słynna pisarka ujawnia: „Takie relacje się zdarzają, tylko o tym się nie mówi”
Nie każde rozstanie kończy się wojną. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o niezwykłej relacji z byłym mężem i życiu, które po wielkiej stracie wciąż pisze dla niej nowe scenariusze.
Małgorzata Kalicińska po raz kolejny udowadnia, że o najtrudniejszych doświadczeniach potrafi mówić z niezwykłą czułością i szczerością. W poruszającej rozmowie wraca do życia po śmierci ukochanego męża, opowiada o domu, który wciąż jest pełen wspomnień, oraz o książce „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”, powstającej w jednym z najbardziej wymagających momentów jej życia. Z właściwym sobie dystansem mówi także o relacji z byłym mężem, pokazując, że rozstanie nie musi przekreślać wzajemnego szacunku i bliskości. To piękna opowieść o miłości, która zmienia swoje oblicza, o pamięci silniejszej od czasu i o więziach, które potrafią przetrwać największe życiowe próby. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o relacji z byłym mężem: "Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było" – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. – Pan Włodek nie protestował, żeby zamieszkać z Pani eks? Pytał: „Ale jak to mamy z Maćkiem mieszkać?”. Powiedziałam mu, że przecież się znają i lubią, więc nic nie stoi na przeszkodzie. A oni są zupełnie różni. Włodek zdystansowany, Maciek brat łata z sercem na dłoni. Gdy Włodek zachorował, Maciek zrobił się wobec niego jeszcze bardziej serdeczno-opiekuńczy. Na przykład powiedział, że nie mogę sama organizować olejku CBD, bo mnie na pewno nabiorą i że on to będzie robił. Ujął tym Włodka jeszcze bardziej. A jak się okazało, że Włodek nie może słodyczy jeść, to mu przywoził bezcukrowe. Ustaliliśmy jedynie, że każda wizyta może trwać nie dłużej niż półtorej godziny. Maciek wie, że po dwóch godzinach zaczyna mnie wkurzać, więc zawija się odpowiednio wcześniej. Jest szalenie pomocny, choć życie osobiste ma poukładane. Sprawdź też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Weronika Rosati odrzuciła fortunę. TYLKO W VIVIE! mówi wprost: „Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku"
Za kulisami hollywoodzkich planów nie wszystko wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o finansach, zawodowych wyborach i decyzjach, które kosztowały ją więcej niż utracone honorarium. Nie zabrakło też zaskakujących kulis współpracy z Alem Pacino.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati przyznaje, że choć spełnia się jako aktorka i mama, wciąż myśli o większej stabilizacji finansowej. Opowiada o świadomym odrzuceniu lukratywnej propozycji, pracy przy filmie „Lear Rex” z Alem Pacino oraz planach zawodowych obejmujących polskie i amerykańskie produkcje. Weronika Rosati o finansach i życiu w Los Angeles. „Dążę do większej stabilizacji” [...] – Dużo przeszłaś w życiu, ale nie ma w Tobie goryczy. Cieszysz się tym, co masz. Bo mam wspaniałe dziecko i cudowną rodzinę. Jesteśmy zdrowi. Wykonuję wymarzony zawód. Czy chciałabym więcej grać? Chciałabym. Czy chciałabym, żeby Steven Spielberg bił się z Christopherem Nolanem, u którego z nich zagram? Owszem, byłoby fajnie. Ale i bez tego czuję się szczęśliwa, że jestem aktorką. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi, z którymi pracuję i którzy towarzyszą mi w tej drodze od lat. Więc nie mogę narzekać. Czy mam problemy? Mam. Czy żyję w stresie? Czasami ogromnym. Czy spotykają mnie przykrości? Tak. I bywają bolesne. A jednak nic nie zburzy mojego szczęścia, że mieszkam w kraju, w którym zawsze chciałam żyć, a jednocześnie mogę pracować i bywać w kraju, który kocham. W Los Angeles żyjemy dużo skromniej, niż ludzie sobie wyobrażają. Gdyby finansowo wszystko układało się fantastycznie, nie musiałabym w ogóle myśleć o przyszłości. – Boisz się o przyszłość? Nie boję się, ale finansowe bezpieczeństwo czasami zaprząta moje myśli. Chciałabym dać Eli jak najfajniejsze życie, zapewnić bezpieczeństwo, spokój na tyle, na ile mogę. Dlatego dążę do większej stabilizacji, bo wtedy będę miała dla niej więcej czasu. Gdybyś mnie zapytała, co chciałabym zmienić, odpowiedziałabym: Tak poukładać sprawy zawodowe, aby móc wybierać tylko te projekty, które mnie pasjonują. Teraz robię dużo rzeczy na Instagramie, których absolutnie się nie wstydzę, bo w ten sposób godnie zarabiam pieniądze. Oczywiście, że wolałabym dostać 20 milionów dolarów za rolę, ale… Żadna uczciwa praca nie hańbi. Jestem selektywna, nigdy nie zrobiłabym czegoś, z czym źle bym się potem czuła. Ostatnio dostałam intratną propozycję. Wahałam się. Miałam świadomość, że honorarium za kilka dni pracy zapewniłoby mi spokój na trzy–cztery miesiące, ale… Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku. Zrezygnowałam więc. I nie dlatego, że mogłam sobie na to pozwolić finansowo. Pomyślałam, że nie po to przez lata budowałam swoją pozycję, żeby coś mogło ją podważyć. Zawsze żyłam na własnych warunkach. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" Al Pacino, „Lear Rex” i nowe projekty. Co czeka Weronikę Rosati? – To prawda. Jak zaczęła się Twoja przygoda z filmem „Lear Rex” Bernarda Rose’a z Alem Pacino w roli głównej? Z Pacino znamy się i lubimy od 20 lat. Spotkaliśmy się w międzyczasie na planie „Stand Up Guys”, zagraliśmy razem z Christopherem Walkenem. Na pokład „Lear Rex” zaprosił mnie Barry Navidi, który stoi za sukcesem „Kupca weneckiego” z Alem Pacino w tytułowej roli. Przyjaźnimy się od wielu lat. W czasie strajku aktorów i scenarzystów, który trwał bardzo długo i nie miałam wtedy żadnych ról, żadnych projektów, zapytałam go, czy mogę przyjść na plan, zobaczyć, jak film wygląda od strony producenckiej. Tak się zaczęło. W napisach na IMDb zostałam wymieniona przez Navidiego jako Co-Executive Producer w geście uznania dla pracy, którą wykonałam na planie. To było wspaniałe doświadczenie. Na koniec produkcji okazało się, że musimy zrobić jedną dokrętkę. Ela zagrała w niej z Alem Pacino, a ja przemazuję się w tle. Jestem statystką w scenie mojej córki (śmiech). Highlight tego zawodu polega na tym, że mogę podarować córce niezwykły suwenir. Kocham to! – Lubię ten Twój entuzjazm i dystans do siebie. Dawno zrozumiałam, że niczego nikomu nie muszę udowadniać. Nigdy nie liczyłam swoich minut na ekranie. Mnie to w ogóle nie obchodzi. Ja po prostu kocham pracować. Ciekawostka. Jeden z niezbyt przyjaznych polskich dziennikarzy – chyba ma jakiś problem z kobietami – rozpuścił plotkę, że mnie zawsze wycinano z amerykańskich filmów. Otóż nigdy nie zostałam wycięta z filmu. Raz moja rola była troszeczkę okrojona, co było logiczną decyzją, ponieważ gwiazdą filmu była Zoe Saldaña. Nie mam wielkiego ego. Czy jestem na ekranie przez trzy minuty, czy przez 10, nie ma znaczenia. Judi Dench na ekranie „Zakochanego Szekspira” pojawia się na pięć minut i 52 sekundy, a dostała Oscara! Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy. Szkoda, że pomija się moje główne lub duże drugoplanowe role w amerykańskich i międzynarodowych filmach i serialach. – Co masz na horyzoncie? Czekam z niecierpliwością na „Króla Leara”, jestem podekscytowana, że mogłam być jego częścią. Mam dwa polskie projekty serialowe, w które bardzo wierzę. Tym mocniej, że są to historie kobiece, a nie kolejny serial o mordercy, który zaczyna się od tego, że w lesie facet morduje kobietę… Mam nadzieję, że oba wyjdą. Będę o to walczyć i nie odpuszczę. Zwłaszcza że jeden pomysł mi się przyśnił. Jak u Hitchcocka. Hitchcock zawsze robił filmy, które wcześniej mu się przyśniły (śmiech). Z partnerami jesteśmy na etapie domykania ostatnich szczegółów produkcji polsko-amerykańskiej filmu biograficznego osadzonego w Polsce lat 60. Poza tym dzień przed przylotem do Polski skończyłam zdjęcia do mojego pierwszego niskobudżetowego filmu, gdzie gram jedną z głównych ról u boku Erica Robertsa. To był najśmieszniejszy scenariusz, jaki przeczytałam w ciągu ostatnich lat, a czytam ich mnóstwo. Za chwilę na ekrany kin wchodzi amerykański horror science fiction „Black Box”. Twórcy tego filmu są odpowiedzialni między innymi za „Wilka z Wall Street” Scorsese oraz „Drive” z Ryanem Goslingiem. Nie jestem fanką tego gatunku, ale ciekawi mnie, jak zostanie odebrany. Poza tym mam projekty, o których nie mogę jeszcze rozmawiać. Nie chcę zapeszyć. Trzymam się zasady: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. – Na puentę – miłość! Pozwalasz sercu jeszcze kochać? W moim życiu jest bardzo dużo miłości. Kropka (śmiech). Cały wywiad z Weroniką Rosati w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez