Krystyna Tkacz uwierzyła w miłość. Kilka tygodni po ślubie wszystko runęło. Za kulisami krył się dramat
Miłość, która miała być spełnieniem marzeń, szybko okazała się bolesną lekcją. Historia Krystyny Tkacz to opowieść o uczuciu, które zamiast szczęścia przyniosło rozczarowanie i trudne wybory.
Kiedy się spotkali, stracili dla siebie głowę. Byli wtedy jeszcze młodzi, studiowali razem w krakowskiej Szkole Teatralnej. Krystynie Tkacz wydawało się, że Grzegorz Warchoł jest tym jedynym, z którym spędzi całe życie. Śmiała się, że wyszła ze szkoły teatralnej z dyplomem w kieszeni i narzeczonym u boku. Ale nie przetrwali razem, o tym jak bardzo jej mąż lubi kobiety, aktorka przekonała się parę tygodni po ślubie. Krystyna Tkacz: decyzja o ślubie to był błąd „Popełniłam jeden z najpoważniejszych życiowych błędów: wyszłam za mąż” - powiedziała aktorka w rozmowie z „Twoim Stylem”. Oboje z Grzegorzem Warchołem byli z tego samego rocznika, urodzili się w 1947 roku. Krystyna Tkacz była spragniona uczuć, wcześnie zmarła jej mama, potem tata, który chorował na gruźlicę. Wymykał się ze szpitala, by spotkać się z córką. Małą Krysię wychowywała babcia, ciocia i wujek. I choć starali się zapewnić jej szczęśliwy dom, dzieci i tak wołały za nią „sierotka”. W rozmowie dla „Twojego Stylu” aktorka wyznała, że do nikogo nie powiedziała „mamo” i nigdy nie usłyszała słów: moja piękna, kochana córeczka. Kiedy spotkała na studiach Grzegorza Warchoła, który był uroczym, ujmującym człowiekiem wydawało się, że stworzy wraz z nim własną, ciepłą rodzinę. Krystyna Tkacz była spragniona rodzinnego życia, od razu pokochała też bliskich przyszłego męża. ZOBACZ TEŻ: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Krystyna Tkacz umierała z miłości Wśród znajomych uchodzili za bardzo dobraną parę. Ale ze ślubem zwlekali, wzięli go po kilkunastu latach związku, w Poznaniu. Tam, w teatrze dostała angaż młoda Krystyna Tkacz, Grzegorz Warchoł pojechał za nią. Ale małżeństwo nie trwało długo. Podobno Grzegorz Warchoł był despotyczny, wywierał za duży wpływ na żonę, chciał jej dyktować co i jak ma grać. Uważał, że odrzuciła zbyt wiele ról. Ona jednak nie zamierzała mu się podporządkować, więc pewnego dnia po prostu ją rzucił. Wkrótce potem dowiedziała się, że zdradzał ją na potęgę... Po latach Krystyna Tkacz patrzyła na swój dawny związek, jak na „nieistniejący epizod”. Przyznawała jednak, że kiedyś umierała z miłości. Była jeszcze żoną Grzegorza Warchoła gdy po jednej z premier teatralnych wybrała się do astrologa, by popytać o swoją przyszłość. Przekazał jej dobre i złe wieści. Ona zrobi karierę, ale mąż się nie zmieni. „Zdradza i będzie zdradzał”, powiedział i dodał: „Będą się wokół pani kręcić mężczyźni, jednak miłości po grób nie widzę. Za to życie artystyczne... bujne, bardzo bujne”. Krystyna Tkacz mówiła po latach, że po tej wizycie postanowiła zebrać siły i zrobić porządek w swoim życiu. Rozwód nie był łatwy, ale lepiej było pójść własnymi drogami Rozwód bolał, jak porażka. Ale w końcu poszli oboje własnymi drogami. Grzegorz Warchoł, czyli niezapomniany inżynier Celej z „Czterdziestolatka”, ożenił się ponownie. Z drugą żoną doczekał się dwójki dzieci, które poszły w jego ślady — syn Wacław zagrał m.in. Jaśka Cieplaka w „Brzyduli” i Kacpra Wilskiego w „Klanie”, a córka Weronika znana jest telewidzom jako Gabriela z „Przyjaciółek” i Miłka z „Pod powierzchnią”. Krystyna Tkacz miała różne romanse, ale nie związała się z nikim na stałe. Powiedziała, że nigdy nie zamierza być „podnóżkiem dla mężczyzn”, którzy wcześniej, czy później okazują znudzenie partnerką i brak zainteresowania. Przez wiele lat chciała się przede wszystkim podobać innym, zasłużyć na miłość. Była kobietą którą kocha za bardzo. Potrzebowała pomocy terapeutki, by wreszcie pokochać siebie. Podkreśla, że jest szczęśliwsza jako singielka niż wtedy, gdy musiała męczyć się w nieudanych relacjach. „Kocham życie i akceptuję je ze wszystkimi dobrymi i gorszymi doświadczeniami, jakie ze sobą niesie. Może więc po prostu ono jest moją prawdziwą miłością?”, mówiła. Krystyna Tkacz grała m.in. w „Kolejności uczuć” Radosława Piwowarskiego, w „Cwale” Krzysztofa Zanussiego, w serialach „Zmiennicy” i „Alternatywy 4” Stanisława Barei. Widzowie bardzo ją polubili jako Irenkę z „Barw szczęścia”. SPRAWDŹ TEŻ: Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Po Oscarach w sieci zawrzało. Internauci mówią o wielkiej metamorfozie Hathaway. Aż trudno uwierzyć, jak wyglądała na początku kariery
Podczas Oscarów 2026 Anne Hathaway pojawiła się w stylizacji, która natychmiast przyciągnęła uwagę obserwatorów. Jej wygląd, określany jako wyjątkowo świeży i harmonijny, stał się tematem licznych komentarzy. Aktorka uchyliła rąbka tajemnicy, pokazując kulisy przygotowań do jednego z najważniejszych wieczorów w branży.
Anne Hathaway znów to zrobiła. I nie chodzi tylko o spektakularne wejście na czerwony dywan. Podczas Oscarów 2026 aktorka wyglądała tak świeżo i promiennie, że natychmiast pojawiły się pytania: czy to jeszcze makijaż, czy już magia? Odpowiedź okazała się zaskakująco prosta… i sprytna. „Nowa twarz” Anne Hathaway? Wszystko stało się jasne 43-letnia gwiazda zachwyciła w haftowanej sukni Valentino, uzupełnionej biżuterią Bulgari. Stylizacja była perfekcyjna, ale to jej twarz przyciągała największą uwagę. Napięta skóra, uniesione kąciki oczu, efekt wypoczęcia. Wszystko wyglądało jak po luksusowym zabiegu. Internet zawrzał. Spekulacje o ingerencjach medycyny estetycznej pojawiły się błyskawicznie. Hathaway jednak nie zamierzała zostawiać miejsca na domysły. CZYTAJ TEŻ: Oscary 2026. Anna Wintour i Anne Hathaway stały się hitem sieci. Publiczność od razu zrozumiała aluzję Kulisy przygotowań Anne Hathaway i dyskretny trik urodowy Krótko po gali aktorka opublikowała na Instagramie nagranie zza kulis przygotowań. W swoim stylu. Z dystansem i humorem. „Uwaga, uwaga… Orlando, pokaż naszą tajemnicę”. I wtedy wszystko stało się jasne. Za efekt „liftingu” odpowiadał… sprytny trik fryzjerski. Orlando Pita zaplótł dwa cienkie warkoczyki po bokach głowy aktorki, a następnie połączył je z tyłu. Niewidoczny z przodu zabieg delikatnie uniósł skórę przy skroniach i kąciki oczu. Efekt? Natychmiastowy, naturalny lifting, bez skalpela. Artystka nie kryła zachwytu. Podkreśliła, że dzięki tej metodzie wygląda na bardziej wypoczętą i świeżą. Fryzjer dodał, że wystarczy naprawdę niewiele. Po jednym cienkim warkoczyku z każdej strony, by zobaczyć różnicę. To rozwiązanie może tłumaczyć, dlaczego w ostatnich miesiącach wygląd aktorki był szeroko komentowany. Zamiast zabiegów, spryt i doświadczenie zespołu stylistów. „Dziękuję, że tu jesteście i że mnie przemieniliście”, powiedziała wzruszona i gotowa już do wyjścia na galę. To nie pierwszy raz, kiedy Anne Hathaway dzieli się swoimi trikami. W 2024 roku podbiła TikToka, pokazując, jak za pomocą zwykłej wsuwki można optycznie powiększyć usta. Teraz znów udowadnia, że czasem najprostsze rozwiązania dają najbardziej spektakularne efekty. A to dopiero początek jej wielkiego powrotu. W tym roku zobaczymy ją w „Diabeł ubiera się u Prady 2”, gdzie wraca do jednej ze swoich najbardziej kultowych ról. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscarowa aktorka zaskakuje w nowej odsłonie. Wydała singiel, o którym huczy cały świat. Ale to dopiero początek
Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
Siedem lat temu ich historia zaczęła się jak scenariusz romantycznego filmu. Dziś ma zupełnie inne zakończenie. Michał i Pola Wiśniewscy, którzy wspólnie stworzyli rodzinę i doczekali się dwóch synów, oficjalnie potwierdzili rozstanie. Mimo rozpadu związku jedno pozostaje niezmienne — troska o dzieci i próba przejścia przez ten trudny czas z możliwie największym spokojem.
Siedem lat temu Michał Wiśniewski poznał swoją piątą żonę. Początkowo o Poli Wiśniewskiej mówiono w mediach jako o tajemniczej Paulinie z Warszawy. Ukochana lidera Ich Troje wcześniej nie była związana z show-biznesem. Para coraz częściej pojawia się razem na imprezach branżowych. Wzięli ślub i wspólnie doczekali się dwóch wspaniałych synów. Od pewnego czasu w mediach mówiło się coraz głośniej o kryzysie w związku pary. Teraz to już oficjalne. Historia miłości Michała i Poli Wisniewskich dobiegła końca. Dziś, mimo rozstania, najważniejsze pozostaje dla nich dobro dzieci — to dla nich starają się przejść przez ten bolesny etap z jak największą troską i spokojem. Michał Wiśniewski z żoną Polą — jak się poznali? „Pamiętacie swój pierwszy pocałunek? Hmm, nie każdy? Ja po raz pierwszy pocałowałem Polę w kinie na Avengersach”, wyznał kiedyś w sieci Michał Wiśniewski i tym samym otworzył się na temat związku „Jego żona odpisała mu w komentarzu. „Tak było J Kocham! Czytaj też: Koniec spekulacji! Michał Wiśniewski przerwał milczenie, wprost mówi o rozstaniu z piątą żoną: "Nie udało mi się uratować mojego małżeństwa" View oEmbed on the source website Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Po siedmiu latach małżeństwa z Dominiką Tajner, Michał Wiśniewski myślał, że już więcej nie poślubi żadnej kobiety. Wszystko zmieniło się miesiąc po rozstaniu — w kwietniu 2019 roku na jednej z aplikacji randkowych. „Poznaliśmy się z Polą na portalu, gdzie ja nie byłem Michałem Wiśniewskim, bo trochę mi nie wypadało i to była taka niespodzianka. I nagle się okazuje, że są ludzie, którzy mnie nie znają. Poszliśmy na spacer z psami. Słyszała, ale tak bezpretensjonalnie do tego podeszła”, opowiadał muzyk podczas rozmowy na Instagramie z Krzysztofem Ibiszem. „Zaczęliśmy po prostu rozmawiać, okazało się, że ona też ma jedno nieudane małżeństwo. Nagle, kiedy byliśmy tak sobą oczarowani, to okazuje się, że ona też ma czwórkę dzieci, a ja mówię: "O nie!". Rozmawialiśmy bardzo często... i wbrew pozorom nie było tak, że wszystko na szybko. Porozmawialiśmy sobie i doszliśmy do wniosku, że ok, niech się dzieci poznają”, dodał. „Poznaliśmy się przez popularny portal randkowy. Później pierwsze spotkanie i każde kolejne. I tak już zostaliśmy. Nie wiedziałam, że Wiśnia to Wiśnia. Na swoim profilu miał czarno-białe zdjęcie, więc magia czerwonych włosów nie działała. Dodatkowo nigdy nie byłam fanką Ich Troje ani czytelniczką portali plotkarskich, więc zwyczajnie Michała nie kojarzyłam”, opowiadała Pola w mediach społecznościowych. Para zamieszkała ze sobą w lipcu 2019 roku. Uczucie rodziło się dynamicznie, ale z zachowaniem tradycyjnej kolejności… Przed Świętami Bożego Narodzenia wokalista oświadczył się pięknej Poli. „Może jeśli ona będzie kiedyś chciała powiedzieć, to opowie, ale nie sądzę, nie podejrzewam jej. Ale były... adekwatne do sytuacji”, wyznał w internetowym show Izabeli Janachowskiej. ZOBACZ TEŻ: Córka Beaty Tyszkiewicz zrezygnowała z macierzyństwa, żałuje jednego. Padły mocne słowa Kulisy tej relacji od początku naznaczone były emocjami i niepewnością. W rozmowie z „Party” Michał Wiśniewski zdobył się na szczere wyznanie. Jak przyznał, poznali się w jednym z najtrudniejszych momentów jego życia — tuż po ogłoszeniu upadłości. Artysta nie ukrywa, że wtedy daleko mu było do wizerunku „idealnego partnera”. „Dziś mogę już przyznać, że do samego końca nie byłem pewien, czy Pola nie ucieknie sprzed ołtarza... Poznaliśmy się w trudnym dla mnie momencie, po ogłoszeniu upadłości. Nie byłem wymarzoną partią, a tym bardziej do zamążpójścia”, mówił. Michał i Pola Wiśniewscy: dwa śluby, jedno wesele Z kolei ślub pary odbył się 13 kwietnia 2020 roku, zaraz po tym jak rozpoczęła się pandemia koronawirusa. Izolacja i czas obostrzeń wymusiły na zakochanych to, że pobrali się oni… we własnym ogrodzie. „Ceremonia była przepełniona miłością, jak każda, jeśli jest uczciwa. Anturaż się nie liczy. To wszystko, co jest na zewnątrz, jest dla gości, a nie dla ciebie. [...] Jestem mega szczęśliwy i mam nadzieję, że tak zostanie!”, opowiadał lider Ich Troje w Plejadzie. Dodawał też, że jego piąta żona prawdopodobnie nigdy nie pokaże się z nim publicznie. Zakochani zmienili jednak zdanie wiosną zeszłego roku, gdy pojawili się w jednym z warszawskich teatrów. Kiedy obostrzenia zelżały, zakochani postanowili powiedzieć sobie "tak" po raz drugi. Tym razem Michał Wiśniewski z żoną wyprawili huczne wesele, którego nie było im dane zorganizować podczas pierwszych zaślubin. "Chwile. To ta jedna, spośród wyjątkowych, która zapadła w naszych sercach na zawsze. Było pięknie i niesamowicie wzruszająco. Jesteśmy ogromnie poruszeni i wdzięczni naszym najbliższym, że byli tego dnia z nami i że wspólnie mogliśmy celebrować miłość. Nie zapomnimy nigdy Waszych szczerych uśmiechów, czułych gestów i dobrych słów", napisała żona Michała Wiśniewskiego pod serią pięknych zdjęć ze ślubu i wesela. Pola Wiśniewska i Michał Wiśniewski – dzieci, wspólne zdjęcia Dla piosenkarza i fotografki najważniejsze było życie rodzinne. Nie minęło pół roku od ślubnej ceremonii, a media obiegła radosna informacja o tym, że Michał Wiśniewski i jego żona spodziewają się dziecka. Synek, któremu para nadała imiona Falco Amadeus, narodził się pod koniec stycznia 2021 roku. Najmłodszego z braci poznała już reszta rodzeństwa, a sam Falco dał się poznać jako spokojny i uśmiechnięty chłopiec. Z kolei w maju 2023 roku na świat przyszedł Noël Cloé. Artysta nie krył dumy z żony oraz tego, że po raz szósty został ojcem. „Ja mogę ją wesprzeć swoim widokiem i przytulać ją do serca. To jest szóste dziecko Poli, w związku z tym na pewno nie jest łatwo. Jestem z niej dumny, bo ona jest niezwykle dzielna. Poświęca cały czas naszemu synkowi, odwozi dzieci do szkoły rano, więc to jest naprawdę mega poświęcenie”, mówił w rozmowie z Jastrząb Post. Rodzina patchworkowa Michała i Poli Wiśniewskich była jednak znacznie większa. Piosenkarz ma jeszcze czwórkę dzieci z poprzednich związków, Pola także. Wielu internautów zastanawiało się, czy partnerce wokalisty przeszkadzało, że przed nią lider Ich Troje miał cztery żony. „Kogo interesuje, że piąta? Chyba tylko czytelników portali plotkarskich. A tak na poważnie, to uważam, że w pewnym wieku każdy ma jakąś historię za sobą. Jedni mają 4 żony, a inni 15 nieformalnych związków. Ja to rozumiem, dlatego jestem spokojna”, odpowiedziała wówczas bez emocji na Instagramie. A jaki kontakt z Polą mają dorosłe dzieci Michała Wiśniewskiego? „Wszyscy mamy z Polą dobre stosunki. W tym wszystkim chodzi o to, żeby tata był szczęśliwy. Nic więcej mnie nie interesuje. Chcę, żeby czuł się dobrze i żeby ktoś go dobrze traktował. Jeśli z Polą jest mu dobrze, to czemu nie? Nie zastanawiam się nad tym, czy powinnam ją lubić, czy nie. Dobrze im jest razem, ja się z tego powodu cieszę, więc dbam o to, żeby nasza relacja też była w porządku”, mówiła Fabienne w rozmowie dla CoZaTydzien.pl. Gwiazdor był wdzięczny żonie za to, jak wiele wniosła do jego codzienności. „Rok od ślubu i prawie dwa 2 lata razem. Jak mówił klasyk, żołądki nie są dobrym miejscem do hodowania motyli, ale ja czuję je każdego ranka i z tym samym uczuciem kładę się spać. Dziękuję, że jesteś", pisał w sieci. Zobacz też: Anna Kalczyńska nie przebierała w słowach na temat zwolnienia z TVN. Mówiła o Marcinie Prokopie Michał Wiśniewski z żoną otworzyli show na Youtube Michał Wiśniewski wraz z żoną Polą pojawili się na Youtube, prowadząc projekt "Pan i Pani W.". Opowiadali w nim o prywatnych stronach swojego życia, publikując wspomnienia dotyczące ich związku. Potem Wiśniewscy wrzucali na Youtube filmy ze swoim udziałem, traktując je bardziej jako Vlogi, a fani Michała Wiśniewskiego śledzili je z zainteresowaniem. Widać było, że w rodzinie i małżeństwie Wiśniewskich doskonale się układało, chociaż nie brakowało w nim wcześniej kryzysów. Para korzystała z pomocy terapeuty, o czym poinformował Michał. "Chyba najtrudniejszą rzeczą jest terapia małżeńska, która jest nam mega potrzebna. W ogóle często w małżeństwie jest potrzebna, ale przy budowie domu wyjątkowo. Nie mogę za wiele zdradzać, bo musieliśmy ją na moment przerwać. To jest bardzo trudne doświadczenie, ale bardzo ważne, dlatego, że nie rozmawiając, nie dowiemy się, czego oczekuje od nas partner. A to rozmowa jest podstawą każdego związku. Może potrzebowałem trochę więcej czasu na to, ale lepiej późno niż wcale", powiedział w wywiadzie dla Jastrząb Post Wiśniewski. Michał Wiśniewski wyznał żonie miłość ze sceny Wzruszający moment pomiędzy małżonkami nastąpił podczas jubileuszu 25-lecia Ich Troje w Mrągowie, który odbył się 13 sierpnia 2022 roku. Pola Wiśniewska przekazała ukochanemu życzenia, nie zabrakło również osobistych deklaracji oraz pięknego wyznania miłości. „Ponoć to niezła jazda, stać na scenie jak ta gwiazda. Ale mimo tego, życzę ci, byś na tej scenie stał jak najdłużej. Życzę Ci wielu wspaniałych występów i wielu pięknych spotkań z fanami. Wszystkiego najpiękniejszego w dniu Twojego święta i święta Twojego zespołu. I jeszcze jedno: Panie Wiśniewski, kocham Pana" - usłyszał lider zespołu. Muzyk nie krył wzruszenia jej słowami, a następnie poprosił żonę do tańca na oczach publiczności... Publiczność zgromadzona w Mrągowie była świadkiem niezwykłej sceny. „Ja pozwolę sobie odpowiedzieć. Polcia dla Ciebie. 17 razy odmawiałem "Tańca z Gwiazdami", Kasia Wajda to bardzo dobrze wie, bo nie potrafię tańczyć, ale tak, żebyśmy wszyscy zawsze szli tańcząco. Tego ci życzę, żebyś została ze mną, żebyś mnie kochała i nigdy nie zostawiła. Bardzo cię proszę, zatańcz ze mną", mówił do ukochanej, choć nie ukrywał, że nie umie tańczyć najlepiej. Romantyczny moment niczym z filmu... Michał Wiśniewski i Pola Wiśniewska, Jubileusz Ich Troje podczas Festiwalu Weselnych Przebojów, Mrągowo 13.08.2022 Kryzys w związku Poli i Michała Wiśniewskich Z zewnątrz przez długi czas tworzyli obraz pary niemal idealnej — zgodnej, wspierającej się i konsekwentnie budującej wspólne życie. Jednak za kulisami codzienność zaczęła stawiać przed nimi coraz większe wyzwania. Tempo życia nie zwalniało ani na chwilę: intensywna praca artysty, obowiązki rodzinne i zaangażowanie w budowę domu sprawiły, że coraz częściej się rozmijali, zamiast być naprawdę razem. Z czasem to właśnie brak wspólnie spędzanego czasu zaczął najmocniej odbijać się na ich relacji. Michał Wiśniewski mówił o tym wprost, nie szukając usprawiedliwień — przyznawał, że problemem było to, iż „nie spędzają ze sobą czasu”. Te słowa wybrzmiewają dziś szczególnie mocno w kontekście tego, co wydarzyło się później. Czytaj też: Tylko u nas! Dominika Tajner o łatce bycia byłą żoną Wiśniewskiego: „Czerpię z tego korzyści”. Właśnie otwiera nowy, nietypowy biznes Początek 2026 roku przyniósł przełom, którego wielu się obawiało. Michał i Pola Wiśniewscy przyznali, że ich związek przechodzi kryzys. Z czasem pojawiały się kolejne, coraz bardziej wymowne sygnały, że sytuacja jest poważniejsza, niż mogło się wydawać. W ostatnim czasie atmosfera wokół ich związku była wręcz gęsta od niedopowiedzeń. Plotki narastały z dnia na dzień, a kolejne publikacje tylko podgrzewały emocje — wciąż jednak brakowało jednego, decydującego głosu. 18 marca 2026 roku. Michał Wiśniewski zdecydował się przerwać ciszę i w osobistym wpisie na Instagramie postawił sprawę jasno. Potwierdził to, o czym mówiono od dawna — jego relacja z Polą dobiegła końca. Wszystko wskazuje na to, że ich wspólna historia właśnie zamknęła swój najważniejszy rozdział. „Oświadczenia są po to, by uciąć spekulacje na przyszłość. To nie jest żadne tłumaczenie. To jest stwierdzenie po prostu faktu. Nie udało mi się uratować mojego małżeństwa, więc zanim wszyscy napiszą o tym, mówię o tym sam. To jest jedyny komentarz. Zdaję sobie sprawę, że to jest państwa praca i z tego żyjecie, żeby to komentować, ale bardzo serdecznie, gorąco państwa proszę ze względu na dwójkę moich małoletnich dzieci o wstrzemięźliwość w opiniach do czasu zakończenia postępowania. Z całego serca dziękuję i co mogę powiedzieć? Trzymam za moją jeszcze żonę i za siebie kciuki — żebyśmy przez to przeszli jak najmniej poranieni. Dziękuję bardzo”, wybrzmiało.
Do dziś jest inspiracją, ale mało kto wie, że żyła jak królowa. Po wielu latach prawnuczka Tamary Łempickiej ujawniła jej tajemnice
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka.
Marisa w sukience i czepku ręcznie uszytych przez jej prababcię, Tamarę Łempicką. Spotkały się po raz pierwszy w Cuernavaca w Meksyku – Marisa miała pięć lat, Tamara 78. Jak wspomina, spędziła tu „kilka cudownych wakacji”. Przypominamy archiwalny wywiad z prawnuczką Tamary Łempickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2025 roku Tamara Łempicka oczami prawnuczki. Życie, charakter i relacje Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. CZYTAJ TEŻ: Ma 71 lat i zachwyca formą! Teściowa Brooklyna Beckhama była wziętą modelką Meksyk, kariera i legenda. Fakty z życia Tamary Łempickiej Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. Rozmawiałam z nim, był w niej szaleńczo zakochany, nieprawdaż? Nie wiem. Był od niej prawie 30 lat młodszy. I szczerze mówiąc, lubił mężczyzn. Niedawno odszedł. Myślę, że bardzo ją podziwiał i adorował. Potrafił też rozśmieszyć, kiedy była smutna. Był mocno zaangażowany w życie społeczności w Cuernavaca i zapraszał Tamarę na imprezy czy do kościoła w niedzielę. Victor razem z moją babcią Kizette wykonali ostatnią wolę Tamary. Tak jak chciała, rozsypali jej prochy nad wulkanem Popocatépetl, który widziała ze swojego domu, przy czym turbulencje były tak wielkie, że omal nie wypadli z helikoptera, a jeszcze Kizette cierpiała na klaustrofobię… Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. Dlaczego ostatnie lata życia spędziła w Meksyku? W latach 70., mieszkając w Houston w Teksasie, często jeździła tam na wakacje. Znała więc Meksyk wcześniej, a z Houston nie czuła się związana. Poza tym w Cuernavaca mieszkało wielu europejskich emigrantów, więc było to dla niej idealne miejsce na emeryturę. Znów mogła sobie pozwolić na królewskie życie, na szofera, kucharza, sprzątaczkę i ogrodnika, którzy troskliwie zajmowali się jej domem, a także nią samą. Opiekowali się Tamarą, a przy tym ją kochali. To się czuło w tym domu. Łempicka była obywatelką świata, ale do końca tęskniła za Polską? Jeśli pytano ją o jej rodowód, zawsze mówiła, że jest Polką. Rozmawiała często ze swoją córką Kizette po polsku, kiedy nie chciała, żeby je podsłuchiwano. To był ich sekretny język. Gotowała polskie jedzenie na święta. Myślę, że bardzo chciała przyjechać do Polski, ale za każdym razem coś stało na przeszkodzie, najczęściej niepewna sytuacja polityczna. Słyszałam, że denerwowała się, kiedy nazywano ją Rosjanką? Nie chcę wchodzić w politykę, ale nie lubiła Rosjan. Przetrwała rewolucję rosyjską. Mieszkała wtedy w Petersburgu ze swoim mężem Tadeuszem Łempickim i to było traumatyczne przeżycie. W jednej chwili stracili wszystko. Piękny dom, przyjaciół i dostatnie życie, bo Tadeusz był prawnikiem cara w rosyjskich sądach. Z nastaniem rewolucji trafił do bolszewickiego więzienia, po którym nie potrafił już się podnieść, co zaciążyło na ich dalszym życiu w Paryżu. Nie mógł zmusić się do jakiejkolwiek pracy, Tamara więc sama musiała zarabiać na utrzymywanie rodziny, bo mieli już wtedy dziecko. Jednak Paryż przyniósł jej szczęście i wkrótce stała się sławną malarką, niekwestionowaną królową art déco. W karierze pomogła jej utalentowana siostra Adrianna Górska, jedna z pierwszych kobiet w Europie z dyplomem architekta. Zachęciła ją do malowania w stylu modernizmu, który był wówczas czymś nowym. Tamara to podchwyciła, ale nie zamierzała być tylko malarką. Chciała stać się najbardziej rozchwytywaną portrecistką i żądać za swoje obrazy jak najwięcej pieniędzy. Wkrótce ustawiały się do niej kolejki chętnych, bo każdy chciał mieć w domu „Łempicką”. Okazała się mistrzynią autopromocji, w czym pomogły jej liczne skandale obyczajowe. Dziś pewnie odnosiłaby sukcesy jako celebrytka? Prawdopodobnie byłaby sławną celebrytką. Jej obrazy stały się teraz bardzo modne. Wiele z nich trafiło do prywatnych kolekcji, między innymi Barbry Streisand. Najwięcej dzieł Tamary posiada jednak Madonna, która naśladowała jej styl w teledyskach do swoich piosenek, takich jak „Open Your Heart” czy „Express Yourself”. Obrazy Łempickiej wykorzystywano w scenografiach filmowych, powstały o niej filmy dokumentalne i musical, który zebrał świetne recenzje na Broadwayu. Łempicka inspiruje artystów, kreatorów mody, twórców reklamy, a nawet gier wideo. Japońska firma kosmetyczna Shiseido wzorowała swoją kampanię reklamową na życiu Tamary i nazwała ją „Nieustraszone piękno”. „Chéri” pokochałaby tę nazwę. Obrazy Tamary Łempickiej biją rekordy w domach aukcyjnych. „Różową tunikę” wylicytowano za ponad 13 milionów dolarów, a „Portret Marjorie Ferry” za 21 milionów dolarów. Co można zrobić z taką fortuną? Chciałabym ją mieć, naprawdę, ale obrazy pochodziły z prywatnej kolekcji. Pamiętajmy, że w latach 20. i 30. Tamara malowała na zamówienie klientów portrety, które przeszły na własność ich rodzin. A przed śmiercią kilka swoich dzieł, takich jak portret Tadeusza czy słynną dziewczynę w zielonej sukience, podarowała Centrum Pompidou. Była bardzo mądra, chciała zostać zapamiętana jako wielka malarka. Dzięki temu dzisiaj możemy organizować wystawy jej obrazów, wypożyczając je z muzeów. Bliskie memu sercu stało się też przedsięwzięcie podjęte wspólnie z polskim Wydawnictwem BoSz, któremu zawdzięczamy trzy piękne albumy prezentujące obrazy Łempickiej, w tym ostatni wyjątkowy, bardzo ekskluzywny z najpiękniejszymi reprodukcjami. Po prababce masz nie tylko nazwisko, ale też zamiłowanie do sztuki. Nie od razu jednak zdecydowałaś się na prowadzenie fundacji Tamara de Lempicka Estate LLC? Robię to dopiero od pięciu lat, odkąd moja matka Victoria, która ją prowadziła, przeszła na emeryturę. Wcześniej zajmowałam się nieruchomościami. Pracowałam w hotelach, na statkach wycieczkowych. Zarządzałam też firmą rozrywkową w Argentynie, więc było to inne życie. Ale wydaje mi się, że życie z Tamarą jest o wiele bardziej interesujące. Czuję, że jest to moje przeznaczenie, bo dzięki Tamarze i jej sztuce mogę podróżować, poznawać ludzi na całym świecie. Chciałabym, aby jej sztuka i historia jej życia inspirowały ludzi na całym globie. W pewnym sensie jest to moja misja. Mam też nadzieję, że wkrótce uda się stworzyć fundację, która będzie wspierać kobiety artystki i biznesmenki na całym świecie. Cristina, moja siostra, „Malutka”, jak nazywała ją Tamara, poświęciła życie ratowaniu zwierząt i swojej pasji, którą stały się konie. Wspomaga także amazonki w realizacji ich marzeń. W przeciwieństwie do mnie wykazuje też pewien talent malarski po prababce. Który z obrazów Tamary lubisz najbardziej? Oczywiście „Autoportret w zielonym bugatti”. Obraz najpierw nazywał się „Mon Portrait”. A kiedy dziennikarz zapytał Tamarę: „Co to za samochód, którym jeździsz?”, odpowiedziała: „Oczywiście bugatti”. Naprawdę jeździła niedużym, żółtym renault. Ale namalowała siebie w bugatti, najdroższym samochodzie świata w tamtych czasach. Ten słynny obraz przedstawia ją jako przykład dla niezależnych, silnych kobiet, odpowiedzialnych za swoje życie. A przy tym efektownych i pięknych. Obraz powstał w 1929 roku i wciąż, prawie sto lat później, pokazuje na wskroś nowoczesną kobietę. Czy Tamara może być wzorem dla współczesnych kobiet? Z całą pewnością tak. Jej ciężka praca i determinacja są imponujące. Przeżyła dwie wojny światowe, rewolucję bolszewicką, wielki kryzys 1923 roku i hiszpańską wojnę domową. Uciekając z Rosji, stała się uchodźczynią, tak jak wiele dzisiejszych kobiet szukających dla siebie nowego miejsca na ziemi. Wiedziała, czym jest dyskryminacja, z powodu bycia kobietą malarką. Zmagała się z depresją i lękiem, a pomimo tego odniosła wielki sukces. Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. To zaszczyt być jej prawnuczką. Rozmawiała Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
Ma 71 lat i zachwyca formą! Teściowa Brooklyna Beckhama była wziętą modelką
71-letnia Claudia Peltz ponownie przyciąga uwagę mediów. Wszystko za sprawą wpisu Brooklyna Beckhama, który w Dzień Matki publicznie wyróżnił swoją teściową, pomijając Victorię Beckham. Kim jest kobieta, która przed laty robiła karierę w modelingu, a dziś funkcjonuje w jednej z najbogatszych rodzin?
71-letnia Claudia Peltz ponownie znalazła się w centrum zainteresowania po wpisie Brooklyna Beckhama z okazji Dnia Matki. Celebryta zamiast swojej matki uhonorował teściową, publikując wspólne zdjęcie i emocjonalne życzenia. Kim jest kobieta, która przed laty była modelką, a dziś należy do jednej z najbogatszych rodzin? Claudia Peltz 71 lat – kim jest teściowa Brooklyna Beckhama Claudia Peltz, która ma 71 lat, to postać doskonale znana w świecie mody i biznesu. Dziś kojarzona jest przede wszystkim jako teściowa Brooklyna Beckhama oraz matka Nicoli Peltz. Jej życie to jednak znacznie więcej niż tylko rodzinne powiązania z celebrytami. 71-letnia Claudia Peltz przed laty była modelką, która zdobyła popularność pod koniec lat 70. Współpracowała z największymi markami modowymi i kosmetycznymi, co zapewniło jej rozpoznawalność i silną pozycję w branży. Mimo upływu lat nadal zachwyca wyglądem i formą, co przyciąga uwagę mediów. ZOBACZ TEŻ: Beckamowie złożyli urodzinowe życzenia Brooklynowi. Ten nie ma wątpliwości, dlaczego to zrobili Brooklyn Beckham i wpis w Dzień Matki – zaskakująca decyzja 15 marca w Wielkiej Brytanii obchodzony był Dzień Matki. To właśnie tego dnia Brooklyn Beckham ponownie znalazł się w centrum uwagi. Celebryta nie opublikował życzeń dla swojej matki, Victorii Beckham. Zamiast tego zamieścił w mediach społecznościowych wpis poświęcony swojej teściowej. Pokazał wspólne zdjęcie z Claudią Peltz i Nicolą Peltz, a całość opatrzył osobistym komentarzem: „Wszystkiego najlepszego dla najlepszej teściowej. Kocham cię bardzo i mam nadzieję, że miałaś niesamowity dzień”. Dodatkowo wpis zbiegł się z faktem, że Claudia Peltz trzy dni wcześniej obchodziła swoje 71. urodziny. Kariera Claudii Peltz – od modelki do życia rodzinnego Claudia Heffner Peltz zakończyła swoją karierę w 1985 roku. Decyzja ta była związana z chęcią skupienia się na życiu rodzinnym. Mimo zakończenia pracy w modelingu, jej wizerunek i styl nadal budzą podziw. Dziś 71-latka angażuje się przede wszystkim w działalność filantropijną. Jest współzałożycielką fundacji, co stanowi ważny element jej obecnej aktywności. Jej życie zawodowe uległo zmianie, ale nadal pozostaje osobą aktywną i widoczną w przestrzeni publicznej. CZYTAJ TEŻ: Brooklyn Beckham zrobił to w Dzień Matki. Internauci mówią wprost: to kolejna szpila w Victorię Beckham Majątek rodziny Peltz – miliardy dolarów i wpływy Claudia Peltz jest żoną biznesmena Nelsona Peltza. Ich rodzina należy do grona niezwykle zamożnych. Majątek familii szacowany jest na około 1,7 miliarda dolarów, czyli ponad 6 miliardów złotych. To właśnie ten aspekt sprawia, że rodzina Peltzów często porównywana jest do Beckhamów. Ich status finansowy oraz wpływy przyciągają uwagę opinii publicznej i mediów na całym świecie. Konflikt w rodzinie Beckhamów – napięte relacje z synem W ostatnim czasie media szeroko komentują napięcia między Brooklynem Beckhamem a jego rodzicami. Celebryta publicznie oskarżył Davida i Victorię Beckhamów o nadmierną kontrolę oraz próbę zniszczenia jego małżeństwa. Na ten moment nic nie wskazuje na poprawę relacji. Brooklyn coraz wyraźniej dystansuje się od swojej rodziny, skupiając się na życiu u boku Nicoli Peltz i jej bliskich. Publikacja wpisu z okazji Dnia Matki tylko podsyciła spekulacje i zainteresowanie opinii publicznej. Wybór teściowej zamiast własnej matki został odebrany jako kolejny sygnał narastającego konfliktu. Źródło: Pudelek
Dzielą ich 24 lata, łączy miłość. To ona skradła serce Rafała Sonika. Wkrótce po raz drugi zostaną rodzicami
Rafał Sonik i jego ukochana Izabela Głogowska znów zostaną rodzicami, a radosna nowina wyszła na jaw w najmniej spodziewanym momencie. To kolejny, wyjątkowy rozdział w ich historii miłości.
Rafał Sonik i jego ukochana Izabela Głogowska ponownie zostaną rodzicami, a radosna nowina wyszła na jaw w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Podczas programu „Pytanie na śniadanie” Karol Strasburger zdradził sekret rajdowca. 59-letni sportowiec nie miał wyjścia – potwierdził, że jego partnerka jest w ciąży, a ich rodzina znów się powiększy. Rafał Sonik i Izabela Głogowska znów zostaną rodzicami To miała być zwyczajna rozmowa o dojrzałym ojcostwie, ale zakończyła się sensacyjnym wyznaniem. Rafał Sonik, który pojawił się w programie „Pytanie na śniadanie” w towarzystwie Karola Strasburgera i Michała Milowicza, niespodziewanie został „zdemaskowany”. To właśnie prowadzący „Familiadę” jako pierwszy wypowiedział słowa, które zmieniły wszystko. „Ale kolega i tak nas przebija, bo ma w drodze dziecko dopiero, więc on jest młody”, powiedział. Rafał Sonik nie zaprzeczył. Wręcz przeciwnie — potwierdził, że jego ukochana Izabela Głogowska jest w ciąży. Para już wkrótce ponownie zostanie rodzicami. „Urodzi się w październiku, wycelowaliśmy co do dnia, urodziny będą mieli prawdopodobnie tego samego dnia albo w odstępie jednego dnia”, wybrzmiało z ust kierowcy rajdowego. Czytaj też: Rafał Sonik znów zostanie ojcem? Wpadka na wizji rozwiała wszelkie wątpliwości Dzielą ich 24 lata. Tak zaczęła się miłość Rafała Sonika i Izabeli Głogowskiej Zakochani poznali się w 2022 roku, w wyjątkowo trudnym momencie życia – oboje byli po bolesnych rozstaniach i zmagali się z własnymi emocjonalnymi kryzysami, próbując na nowo poukładać swoją rzeczywistość. Izabela jest operatorką kamery i pracowała przy rajdach. „W związku z Izą, który zaczął się już po zakończeniu naszych wcześniejszych relacji - i Iza i ja byliśmy wtedy wolnymi ludźmi - i poznaliśmy się w niesamowity, przypadkowo szczęśliwy sposób. […] Nie ukrywaliśmy się, więc nie robiliśmy niczego specjalnego, żeby utrzymywać związek w tajemnicy. Zachowywaliśmy się naturalnie. Pojawialiśmy się razem w miejscach publicznych, ale bez zbędnego eksponowania naszej relacji czy dzielenia się życiem prywatnym w mediach społecznościowych. […] Kiedy się poznaliśmy, byliśmy pokiereszowani po bardzo trudnych rozstaniach. To był 2022 rok. Każde z nas przeżywało swoją osobistą historię, tragedię i każde z nas było w emocjonalnym kryzysie. W moim przypadku był to długi i poważny związek - narzeczeństwo - w którym była trójka dzieci. Bardzo to przeżyłem, bo wychowywałem je z pełnym zaangażowaniem z Karoliną przez ponad osiem lat. Z tego, co wiem od Izy, dla niej, jej wcześniejszy, czteroletni związek, także był bardzo ważny”, opowiadał kierowca rajdowy w rozmowie z Dawidem Grądkowskim dla Pudelka pod koniec 2025 roku. Ale jak dodaje, ich historia nie była jak z filmu o miłości od pierwszego wejrzenia. Dali sobie czas, pozwalając uczuciu dojrzewać w naturalnym tempie. Bliskość, ciepło i zrozumienie pojawiały się stopniowo, aż w końcu zakochali się naprawdę – dopiero wtedy, gdy dobrze się poznali. Tak zaczęła się ich relacja, która dziś przerodziła się w rodzinę. Związek Rafała Sonika i Izabeli Głogowskiej od początku przyciągał uwagę. Zakochanych dzielą 24 lata. Ukochana rajdowca nie ukrywa, że gdy zaczynali się spotykać, miała 32 lata i była świadoma, że ich relacja może stać się łatwym celem dla stereotypowych ocen. Liczyła się z tym, że pojawią się komentarze sugerujące, że za uczuciem kryją się inne motywacje. Choć wiedziała, jakim człowiekiem jest Rafał – dobrym, mądrym i doświadczonym – towarzyszyła jej niepewność. Z czasem jednak przestało to mieć znaczenie. Dziś najważniejsze jest dla niej to, co ich łączy: miłość, głęboka przyjaźń i dojrzała relacja, którą razem budują. Ich wspólne życie i syn Radosław Pięć miesięcy temu para powitała na świecie syna Radosława. „Nigdy bym się nie spodziewał dwóch rzeczy. Po pierwsze - że można dojść do uczucia przez rozum, a nie przez serce. Po drugie - że w wieku 60 lat zostanę ojcem. Choć może… gdzieś w środku zawsze chciałem mieć więcej dzieci”, opowiadał Rafał Sonik w 2025 roku Pudelkowi. Rajdowiec nie kryje emocji związanych z ojcostwem. „Radosław. Radzio. Radość. Nie moglibyśmy wybrać lepszego imienia, bo właśnie to czujemy, patrząc na naszego Syna – czystą, ogromną Radość! Ponowne Ojcostwo to dla mnie największe szczęście, najważniejsze wyzwanie i jednocześnie najpiękniejszy dar”, napisał, dzieląc się swoim szczęściem jakiś czas temu. Sprawdź też: Tylko u nas! Dominika Tajner o łatce bycia byłą żoną Wiśniewskiego: „Czerpię z tego korzyści”. Właśnie otwiera nowy, nietypowy biznes W oczach Izabeli, Rafał Sonik jest dojrzałym i mądrym ojcem. A on sam dodawał wówczas, na czym zależy przy wychowaniu syna. „Wychowanie naszego syna opieramy na prostych zasadach: chcemy, by był mądry, dobry, empatyczny i zaradny. Ważne, aby żył w harmonii ze sobą i otoczeniem. Nie skupiamy się na przekazaniu przywiązania do bogactwa czy luksusowego stylu życia, bo sami też tak nie żyjemy. Zależy nam na przekazaniu pasji, systemu wartości i świadomości społecznej. Chcemy pokazać, że człowiek żyje także dla innych, i to ma ogromną wartość. Nasze motto: pomagać i dawać od siebie. Niewielka zmiana naszego życia znacząco zmienia życie innych. To najprostsza definicja pomagania”, opowiadał Dawidowi Grądkowskiemu dla Pudleka w 2025 roku. Przypomnijmy, że zwycięzca Rajdu Dakar 2015 jest ojcem dwóch synów. Starszy, 9-letni Gniewko, jest owocem jego poprzedniego związku. Dziś wiadomo już, że wkrótce po raz trzeci zostanie tatą, otwierając z ukochaną Izabelą kolejny rozdział w swoim życiu rodzinnym.
Od bibliotekarki i elektryka do wielkiej miłości. Ich związek to jedna z piękniejszych historii. „50 lat minęło jak jeden dzień”
Danuta Błażejczyk i jej mąż Andrzej to para, która udowadnia, że prawdziwa miłość nie zna granic. Ich wspólna historia zaczęła się od muzyki, przeszła przez trudne życiowe próby, aż po wspólne świętowanie 50-lecia małżeństwa. Poznaj kulisy związku, który przetrwał wszystko.
Danuta i Andrzej Błażejczyk są razem ponad pół wieku i właśnie świętowali 50-lecie małżeństwa. Ich historia zaczęła się w Lublinie i od początku była nierozerwalnie związana z muzyką. Przez lata przeszli wspólnie przez codzienność, zawodowe wyzwania i trudne momenty, budując relację opartą na bliskości, rozmowie i wzajemnym wsparciu. Występ w Dzień Dobry TVN. Tak mówią o 50 latach razem Danuta i Andrzej Błażejczyk wczoraj wystąpili w programie „Dzień Dobry TVN”, gdzie otwarcie opowiedzieli o swoim związku. Nie ukrywają – są razem na dobre i na złe, a niedawno świętowali 50. rocznicę zawarcia małżeństwa. Ich historia, jak sami podkreślają, to nie bajka, lecz codzienność budowana przez lata. „Nigdy nie było źle, nie można narzekać. 50 lat szybko zleciało, jak jeden dzień” – podsumował Andrzej Błażejczyk. W programie nie zabrakło emocji i niespodzianek. W studiu pojawiły się Beata Molak i Kasia Rodowicz, które przyniosły tort oraz kwiaty. Obie wokalistki współpracują z Danutą przy koncercie „Kobiety Mazowsza”. Miłość od pierwszych kroków w muzyce Ich historia zaczęła się w Lublinie, choć – jak wynika ze źródeł – początkowo nic nie zapowiadało wielkiej miłości. Ona była bibliotekarką, on elektrykiem. Oboje dopiero zaczynali swoją drogę w muzyce. Szybko okazało się jednak, że uczucie i talent idą w parze. Danuta Błażejczyk wspominała wprost: „Jak się ludzie kochają, to jest wielkie uderzenie. Ja powiedziałam: ‘Albo się pobieramy, albo przestań mi zawracać głowę’”. Ich ślub w 1975 roku w Puławach był równie nietuzinkowy jak oni sami. „Na naszym weselu byli nasi koledzy muzycy, my jako rockmani śpiewaliśmy muzykę ostrą. Babcia z dziadkiem nie wytrzymali. Nie dźwignęli rock'n'rolla” – żartowała wokalistka. W 1989 roku, po czterech latach starań, para powitała na świecie córkę Karolinę. Dziś mają także wnuka Wincentego. Wspólne życie, scena i codzienność na Mokotowie Od lat tworzą duet nie tylko prywatnie, ale i zawodowo. Wspólnie pracują, koncertują i – jak sami przyznają – są razem niemal cały czas. Na co dzień mieszkają w Warszawie na Mokotowie. Ich życie ma swój rytm – Andrzej zajmuje się m.in. domem i gotowaniem, a Danuta działalnością artystyczną. Razem tworzą zgrany zespół. Trudne momenty były. Ale nie zniszczyły ich relacji W ich życiu pojawiły się także poważne wyzwania, w tym choroby nowotworowe, z którymi musieli się zmierzyć. Jak podkreślają, to właśnie wtedy ich relacja została wystawiona na próbę. Najważniejsze okazało się wsparcie, przyjaźń i bliskość – elementy, które towarzyszą im od początku. Sekret ich związku? Jedno zdanie mówi wszystko Danuta i Andrzej Błażejczyk nie idealizują swojego małżeństwa. Przyznają, że zdarzają się kłótnie, różnice zdań i napięcia. Kluczowe jest jednak to, że zawsze wracają do rozmowy. „Niczego nie zamiatamy pod dywan” – podkreśla Andrzej Błażejczyk. To właśnie szczerość, dystans i poczucie humoru sprawiły, że są razem ponad pół wieku. Ich historia pokazuje jasno – miłość nie polega na braku problemów, ale na tym, jak się je rozwiązuje. ZOBACZ TEŻ: Ostatnie tygodnie są dla niej trudne. Danuta Błażejczyk zmaga się z chorobą Źródło: Plejada, dziendobry.tvn.pl
Doświadczyła trudnej relacji z narcyzem, dziś opowiada o tym, jak sobie poradziła. Jej głos docenił miliony kobiet
Anna Wendzikowska ujawnia swoje doświadczenia z przemocą narcystyczną. Jej słowa pokazują, jak głęboko taka relacja wpływa na psychikę i dlaczego powrót do siebie bywa tak trudny.
Anna Wendzikowska ponownie porusza trudny temat, dzieląc się osobistym doświadczeniem przemocy narcystycznej. Prezenterka opisuje, jak taka relacja wpływa na psychikę i postrzeganie rzeczywistości. Jej wyznanie pokazuje, jak długą i wymagającą drogą jest powrót do siebie po kontakcie z narcyzem. Anna Wendzikowska o przemocy narcystycznej – osobiste wyznanie Anna Wendzikowska po raz kolejny zdecydowała się zabrać głos w ważnej sprawie społecznej. Tym razem prezenterka opowiedziała o swoich doświadczeniach związanych z przemocą narcystyczną. Jak sama przyznała, to przeżycie, które na zawsze zmienia sposób postrzegania siebie oraz otaczającego świata. W swoim wpisie nie ograniczyła się jedynie do ogólnych refleksji. Jasno zaznaczyła, że temat ten zna nie tylko z książek, ale również z własnego życia. Tym samym jej słowa nabierają szczególnej wagi i autentyczności. ZOBACZ TEŻ: Długo szukała miłości, spotkało ją wiele rozczarowań. Teraz Anna Wendzikowska szykuje się do ślubu. To będzie efektowna ceremonia Jak wygląda związek z narcyzem według Anny Wendzikowskiej Prezenterka zwróciła uwagę na specyfikę relacji opartych na manipulacji psychicznej i ukrytym narcyzmie. Podkreśliła, że osoby, które doświadczyły takiej relacji, doskonale wiedzą, jak trudno jest później wrócić do siebie. „Kto przeżył związek z narcyzem, ten wie, jak trudno potem wrócić do siebie. Bo potem nic już nie jest takie samo” — napisała Anna Wendzikowska. Według niej taka relacja odbiera nie tylko spokój, ale również coś znacznie głębszego — poczucie bezpieczeństwa i stabilności emocjonalnej. Skutki przemocy narcystycznej – utrata siebie i rzeczywistości Anna Wendzikowska bardzo dokładnie opisała skutki, jakie niesie za sobą przemoc narcystyczna. Zwróciła uwagę, że jej konsekwencją jest nie tylko ból emocjonalny, ale również głębokie zagubienie. Prezenterka wskazała, że osoba po takiej relacji zaczyna tracić zaufanie do samej siebie. Pojawia się trudność w odróżnieniu prawdy od iluzji oraz w ocenie własnych emocji. Jak opisała: „Narcyz nie odbiera tylko spokoju. Odbiera też umiejętność widzenia rzeczywistości taką, jaka jest”. Dodatkowo podkreśliła, że w takiej sytuacji człowiek przestaje wiedzieć, kim jest i co jest prawdą. To doświadczenie prowadzi do głębokiego kryzysu tożsamości. CZYTAJ TEŻ: Anna Wendzikowska zaręczona! Po tygodniach spekulacji powiedziała to wprost. Kim jest jej partner? „W matriksie kameleona” – książka jako wsparcie W swoim wpisie Anna Wendzikowska poleciła książkę Katarzyny Dodd „W matriksie kameleona”. Zaznaczyła, że może ona pomóc osobom, które zetknęły się z toksycznymi relacjami opartymi na manipulacji. Prezenterka wyraziła nadzieję, że jej odbiorcy nie będą musieli sięgać po nią z własnej potrzeby. Jednocześnie podkreśliła, że dla osób, które mają takie doświadczenia, książka może stać się ważnym wsparciem. Jak wskazała, historie innych ludzi pozwalają zrozumieć, że przeżywane doświadczenia nie były „szaleństwem”, lecz realnym problemem wynikającym z relacji. Powrót do siebie po relacji z narcyzem – długi proces Anna Wendzikowska nie ukrywa, że powrót do równowagi po relacji z narcyzem jest procesem długotrwałym i bolesnym. Zaznaczyła, że wymaga on czasu oraz pracy nad sobą. Według niej kluczowym elementem tego procesu jest nauka słuchania własnego głosu — krok po kroku. Istotną rolę odgrywają także „głosy rozsądku”, które pomagają odzyskać kontakt z rzeczywistością. Mimo trudności prezenterka podkreśliła, że na końcu tej drogi czeka coś niezwykle ważnego — prawdziwy kontakt ze sobą. To właśnie on stanowi fundament odbudowy po doświadczeniu przemocy narcystycznej. Źródło: Plejada, Instagram
Dziewczyna z dobrego domu i amant polskiego kina. Historia miłości Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego była pełna napięć
Była córką wybitnego aktora i wierzyła, że miłość wymaga poświęceń. On natomiast był gwiazdą, o której marzyły tysiące kobiet. Ich historia zaczęła się jak romantyczny scenariusz, ale szybko zamieniła się w pełen napięć dramat. Zdrady, rozłąka i trudne decyzje doprowadziły do momentu, który na zawsze zmienił życie Zuzanny Łapickiej.
Ona była dziewczyną z dobrego domu, córką wybitnego aktora, Andrzeja Łapickiego i jak się później okazało, idealną żoną dla artysty, bo tak jak jej mama, nauczyła się trwać przy mężu i poświęcać mu sto procent swojej uwagi; chociaż w wypadku Zuzanny Łapickiej trwało to tylko do pewnego czasu. On był starszym od niej o dziewięć lat, rozchwytywanym aktorem i wielką gwiazdą w artystycznym światku, na koncie miał już jedno małżeństwo i głośny na całą Polskę romans. "Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. (...) Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", wyznała Zuzanna Łapicka. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: wzdychała do niego jako nastolatka Jako nastolatka chodziła na wszystkie jego filmy. Podkreślała, że należała do grona fanek przystojnego, młodego aktora. Podobnie zresztą jak jej przyjaciółka, Magda Umer, chociaż wtedy się jeszcze nie znały, ale po latach obie zgodnie przyznały, że wzdychały do Olbrychskiego po seansie „Małżeństwa z rozsądku”, gdzie grał z Elżbietą Czyżewską. Dla Zuzanny Łapickiej starszy o 9 lat aktor nie był tylko idolem z ekranu, szybko nadeszła okazja, aby mogła go poznać prywatnie, a to dzięki ojcu, Andrzejowi Łapickiemu, który pracował z nim w Teatrze Narodowym. "Daniel odwiedzał nas ze swoją pierwszą żoną, Moniką i synem Rafałem. Gdy skończyłam 18 lat i byłam ciągle szanująca się dziewicą, nakleił na drzwiach do mojego pokoju »Mam 18 lat, już mi wszystko wolno«", wspominała Zuzanna Łapicka. Podobał jej się. W niczym nie przypominał jej sławnego ojca - amanta, który kokietował kobiety, ani innych znanych jej osób z artystycznego środowiska, którzy kiedy mówili o kimś źle, to za plecami. Zachwyciła ją w Danielu jego prostolinijność i mówienie bez ogródek, o tym, co myśli. Zachowywał w tym pewnego rodzaju brawurę, co bardzo jej imponowało. Zobacz też: Była na szczycie po Kuszyńskiej. Potem uciekła i zaczęła od nowa. Jej powrót zaskakuje Daniel Olbrychski, Warszawa, 1976 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: początek związku Od momentu naklejenia przez aktora na jej drzwiach prowokującego napisu, przez kolejnych kilka lat do niczego pomiędzy nimi nie doszło. Zuzanna Łapicka dopiero wkraczała w dorosły świat i była skupiona na swoich sprawach sercowych, a Daniel Olbrychski przeżywał wtedy burzliwy romans z Marylą Rodowicz, która "poszła mu w szkodę", jak po latach ujął aktor. I kiedy piosenkarka zostawiła go dla syna premiera Piotra Jaroszewicza, ponownie pojawił się w życiu Zuzanny. "Daniel był bardzo rozczarowany. Spotkaliśmy się, dowiedział się, że mieszkam sama, kończę studia i pewnego dnia mnie odwiedził. Szybko poszło, akurat chciałam wyplątać się z trudnego związku, który nie rokował, a Daniel od razu chciał się żenić, brać ślub kościelny". I rzeczywiście, pobrali się. Sakramentalne "tak" powiedzieli sobie w 1978 r., Zuzanna Łapicka miała wtedy 24 lata. Aktor wyznał po latach w wywiadzie dla VIVY!, że po tym, jak zakończyła się jego relacja z Rodowicz, nabrał do kobiet dystansu. "Uważałem, że nie warto być wiernym, nie warto się zakochiwać", wyznał, dodając po chwili, że właśnie wtedy padło na Zuzię. Uważał ją za niezwykle inteligentną i dowcipną, tzw. dziewczynę z dobrego domu, ale jak sam przyznał, zanim zauważył, że to ktoś bardzo w jego życiu istotny, wyrządził jej już dużo krzywd. Czytaj również: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: historia miłości, zdrady Liczne kryzysy przyszły dopiero z czasem, bo pierwsze lata małżeństwa z Danielem Olbrychskim Zuzanna Łapicka wspominała jako niemal idylliczne. Wpatrzona w męża i oddana tylko jemu żona i zadowolony małżonek, który jak mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka, "chwalił się, że żona jest seksi i jeszcze do tego zawsze zrobi coś na ciepło wieczorem". W 1981 roku na świat przyszła ich córka, Weronika, a niecały rok później Daniel Olbrychski wyjechał do Paryża kręcić film, na który podpisał kontrakt. Zuzanna nie dostała paszportu i małżonkowie rozdzielili się na kilka miesięcy. Kiedy po tym czasie przyjechała z roczną córką do Francji, jej mąż był już "królem Paryża". Z lotniska odebrał Zuzannę Łapicką Andrzej Żuławski i zanim jeszcze zdążyła rozpakować pierwszą walizkę, usłyszała, że aktor ma romans z 50-letnią gwiazdą filmów Felliniego. Wiadomość była szokująca, ale Zuzanna Łapicka potrafiła zachować w tej sytuacji typowe dla siebie poczucie humoru. Miała mu wtedy napisać w liście: „Daniel, pomyliło ci się z winem, że im starsze, tym lepsze”. Jednak dystansu do zdrad męża nabrała dopiero po latach... „Anouk Aimée zachwycałam się - jak wszyscy - w filmach Federica Felliniego, nie mówiąc o oscarowej Kobiecie i mężczyźnie (1966) Claude'a Leloucha, ze słynnym śpiewanym Szabadabada. To wszystko było dla mnie, wówczas 12-letniej, jakieś magiczne, z innego, odległego świata. I nagle po kilkunastu latach ta niezwykła kobieta z celuloidu zakochuje się w moim młodym, trzydziestoparoletnim wówczas mężu, który mimo stanu wojennego w Polsce pojawia się w Paryżu, żeby zagrać u Leloucha w Les uns et les autres (1981, Jedni i drudzy)”, pisała dziennikarka w książce "Dodaj do znajomych" (wyd. Agora). Reżyser filmu, u którego Daniel Olbrychski grał wraz z dojrzałą gwiazdą kina, miał powiedzieć Anouk, że "nie ma o co walczyć, bo są dwie rzeczy, których nie przewalczy, jedna to Zuzia, druga to Polska i Solidarność”. "Nie wiem, która miłość była ważniejsza, myślę, że Polska u Daniela przetrwała, a ja niekoniecznie", skwitowała wiele lat później Zuzanna Łapicka na łamach swojej książki. Zobacz też: Doświadczyła trudnej relacji z narcyzem, dziś opowiada o tym, jak sobie poradziła. Jej głos docenił miliony kobiet Kazimierz Dolny 09.1994 r. Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka, córka Weronika W jednym z wywiadów podkreśliła, że jej małżeństwo z Danielem padło ofiarą stanu wojennego. Na obczyźnie okazało się, że długie godziny pracy i romans z aktorką nie były jedynymi problemami w ich związku. Żona aktora bardziej niż na inne kobiety narzekała na jego alkoholowe eskapady, którymi odreagowywał wieczorne występy, a które kończyły się nad ranem. Życie z rocznym dzieckiem stało się w takich warunkach prawie niemożliwe. "Bałam się picia Daniela. Bardziej niż jego kobiet. Bo alkohol zaburzał nasze życie", wyznała. "Małżeństwo zaczęło nam się sypać, ale do głowy mi nie przyszło, że można się rozwieść. Próbowałam to ciągnąć", mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka. Nie wyobrażała sobie, że można inaczej, w ślad za mamą powtarzała wzorzec kobiety wyrozumiałej. Zofia Łapicka całe życie spędziła u boku męża, przymykając oko na jego romanse. "Wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być", opowiadała córka Łapickich. "Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", dodała w wywiadzie dla VIVY!. Do żony Daniela Olbrychskiego coraz częściej przychodziło uczucie, że nie jest w stanie uratować swojego małżeństwa, bo nie jest kimś, kogo oczekuje od niej jej mąż - czyli osobą oddaną i skupioną tylko na nim. Była taka przez pierwsze trzy lata małżeństwa, ale czas, a przede wszystkim naderwane zaufanie zrobiły swoje. Jubileusz 40-lecia pracy zawodowej Daniela Olbrychskiego, 2003 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: rozwód i życie po nim Zuzanna Łapicka obojętniała, a Daniel Olbrychski zaangażował się w kolejny romans, tym razem z Barbarą Sukovą, z którą zagrał w filmie „Róża Luksemburg” w 1985 roku. Po wszystkim okazało się, że aktorka spodziewa się dziecka. Ta wiadomość była jak gwóźdź do trumny małżeństwa Łapickiej i Olbrychskiego. Dziennikarka powiedziała, że chce się rozwieść. "Ale to nie było takie proste, bo Daniel jest zdolnym aktorem i zagrał oszalałego z miłości męża. I jeszcze mnie przekonał na kolejne dziesięć lat", wyznała w rozmowie z VIVĄ! Zuzanna Łapicka. Zdesperowany, aby zatrzymać żonę przy sobie, Olbrychski kupił jej dom pod Kazimierzem, którym wcześniej się zachwycała. Spędzili tam kilka kolejnych, jak się okazało, szczęśliwych, lat, ale już jako eks małżonkowie. "Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach", opowiadała Zuzanna Łapicka. W swojej książce "Dodaj do znajomych" żona Daniela Olbrychskiego przytoczyła zabawną anegdotę z sali sądowej. Aktor podczas rozprawy rozwodowej miał tłumaczyć: „Nie rozumiem, o co chodzi mojej żonie. Ma ze mną życie po różach!”. – „Różach Luksemburg!” – dodała Zuzanna Łapicka, rozśmieszając tym samym Wysoki Sąd. Córka Andrzeja i Zofii Łapickich stała się w swojej rodzinie pierwszą od pokoleń kobietą, która przestała tolerować niewierność i naginanie się na rzecz małżeństwa. Podkreślała, że rozwodzi się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię, co ogromnie ją wzmocniło. "Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie", podkreślała Zuzanna Łapicka w lipcu 2017 roku na łamach magazynu "Uroda Życia". Kilka lat po rozwodzie drogi Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego ostatecznie się rozeszły. Aktor związał się z Krystyną Demską, z którą jest dziś kilkanaście lat po ślubie. Zuzanna Łapicka odeszła po ciężkiej chorobie 21 grudnia 2018 roku. Czytaj także: Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział Zuzanna Łapicka, 1998 r.
Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu
Edyta Górniak przerywa milczenie i ujawnia kulisy rozstania z Dariuszem Krupą. Wstrząsające wyznania o kontroli, braku pieniędzy i życiu bez wolności pokazują, jak wyglądała jej codzienność. „Byłam wrakiem człowieka” – przyznaje bez ogródek.
Edyta Górniak ujawnia dramatyczne kulisy swojego związku z Dariuszem Krupą. W wywiadach mówi o życiu pod kontrolą, braku dostępu do pieniędzy i emocjonalnym rozpadzie po rozstaniu. „Zrozumiałam, że Darek zbudował mi kryształową klatkę” – wyznaje. Jej słowa rzucają nowe światło na jedną z najgłośniejszych historii w polskim show-biznesie. Edyta Górniak rozstanie – kulisy związku z Dariuszem Krupą Związek Edyty Górniak i Dariusza Krupy przez lata uchodził za stabilny, jednak – jak wynika z jej własnych słów – rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej. Artystka opisała relację, która stopniowo przestawała być partnerska, a zaczęła przybierać formę zależności. W pewnym momencie – jak sama przyznała – role w ich relacji zaczęły się zmieniać: „Najpierw był moim chłopcem, potem ojcem mojego dziecka, potem moim mężem, a niedługo potem moim... tatą.” To zdanie pokazuje, jak bardzo zmieniła się dynamika ich związku. Dariusz Krupa przestał być wyłącznie partnerem, a zaczął przejmować kontrolę nad kolejnymi obszarami życia artystki. ZOBACZ TEŻ: Edyta Górniak o dramatycznym dzieciństwie. W nowym show wraca do bolesnych wspomnień sprzed lat „Zarządzał całym moim majątkiem” – kontrola i brak pieniędzy Jednym z najbardziej uderzających elementów tej relacji była kwestia finansów. Edyta Górniak wprost mówi o oddaniu pełnej kontroli nad swoimi pieniędzmi: „Zarządzał całym moim majątkiem.” Choć zarabiała i miała środki, nie mogła z nich swobodnie korzystać. Codzienność wyglądała – jak relacjonuje – w sposób trudny do wyobrażenia: „Mówiłam Darkowi, ile kosztuje i czy może mi przesłać pieniądze.” Po rozstaniu sytuacja przybrała jeszcze bardziej dramatyczny obrót. Wspomina: „Nie miałam pieniędzy na jedzenie, bo cały mój majątek został w innym domu. Karta do banku i kody zostały zmienione.” To właśnie wtedy – jak podkreśla – musiała wrócić na scenę nie z potrzeby artystycznej, ale z konieczności. „Byłam wrakiem człowieka” – dramat po rozwodzie Rozwód był dla Edyty Górniak momentem skrajnie trudnym. Artystka nie ukrywa, że psychicznie była na granicy wytrzymałości: „Byłam wrakiem człowieka. Nie wiedziałam, jak się nazywam. Gdzie jest mój początek, koniec i od czego mam zacząć.” Mimo tego zdecydowała się wrócić do pracy niemal natychmiast. Jak sama mówi. To nie była decyzja wynikająca z siły, lecz konieczności: „Nie jestem nawet w stanie mówić, myśleć, oddychać, spać, jeść, tym bardziej nie jestem w stanie zaśpiewać.” Jednocześnie miała jeden cel – ochronę syna. CZYTAJ TEŻ: Edyta Górniak o stracie ciąży. W serialu o sobie wróciła do bolesnego wspomnienia: "Allan miałby siostrę" Życie w „kryształowej klatce” i izolacja W wywiadzie dla „Vivy!” Górniak wielokrotnie wraca do poczucia ograniczenia i kontroli. Najbardziej wymownym określeniem, którego użyła, jest: „Zrozumiałam, że Darek zbudował mi kryształową klatkę.” To metafora życia, które z zewnątrz mogło wyglądać idealnie, ale w rzeczywistości było pełne ograniczeń. Żyła w zasadzie tylko w domu, była odizolowana. Nie miała przyjaciół, znajomych. Jej codzienność była klatką. Z czasem pojawił się także strach: „Zorientowałam się, że boję się go zapytać o zgodę na cokolwiek.” Rozstanie, które stało się medialnym konfliktem Rozpad związku Edyty Górniak i Dariusza Krupy nie pozostał prywatną sprawą. Jak sama podkreśla, bardzo szybko stał się medialnym spektaklem. Po jej odejściu sytuacja tylko się zaostrzyła – „zamki zostały zmienione”, a sprawa szybko trafiła do opinii publicznej. Najbardziej bolesne było jednak coś innego: „Darek nie podjął ani jednego dnia próby walki o nas.” Decyzja o odejściu nie była nagła. Edyta Górniak przyznaje, że długo zmagała się z wątpliwościami i próbowała zrozumieć swoją sytuację. Momentem przełomowym było uświadomienie sobie, że utraciła wolność: „Zaczęłam tęsknić za poczuciem wolności.” Zdecydowała się nawet na tygodniową izolację w seminarium buddyjskim, aby – jak mówi – „spotkać się z samą sobą” i zrozumieć, czego naprawdę potrzebuje. Ostatecznie doszła do wniosku, który zamyka tę historię: „Rozłąka pokazała, że jesteśmy szczęśliwi, ale bez siebie.”. Źródło: Viva, Superexpress, RMF Show
Była na szczycie po Kuszyńskiej. Potem uciekła i zaczęła od nowa. Jej powrót zaskakuje
Zaczynała jako samouk z ogromną pasją, śpiewała u Piotra Rubika i w Varius Manx, by później zniknąć ze sceny i wrócić silniejsza niż kiedykolwiek. Józefina udowadnia, że nawet po trudnych momentach można odnaleźć siebie na nowo – a jej najnowsze sukcesy tylko to potwierdzają.
Artystka o wyjątkowym głosie i niezwykłej wrażliwości. Pisze, komponuje i śpiewa. To kobieta wielu talentów! Anna Józefina Lubieniecka przed laty współpracowała z Piotrem Rubikiem i była wokalistką zespołu Varius Manx, aby ostatecznie rozpocząć solową karierę. W pewnym momencie na kilka lat zniknęła ze sceny, ale nigdy nie zrezygnowała ze swojej największej pasji – muzyki. Józefina w 2023 roku wydała nowy singiel, a w kolejnym powróciła do Opola i zachwyciła publiczność utworem: "Gdy jest brzydko", który zaśpiewała ze Skubasem. Para otrzymała za nią nagrodę Super Premiery oraz ZAiKSU. Anna Józefina Lubieniecka była samoukiem. Tak wyglądała jej droga do kariery Przyszła na świat 18 marca 1988 roku w Kielcach. Od najmłodszych lat coś ciągnęło ją w stronę muzyki. Scena była jej przeznaczeniem. Nauczyciele angażowali ją do udziału w szkolnych apelach i przedstawieniach. Koleżanki i koledzy byli jej pierwszą widownią. „Naukę śpiewu zaczęłam dosyć późno, bo w czwartej klasie szkoły podstawowej. Tak na poważnie, moja przygoda ze sceną zaczęła się w Buffo. Nigdy nie kończyłam szkoły muzycznej. Jestem samoukiem”, podkreśla Józefina w rozmowie z viva.pl. W 2004 roku w Studio Buffo wystąpiła w musicalu Romeo i Julia. Na swoim koncie ma także udział w spektaklach Młody Faust i Ecce Homo Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Rok później zachwyciła widzów w programie Szansa na sukces, którego gościem był zespół Wilki. Józefina wykonała utwór Here I Am, którego interpretacja przyniosła jej pierwsze miejsce. Po kilku latach ponownie pojawiła się kultowym formacie. Tym razem zaśpiewała utwór Psalm dla Ciebie z repertuaru Piotra Rubika. Później swoim talentem oczarowała publiczność w Opolu. Utwór zespołu Wilki — Eli lama Sabachtani zapewnił jej zwycięstwo podczas koncertu Debiutów. W latach 2007-2010 występowała jako solistka w zespole Piotra Rubika. "U Piotra było zawsze miło, do tej pory bardzo lubimy się prywatnie. Koncerty z nim to zawsze było wielkie wydarzenie. Mieliśmy też wiele koncertów zagranicznych, dzięki którym "liznęłam" trochę wielkiego świata", wspominała Anna Józefina Lubieniecka w rozmowie z Plejadą, zapytana o ten etap swojej kariery. Następnie zmierzyła się z kolejnym muzycznym wyzwaniem i została wokalistką Varius Manx, w którym zastąpiła Monikę Kuszyńską. Z grupą nagrała wspólnie płytę Eli. Zapytana, czy nie obawia się porównań do poprzedniej wokalistki odpowiedziała: "Uniosę to, przecież są w życiu trudniejsze sprawy. A jeśli będzie trzeba, zamknę drzwi i wyłączę internet". Bycie cześcią Varius Manx trwało trzy lata i był to dla artystki wyjątkowy okres. „Czas w Varius Manx bardzo mnie wzbogacił. Robert stworzył mi doskonałe warunki do pracy, pomógł mi się ogarnąć... Czułam, że się rozwijam”, mówiła w wywiadzie dla Echa Dnia. Zobacz też: Michał Bajor i Alicja Majewska zachwycili publiczność w Opolu i nie mieli sobie równych. "Klasa!" Anna Józefina Lubieniecka, Varius Manx w Dzień Dobry TVN, 2011 Anna Józefina Lubieniecka postawiła na solową karierę i zniknęła ze sceny Po trzech latach podjęła decyzję o rozpoczęciu solowej kariery. Chciała gnać za marzeniami! Jako Lari Lu wydała swój solowy album i… zniknęła. Dlaczego? Była rozczarowana tym, że jej pierwszy solowy projekt nie zyskał uznania słuchaczy, Lubieniecka czuła wówczas, że potrzebuje chwili oddechu, żeby się do wszystkiego zdystansować. Najpierw wyjechała do Londynu, a potem do Berlina. „Zniknęłam, choć wraz z wydaniem płyty „Lari Lu 11” myślałam, że nie zniknę… Po prostu płyta nie odniosła sukcesu, a ja bardzo łatwo się poddałam. Czułam, że się wypalam. Nie mogłam znaleźć w sobie siły, by zawalczyć. Pewnego dnia, spakowałam się i wyjechałam do Berlina, żeby zacząć wszystko od nowa”, opowiadała dla VIVY! Józefina. Za granicą podejmowała prace w zupełnie innych branżach. Pracowała w restauracji w Anglii oraz w sklepie i agencji reklamowej w Niemczech. Po tym chwilowym zniknięciu spod blasku reflektorów powróciła - już pod pseudonimem "Józefina" z hitem Wilcze serce, który podbił serca słuchaczy (był grany w ponad 40. rozgłośniach radiowych). Nie każdy wie, że słowa napisała dla niej Anita Lipnicka, z którą łączy ją podobna wrażliwość. Józefina wróciła bardziej świadoma siebie, bogatsza o nowe doświadczenia. „Z perspektywy czasu, myślę, że to była ucieczka. I choć Berlin, jest moim ulubionym miastem na ziemi, po dwóch latach wróciłam do Polski i obiecałam sobie, że wrócę także na scenę”, mówi w komentarzu dla viva.pl. I tak też się stało. Józefina bierze udział w wielu koncertach i występach telewizyjnych. Prowadzi też zajęcia wokalne. Jest certyfikowaną trenerką z zakresu techniki MIX, skupia się na diagnozowaniu i korygowaniu problemów wokalnych u swoich uczniów. Sama doskonaliła swój warsztat u Elżbiety Zapendowskiej, Teona Kontridze czy Matteo Mazzucca. Artystka ma wielkie serce! Na co dzień jest też domem tymczasowym dla potrzebujących zwierząt, którym szuka odpowiedzialnych opiekunów. Angażuje się też w akcje na rzecz potrzebujących pupili. Czytaj też: Internauci bezlitości dla Kayah i Piaska. Ostro komentują ich wpadki w Opolu. "Tragedia" https://www.youtube.com/watch?v=3S0tx4bq6GI Józefina — zachwyca z nowym singlem pt. Głód Józefina sama komponuje, pisze teksty piosenek i śpiewa. Inspiracji szuka w codzienności, doświadczeniach. Tworzenie przynosi jej ogromną radość i satysfakcję. To jej czas! Po "Wilczym sercu" przyszedł czas na kolejny utwór pt. Głód. Premiera odbyła się w 2023 roku w Dniu Zakochanych. „Piosenka pojawiła się w Dniu Zakochanych, ale z myślą o tych, którzy mają smutne walentynki. Miłość ma różne oblicza… Ciężko jest mi powiedzieć, czym tak naprawdę ona jest. Każda jest inna i inaczej smakuje…”, opowiada nam Józefina. Wokalistka tworzyła utwór przy współpracy z Robertem Jansonem, Anitą Lipnicką i Wojtkiem Szczepanikiem. „Wszystko zaczęło się od kawy z Robertem Jansonem na Mokotowie. Chwilę po naszym spotkaniu dostałam od Niego wiadomość z notatką głosową. To była muzyka do piosenki „Głód”. Zagrana na gitarce, Robert śpiewał. Taka zwykła niezwykła piosenka — pomyślałam i od razu siadłam do pisania tekstu. O pomoc poprosiłam Anitę Lipnicką. Ona tak pięknie pisze… tu domaluje, tam zaczaruje… Słowa Ją kochają! @anita.lipnicka tak bardzo Ci dziękuje za Twoje wsparcie! „Głód” to piosenka o pustce i tęsknocie, którą ciężko zagłuszyć, choć się chce, bo boli. O radości, której dosłownie nic nie jest w stanie nam sprawić, bo najlepiej smakowała, gdy mieliśmy ją z kim dzielić. O tym, że tak trudno jest zaspokoić głód miłości, czymś innym niż miłość. Utwór zaaranżował @iam.wojtek, w którego grze na pianinie jestem zakochana, a video powstało w Jego domowym studiu — w moim ukochanym Berlinie! W 2025 roku zasiadła w jury w Opolu, oceniając koncert "Debiuty". "Historie lubią zataczać koło! Jak ten czas leci! 18lat temu sama startowałam w tym konkursie, a dziś zasiądę w nim w jury!", komentowała wokalistka na swoim Instagramie. Od momentu powrotu Józefina pozostaje aktywna na polskiej scenie i pokazuje swoim fanom, że muzyka nieustannie ją napędza i inspiruje.
Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział
Sean Penn od dawna udowadnia, że jego relacja z Ukrainą nie jest gestem na pokaz. Aktor wspiera kraj od pierwszych dni pełnoskalowej wojny, dokumentował rosyjską agresję, zostawił Wołodymyrowi Zełenskiemu swojego Oscara, a teraz ponownie postawił na obecność w Kijowie zamiast hollywoodzkiego blasku.
To opowieść o kimś, kto od lutego 2022 roku wraca do kraju ogarniętego wojną, przypomina światu o jego dramacie i z uporem pokazuje, że solidarność bywa cicha, ale bardzo wymowna. Gdy w listopadzie 2022 roku wręczył Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, zrobił z niej symbol wiary w zwycięstwo Ukrainy. W marcu 2026 dopisał do tej historii kolejny rozdział. Sean Penn i Ukraina. Od pierwszych dni wojny był obok Sean Penn pojawił się w Ukrainie już na początku pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku. Przyjechał jako twórca i świadek — pracował wtedy nad dokumentem pokazującym rzeczywistość kraju w stanie wojny. Z czasem jego obecność przestała być jednorazowym wydarzeniem. Wracał do Kijowa, spotykał się z przedstawicielami władz i konsekwentnie zabierał głos w sprawie Ukrainy na arenie międzynarodowej. To właśnie ta ciągłość nadaje jego działaniom ciężar. W świecie, w którym wsparcie często bywa chwilowe i podporządkowane medialnemu cyklowi, Sean Penn wybrał inną drogę — długotrwałe zaangażowanie. Prezydent Wołodymyr Zełenski podkreślał, że aktor był obecny "od pierwszego dnia pełnoskalowej wojny" i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów wspierających Ukrainę. W przypadku Seana Penna trudno mówić o klasycznym aktywizmie celebryckim. Jego działania nie ograniczają się do symbolicznych wpisów czy wystąpień na czerwonym dywanie. Zamiast tego wybiera obecność — fizyczną, wymagającą, często niewygodną. To podejście zbudowało jego wiarygodność — zarówno w oczach Ukraińców, jak i międzynarodowej opinii publicznej. W efekcie jego nazwisko przestało funkcjonować wyłącznie w kontekście kina, a zaczęło być kojarzone z realnym wsparciem. ZOBACZ TEŻ: Wołodymyr Zełenski zabiega o pokój dla swojego kraju. A jak żyje żona prezydenta i dwójka ich dzieci? Pragną tylko jednego Oscar dla Zełenskiego. Gest Seana Penna, który zapamiętano na długo Jednym z najbardziej symbolicznych momentów tej relacji była wizyta Seana Penna w Kijowie w listopadzie 2022 roku. To wtedy aktor wręczył Wołodymyrowi Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, prosząc, by została w Ukrainie do czasu zwycięstwa. Ten gest natychmiast obiegł światowe media. Nie dlatego, że był spektakularny, lecz dlatego, że był osobisty. Oscar — jedno z najważniejszych wyróżnień w świecie filmu — przestał być nagrodą za rolę, a stał się symbolem wiary, solidarności i zaufania. Oddanie statuetki można odczytać jako gest przekroczenia granicy między światem sztuki a rzeczywistością polityczną i społeczną. Sean Penn oddał coś, co dla wielu aktorów jest ukoronowaniem kariery, w zamian za coś, czego nie da się zmierzyć — poczucie, że stoi po właściwej stronie historii Zamiast Oscarów w Los Angeles wybrał Kijów. Sean Penn znów postawił na Ukrainę W marcu 2026 roku historia zatoczyła symboliczne koło. Sean Penn ponownie znalazł się w centrum uwagi — tym razem jako laureat Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej". Jednak zamiast pojawić się na gali w Los Angeles, wybrał podróż do Kijowa. Decyzja była tak wymowna, jak jego wcześniejsze gesty. W czasie gdy Hollywood świętowało, Penn spotkał się z Wołodymyrem Zełenskim. Prezydent Ukrainy podziękował mu za wsparcie i nazwał go "prawdziwym przyjacielem Ukrainy", podkreślając, że jego obecność znaczy dla Ukrainy bardzo dużo. Sean Penn po raz kolejny pokazał, że dla niego wybór nie jest trudny. Nie chodzi o odrzucenie świata filmu, lecz o hierarchię wartości. O decyzję, która mówi więcej niż jakiekolwiek przemówienie ze sceny. SPRAWDŹ TEŻ: Pracowała z DiCaprio i Seanem Pennem, ale jej nazwisko rzadko trafia na plakaty. Teraz zdobyła historycznego Oscara
Serce gwiazdy „Heated Rivalry” jest zajęte. Kim jest tajemnicza piękność z Oscarów?
Hudson Williams po raz pierwszy oficjalnie pokazał swoją dziewczynę na jednym z najważniejszych wydarzeń w Hollywood. Aktor pojawił się z Katelyn Rose Larson na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, wzbudzając ogromne emocje wśród fanów. Choć dla wielu to zaskoczenie, ich związek trwa od lat i ma znacznie głębszą historię.
Hudson Williams, gwiazda serialu „Heated Rivalry”, po raz pierwszy tak otwarcie pokazał swoje życie prywatne. Podczas Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles pojawił się u boku Katelyn Rose Larson, wzbudzając ogromne zainteresowanie. Choć dla wielu to nowe odkrycie, ich relacja trwa od lat i dopiero teraz ujrzała światło dzienne. Dziewczyna Hudsona Williamsa – wspólny debiut na Oscarach 2026 15 marca 2026 roku w Los Angeles doszło do momentu, który natychmiast obiegł media. Hudson Williams pojawił się na Vanity Fair Oscar Party, organizowanym po 98. ceremonii rozdania Oscarów w Hollywood, w towarzystwie swojej dziewczyny, Katelyn Rose Larson. Był to ich pierwszy wspólny występ na czerwonym dywanie, który potwierdził publicznie ich relację. Aktor, znany z serialu „Heated Rivalry”, do tej pory skutecznie chronił swoje życie prywatne. Tym większe było zaskoczenie, gdy pojawił się u boku partnerki na jednym z najbardziej prestiżowych wydarzeń w branży. Ich obecność natychmiast przyciągnęła uwagę fotografów oraz fanów. Kim jest Katelyn Rose Larson – tatuatorka z Vancouver Katelyn Rose Larson nie jest częścią świata filmu czy telewizji. Pracuje jako tatuatorka w Vancouver w British Columbia i jest związana ze studiem Pulse Vancity. Jej działalność opiera się na tworzeniu tatuaży, które prezentuje w mediach społecznościowych. Specjalizuje się w stylach fineline oraz black and gray. Informacje wskazują, że pracuje w zawodzie od co najmniej 2023 roku, a ze studiem związana jest od ponad 2 lat. W jednym z wpisów przedstawiła się jako 24-letnia tatuatorka. Mimo rosnącego zainteresowania jej osobą, nie dąży do rozgłosu. Z relacji Hudsona Williamsa wynika, że nie chce być osobą publiczną. Zobacz też: Jeszcze parę miesięcy temu nikt ich nie znał. Teraz wręczają Złote Globy i są globalną sensacją Dziewczyna Hudsona Williamsa – związek, który trwa od lat Choć oficjalne potwierdzenie relacji nastąpiło w lutym 2026 roku, gdy Hudson Williams opublikował zdjęcia z okazji Walentynek, ich historia sięga znacznie wcześniej. Aktor wspomniał, że jego partnerka była z nim już w czasie, gdy jeździł samochodem „2000 gold Mazda Protégé” i nie miał pracy. Wszystko wskazuje na to, że para jest razem co najmniej od 2020 roku. Oznacza to, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze przed sukcesem serialu „Heated Rivalry”. Reakcja fanów i słowa Hudsona Williamsa Po ujawnieniu związku Hudson Williams przyznał, że nie sprawdzał wiadomości od fanów. Jednocześnie podkreślił, że reakcje były pozytywne. Fani mieli odnosić się bardzo ciepło wobec Katelyn Rose Larson. Aktor zaznaczył również, że jego dziewczyna nie dąży do obecności w przestrzeni publicznej, co czyni jej pojawienie się na Oscarach jeszcze bardziej wyjątkowym. Hudson Williams i prywatność mimo rosnącej popularności Hudson Williams od początku kariery podkreślał, że zależy mu na prywatności. W grudniu 2025 roku mówił o potrzebie zachowania dystansu między życiem zawodowym a osobistym. Dopiero w 2026 roku zdecydował się pokazać partnerkę publicznie. Debiut na Vanity Fair Oscar Party w Los Angeles był przełomowym momentem, który potwierdził jego wieloletni związek. Czytaj też: Ten serial miał być niszą, a podbił świat. Produkcja HBO Max wywołała globalną obsesję. "Kocham tu wszystko" Źródła: people.com, elle.com
Pracowała z DiCaprio i Seanem Pennem, ale jej nazwisko rzadko trafia na plakaty. Teraz zdobyła historycznego Oscara
Do niedawna była cichą bohaterką wielkich hollywoodzkich produkcji. To ona łączyła nazwiska takie jak Leonardo DiCaprio i Sean Penn z odpowiednimi rolami, choć sama pozostawała w cieniu. Podczas Oscarów 2026 wszystko się zmieniło – zdobyła pierwszą w historii statuetkę za najlepszy casting do filmu „Jedna bitwa po drugiej”, który zgarnął aż sześć nagród.
Cassandra Kulukundis przez lata działała za kulisami największych hollywoodzkich produkcji, choć to właśnie ona decydowała, które nazwiska pojawią się na ekranie. Współpracowała z gwiazdami pokroju Leonardo DiCaprio i Seana Penna, ale sama rzadko trafiała na plakaty. Wszystko zmieniło się podczas Oscarów 2026 – to właśnie ona zdobyła pierwszą w historii statuetkę za najlepszy casting, zapisując się złotymi zgłoskami w dziejach kina i wreszcie wychodząc z cienia. Cassandra Kulukundis i gwiazdy Hollywood – kulisy pracy przy castingu To nazwisko przez lata znali głównie ludzie z branży. Cassandra Kulukundis nie pojawiała się na okładkach ani plakatach, choć jej decyzje wpływały na to, kogo oglądamy na ekranie. Przy filmie „Jedna bitwa po drugiej” stworzyła obsadę, w której znaleźli się Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio del Toro i Regina Hall. Obok nich pojawiły się także nowe twarze – Chase Infiniti i Teyana Taylor. To właśnie takie zestawienia, łączące doświadczenie ze świeżością, budują autentyczność historii. Co więcej, Chase Infiniti, jedna z gwiazd filmu, oddała Kulukundis hołd na scenie jeszcze przed wręczeniem nagrody. Historyczny Oscar 2026 za casting – przełom w branży Oscary 2026 przyniosły moment, o którym środowisko mówiło od lat. Po raz pierwszy w historii przyznano nagrodę za najlepszy casting. To pierwsza nowa kategoria od 2001 r. Nowa statuetka trafiła właśnie do Cassandry Kulukundis za film „Jedna bitwa po drugiej” Paula Thomasa Andersona. Pokonała Jennifer Venditti („Wielki Marty”), Ninę Gold („Hamnet”), Francine Maisler („Grzesznicy”) oraz Gabriela Dominguesa („Tajny agent”). Zobacz też: Urodził się w Poznaniu, kocha Polskę, ale czuje się Kanadyjczykiem. Kim jest Maciej Szczerbowski, który zdobył Oscara za film krótkometrażowy? „Jedna bitwa po drugiej” i sześć statuetek Film „Jedna bitwa po drugiej” był jednym z największych zwycięzców gali, zdobywając aż sześć statuetek. Za projektem stoi Paul Thomas Anderson, z którym Kulukundis współpracuje od lat. Reżyser podczas tej samej gali zdobył również nagrody za najlepszy scenariusz adaptowany oraz najlepszą reżyserię. Emocjonalne przemówienie i 30 lat wspólnej pracy Kiedy Cassandra Kulukundis stanęła na scenie, jej słowa natychmiast przyciągnęły uwagę. Podziękowała Paulowi Thomasowi Andersonowi, podkreślając ich wieloletnią współpracę: „Chcę ci podziękować za 10 filmów. Robimy to razem od ponad 30 lat. W pewnym sensie dorastaliśmy razem i to jest naprawdę szalone. I mam jednego Oscara przed tobą, co też jest niesamowite.” To wyznanie jasno pokazało, że ich zawodowa relacja trwa od ponad 30 lat i obejmuje wspólną pracę przy 10 filmach. Kim jest Cassandra Kulukundis i jak zaczęła swoją drogę Kariera Cassandry Kulukundis rozpoczęła się od pracy jako stażystka przy debiucie Paula Thomasa Andersona „Hard Eight”. Od czasu „Magnolii” z 1999 roku odpowiadała za casting niemal wszystkich jego filmów, w tym „There Will Be Blood” oraz „Inherent Vice”. W jej dorobku znajdują się także takie produkcje jak „Ghost World”, „A Late Quartet”, „Her” oraz „The Brutalist”. Warto zauważyć, że nagroda za casting nie jest nowością we wszystkich instytucjach filmowych – Brytyjska Akademia Filmowa wprowadziła podobne wyróżnienie już w 2020 r. Oscar w 2026 r. sprawił jednak, że nazwisko Cassandry Kulukundis po raz pierwszy znalazło się w centrum globalnej uwagi. Czytaj też: Oscary 2026: Timothée Chalamet znów bez statuetki. Ten moment z gali obiegł internet
"Już nie musisz płakać". Małgorzata Foremniak szczerze o nowym etapie. W życiu aktorki zaszły ogromne zmiany
Małgorzata Foremniak jest dziś w momencie, w którym wszystko nabiera nowego znaczenia. Aktorka łączy sukces na scenie z osobistą przemianą i mówi wprost: dojrzałość dała jej wolność. Bez chaosu emocji, za to z uważnością, spokojem i świadomością tego, kim naprawdę jest.
Małgorzata Foremniak weszła w nowy etap życia i – jak sama przyznaje – widzi dziś wszystko wyraźniej niż kiedykolwiek. W szczerej rozmowie porównuje dojrzewanie do zdejmowania kolejnych warstw, aż w końcu znika ciężar emocji. To opowieść o emocjach, które przestają rządzić człowiekiem i o wolności, która przychodzi z czasem. Małgorzata Foremniak o dojrzałości i zmianach w życiu Małgorzata Foremniak nie zwalnia tempa – zachwyca na scenie warszawskiego Garnizonu Sztuki, a jednocześnie dzieli się osobistymi refleksjami o życiu. W spektaklu „Facet z papieru” przyciąga uwagę jako Ewa, a jej kreacja zbiera entuzjastyczne reakcje. „Spektakl porusza, wydaje mi się, bardzo ważną kwestię, kwestię wolności, w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu i pojmowaniu. Wolności, którą, no właśnie, czy mamy, czy sobie dajemy, czy sobie pozwalamy na tę wolność? Gdzie jest granica, gdzie nam się wydaje, że jesteśmy wolni, a okazuje się, że nie. Jak o tę wolność zawalczyć, jak tę wolność odzyskać”, mówiła w rozmowie z Kamilą Ryciak dla halo tu Polsat. Czytaj też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera Równolegle mówi wprost o zmianach, dojrzałości i momencie, w którym emocje przestają przejmować kontrolę. Aktorka, która w styczniu skończyła 59 lat, nie ma wątpliwości: to właśnie dojrzałość otworzyła jej drzwi do wolności. Bez nadmiaru emocji, bez zbędnych reakcji – za to z poczuciem, że wreszcie jest dokładnie tam, gdzie chce być. „Takim bonusem tego, tej dojrzałości jest to, że zmienia nam się percepcja patrzenia na świat, na siebie, zmieniają nam się potrzeby. Wchodzimy w taką intymną relację samemu ze sobą. I to jest naprawdę przełożenie zwrotnicy. Bo dotychczas byłam w tej pierwszej części życia, gdzie ten świat zewnętrzny dla mnie był bardzo ważny. Bardzo dużo energii wkładałam, żeby w nim zaistnieć, żeby pogodzić pewne rzeczy. Czasem nagiąć pewne rzeczy. I skutki były różne”, nie ukrywała. Aktorka mówi dziś o sobie z uważnością. A ogromna świadomość wybrzmiewa w każdym słowie. Dziś koncentruje się przede wszystkim na sobie – swoich potrzebach, pragnieniach i wyborach, które, jak zaznacza, wynikają już wyłącznie z niej samej. To nie jest etap kompromisów czy działania pod wpływem impulsu. Żyje na własnych zasadach. Nowy etap życia Małgorzaty Foremniak Małgorzata Foremniak jasno mówi o nowym rozdziale. To nie jest nagła rewolucja, ale raczej naturalna konsekwencja doświadczeń, które zbierała przez lata. W jej wypowiedziach wyczuwa się spokój, który nie jest przypadkowy – to efekt przepracowanych emocji i życiowych lekcji. „I to jest cudowne. To jest tak jak z cebulą. Zdejmujesz tę warstwę po warstwie, szczypie cię w oczy, płaczesz, płaczesz, płaczesz, aż w końcu zdejmiesz te wszystkie warstwy i się okazuje, że już nie musisz płakać. Po prostu doszłaś do samego środka i tam już jesteś, już wiesz kim jesteś”, dodaje w rozmowie z halo tu Polsat. Aktorka przyznaje, że nauczyła się zatrzymywać i dostrzegać to, co wcześniej mogło umykać. Dziś ogromną rolę odgrywa u niej wdzięczność. To nie jest puste hasło, ale świadomy rytuał, który towarzyszy jej każdego dnia. Gwiazda podkreśla, że życie przynosi jej wiele powodów do radości i właśnie na nich skupia swoją uwagę. Małgorzata Foremniak otwarcie przyznaje, że upływające lata nie budzą w niej smutku ani niepokoju. Wręcz przeciwnie – traktuje je jak naturalny kierunek, który prowadzi ją dalej. Dziś, stojąc u progu kolejnej dekady, mówi o sobie już z lekkością i nie obawia się „sześćdziesiątki”. „Ile można być w tej pięćdziesiątce? Ja już się cieszę, że odcinam. Bo sześćdziesiąt jest coś nowego. A pięćdziesiąt - no, ile można? A sześćdziesiąt? Inny kształt, zupełnie coś innego”, dodawała. Pytana o to, czego pragnie, odpowiada: „Świętego spokoju. No i zdrowia. Żeby być sprawnym, żeby mieć tą energię, żeby ona nie siadała. No bo po prostu czasem siada, żebym miała taką siłę, żeby różne rzeczy robić”. Czytaj też: Dwa razy była mężatką, szczęście nie było jej pisane. Małgorzata Foremniak przeszła w miłości wiele Małgorzata Foremniak o córce, Aleksandrze. Czym się zajmuje? W rozmowie nie mogło zabraknąć wątku najbardziej osobistego – macierzyństwa, które dla Małgorzaty Foremniak pozostaje jedną z najważniejszych ról w życiu. Aktorka mówi o niej z wyraźnym spokojem i dumą, bez potrzeby porównań czy oczekiwań. Jej córka wybrała zupełnie inną drogę. Nie poszła śladami mamy i nie związała swojej przyszłości ze światem sceny. Zamiast tego postawiła na rozwój w obszarze psychologii – dziś jest psycholożką traumatolożką. „Ja jestem psycholog domowy. Moja Ola jest psychologiem traumatologiem, więc też jest osobą wnikającą w istotę drugiego tego człowieka, tylko trochę inaczej”, opowiadała z dumą w halo tu Polsat Małgorzata Foremniak. Czytaj też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera Źródło: halo tu Polsat
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Francuska gwiazda ma polskie korzenie! Pradziadek Juliette Binoche był ważną personą. Historia jej rodziny zaskakuje
Juliette Binoche, ikona światowego kina, skrywa zaskakującą historię – jej korzenie prowadzą prosto do Częstochowy. To właśnie tam żyli jej przodkowie, a część rodziny mieszka do dziś. Co sama gwiazda opowiadała o swoich powiązaniach z Polską?
Juliette Binoche, światowa gwiazda kina, skrywa w swojej historii coś, co dla wielu może być zaskoczeniem. Mało kto wie, że jej korzenie sięgają Polski, a dokładnie Częstochowy. To właśnie tam żyli jej przodkowie i, jak się okazuje, do dziś mieszkają członkowie rodziny. Tak gwiazda mówiła o swoim pochodzeniu! Juliette Binoche i polskie korzenie. Skąd pochodzą przodkowie aktorki? Juliette Binoche, uznawana za jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek francuskiego kina, ma wyraźne związki z Polską. I nie chodzi jedynie o odległe pochodzenie, lecz o konkretne miejsca, nazwiska i wydarzenia. Co więcej, aktorka pielęgnuje pamięć o swoich polskich korzeniach również poprzez rodzinne tradycje. Częstochowa pojawia się w tej historii jako kluczowe miejsce. To właśnie z tym miastem związani byli przodkowie aktorki. Sama Juliette została jego honorową obywatelką. Dziennikarce halo tu Polsat, Małgorzacie Ruszkiewicz udało się dotrzeć do jej rodziny. „To jest mój pradziadek Paweł Młynarczyk. Tu jest jego żona Aniela Młynarczyk. Moi pradziadowie to są, a dla Juliette Binoche tak samo, pradziadowie. Nasz pradziadek, Juliette i mój, był kolejarzem. Ożenił się w wieku 26 lat, o 10 lat młodszą żonę miał, Anielę, i mieli ośmioro potomstwa.[...] Babcia jej i mój dziadek byli rodzeństwem. Jej mama i mój tata to brat i siostra cioteczni. No i ja w kolejności - to chyba kuzyn”, mówił Leszek Młynarczyk, kuzyn Juliette, który nadal mieszka w Częstochowie. Czytaj też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji Pradziadkiem w drugiej linii był Henryk Stalens. Mężczyzna w 1895 roku przybył do Częstochowy z granicy francusko-belgijskiej. I to tutaj rozpoczął swoją działalność z przemysłem włókienniczym. W fabryce produkującej przędzę rozpoczął swoją pracę od stanowiska robotniczego. Po kilkudziesięciu latach został dyrektorem całej fabryki (kierował nią do 1939 roku) i sam zatrudniał 2 tysiące osób. „Synem Henryka Stalensa był Andrzej - Andre Stalens. On zakochał się w pięknej dziewczynie, częstochowiance Julii Młynarczyk”, mówił Tadeusz Wrona były prezydent Częstochowy. Jak podają media, babcia Juliette Binoche, Julia Helena Młynarczyk, była aktorką w Teatrze Miejskim im. A. Mickiewicza w Częstochowie. To konkretne powiązanie pokazuje, że artystyczne korzenie mogły być obecne w rodzinie na długo przed światową karierą gwiazdy. Julia i Andre doczekali się córki Moniki Stalens. Rodzina po wybuchu II wojny światowej wyjechała do Francji. „W Paryżu zostali z niczym. Julia Młynarczyk, mama Moniki, czyli babcia Juliette utrzymywała się z krawiectwa. Klepali biedę, jak to się mówi. I z tego wszystkiego wyrosło piękno”, opowiadał Tadeusz Wrona w rozmowie z halo tu Polsat. Mama Juliette została reżyserką teatralną, a tata Jean Marie-Binoche był aktorem i rzeźbiarzem. Rodzina w Polsce mocno kibicuje karierze francuskiej gwiazdy. Nie ukrywają, że chętnie, by ją poznali. „Juliette, jeżeli byś to widziała, to serdecznie zapraszam do Częstochowy! Ugoszczę cię w swoim domu, z moją rodziną, poznasz nas wszystkich. Byłoby bardzo miło!”, mówił Leszek Młynarczyk w rozmowie z Małgorzatą Ruszkiewicz dla halo tu Polsat. Czytaj też: Zanim świat oszalał na punkcie Margot Robbie, była ona. „Wichrowe wzgórza” otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery Polskie smaki i rodzinne wspomnienia Juliette Binoche W rodzinnym domu Juliette Binoche unosił się duch kultury, a jej matka Monika była silnie związana z teatrem i sztuką. Sięgała po twórczość takich autorów jak Witkacy czy Gombrowicz, wystawiając sztuki, a także prowadziła we Francji wykłady poświęcone polskiej dramaturgii. Ale to właśnie detale budują klimat tej opowieści. We wspomnieniach powracały smaki, które zostają na całe życie. Sama aktorka nie kryje emocji, gdy mówi o polskiej kuchni. „Kocham barszcz i wielka szkoda, że nie wiem, jak go zrobić. Wiele razy mi to wyjaśniano, ale jakoś mi nie wychodzi. No i uwielbiam smak polskich ciast”, opowiadała w rozmowie ze Zwierciadłem. W ciepłych słowach wypowiadała się też o ukochanej babci, Julii: „Babcia była stuprocentową Polką! I też pracowała jako kucharka w bardzo różnych miejscach. Przez jakiś czas gotowała w szkole, a potem na plebanii, u księdza, u którego zresztą mieszkałyśmy z moją siostrą”. Czytaj też: Hollywoodzki aktor ma polskie korzenie. Przyznał, że lubi przedstawiać się jako Polak Źródło: Interia, Onet, Halo tu Polsat, Kobieta Wp.pl
Tak dziś wygląda syn Kayah i Rinke Rooyensa. Roch po raz pierwszy pojawił się na ekranie i szczerze opowiedział o relacji z mamą
Przez lata pozostawał w cieniu, dziś nagle znalazł się w centrum uwagi. 27-letni Roch Rooyens, syn Kayah i Rinke Rooyensa, po raz pierwszy w dorosłym życiu pojawił się przed kamerami. Jego szczere wyznania o relacji z mamą i kulisach dorastania poruszyły widzów.
Syn Kayah i Rinke Rooyensa przez lata pozostawał w cieniu i konsekwentnie unikał medialnego świata. Teraz jednak wszystko się zmieniło. 27-letni Roch Rooyens niespodziewanie pojawił się u boku słynnej mamy i po raz pierwszy w dorosłym życiu zasiadł przed kamerami w programie „Daję słowo — Maciej Orłoś”. Jego szczere słowa o relacji z Kayah poruszają. Syn Kayah po raz pierwszy przed kamerami To było spotkanie, które miało w sobie wszystko — tempo, emocje i aurę wielkiego uczucia. Kayah i Rinke Rooyens trafili na siebie w 1998 r. na planie programu „To było grane”. Ona — była jego twarzą, on — po drugiej stronie, jako producent. Między nimi błyskawicznie pojawiła się chemia, której nie mogli ingonorować. Kilka miesięcy później byli już małżeństwem i witali na świecie syna, Rocha. Jednak ich wspólna droga nie trwała długo. W 2002 r. zdecydowali się na separację, a w 2010 roku ich małżeństwo formalnie dobiegło końca. Mimo to nie pozwolili, by przeszłość zburzyła to, co najważniejsze. Do dziś pozostają w przyjacielskich relacjach, co tylko podkreśla wyjątkowy charakter tej historii. „Ja w empatii znajduję bardzo dużo spełnienia. [...] Widzę w tym sens i Roch również, z czego jestem dumny. Te wartości przyswajał również dzięki mamie Kasi, która całe życie się nim opiekowała”, opowiadał w 2022 roku Rinke Rooyens. Czytaj też: Kayah weszła na parkiet „Tańca z gwiazdami” i zrobiła show. Ten występ od pierwszych sekund rozgrzał studio do czerwoności Dziś ich syn, Roch Rooyens, ma 27 lat i choć jako dziecko pojawiał się u boku rodziców podczas branżowych wydarzeń, z czasem świadomie wycofał się z medialnego świata. Wybrał życie z dala od fleszy, mimo że dorastał w samym centrum show-biznesu. I właśnie dlatego jego ostatnie pojawienie się wywołało tak duże emocje. Roch niespodziewanie pojawił się w studiu programu „Daję słowo — Maciej Orłoś”, gdzie po raz pierwszy w dorosłym życiu zdecydował się usiąść przed kamerami. Ten moment był czymś więcej niż zwykłym występem — stał się wyraźnym przełamaniem wieloletniej ciszy i jednym z najbardziej komentowanych fragmentów programu. Czytaj też: Bez tej piosenki z lat 90. nie ma polskiego wesela. Mało kto jednak wie, o czym naprawdę opowiada ten utwór Co Roch zdradził o relacji z mamą? Kayah z charakterystyczną swobodą opowiadała o swojej karierze i życiu prywatnym, a rozmowa płynnie przechodziła w coraz bardziej osobiste tony. Na kanapie pojawiali się jej bliscy, tworząc intymny, niemal rodzinny klimat. Do rozmowy dołączył także jej ukochany syn, Roch. Młody mężczyzna pozwolił widzom zajrzeć do swojego świata bardziej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Opowiadając o Kayah, zwrócił uwagę na jej ogromną troskę i silną więź, jaka ich łączy. Przyznał też, że mama chce być na bieżąco praktycznie ze wszystkim, co dzieje się w jego życiu. „Na miliardzie wiecznych pytań o wszystko. Mama musi wiedzieć wszystko, co się dzieje. Nie narzekam aż tak bardzo, przynajmniej staram się nie narzekać”, wybrzmiało z ust Rocha. Pytany o największe plusy i minusy bycia synem jednej z największych gwiazd, opowiadał: „Ja się staram na tym za dużo nie skupiać. Myślę, że ma to więcej plusów niż minusów. Dużo się działo, więc to było takie dorastanie trochę w chaosie. Wymagało tego, żebym trochę szybciej dorósł, ale ja też się przed tym wcale nie broniłem. Nie narzekam”, wybrzmiało z ust Rocha. To właśnie te szczere słowa sprawiły, że uwaga widzów skupiła się na nim w zupełnie nowy sposób. Po raz pierwszy mogli zobaczyć nie tylko „syna Kayah”, ale 27-letniego mężczyznę z własnym głosem, emocjami i perspektywą. Czytaj też: Kayah o najtrudniejszym czasie w życiu. „Nie ma dnia, żebym nie płakała” Czym zajmuje się syn Kayah? Na co dzień Roch trzyma się z dala od blasku fleszy, ale to nie znaczy, że jest daleko od świata show-biznesu. Wręcz przeciwnie — działa tam, gdzie dzieje się najwięcej, tylko poza zasięgiem kamer. Pracuje w firmie swojego ojca, „Rochstar”, która odpowiada za produkcję telewizyjno-filmową oraz reklamową. To właśnie tam rozwija się zawodowo, angażując się w projekty produkcyjne i poznając branżę od kulis.
Poznał ją, gdy cierpiał po rozstaniu z ukochaną. Uleczyła jego złamane serce i dała miłość, która trwała pół wieku. Gdy Grażyna odeszła, Marian Kociniak nie chciał już żyć
Jego szczęśliwe małżeństwo było zasługą Gustawa Holoubka. To właśnie on odbił mu dziewczynę, z którą Marian Kociniak planował wspólne życie. Po rozstaniu z Marią Wachowiak młody aktor długo nie mógł się podnieść. O złamanym sercu zapomniał, gdy przypadkiem poznał montażystkę Grażynę Pilszczyńską. U jej boku spędził szczęśliwe 50 lat. Gdy zmarła, mówił, że nie chce już żyć. Odszedł dokładnie 10 lat temu, 17 marca 2026 roku. Miesiąc po śmierci ukochanej żony.
Popularność i sympatię widzów przyniosła mu rola Franka Dolasa z komedii „Jak rozpętałem drugą wojnę światową”. Do dziś najwięksi fani produkcji z pewnością pamiętają scenę, w której żołnierz grany przez Mariana Kociniaka przedstawia się niemieckiemu oficerowi, jako Grzegorz Brzęczyszczykiewicz ze wsi Chrząszczyżewoszyce w powiecie Łękołody. Aktor słynął z wielkiej wierności, zarówno w sferze zawodowej — przez długie lata grał na deskach tego samego teatru, jak i w prywatnej — ukochana Grażyna, którą poznał jako początkujący aktor, okazała się kobietą na całe życie. Pojawiła się w jego życiu niespodziewanie, gdy leczył złamane serce po swojej pierwszej, wielkiej miłości. Jak potoczyła się ta relacja? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 11.01.2025 r.] Marian Kociniak: złamane serce i nowa miłość. Jak poznał żonę? Pierwszą miłość przeżył z Mają Wachowiak jeszcze w szkole teatralnej. Młodzi aktorzy byli ze sobą dwa lata, Marian Kociniak był w swojej koleżance po fachu ogromnie zakochany, niestety, po tym, jak ukochana zagrała u boku Gustawa Holoubka, zakochała się w nim i zostawiła dla niego Mariana Kociniaka. Podobno nawet zrozumiał jej decyzję, bo Holoubek był już wtedy uznanym aktorem, a on wciąż jeszcze tylko studentem. Był 1961 rok, kiedy załamany po rozstaniu aktor poznał dwa lata młodszą montażystkę pracującą w studio dubbingowym. Była nią Grażyna Pilszczyńska. „Do Teatru Polskiego przyjechał jakiś radziecki spektakl – wspominał w rozmowie z Remigiuszem Grzelą – spotkaliśmy się na nim. Kiedy wychodziliśmy, pamiętam, deszcz lał jak jasna cholera, miałem na sobie skromną marynarkę. Nie miałem parasola. Pobiegłem, żeby znaleźć Grażynce taksówkę”. Szybko pojawiło się pomiędzy nimi uczucie, już dwa lata później ślubowali sobie miłość i wierność. Na początku mama aktora miała co do jego wybranki sporo wątpliwości - Grażyna była bowiem rozwódką z dzieckiem, ale ojciec Mariana Kociniaka kibicował nowemu związkowi syna i przyjął synową i swojego przyszywanego wnuka Piotra z otwartymi ramionami. Początki ich małżeństwa nie były jednak usłane różami, głównie z powodu ciągot aktora do wiecznej zabawy i kieliszka. W swoim stałym towarzystwie, w którym byli Roman Wilhelmi, Leonard Pietraszak i Jerzy Kamas, potrafili balować długimi godzinami kilka nocy z rzędu, a nad ranem szli ugłaskiwać poirytowaną żonę Kociniaka, którą, jak można się domyślać, te poranne odwiedziny złościły jeszcze bardziej. „Potem rano szliśmy do mojej Grażynki, przynosiliśmy jakieś zgniłe badyle z [targowiska na] Polnej. Przychodziłem jeszcze z innymi koleżkami, wręczaliśmy jej te »bukiety«. Wyganiała ich. Miała ze mną krzyż pański”, opowiadał Marian Kociniak. Aktor podsumowywał, że w tamtym okresie przepił „ze 3-4 mercedesy”, ale ostatecznie wyszedł na prostą. Na świat przyszła córka aktora- Weronika. Od tamtej pory był ojcem nie tylko dla Piotra, syna żony z pierwszego małżeństwa, ale także dla swojej pierworodnej córki. Poczuł wielką odpowiedzialność, zrezygnował z wódki. Czasami wypił kilka lampek wina na premierach teatralnych, ale nawet na to jego żona patrzyła spod byka. Zobacz też: Trudne dzieciństwo, choroba, strata żony… Jak wyglądało życie Mariana Kociniaka? Marian Kociniak na planie filmu "Jak rozpętałem drugą wojnę światową", 1968 r. Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska: małżeństwo z Saskiej Kępy Marian Kociniak podkreślał, że to żonie zawdzięcza właściwie całe swoje życie. „Gdyby nie Grażyna, to bym nie żył. Ona o wszystko dba. Ona dba, żebym się nie roztył, ona dba, żebym się nie rozpił. Całe życie walczy z moimi papierochami... Ona jest moim cenzorem najlepszym, ona mi mówi, co sknociłem, ona mówi mi, co zagrałem dobrze. Tyle, ile ja przykrości narobiłem tej mojej Grażynce... Że też ona ze mną tyle wytrzymała”. W latach 60. rodzina Mariana Kociniaka zamieszkała na Saskiej Kępie. Po tym, jak otrzymał z puli ministra kultury mieszkanie w bloku przy ulicy Międzynarodowej w Warszawie, stał się wielbicielem swojej nowej okolicy. Nawet później, kiedy stać go już było na większe mieszkanie w innym miejscu, czuł, że to jest jego miejsce na ziemi. Niekiedy udawał się z żoną w podróże, ale zawsze czuł, że w domu najlepiej. Chociaż nie umiał siedzieć w nim bezczynnie, po tygodniu przerwy od pracy nosiło go już i tęsknił za graniem. Któregoś razu, kiedy małżeństwo spędzało wieczór na premierze spektaklu, pod ich nieobecność doszło w mieszkaniu do pożaru. "Zamówiliśmy taksówkę, podjeżdżamy pod klatkę schodową, a tam dwa wozy strażackie, karetki pogotowia. Ktoś mówi, że na pierwszym piętrze sfajczyło się mieszkanie, do betonu”, wspominał Marian Kociniak, który bardzo tę sytuację przeżył. Wprowadzili się tam na powrót po generalnym remoncie. W ostatnich latach życia aktor ciężko chorował. Lekarze usunęli mu fragment jelita, miał też problemy z poruszaniem się. Niezmiennie mógł liczyć na wsparcie ukochanej żony, ale nie ukrywał, że ta sytuacja to dla niego wielki cios. Po operacji nie mógł być już tak aktywny zawodowo, jak wcześniej. Jednak największy ból przyszedł w lutym 2016 roku, gdy pożegnał ukochaną żonę. Pani Grażyna zmarła w wieku 78 lat. Marian Kociniak pogrążył się w tak ogromnym smutku, że nie był w stanie przyjść na pogrzeb żony. Bliscy martwili się, że po tej wielkiej stracie nie będzie umiał wrócić do normalnego życia. Niestety, mieli rację. Marian Kociniak zmarł miesiąc później – 17 marca 2016 roku. Zobacz też: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska, 2009 r. Korzystałam z książki Sławomira Kopra, "PRL: po godzinach", wyd. Harde, 2022 r.
Najpierw odebrał mu żonę, później został jego teściem. Jedna z najbardziej zaskakujących historii w polskim kinie
Czesław Wołłejko był jednym z najbardziej charyzmatycznych amantów polskiego kina i teatru, zachwycając zarówno urodą, jak i talentem aktorskim. Choć na scenie i ekranie odnosił spektakularne sukcesy, jego życie prywatne pełne było skomplikowanych relacji i emocjonalnych zawirowań. Najbardziej niezwykły okazał się jednak rodzinny paradoks, który sprawił, że aktor został teściem… byłego męża swojej drugiej żony.
Grał zarówno amantów komediowych, jak i bohaterów tragicznych, nazywany w środowisku aktorskim "istnym cherubinem", Czesław Wołłejko swoją pasję odnalazł na deskach teatralnych, ale zasłynął również z wielu ról filmowych i telewizyjnych, m.in. sturmbannfuhrera Geibela w serialu "Stawka większa niż życie", barona Krzeszowskiego w "Lalce" Ryszarda Bera, a także Chopina w filmie Aleksandra Forda "Młodość Chopina". O ile sprawy zawodowe aktora układały się wyśmienicie, życie prywatne dostarczało mu wiele burzliwych emocji. Czesław Wołłejko po miłosnych perturbacjach został teściem byłego męża swojej drugiej żony. Kim był Czesław Wołłejko? Największe role Czesław Wołłejko stał się jednym z czołowych amantów polskiego kina, chociaż sam potrafił kpić z przypisywanego mu tytułu. Reżyserzy jednak od samego początku nie szczędzili mu pochwał i zachwytów. Gdy wybuch II wojny światowej zmusił go do ucieczki z rodzinnego Wilna, Czesław Wołłejko zatrudnił się w Teatrze Polskim w Grodnie. Na miejscu zachwycił się nim Aleksander Węgierko, dyrektor i uznany reżyser teatralny. Powiedział o nim wtedy: "Istny cherubin, stworzony, żeby grać romantycznych bohaterów". Trudno zresztą było się z tym nie zgodzić, patrząc na 23-letniego młodego mężczyznę o pięknych rysach twarzy i równie przyciągającym uwagę głosie. "Pisano nawet, że był to aktor romantyczny o szerokim geście, niepokojącej wibracji głosu, że płonął w każdym ruchu i słowie", mówiła Joanna Godlewska, krytyk i historyk teatru w Polskim Radiu w 2014 roku. Czesław Wołłejko zadebiutował w komedii "Panna Maliczewska" u boku młodszej od niego Haliny Czengery, imponując jej swoim talentem i urokiem. Zakochali się w sobie i trzy lata później stanęli na ślubnym kobiercu. Niedługo potem na świat przyszła ich córka Jolanta, a cała trójka zaczęła nowy etap w Warszawie. Przepustką do wielkiej sławy w stolicy była dla Wołłejko rola Chopina w filmie Aleksandra Forda "Młodość Chopina" z 1952 roku. "Film - mówiąc szczerze - dzisiaj jest nie do oglądania, ale przyniósł popularność Wołłejce", komentowała w Polskim Radiu Joanna Godlewska. Od momentu premiery dzieła aktor zyskał liczne grono fanek, które słały mu kwiaty, czekały na niego pod teatrem, a nawet jeździły za nim na wakacje. Wołłejko, przebywając przez kilka miesięcy na planie filmu Forda, uległ urokowi Aleksandry Śląskiej, która grała wtedy rolę ukochanej Chopina, Konstancji Gładkowskiej. Nie ukrywał, że pociągały go kobiety o silnych osobowościach. Znany był też jego romans z Niną Andrycz. Zobacz też: "Małżeństwo to hazard", mawiał Jerzy Bińczycki. Wybitny aktor dwa razy stawał na ślubnym kobiercu Czesław Wołłejko na planie filmu Czarne Skrzydła 1962 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggnxzCq-998f73b.jpg" width="1600" height="2395" alt="Czeslaw Wollejko na planie filmu Czarne Skrzydla w rez. Ewy i Czeslawa Petelskich 1962 r.,Image: 431143260, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Slawek Bieganski / Forum" title="Na planie filmu Czarne Skrzydla 1962" /> Czesław Wołłejko: życie prywatne, miłość do żony Tadeusza Plucińskiego Od tamtej pory pogłoski o kolejnych podbojach miłosnych Wołłejki krążyły w środowisku teatralnym. Większością chwalił się sam, nie dbając o to, że dowie się o nich też jego żona, która przez cały ten czas cierpiała w milczeniu. Halina Czengery spodziewała się w owym czasie dziecka, trzymając się przy tym kurczowo nadziei, że narodziny kolejnej pociechy ocalą jej małżeństwo. W maju 1955 r. Czesław Wołłejko po raz drugi został ojcem, na świat przyszła Magdalena Wołłejko. Jego małżeństwo z pierwszą żoną przetrwało jeszcze kolejne sześć lat. Ostatecznie aktor zostawił rodzinę dla pięknej Ilony Stawińskiej, koleżanki z Teatru Współczesnego. Kiedy ją poznał, była żoną znanego amanta PRL-u, Tadeusza Plucińskiego, ale w ich małżeństwie nie układało się najlepiej. Słynny adorator zaangażował się w międzyczasie w związek z Kaliną Jędrusik, a jego żona zaczęła szukać pocieszenia w ramionach Czesława Wołłejki. Halina Czengery próbowała jeszcze walczyć o małżeństwo z Wołłejko i utrzymanie rodziny w komplecie, ale na próżno. Po orzeczeniu rozwodu, jej mąż poślubił Stawińską, a sam odwrócił się od byłej żony i nie utrzymywał kontaktu z córkami. "Boleśnie to przeżywałam, jakaś zadra wciąż we mnie tkwi. Pewnie dlatego, że bardzo kochałam moją mamę i uważałam, że nie zasłużyła na tyle bólu, ile doznała nie tylko od ojca, ale w ogóle od życia. A ojciec nie dał mi zbyt wielu okazji, bym mogła go dobrze poznać i zrozumieć" – opowiadała młodsza córka aktora, Magdalena Wołłejko. Choć drugie małżeństwo Czesława Wołłejki układało mu się bardzo pomyślnie, jego sprawy rodzinne z czasem skomplikowały się jeszcze bardziej. W 1968 r. na planie "Stawki większej niż życie" Tadeusz Pluciński poznał Jolantę, starszą córkę Czesława Wołłejki. Aktor wspominał po latach, że to uczucie spadło na niego, niczym grom z jasnego nieba. Ojciec Jolanty, mimo że sam nie utrzymywał kontaktu z córką, nie krył oburzenia. Nie wiadomo było do końca, co przeszkadzało mu najbardziej: fakt, że człowiek starający się o rękę jego córki nazywany jest największym uwodzicielem PRL-u (Witold Sadowy nazywał go po prostu erotomanem), czy też to, że jest byłym mężem jego obecnej żony, a może duża różnica wieku pomiędzy Plucińskim a Jolantą. Co ciekawe, Wołłejko sam był starszy od swojej ukochanej o 16 lat. Czytaj także: Dzięki Elvisowi Presleyowi wciągnęła się w muzykę, pokochała swojego szefa. Tajemnice Marii Szabłowskiej Warszawa, 1982 r. Tadeusz Pluciński z Jolantą Wołłejko i dziećmi w swoim mieszkaniu "Czesiek, który był moim kolegą z teatru i z jednej garderoby, gdy dowiedział się, że jesteśmy z Jolą blisko, wpadł w szał. Mało mnie nie rozszarpał. Wiedział, że oglądam się za kobietami. Jego zdaniem miałem zszarganą reputację", wspominał Pluciński w książce "Poczet aktorów polskich" Witolda Fillera. Pluciński sam był wówczas w związku małżeńskim z Krystyną Mazurówną. Ich małżeństwo trwało zaledwie trzy miesiące. Kiedy udało mu się uzyskać rozwód, aktor poślubił Jolantę Wołłejko, czyniąc tym samym męża swojej byłej żony... teściem. "Pierwsza córka Wołłejki wyszła za mąż za pierwszego męża drugiej żony ojca. Póki się z nim wreszcie nie rozwiodła, trudno było ustalić, kto jest dla kogo kim w tej rodzinie", pisał Witold Filler w książce "Poczet aktorów polskich". Relacje obu panów były bardzo oziębłe do momentu narodzin wnuków, Piotra i Pawła. Żona Czesława Wołłejki miała nawet przyznawać żartobliwie, że jest przyszywaną babcią synów swojego byłego męża. Małżeństwo starszej córki aktora trwało dwie dekady, ale ostatecznie zakończyło się rozwodem. Tadeusz Pluciński nie dotrzymał jej wierności, tak jak zresztą przewidział to na początku oburzony zamiarami amanta ojciec. Czesław Wołłejko nie doczekał jednak tych wydarzeń. Aktor zmarł 7 lutego 1987 r. Źródła: kultura.onet.pl, plejada.pl
Serial „W labiryncie” zrobił z niej wielką gwiazdę. Potem zniknęła z ekranu i wybrała politykę
Gdy w 1988 roku na antenie TVP pojawił się serial „W labiryncie”, widzowie pokochali postać Ewy Glinickiej. Grająca ją Agnieszka Robótka-Michalska szybko zdobyła popularność. Mimo sukcesu aktorka po pierwszym sezonie zrezygnowała z roli i z czasem całkowicie zniknęła z aktorstwa.
Gdy w 1988 roku na antenie TVP zadebiutowała pierwsza polska telenowela „W labiryncie”, miliony widzów w całym kraju śledziły losy jej bohaterów. Jedną z najważniejszych postaci była Ewa Glinicka, grana przez Agnieszkę Robótkę-Michalską. Aktorka błyskawicznie zdobyła popularność, jednak po pierwszym sezonie niespodziewanie zrezygnowała z udziału w serialu i z czasem całkowicie zniknęła z aktorstwa. „W labiryncie” – pierwsza polska telenowela z 1988 roku Serial „W labiryncie”, który zadebiutował w 1988 roku na antenie TVP, był pierwszą polską telenowelą. Produkcja natychmiast przyciągnęła uwagę widzów, a w porze emisji – jak wspominano – pustoszały ulice. Polacy z ogromnym zainteresowaniem śledzili losy pracowników instytutu naukowego i ich rodzin. Dużą rolę w sukcesie produkcji odegrała obsada. W serialu pojawiła się plejada znanych aktorów, wśród których znaleźli się między innymi: Marek Kondrat, Leon Niemczyk, Małgorzata Lorentowicz, Stanisława Łozińska, Dorota Kamińska, Leszek Teleszyński oraz Wiesław Michnikowski. Dla wielu artystów udział w pierwszej polskiej telenoweli był szansą na przypomnienie o sobie widzom lub rozwinięcie kariery. Jednak w przypadku Agnieszki Robótki-Michalskiej historia potoczyła się zupełnie inaczej. ZOBACZ TEŻ: Ten nowy serial HBO podnosi na duchu i prowokuje do refleksji! W głównej roli legenda komedii Agnieszka Robótka-Michalska jako Ewa Glinicka Agnieszka Robótka-Michalska była dyplomowaną aktorką, która wcześniej występowała na scenach warszawskich teatrów: Dramatycznego, Nowego i Ateneum. W serialu „W labiryncie” wcieliła się w Ewę Glinicką, bohaterkę, wokół której zbudowano scenariusz pierwszego sezonu. Historia tej postaci była jedną z najbardziej poruszających w całej produkcji. Ewa Glinicka po śmierci narzeczonego, oczekując jego dziecka, zostaje objęta opieką przez jego bogatych i wpływowych rodziców. Początkowo przyjmuje ich pomoc, jednak z czasem zaczyna rozumieć, że w zamian za wsparcie chcą oni kontrolować każdy aspekt jej życia. Widzowie z zapartym tchem śledzili dramatyczne losy bohaterki. Postać Ewy Glinickiej szybko stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych w całej telenoweli, a Agnieszka Robótka-Michalska zdobyła ogromną popularność. Dlaczego Agnieszka Robótka-Michalska odeszła z serialu „W labiryncie”? Mimo ogromnego zainteresowania widzów aktorka nie była zadowolona z efektów, jakie przyniosła jej rola w serialu. Jak wspominała z perspektywy czasu, udział w „W labiryncie” sprawił, że została zaszufladkowana. Popularność nie przełożyła się również na duże zarobki ani na nowe propozycje zawodowe. Z tego powodu Agnieszka Robótka-Michalska podjęła decyzję o odejściu z produkcji. Aktorka zrezygnowała z udziału po pierwszym sezonie, a twórcy serialu zdecydowali się zastąpić ją inną aktorką. Dla wielu widzów była to duża zmiana, ponieważ postać Ewy Glinickiej od początku stanowiła jeden z głównych wątków serialu. CZYTAJ TEŻ: Rodzina Kwaśniewskich jakiej nie znaliście. Niebawem światło dzienne ujrzy dokument o byłym prezydencie Polski. Znamy szczegóły Od teatru w Warszawie do wyjazdu do Wielkiej Brytanii Po odejściu z „W labiryncie” Agnieszka Robótka-Michalska na pewien czas wróciła do pracy w teatrze. Wcześniej była związana z warszawskimi scenami – Teatrem Dramatycznym, Nowym i Ateneum – i właśnie na deskach teatralnych kontynuowała swoją działalność artystyczną. Z czasem jednak zdecydowała się na poważną zmianę w życiu. Aktorka wyjechała do Wielkiej Brytanii, a później stopniowo zaczęła oddalać się od świata aktorstwa. Według dostępnych informacji z biegiem czasu całkowicie zrezygnowała z działalności zawodowej w tej branży. Jak dziś żyje Agnieszka Robótka-Michalska? Spokojne życie pod Warszawą Choć kiedyś była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy pierwszej polskiej telenoweli, dziś Agnieszka Robótka-Michalska prowadzi zupełnie inne życie. Aktorka mieszka obecnie w domu pod Warszawą, gdzie wiedzie spokojną codzienność. Najważniejsze miejsce w jej życiu zajmuje rodzina – mieszka tam razem ze dwoma synami. Historia Agnieszki Robótki-Michalskiej pokazuje, że nawet ogromna popularność nie zawsze oznacza dalszą karierę w świecie telewizji. Choć rola Ewy Glinickiej w serialu „W labiryncie” przyniosła jej rozpoznawalność w całej Polsce, aktorka zdecydowała się pójść własną drogą – z dala od show-biznesu. Źródło: Pomponik
Jedna wypowiedź zniszczyła jego wizerunek w oczach świata. Te słowa mogą mu zaszkodzić. „Pusty i powierzchowny", grzmią internauci
Jedno zdanie. Tylko tyle wystarczyło, by wywołać burzę w świecie kultury. Timothée Chalamet, gwiazda młodego pokolenia i tegoroczny nominowany do Oscara, niespodziewanie naraził się artystom opery i baletu.
Timothée Chalamet znów znalazł się w centrum medialnej burzy. I to tuż przed najważniejszą nocą w swojej karierze. Jedno zdanie wypowiedziane publicznie wystarczyło, by rozgrzać internet do czerwoności i rozwścieczyć część środowiska artystycznego. Czy młody gwiazdor Hollywood posunął się o krok za daleko? Kontrowersyjna wypowiedź Timothée Chalameta o operze i balecie Pod koniec lutego 2026 roku Timothée Chalamet pojawił się na wydarzeniu CNN & Variety Town Hall, gdzie rozmawiał z Matthew McConaugheyem o branży filmowej i projektach, które przyciągają widzów do kin. Aktor wspominał o wielkich produkcjach, takich jak „Barbie” czy „Oppenheimer”, które jego zdaniem potrafią porwać publiczność i sprawić, że widzowie z dumą mówią o tych produkcjach. W pewnym momencie rozmowa zeszła jednak na inne dziedziny sztuki. I właśnie wtedy padły słowa, które wywołały lawinę komentarzy. „Nie chcę pracować w balecie albo operze czy przy rzeczach, o których mówi się: ‘hej, utrzymajmy to przy życiu, chociaż nikogo to już nie obchodzi’”, stwierdził aktor. „Z całym szacunkiem dla ludzi baletu i opery. Właśnie straciłem 14 centów na oglądalności… Bez powodu narażam się na krytykę”, dodał. Jak się okazało, reakcja była znacznie większa niż „14 centów”. Fragment rozmowy błyskawicznie stał się viralem. W sieci pojawiły się setki komentarzy, a do dyskusji zaczęły włączać się również prestiżowe instytucje artystyczne. Jedną z pierwszych była Metropolitan Opera, która opublikowała w mediach społecznościowych nagranie pokazujące kulisy przygotowań do spektakli. Pod filmem pojawił się krótki, ale wymowny podpis: „To dla Ciebie, @tchalamet”. Podobny ton przyjęła również Royal Ballet and Opera, przypominając o znaczeniu tych dziedzin dla światowej kultury i o pracy setek artystów stojących za każdym spektaklem. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint zdradza, czego nauczył ją ojciec. Te trzy zasady prowadzą ją przez życie Andrea Bocelli, Doja Cat, czy Misty Copeland reagują na słowa Chalameta Do dyskusji szybko dołączyły także znane nazwiska ze świata show-biznesu. Jedną z najbardziej zdecydowanych reakcji opublikowała Doja Cat, która w nagraniu na TikToku (później usuniętym) odniosła się do słów aktora. Artystka przypomniała, że opera istnieje od około 400 lat, a balet od około 500 lat, podkreślając, że są to formy sztuki o ogromnym znaczeniu kulturowym. „Ktoś o nazwisku Timothée Chalamet, nawiasem mówiąc wielki facet, miał czelność powiedzieć przed kamerą, że nikogo to nie obchodzi. Jestem pewna, że można teraz wejść do opery, miejsca będą zajęte, a nikt nie odzywa się ani słowem podczas spektaklu, bo wszyscy darzą go ogromnym szacunkiem. Istnieje etykieta związana z operą. Istnieje etykieta związana z baletem. To niesamowite. To niesamowite medium teatralne. Jest cholernie piękne”, mówiła. Swoją opinię wyraziła również Misty Copeland, jedna z najbardziej znanych baletnic na świecie. Podkreśliła, że choć opera i balet nie funkcjonują w popkulturze na taką skalę jak kino, to wciąż mają wierną publiczność i ogromne znaczenie dla kultury. Do grona komentujących dołączył również legendarny tenor Andrea Bocelli. W specjalnym oświadczeniu odniósł się do kontrowersyjnych słów aktora, przypominając o ponadczasowej wartości opery i baletu. "Nie są sztuką przeszłości, ale żywym językiem, który wciąż może nas poruszyć, skłonić do refleksji i zjednoczyć różne pokolenia. Jestem przekonany, że tak wrażliwy artysta jak Timothee, który rozumie siłę emocji, może pewnego dnia odkryć, że opera i taniec czerpią z tego samego źródła", powiedział. Temat pojawił się również w amerykańskim programie „The View”, gdzie wypowiedź aktora skomentowała Whoopi Goldberg. „Pochodzisz z rodziny tanecznej, więc kiedy krytykujesz czyjąś formę sztuki, to nie jest przyjemne”, zaczęła. „Prawdopodobnie nie zdawałeś sobie z tego sprawy, dopóki nie powiedziałeś: »O, mam kłopoty«, ale potem podniosłeś to jeszcze bardziej i powiedziałeś: »14 centów«. Nie, kiedy ludzie się wkurzą, to będzie o wiele więcej niż 14 centów, więc uważaj. Tylko mówię. Uważaj, chłopcze. … On jest dla mnie chłopcem. Naprawdę, nie przepraszaj, kiedy obraziłeś. To nie brzmi dobrze. Nie możesz powiedzieć: »Och, to głupota, bez urazy«. To absolutny brak szacunku”, grzmiała. Cała sprawa nabrała jeszcze większego rozgłosu z jednego powodu: czasu. Burza wokół wypowiedzi wybuchła zaledwie kilka dni przed galą Oscarów 2026. Timothée Chalamet jest w tym roku nominowany w kategorii „Aktor pierwszoplanowy” za rolę w filmie „Marty Supreme”. Jeszcze niedawno media skupiały się przede wszystkim na jego szansach na statuetkę. Teraz jednak część dyskusji o aktorze dotyczy już nie tylko jego roli filmowej, ale także słów, które nieoczekiwanie rozpaliły debatę o miejscu opery i baletu we współczesnej kulturze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Maleńczuk nie przebierał w słowach. Wymownie skomentował romans Kory z Terleckim
Niewiele osób pamięta, że zanim stali się symbolami zupełnie różnych światów, połączyło ich gorące uczucie. Ona, przyszła legenda polskiego rocka. On, student historii i lider krakowskich hipisów. W burzliwym roku 1968 ich relacja była pełna buntu, wolności i emocji. Po latach do tej historii wrócił Maciej Maleńczuk, który nie szczędził mocnych słów.
Mało kto dziś pamięta, że zanim Kora została ikoną polskiego rocka, a Ryszard Terlecki jednym z najbardziej rozpoznawalnych polityków PiS, ich drogi połączyła młodzieńcza miłość. W burzliwych czasach końca lat 60., w samym środku hipisowskiej rewolty, byli parą. Do tej niezwykłej historii po latach wrócono w rozmowie Katarzyny Nosowskiej z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk nie gryzł się w język. Hipisowska miłość Kory i Terleckiego Był rok 1968, czyli czas studenckich protestów, kontrkultury i młodzieńczego buntu. Właśnie wtedy spotkali się Kora, przyszła wokalistka legendarnego zespołu Maanam, oraz Ryszard Terlecki, student historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. On miał 19 lat i w krakowskim środowisku hipisów był postacią znaną. Funkcjonował pod pseudonimem „Pies” i należał do liderów lokalnej sceny. Ona była o dwa lata młodsza. Licealistka wychowana w domu dziecka, która dopiero zaczynała swoją drogę. Między młodymi szybko pojawiło się uczucie. Kora po latach przyznawała, że była w nim zakochana bez pamięci. Wspominała, że liczyło się dla niej przede wszystkim to, aby być blisko niego. Ich relacja miała typowo hipisowski charakter. Pełen wolności, emocji i intensywnych doświadczeń. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym sek*ie", wspominała artystka. Obecny polityk również nie szczędził jej pięknych słów. „Spodobała mi się od razu – szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki", opowiadał w biografii artystki „Słońca bez końca". Zakochani prowadzili styl życia charakterystyczny dla ówczesnych „dzieci kwiatów”. Latem 1968 roku podróżowali autostopem po Polsce, często bez pieniędzy i konkretnego planu. Wspomnienia z tamtych czasów pokazują, jak surowa potrafiła być codzienność. Zdarzało się, że młodzi hipisi palili niedopałki znalezione na przystankach tramwajowych, a jedzenie zdobywali z resztek pozostawionych w barach. Mimo trudności ten okres zapisał się w historii jako ważny etap w życiu obojga. Zarówno przyszłej gwiazdy rocka, jak i późniejszego polityka. CZYTAJ TEŻ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Maciej Maleńczuk o Korze i Terleckim: „To były postacie mityczne” Do historii ich związku wrócono niedawno w podcaście „Bliskoznaczni”, w którym Katarzyna Nosowska rozmawiała z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk przyznał, że w młodości słyszał wiele opowieści o Korze i Terleckim. Według niego oboje byli w środowisku postaciami niemal legendarnymi. „Kojarzyłem. Ona była absolutną gwiazdą i też mityczną postacią, tak samo, jak Terlecki", przyznał. Maleńczuk wspominał, że choć sam nigdy nie spotkał Terleckiego, to krążyło o nim mnóstwo historii. Opowiadano o jego wybrykach, buntowniczym charakterze i hipisowskim stylu życia. Jak mówił, był typowym „hipem”, o którym wszyscy mówili. „To były postacie mityczne. Ja tego "Psa" nigdy nie widziałem. Wszyscy ciągle tylko o nim mówili. Słyszałem, że tu czapkę milicjantowi zrzucił, a tu znowu coś wywinął. Robił różne numery. Pisali też jakieś wiersze i czytali. To był normalny hip. Niejeden z tych pacyfistów, długowłosych hipów, co ich wtedy poznałem, później poszedł z wiekiem w stronę PiS-u. Zdewocieli czy ki ch*j, coś takiego...", dodał. Muzyk stwierdził, że część osób z tego środowiska po latach zaczęła sympatyzować z PiS. W jego ocenie była to dość zaskakująca ewolucja. Katarzyna Nosowska zwróciła jednak uwagę na ważną różnicę między dawnymi partnerami. „A Kora nigdy nie poszła", dopowiedziała. „Kora nie zdewociała. Chociaż Matki Boskie malowała, ale to była ateistka z krwi i kości. Ona była z domu dziecka, a nie z "dobrego" domu, jak Terlecki. Przecież on był z literackiego domu. Jego ojciec był jakimś literaturzyną, że tak powiem. W Krakowie jest tego pełno. Drugorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono", skwitował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach
Tak wyglądała ich relacja poza planem "Kiepskich". Renata Pałys wspomina Marzenę Kipiel-Sztukę
Przez lata widzowie byli przekonani, że serialowe sąsiadki ze "Świata według Kiepskich" prywatnie także były nierozłączne. Po śmierci Marzeny Kipiel-Sztuki Renata Pałys wróciła jednak wspomnieniami do ich relacji i opowiedziała, jak naprawdę wyglądała ich znajomość poza planem. Aktorka nie ukrywa, że była ona bardziej złożona, niż mogło się wydawać fanom kultowego serialu.
Renata Pałys i Marzena Kipiel-Sztuka przez ponad dwie dekady pracowały razem przy serialu "Świat według Kiepskich". Choć na ekranie tworzyły wyrazisty duet jako Helena Paździoch i Halina Kiepska, ich prywatna relacja – jak przyznała Pałys w jednym z wywiadów – była znacznie bardziej skomplikowana. Aktorka podkreśla, że łączyła je znajomość i sympatia, ale nie zawsze wyglądało to tak, jak wyobrażali sobie widzowie. Tak wyglądała relacja Renaty Pałys i Marzeny Kipiel-Sztuki poza planem "Kiepskich" Choć widzowie „Świata według Kiepskich” przez lata obserwowali na ekranie ostre starcia Haliny Kiepskiej i Heleny Paździoch, wiele osób było przekonanych, że prywatnie aktorki łączyła bliska przyjaźń. Renata Pałys w podcaście „Mój świat” przyznała jednak, że rzeczywistość wyglądała nieco inaczej. Aktorka wyjaśniła przede wszystkim, że ich znajomość zaczęła się jeszcze przed rozpoczęciem pracy przy kultowym serialu. "Myśmy z Marzeną nie poznały się na planie "Świata według Kiepskich", tylko wtedy, kiedy miałam gościnne występy w teatrze w Legnicy. Tam się poznałyśmy. Potem, kiedy spotkałyśmy się przy pierwszych odcinkach "Świata według Kiepskich" to się już znałyśmy. Tak samo, jak znałam się z Ryśkiem Kotysem. To były dwie osoby, które znałam sprzed realizacji "Kiepskich". Jak dodała, choć po latach znów spotkały się przy produkcji serialu, nie oznaczało to, że wcześniej utrzymywały stały kontakt: "Z Marzeną ani z Ryśkiem nie utrzymywaliśmy w międzyczasie jakichś kontaktów. Nie było takiej potrzeby, po prostu każdy ma jakieś swoje towarzystwo. Ucieszyłyśmy się, że się widzimy po latach, tym bardziej, że Marzena mało kogo znała wtedy we Wrocławiu". ZOBACZ TEŻ: Sukces w "Idolu" dał mu sławę, plotki o romansach zniszczyły mu życie. Dziś Szymon Wydra trzyma się z dala od show-biznesu Renata Pałys była przyjaciółką Marzeny-Kipiel Sztuki? Renata Pałys odniosła się również do przekonania, które przez lata funkcjonowało w mediach i wśród widzów — że ona i Marzena Kipiel-Sztuka były bliskimi przyjaciółkami. Jak podkreśliła, taki obraz w dużej mierze powstał z czasem i nigdy nie czuła potrzeby go prostować. "Nie wiem, skąd się wzięło to, że my jesteśmy przyjaciółkami. Nigdy nie zaprzeczałam temu i Marzena też nie, ponieważ to nie było potrzebne. To nie było clue programu. Ja jestem człowiekiem empatycznym i można na mnie liczyć. Aczkolwiek nie na wszystkich ja mogę liczyć, ale też się z tym pogodziłam. Jakoś tak było, że Marzena często mówiła, że się przyjaźnimy i to tak zostało", przyznała. Aktorka przyznała też, że wokół Kipiel-Sztuki przez lata narosła pewna narracja dotycząca jej życiowych doświadczeń: "Marzena stworzyła wokół siebie aurę osoby pokrzywdzonej przez życie. Ludzie współczuli jej losu. Przypuszczam, że to z tego wynikało. Tym bardziej, że Marzena sama puszczała do prasy takie informacje, które wzmagały to współczucie do jej losu". Po latach aktorki spotkały się w hospicjum Pałys wróciła także do momentu, kiedy Marzena Kipiel-Sztuka trafiła do hospicjum. To właśnie wtedy ponownie się spotkały. Jak przyznała, w tamtej sytuacji nie miała wątpliwości, że powinna przyjechać: "A to jest tak, że ja po śmierci teraz powiem: ‘no nie, ja się nie przyjaźniłam’. Tym bardziej, że jak Marzena już była w hospicjum zwróciła się do mnie, żebym tam przyjechała, no przecież jestem człowiekiem...". SPRAWDŹ TEŻ: Długo nie wierzył w chorobę, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez