Gdyby nie "The Voice" jej kariera mogłaby wyglądać inaczej. Tego o Alicji nie wiedział nikt. Tylko w VIVIE! wyznaje: "To jest fantastyczna terapia"
Wygrała „The Voice of Poland” jako nastolatka, dziś zachwyca Europę głosem i sceniczną charyzmą. Alicja w rozmowie z VIVĄ! opowiada o kulisach Eurowizji, muzycznych idolach i marzeniach, które właśnie zaczynają się spełniać. Mało kto wie, że gwiazda ukończyła też Szkołę Aktorską Machulskich. Czy coraz śmielej myśli o filmie? Gdyby nie „The Voice” jej kariera mogłaby potoczyć się inaczej. „Muzyka wspaniale łączy się i przenika się z aktorstwem”, dodaje.
Wygrała „The Voice of Poland” jako 17-latka, dziś zachwyca dojrzałością, głosem i sceniczną charyzmą, której nie powstydziłyby się światowe divy. Alicja przeszła drogę od nieśmiałej dziewczyny z marzeniami do artystki, która śpiewa na największych scenach Europy i współpracuje z gwiazdami francuskiej muzyki. Mało kto wie, że gwiazda ukończyła także Szkołę Aktorską Machulskich, a doświadczenie zdobyte na scenie i przed kamerą dziś pomaga jej budować hipnotyzujące występy. W rozmowie zaskakuje szczerością, mówi o ogromnej determinacji i kulisach pracy. Są też wielkie nazwiska, emocje i marzenie, które właśnie zaczyna nabierać realnych kształtów. „Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja” — wyznaje w VIVIE! Elżbiecie Pawełek. I trudno nie uwierzyć, że to dopiero początek jej historii. Czy zobaczymy ją wkrótce w filmie? Alicja o muzycznych pasjach, inspiracjach i pasji, o której mało kto wiedział. Gdyby nie ''The Voice" jej kariera wyglądałaby inaczej| wywiad VIVY! – Stałaś się ikoną dla młodych ludzi marzących o scenie. „The Voice of Poland” wygrałaś w wieku 17 lat. Czy myślałaś, że siedem lat później zaśpiewasz na największej muzycznej imprezie Europy? To piękne słowo „ikona”. Ale nie czuję się ani ikoną, ani gwiazdą. Jestem dziewczyną, która po prostu spełnia swoje marzenia i robi to, co jej w duszy gra. Zawsze miałam wielkie marzenia i chciałam śpiewać. Oglądałam wcześniej konkursy Eurowizji, ale nie pamiętam, czy wyobrażałam sobie, że kiedyś stanę na tej scenie. Zaprowadziły mnie tam determinacja, systematyczność i miłość do muzyki. Czytaj też: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt – Jesteś spod znaku Byka, którego cechuje wytrwałość i upór w dążeniu do celu. Oj tak, Byki są uparte. Tego nie można im odmówić. Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja. Przez te ostatnie lata bardzo ciężko pracowałam nad wokalem, bo nie zawsze trafiałam idealnie w każdy dźwięk. Bardzo dużo zawdzięczam mojemu trenerowi wokalnemu Marcinowi Wortmannowi, który prowadzi mnie od 14 lat. Zawsze zachęcał mnie, żebym szła po swoje i śpiewała swój soul. – Przed samą Eurowizją zaśpiewałaś z Patrickiem Fiorim, jednym z najlepszych francuskich głosów, który był Tobą oczarowany. To był dla mnie zaszczyt z nim wystąpić i zaśpiewać w duecie jego słynny utwór „Corsica”. Fiori swego czasu zajął czwarte miejsce na Eurowizji. Takie kolaboracje są szansą jedną na milion, żeby poznać nie tylko innych artystów, ale też przekraczać swoje lęki i swoje bariery, choćby językowe, bo nie znam francuskiego. Występ odbył się w ramach wiosennej edycji French Touch La Belle Vie w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Śpiewałam już w duetach z francuskimi artystami, takimi jak Patrick Bruel czy Nordine Ezzahr podczas wcześniejszych koncertów French Touch. Marzeniem byłoby też wystąpić z Garou… – A Twoje muzyczne idolki? Wychowałam się na Whitney Houston, Céline Dion, Arethcie Franklin, Billie Holiday. Oczywiście też na Jacksonie, Steviem Wonderze, Donnym Hathawayu. To artyści, których muzyka do mnie trafia. Ale mam też wokalistki z młodszego pokolenia kontynuujące ten nurt, jak Jennifer Hudson czy wśród najmłodszych Raye. Mocno wierzę w to, że muzyka, której się słucha od dziecka, ma ogromny wpływ na naszą wrażliwość muzyczną. Do tej listy dorzucę Aaliyah, nazywaną księżniczką R&B, która była też aktorką i bardzo mnie inspirowała, ponieważ sama skończyłam Szkołę Aktorską Machulskich w ubiegłym roku. Muszę przyznać, że przygoda z aktorstwem bardzo pomogła mi w zrozumieniu siebie i pracy ze swoim ciałem na scenie. To jest fantastyczna terapia. – Może kiedyś zobaczymy Cię w filmie? Nie mówię nie, jestem otwarta na nowe przygody. Kiedyś marzyłam o musicalu, nawet w jednym wystąpiłam. Może gdybym nie poszła do „Voice’a”, zostałabym artystką musicalową. Muzyka wspaniale łączy się i przenika się z aktorstwem. Jak źle się czuję, muszę wejść w drugą Alicję, energetyczną i zaangażowaną, żeby podczas koncertu dać z siebie wszystko. I tutaj technika aktorska bardzo się przydaje. – Gdzie się widzisz za kilka lat? Mam nadzieję, że na scenie, jak śpiewam dla odbiorców, którzy kochają moją muzykę, i nagrywam kolejne utwory. Tak wygląda moje wymarzone życie… – A co z płytą? Właśnie jest w trakcie tworzenia. Między koncertami Eurowizji miałam sesje nagraniowe w londyńskim studio i piszę kolejne piosenki na płytę. Trzymajcie za mnie mocno kciuki. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie
Rola w hicie „Johnny” zmieniła go na zawsze. Dawid Ogrodnik wyjawił prawdę o relacji z rodziną ks. Kaczkowskiego
Dawid Ogrodnik wrócił wspomnieniami do jednej z najważniejszych ról w swojej karierze. W najnowszym wywiadzie opowiedział, jak film „Johnny” wpłynął na jego życie, duchowość i relacje z ludźmi. Zdradził też, że do dziś utrzymuje bliski kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego.
Choć Dawid Ogrodnik ma na koncie wiele wybitnych kreacji, to właśnie rola ks. Jana Kaczkowskiego okazała się dla niego wyjątkowo osobistym doświadczeniem. W szczerej rozmowie z Angeliką Swobodą dla „Wysokich Obcasów” aktor przyznał, że początkowo długo zastanawiał się, czy powinien przyjąć tę propozycję. Bał się, że nie będzie wystarczająco autentyczny i nie udźwignie emocjonalnego ciężaru tej postaci. Ostatecznie praca nad „Johnnym” zmieniła nie tylko jego podejście do aktorstwa, ale również do wiary i codzienności. Dawid Ogrodnik długo nie był pewien, czy powinien zagrać ks. Jana Kaczkowskiego Choć dziś trudno wyobrazić sobie innego aktora w roli Jana Kaczkowskiego, sam Dawid Ogrodnik początkowo miał ogromne wątpliwości. Jak wyznał, przez długi czas zastanawiał się, czy w ogóle powinien przyjąć tę propozycję. Obawiał się, że nie będzie w stanie oddać autentyczności postaci tak ważnej dla wielu Polaków. – „Rozważałem odrzucenie jej, bo obawiałem się, że grając Jana, mogę czuć się trochę jak łajza. Że prawię o rzeczach pięknych, a nie zgadzam się z tym, co mówi, bo wiem, że ja taki nie jestem” – wyznał. Aktor podkreślił, że nie chciał stworzyć jedynie dobrze zagranej postaci. Zależało mu, by naprawdę zrozumieć duchowość ks. Kaczkowskiego i wejść w jego sposób myślenia. – „Nie chciałem, żeby moja gra była gołosłowna, chciałem wrócić do Boga” – powiedział szczerze. Pandemia pomogła mu zrozumieć postać ks. Jana Kaczkowskiego Ogrodnik zdradził, że ogromny wpływ na przygotowanie do roli miał czas pandemii. To właśnie wtedy zaczął bardziej świadomie przyglądać się własnej wierze i duchowości. – „Przyszła pandemia, więc miałem dużo czasu, żeby się tej ku duchowości zwrócić” – opowiadał. Dzięki temu granie Jana Kaczkowskiego okazało się dla niego wyjątkowym doświadczeniem. Jak sam przyznał, po raz pierwszy nie miał potrzeby „uciekać” od bohatera po zakończeniu zdjęć. – „Grając Jana, każdego dnia miałem ogromną przyjemność stawania się nim i patrzenia na świat przez jego pryzmat” – wspominał. Fani aktora od dawna podkreślają, że właśnie w „Johnnym” pokazł jedną z najbardziej dojrzałych i emocjonalnych kreacji w swojej karierze. Sam Ogrodnik nie ukrywa, że ta rola została z nim na długo także poza planem filmowym. Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Sprawdź również: Dawid Ogrodnik został skrzywdzony przez byłego księdza jako nastolatek Dawid Ogrodnik do dziś utrzymuje kontakt z rodziną ks. Kaczkowskiego Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczył jednak relacji, jaka narodziła się już po premierze filmu. Dawid Ogrodnik przyznał, że kontakt z rodziną ks. Jana Kaczkowskiego trwa do dziś i ma dla niego ogromne znaczenie. – „Z rodziną Kaczkowskich do dziś mam kontakt. Bardzo sobie go cenię” – wyznał. Aktor zdradził nawet, że regularnie spotyka się z bliskimi duchownego i wspólnie angażują się w działania związane z jego fundacją. – „Za dwa dni lecę do nich na narty, do Francji. Posiedzimy sobie razem i pomyślimy o Janie, bo chcemy zrobić zbiórkę pieniędzy na jego fundację” – powiedział. Nie zabrakło także bardzo osobistego wyznania dotyczącego wiary i własnej duchowości. – „Zostałem też w kontakcie z Kościołem” – przyznał Ogrodnik. Aktor opowiedział również o tym, jak z biegiem czasu zmieniło się jego podejście do trudnych doświadczeń i życiowych pytań. – „Kiedyś miałem pretensje, a czemu coś się wydarzyło tak albo inaczej. (...) Teraz patrzę na to tak, że to jakaś część mojego życia, każdego mojego dnia. Jakaś część, którą nawet zaczynam lubić” – wyznał. Dziś nie ma wątpliwości, że „Johnny” był dla Dawida Ogrodnika czymś znacznie więcej niż kolejnym filmowym projektem. To doświadczenie, które — jak sam sugeruje — zmieniło go nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako człowieka. Czytaj także: Dawid Ogrodnik w gorzkich słowach mówi o kościele: „To oni trzymają taką konserwatywną Polskę”
Tina Turner przeszła w życiu przez piekło. Dopiero ten mężczyzna dał jej prawdziwe życie
Tina Turner przez lata zmagała się z traumą po małżeństwie z Ike’em Turnerem. Wszystko zmieniło się, gdy w 1986 roku na jej drodze pojawił się Erwin Bach. Producent muzyczny został jej największym wsparciem w chorobie, rodzinnych tragediach i najtrudniejszych momentach życia. Ich historia trwała 37 lat i zakończyła się dopiero wraz ze śmiercią artystki.
Przeszła w życiu przez piekło, ale nigdy się nie poddała. Przed dwie dekady była żoną Ike'a Turnera – na scenie showmana, prywatnie kata, który zgotował jej piekło. Gdy Tina Turner rozwiodła się z nim, poczuła niewyobrażalną ulgę. Dopiero dekadę później była w stanie stworzyć szczęśliwy związek. Na jej drodze stanął wówczas Erwin Bach. Przez 37 lat byli niemal nierozłączni. Wielka artystka o niezwykłej sile ducha, której nic nie było w stanie złamać, odnalazła swoją przystań. Trwali u swego boku na przekór wszystkiemu. To prawdopodobnie on czuwał przy niej do końca. Oto historia ich miłości. View Ediplayer on the source website Drugi mąż Tiny Turner. Gdzie się poznali? 24 maja 2023 roku media obiegła informacja o śmierci Tiny Turner. Jak przekazał jej rzecznik, królowa rock'n'rolla odeszła spokojnie w swoim domu w Kusnacht niedaleko Zurychu w Szwajcarii. W ostatnich latach toczyła zaciętą walkę z chorobą. Zgasła jednak z przyczyn naturalnych. Prawdopodobnie do końca czuwał przy niej ukochany, Erwin Bach... Był rok 1976, gdy 37-letnia Tina Turner usłyszała od sądu upragnione słowa: „Orzekam rozwód”. Chwilę wcześniej wokalistka uciekła od pierwszego męża, który sterował jej karierą, ograniczał jej wolność i podnosił na nią wielokrotnie rękę. Pełna traum artystka potrzebowała aż dekady, by ponownie otworzyć swoje serce. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską Udało się to w roku 1986, kiedy przyleciała koncertować do Niemiec. Ówczesny agent gwiazdy poprosił swojego przyjaciela o odebranie Tiny Turner z lotniska Kolonia-Bonn. Przystojnym opiekunem piosenkarki okazał się producent muzyczny Erwin Bach. „Był 16 lat młodszy ode mnie. Miał wtedy 30 lat i najładniejszą twarz. Nie można tego opisać. To było szalone. Pomyślałam: „skąd się wziąłeś”. Był naprawdę przystojny”, pisała potem gwiazda. Artyści szybko się w sobie zakochali. Pochodzącemu z Niemiec producentowi nie przeszkadzała sława wybranki serca. Jak powtarzał on wiele razy publicznie, po prostu „robił swoje”. Po swojemu też oświadczał się Tinie. Aż dwa razy! „Zapewne zaskoczyło go trochę, kiedy odparłam za pierwszym razem: „Nie potrafię ci odpowiedzieć”. Wiedziałam tylko, że nie jestem ani na tak, ani na nie. Działo się to w 1989 roku, byliśmy razem od trzech lat”, wspominała w swojej książce wokalistka. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 1990 Tina Turner i Erwin Bach — historia miłości Na kolejne oświadczyny przyszło artystce poczekać ponad dwie dekady. „Tym razem doskonale wyczuł moment. Wraz z przyjaciółmi pływaliśmy po Morzu Śródziemnym jachtem Lady Marina, należącym do naszego znajomego Sergia. Patrząc z perspektywy czasu, powinnam się była domyślić, że wydarzy się coś ważnego. Byliśmy akurat w ładnym miejscu, ale nie dość romantycznym dla Erwina. Dowiedziałam się później, że radził się Sergia, który zasugerował, byśmy popłynęli na grecką wyspę Skorpios”, pisała w autobiografii My Love Story dodając, że do zaręczyn doszło dnia kolejnego. Artystka zeszła na kolację, podczas której wszyscy byli ubrani na biało. Po posiłku jej wieloletni partner ponownie poprosił ją o rękę. Dopiero przy tym podejściu, w wieku 73 lat, ulubienica publiczności pozbyła się wszelkich obaw i była pewna, że chce sformalizować związek z Erwinem. Ostateczne TAK powiedzieli sobie w 2013 roku w lipcu. Wesele odbyło się nad jeziorem zuryskim w Szwajcarii, gdzie para od lat mieszkała. Tina Turner powtarzała, że to Erwin Bach jest jej pierwszym mężem, ponieważ poprzedni ślub wzięła z przymusu. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2015 Drugi mąż uratował życie Tiny Turner. Przeszczep nerki, śmierć syna Niestety, niedługo małżonkowie nacieszyli się miłosną sielanką, bo już 11 miesięcy po weselu Tina Turner trafiła do szpitala. Piosenkarka doznała udaru mózgu. I choć ten nie miał dla niej przykrych konsekwencji na kolejne lata, przy okazji badań okazało się, że gwiazda cierpi m.in. na niewydolność nerek. Dwa lata później stwierdzono też u niej nowotwór jelita. Jego część wkrótce wycięto. Do rozwiązania pozostała powracająca zła praca nerek. Same leki przestały działać, niektóre wręcz niszczyły jej organizm. Przełomowym momentem dla Tiny i jej małżeństwa był koniec roku 2016, kiedy to artystka myślała o samobójstwie. Jej nerki pracowały prawidłowo jedynie w 20%. Nie chciała być dla nikogo ciężarem. Zapisała się nawet do organizacji pomagającej w przeprowadzeniu eutanazji. Mąż legendarnej piosenkarki przerwał ciąg mrocznych myśli ukochanej i zaproponował, że odda jej swoją nerkę. Już w kwietniu kolejnego roku lekarze dokonali przeszczepu. Ten początkowo nie chciał się przyjąć, ale dzięki ogromnej determinacji medyków, ostatecznie wszystko się powiodło. Organizm producenta muzycznego szybko się zregenerował, a Tina Turner przez sześć lat żyła z trzema nerkami. Ukochany był przy Tinie także w 2018 roku, gdy jej syn popełnił samobójstwo. Craig Reymond podjął decyzję o śmierci tak nagle, że nawet jego ukochana mama nie do końca rozumiała, dlaczego. „Myślę, że miała na to wpływ samotność, ale kiedy doszukuję się w tym prawdy, zastanawiam się, dlaczego nie zadzwonił do swojej dziewczyny, która ciągnęła go do góry? Był introwertykiem. Craig był bardzo nieśmiały. Nasze ostatnie rozmowy były zupełnie inne, ale zrozumiałam to dopiero po jego samobójstwie”, mówiła Tina Turner dla TMZ. Piosenkarka wycierała łzy w ramię męża, który na co dzień chronił ją od trosk i nerwów. CZYTAJ TEŻ: To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela Para od około 27 lat mieszkała w Szwajcarii. Wokalistka zrzekła się w 2013 roku amerykańskiego obywatelstwa. Do końca cieszyła się z każdej chwili życia, które dopiero przy boku drugiego partnera zaczęła na nowo. „Jestem silna. Przeszłam przez rozwód, odseparowanie od mojej rodziny. Nigdy nie dałam się złamać. Nie jestem alkoholiczką, nigdy nie paliłam, nigdy nie brałam narkotyków. Przebrnęłam przez katastrofę mojej przeszłości czysta. Dotarłam niezniszczona”, podsumowywała w wywiadzie Daily Express. W 2020 roku gwiazda ponownie dała o sobie znać. Na zaproszenie DJ Kygo odświeżyła swój przebój „What’s Love Got To Do With”. „Nie mogę uwierzyć, że 17 lipca, w piątek wypuszczam wspólny utwór z Tiną Turner! 'What’s Love Got To Do With' to jedna z moich ulubionych piosenek wszech czasów, a praca z tak legendarną artystką wydaje się surrealistyczna! Nie mogę się doczekać, aż wszyscy to usłyszycie”, pisał muzyk. Tina Turner odeszła tak, jak chciała – na własnych warunkach, w domowym zaciszu i otoczona tymi, których kochała... Z nami pozostaną zaś na zawsze jej wielkie przeboje. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2018 rok
To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela
Gdy Pierce Brosnan przejmował rolę Jamesa Bonda w połowie lat 90., razem z nim do świata agenta 007 weszła nowa generacja ekranowych bohaterek. Były piękne, charyzmatyczne i znacznie bardziej niezależne niż ich poprzedniczki. Halle Berry, Michelle Yeoh czy Rosamund Pike po latach nadal robią wielkie kariery, ale nie wszystkie gwiazdy bondowskiej ery wybrały życie w świetle fleszy. Co dziś robią kultowe dziewczyny Bonda?
Filmy z Pierce’em Brosnanem do dziś uchodzą za jedne z najbardziej stylowych odsłon serii o Jamesie Bondzie. „GoldenEye”, „Jutro nie umiera nigdy”, „Świat to za mało” i „Śmierć nadejdzie jutro” nie tylko odświeżyły wizerunek agenta 007, ale też pokazały kobiece bohaterki, które coraz częściej dorównywały Bondowi inteligencją i siłą charakteru. Dla części aktorek role u boku Brosnana stały się początkiem międzynarodowej kariery. Inne po latach świadomie wycofały się z Hollywood i postawiły na spokojniejsze życie. Izabella Scorupco zachwyciła w „GoldenEye”. Tak dziś wygląda życie polsko-szwedzkiej gwiazdy Izabella Scorupco była jedną z pierwszych kobiet, które pojawiły się u boku Pierce’a Brosnana jako Jamesa Bonda. W „GoldenEye” wcieliła się w Natalię Simonową — inteligentną rosyjską programistkę, która pomaga agentowi 007 powstrzymać organizację Janus. Dla polsko-szwedzkiej aktorki był to wielki przełom i jednocześnie hollywoodzki debiut. Po sukcesie filmu Scorupco zaczęła pojawiać się w amerykańskich produkcjach akcji i thrillerach. Wystąpiła m.in. w „Granicy wytrzymałości”, „Władzy ognia” oraz „Egzorcyście: Początku”. Choć nigdy nie stała się hollywoodzką supergwiazdą, przez lata utrzymywała silną pozycję na europejskim rynku filmowym i telewizyjnym. Aktorka wróciła także do świata muzyki i modelingu. W ostatnich latach można było oglądać ją m.in. w szwedzkim serialu Netfliksa „Barracuda Queens”. Prywatnie była związana z Mariuszem Czerkawskim, z którym ma córkę Julię. Dziś skupia się głównie na rodzinie i projektach realizowanych w Skandynawii. Famke Janssen stworzyła jedną z najbardziej pamiętnych antagonistek Bonda Xenia Onatopp z „GoldenEye” do dziś pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w historii całej bondowskiej serii. Famke Janssen połączyła w tej roli seksapil, chłód i niebezpieczeństwo, tworząc bohaterkę, której widzowie nie potrafili zapomnieć. Holenderska aktorka szybko wykorzystała popularność po filmie i rozpoczęła intensywną karierę w Hollywood. Największą rozpoznawalność przyniosła jej rola Jean Grey w serii „X-Men”, dzięki której stała się ikoną kina superbohaterskiego początku XXI wieku. Później widzowie pokochali ją także za występy w serii „Uprowadzona” z Liamem Neesonem. Famke Janssen regularnie pojawia się również w serialach i produkcjach platform streamingowych. Choć przez lata unikała skandali i celebryckiego stylu życia, konsekwentnie budowała pozycję jednej z najbardziej charakterystycznych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Nazwisko i geny to potężna kombinacja! Syn Pierce’a Brosnana robi furorę! Wygląda jak młodsza wersja Jamesa Bonda. Pójdzie w ślady ojca? Michelle Yeoh udowodniła, że dziewczyna Bonda może być równie silna jak agent 007 Kiedy Michelle Yeoh pojawiła się w „Jutro nie umiera nigdy”, była już wielką gwiazdą kina akcji w Azji. W roli Wai Lin stworzyła jednak zupełnie nowy typ bohaterki w świecie Bonda — niezależnej, odważnej i doskonale wyszkolonej agentki, która nie potrzebowała ratunku ze strony mężczyzny. Pierce Brosnan nie ukrywał zachwytu nad aktorką. Jak cytował „South China Morning Post”, miał nazwać ją wręcz „kobiecą wersją Bonda”. Sama Michelle Yeoh po latach przyznała, że po sukcesie filmu długo odrzucała propozycje ról, które opierały się na stereotypowym przedstawianiu Azjatek. „Nie pracowałam prawie przez dwa lata, bo nie chciałam grać stereotypowych postaci” — mówiła w rozmowie z „People”. Ta decyzja okazała się przełomowa. Aktorka zagrała później m.in. w „Przyczajonym tygrysie, ukrytym smoku”, „Wyznaniach gejszy”, „Shang-Chi” oraz „Wszystko wszędzie naraz”. Za ostatni z tych filmów zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, przechodząc do historii kina jako pierwsza Azjatka nagrodzona w tej kategorii. Dziś Michelle Yeoh jest jedną z największych ikon światowego kina i nie zwalnia tempa. Wciąż pojawia się zarówno w blockbusterach, jak i ambitniejszych produkcjach. Sophie Marceau wybrała życie z dala od hollywoodzkiego blichtru W „Świat to za mało” Sophie Marceau wcieliła się w Elektrę King — jedną z najbardziej tajemniczych i psychologicznie skomplikowanych bohaterek serii o Bondzie. Jej relacja z agentem 007 była pełna napięcia i emocjonalnych gier, co wyróżniało film na tle wcześniejszych części. Już przed występem u boku Brosnana Marceau była wielką gwiazdą europejskiego kina. Po sukcesie filmu mogła rozwijać karierę w Hollywood, jednak wybrała zupełnie inną drogę. Skupiła się przede wszystkim na francuskim kinie autorskim, reżyserii i pisaniu. Aktorka przez lata związana była z polskim reżyserem Andrzejem Żuławskim, z którym ma syna Vincenta Żuławskiego. Sophie Marceau bardzo chroni swoją prywatność i rzadko udziela wywiadów dotyczących życia osobistego. We Francji do dziś pozostaje jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco Rosamund Pike po Bondzie została jedną z największych gwiazd Hollywood Dla Rosamund Pike „Śmierć nadejdzie jutro” okazała się początkiem imponującej kariery. W chwili premiery filmu była jeszcze mało znaną brytyjską aktorką, jednak rola Mirandy Frost otworzyła jej drzwi do wielkiego kina. Prawdziwy przełom przyszedł jednak kilka lat później wraz z thrillerem „Zaginiona dziewczyna” Davida Finchera. Kreacja Amy Dunne przyniosła Pike nominację do Oscara i status jednej z najbardziej cenionych aktorek Hollywood. W kolejnych latach pojawiała się w coraz bardziej prestiżowych produkcjach, takich jak „O wszystko zadbam”, „Saltburn” czy serial „Koło czasu”. Jednocześnie aktorka bardzo pilnuje swojej prywatności i rzadko dzieli się życiem rodzinnym w mediach. Od 2009 roku związana jest z biznesmenem Robiem Uniacke’em, z którym wychowuje dwóch synów. Mimo ogromnej popularności Rosamund Pike wciąż uchodzi za jedną z najbardziej tajemniczych gwiazd brytyjskiego kina. Halle Berry przeszła do historii jako najbardziej kultowa dziewczyna Bonda ery Brosnana Scena wyjścia Halle Berry z morza w pomarańczowym bikini stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów całej serii o Bondzie. Aktorka wcieliła się w agentkę Jinx Johnson w „Śmierć nadejdzie jutro” i od początku podkreślała, że zależy jej na stworzeniu nowoczesnej bohaterki. „Gram kobiecą wersję Jamesa Bonda. To kolejny etap ewolucji kobiet w filmach o Bondzie” — mówiła przed premierą filmu, cytowana przez „Far Out Magazine”. „Jest bardziej nowoczesna, inteligentniejsza i nie jest klasyczną dziewczyną Bonda”. W chwili dołączenia do obsady Berry była już hollywoodzką supergwiazdą i laureatką Oscara za rolę w „Czekając na wyrok”. Po Bondzie kontynuowała karierę zarówno w kinie akcji, jak i dramatach. Wystąpiła m.in. w serii „X-Men”, „John Wick 3”, „Bruised” czy thrillerze „Crime 101”. Po latach aktorka wróciła wspomnieniami do słynnego bikini z filmu. „Przymierzałyśmy tyle kostiumów kąpielowych i pasków. To wyglądało na proste, ale było całym procesem” — opowiadała w serii „Life in Looks” magazynu „Vogue”. „Wiedziałyśmy, że skoro to film o Bondzie, ten moment może stać się kultowy”. Dziś Halle Berry nadal pozostaje jedną z najbardziej wpływowych kobiet Hollywood i ikoną popkultury początku XXI wieku. Czytaj także: Kandydat do roli Bonda zachwyca w prowokacyjnej komedii romantycznej. Pierwszy zwiastun filmu nie pozostawia wątpliwości - to będzie hit Źródło: people.com
TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską
Paulina Młynarska w wywiadzie z Ewą Wojciechowską opowiedziała o swojej potrzebie ciągłego przemieszczania się i życiu między różnymi krajami. Dziennikarka wyznała, że kocha Polskę, Kretę, Francję i Indie, a jednocześnie marzy o małym domu z jabłonką w ogrodzie. Dorota Wellman nie kryła zaskoczenia jej życiowym temperamentem.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska o życiu między Polską, Kretą i Indiami Wspomniałaś o podróżach. Ile razy w życiu się przeprowadzałaś? Dorota w książce napisała o Tobie: „Jesteś jak płynąca po świecie rzeka. Albo nie możesz znaleźć swojego miejsca”. Paulina: Właśnie nie wiadomo, jak to jest z tą rzeką… Może właśnie jej naturą jest, że nie może znaleźć swojego miejsca? Może wychodzimy z błędnego założenia, sądząc, że każdy dąży do jakiegoś umiejscowienia. Nie każdy. Ja mam miejsca, które bardzo kocham. Kocham Kretę i Grecję, nawet próbowałam się z nią rozstać, już prawie się spakowałam i co? Nie da rady. Bardzo też kocham Francję, ale też bardzo, bardzo kocham Polskę i polskość, polski język, literaturę. To jest mój dom, to jest moja ojczyzna-matczyzna. Ale kocham też Indie! Nie mogę żyć bez Indii. Więc co robić? Kochliwa jesteś. Paulina: Wszędzie, gdzie pojadę, już bym się chciała przeprowadzić. Już moje oczka patrzą, gdzie tu jest biuro nieruchomości, i zaczynam fantazjować na temat ewentualnej instalacji. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia" Dorota Wellman wyznała, dlaczego tak bardzo potrzebuje stabilizacji Ale powiedziałaś też w książce, że czasem marzysz o małym domku ze starą jabłonką w ogrodzie, w Polsce… Paulina: Bo mnie się tęskni bardzo za polskim pejzażem. Może po prostu za Polską mi się tęskni zwyczajnie i tak sobie myślę, że jak będę miała możliwość, to się rozejrzę, żeby coś takiego swojego jednak w Polsce mieć. Mieszkałam kiedyś w Zakopanem, ale to był inny etap. Dorota: Jezus, jakim ty jesteś włóczykijem! Po prostu to jest nieludzkie to twoje włóczenie się. Wszędzie ci się podoba. Wszędzie byś zamieszkała. A Ty, Dorota, wyprowadzki z kraju sobie nie wyobrażasz… Dorota: Nie wyobrażam. Chociaż Kretę kocham i chociaż raz w roku muszę tam pojechać. Podziwiam Paulinę za odwagę zaczynania życia w nowym miejscu, którą ona ma od młodości. Ja lubię jeździć, zwiedzać, zmieniać otoczenie, miejsce, krajobrazy. Raz jabłonka, raz drzewko oliwne, ale zawsze lubię wracać do mojego domu, który jest mi bardzo bliski. Dużo podróżuję służbowo, dużo mnie w tym domu nie ma, dlatego mnie do niego ciągnie. Lubię w nim być, czuję się w nim bezpiecznie. Kiedyś analizowałam, dlaczego tak bardzo potrzebna mi jest ta stałość, i myślę, że to wynika z historii rodzinnych. Moi rodzice byli repatriantami ze Wschodu. Nigdy nie mieli poczucia stałości, zawsze się bali, że znów może przyjść światowa katastrofa. I domu nie będzie. Paulina: Ja tylko bym chciała powiedzieć, że ja też kocham dom i przy całym moim podróżniczym zacięciu jestem bardzo domową osobą. Jak już się gdzieś znajdę, to mogę się tam zainstalować i tam natychmiast zapuszczam korzenie. Potem je wyciągam, pakuję do plecaka i wędruję gdzieś indziej. Dorota, powiedziałaś, że twoja potrzeba stałości wynika z historii rodzinnej. Ja przypuszczam, że była w mojej rodzinie jakaś kobieta, która bardzo chciała iść w drogę, a nie mogła. I ona przeze mnie w jakiś sposób działa… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Polski aktor przeżył siedem tygodni odcięcia od świata. Wszystko dla tej roli. "Jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry"
Jakub Gierszał pojawił się na Festiwalu Filmowym w Cannes jako gwiazda chilijskiego filmu „The Meltdown”. Aktor zdradził, że podczas zdjęć przez siedem tygodni żył w niemal całkowitej izolacji wysoko w górach. Kulisy tej produkcji robią ogromne wrażenie.
Choć Jakub Gierszał od lat z powodzeniem rozwija międzynarodową karierę, praca nad „The Meltdown” okazała się dla niego doświadczeniem wyjątkowo intensywnym. Zamknięty hotel położony wysoko w chilijskich górach stał się jednocześnie planem filmowym i domem dla całej ekipy. Ograniczony kontakt ze światem sprawił, że aktorzy i twórcy szybko zaczęli funkcjonować jak niewielka, odizolowana społeczność. Jakub Gierszał w „The Meltdown”. Tak trafił do głośnej produkcji z Cannes Jakub Gierszał przyznał, że jego udział w filmie rozpoczął się od castingu do roli niemieckiego trenera narciarstwa. Produkcja Manueli Martelli od początku miała być kameralnym thrillerem osadzonym w niezwykle wymagających warunkach. Aktor od razu zainteresował się projektem, ponieważ oprócz samej historii ważny był dla niego również kontekst kulturowy i możliwość pracy z południowoamerykańską ekipą filmową. Dla Gierszała był to kolejny krok w międzynarodowej karierze, ale też szansa na doświadczenie zupełnie innego stylu pracy na planie. Aktor nie ukrywał, że zależało mu na głębszym poznaniu miejsca, w którym realizowany jest film. „Chciałem się trochę dowiedzieć na temat kraju, ludzi tego kraju, ich nastrojów, samopoczucia” — mówił. Jak podkreślał, kiedy decyduje się na tak wymagającą podróż, chce przeżyć ją jak najpełniej. „Jestem tego zdania, że jak już się decyduję na taką podróż i przygodę, to chciałbym wejść w nią możliwie najpełniej”. Siedem tygodni izolacji w górach. Ekipa była niemal odcięta od świata Zdjęcia do „The Meltdown” realizowano wysoko w górach, z dala od większych miejscowości i codziennego życia. Cała ekipa mieszkała w tym samym hotelu, w którym jednocześnie kręcono film. „Kręciliśmy w tym samym hotelu, w którym spaliśmy” — wspominał aktor. Najbliższe miasteczko znajdowało się niemal dwie godziny drogi samochodem, a trudne warunki pogodowe dodatkowo utrudniały kontakt ze światem zewnętrznym. Jakub Gierszał przyznał, że taka izolacja bardzo szybko wpłynęła na relacje między członkami ekipy. „Właściwie jedynym miejscem, gdzie można było się schować, był pokój albo góry” — opowiadał. Aktor podkreślał również, że przy dobrej pogodzie podróż do najbliższego miasta zajmowała bardzo dużo czasu. „Najbliższe miasteczko było prawie dwie godziny samochodem i to tylko przy dobrej pogodzie”. Czytaj też: Polacy zdominują festiwal w Cannes! Już dziś swoje filmy pokażą tam Pawlikowski, Musiał i Gierszał Jakub Gierszał o pracy z Chilijczykami. „Inaczej podchodzą do życia” Pobyt w Chile stał się dla aktora czymś więcej niż tylko kolejnym zawodowym projektem. W wolnych chwilach rozmawiał z członkami ekipy o historii kraju, polityce i codziennym życiu mieszkańców. Jak podkreślał, zależało mu na tym, by zrozumieć społeczne emocje i doświadczenia Chilijczyków, które są ważnym tłem dla całego filmu. Gierszał zwrócił również uwagę na różnice mentalne i temperament południowoamerykańskiej ekipy. „Każda ekipa na świecie jest od razu rozpoznawalna, wiadomo kto pełni jaką funkcję” — mówił. Jednocześnie zaznaczał, że później pojawiają się subtelne różnice kulturowe. „Potem wchodzą te drobne różnice mentalne i kulturowe”. O Chilijczykach wypowiadał się z dużą sympatią. „Są temperamentni i troszeczkę inaczej podchodzą do kwestii czasu, i życia generalnie” — śmiał się aktor. „The Meltdown” rozlicza się z trudną historią Chile Film Manueli Martelli osadzony jest w Chile początku lat 90., niedługo po zakończeniu dyktatury Augusto Pinocheta. Historia skupia się wokół tajemniczego zaginięcia młodej narciarki podczas pobytu reprezentacji sportowej w górskim hotelu. Reżyserka opowiada jednak nie tylko o samym śledztwie, ale przede wszystkim o lęku, pamięci i traumach, które przez lata pozostawały przemilczane. Jakub Gierszał podkreślał, że „The Meltdown” nie jest typowym filmem politycznym. „To jest połączenie politycznego i prywatnego, autorskiego spojrzenia na rzeczywistość” — tłumaczył. Dzięki temu produkcja łączy thriller psychologiczny z bardzo osobistą opowieścią o dojrzewaniu i budowaniu nowej tożsamości kraju po latach politycznych napięć. Cannes 2026 i kolejny ważny moment w karierze Jakuba Gierszała „The Meltdown” został pokazany podczas 79. Festiwalu Filmowego w Cannes w prestiżowej sekcji Un Certain Regard, skupiającej najciekawsze produkcje autorskie z całego świata. Już po pierwszych pokazach film zaczął przyciągać uwagę krytyków i festiwalowej publiczności. Dla Jakuba Gierszała obecność w międzynarodowej obsadzie to kolejny dowód na to, że konsekwentnie buduje swoją pozycję także poza polskim kinem. Aktor od lat wybiera projekty wymagające i nieoczywiste, a udział w chilijskiej produkcji tylko potwierdza jego artystyczne ambicje. Tym razem to jednak nie tylko sama rola wzbudziła zainteresowanie, ale również niezwykłe warunki, w jakich powstawał film. Siedem tygodni spędzonych niemal poza cywilizacją okazało się doświadczeniem, które Jakub Gierszał z pewnością zapamięta na długo. Czytaj również: Cannes 2026 z polskim akcentem! Film z Jakubem Gierszałem powalczy o nagrodę prestiżowego festiwalu filmowego Źródło: film.interia.pl, pap.pl
Lider Kombii zaskakuje wyznaniem o przemijaniu. Ujawnił, co chciałby zabrać do grobu: "Może powinienem zapisać to w testamencie"
Grzegorz Skawiński zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Lider Kombii opowiedział o swoim lęku przed śmiercią i ostatniej woli. Padły też gorzkie słowa o upływającym czasie. "Mam świadomość, że przede mną zdecydowanie mniej niż za mną", mówi.
Grzegorz Skawiński rzadko pozwala sobie na aż tak osobiste wyznania. Tym razem lider Kombii odsłonił jednak znacznie więcej niż zwykle. W rozmowie dla Plejady artysta opowiedział nie tylko o przemijaniu i lęku przed śmiercią, ale też wspomniał o swojej ostatniej woli. Padły słowa, które mogą zaskoczyć nawet jego najwierniejszych fanów. Grzegorz Skawiński chce zostać skremowany razem z gitarą Grzegorz Skawiński nie zamierza zwalniać tempa. Choć od lat jest jedną z największych ikon polskiej sceny muzycznej, wciąż szuka nowych brzmień i artystycznych wyzwań. W rozmowie dla Plejady zdradził, że pracuje nad nową solową płytą, która będzie dla niego wyjątkowo osobistym projektem. Tym razem postawił na album całkowicie instrumentalny — bez śpiewu, za to z gitarą w roli głównej. Jak przyznał, chce za pomocą muzyki opowiadać historie i stworzyć coś absolutnie po swojemu, bez kompromisów i oglądania się na sprzedaż czy trendy. Artysta zdradził też, że na płycie pojawią się zaskakujące połączenia gatunków — od rocka i metalu po ambient, muzykę orientalną i filmową. Nad całością pracuje razem z Bernardem Maselim, którego nazwał genialnym muzykiem jazzowym i aranżerem albumu. Skawiński podkreślił, że finansuje projekt z własnych pieniędzy i traktuje go jak swoje muzyczne credo. I właśnie wtedy, gdy opowiadał o twórczości, pasji i kolejnych planach, niespodziewanie zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Lider Kombii zaczął mówić o śmierci, przemijaniu i swojej ostatniej woli. Pytany przez Michała Misiorka o to, czy chciałby zostać skremowany razem z gitarą, odpowiedział bez wahania. „Przyszedł mi do głowy taki pomysł. Myślę, że byłoby to niegłupie. Może powinienem zapisać to w testamencie jako moją ostatnią wolę? Choć tak naprawdę, jakie to ma znaczenie?”, pytał. Czytaj też: Aż trudno uwierzyć, przez co przechodził. Teraz Skawiński opowiada o dramatycznym dzieciństwie „Oczywiście, że się boję”. Skawiński otwarcie o śmierci Jeszcze większe emocje wywołało jednak to, jak szczerze artysta opowiedział o samym lęku przed odejściem. Skawiński nie próbował kreować się na człowieka całkowicie pogodzonego z losem. Wręcz przeciwnie. Dodał również, że nie wierzy osobom, które deklarują pełną gotowość na śmierć i brak jakiegokolwiek strachu. Muzyk mówił o niepewności związanej z tym, co dzieje się po odejściu z tego świata. Z jednej strony wspomniał o nadziei, że „po drugiej stronie” może istnieć coś jeszcze. Z drugiej — nie wykluczył, że po śmierci może nie być już niczego. „Oczywiście, że się boję. Nie wierzę tym, którzy mówią, że są gotowi na śmierć i nie budzi ona w nich żadnego lęku. Nie wiemy, co nas czeka po odejściu z tego świata. Zawsze jest jakaś nadzieja, że coś tam jeszcze jest po drugiej stronie. Ale równie dobrze może się okazać, że nie ma niczego”, opowiadał w Plejadzie Michałowi Misiorkowi. W rozmowie pojawił się też niezwykle poruszający fragment dotyczący muzycznej spuścizny. Grzegorz Skawiński podkreślił, że pociesza go myśl, iż po jego odejściu pozostanie muzyka, którą tworzył przez lata. Artysta wyznał, że właśnie przez swoje utwory będzie w pewien sposób nadal obecny. „Cieszę się jednak, że zostanie po mnie moja muzyka. To przez nią przejawiał się będzie mój pozaziemski byt”, dodawał. Skawiński gorzko o przemijaniu. „Przede mną zdecydowanie mniej niż za mną” W wywiadzie nie zabrakło też refleksji nad upływającym czasem. Skawiński przyznał, że ma pełną świadomość swojego wieku i tego, że większość życia jest już za nim. „Mam świadomość, że przede mną zdecydowanie mniej niż za mną. Za jakiś czas rozpełznę, rozpłynę się i zniknę. Czy jestem na to gotowy? Chyba jeszcze nie”, dodawał Michałowi Misiorkowi. Choć mówił o tym bardzo szczerze, nie zabrakło też charakterystycznego dla niego dystansu. Przyznał, że nadal nie dowierza swojemu wiekowi, a scena wciąż daje mu ogromną energię. Jak sam podkreślił, gdy wychodzi przed publiczność, adrenalina i emocje sprawiają, że na chwilę zapomina o wszystkim. „Nie czuję się już tak, jak jeszcze 20 lat temu. Energii mi na razie nie brakuje, ale siły czasem już tak. Choć gdy wchodzę na scenę, to mam taki przypływ adrenaliny i dopaminy, że na chwilę zapominam o tym, ile mam lat. Ani kolano, ani kręgosłup mnie nie bolą”, opowiada Plejadzie. Czytaj też: Jego życie osobiste owianej jest tajemnicą. Skawiński wreszcie ujawnił prawdę. Dlatego nie założył rodziny Emerytura? Grzegorz Skawiński: „Nie nadaję się do tego” Grzegorz Skawiński odniósł się również do swojej formalnej emerytury. Wyjaśnił, że przez długi czas nawet nie dopełnił związanych z nią formalności. „ Okazało się, że od kilku lat powinienem dostawać już emeryturę, ale nie dopełniłem wymaganych formalności. Trochę kasy przeszło mi w związku z tym koło nosa. Ale gdy ogłoszono lockdown, przestaliśmy grać koncerty i moja poduszka finansowa zaczęła się kurczyć, postanowiłem załatwić wszystkie zaległe urzędowe sprawy”, opowiada. Jednocześnie stanowczo zaznaczył, że nie zamierza rezygnować z działalności artystycznej. Emerytura kojarzy mu się z życiem, którego kompletnie sobie nie wyobraża. Nadal chce tworzyć, grać i być aktywny zawodowo. Muzyk przyznał jednak, że jeśli kiedyś poczuje, iż nie daje już rady i zaczyna robić wszystko „na pół gwizdka”, prawdopodobnie sam usunie się w cień. Na razie nie planuje pożegnania ze sceną. „Jednak mimo że formalnie emerytem jestem, to na emeryturę nie przeszedłem. Cały czas jestem czynnym artystycznie człowiekiem. Emerytura kojarzy mi się z siedzeniem w domu w kapciach przed telewizorem, struganiem kijków, geriatrycznymi spacerkami, pokasływaniem i jedzeniem twarożku. Nie nadaję się do tego. […] Jeśli jednak poczuję, że nie domagam i zaczynam robić wszystko na pół gwizdka, to zapewne usunę się w cień”, wyznał w Plejadzie.
Kilkanaście lat temu siatkarz polskiej reprezentacji stracił głowę dla pięknej Polki. A wszystko zaczęło się od jednej wiadomości. Dziś wychowują czwórkę dzieci
Dziś Wilfredo Leon zachwyca kibiców na największych siatkarskich arenach świata, ale poza boiskiem od lat buduje równie wyjątkową historię. Wszystko zaczęło się od internetowej wiadomości i rozmowy, która miała dotyczyć sportu. Z czasem narodziło się uczucie, ślub i wielka rodzina. Dziś reprezentant Polski razem z Małgorzatą wychowuje czworo dzieci i pokazuje, że to nie kariera, a dom, który wspólnie budują pozostaje dla niego najważniejszy.
Historia Wilfredo Leona i Małgorzaty Gronkowskiej mogłaby stać się scenariuszem romantycznego filmu. Wszystko zaczęło się od internetowej rozmowy, która z czasem przerodziła się w jedną z najbardziej romantycznych opowieści polskiego sportu. Miała być rozmowa o siatkówce i wywiad z wschodzącą gwiazdą, jednak pojawiło się uczucie, które całkowicie odmieniło ich życie. Dziś reprezentant Polski i jego żona tworzą szczęśliwą rodzinę z czworgiem dzieci, a ich historia udowadnia, że największe miłości często rodzą się wtedy, gdy nikt się ich nie spodziewa. Wilfredo i Małgorzata Leon: od internetowej znajomości do wielkiej miłości Dziś Wilfredo Leon jest jedną z największych gwiazd siatkówki i od 2019 roku reprezentantem Polski. Sportowiec o kubańskich korzeniach niemal od razu zaskarbił sobie sympatię kibiców, którzy pokochali go nie tylko za widowiskową grę, ale także za charyzmę i ogromne emocje, jakie wnosi na boisko. Ale sukcesy odnosi nie tylko w siatkówce, a także w miłości. Wspólnie z ukochaną, Małgorzatą, stworzyli relację, która przez lata stała się dla nich prawdziwą podporą. Co ciekawe, wszystko zaczęło się zupełnie niepozornie — od jednej wiadomości wysłanej przez internet. Małgorzata Gronkowska chciała przeprowadzić z nim wywiad. Początkowo rozmawiali wyłącznie o sporcie, treningach i siatkarskiej codzienności. Z czasem jednak ich rozmowy zaczęły trwać coraz dłużej, a zawodowe tematy ustąpiły miejsca prywatnym wyznaniom, wspólnym emocjom i rodzącej się bliskości. „Wilfredo Leon był siatkarzem, który robił duże wrażenie. Był bardzo młody, określano go mianem "cudownego dziecka siatkówki". Z drugiej strony był totalnie niedostępny, jeśli chodzi o rozmowy. Niewielu dziennikarzy miało możliwość przeprowadzenia z nim wywiadu czy większej interakcji. Chciałam zostać osobą, która do tej rozmowy doprowadzi”, opowiadała Małgorzata Gronkowska w rozmowie z TVP Sport. Choć wszystko miało zakończyć się publikacją wywiadu, stało się dokładnie odwrotnie. Do rozmowy nigdy nie doszło, bo między nimi pojawiło się coś znacznie ważniejszego. Miesiące internetowego kontaktu sprawiły, że stworzyli wyjątkową więź jeszcze zanim spotkali się po raz pierwszy. Gdy w 2011 r. zobaczyli się w Gdańsku podczas finału Ligi Światowej, było już jasne, że to znajomość, która może odmienić całe ich życie. „Przez jego kolegów z drużyny udało się do niego dotrzeć. Zaczęliśmy rozmawiać. Przyznam szczerze, że do takiego wywiadu, o którym zawsze marzyłam, nigdy nie doszło, ponieważ szybko przeszliśmy na kwestie prywatne i znajomość poszła w trochę innym kierunku, niż na początku oczekiwałam”, dodawała ukochana siatkarza w komentarzu dla TVP Sport. A w rozmowie z halo tu Polsat tak opowiadała o kulisach ich znajomości: „Była to relacja na odległość, która w końcu po przyjeździe Wilfredo do Polski przerodziła się w taki prawdziwy, normalny związek. [...] Ja w tamtym czasie tworzyłam treści na stronę o tematyce siatkarskiej, więc byłam w temacie, wiedziałam, kim jest Wilfredo. Zawsze interesowało mnie to, jaką osobą jest poza boiskiem. Ponieważ on na boisku wygląda na takiego charakternego siatkarza. I akurat uczyłam się wtedy hiszpańskiego i pomyślałam, że mogłabym wykorzystać moje umiejętności językowe do przeprowadzenia jakiegoś wywiadu z Wilfredo”. Z kolei sam Wilfredo Leon nie ukrywał, że pierwsze spotkanie z Małgorzatą zrobiło na nim ogromne wrażenie. Sportowiec przyznał, że od początku czuł, iż między nimi pojawiło się coś wyjątkowego. Chemia, która wcześniej budowała się w wiadomościach i długich rozmowach, okazała się jeszcze silniejsza w rzeczywistości. „Zwykle, jak widzi się kogoś przez Skype'a czy na Facebooku, to jest to bardziej skomplikowane niż w rzeczywistości. Jednak, kiedy zobaczyłem ją pierwszy raz na żywo, byłem zaskoczony. To było "wow”, opowiadał [cytat za plejada.pl]. Czytaj też: Krystyna Zachwatowicz-Wajda odebrała wyjątkowy tytuł. W tle wielka historia miłości z Wajdą Od tamtego momentu wszystko potoczyło się błyskawicznie. Choć ich codzienność wypełniały treningi i życie podporządkowane sportowi, Wilfredo Leon i Małgorzata Gronkowska coraz mocniej upewniali się, że chcą iść przez życie razem. „Widzieliśmy się przy okazji meczów, gdy byłem za granicą lub gdy Małgosia przylatywała na Kubę. Ja jednak nie mogłem się do niej wybrać, nawet w wakacje. Na Kubie mój paszport był własnością państwa. Wydawali mi go dopiero przy okazji meczów reprezentacji. Poza zawodami leżał w sejfie”, tłumaczył sportowiec. Każda kolejna rozmowa i każde spotkanie tylko umacniały ich relację. W świecie pełnym presji, ciągłych wyjazdów i sportowych emocji udało im się stworzyć coś trwałego — związek oparty na bliskości, wsparciu i ogromnym uczuciu. „Zakochałem się dosyć szybko i intensywnie. Dalej rozmawialiśmy w sieci, mimo że ja na Kubie miałem duży problem z internetem, ale ona miała dużą cierpliwość. Czekała. No i budowaliśmy to co dzisiaj mamy, czyli rodzinę”, opowiadał siatkarz w rozmowie z halo tu Polsat. Ślub Wilfredo Leona i Małgorzaty Gronkowskiej Po kilku latach związku para zdecydowała się na kolejny ważny krok. Wilfredo Leon i Małgorzata Gronkowska pobrali się w czerwcu 2016 r. Rok wcześniej siatkarz otrzymał polskie obywatelstwo, a Polska z czasem stała się nie tylko miejscem jego sportowych sukcesów, ale także domem dla całej rodziny. „Wiążę się z Polską na całe życie. W najbliższym czasie planuję tu wziąć ślub i założyć rodzinę. To były najważniejsze powody wybrania Polski jako mojego nowego kraju”, mówił na łamach Przeglądu Sportowego. Małgorzata niezmiennie towarzyszy ukochanemu w najważniejszych momentach jego kariery. Wspiera go podczas wielkich turniejów, emocjonujących meczów i chwil ogromnej presji, ale jest także obok w zwyczajnej codzienności, z dala od świateł reflektorów. Czytaj też: Paweł Staliński zakochał się na parkiecie. Mało kto wie, kim jest jego ukochana Rodzina jest dla nich najważniejsza Dziś zakochani wspólnie pielęgnują nie tylko swoją miłość, ale przede wszystkim rodzinę, która z każdym rokiem staje się coraz większa. Zaledwie rok po ślubie na świat przyszła ich córka Natalia, całkowicie zmieniając codzienność Wilfredo Leona i Małgorzaty Leon. Dla obojga był to początek zupełnie nowego etapu — pełnego wzruszeń, odpowiedzialności i rodzinnego szczęścia. W listopadzie 2019 r., małżonkowie powitali na świecie syna Cristiana. Kilka lat później zakochani znów mieli powód do radości. W 2023 r. urodziła się ich córeczka — Selena. Narodziny dziewczynki stały się dla nich następnym wyjątkowym momentem i kolejnym pięknym rozdziałem w historii ich związku. Na tym jednak szczęśliwe chwile się nie zakończyły. 20 maja 2026 roku para doczekała się narodzin kolejnego dziecka. Wilfredo Leon całą uwagę kieruje na rodzinę. Choć codzienność bywa wymagająca nigdy nie ucieka od obowiązków. Wręcz przeciwnie — nawet po intensywnych treningach i wyczerpujących meczach stara się być obecnym tatą i aktywnie uczestniczyć w wychowaniu dzieci. To właśnie wtedy z gwiazdy światowej siatkówki zmienia się przede wszystkim w czułego męża i oddanego ojca. W domu nie liczą się medale, sportowe statystyki ani kolejne zwycięstwa. Najważniejsze są wspólne chwile, codzienny chaos i czas spędzony razem. "Jest to zwykle okienko między treningami, bo nawet nam podczas zgrupowania kadry ciężko jest tak normalnie porozmawiać na wszystkie tematy, które się każdego dnia pojawiają. Na pewno nie jest to łatwe. Mamy dzieci, mamy też gromadkę zwierząt, więc tych zadań jest sporo. Te dni są dosyć intensywne. Ale mam duże wsparcie w Wilfredo i, mimo że jest wtedy poza domem, to jednak dostaję od niego dużo wsparcia. Bierze udział czynny w rozmowach z dziećmi”, opowiadała Małgorzata Leon w rozmowie z Halo tu Polsat. Z kolei kilka lat wcześniej w komentarzu dla Polsat Sport mówiła: „Wilfredo jest znakomity nie tylko na boisku. Jest także świetnym mężem i ojcem. Nawet gdyby zakończył karierę, to wiem, że jest bardzo dobrym człowiekiem. Duży wpływ na to mieli jego rodzice. Duma mnie rozpiera za każdym razem, kiedy jest na boisku i poza nim”. Całej rodzinie życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Nie był idealnym tatą dla synów, lecz dla córki się zmienił. TYLKO W VIVIE! John Porter ujawnił kulisy ojcostwa
John Porter po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o swoim życiu rodzinnym. Muzyk przyznał, że w czasie rozwoju kariery brakowało go w domu, a zmęczenie i praca odbiły się na relacjach z synami. Dziś deklaruje, że dla córki stara się być zupełnie innym ojcem. W rozmowie z „Vivą!” mówił też o samotności, ciszy i muzyce, która wypełnia jego życie przez całą dobę.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o dzieciach: „Nie byłem wspaniałym ojcem” [...] Ty sam jakim jesteś ojcem? Teraz dla mojej córeczki staram się być dobrym. Ale mam też synów, których dzieciństwo przypadło na czas rozkwitu mojej kariery. Zaliczyłeś uderzenie wody sodowej do głowy? A jak! Nie byłem wspaniałym ojcem. To nie tak, że byłem całkiem zły, ale… robiłem wszystko, żeby zarobić na utrzymanie rodziny. Czyli nie było Cię w domu. A jak byłem, to byłem zmęczony. I trudno mi było zrozumieć, że żona, która zajmowała się wychowaniem naszych synów i też pracowała, może być zmęczona. Trzeba było się dogadać, kto i kiedy zajmuje się dziećmi. Znam wiele rodzin, w których pojawia się problem podziału obowiązków. Mieliśmy rozmawiać o muzyce, rockandrollu, a zeszliśmy na życie. Rozmawiamy, bo życie jest muzyką. Bez dźwięków nic nie ma. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyk wyznał, co najbardziej napędza go do tworzenia nowych utworów A cisza? Czym jest? Odpoczynkiem od atakujących z każdej strony dźwięków. Im jestem starszy, tym bardziej ją doceniam. Z powodu wieku coraz więcej rzeczy też mnie irytuje. Wkurza mnie nawet, gdy ktoś na ulicy za głośno rozmawia przez telefon. Czasem tembr głosu potrafi doprowadzić mnie do szału. Wtedy muszę zaczekać, aż ten ktoś zniknie mi z pola widzenia i słyszenia, i dopiero wtedy idę dalej. Ale cisza daje mi też przestrzeń w głowie na własne przemyślenia i na muzykę. Muzykiem jest się 24 godziny na dobę i trzeba być non stop otwartym na inspiracje i pomysły. Nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się to coś, co bardzo chcesz uchwycić, jakaś myśl, która może umknąć. Nigdy nie komponowałem w ten sposób, że siadałem i mówiłem: „Teraz napiszę piosenkę”. Pewnie są twórcy, którzy działają w ten sposób, ale to nie ja. To jak Ty to robisz? Dużo ćwiczę, żeby moje palce nie wyszły z wprawy. A ponieważ nie cierpię robić wciąż tego samego, próbuję różnych dźwięków, różnych akordów. Bardzo często wychodzą z tego dobre melodie. I cały czas szukam tych dźwięków odpowiednich, bo dla mnie ważny jest proces. A słowa? Zawsze mam przy sobie notes, w którym zapisuję myśli, słowa. Te piosenki są o mnie, a im jestem starszy, tym więcej przyjemności sprawia mi tworzenie takich miniopowieści. Piszesz tylko o sobie? Siebie znam najlepiej. Dzięki temu, że piszę o sobie, jestem szczery. Nigdy nie piszesz o kimś innym? Zdarza się, ale wiesz… muszę tego kogoś bardzo lubić i dobrze znać. Czasami śpiewam o kobietach. Najgorzej jest, gdy czuję, że w tym, co przychodzi mi do głowy, coś jest, ale nie potrafię tego uchwycić. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
Nagle zniknął ze sceny, przez wiele miesięcy żył w strachu. Dziś Grzegorz Halama ujawnił prawdę o swojej chorobie: "Byłem przerażony"
Po miesiącach walki o zdrowie Grzegorz Halama wrócił do publicznych wystąpień i dziś szczerze opowiada o problemach z głosem oraz strachu, który towarzyszył mu na co dzień. Dziś znów śpiewa, tworzy i zapowiada nowe projekty.
W pewnym momencie fani zastanawiali się, co dzieje się z Grzegorzem Halamą. Jeden z najbardziej charakterystycznych artystów polskiej sceny jakiś czas temu zniknął z przestrzeni publicznej. Dziś szczerze opowiada o dramatycznym czasie walki o zdrowie, problemach z głosem i strachu, który towarzyszył mu każdego dnia. W „Pytaniu na śniadanie” padły słowa, które poruszyły widzów. Grzegorz Halama zniknął ze sceny na długie miesiące Grzegorz Halama jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów kabaretowych w Polsce. Charakterystyczny styl, bezbłędne wyczucie humoru i sceniczna energia sprawiły, że widzowie pokochali go za autentyczność i niepowtarzalny temperament. Tym większe było zaskoczenie, gdy w pewnym momencie przestał pojawiać się publicznie. Artysta zniknął ze sceny na długie miesiące. Jak przyznał w rozmowie w programie „Pytanie na śniadanie”, powodem były poważne problemy zdrowotne związane z głosem. Dla człowieka, którego życie zawodowe od lat opiera się na kontakcie z publicznością był to wyjątkowo trudny moment. Grzegorz Halama zdecydował się opowiedzieć o kulisach tego trudnego okresu i emocjach, które towarzyszyły mu każdego dnia. Poważne problemy z głosem i strach o zdrowie W rozmowie nie zabrakło szczerych wyznań. Grzegorz Halama mówił o strachu, niepewności i długiej drodze do diagnozy. Problemy z głosem okazały się na tyle poważne, że uniemożliwiały mu wykonywanie pracy. Przez wiele miesięcy życie artysty wyglądało jak niekończący się maraton badań, wizyt i kolejnych konsultacji. Każda następna diagnoza miała przynieść odpowiedź, ale zamiast ulgi pojawiała się jeszcze większa frustracja. Lekarze krok po kroku wykluczali najczarniejsze scenariusze, jednak wciąż nikt nie potrafił powiedzieć, co naprawdę dzieje się z artystą. Niepewność rosła z tygodnia na tydzień. „Miałem paraliż nerwu zwrotnego od struny głosowej. Okropne. Myślałem, że już będę skazany na czytanie prozy Himilsbacha. Przez prawie pół roku ledwo chrypiałem. Wiadomo jak to jest z naszą opieką zdrowotną. Lekko nie jest. Więc najpierw wykluczają stopniowo, czyli najpierw RTG. Dobra, miesiąc minął i na RTG nic nie widać. No to rezonans – nic nie widać. No to tomograf. I tak pół roku zleciało. Nie miałem żadnych guzów. Nie było żadnych poważnych zmian”, mówił. Jak przyznał, w całym tym trudnym czasie ogromne znaczenie miała intuicja. To właśnie ona nie pozwoliła mu odpuścić i pogodzić się z brakiem odpowiedzi. „Oczywiście, że byłem przerażony”, opowiada. Grzegorz Halama konsekwentnie szukał kolejnych możliwości leczenia, analizował swoje objawy i nie tracił nadziei, że w końcu uda się znaleźć prawdziwą przyczynę problemów. W pewnym momencie natrafił na informacje dotyczące boreliozy. „W zdrowiu ważna jest intuicja. Zacząłem się zastanawiać, jakie to mogą być choroby — wirusowe, neurodegeneracyjne. Szukałem informacji i wtedy trafiłem na temat boreliozy. Pomyślałem: jak to wszystko sprawdzić? Tych możliwości były dziesiątki. Ale poszedłem intuicyjnie”, opowiadał Grzegorz Halama. Czytaj też: Syn Nosowskiej zaskakująco o relacji z mamą. W przeszłości mierzył się z wewnętrznymi demonami Artysta przyznał, że temat szczególnie zwrócił jego uwagę, ponieważ mieszka pod lasem i wielokrotnie miał kontakt z kleszczami. Postanowił więc wykonać odpowiednie badania. Te potwierdziły obecność przeciwciał. Lekarze wdrożyli antybiotykoterapię. Jak opowiadał Grzegorz Halama, poprawa przyszła zaskakująco szybko — pełny głos odzyskał już po trzech dniach leczenia. Artysta zaznaczył jednak, że do dziś nie ma całkowitej pewności, czy to borelioza była bezpośrednią przyczyną wszystkich objawów, z którymi zmagał się przez wiele miesięcy. „Grunt, że coś wytłukłem. Mam takie tajne podejrzenie, że moja pracownia jest w piwniczce i czasem pojawia się tam wilgoć. W zeszłym roku było takie buchnięcie pleśni, a medycyna nie pracuje jeszcze aż tak bardzo z pleśniami. Myślę, że mogło być takie ryzyko, że jakiś paskudny rodzaj pleśni mógł się zalęgnąć. Tak naprawdę jednak nie wiadomo. Najważniejsze, że intuicja mi pomogła” – powiedział Grzegorz Halama w Pytaniu na Śniadanie. Grzegorz Halama znów śpiewa, tworzy i zapowiada nowe projekty Najważniejsza wiadomość dla fanów jest jednak jedna — Grzegorz Halama wraca do działania. Jak zdradził w programie, dziś znów śpiewa, tworzy i planuje kolejne projekty. Powrót do publicznych wystąpień był dla Grzegorza Halamy symbolicznym momentem. W „Pytaniu na śniadanie” zdradził, że wspólnie z Agnieszką Sadowską, znaną widzom jako „Ciocia Aga”, pracuje nad nowym muzycznym projektem dla dzieci. Powrót do pełnej sprawności okazał się dla niego ogromnym przeżyciem. Halama nie ukrywał emocji związanych z odzyskaniem głosu. „Szykujemy płytę z Ciocią Agą, takiego contentu dla dzieci, ale śpiewanego przede wszystkim, co mnie uszczęśliwia — zwłaszcza z odzyskanym głosem. Cudownie się śpiewa. Na jesień szykuję też nowy materiał. Trochę walczę z prokrastynacją, ale wszystko idzie do przodu”, wyznał. A my życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach View oEmbed on the source website
Patricia Kazadi od 4 lat jest singielką. Dziś szczerze mówi o miłości i bolesnych doświadczeniach. Prowadząca Must Be The Music porusza wyznaniem
Patricia Kazadi zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Gwiazda opowiedziała o toksycznej relacji, kontrolującym partnerze i czterech latach samotności, które — jak przyznała — okazały się najlepszym okresem w jej życiu. Dziś skupia się na muzyce i nowym rozdziale, ale nie traci wiary w miłość.
Patricia Kazadi rzadko mówi o życiu prywatnym tak otwarcie. Tym razem zrobiła wyjątek. W rozmowie z Piotrem Grabarczykiem w programie „Stare zdjęcia gwiazd” gwiazda zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie i bez filtra opowiedziała o relacjach, które zostawiły po sobie ślad. Padły mocne słowa o partnerach, kontroli i emocjonalnych pułapkach. „Pociągają mnie toksycy”, przyznała bez wahania. Patricia Kazadi o relacjach: „Pociągają mnie toksycy” Patricia Kazadi od lat uchodzi za jedną z najbardziej charyzmatycznych kobiet polskiego show-biznesu. Aktorka, wokalistka, prezenterka. Pewna siebie, błyskotliwa i konsekwentna zawodowo, bardzo długo oddzielała jednak scenę od prywatności. Tym razem postanowiła odsłonić znacznie więcej. W programie „Stare zdjęcia gwiazd” w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem gwiazda wróciła wspomnieniami nie tylko do początków kariery, ale przede wszystkim do życia uczuciowego. I właśnie ten wątek okazał się najbardziej poruszający. W rozmowie wrócono do jednego z najgłośniejszych nagłówków Pudelka związanych z Patricią Kazadi. Chodziło o wywiad z 2010 roku, w którym gwiazda przyznała, że „pociągają ją frajerzy”. Dziś Patricia spojrzała jednak na tamte słowa z zupełnie innej perspektywy. Z charakterystycznym dla siebie dystansem i dojrzałością przyznała, że dziś ujęłaby to inaczej. „Dzisiaj zmieniłabym słowo "frajerzy", bo jest niemiłe, pejoratywne. Dzisiaj w ogóle bym tak nie powiedziała - powiedziałabym, że pociągają mnie toksycy. Ja mówię, że żywię się toksyną, jeśli chodzi o relacje damsko-męskie. (śmiech) I dlatego już nie wchodzę do tych tematów, w ogóle nie interesuje mnie na razie relacja”, mówiła Piotrowi Grabarczykowi w programie „Stare zdjęcia gwiazd”. Czytaj też: Publiczność zamarła, jurorzy wstrzymali oddech, a Patricia Kazadi nie mogła ukryć łez. Dawid Dubajka zachwycił na scenie „Must Be The Music” Cztery lata samotności i trudne doświadczenia Gwiazda zdradziła również, że od czterech lat jest singielką. Czas pozwolił jej spojrzeć na relacje z zupełnie innej perspektywy. „Jestem sama cztery lata i powiem ci, że nigdy nie byłam szczęśliwsza. Najlepszy etap w moim życiu - czuję się świadoma, spokojna”, opowiadała. W rozmowie pojawił się temat kontrolujących zachowań i emocjonalnych napięć, które towarzyszyły jej w związkach. Patricia nie wchodziła w szczegóły dotyczące konkretnych osób, ale jasno dała do zrozumienia, że nie były to łatwe doświadczenia. Wspomniała o ostatniej relacji, która odcisnęła na niej mocne piętno. „To była osoba tak zazdrosna, tak kontrolująca, tak osaczająca, że nawet kiedy się rozstaliśmy i on zaczął spotykać się z kimś innym, dalej kontrolował, co ja robię i próbował się w to wdrożyć. Do tego stopnia, że zbierał wycinki starych gazet i np. powiedziałam, że nie chcę czegoś tam zrobić, a on "zobacz, w 2006 z innym facetem mówiłaś, że chcesz" i tego typu akcje. To był już taki rodzaj toksyny, że jak potem jesteś wolny, to się tym tak cieszysz i karmisz, że teraz ciężko będzie wrócić do relacji”, opowiadała w programie. Choć Patricia Kazadi mówi dziś o relacjach z dużą ostrożnością, nie stawia wokół siebie emocjonalnego muru. Wręcz przeciwnie — w jej słowach wciąż słychać romantyczkę, która mimo trudnych doświadczeń nadal wierzy, że prawdziwe uczucie jeszcze może się wydarzyć. Nie zamyka się na miłość. „Jak trafię na swoją osobę, to nie będę się zapierać nogami i rękami, ale na tym etapie jestem tak skupiona na spełnianiu swoich marzeń”, wyznała. Czytaj też: Wielki sukces Patrici Kazadi! Przyjaciel Adele zaprosił ją do współpracy. Polka oczarowała amerykańską publiczność Nowy etap w życiu Patricii Kazadi Patricia Kazadi dała wyraźnie do zrozumienia, że dziś skupia się przede wszystkim na sobie i swojej drodze zawodowej. Artystka coraz mocniej koncentruje się na tym, co od początku było jej największą pasją — muzyce. Prowadząca „Must Be The Music” pracuje obecnie nad nowym materiałem, którego premiera ma odbyć się już wkrótce. „Nie mogę się doczekać, bo już niedługo wychodzi pierwszy singiel, a już tych singli nagranych jest osiem, więc będę was raczyć muzyką i nie mogę się doczekać koncertów. Czuję się szczęśliwa i spełniona, zaopiekowana, spokojna. Wspaniałe uczucie! (Tworzenie muzyki - przyp. red.) jest dla mnie bardzo uwalniające. Jak śpiewam, jak piszemy muzykę, siedzimy w studio, czuję, że mam powołanie i że mam cel. A to ważne, mieć cel”, zwierza się Piotrowi Grabarczykowi. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
„Dla niej chcę wszystko dobrze sformułować". Przypominamy wywiad Jerzego Bralczyka i jego żony dla VIVY!
Poznali się przypadkiem na warszawskim dworcu. Dziś tworzą jedną z najbardziej inspirujących par intelektualnych w Polsce. Poznaj kulisy relacji Lucyny Kirwil i Jerzego Bralczyka. Od pierwszej rozmowy po wspólne rytuały językowe.
Niektórzy spotykają się w kawiarni, inni w pracy – a Lucyna Kirwil i Jerzy Bralczyk? Ich pierwsze spotkanie odbyło się w miejscu, które trudno uznać za romantyczne… A jednak! To właśnie na warszawskim Dworcu Centralnym, ponad 40 lat temu, los po raz pierwszy zetknął ich drogi. I choć nie pachniało tam różami, między nimi natychmiast zaiskrzyło. Od tamtej pory ich miłość nie tylko przetrwała próbę czasu, ale każdego roku staje się silniejsza. Historia miłości Jerzego Bralczyka z żoną. Kim jest Lucyna Kirwil? Są parą, która inspiruje – nie tylko siłą uczucia, ale i intelektualną więzią. Profesor Jerzy Bralczyk, który dziś obchodzi urodziny, od dekad edukuje Polaków w zakresie języka polskiego i jego niuansów. Jego żona, Lucyna Kirwil, to uznana psycholożka, wykładowczyni i badaczka, zajmująca się tematami emocji, mediów i młodzieży. Oboje ciekawi świata, ludzi i – co najważniejsze – siebie nawzajem. W jednym z wywiadów pani Lucyna zdradziła, że na początku ich relacji czuła tremę, rozmawiając z Jerzym Bralczykiem. Obawiała się, że jako wybitny językoznawca może analizować każde jej słowo. „Obawa o to, jak mówię, przyszła wtedy, gdy wiedziałam już, że nam na sobie zależy i stało się jasne, że coś z tego może być. Wtedy mi zależało, żeby nie wypaść źle. Czasami myślałam: polonista, pewnie słyszy wszystkie moje błędy”, wspominała w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Ich historia miłosna zaczęła się nietypowo – na warszawskim Dworcu Centralnym, gdy oboje byli jeszcze w innych związkach. „Pewnego razu tak się zdarzyło, że spóźniliśmy się na swoje ostatnie pociągi. Głupio było wracać do znajomych, postanowiliśmy więc przeczekać do rana. Usiedliśmy w takiej przeszklonej dziupli na Dworcu Centralnym w Warszawie, na wąskich krzesełkach z lastryko i okazało się, że mamy o czym rozmawiać: o świecie, o życiu, trochę o wspólnych znajomych. Zanim się spostrzegliśmy że było rano. Fascynująca była ta swoboda komunikacji, że inna osoba dokładnie rozumie to, co ja mówię, jest w tym pewna doza żartu, pozostaje przestrzeń do interpretacji, do domyślania się, nie ma milczenia. Wtedy sobie pomyślałam – dlaczego nie było mi dane spotkać tego człowieka jako towarzysza mojego życia”, relacjonowała pani Lucyna portalowi ZW.lt. I tak zaczęła się ich wspólna podróż przez życie. Choć lata mijają, jedno się nie zmienia – rozmowa. Dla nich jest podstawą relacji. „Są małżeństwa, które nie mają sobie już nic do powiedzenia, milczą, mówią tylko o codziennych sprawach. Ale wydaje mi się, że ciągle powinniśmy, a to zaciekawiać tego drugiego osobnika, a to nawet mówić to, co on już wie – w małżeństwie są pewne językowe rytuały. Mam to szczęście, że żona potrafi mnie zaskoczyć czymś, czego się nie spodziewałem. Trochę nieprzewidywalności i trochę przewidywalności, trochę rytuału i trochę niespodzianek”, mówił profesor Bralczyk z charakterystycznym błyskiem w oku. Choć wspólnie nie doczekali się dzieci, profesor Bralczyk ma syna z poprzedniego małżeństwa – Dominika. To dziś uznany biegły sądowy, prawnik po Uniwersytecie Jagiellońskim, specjalizujący się w prawie autorskim i prasowym. Najważniejsze jednak miejsce w jego życiu zajmują dwie córki: Roksana i Aurelia – wnuczki profesora, które są jego oczkiem w głowie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać". Lucyna Kirwil, Jerzy Bralczyk, syn profesora, wnuczki - rok 2014 Przypominamy wywiad z Jerzym Bralczykiem i Lucyną Kirwil: Poniżej przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z 2018 roku. To wtedy Krystyna Pytlakowska zapytała parę o ich pierwsze spotkania, rolę języka w ich życiu i to, dlaczego zdecydowali się razem pracować nad książką. Pokochawszy to… Lucyna Kirwil: Jak „pokochawszy”, to na zawsze. „Kocham” – to jeszcze nie wiem, czy to wielkie uniesienie trwające kilkanaście miesięcy, a potem przechodzące, czy uczucie na dłużej. Ale „pokochawszy” to już na całe życie. Tytuł książki zresztą wymyślił mój mąż, bo lubi imiesłowy przysłówkowe. Mąż jest raczej z XIX wieku, chociaż żyje w wieku XXI. Takie wartości jak uczucia, miłość są dla niego bardzo ważne. Ale o miłości nie mówicie w książce z wielkim uniesieniem, raczej rozbieracie ją na czynniki pierwsze, analizując słowa, jakie jej towarzyszą. Przyznaję, że barwnie i z poczuciem humoru, które podobno ułatwia życie. Jerzy Bralczyk: O, to coś wyjątkowego, bo ja jestem przecież znany ponurak. Ludzie z poczuciem humoru często są ponurakami. Jerzy: Weźmy na przykład takiego Zembatego albo Poniedzielskiego. To taki czarny humor dla myślących. Pani Lucyno, a co najbardziej Panią śmieszy u męża? Lucyna: Nic. Jakby pani zapytała, co mnie rozbawia, tobym odpowiedziała, ale „śmieszy” to tak, jakbym się z niego śmiała. Więc co Panią rozbawia? Lucyna: Gdy recytuje zabawne wierszyki, gdy opowiada różne historie, jak jesteśmy w towarzystwie. Rozbawia mnie przy śniadaniu, kiedy rozmawiamy o absurdach w życiu codziennym, i jak używa języka, i co z nim robi. Na przykład. Lucyna: Na przykład bez. W Milanówku przed oknem mamy białe bzy, chyba jeszcze przedwojenne, pachnące. Ale gdy przechodzimy koło bram kamienic przy Bednarskiej, gdzie też pomieszkujemy, bez pachnie tam bardziej i mąż mówi… Jerzy: Bo to jest bez kościelny. Lucyna: Jaki kościelny, przecież to miasto go posadziło. Jerzy: Ale zaraz za tym bzem mieszkają księża i oni o niego dbają. Kościelny bez mocniej pachnie niż nasz, świecki, milanowski. Wiem, co mówię, bo częściej tu bywam niż ty. Dobrze mi się tu pracuje. Bo nikt tutaj Panu nie przeszkadza? I jak się jest samemu, trudno jest się na kogoś rozzłościć. Co Pani robi, gdy mąż się denerwuje? Lucyna: Denerwuję się razem z nim albo staram się mu na tak długo usunąć z drogi, aż mu przejdzie. Bo ma Pani dobry charakter. Jerzy: Dobry charakter to nie jest sformułowanie, które można uznać za pochwałę lub komplement. Od dobrego charakteru to tylko krok do tego „On jest taki poczciwy”. Poczciwy to głupi? Jerzy: Do głupoty jeszcze daleko. Poczciwość kojarzy się z uległością, a dobry charakter z brakiem charakteru. Gdy mówimy o kimś, że ma charakter, to znaczy, że jest trudniejszy do zaakceptowania. Pan – Profesorze – ma nie tylko charakter, ale i charakterek. Jerzy: A było jeszcze kiedyś takie ładne słowo „charakterny”, a nawet „charakternik”. Charakternik znaczyło w prostym ludowym języku kogoś, kto ma kontakty z siłą nieczystą i lepiej go nie zaczepiać. A charakter to cecha kogoś, kto potrafi postawić na swoim. Czy ja mam charakter? Chyba nie mam. Lucyna: Masz, masz mocny charakter. Jerzy: Ty, Lucynko, to dopiero masz mocny charakter. Lucyna: Ja mam tylko charakterek. Jerzy: Chyba potrafimy w sobie cenić wzajemnie te nasze charaktery. Taka zwykła osoba bez charakteru Pani męża by nie zainteresowała? Jerzy: Musiałaby być tak niezwykle zwykła, że tym właśnie w niej bym się zainteresował. Albo umiałaby świetnie gotować. Coś za coś. Jerzy: Moja żona ma charakter… I potrafi świetnie gotować. Lucyna: Mówimy o kryteriach doboru. Ludzie na ten temat sobie wyobrażają różne cechy, jakie musi mieć wybranka czy wybrany. To bardzo długa lista i skomplikowana. Chodzi na przykład o to, żeby nie tylko była wiotka, ale i miała odpowiednie kształty. Jerzy: Jeżeli ma odpowiednie kształty, to nie jest wiotka. Lucyna: A właśnie że musi być wiotka, a jednocześnie mieć biodra i biust. Jak wyglądałam, gdy się spotkaliśmy? Jerzy: Zawsze byłaś i jesteś bardzo zgrabna. Lucyna: Ważny też jest tembr głosu. Kobiety kochały się w tenorach, ale wolały basów. Jerzy: Jeśli mamy atrakcyjny wygląd i atrakcyjny głos, to już bardzo dużo. Niedobry głos może kompletnie zakłócić atrakcyjny wygląd. I na samym początku, gdy spotkaliście się w Białymstoku, a potem na Dworcu Centralnym w Warszawie, zauważył Pan w Pani Lucynie głos? Jerzy: Na początku zauważa się pewne wzorce zachowań, które odpowiadają naszym oczekiwaniom. W tym drugim człowieku musi być coś znajomego, związanego z naszym wyobrażeniem czy wspomnieniem, często z dzieciństwa. Na przykład jeżeli odnajdujemy w kobiecie cechy kochanej ciotki, która nam się podobała. Lucyna: Ciotka jest za daleko, wzór musi być bliższy. Kobiety szukają podobieństw wybranego partnera do wzorca, jaki miały w domu, jeżeli oczywiście nie był to alkoholik czy damski bokser. A mężczyźni często szukają cech tej idealnej kobiety, która była dla nich najważniejsza, czyli matki. Jest Pani podobna do matki Pana Jerzego? Lucyna: Fizycznie nie. Jerzy: Czasem może to być ruch głową, czasem powiedzonko, czasem chód. Żona akurat ładnie chodzi i to mi się bardzo podoba. Lucyna: Kiedyś mówiono mi, że idę jakbym kozłowała piłkę. Jerzy: Właśnie. W drugim człowieku często pociąga nas jakiś bardzo drobny szczegół. Ja przepadam za tym, jak żona się uśmiecha, i taki drobiazg, że ma dołek w jednym tylko policzku. To piękne wyznanie miłości. Jerzy: Ja podaję tylko przykład, który – jak przypuszczam – dotyczy wszystkich ludzi choćby minimalnie wrażliwych. Ci bardzo wrażliwi pewnie wiedzą na ten temat więcej. Ale miłości nie można ujmować w punktach: tu dołek, tu chód, tu bioderko. Jerzy: I odhaczać ich? Dołek odhaczam, uśmiech odhaczam, a co siedzi tam w środku? Tego na początku nie wiemy, sądzimy po pozorach. I te pozory są powodem pomyłek. To Pan powiedział, że drugie małżeństwo jest zawsze wspanialsze od pierwszego. Bo chroni przed błędami? Jerzy: Czasem czwarte bywa bardzo udane. Lucyna: Jesteśmy związkiem ludzi, którzy mieli za sobą już pierwsze małżeństwa. W drugim małżeństwie też popełnia się błędy, tylko inne. Ale gdy partnerzy są dojrzali, doświadczeni, dokonują wyborów ostrożniej. Co innego wysuwa się na pierwszy plan niż przy pierwszych miłosnych fascynacjach. I warto tu dodać, że mężczyźni zakochują się łatwiej i na krócej. Jerzy: Jeżeli łatwiej, to muszą na krócej, bo trudniej oznacza rzadziej i na długo. Lucyna: Gdyby zapytać mężczyznę po 10 miesiącach związku: „Kochasz ją?”, odpowiedź byłaby kategoryczna: albo „kocham”, albo „nie”. A kobiety mają inne nastawienie, powiedzą: „Ależ tak, kocham go w dziewięćdziesięciu procentach”. Jerzy: Moje językowe poczucie oburza się przeciwko „kocham w 90 procentach”. Lucyna: Ale ty nie jesteś kobietą. Jerzy: Mówię, że moje językowe poczucie, nie ja. Lucyna: To niech się sobie oburza. Właśnie tak rozmawiacie przy śniadaniu? Lucyna: Właśnie tak sobie rozmawiamy. Nie mówimy o innych przykrych rzeczach i czy ważne dla związku są blond włosy, czy piękny biust. U mężczyzn z czasem te preferencje mogą się zmienić. Jerzy: W książce „W rzecz wstąpić” Michała Choromańskiego jest taka ładna scena, która była powodem mojego pierwszego związku. Przeczytawszy tę książkę… Lucyna: …zakochałem się. Jerzy: No tak, chyba się zakochałem. W każdym razie stałem się chorobliwie dobry, co ujęło moją pierwszą żonę. I ona, ujęta tą moją dobrocią, też się nawet zakochała. Bohater u Choromańskiego – Dominik, mój syn ma po nim to imię – żeni się z kobietą niezwykle brzydką, wręcz odrażającą. Kiedy przedstawia ją innej, starszej już damie, ta serdecznie mu gratuluje, bo jest pewna innych wspaniałych zalet tej żony. Moja pierwsza żona zresztą była bardzo ładna. Lucyna: Kiedy się spotkaliśmy pierwszy raz, byliśmy w innych światach. Mąż gdzie indziej, ja gdzie indziej. Nasza pierwsza rozmowa – mogliśmy milczeć, a mimo to rozmawialiśmy – prawdopodobnie ukierunkowała nas na siebie. J.B.: Dobrze jest, jeżeli na początku związku dużo się rozmawia. Teraz ludzie kontaktują się inaczej – elektronicznie. Co takiego było w Pana żonie, że Pan, zobaczywszy ją, wracał do niej myślami? Jerzy: Sięga pani zbyt głęboko w nasze relacje. Lucyna: Jureczku, pani próbuje uogólnić. Nie wiem, co zadecydowało u męża, natomiast mogę powiedzieć, co cenimy w sobie i w naszych rozmowach. Mąż powiada, że jestem szczególara i mówię za dużo. Natomiast kiedy obserwuję męża, gdy rozmawia z różnymi ludźmi, zwłaszcza z mężczyznami, ale i kobietami też, bardzo często pojawia się między nimi słowny ping-pong nasycony wartkością i humorem. Myślę też, że poczucie humoru i sposób widzenia świata, a nawet dystans do niego silnie decydują o powstawaniu bliskich więzi między ludźmi. Czy dobrze to ujęłam? Jerzy: Ujęłaś to bardzo dobrze. Często pojawia się taki ping-pong w dawnych dramatach greckich, a potem u Racine’a, Corneille’a, u nas u Kochanowskiego w „Odprawie posłów greckich”. To siedzicie sobie przy herbacie… Jerzy: Proszę pozwolić mi powiedzieć do końca. Przepraszam, ale często przerywam. Jerzy: Rozumiem, ja też czasem niestety przerywam. Żonie przerywam, żeby wtrącić coś dowcipnego. I ona się złości? Jerzy: Nie zawsze. Ale może niech panie sobie teraz porozmawiają. Lucyna: Jurek! Jerzy: Już dobrze, kontynuuję… W tych dramatach, a także w życiu, na przykład w salonie, wysoko ceniono umiejętność szybkiego reagowania na kwestie rozmówcy. To trochę tak jak w szermierce. Ja to rzeczywiście też wysoko cenię. Umiejętność rozmowy na granicy żartu i złośliwości pokazuje erudycję i poczucie humoru. Alternatywą jest rozmowa gawędziarzy. A moja żona reprezentuje typ opowiadacza, lecz wdzięk, z którym to robi, sprawia, że słucha się tego chętnie (czuję zresztą, że pod wpływem żony trochę się zmieniłem i zdarza mi się teraz, że nieco rozwlekle mówię). Jeżeli spotyka się osobę, która nas inspiruje, a do tego jest atrakcyjna estetycznie, to efekt może być interesujący. A nie może Pan powiedzieć po prostu: kiedy spotyka się piękną kobietę? Jerzy: Nie, mogłem powiedzieć, tak jak powiedziałem: atrakcyjna i estetyczna. Lucyna: Z pięknem tak definiowanym bym polemizowała. Jerzy: Nie byłaś lalką, ale to też było w tobie atrakcyjne. Poza tym zdarzało mi się wchodzić w relacje z atrakcyjnymi kobietami, które ni stąd, ni zowąd popełniały takie gafy językowe, że momentalnie chłodłem. Lucyna: Byłam dobra z polskiego, nie robiłam błędów ortograficznych, pisałam dobre wypracowania i bardzo dużo czytałam. Kiedy miałam 15 lat, przeczytałam „W poszukiwaniu straconego czasu” Prousta. W tym czasie czytałam też regularnie „Kulturę”, „Życie Literackie”, „Problemy”. Poza tym miałam bardzo dobrą polonistkę w moim liceum w Węgorzewie. Jacy byli Pani rodzice? Skąd te książki i pisma na dalekiej prowincji? Lucyna: Moja rodzina to uciekinierzy powojenni z Wileńszczyzny. Mama nie pracowała, zajmowała się domem i ogrodem. Zawsze brakowało jej czasu. Ale pamiętam, jak późnym wieczorem czytała, pisała krótkie wiersze na okazje, rysowała laurki. Ojciec był urzędnikiem, ale zajmował się ochroną roślin w wydziale rolnictwa i leśnictwa. Mając dziewięć lat, znałam siedem odmian ziemniaków. Nasz dom nie był tak intelektualny jak u mojego męża, ale czytało się klasykę. Pamiętam, jak ojciec recytował mi ballady Mickiewicza na dobranoc, kiedy miałam pięć lat. Rodzice nigdy nie żałowali pieniędzy na książki. Miałam poczucie, że dzięki temu zdałam u męża egzamin ze znajomości literatury. On często rzuca cytatami i lepiej wiedzieć, skąd pochodzą. Niektóre książki czyta stale, mimo że zna je prawie na pamięć: „Annę Kareninę”, „Wojnę i pokój”, „Ogniem i mieczem”, „Panią Bovary”. Często czyta mi fragmenty na głos. Wyobrażam sobie państwa Bralczyków, jak po ciężkim dniu leżą w małżeńskim łożu i czytają – każde co innego, dzieląc się na głos co celniejszymi fragmentami. A rozmawiacie czasem o miłości? Lucyna: Mówię przecież, że taka rozmowa jest tak naprawdę o tym, że się kochamy. Nie wyznajemy sobie uczuć, ale wracamy do tego, dlaczego się spotkaliśmy. Bawimy się tym. Możemy powiedzieć, że oboje jesteśmy sobą w pewien sposób zafascynowani. Mąż jest bardzo popularny, wszędzie rozpoznawany. Jak Pani to znosi? Lucyna: Różnie. Miałam kiedyś taki moment niepokoju. Wiem, że kobiety są bardziej stałe w uczuciach, a mężczyźni bardziej kochliwi, co oznacza, że kobiety są bardziej narażone na zdradę. Czułam że przechodzę przez smugę cienia, a mąż nadal jest dla kobiet „towarem”. Ciepły, miły, dowcipny, interesujący. Myślałam, że muszę się pilnować, ale ten niepokój trwał bardzo krótko. Jerzy: W sumie bardzo dobry jest układ, gdy spotyka się psycholog i językoznawca. Mają sobie dużo ciekawych rzeczy do powiedzenia. Ja do tej pory dowiaduję się od żony o wielu sprawach, których nie znałem, o różnych prawidłowościach psychologicznych. Lucyna: A mąż zawsze stara się wtrącić coś o języku – o tym użytkowym, a nie tylko poprawnym gramatycznie. Jerzy: W znacznym stopniu wpływamy na siebie, jesteśmy w interakcji. Lucyna: I nadal dużo rozmawiamy, nadal lubimy być w wielu miejscach, nadal lubimy towarzyskie spotkania u nas i u naszych przyjaciół. Chociaż mamy na nie mniej czasu niż kiedyś. Jerzy: Mamy poczucie winy, że nie spotykamy się z tymi lub z tamtymi, że o czymś zapominamy, choć tego nie chcemy. Ja mam grono męskie, z którym widuję się bardzo często. Lucyna: To takie twoje spa. A ja swojego spa nie mam. Jerzy: Ty za to prowadzisz wielogodzinne rozmowy telefoniczne. Człowiek jest zwierzęciem społecznym. Lucyna: A ty czytasz wszędzie i zawsze, i o każdej porze. Jerzy: Głównie wydania papierowe gazet, „Wyborczą”, „Rzepę”. W poniedziałki „Przegląd”, w środę „Politykę”… Lucyna: A ja czytam je tydzień po tobie, bo moje inne zobowiązania dużo mi czasu zabierają. Inne? Lucyna: Dwa i pół tysiąca metrów ogrodu. Jerzy: I dom, który wymaga coraz więcej pracy. Wszystko jest na głowie żony, nawet samochód i wszelkie sprawy techniczne. A gdy Pan pisze książkę, prosi żonę o recenzje językowe? Jerzy: Nie, ale często zdarza się, że czytam jej to, co napisałem. Żony zdanie bardzo się dla mnie liczy. To dla niej chcę wszystko dobrze sformułować. Bardzo dużo jej zawdzięczam. Lucyna: Ja też bardzo dużo ci zawdzięczam. Jerzy: Zawsze byłaś świetna językowo. Mówisz całymi zdaniami. Lucyna: A ja myślałam, że mówię monosylabami. Jak się pisze wspólną książkę? Jerzy: Rozmawia się. To książka „narozmawiana”. Żona napisała wstęp, który bardzo mi się podoba. Lucyna: Mąż miał od dawna pomysł, żeby naszą wiedzę fachową z naszym doświadczeniem połączyć. Jerzy: I żeby to nie była książka oparta tylko na sprawach prywatnych i emocjach… Przeczytaj również: Zachwycał Polaków, lecz za zamkniętymi drzwiami rozgrywał się koszmar. Dramatyczne losy Jana Ciszewskiego Tylko żeby była to książka naukowa, erudycyjna, przyprawiona ironią? Lucyna: Ale prywatność się w niej pojawiła, bo trudno mówić o teorii, nie odwołując się do praktyki. Jerzy: Sama teoria – to byłoby zresztą trochę nudne. Dzięki temu w sposób naturalny wynikało zakończenie: żyli długo i szczęśliwie. Jerzy: Żeby żyć szczęśliwie, trzeba tego chcieć i trzeba próbować. A teraz powiem coś bardzo osobistego: kiedy myślę o swoim życiu, uważam, że udało mi się w nim bardzo dużo. Chociaż zdarza mi się myśleć, że na tyle nie zasługuję. Tak jak nie zasługuję na taką żonę. Lucyna: Straszne, powinnam powiedzieć to samo: nie zasługuję na takiego męża. Ale jestem bezczelna i uważam, że jak najbardziej zasługuję.
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać".
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziały o nowym etapie życia kobiet, samotności, sile i potrzebie zmian. Przy okazji premiery książki „Afterparty” dziennikarki zdradziły, dlaczego po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nadal nie zamierzają zwalniać tempa i wciąż chcą „tańczyć na ulicy”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… „Afterparty” jako symbol nowego etapu życia kobiet Na początek chciałabym Wam coś zaproponować. Zabawmy się w nagranie programu „Miasto kobiet 10 lat później”. Tylko to ja będę prowadzącą, a Wy będziecie moimi gośćmi. Paulina: Dobrze. Dorota: Proszę bardzo! Piękny pomysł. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w studio telewizyjnym. Dobry wieczór państwu! Dzisiaj moimi i państwa gośćmi w programie „Miasto kobiet 10 lat później” są Dorota Wellman i Paulina Młynarska w związku z premierą ich książki „Afterparty”. Tematem naszej rozmowy będzie życiowe party i życiowe afterparty. Dorota: Dobre! Podoba mi się temat, ale nie wiem, czy goście dobrze dobrani (śmiech)? Zacznijmy od poranków. Przeczytałam w Waszej książce, że poranki są dla Was bardzo ważne i, co ciekawe, zaczynają się w środku mojej nocy, czyli o czwartej albo piątej. Powiedzcie mi, czy nadal tak jest i dlaczego sobie to robicie? Paulina: Ja to sobie robię dlatego, że rano mam najbardziej sprawny mózg. Jednocześnie poranek jest też momentem logistycznie skomplikowanym. Trzeba pogodzić wyjście z psami, a ja mieszkam na południu Europy, gdzie jest bardzo gorąco, więc żeby one pobiegały, musimy wyjść, zanim wzejdzie słońce, zaczną huczeć cykady i zanim żar z nieba zacznie się lać. Poza tym praktykuję jogę i uczę jogi. Najczęściej pracuję z grupami również rano, online. To Dorota mnie ochrzaniła, że nie prowadzę jogi przez internet. Rano też najlepiej mi się pisze, więc jak widzisz, dużo tego wszystkiego trzeba w tym poranku upchnąć. Dorota: Ja wstaję do pracy o czwartej rano. Przed szóstą muszę wyjechać, żeby być na pierwszych odprawach w studio. To jest mój wybór, bo w zasadzie mogłabym wstać godzinę przed. Tylko że ja lubię poranki spokojne, nie znoszę się spieszyć. Lubię przejrzeć newsy w internecie, zobaczyć, co się wydarzyło na świecie. Lubię się wykąpać, spokojnie wypić kawę, żeby mnie nikt nie popędzał. Poza tym rano najlepiej mi się pracuje, jestem najbardziej twórcza. W domu jest cicho i nikt nie chodzi. Nie ma tysiąca rzeczy do mnie – mąż zazwyczaj ma do mnie różne sprawy, więc trzeba go „uśpić”, żeby był święty spokój. Lubię sobie wtedy zaplanować cały dzień. To wytłumaczcie mi, jak osoby, które wstają o czwartej rano, mogą chodzić na afterparty? Dorota: Spokojnie. Paulina: Ale to afterparty właśnie wtedy jest! A! Rozumiem, czyli Wasze afterparty zaczyna się o czwartej rano? Paulina: No a co? Jeżeli porównamy życie do fajnej imprezy, to dla mnie afterparty to jest ten moment, kiedy zrzucamy niewygodne wysokie obcasy, w których może i wygląda się super, ale wiadomo, że nogi bolą. Makijaż też już się ulotnił. Zostaliśmy z bliskimi przyjaciółmi, z którymi jest nam najcieplej, najmilej. Chodzisz sobie na bosaczka, trochę sprzątasz bałagan po tym party, bo czasami jest trochę bałaganu, w tle jakaś fajna muzyczka leci i już nic nie trzeba, i już można sobie poleżeć pod kocykiem z herbatką. W towarzystwie albo sama i totalnie się relaksować. W tym miłym poczuciu, że wszystko mogę, nic nie muszę. Ja myślę, że ten tytuł „Afterparty”, który Dorota wymyśliła, jest super tytułem! A dużo mogłybyśmy o tym opowiadać, bo były różne propozycje. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman i Paulina Młynarska o sile kobiet po pięćdziesiątce Czyli jaki miał być inny tytuł Waszej książki? Dorota: To był najlepszy tytuł na świecie i ja uważam, że to duży błąd, że nie został wykorzystany. Proszę bardzo, Paulina opowie, jaki był właściwy tytuł, wymyślony przez nią… Paulina: Po prostu różne tytuły przychodziły nam do głowy, ale cały czas brakowało tego właściwego. Wreszcie spotkałyśmy się na sesji zdjęciowej – my i dziewczyny z wydawnictwa z Krakowa. W pewnym momencie powiedziałam, że musimy wymyślić tytuł dziś, bo inaczej będzie: „Głowa siwieje, dupa szaleje” i nie wiem, jak szacowne krakowskie Wydawnictwo Znak udźwignie taką sytuację? A wiadomo, że jak my z Dorotą się na coś uprzemy, to tak będzie. Dorota właśnie wtedy wymyśliła „Afterparty”. I to afterparty świetnie oddaje ten rozdział życia, kiedy my już nie musimy się tak napinać. Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać. Znamy już dokładnie reguły tego balu, którym jest życie. Nie musimy się już ani stroić, ani sadzić i patrzymy trochę może ze wzruszeniem na te kobiety, którymi byłyśmy, wchodząc na ten bal. A jakie byłyśmy? W wielu sprawach niepewne, ale też dzielne, zdeterminowane, choć było w tym mnóstwo niepewności. W książce gadamy o tym, że trochę nie zdawałyśmy sobie sprawy, jakim jesteśmy silnym pokoleniem kobiet. Przecież my się jeszcze uczyłyśmy pisać na maszynie! Nikomu się wtedy nie śniła sztuczna inteligencja. Jako dziennikarki tego pokolenia rzucałyśmy wyzwanie systemowi i niesprawiedliwości wobec kobiet. Naprawdę zawalczyłyśmy o wiele tematów. Cały czas walczycie. Paulina: I cały czas walczymy. Dorota: Czy osoby wstające o czwartej rano mogą być na afterpaty i mogą być aktywne? Właściwie o tym jest ta książka. Jesteśmy osobami, które są pełne siły, wigoru, chęci, ciekawości świata, potrzeby samorozwoju. Po tym party właściwym, o którym mówi Paulina, jesteśmy w stanie albo położyć się z herbatką pod kocykiem, w otoczeniu bliskich osób, albo zdjąć buty i tańczyć na ulicy, bo stać nas także na takie szaleństwo i na to, żeby ta noc była nieprzespana. Wydaje mi się, że pokazujemy innym kobietom, żeby nie rezygnować z tego etapu życia, który może się czasem wydawać zakończony. My pokazujemy, że to jest świetny i twórczy czas, że to jest czas naszych nowych szans i może kompletnej zmiany drogi, którą do tej pory szłyśmy. Nie należy sobie mówić pas, nie należy mówić sobie o końcu kobiecości ani o końcu możliwości, ani o tym, że nasze życie już jest spełnione, bo to nie jest prawda. To piękny okres życia. Można wszystko, byle tylko nie siedzieć w domu, nie narzekać, nie udawać, że po prostu to już jest koniec naszego świata i zostało nam tylko i wyłącznie wychowywanie wnuków. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Zachwycał Polaków, lecz za zamkniętymi drzwiami rozgrywał się koszmar. Dramatyczne losy Jana Ciszewskiego
Jan Ciszewski był głosem największych sportowych emocji PRL-u, ale jego życie skrywało dramatyczne tajemnice. Legendarny komentator walczył z ciężką chorobą, uzależnieniem od hazardu i ogromnym bólem. Podczas mundialu w Hiszpanii w 1982 roku miał faszerować się morfiną, by móc dalej pracować. Zmarł kilka miesięcy później. Miał tylko 52 lata.
Miał charakterystyczny głos, niepowtarzalny styl i miliony wiernych słuchaczy. Jan Ciszewski był ikoną sportowego komentarza w czasach PRL-u. Kibice uwielbiali jego emocjonalne relacje, zabawne lapsusy i niezwykłą charyzmę. Choć od jego śmierci minęły dekady, legenda „Cisa” wciąż pozostaje żywa. Mało kto wie jednak, jak dramatyczna była jego ostatnia walka. Wypadek, który przekreślił jego sportowe marzenia Jan Ciszewski od dziecka marzył o sporcie. Chciał zostać żużlowcem, ale tragiczny wypadek przekreślił jego plany. Jako nastolatek spadł z motocykla i złamał nogę. Doszło do zakażenia krwi i gruźlicy stawu. Lekarze walczyli o uratowanie kończyny, a przed amputacją uratowały go aż cztery operacje. Po chorobie jedna noga była krótsza o 12 centymetrów, przez co mocno utykał. Koledzy przezywali go „kuternogą”. Najbardziej bolało go jednak to, że już nigdy nie będzie mógł uprawiać sportu. Los szybko otworzył przed nim nowe drzwi. Gdy klub żużlowy z rodzinnego Sosnowca szukał stadionowego komentatora, zgłosił się bez chwili wahania. Pierwszy raz przed mikrofonem usiadł w 1952 roku. Najpierw komentował lokalne mecze piłkarskie, a kilka lat później został jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów sportowych w Telewizji Polskiej. Jan Ciszewski stał się głosem całej Polski Widzowie pokochali go za emocje i naturalność. Nie był perfekcyjny językowo, ale właśnie to dodawało mu autentyczności. Potrafił przekręcić zagraniczne nazwisko albo rzucić lapsusem, który przechodził do historii. Jeden z najbardziej znanych padł podczas konkursu skoków jeździeckich na igrzyskach olimpijskich w 1980 roku. „Proszę państwa, teraz wszystko w rękach konia”, powiedział na antenie, rozbawiając widzów do łez. CZYTAJ TEŻ: Przeżył piekło i wrócił na szczyt. Życie Krzysztofa Krawczyka to historia jak z filmu Bohdan Łazuka, który prywatnie przyjaźnił się z Ciszewskim, jakiś czas temu w rozmowie z portalem Shownews.pl wspominał go jako człowieka niezwykle barwnego. Mówiono o nim „profesor Cis”. Uwielbiał dobre towarzystwo, biesiady i eleganckie życie. Z piłkarzami podróżował jednym samolotem, potrafił nawet nocować z nimi w hotelach podczas zagranicznych wyjazdów. Był duszą towarzystwa i człowiekiem, do którego wielu zwracało się po pomoc. To właśnie Ciszewski komentował największe sukcesy polskiego sportu. Relacjonował słynne mecze Górnika Zabrze z Romą w 1970 roku, olimpijskie złoto w Monachium w 1972 roku czy legendarny dwumecz Polski z Anglią na Wembley. Informował również kibiców o mistrzostwie świata Jerzego Szczakiela na żużlu oraz o olimpijskim triumfie Jana Kowalczyka w Moskwie. Krystyna Loska wspominała, że widzowie często telefonowali do telewizji tylko po to, by upewnić się, że to właśnie Jan Ciszewski będzie komentował najważniejsze spotkania. Uważano, że jeśli ona zapowie mecz, a „Cis” go skomentuje, sukces transmisji jest gwarantowany. Hazard, długi i tajemnice PRL-u. Tak wyglądały ostatnie chwile Jana Ciszewskiego Choć zawodowo odnosił ogromne sukcesy, prywatnie nie zawsze radził sobie równie dobrze. Uwielbiał hazard. Bywał na wyścigach konnych i w kasynach, a poker oraz ruletka stały się jego wielką słabością. Wpadł w długi, a wierzyciele zaczęli nachodzić go nawet w pracy. To właśnie wtedy PRL-owskie służby bezpieczeństwa próbowały wykorzystać jego sytuację. Został zarejestrowany jako tajny współpracownik o pseudonimie „Sprawozdawca”, jednak według akt IPN okazał się „mało przydatny, bo bardzo nieszczery”. Dopiero trzecie małżeństwo przyniosło mu stabilizację. Krystynę, neurolog młodszą od niego o 16 lat, poznał we Wrocławiu. Pod jej wpływem rzucił palenie i ograniczył niezdrowy tryb życia. W 1976 roku urodziła się ich córka Joanna. Najbardziej dramatyczny rozdział jego życia rozegrał się podczas mistrzostw świata w Hiszpanii w 1982 roku. Był już ciężko chory, ale nie wyobrażał sobie, że mógłby zrezygnować z wyjazdu. Polska reprezentacja zachwycała kibiców: wygrana 5:1 z Peru czy hat-trick Zbigniewa Bońka przeciwko Belgii elektryzowały cały kraj. Ciszewski przeżywał każdy mecz niezwykle emocjonalnie. Płakał po remisie z ZSRR, który dał Polsce awans do półfinału mundialu. Mało kto wiedział, że w tym czasie komentator walczył już z ciężką chorobą. Cukrzyca, marskość wątroby i nowotwór wyniszczały jego organizm. Aby przetrwać mundial, faszerował się morfiną. Według wspomnień Antoniego Piechniczka po powrocie do kraju z lotniska miała zabrać go karetka. On jednak uparł się, że najpierw poczeka na żonę. Jan Ciszewski zmarł 12 listopada 1982 roku. Miał zaledwie 52 lata. Dla milionów kibiców pozostał jednak głosem największych emocji w historii polskiego sportu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
„Myślałam, że będę już sama do końca życia. Na miłość nigdy nie jest za późno”. Przypominamy rozmowę z Iwoną Lewandowską i jej partnerem dla VIVY!
Po śmierci męża Iwona Lewandowska nie wierzyła, że jeszcze kiedyś się zakocha. Wszystko zmieniło spotkanie z Jackiem Zwoniarskim — rzeźbiarzem i właścicielem ośrodka wypoczynkowego pod Warszawą. Ich historia udowadnia, że na wielką miłość naprawdę nigdy nie jest za późno.
Po śmierci ukochanego męża była przekonana, że los zamknął już przed nią drzwi do wielkiej miłości. Samotność stała się codziennością, a wspomnienia o Krzysztofie — najważniejszym punktem odniesienia w jej życiu. Nic nie zapowiadało, że jeszcze kiedyś spojrzy na kogoś z takim uczuciem. A jednak życie, jak w najlepszym scenariuszu filmowym, napisało dla niej zupełnie nowy rozdział. Sześć lat temu na jej drodze pojawił się Jacek Zwoniarski — charyzmatyczny rzeźbiarz i właściciel klimatycznego ośrodka wypoczynkowego pod Warszawą. Jedno spotkanie wystarczyło, by między nimi zaiskrzyło. Dziś nie ukrywają, że była to miłość od pierwszego wejrzenia — dojrzała, spokojna, ale pełna emocji i nadziei na wspólną przyszłość. – „Na miłość nigdy nie jest za późno” – mówili Iwona Lewandowska i Jacek Zwoniarski w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2023 roku. Z okazji urodzin mamy Roberta Lewandowskiego wracamy do tego niezwykłego wywiadu, który poruszył tysiące czytelników i pokazał, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach serce może znów zabić mocniej. Iwona Lewandowska i Jacek Zwoniarski w rozmowie z VIVĄ! Archiwalna rozmowa z 2023 roku – Od dawna się znacie? Jacek: Właściwie od zawsze, bo jeden ze znajomych Iwonki jest moim kolegą. – Iwona, mówiłaś, że poznały Was ze sobą koleżanki… Iwona: Zaprosiły mnie do Zdrowiska na urodziny jednej z nich. Jacek: Iwona wyfrunęła zza drzwi pięknie ubrana. Miała na sobie niebieską suknię, biało-niebieską narzutkę i kobaltowe buty w paseczki. Iwona: Jak on to wszystko zapamiętał?! Jacek: Bo do artysty rzeźbiarza kolory przemawiają. Iwona: Rzeczywiście, Jacek lubi mnie w jaskrawych barwach. Jacek: Iwona przypomina mi wtedy rajskiego, kolorowego ptaka. Iwona: Okazało się, że w Zdrowisku, które jest wypoczynkowym ośrodkiem, Jacek też mieszka, tworzy i ma piękny ogród. Zajął się mną wtedy, podsunął krzesełko, nalał wody, zapytał, czy napiłabym się herbatki. A ja byłam oszołomiona tym jego Zdrowiskiem, bo miejsce samo w sobie jest charyzmatyczne i magiczne. Jacek: Budowę tego domu zacząłem 15 lat temu. Wyposażenie do niego zbierałem po całej Polsce, na przykład drzwi i okna mają ponad 100 lat. Ten dom dostał duszę i ludziom trudno uwierzyć, że jest nowy. Iwona: Jacek uciekł z Warszawy… Jacek: Nie lubię Warszawy, chociaż się w niej wychowałem, przy alei Wojska Polskiego, później na Marymoncie. Miałem też mieszkanie przy Wałowej. Ale dyplom robiłem w Łomiankach, w letnim domu mojej mamy. Rzeźbiłem w drewnie Świętego Franciszka. Gdy zamieszkałem na wsi, stwierdziłem, że do miasta już nie wrócę. I zostałem sam w tym letnim domku w Łomiankach, a potem przez pięć lat prowadziłem własną odlewnię metali kolorowych i ten mały domek obudowałem wielkim domiszczem. A później zbudowałem Zdrowisko. Czytaj też: Mama Roberta Lewandowskiego zareagowała na głośną aferę wokół syna. Wpis szybko zniknął z sieci – I tak wszystkie drogi prowadziły do Iwony… Iwona: Kiedy się poznaliśmy, Jacek witał gości z jakąś panią. Myślałam, że są razem. Ale okazało się, że to osoba współprowadząca z nim Zdrowisko. Podobno powtarzał: „Żadnych kobiet, koniec!”. Jacek: Obiecywałem sobie, że po moich rozczarowaniach nie spojrzę już na żadną kobietę, a tu nagle przyfrunęła i machnęła ogonkiem, jak to „Rybcia”. – Rybcia? Iwona: Tak nazywano mnie na studiach. Na pierwszym obozie siatkarskim z moją drużyną od razu wskoczyłam do jeziora i zaczęłam pływać. A dziewczyny krzyczały: „O, jak rybcia w tej wodzie się czujesz!”. I taki pseudonim mi został. Jacek: Więc przyfrunęła ta „Rybcia”, a ja doszedłem do wniosku, że krótkiego życia nie wolno marnować na samotność. Iwona: Myślę, że koleżanki zaprosiły mnie do Zdrowiska, bo chciały, żebym psychicznie oderwała się od mojego zmarłego męża. Ja cały czas za nim tęskniłam… Przez tyle lat. Poznaliśmy się młodo, wspólnie wychowywaliśmy dzieci. Krzysztof trenował Roberta. Życie z nim wydawało mi się niezastąpione. Jacek: Ola, która zajmuje się ezoteryką, poprosiła Iwonkę, żeby spisała na kartce wszystko złe i dobre, co jej się z Krzysztofem kojarzy. I żeby potem to spaliła, i odcięła się od przeszłości. Popiół miały wrzucić do stawu przy mojej pracowni. Iwona: Na drugi dzień Jacek zrobił dla wszystkich śniadanie i kiedy poszliśmy nad ten staw, pomyślałam, że tam jest bardzo ładnie i dlatego prochy wspomnień rzeczywiście do niego wrzucę. Jacek: I wtedy spotkaliśmy się po raz drugi… Iwona: Ale Jacek był jakby przygaszony. Powiedziałam więc, że nie będę mu przeszkadzać. Jednak kiedy po trzech dniach zadzwonił i zapytał, czy może po południu przyjechać na kawę, zgodziłam się. Przyjechał na skuterze, a z bagażnika wyjął garnek z potrawą, którą przygotował, kwiatki i wino. I tak się zaczęła nasza bliższa znajomość, która trwa prawie trzy lata. Jacek: Po roku pierwszy raz się Iwonce oświadczyłem. Po dwóch latach ponownie, już przy rodzinie. – To kiedy ślub? Jacek: Iwona chce, żeby Robert był świadkiem, a moja córka świadkową. Trzeba więc dopasować terminy. Bardzo czekam na ten dzień. – Jacku, wiedziałeś, że Iwona jest mamą tego Roberta Lewandowskiego? Iwona: Na początku nie wiedział. Jacek: Dopiero jej koleżanka Beata powiedziała mi o tym. A ja w życiu nie obejrzałem żadnego meczu piłkarskiego, nie wiedziałem nawet, gdzie Robert gra. Dopiero po spotkaniu Iwony sprawdziłem w internecie. Iwona: A teraz ogląda ze mną każdy mecz, jeździmy na stadion w Barcelonie. Jacek: I pod czujnym okiem Iwonki uczę się przepisów piłkarskich. – Czy Iwona zaraziła się od Ciebie sztuką, tak jak Ty od niej piłką nożną? Jacek: Chodzimy razem na wystawy, podziwiamy zabytki. Byliśmy w Düsseldorfie na wystawie rzeźb Cragga. Tam mieszkają nasi przyjaciele, którzy zrobili nam niespodziankę i nas zaprosili. A ja patrzę na Iwonę i cieszę się, widząc ją taką żywiołową i radosną. To mnie też do niej przyciągnęło. Ten jej uśmiech… – Wiem, że nie zawsze taka byłaś, zwłaszcza po śmierci męża. Iwona: Tak, przez trzy lata miałam depresję, płakałam, śmiałam się i nie wiedziałam, że to objaw tej choroby. W tamtych czasach nie mówiło się o tym tak głośno jak teraz. Depresja często dopada ludzi, zwłaszcza gdy ktoś umiera nagle, tak jak właśnie mój mąż. A my się prawie nie rozstawaliśmy. Razem mieszkaliśmy, pracowaliśmy. Jedno bez drugiego nie mogło zasnąć. – To chyba jest najbardziej bolesne, ta pustka po odejściu bliskiej osoby. Iwona: Wiem, że są małżeństwa, które śpią osobno, ale naprawdę warto mieć ukochanego, do którego można się w nocy przytulić. Jacek: Dawniej nawet nie wyobrażałem sobie, że można zasnąć na czyimś ramieniu. Czytaj też: Nie planowała już miłości. On pojawił się znikąd i rozkochał ją jednym gestem – Iwonko, miałaś różnych adoratorów. Iwona: Ale z nikim nie mieszkałam. I myślałam, że będę już sama do końca życia. Jacek: A ja sam się wprosiłem w twoje życie. I nawet gdybyś mnie nie chciała, wracałbym na tym skuterku do ciebie wiele razy. Iwona: Jestem dumna, że mam tak mądrego i wspaniałego partnera. I nawet nie złości mnie, gdy nas śledzą paparazzi. Jacek: Po artykule w „Przeglądzie Sportowym”, w którym napisano, że Iwona Lewandowska spotkała rzeźbiarza, natychmiast wylała się na mnie fala hejtu, że to wszystko robię dla reklamy Zdrowiska i że na plecach Roberta chcę się wylansować jako artysta. Na szczęście skończyło się to na jednodniowej bańce mydlanej, bo zignorowaliśmy to. – Iwona, a co na Waszą miłość mówią Twoje dzieci? Iwona: Na początku oboje, Milena i Robert, stali na baczność, pragnąc, żeby mama „nie wariowała” i oby „niczego nie kombinowała”. Robert chciał, żebym z kimś była, ale Milenka chyba trochę mniej, bo ja zajmuję się jej dziećmi. Na szczęście mają jeszcze drugą babcię. Jacek: Iwona bardzo kocha wnuki, chociaż za Klarą nie nadąża. Iwona: Klara jest bardzo chłonna. Mam u niej autorytet. Widzi, że babcia pływa, skacze na głowę, a na plaży pokazuje, jak kopać piłkę. Uczę ją też, jak upadać, bo najgorzej to źle się przewrócić. Gdy widzi, że ktoś czegoś nie potrafi, to trochę się od niego odsuwa. Niedawno wzięliśmy Klarę i Laurę na dwa rowery z bryczką. Jacek: Właściwie rikszą. Dzieci siedziały i miały frajdę. To Robert powiedział, żebyśmy nie jechali samochodem, tylko rowerem. Wnuczki nazywają mnie „Jacek Placek”. Czytaj też: Tak Iwona Lewandowska przeżyła stratę męża: „Przez trzy lata miałam depresję”. Dziś jest zakochana – To Ty zaaranżowałaś pierwsze spotkanie z Robertem? Iwona: To stało się w Sopocie, chyba po miesiącu naszej znajomości, gdy Jacek wręczał rzeźbę Robertowi, który właśnie obronił pracę magisterską. Powiedziałam synowi, że mój Jacek ma dla niego prezent i chciałabym, żeby chociaż przez moment się zobaczyli. Jacek: Ale nie mogliśmy stać na zewnątrz, bo od razu dopadliby nas paparazzi. Pierwszy raz więc dłużej rozmawialiśmy przed meczem, na który pojechaliśmy specjalnie do Gdańska. Iwona: To była taka męska rozmowa, ja w ogóle się nie wtrącałam, nie wchodziłam im w słowo. Byłam bardzo z nich dumna, bo wymieniali się poglądami. Jacek zapytał Roberta, jak to jest, że on całe życie się uczy i ciągle ciekawi go coś nowego. Nie opowiada o swojej karierze, tylko słucha, co mówi rozmówca. Tak jak Jacek. Jacek: Teraz ta rzeźba dla Roberta stoi u Ani na stoliczku, w oranżerii, gdzie ona zwykle prowadzi ćwiczenia. – Polubili się od razu? Iwona: Tak, Jacek został zaproszony na Wigilię do Marysi, mamy Ani. Po prostu przyjęli go do rodziny. Robert jeszcze nie był w Zdrowisku, ale wie, jak wygląda ten staw, który Jacek sam wykopał. Nie mógł uwierzyć, że tak pięknie to zrobił. Jacek: W tej chwili robię jeszcze warzywnik, bo wcześniej za dużo miałem na głowie. Mieszkam tam i codziennie pracuję. Iwona: A gdy mamy coś do załatwienia, przyjeżdżamy do Warszawy albo jedziemy do Leszna. Jacek: Iwonka pracowała w szkole i opiekowała się dziećmi Mileny, dlatego krążyła między Lesznem a Warszawą. Iwona: Wolałabym być w jednym miejscu, mieć jedną garderobę, a nie w samochodzie z walizkami. Tu, w Śródmieściu, mamy sypialnię, łazienkę i wejście do ogrodu na dachu. Jacek: Wyrzeźbiłem Matkę Ziemię w sztucznym kamieniu i do tej rzeźby pozowała mi Iwonka. – Co Cię zafascynowało w Iwonie? Jacek: Przede wszystkim jej uśmiech. A poza tym ciepło i charakter. Trochę jest nerwowa, trochę się zakręca, ale jej ekspresyjność jest wspaniała. – A co Tobie podoba się w Jacku? Iwona: Przede wszystkim mądrość. Niesamowita wiedza. I umiejętność odnalezienia się w każdej sytuacji. Czasami kobiety się denerwują, jak zachowa się ich partner, ale mnie to nie dotyczy. Jestem totalnie na luzie, bo wiem, że wybrnie z każdej sytuacji, nic go nie zaskoczy. Jacek: Ciężko pracowałem nad swoim charakterem i to przyniosło wielkie zmiany w moim życiu. Poczułem, czego naprawdę chcę, a czego nie. Trzeba umieć wybrać: w prawo lub w lewo. Każdą rzecz, każdą decyzję trzeba w sobie wykreować. – A nie bardziej naturalne byłoby związać się z artystką niż z siatkarką? Jacek: Gdy spotka się dwoje artystów, nie zawsze na siebie dobrze działają. Może panować między nimi lekka rywalizacja, a nawet chwilowe lekceważenie. A ja tego nie chciałem. – Przy Iwonie poczułeś się wolny? Jacek: Tak. Iwona: Żadne z nas nikogo nie ogranicza. Jacek bardzo mnie wspiera. Kiedy atakowano Roberta, mówił: „Nie czytaj komentarzy, nie przejmuj się, po co zasilać trolli swoją energią”. Poza tym rozumiemy się. Ja też swoje przeżyłam. Niedawno odsunięto mnie od siatkówki. Dowiedziałam się, że siatkówki nie będzie, bo brakuje pieniędzy. Przeżywam to cały czas, choć niedawno przeszłam na emeryturę i zastanawiam się, co dalej robić. Jacek: Kiedy się pojawiłem, Iwonka nie była w najlepszej formie psychicznej. Iwona: U Jacka znajduję jednak cierpliwość, zrozumienie i szacunek. To mi pomaga. Jacek: Nasze energie się dopełniają. – A gdy rzeźbisz, Iwona stoi nad Tobą i Ci podpowiada, co masz robić? Jacek: Nie, pracuję w całkowitej samotności. Iwona: Wiem, że wtedy lepiej się nie odzywać, bo Jacek jest już w swoim świecie. Jacek: Rzeźbienie to coś takiego jak medytacja. Wyłączam się ze świata zewnętrznego, zapominam o czasie. Tylko tak można tworzyć. Ja jestem jednozadaniowy. A Iwonka biega wokół jak fryga. Iwona: I dlatego się uzupełniamy. – W rodzinie też chyba wszyscy jesteście zgrani. Iwona: Tak, tylko mnie trochę martwi, że Ania ciągle nie ma czasu. Ostatnio jej powiedziałam, żebyśmy sobie gdzieś wypiły kawę. Roześmiała się i przyznała mi rację, że musi trochę przystopować. Ale przecież ja też pracowałam na trzech etatach, prowadziłam dom, gotowałam… – Teraz również gotujesz? Iwona: Mniej. Wcześniej gotowałam zupki dla dziewczynek, a dla Jacka już nie, bo powiedział: „Koniec z zupami”. Jacek: Zacząłem mieć problemy z tuszą. W Zdrowisku gotowałem dla gości i dopiero kiedy oni skończyli kolację, zaczynałem jeść. Zjadałem za dużo i utyłem. Iwona: Ale potem zeszczuplałeś. Jacek: Bo ustaliłem sobie taki system, że jadłem tylko dwa razy dziennie. Ale Iwonka nie rozumie mojego permanentnego postu. Mówi: „Nie spróbujesz? Zrobiłam ci kolacyjkę, chociaż popróbuj”. A wiadomo, że jak spróbuję, to zjem, bo Iwona pysznie gotuje. I przesadza, bo tych dań jest zawsze za dużo. Iwona: Tak mnie uczyła mama, a cudownie gotowała. Jacek: Poza tym jesteś z Grudziądza, a tam po prusku wszystko ma być posprzątane, ugotowane, zrobione. Próbuję z tym u niej walczyć, proszę, żeby trochę wyluzowała. Iwona: Nie lubię, gdy naczynia leżą w zlewie. Gdy je widzę, zawsze zmywam albo wkładam do zmywarki. Chociaż Jacek mnie hamuje z tą nadgorliwością. Jacek: Bo Iwonka jest moim starterem, a ja jej hamulcem. I tak jest dobrze. Zobacz też: Tak Robert Lewandowski zareagował na nowego partnera mamy: „Na początku dzieci patrzyły na nas z przymrużeniem oka” Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Przeżył piekło i wrócił na szczyt. Życie Krzysztofa Krawczyka to historia jak z filmu
Pięć lat po śmierci Krzysztofa Krawczyka jego głos wciąż wywołuje emocje, a piosenki łączą kolejne pokolenia. Dziś, 22 maja 2026 roku, podczas Sopot Hit Festival odbędzie się wyjątkowy koncert „Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat”, poświęcony pamięci artysty nazywanego „polskim Elvisem Presleyem”. To symboliczny hołd dla człowieka, który przez dekady był gigantem polskiej sceny – kochanym za charyzmę, niepowtarzalny głos i historię życia pełną dramatycznych zwrotów.
Upadał, cierpiał, a potem się podnosił. „Na szczęście Pan Bóg puknął mnie w głowę i zmądrzałem”, mówił przed laty Krzysztof Krawczyk. Śpiewał hity dla wszystkich pokoleń, otarł się o śmierć, przeżył biedę, wielką miłość i spektakularne powroty. Kiedy niektórzy go pogrzebali, jego „Parostatek” płynął dalej. Uwielbiany artysta zmarł niespodziewanie 5 kwietnia 2021 roku, zostawiając po sobie pustkę, z którą wielu fanów do dziś nie potrafi się pogodzić. Jakie tajemnice skrywało życie człowieka, który stał się legendą? Tekst o Krzysztofie Krawczyku ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2020 roku. Tajemnice Krzysztofa Krawczyka Zbigniew Wodecki mówił o nim: „Krzysztof Krawczyk? Ten chłopak urodził się do śpiewania”. Charyzmą, talentem, cudownym głosem podbił polską publiczność. Ludzie z branży mówili: „On jest taki jak my, tylko większy. Jego życie jest jak nasze, tylko on już to wszystko przeżył”. Nikt z artystów nie był tak blisko publiczności jak on. Zeskakiwał ze sceny i na oczach wszystkich całował panie po rękach, a panów w łysiny. Ciepły, otwarty, niepowtarzalny, człowiek legenda. Już takich prawie nie ma. Nie było dekady, żeby nie wypuścił hitów, takich jak „Mój przyjacielu”, „Chciałem być marynarzem” czy „Rysunek na szkle”. W napięciu pracował nad ostatnim krążkiem „Horyzont”, jakby przeczuł, że coś wisi w powietrzu. I stało się, koronawirus zaatakował. Ale może dla wszystkich to lekcja pokory, dzięki której staną się wrażliwsi i lepsi, jak mówi Krawczyk. Dzięki pandemii zwolnił tempo i spojrzał wstecz. Co tam zobaczył? Faceta, któremu Pan Bóg dał głos i wypchnął na scenę, choć ojciec marzył, by syn został pianistą. Który dorabiał śpiewaniem na świętach 1 maja lub rewolucji październikowej, bo bywało ciężko. Który używał życia i śpiewał w klubach w Ameryce, a od poniedziałku do czwartku jeszcze z góralami układał dachówki za 350 dolarów tygodniowo. Zaznał sławy, zdrady, uwielbienia i szaleństw przypominających jazdę rollercoasterem. Niczego nie żałuje, chyba tylko tego, że tak wcześnie stracił ojca. Czytaj też: Krzysztof Krawczyk był żonaty trzy razy. Szczęście odnalazł dopiero u boku Ewy Wieczne przeprowadzki Można powiedzieć, że był szczęściarzem. Miał ciepły, kochający dom. Mama zawsze mówiła, że ze swoim talentem i artystyczną duszą był kopią ojca. „Po mnie jesteś tylko trochę upierdliwy”, śmiała się. Ojciec pięknie śpiewał barytonem romanse rosyjskie. Uwielbiali z bratem, kiedy na dobranoc czytał im Sienkiewicza. Zmieniał głos, raz był Zagłobą, raz Wołodyjowskim, więc zawsze błagali o więcej. Ale uwielbiali też podglądać za kulisami tancerki, kiedy grał w łódzkim teatrze Lutnia, bo był aktorem. Występował wcześniej z takimi sławami, jak Ludwik Solski czy Adam Hanuszkiewicz. Najgorsze były jednak częste przeprowadzki. Tej pierwszej – z Białegostoku do Poznania nigdy nie zapomni. Ojciec z kolegami targał do pociągu kredensy i pianino. Ładowali rzeczy przez okna, żeby zdobyć miejsce, do przedziałów wsiadało się przez okno. Ścisk, aż trudno było oddychać. To jedna z najgorszych podróży w jego życiu. A jedno z najsmutniejszych wspomnień? Po śmierci ojca, kiedy jako 18-latek stał pod kuchnią jakiejś restauracji i chłonął nozdrzami zapach schaboszczaka, bo żyli w biedzie. Ojciec zachorował na nowotwór, przed samą operacją uciekł ze szpitala. Malował jeszcze meble w kuchni na biało i żartował przy ukochanej żonie: „Jak będziesz po mnie miała młodszego męża, to co on sobie o mnie pomyśli”. Krawczyk ciężko przeżył jego śmierć. Pomyślał, że Pan Bóg, który jest miłością, nie powinien mu tego zrobić: „Obraziłem się na Niego, zerwałem z kościołem. Rzuciłem się wir pracy, żeby zarobić na utrzymanie rodziny, bo mama wpadła w depresję po stracie męża i tak zostałem gońcem. A potem rzuciłem się w wir muzyki”. Samotny Trubadur Karierę zaczął w Trubadurach. Nigdy nie zapomni pierwszego koncertu w łódzkiej Hali Sportowej, tuż po maturze. Śpiewali piosenki Beatlesów, a 12 tysięcy ludzi krzyczało co sił w gardłach: „Trubadurzy, Trubadurzy!!!”. Albo późniejszego występu: młodzież tańczyła, śpiewała, zapaliła pochodnie z gazet, aż w końcu interweniowała milicja. Wtedy strasznie pocili się na scenie w grubych kostiumach nakrytych peleryną. To była męka, dopiero później słynne stroje muszkieterów zaprojektował dla nich Szymon Kobyliński. Największe triumfy zespół grający na słowiańską nutę odnosił jednak w Związku Radzieckim. Koncerty gromadziły 30-tysięczne tłumy, a Trubadurzy na scenę wchodzili z obstawą jak Beatlesi w Ameryce. „Czyste szaleństwo. Musieliśmy się jednak tłumaczyć, dlaczego śpiewamy po angielsku, co w państwie socjalistycznym było niestosowne. Wtedy próbowaliśmy robić w konia cenzurę, argumentując, że rock and roll i rhythm and blues to stare piosenki niewolników, śpiewane przeciw swym ciemiężcom”, wspominał Krawczyk w autobiograficznej książce „Życie jak wino”. Ryszard Poznakowski, szef Trubadurów i kompozytor, od początku przepowiadał mu solową karierę. Z jego utworem „Byłaś tu” rósł jak balon z koncertu na koncert. Zauważył, że kiedy śpiewa, dziewczyny sięgają po chusteczki i ocierają łzy… Po 10 latach odszedł z zespołu i został solistą. Ale samotny Trubadur, jak sam o sobie mówił, nie miał łatwo. Ze Stołecznej Estrady brał chałtury, jak leci, żeby przeżyć. Nie zapomni swoich występów w Kongresowej. Ale nie w wielkiej sali koncertowej, tylko w tej restauracji z fontanną. Przebierał się między zaparowaną kuchnią a tancerkami… Szczęśliwie pojawił się Wojtek Trzciński, który napisał dla niego wiele hitów, takich jak „Byle było tak” czy „Jak minął dzień”. „Koncert z okazji mojej złotej płyty z tymi przebojami graliśmy w Sali Kongresowej 18 razy, dzień po dniu. Kayah nie mogła w to uwierzyć…”, mówił Krawczyk. Może bieda, której sam doświadczał, nauczyła go mieć wielkie serce. Nie potrafi przejść obojętnie koło potrzebujących. Z zagranicznych tras, zwłaszcza w NRD, gdzie dobrze płacono artystom, przywoził kolegom salami i słynne serki harceńskie. Andrzej Kosmala, jego przyjaciel i menedżer od 46 lat, wspomina to ze wzruszeniem: „»Przy mnie nigdy nie będziesz głodny«, mówił Krawczyk i słowa dotrzymał. Zawsze były restauracje, bankiety, golonki. O morzu alkoholu, którym umacnialiśmy naszą przyjaźń, nie wspomnę, bo to akurat nie było nic nadzwyczajnego w kraju, który pod koniec lat 70. przypominał bal na »Titanicu«. Przywoził moim dzieciom całe worki nowiutkich ubrań. Nieraz brał mnie do Domów Towarowych Centrum, żeby mi kupić koszulę. Z jego domu zawsze wychodziłem obdarowany jakimś garniturem czy modnymi butami”. Czytaj też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Amerykański sen W branży nazywali Krzysztofa „Krawcem”. Nie bardzo to lubił, ale ranga ksywki wzrosła, kiedy w Ameryce pojawił się Lenny Kravitz. Ameryka dla jego pokolenia była tęsknotą, spełnieniem marzeń. W 1979 roku postanowił spełnić swój amerykański sen, który z przerwami trwał 10 lat. „I co tu dużo gadać, Ameryka odurzyła mnie, uwiodła i odrzuciła moje zaloty. Ale to był uniwersytet życia”, mówi. W Ameryce przeżył śmierć Krzysztofa Klenczona, rozpad małżeństwa z Haliną Żytkowiak, z którą razem śpiewał w Trubadurach, wypadek samochodu, w którym spłonęła jego aparatura muzyczna, trafił do… więzienia. To był zimny prysznic dla rozgrzanej głowy. Śpiewał w słynnym polonijnym klubie Maryla Polonez w Chicago i wyszedł się ochłodzić z puszką piwa, ubrany estradowo, z futerkiem na ramionach. Kiedy pojawili się policjanci, grożąc mu za to piwo palcem, chciał im dać po 20 dolarów i po sprawie. Wtedy przekonał się, czym jest amerykańska policja. Wystrojony w futerko trafił do cuchnącej celi z Latynosami. Na szczęście na 24 godziny, bo zaczął tak głośno śpiewać, że zadrżał cały areszt. Wszystko zdarzyło się w polskiej dzielnicy z udziałem policjantów mówiących po polsku… Na smutek i przygnębienie najlepsza jest miłość kobiety, a Ewa spadła mu jak z nieba. „To nie był przypadek, że ją poznałem. Tylko Pan Bóg postawił tego anioła na mojej drodze, kiedy byłem bardzo samotny”, mówi. Dla Ewy też był to nowy etap. Nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia; stała za barem w polonijnym klubie Cisza Leśna w Chicago, w którym Krawczyk śpiewał. Nie była zainteresowana starszym mężczyzną, formalnie będącym jeszcze w związku z inną kobietą. Właściwie to koleżanki umówiły ją z nim na pierwszą randkę, na którą włożyła czarny kombinezon i futerko z lisów. „Boże, jak staro wyglądasz w tym futrze!”, niemal wykrzyknął. „Zatkało mnie, aż zrobiłam się purpurowa, ale co się źle zaczyna, to dobrze się kończy”, wspominała w książce „Życie jak wino”. „Dojrzewaliśmy do tej miłości bardzo wolno”, mówi dzisiaj. „A potem już nie mogliśmy bez siebie żyć. Był silny i opiekuńczy, w jego ramionach czułam się bezpieczna. Mówił, że mam go o wszystko pytać, gdybym czegoś nie wiedziała. A teraz śmieje się, że uczeń przerósł mistrza”. Boża edukacja Życie jest kruche. Mógł stracić je, kiedy 28 czerwca 1988 roku brał zakręt pod Buszkowem i uderzył w drzewo. W tym samym miejscu wcześniej zabili się Bogumił Kobiela i żona Waldemara Baszanowskiego. „Uderzyłem twarzą w szybę, policzki były aż na ramionach i to wszystko z powrotem zostało złożone do kupy. Dali mi nową twarz, która nie do końca była moją. Żona po wypadku jak szalona wybiegła gdzieś w pole, ktoś ją złapał i uspokajał: »Dziękuj Bogu, dziewczyno, że żyjesz«. Mnie wynieśli na noszach”, wspomina. Wydawało się, że z tego nie wyjdzie, ale cuda się zdarzają. W tym dniu dyżur w bydgoskim szpitalu pełnił młody lekarz, Maciej Świtoński, też muzyk po średniej szkole muzycznej, fan Krawczyka. Przypilnował, aby pacjentowi starannie złożono szczękę i strzaskane biodro. A po 22 latach napisał dla Krawczyka piękną piosenkę „Horyzont”, promującą jego najnowszą płytę. „Nigdy tak nie cierpiałem, ale to była boża edukacja, bo stałem się innym człowiekiem”, mówił Krawczyk przed laty, kiedy robiłam z nim wywiad dla VIVY! „Ten wypadek przywrócił mi życie. Bóg puknął mnie w głowę, kierując mój samochód w drzewo. Już nie muszę szukać recept, jak żyć, bo je dostałem”. Czy mógł zrobić większą karierę? „Byłem trochę naiwny, bo chciałem stać się dzieckiem Ameryki i miałem rozdartą duszę. Czesiu Niemen powiedział mi wtedy: »Krzysiek, do Ameryki to się jeździ, by zaczerpnąć świeżego powietrza, kupić sobie jakiś instrument muzyczny, ale wracać trzeba tam, gdzie ludzie nas kochają«. I posłuchałem Cześka”, wspomina Krawczyk. Mógł być wszystkim, co najlepsze w światowym show-biznesie. Miał trochę z Toma Jonesa, trochę z Elvisa Presleya, co nieco z Demisa Roussosa. Wydawało się, że Polska, a może i świat czekają na takiego wokalistę, jak mówi Andrzej Kosmala. Ale władzy w PRL-u nie zawsze było po drodze z Krawczykiem. W głosowaniu na najlepszych wykonawców w Opolu w 1986 roku prowadził do ostatniej chwili, a zwyciężył ktoś inny. Ktoś z KC podszedł potem do niego: „Panie Krzysiu, pan wygrał, ale nie mogliśmy do tego dopuścić, za długo nam pan zniknął z oczu”. Ale i tak Krawczyk triumfował, rok po powrocie z Ameryki zajął drugie miejsce. Nigdy nie dał się zaszufladkować, śpiewał rock and rolla, ballady, country… Gigant sceny Z obawy przed koronawirusem odwołał koncerty i zapowiedział, że kończy karierę. Po 55 latach na scenie, 122 wydanych płytach mówi: „Już nic nie muszę”. Nie musi konkurować na listach przebojów z młodzieżą, latać za ocean, by dorobić, czy przekonywać nieprzekonanych, że umie śpiewać. Dodaje jednak, że musi wierzyć w Boga, bo On wyznacza mu cel i drogę, szanować publiczność, dzięki której przetrwał najtrudniejsze chwile, chyba że usłyszy: „Panu już dziękujemy”. Sprawdź też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką „Jest gigantem sceny, na której przetrwał ponad pół wieku. Kto wskaże innego polskiego piosenkarza, który współpracował z Krzysztofem Klenczonem i przyjaźnił się z Anną Jantar, a po latach wszedł do studia z Andrzejem Smolikiem, Goranem Bregoviciem, stanął na scenie z Andrzejem Piasecznym, Anią Dąbrowską czy Edytą Bartosiewicz?”, pytają autorzy filmu dokumentalnego „Krzysztof Krawczyk – całe moje życie”, Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski. „Ten film jest o tym, że nie ma w życiu błędów, których nie da się naprawić, tylko wszystko musi odnaleźć swoje miejsce. Że przemijamy, ale ostatecznie najważniejsza jest miłość”. „Jesteśmy razem od 36 lat, a on wciąż powtarza, że mnie kocha, proszę mi wierzyć”, mówi Ewa Krawczyk. „Żartuję, że artystą na scenie jest mój mąż, ale w domu artystką jestem ja. Krzysztof nie ma kaprysów gwiazdy i gdyby nie jego zdjęcia rozwieszone w domu, nie czułoby się, że mieszka tu ktoś sławny”. Fanów 74-letniego piosenkarza zelektryzowała jednak wiadomość, że przyjął sakrament namaszczenia. „Ludziom źle się to kojarzy, bo nie wiedzą, że można o niego poprosić w chorobie czy strapieniu. A mnie już kilka razy uratował życie”, zdradza Krawczyk. Czy naprawdę żegna się ze sceną? „Finiszując, nie wypatruję mety, będę walczył do ostatniego dźwięku”, mówi. „Jak Bóg da, to jeszcze wam zaśpiewam”. Artysta odszedł 5 kwietnia 2021 roku. Trudno pogodzić się z jego stratą... Czytaj też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką Krzysztof Krawczyk, Ewa Krawczyk, Studio Dzień Dobry TVN, 11.2010
„Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
W 2023 roku na łamach magazynu VIVA! Ewa Krawczyk w szczerym wywiadzie wróciła do bolesnych wspomnień po śmierci Krzysztofa Krawczyka. Opowiedziała wówczas o niemal 40 latach wspólnego życia, chorobie artysty, wielkiej miłości i samotności, z którą mierzy się po jego odejściu.
„Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym swój smutek i żal po jego odejściu. Poświęciłam się Krzysztofowi całkowicie, żyłam jego życiem”, mówi Ewa Krawczyk. Byli ze sobą prawie 40 lat, na dobre i na złe. Na szczęście pozostały wspomnienia i cudowne piosenki, które udało się zebrać w nowym albumie „Po prostu Krawczyk”. Przypominamy archiwalny wywiad. Ewa Krawczyk o bólu po śmierci męża Często myśli Pani o Krzysztofie? Nieustannie, Krzysztof wciąż jest obecny w moim życiu, a ostatnio często mi się śni. Po jego śmierci całkowicie zmieniłam swój stosunek do życia, stałam się lepszą osobą. Nadal jestem zakochana w swoim mężu, kocham go bardzo. Jeżeli gdzieś napisano jakąś nieprawdę, to nie chcę tego słyszeć, bo w moim sercu nie ma na nią miejsca. Co było najtrudniejsze po jego odejściu? Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym mój smutek i żal po jego śmierci. To była dużo większa trauma niż po śmierci mojej mamy. Wtedy jednak Krzysztof odwołał swoje koncerty, żeby być przy mnie. A jak odszedł, zostałam sama. Zresztą, któż mógłby mnie wesprzeć, jak straciłam najważniejszego człowieka w moim życiu, z którym przeżyłam prawie 40 lat. Byliśmy ze sobą non stop, wspieraliśmy się nawzajem. Poświęciłam się Krzysiowi całkowicie, żyłam jego życiem… Tak wyglądały ostatnie lata Krzysztofa Krawczyka Czy bał się śmierci? Nie, bo nikt nie przypuszczał, że umrze. Miał problemy z chodzeniem po źle zoperowanym biodrze i chorobę Parkinsona, na którą cierpiał ponad 20 lat. Ale dopiero w ostatnich latach czuł drżenie rąk i nóg. Cały czas śpiewał, nagrywał, bo jest to choroba ciała, a nie mózgu. Mówiłam mu, żeby dbał bardziej o siebie, bo nie chcę zostać sama. Chyba się przejął, bo powiedział, że na ewentualność, gdyby coś mu się stało, musi przygotować mi zastępcę. A niedługo potem wyznał: „Wiesz co, Ewuniu, nikogo takiego nie znalazłem”. Z kolei ja zapytałam, czy gdybym umarła, wziąłby sobie inną kobietę. „Ewuniu, ja wtedy wszystko sprzedam”, zaczął, ale mu przerwałam. „Niczego nie sprzedasz, tylko rozdasz, bo gdybym nie trzymała mocną ręką tego wszystkiego, to byśmy nawet domu nie mieli”. Słowem, rozdałby wszystko i poszedł do zakonu, a potem jeździł po kościołach, śpiewał, wygłaszał rekolekcje i wspierał biednych. Zresztą, gdybym nie kupowała mu ubrań, nosiłby się jak kloszard. W domu najlepiej czuł się w dresie, w jakichś laczkach, czasem szedł w nich do hotelu, aż było mi głupio. Nie lubił się stroić, ubierał się tylko na scenę, bo szanował swoją publiczność. Wtedy wszystko musiało być na tip-top, garnitury, koszule, buty. Ale Krzysia wśród nas już nie ma. Wciąż żyje w naszej pamięci i w swoich piosenkach. Niedawno pojawił się album „Po prostu Krawczyk” z jego największymi hitami. Jego „Parostatek” wciąż płynie… Ten tytuł to kwintesencja Krawczyka. Płyta jest pięknie wydana, znalazły się na niej kultowe utwory, choćby piosenka „Trudno tak (razem być nam ze sobą)”, zaśpiewana w duecie z Edytą Bartosiewicz, „Za tobą pójdę jak na bal” czy „Don’t Get Around Much Anymore”, gdzie Krzysztof śpiewa z Rodem Stewartem. Na płycie znalazły się też trzy premierowe piosenki, na których zależało wytwórni Sony Music. Dwie z nich mąż nagrał w duecie z Jarkiem Weberem, młodym śpiewakiem, którego bardzo cenił. A trzecią, nigdzie wcześniej niegraną, odszukał Andrzej Kosmala, jego wieloletni menedżer. Przez trzy noce chodził, męczył się i myślał, co zaproponować. Aż pewnej nocy przyśnił mu się Krawczyk i powiedział: „Andrzeju, czego ty szukasz, przecież masz gotową piosenkę »Zapomniałem«, którą nagraliśmy w 2011 roku”. Skomponował ją Tomasz Lubert, odkrywca Dody. A to jest taka piosenka, jakby Krawczyk zmartwychwstał, żeby powiedzieć mi o tym, o czym wcześniej zapomniał. „Zapomniałem kiedyś ci powiedzieć, że kocham tylko ciebie. (…) Zapomniałem być tuż obok blisko, miałem wszystko i straciłem wszystko”. Jak słucham tego, to płaczę. Byłam strasznie zazdrosna o Krzysztofa. Już za to samo powinien trafić do nieba. Mój dziadek musiał przenieść dom na drugą stronę Kanału Augustowskiego, bo babcia była zazdrosna o sąsiadkę, która się do niego za bardzo uśmiechała. Jestem cała babcia. Jak Krzysztof zbyt długo patrzył na jakąś kobietę, to była awantura. Ale z czasem mi przeszło, uspokoiłam się. Krzysztof nazywał Panią aniołem, którego Pan Bóg postawił na jego drodze. Tak, bo czuł moją miłość. Gdybym mogła, nieba bym mu przychyliła. Zapytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie okazywał mi zazdrości, nie zrobił awantury. A on: „Ewuniu, tak ciebie kocham, że jak na ciebie patrzyłem, to aż serce bolało mnie z miłości”. Nie był wylewny? Był, przy każdej rozmowie telefonicznej mówił, że mnie kocha. Bez żadnej okazji kupował mi kwiaty, prezenty. O nic nie musiałam go prosić. „Ewunia, kup sobie, co chcesz. Bądź szczęśliwa. Tatuś ci na wszystko pozwala”, żartował, bo byłam od niego o 14 lat młodsza. CZYTAJ TEŻ: Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce Historia miłości Ewy i Krzysztofa zaczęła się w Chicago Wasze love story zaczęło się w Stanach? Tak, jak przyjechałam tam do mamy. Nie byłam fanką Krawczyka, wolałam Perfekt, Jerzego Grunwalda, aż do momentu, kiedy zobaczyłam go w klubie Cisza Leśna w Chicago. Wyrwało mi się „wow, wow!”, jaki ten Krawczyk przystojny, jak fajnie śpiewa. Lubię mocne męskie głosy i on miał taki głos. A potem, jak na pierwszej randce przytulił mnie w tańcu, poczułam się jak w niebie. Ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochiwaliśmy się w sobie przez trzy miesiące, aż moja mama się denerwowała: „Dziecko, całe dnie spędzasz z tym Krawczykiem, a jeszcze kładziesz się do łóżka i gadacie ze sobą przez telefon. O czym wy rozmawiacie?”. Ale kto przeżył taką miłość, to wie. Spaliśmy po trzy godziny i znów się spotykaliśmy… Wtedy Krawczyk był jeszcze w związku z Haliną Żytkowiak, z którą miał syna? Byli już w separacji, choć w pewnym momencie Krzysztof postanowił wrócić do Haliny, żeby ich syn miał rodzinę, bo bardzo tęsknił za ojcem. A mama mnie ostrzegała, że nie powinnam zwracać uwagi na takich mężczyzn: „Nawet nie patrz”. A ja spojrzałam. Wpadłam w rozpacz, powiedziałam, żeby do mnie nie dzwonił. Nie wytrzymał, zadzwonił i zapytał, czy zostanę jego żoną. Z niedowierzaniem wykrzyczałam: „Tak, tak, tak!”. „Ale pamiętaj, że moje życie to są walizki, nie ma stabilizacji”, dodał. „Krzysiu, ale ja kocham podróże”, powiedziałam. Hołdował zasadzie „kobiety, wino i śpiew”. Nie przeszkadzało to Pani? Rzeczywiście, jak pracowałam w Ciszy Leśnej w Chicago, mnóstwo panienek koło niego się kręciło. Jedna wychodziła, kolejna przychodziła… Ale tak zakochał się we mnie, że potem nie patrzył na inne kobiety. Podobało mu się, że byłam naturalna, trochę dzika, taka Indianka z Puszczy Augustowskiej. Potem dziewczyny przychodziły do klubu mnie oglądać, żeby zobaczyć, co to za cudo ta Ewa, że tak w głowie mu zawróciła. Życie jednak nie oszczędziło Wam cierpień. W wypadku samochodowym pod Buszkowem cudem przeżyliście. To był okropny wypadek. Straciłam przytomność, miałam wylew wewnętrzny, jego syn był potem w śpiączce. A jak zawieźli mnie na wózku do sali Krzysia, kazałam się wywieźć z powrotem, bo go nie poznałam. Miał zmiażdżoną twarz, zdrutowane szczęki. Przyglądałam się nowej twarzy Krzysia, kiedy spał, żeby nie widział w moich oczach przerażenia. Jak pierwszy raz się wykąpał, to płakał ze szczęścia. Mówił, że ten wypadek to była Boża edukacja, bo dzięki niemu stał się innym człowiekiem. Rzadko się zdarza, żeby ktoś z playboya, jakim był wcześniej Krawczyk, zamienił się w bogobojnego człowieka. Czasem największe lekkoduchy stają się wzorami do naśladowania. I Krzysiek był takim przykładem. W naszym domu dużo było Boga, odmawialiśmy różaniec, razem się modliliśmy. Słyszałam, że przed koncertami modlił się z zespołem. Padał deszcz, Krawczyk wychodził na scenę i wychodziło słońce. Kończył śpiewać – zaczynało padać. Takich przypadków było mnóstwo, że cały czas padało, a wchodziliśmy na scenę i deszczu nie było. Mnie teraz modlitwa trzyma przy życiu. I rozmowy z księżmi. Potrafiłam w nocy pojechać do swojej parafii, żeby mi pomogli, tak byłam przygnębiona po śmieci Krzysia. Czasem ksiądz przyjeżdżał do mnie, żeby podtrzymać mnie na duchu, żebym tylko czegoś sobie nie zrobiła. Dlatego mówię, że modlitwa w naszym życiu czyniła cuda. I wyprowadzała nas zawsze na prostą. O Krawczyku mówiło się, że to człowiek dusza. Na scenie rządził jednak niepodzielnie, był bardzo wymagający. A kto rządził w domu? Oczywiście ja. Zawsze mówiłam, że artystą na scenie był mój mąż, ale artystką w domu byłam ja. Kiedyś ktoś mnie zapytał, jak się żyje z gwiazdą pod jednym dachem. Powiedziałam, że nie wiem, bo w domu Krzysztof nie kaprysił, zawsze przed koncertami była dyscyplina. Wszyscy artyści musieli przebrać się w kostiumy na scenę, mieć wyczyszczone buty. Nikt nie mógł wyjść na scenę po alkoholu, bo jeśli Krzysztof by wyczuł, to taka osoba grała koncert za darmo. A jak ktoś fałszował, to kazał następnym razem lepiej się przygotować. Miał świetny słuch. Oczywiście. W moim rodzinnym domu cierpiał podczas Wigilii, bo wszyscy tak fałszowali, że jeszcze dziś mu współczuję. To były dla niego tortury. Ale znosił je, bo to było dla Pana Boga w Wigilię. Prosił tylko: „Błagam was, nie śpiewajcie głośno w kościele”. Jednak wziął Panią do swojego chórku? Tak, ale zostałam wcześniej przesłuchana przez Rysia Kniata, współproducenta jego płyt, który powiedział Krzyśkowi: „Wiesz, ona czysto śpiewa, nadaje się do chórku”. I tak stałam się chórzystką jeszcze w Chicago. Wtedy prowadziłam też koncerty, co mocno przeżywałam, bo byłam zakompleksioną dziewczyną ze wsi mazurskiej. Nie było mi łatwo się w tym odnaleźć. Kłóciliście się czasem? Oczywiście, że się kłóciliśmy. Czy wyobraża sobie pani małżeństwo bez kłótni? Jednak największe kłótnie były o duperele, o sprawach poważnych staraliśmy się rozmawiać. W przeciwieństwie do Krzyśka dążyłam do zgody, bo nie lubię cichych dni. Na co on: „Ale myśmy się przed chwilą kłócili. Ewuniu, daj mi chociaż godzinę, żebym to przetrawił, o co poszło”. Starałam się w takich chwilach ugotować mu coś dobrego, żeby go udobruchać. I pytałam po awanturze: „Krzysiu, czy ten sos nie jest za słony?”. Wtedy kosztował i mówił, że troszkę dodałby maggi. I już było dobrze. Tak naprawdę wszystko mu smakowało oprócz owsianki i czerniny. Wasz ukochany piesek uzależnił się przy Was od kawy. To prawda. Jak zanosiłam Krzysiowi śniadania do łóżka, Lola podpijała mu kawę z kubka. Nawet dziś nie mogę spokojnie napić się kawy, bo patrzy na mnie tak błagalnie, że w końcu robię jej kawę bezkofeinową. Wzięliśmy ją ze schroniska, tak jak wszystkie nasze psy, z wyjątkiem labradorki podarowanej nam przez Andrzeja Kosmalę. Nazwaliśmy ją Mona Lisa na cześć nowej płyty Krawczyka. Oboje z Krzysztofem kochaliście zwierzęta, a myśleliście kiedyś, żeby mieć dzieci? Nie mogłam mieć dzieci, z czym się pogodziliśmy. Myślę, że Krzysztof był nawet z tego zadowolony. Bo gdyby było dziecko, to nie jeździłabym z nim w trasy koncertowe, jak mówił, i w końcu rzuciłabym go w kąt jak starą szmacianą zabawkę. Śpiewał w domu? Nigdy. Nie robił tego pod prysznicem ani podczas golenia. Kiedyś, jak byłam chora, położył się obok mnie i zaczął mi śpiewać cichutko do ucha. Nie lubił słuchać swoich piosenek, bo mówił, że zaśpiewałby je lepiej. Ale jak jechał do radia na wywiad czy do lekarza, to wtedy było w domu hulaj dusza, piekła nie ma. Na cały regulator puszczaliśmy jego piosenki, bo mieliśmy rozstawione głośniki w ogrodzie. Wracał do domu, wszystko trzeba było wyciszać. Nagrał ponad 130 płyt, nie licząc tych z Trubadurami, przejechał tysiące kilometrów podczas tras koncertowych. Jak Pani to wytrzymała? Nie będę narzekać, ale proszę mi wierzyć, trzy Ewy miałyby co robić. Nie miałam czasu na koleżanki, nie mogłam nigdzie sama wyjechać. Na mojej głowie było przygotowanie Krzysia na koncert, kostiumów dla zespołu. On tylko pytał: „Dokąd jedziemy?”. Bo mógłby powiedzieć: „Witam w Kaliszu”, a byłby w Krakowie. Musiałam przygotować trasę, wyjść na scenę, a po koncercie wszystko rozliczyć. Ale dawało nam to radość. CZYTAJ TEŻ: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Konflikt wokół testamentu. Ewa Krawczyk szczerze o relacji z pasierbem Myślę, że Krzysztof do końca miał apetyt na życie. Tak, tylko był zły, że nie zawsze byłam koło niego, bo miałam dużo zajęć. Byliśmy zboczeńcami telewizyjnymi, bo inaczej nie da się powiedzieć. W czasie pandemii kupowałam w Orange dodatkowe gigabajty, bo miesięczny limit starczał nam na kilka dni. Krzysiek kochał filmy historyczne, nie lubił melodramatów. Ale też bardzo dużo czytaliśmy, przy czym on pochłaniał książki religijne, a ja wolałam historyczne i biograficzne. Po jego śmierci książki ratowały mi życie. Moja głowa pękała od myśli, nie mogłam się na niczym skoncentrować i dopiero książki pozwoliły mi się oderwać od wszystkiego. Jaka byłam wtedy szczęśliwa, przeczytałam w ciągu roku 100 pozycji. Gdyby można wrócić czas, co chciałaby Pani mu powiedzieć? Chciałabym go przeprosić za to, że czasem płakał i cierpiał przeze mnie. Że bardzo za nim tęsknię i że pragnę zgody z jego synem Krzysztofem juniorem. Bo mówił: „Pamiętaj, zadbaj o niego, gdyby był w potrzebie”. Spotkałam się z nim po śmierci Krzysztofa, obiecałam pomoc, co przyrzekłam mężowi. A po naszej miłej rozmowie dostałam SMS, że we wszystkich sprawach mam się kontaktować z jego panią mecenas. I tak możemy się sądzić do śmierci, aż któreś z nas umrze, bo Krawczyk junior jest chory, a ja mam swoje lata. Mój pasierb nie myśli samodzielnie, ktoś nim steruje, bo wniósł sprawę do sądu, że ojciec podpisał testament, będąc nieświadomym. To oczywiste kłamstwo, bo w tym czasie mąż kręcił film dla telewizji i do końca roku udzielał wywiadów. Jego stan się pogorszył po moich urodzinach 8 lutego, a w kwietniu odszedł. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że próbuje się zszargać nazwisko Krawczyka, na które pracował przez 60 lat. O czym marzył? Żeby żyć jak najdłużej, śpiewać i być zdrowym. Bo jako piosenkarz, mąż i ojciec się spełnił. I żeby nie cierpieć, bo bał się bólu. Niestety przez ostatnie dwa miesiące bardzo cierpiał. Może kiedyś o tym opowiem, ale nie jestem na to jeszcze gotowa. Był miłością mojego życia, nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. Rozmawiała. Elżbieta Pawełek. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Aż trudno uwierzyć, co dziś robi pierwsza żona Michała Wiśniewskiego. Przed laty była gwiazdą jednego z największych zespołów lat 90.
Magda Femme, była wokalistka Ich Troje i pierwsza żona Michała Wiśniewskiego, zniknęła z medialnego świata. Dziś 55-latka prowadzi spokojne życie u boku rapera Zawidzkiego, wychowuje córkę Nel i okazjonalnie wraca na scenę. Zobacz, co słychać u jednej z najbardziej tajemniczych postaci polskiej sceny muzycznej!
Magda Femme, niegdyś jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci na polskiej scenie muzycznej, zniknęła z pierwszych stron gazet po rozstaniu z Michałem Wiśniewskim i opuszczeniu zespołu Ich Troje. Dziś, mając 55 lat, prowadzi zupełnie inne życie – z dala od skandali, fleszy i show-biznesowego zgiełku. Choć nie pojawia się na branżowych wydarzeniach, wciąż utrzymuje kontakt z fanami poprzez media społecznościowe. Co dziś słychać u byłej gwiazdy jednego z najgłośniejszych zespołów przełomu wieków? Początki kariery Magdy Femme w Ich Troje Magda Femme zdobyła popularność jako wokalistka zespołu Ich Troje, który szturmem podbił listy przebojów pod koniec lat 90. Jej przygoda z zespołem rozpoczęła się w nietypowy sposób – została zauważona podczas imprezy karaoke w klubie, gdzie zachwyciła Michała Wiśniewskiego i Jacka Łągwę wykonaniem przeboju „To nie ja!”. Wkrótce potem dołączyła do zespołu, z którym wydała trzy albumy studyjne. Przez pięć lat była również żoną lidera grupy. W 1996 roku wzięli ślub, który początkowo utrzymywano w tajemnicy ze względów... marketingowych. „Nie przyznajesz się, że jesteś moją żoną, bo te wszystkie piszczące fanki na koncertach będą rozczarowane, przestaną się we mnie zakochiwać i będziemy mniej popularni. To byłby błąd marketingowy” – miał powiedzieć jej Wiśniewski, jak opowiadała artystka w magazynie VIVA!. Rozwód z Michałem Wiśniewskim i odejście z zespołu W 2001 roku Magda Femme i Michał Wiśniewski rozwiedli się. Ten sam rok oznaczał również koniec jej obecności w Ich Troje. Dla wielu fanów był to szok – zespół tracił jedną z twarzy, która uosabiała jego najwcześniejsze sukcesy. Wokalistka rozpoczęła solową karierę, wydając pięć albumów studyjnych. Mimo artystycznej pasji żaden z nich nie zdobył takiej popularności jak hity Ich Troje. Przez lata media rzadko o niej pisały – w przeciwieństwie do innych partnerek Wiśniewskiego. Relacje pomiędzy nią a Wiśniewskim pozostały napięte. Femme była jedyną byłą wokalistką, która nie pojawiła się na jubileuszu zespołu, co zostało zauważone i skomentowane w mediach. Zobacz też: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Magda Femme, Michał Wiśniewski, 2001 r. Nowe życie u boku Zawidzkiego Po rozstaniu z Wiśniewskim, życie Magdy Femme nabrało zupełnie innego kierunku. Od 2012 roku związana jest z raperem Michałem Zawidzkim, znanym jako „Zawidzki”. Para unika medialnego rozgłosu i raczej nie pojawia się razem na branżowych wydarzeniach. Artystka jest również matką 19-letniej córki Nel, z którą tworzy zgrany duet poza blaskiem fleszy. Aktywność w mediach społecznościowych Choć rzadko pojawia się na czerwonym dywanie, Magda Femme aktywnie działa na Instagramie. Obserwuje ją tam niemal 30 tysięcy osób. To właśnie tam publikuje zdjęcia zza kulis występów, koncertów czy programów telewizyjnych. Jakiś czas temu chwaliła się zdjęciem z programu „Jaka to melodia?”, a w maju promowała platformę, na której można zamówić od niej personalizowane życzenia. W ubiegłym roku wokalistka zapowiedziała premierę swojego nowego singla "Wata cukrowa", który ukazał się 17 października. Czytaj również: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach Dlaczego nie pojawiła się na jubileuszu Ich Troje? Podczas jubileuszu zespołu Ich Troje w Mrągowie pojawiły się wszystkie byłe żony Michała Wiśniewskiego oraz jego dzieci – z wyjątkiem Magdy Femme. Jak poinformowano, artystka nie chciała mieć żadnego kontaktu z byłym mężem. Zawsze upewnia się, że nie będzie go na zapraszanych przez media wydarzeniach. Jej nieobecność została odebrana jako wyraźny znak ostatecznego zerwania więzi z przeszłością. Sama Femme wielokrotnie pokazywała, że nie chce być utożsamiana z byłym partnerem i zespołem, z którym zaczynała swoją karierę.
Syn Nosowskiej zaskakująco o relacji z mamą. W przeszłości mierzył się z wewnętrznymi demonami
Mikołaj Krajewski skończył 30 lat, a Katarzyna Nosowska opublikowała z tej okazji poruszający wpis. Syn wokalistki od lat budzi zainteresowanie nie tylko przez znane nazwisko. Współprowadzi z matką podcast „Bliskoznaczni”, otwarcie mówi o rodzinie, presji dorastania w show-biznesie oraz trudnych doświadczeniach związanych z uzależnieniem.
Katarzyna Nosowska przywitała na świecie jednego syna, Mikołaja. Dziś obchodzi on 30 urodziny. Już jest dorosły i żyje własnym życiem, jednakże ze sławną mamą łączy go bardzo wyjątkowa więź. Jakiś czas temu zostali partnerami zawodowymi — razem prowadząc podcast „Bliskoznaczni”. Kim jest Mikołaj Krajewski? Kim jest Mikołaj Krajewski, syn Katarzyny Nosowskiej? Relacja Mikołaj Krajewski urodził się 22 maja 1996 roku jako syn Katarzyny Nosowskiej i perkusisty Adama Krajewskiego. Jak mówiła, jej dziecko już od samego początku nasiąkało środowiskiem muzycznym i show-biznesowym. „Karmiłam naturalnie, więc to była konieczność, żeby Mikołaj był przy mnie. Wtedy on ze swoim tatą ze mną jeździł, czekał w hotelu. Ja wychodziłam na scenę i śpiewałam koncert, bufet się zapełniał, a po koncercie jechałam do niego na sygnale, żeby nakarmić dziecko. Jednak nie uważam, że jest to idealne środowisko dla dziecka” mówiła w rozmowie z Marcinem Prokopem i Damianem Michałowskim dla Dzień Dobry TVN. Dziś syn artystki kończy 30 lat. Z tej okazji wokalistka zamieściła w sieci poruszający wpis. „Jeszcze nie schudłam po ciąży, a Mikołaj dziś kończy 30 lat. Żyj Synu życie, z szacunkiem do sekund opadających na cyferblat, nie bój się, zerknij czasem w lustro i pomyśl jak cenny i dobry człowiek mieszka w odbiciu", czytamy. Chociaż część osób w jego wieku wyraźnie odcina się od rodziców, w tym przypadku jest jednak inaczej. Oprócz tego, że łączy ich naprawdę głęboka więź, dodatkowo... razem pracują. W cyklu #BezCukru Oskar Netkowski zapytał go o to, jak wygląda ich codzienność. „Występujemy już 5 lat razem. W pracy mama jest moją szefową, a w domu moją mamą. Udaje nam się symbiozę pracowniczo-rodzinną zachować. Jest też tak, że jeśli pracujesz ze swoją mamą, możesz liczyć na jakieś ulgi, ale z drugiej strony może pozwolić sobie na szczerszy komentarz w stosunku do ciebie, niż pracodawca. Mamy rodzaj relacji, który pozwala mi się nie czuć niezrozumianym” opowiadał Mikołaj Krajewski. Czytaj także: 20 lat różnicy i ślub w tajemnicy. Mało kto wierzył w tę miłość. Gwiazda „Zbuntowanego anioła” postawiła wszystko na jedną kartę! Przy okazji Mikołaj Krajewski wspomniał także o swoim ojcu, Adamie Krajewskim: „Moja relacja z tatą jest bardzo dobra. To nie jest także przez rozstanie rodziców miałem jakikolwiek dystans. Mieszkałem z mamą, więc więcej czasu spędzałem z nią. Ale oni są nadal przyjaciółmi, rozstawali się też w dobrych relacjach”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi31qta-2365a82.jpg" width="2000" height="1331" alt="18.08.2022 - Gdansk, Sopot TOP Of The TOP Festival. Zawsze Razem. Muzyczne podziekowanie dla widzow zokazji 25 lat TVN w Opera Lesna. Koncert zespolu n/z Katarzyna Nosowska, Mikolaj Krajewski syn Fot. Karol Makurat/REPORTER" title="TOP OF THE TOP Sopot Festival 2022 - dzie? 3" /> Mikołaj Krajewski, Katarzyna Nosowska Syn Katarzyny Nosowskiej czuł presję, by iść w jej ślady Mikołaj Krajewski przyznał, że przez długi czas nie wiedział, co chce robić w życiu. Pałał się wielu różnych zajęć, jednak nigdy nie był zadowolony z siebie. Gdy był młodszy czuł pod tym względem ogromną presję: w końcu oboje jego rodziców zrobili niemałe kariery w świecie muzyki. Ich syn postanowił również spróbować swoich sił. „Smażyłem wcześniej frytki, a później pracowałem jako model. Przez doświadczenie występowania z mamą, odsunąłem się od sztuki. Przez całe moje życie ludzie mówili mi, że muszę robić muzykę, bo mam warunki. Przez jakiś czas ulegałem tej presji, pisałem teksty, nie podobało mi się to, co pisałem. Doszedłem do wniosku, że nie chcę tego robić, że czułem się zobowiązany to robić, a nie czułem się w tym dobrze. Nie operuję słowem tak jak moja mama” tłumaczył, oraz dodał, że nie podobało mu się życie na świeczniku: „Czuję się skrępowany rozpoznawalnością. Nie pojawię się na ściankach. W agencji modelingowej, kiedy kazali mi iść po wybiegu, pytali, dlaczego dziwnie idę. Wydaje mi się, że na ściance też by tak było. Mam momenty, w których nie wiem, czy czuję się z tym wszystkim dobrze”. Sprawdź również: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach Mikołaj Krajewski otwarcie o uzależnieniu W jednym z odcinków podcastu „Bliskoznaczni” Mikołaj Krajewski przyznał się przed słuchaczami do tego, że w przeszłości miał problem z używkami, a właściwie: uciekał się do nich w obliczu stresu i zagubienia. „To nie był problem z używkami. To nigdy nie jest moim zdaniem problem z używką. Nie jestem ekspertem, ale czasami jak się leczy osobę, to leczy się objaw, jakim jest uzależnienie, a nie przyczynę uzależnienia. Szukasz czegoś, co sprawi, że poczujesz się odcięty od czegoś. U mnie to było poczucie własnej wartości, trochę nerwica lękowa, poczucie winy z niewykorzystanym potencjałem. To był mój problem. Z moją psychiką, z moim sercem, emocjami” zwierzył się. Opowiedział, że bardzo trudno było mu zerwać z nałogami. Przyznał, że zaczęło się zupełnie niewinnie, od kilku papierosów. Zanim się zorientował, pogrążał się głębiej i głębiej w uzależnienia. „Później znalazłem sposób w alkoholu. Idąc od używki do używki, trwało to dłuższy czas. Kilka lat. Miałem duże szczęście. Dużo osób, żeby odbić się od uzależnienia, musi walnąć w dno. Ja miałem tego farta, że przez świadomość, bo u mnie w rodzinie był to temat, który się pojawił. Zacząłem zauważać to po moich ambicjach, po tym ile pieniędzy wydaje, jak traktuje osoby wokół siebie, jak podchodzę do obowiązków. To były malutkie sygnały, aż w końcu masz taki moment, że nie chcesz tak żyć. Nie miałem momentu walnięcia o glebę, ale miałem momenty powiązane z problemami zdrowotnymi, żeby nie robić tego”. Na szczęście dziś przyznaje, że jest wolnym człowiekiem: ze wsparciem bliskich i wieloma pomysłami na przyszłość. Czytaj też: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w rozmowie dla magazynu „VIVA!” otworzyły się na temat polskości, języka i sensu życia. Padły mocne słowa o Polsce, narodzie i odpowiedzialności za wspólne dobro. Dziennikarka i publicystka mówiły także o wdzięczności, życiu za granicą oraz o tym, co naprawdę nadaje życiu sens.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska: „Polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie” [...] Moje drogie, ponieważ nie chciałabym kończyć naszej rozmowy tak smutnym wątkiem, powiedzcie mi, proszę, co to znaczy, że jesteście „polskoczułe”? Paulina: Odpowiedź zawiera się właśnie w tym słowie. Jesteśmy czułe na Polskę i mamy czuły stosunek do Polski i do polskości. Niezaślepiony i niezakompleksiony. Może też przez to, że mieszkam za granicą od bardzo wielu lat i żyję między kilkoma kulturami, które się bardzo mocno między sobą różnią, i mówię w kilku językach. Polskość i polski język przede wszystkim to jest coś niesamowitego. Ludzie sobie z tego nie zdają sprawy, a ja bez przerwy tłumaczę moim znajomym w różnych krajach, że my jesteśmy cholernie inteligentnym narodem. Ponieważ my już w wieku kilku lat musimy opanować język, który bezdyskusyjnie jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie, w związku z tym musimy mieć więcej pod czaszką, żeby to opanować. Polski jest tak dowcipny, tak celny i tak precyzyjny. Jeszcze jego brzmienie też jest po prostu odlotowe. Jestem wielką fanką polszczyzny. Po drugie, kocham bardzo Polskę. Geograficznie i przyrodniczo. Uwielbiam Podhale, gdzie wiele lat mieszkałam, kocham góralszczyznę i kocham polską przyrodę, polskie góry, i kocham ten styl. Rozumiem poetyckość i piękno tego kodu i tej brzydoty, ale jednocześnie tego wdzięku, który jest uchwytny, kiedy się jedzie przez Polskę i kiedy się z Polakami gada. I jestem za to wdzięczna. Korzystanie z polskości jest wielkim przywilejem. Także dziękuję za uwagę. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman o Polsce: „To nasze największe dobro” Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek wygłosił większy pean na cześć polszczyzny! Dorota: Sprawy polskie nie są nam obojętne. Wszystko, co związane z Polską, nas porusza, nie możemy przejść obojętnie wobec rzeczy, które z Polską są związane. Począwszy od wyborów, skończywszy na wszystkim tym, co się dzieje w życiu politycznym i społecznym. Ciągle nie doceniamy, jak się Polska rozwinęła, jak się zmieniła. Doceniajmy to, do jasnej cholery, nie narzekajmy na tę Polskę bez przerwy, tylko popatrzmy, ile zrobiliśmy. To jest nasza wspólna praca, nie jakichś rządów, które się zmieniają, nie marnych polityków, tylko tego, co zrobił naród. My to zrobiliśmy. A Polska jest naszym największym dobrem. Czas antenowy nas goni, ale chciałam Was jeszcze o coś zapytać. W trakcie naszej rozmowy przypomniał mi się „Film balkonowy” Pawła Łozińskiego. Reżyser rozmawia z ludźmi ze swojego balkonu i na koniec zadaje pytanie: „Jaki jest sens życia?”. Dorota: Muszę się chwilę zastanowić, bo to jest pytanie fundamentalne. Paulina: Ja myślę, że sensem życia jest sam fakt życia. Dorota: Sensem życia jest też dobro drugiego człowieka. W filmie starsza pani siedząca na wózku odpowiedziała: „Życie jest sensem”. Dorota: No, to jest to! Paulina: Życie jest warte, żeby o nie walczyć. Niezależnie, czy na etapie party czy afterparty. Bardzo Paniom dziękuję! Za tydzień kolejne „Miasto kobiet”. Rozmawiała: Ewa Wojciechowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Twórca Sherlocka Holmesa wierzył we wróżki i duchy. Nawet przyjaciele pukali się w czoło
Twórca Sherlocka Holmesa ostatnie słowa wypowiedział do żony, brzmiały: Jesteś cudowna
Wszyscy wiedzą, że stworzył postać Sherlocka Holmesa. A przecież nie tylko jego. Inny bohater Arthura Conan Doyle’a — profesor Challenger, odkrywca krainy dinozaurów — stał się inspiracją dla filmu „Park Jurajski”. Arthur Conan Doyle był bardzo barwną postacią: nie tylko pisarzem i lekarzem. W młodości zaciągnął się na statek wielorybniczy, a na starość został spirytystą, wierzącym, że duchy mają nam coś do powiedzenia i mogą się z nami komunikować. Wyśmiewany przez wielu przyjaciół za zajmowanie się ektoplazmą, chciał wierzyć, że w świecie istnieje jakaś tajemnica. Po jego śmierci do sali Albert Hall w Londynie przyszły tysiące ludzi z nadzieją, że pisarz przemówi zza światów. Tak wyglądało życie Arthura Conan Doyle’a, pisarza dziś nieco zapomnianego, choć jego bohater wciąż pojawia się w nowych filmach i serialach, grany przez gwiazdy — od Roberta Downeya Jr. po Benedicta Cumberbatcha. Arthur Conan Doyle, jego marzycielska matka i człowiek, który zainspirował postać Holmesa Urodził się 22 maja 1859 roku w Edynburgu. Ojciec był utalentowanym ilustratorem, ale przegrał życie z alkoholem. Matka — marzycielka o ogromnej wyobraźni — opowiadała synowi historie o rycerzach, honorze i wielkich przygodach. To właśnie ona zaszczepiła w nim miłość do opowieści. Doyle pisał do niej listy przez całe życie i konsultował z nią swoje decyzje. Mówił, że wszystko, co napisał, zaczęło się od wieczorów spędzanych przy matczynych opowieściach. Łączyła ich wyjątkowo silna więź. Młody Arthur studiował medycynę, lecz bardziej niż akademickie wykłady fascynowali go ludzie. Podczas studiów spotkał doktora Josepha Bella — błyskotliwego diagnostę, który potrafił po wyglądzie pacjenta odgadnąć jego zawód, przeszłość i przyzwyczajenia. Studenci patrzyli na niego jak na maga. Conan Doyle patrzył na niego jak pisarz. To właśnie Bell miał stać się pierwowzorem Sherlocka Holmesa — człowieka chłodnego, logicznego i niemal nieludzko inteligentnego. Przyszły pisarz został wielorybnikiem i popłynął na Arktykę Zanim jednak Holmes pojawił się na papierze, Doyle jako młody lekarz okrętowy wypłynął na Arktykę statkiem wielorybniczym. Miał zaledwie dwadzieścia lat. Dzisiaj polowanie na wieloryby budzi sprzeciw, choć niestety nadal się zdarza. Wówczas było czymś powszechnym. Na morzu Doyle nauczył się brutalności natury i samotności. Widział śmierć wielorybów, lód rozrywający kadłuby statków oraz ludzi, którzy potrafili tygodniami milczeć, patrząc w czarne, skute lodem morze. Później wspominał, że ten rejs uczynił go mężczyzną. Był zachwycony przygodą, ale też na zawsze nasiąkł melancholią ludzi morza. W jego późniejszych historiach często czuć chłód mgły, pustkę nocy i obsesję śmierci. Sherlock Holmes nie od razu się spodobał. Doyle słyszał, że to tania fikcja Po powrocie próbował prowadzić praktykę lekarską w Portsmouth. Pacjentów miał niewielu, więc pisał. Początkowo bez większych sukcesów. Marzył o tworzeniu wielkich powieści historycznych. Jednak sławę przyniosły mu — jak wiadomo — opowiadania i powieści o Sherlocku Holmesie. Na początku nie mógł ich wydać. Chodził od wydawcy do wydawcy, słysząc, że to „tania fikcja”. Wydana po raz pierwszy powieść „Studium w szkarłacie” przeszła właściwie bez echa. Wszystko zmieniło się w 1891 roku, gdy opowiadania o Holmesie zaczęły ukazywać się w „The Strand Magazine”. Był to prawdziwy przełom. Czytelnicy oszaleli na punkcie detektywa, który dzięki sile rozumu potrafił dostrzec więcej niż policja i zwykli ludzie. Holmes był nowoczesny, chłodny i błyskotliwy. W epoce gwałtownych zmian technologicznych oraz rozwoju nauki wydawał się bohaterem idealnym. Jego historia zasługuje zresztą na osobną opowieść. Wróćmy jednak do Doyle’a — pisarz początkowo był zachwycony sukcesem, lecz sława bohatera zaczęła go uwierać. Marzył o wielkiej literaturze historycznej, chciał być nowym Walterem Scottem. Tymczasem świat domagał się wyłącznie kolejnych zagadek Holmesa. ZOBACZ TEŻ: Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca Jak zabić i wskrzesić własnego bohatera Arthur Conan Doyle miał poczucie, że jego literackie dziecko zamienia go w więźnia. W listach narzekał, że Sherlock odciąga go od „prawdziwej literatury”. W końcu postanowił zrobić coś radykalnego — zabić Holmesa. Dokonał tego w opowiadaniu „Ostatnia zagadka” z 1893 roku. Szybko jednak go wskrzesił — nie tylko dlatego, że pogrążeni w żałobie czytelnicy zasypywali go pełnymi gniewu i żalu listami. Pisarz miał otrzymać od jednego z wydawców ponad milion dolarów za przywrócenie do życia fenomenalnego detektywa, który — jak się okazało — jedynie sfingował własną śmierć. Szczupła sylwetka, kraciasty płaszcz, czapka, fajka i skrzypce — to atrybuty Holmesa, który od dekad żyje własnym życiem w popkulturze. Do drugiej żony, Jean, pisał: „Och, dziewczyno, dobrze będzie objąć cię ramionami” W wieku 26 lat ożenił się z Louisą Hawkins. Para doczekała się dwójki dzieci. Byli razem przez 20 trudnych lat, ponieważ Louisa ciężko chorowała na gruźlicę. Zmarła w 1906 roku. Doyle był już wtedy nieformalnie związany z inną kobietą, która okazała się miłością jego życia. Jean Leckie poznała Doyle’a około 1897 roku. Według jego wspomnień ich relacja przez wiele lat miała charakter platoniczny, ponieważ nie chciał zdradzić chorej żony. Po śmierci Louisy Doyle ożenił się z Jean w 1907 roku. Małżeństwo trwało aż do śmierci pisarza w 1930 roku. Doczekali się trojga dzieci. Pisał do niej czułe listy, wspólnie podróżowali, a ona wspierała jego fascynację spirytyzmem nawet wtedy, gdy świat zaczął się z niego podśmiewać. Doyle ją uwielbiał. Gdy wyjeżdżał, potrafił pisać do żony nawet dwa listy dziennie. Podczas rejsu do USA niemłody już, bo 64-letni Conan Doyle pisał: „Kochanie, dobrze będzie zobaczyć twoją słodką, słodką twarz” albo „Nie zapominaj, moje ukochane serce, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek mnie spotkała”. Chwilami jego listy mogły przyprawić ówczesne panny o rumieńce. Wyznawał: „To będzie zmęczony stary skoczek, który wraca do ciebie. Jego pierwszy skok będzie w twoje ramiona. Jego następny — do łóżka. Żegnaj, moja słodka. Pragnę twojego pocałunku...”. Gotów był poświęcić sławę literacką dla spirytyzmu, który nazywał najważniejszą rzeczą na świecie Trudno powiedzieć, by Doyle miał szczęśliwe życie. Katastrofą była dla niego I wojna światowa, która zabrała mu wielu krewnych i przyjaciół. Jego brat i syn — Kingsley — zmarli na powikłania po hiszpance. Jednak nie to skłoniło pisarza do zainteresowania spirytyzmem. Na seanse chodził już w latach 80. XIX wieku, interesował się fotografią parapsychiczną. Szukał kontaktu z duchami, fascynował się mesmeryzmem oraz przenoszeniem myśli. Po wojnie jego zainteresowanie zmieniło się jednak w obsesję. Pisarz, który stworzył najbardziej logiczny umysł literatury, zaczął wierzyć w media spirytystyczne, seanse i fotografie wróżek. Najgłośniejszą historią była sprawa z Cottingley. Dwie dziewczynki — szesnasto- i dziewięcioletnia — pokazały zdjęcia, na których tańczyły wśród maleńkich wróżek. Dla większości była to naiwna mistyfikacja. Conan Doyle uwierzył w tę historię, a może po prostu nie chciał wyśmiewać dzieci. W każdym razie publicznie ręczył za autentyczność fotografii. Wielu znajomych nie mogło zrozumieć, jak twórca Sherlocka Holmesa może wierzyć w coś tak absurdalnego. Przez wiele lat prowadził spirytystyczną krucjatę, bronił idei komunikacji z duchami i pisał o tym książki. Doprowadziło to między innymi do konfliktu z wielkim przyjacielem Doyle’a — słynnym iluzjonistą Harrym Houdinim, który potrafił sprawić, że ze sceny znikał słoń. Gdy Houdini zaczął demaskować sztuczki osób podających się za media, ich drogi z Arthurem Conan Doyle’em ostatecznie się rozeszły. Arthur Conan Doyle i jego ostatnie słowa Holmes był tym, kim pisarz chciał być — doskonałym rozumem, człowiekiem odpornym na emocje, chłodnym obserwatorem świata. Sam Doyle był zupełnie inny: impulsywny, romantyczny, łatwowierny i głęboko emocjonalny. Potrzebował rodziny oraz ciepła. Przedstawiał się jako agnostyk, ale szukał wiary w rzeczy większe niż logika. Gdy życie zaczęło odbierać mu ludzi, których kochał, dedukcja przestała wystarczać. Był również człowiekiem ogromnej energii. Angażował się w politykę, walczył o niesłusznie skazanych, prowadził prywatne śledztwa i naprawdę pomagał ludziom uznanym przez państwo za winnych. W pewnym sensie sam próbował być Sherlockiem Holmesem — tyle że bardziej ludzkim i mniej cynicznym. Kiedy wierzył, robił to całym sobą. Pod koniec życia objeżdżał świat z wykładami o spirytyzmie. Tłumy przychodziły zobaczyć twórcę Sherlocka Holmesa, a on opowiadał im o duchach, życiu po śmierci i kontaktach z zaświatami. Dla jednych był wizjonerem, dla innych — starszym człowiekiem, który nie potrafił pogodzić się ze stratą. W 1902 roku otrzymał od króla Edwarda VII tytuł szlachecki, jednak nie za osiągnięcia literackie, lecz za zasługi dla Korony podczas II wojny burskiej. Pisarz sfinansował i prowadził szpital polowy w Południowej Afryce. Conan Doyle napisał cztery powieści z Holmesem i doktorem Watsonem, w tym słynnego „Psa Baskerville’ów”, a także kilkadziesiąt opowiadań. Tworzył również powieści science fiction z profesorem Challengerem — jego ulubionym bohaterem. Najbardziej znaną z nich pozostaje „Zaginiony świat”. Pisał też powieści historyczne. Zmarł w 1930 roku. Według relacji jego ostatnie słowa skierowane do żony brzmiały: „Jesteś cudowna”. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce
Jan A.P. Kaczmarek odnalazł przy Aleksandrze Twardowskiej miłość, spokój i prawdziwe wsparcie. Ich historia zaczęła się jak film, ale życie napisało dla nich wyjątkowo poruszający finał.
Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek tworzyli zgrany, kochający dom. Słynny kompozytor muzyki filmowej odnalazł u boku ukochanej spokój oraz miłość. Niestety relacja tej dwójki dobiegła końca dokładnie dwa lata temu, w 2024 roku... Zdobywca Oscara za ścieżkę do produkcji „Marzyciel” zmarł po długiej chorobie w wieku 71 lat. Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek - historia miłości W 1989 roku wyjechał do USA. Miał 36 lat. W Stanach zaczynał od zera, podczas gdy w kraju posiadał status kultowego muzyka. Po czasie dołączyła do niego żona Elżbieta i czwórka dzieci: Szymon, Józefina, Antonii i Anastazja. W Hollywood Jan A.P. Kaczmarek spełniał swoje artystyczne marzenia. Amerykański sen się ziścił i zaprowadził go prosto na oscarową galę. W 2005 roku w Teatrze Kodaka odebrał nagrodę za muzykę do filmu Marzyciel. Współpracował z największymi reżyserami, tworzył ścieżki do kinowych hitów. A w życiu prywatnym? Jego małżeństwo z pierwszą żoną rozpadło się w 2014 roku. Po dwóch latach ożenił się ponownie. To Aleksandra Twardowska zdobyła jego serce. Zakochani reprezentują dwa odrębne światy – ona jest absolwentką Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, cenioną projektantką wnętrz, on – światowej sławy kompozytorem muzyki filmowej, twórcą festiwalu Transatlantyk. Ale jak podkreśla Jan Kaczmarek - „W jej projektowaniu jest wiele muzyki, tzn. poczucia formy”. Świetnie się rozumieli, wspierali, byli dla siebie bratnimi duszami. Słuchali tej samej muzyki, lubili tę samą herbatę, mieli podobny gust. Byli jedną harmonią. O swoim spotkaniu mówili – przeznaczenie. Artysta planował stworzyć instytut filmu i muzyki pod Poznaniem i szukał osoby, która pomoże mu zagospodarować przestrzeń. Tak poznał Aleksandrę. „Szukał architekta wnętrz, którego wizja spotkałaby się z jego wyobrażeniem. Przyjechałam. Błyskawicznie miałam spójną wizję całości, wydawało mi się, że koncepcja rodzi się sama, ale też z twórczego dialogu z Janem, który opowiadał o swoich potrzebach”, opowiadała Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w rozmowie z PANI. Artysta podziękował jej za spotkanie, ale oznajmił, że nie możne jej powierzyć tej pracy. Sam w rozmowie z Beatą Biały przyznał, że zakochał się w przyszłej żonie w momencie, gdy pierwszy raz spojrzała mu w oczy. „Byłem na takim etapie życia, w którym nie szuka się kłopotów sercowych. Wiedziałem, że nie mogę się zakochać. A jednocześnie zachwyciłem się tą utalentowaną kobietą. Jej charyzmą, kompetencjami, pasją, z jaką opowiadała swoją wizję. Dla mnie to było absolutnie za dużo piękna. Przeraziłem się. Uciekłem”, relacjonował w wywiadzie dla PANI. Po trzech latach przyjaciółka zaprosiła Aleksandrę na premierę filmu City Island, do którego muzykę stworzył ceniony kompozytor. Wtedy ich znajomość rozpoczęła się raz jeszcze. Poprosił ją, by pokazała mu swoje aktualne portfolio. Imponowała mu talentem, wizjami projektów. „Chciałbym porozmawiać o projektach, czy możesz mi pokazać, co w tym czasie zrealizowałaś? – zapytał Jan, gdy zadzwonił. Potem były długie fascynujące rozmowy telefoniczne”, wspominała żona Jana A.P. Kaczmarka. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Jan A.P. Kaczmarek, 2018 Aleksandra Twardowska-Kaczmarek i Jan A.P. Kaczmarek byli razem na dobre i na złe Zakochani doczekali się wspólnie dziecka, synka Jasia. „Z naszej interakcji rodzą się piękne rzeczy. Nasz syn Jaś jest owocem wzajemnej fascynacji”, opowiadał artysta Beacie Biały. Chłopiec ma dziś 8 lat. Jan Kaczmarek cieszył się, że towarzyszy dziecku na każdym etapie życia. I jak dodawał, chciał doświadczyć pewnej radości jako ojciec, która wcześniej go ominęła. Jakim ojcem był kompozytor? Wspaniałym, czułym i opiekuńczym. Często grał z juniorem w szachy, przekazywał mu życiową mądrość, uczył gotowania. „Jan jest bardzo czuły na emocje. Teraz uczy ich naszego syna Janka. Nauczyliśmy go je nazywać, co wcale nie jest częste u mężczyzn […] Jan nauczył go przegrywać i nauczył go odwagi społecznej. Jaś jest cudownie otwarty na świat i daje nam swoje światło każdego dnia”, opowiadała projektantka wnętrz w rozmowie z Beatą Biały. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek ceniła w mężu to, jak potrafi celebrować chwile. Zawsze imponował jej inteligencją, dobrocią. Czytaj też: Poznali się zupełnie przypadkiem, bez zastanowienia jej pomógł. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach Natalii Przybysz Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Mastercard OFF CAMERA, 2017 rok Aleksandra Twardowska: „Choroba męża zmieniła wszystko oprócz miłości” Niedawno Jan A.P. Kaczmarek został laureatem Polskiej Nagrody Filmowej Orły 2023 za osiągnięcia życia. Statuetkę odebrała za niego ukochana. Kompozytor nie był w stanie pojawić się na gali. Laureat Oscara mierzył się z poważną chorobą, zanikiem wieloukładowym (MSA). „Ta nagroda ma dla niego najwyższą wartość. Chciałabym podziękować za dobre myśli, słowa i czyny tych z państwa, którzy nam pomogli z jego ekstremalnie ciężką chorobą. Bardzo wam dziękuję za wsparcie. Potrzebujemy go. Jestem bardzo wzruszona, ten wieczór jest dla niego”, mówiła ze sceny Aleksandra Twardowska-Kaczmarek podczas gali Orłów 2023. W rozmowie z magazynem PANI zastanawiała się, czy los testuje ich miłość… „Myślę, że spotkało nas szczęście, które rzadko się zdarza - mamy pewność. Ja miałam pewność, że to TEN mężczyzna. I że z tym mężczyzną chcę przejść przez życie, być z nim na dobre i na złe. Teraz jest złe. Choroba Jana zmieniła wszystko oprócz miłości”, tłumaczyła. Na początku 2023 roku rodzina apelowała o pomoc dla kompozytora. Córka artysty Anastazja Davis wyznała w poruszającym poście, że jej tata nie był w stanie samodzielnie się poruszać i wymagał stałej pomocy żony oraz dwóch opiekunów. „Ma zanik wieloukładowy lub MSA, na który nie ma prawdziwego leczenia ani lekarstwa. Choroba uszkadza zakończenia nerwowe, aż zawiodą płuca. To jest horror dla nas, gdy patrzymy, jak ten niesamowity człowiek toczy walkę, której nie wygra. Wszystkie próby pomocy mu w poprawie nie powiodły się, a teraz celem jest zapewnienie mu jak największego komfortu w domu”, pisała. W najtrudniejszych momentach Jan A.P. Kaczmarek mógł liczyć na wsparcie bliskich i najdroższej żony. Byli razem na dobre i na złe. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek zawiesiła swoje zobowiązania zawodowe, by opiekować się mężem. Rodzina nie była jednak w stanie pokryć kosztów leczenia. Na początku stycznia 2023 roku ruszyła zbiórka. „Tata nie jest w stanie pracować, a jego żona musiała zawiesić swoją pracę, ponieważ jest jego głównym opiekunem, a to jest praca na pełny etat, tym bardziej że opiekuje się również ich 7-letnim synem Jasiem. […] Stworzyło to dla nich duże obciążenie finansowe. Ja, moje rodzeństwo i jego żona wykorzystaliśmy każdą możliwość i zrobiliśmy, co w naszej mocy, aby pomóc finansowo, ale potrzeby przekraczają nasze możliwości”, pisała Anastazja Davis. Sprawdź też: Ślub wzięli w tajemnicy. Małgorzata Niemirska przez pięć lat codziennie żegnała się z Markiem Walczewskim <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjclVfJ-62fad2f.jpg" width="2400" height="1600" alt="£ód, 12.07.2019. Twórca oraz dyrektor festiwalu, kompozytor Jan A.P. Kaczmarek (P) z ¿on¹ Aleksandr¹ Twardowsk¹-Kaczmarek (C) podczas inaguracji Festiwalu Transatlantyk, 12 bm. w Hotelu Andels w £odzi. Wydarzenie otwiera polska premiera hollywoodzkiego filmu Znajdê Ciê w re¿. Marthy Coolidge. (kf) PAP/Grzegorz Micha³owski" title="Jan A.P. Kaczmarek Aleksandra Twardowska-Kaczmarek" /> Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska, inauguracja Festiwalu Transatlantyk, Łódź, 2019 Jak zachorował Jan A. P Kaczmarek? Choroba dała o sobie znać niespodziewanie w momencie, gdy Jan Kaczmarek osiadł z żoną i synkiem w Sopocie. Mieli prowadzić spokojne życie, ale wraz z diagnozą wszystko się zmieniło. „Poczułam nieprawdopodobną samotność w nowym miejscu. Do tego nastał covid i izolacja od ludzi”, opowiadała Aleksandra Twardowska. Wrócili do Krakowa, by być bliżej rodziny, przyjaciół, przestrzeni, które dają im poczucie bezpieczeństwa. „Dopiero codzienność pokazuje, jakiej skali jest to wyzwanie. Czasami jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże. Cieszymy się tym, że może dalej tworzyć. Bo wciąż ma nowe pomysły”, mówi Aleksandra Twardowska. Jan Kaczmarek niemal do końca życia komponuje. Mimo że choroba pozbawiła go mowy, to nie odebrała wszystkiego. Artysta był pewien, że znajdzie się lek, albo specjalista, który da mu szansę. „Od roku choroba przybrała agresywną formę. Jan jest przekonany, że znajdziemy jakiś lek, ośrodek, specjalistę – i spróbujemy, nawet jako pionierzy, zmierzyć się z rzeczą, która nie daje szans innym. Gdyby nie Jan... nie wiedziałabym, czym jest miłość”, mówiła w poruszających słowach w PANI Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Gdy choruje jeden członek rodziny, choruje cała rodzina. Jan Kaczmarek wzruszał się, patrząc na troskę żony. „Miłość jest jedyną drogą. Cały czas czerpiemy z tego wielkiego źródła, którym był nasz początek. Mieliśmy w sobie pewność tej decyzji i pełnej harmonii bycia ze sobą”, czytaliśmy w PANI. Kompozytor zmarł dokładnie dwa lata temu. Źródło: Kobieta Onet, PANI Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Gala Jubileuszowa 100-lecia Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, 2018