Tragiczny wypadek odsłonił sekret piłkarza. Rodzina była w szoku, gdy poznała prawdę o jego drugim życiu
Gdy były piłkarz Premier League zginął w wypadku, rodzina pogrążyła się w żałobie. Z czasem odkryto jednak fakty, które całkowicie zmieniły obraz jego życia.Gdy były piłkarz Premier League zginął w wypadku, rodzina pogrążyła się w żałobie. Z czasem odkryto jednak fakty, które całkowicie zmieniły obraz jego życia.
Śmierć Jlloyda Samuela w maju 2018 roku wstrząsnęła środowiskiem piłkarskim. Były zawodnik Aston Villi i Bolton Wanderers zginął w wypadku samochodowym w Cheshire. Wydawało się, że historia cenionego piłkarza zakończyła się tragicznie na jednej z lokalnych dróg. Dopiero później zaczęły pojawiać się informacje, które miały zaskoczyć jego rodzinę i najbliższych. Ujawnione po śmierci fakty sprawiły, że wokół nazwiska Samuela narosła tajemnica wykraczająca daleko poza świat futbolu. Jlloyd Samuel: od Premier League do kariery w Iranie Jlloyd Tafari Samuel urodził się 29 marca 1981 roku w San Fernando w Trynidadzie i Tobago, jednak dorastał w Londynie. Już jako młody zawodnik wyróżniał się talentem, który zaprowadził go do akademii Aston Villi. W barwach klubu z Birmingham rozegrał łącznie 199 spotkań. W trakcie swojej kariery występował zarówno jako obrońca, jak i pomocnik. Kibice Premier League mogli oglądać go także w Bolton Wanderers, gdzie spędził kolejne lata swojej zawodowej kariery. Po zakończeniu przygody na angielskich boiskach Samuel zdecydował się na wyjazd do Iranu. Reprezentował tam Esteghlal oraz Paykan. Pobyt na Bliskim Wschodzie okazał się jednym z najważniejszych etapów jego życia. Z Esteghlal zdobył krajowy puchar Hazfi Cup oraz mistrzostwo ligi. Po powrocie do Anglii nie zamierzał całkowicie rozstawać się z futbolem. Został zawodnikiem i menedżerem amatorskiego klubu Egerton z hrabstwa Cheshire, wybierając możliwość pozostania blisko rodziny. ZOBACZ TEŻ: Wzruszający gest polskich piłkarzy przed meczem z Ukrainą. Tak oddali hołd zmarłemu Jackowi Magierze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-96152901-db163e1.jpg" width="2068" height="3000" alt="BOLTON, ENGLAND - JANUARY 23: Jloyd Samuel of Bolton Wanderers in action during the FA Cup Sponsored by E.on 4th Round match between Bolton Wanderers and Sheffield United at the Reebok Stadium on January 23, 2010 in Bolton, England. (Photo by Matthew Lewis/Getty Images)" title="Bolton Wanderers v Sheffield United - FA Cup 4th Round" /> Tragiczny poranek w High Legh. Jak doszło do śmiertelnego wypadku? 15 maja 2018 roku rozpoczął się jak zwyczajny dzień. Samuel odwoził swoje dzieci do szkoły i wracał do domu. W pewnym momencie jego Range Rover zderzył się z samochodem dostawczym. Do tragedii doszło w High Legh w Cheshire. Były piłkarz zginął na miejscu. Kierowca drugiego pojazdu odniósł poważne obrażenia. Śmierć 37-letniego sportowca wywołała ogromne poruszenie. Aston Villa uczciła pamięć swojego byłego zawodnika podczas meczu barażowego o awans. Z kolei Egerton FC odwołał wszystkie spotkania zaplanowane na pozostałą część tygodnia. Podczas późniejszego postępowania wyjaśniającego ujawniono, że Samuel miał poziom alkoholu przekraczający dopuszczalny limit dla kierowców. Ustalono również, że jego samochód znalazł się po niewłaściwej stronie jezdni, co doprowadziło do czołowego zderzenia. CZYTAJ TEŻ: Są razem od liceum, jest miłością jego życia. Gdy internet wyśmiewał wygląd ukochanej piłkarza Arsenalu, ten murem stawał w jej obronie Tajemnice, które wyszły na jaw po śmierci piłkarza Wydawało się, że po zakończeniu śledztwa historia Jlloyda Samuela została już opowiedziana. Tak się jednak nie stało. Kolejne lata przyniosły nowe informacje dotyczące życia prywatnego byłego piłkarza. Szczególne zainteresowanie wzbudziły wydarzenia związane z jego pobytem w Iranie, gdzie spędził ostatnie lata profesjonalnej kariery. W Anglii Samuel był znany jako mąż Emmy i ojciec czwórki dzieci, w tym trójki ze swoją żoną. To właśnie taki obraz byłego zawodnika funkcjonował w świadomości kibiców i wielu osób z jego otoczenia. Po jego śmierci zaczęły jednak pojawiać się twierdzenia sugerujące, że część jego życia pozostawała nieznana nawet najbliższym. Dokument ITVBe i informacje o drugim małżeństwie Przełomowym momentem okazał się dokument „The Footballer, His Wife, and the Crash”, wyemitowany w 2022 roku. Twórcy produkcji przedstawili twierdzenia, według których Samuel miał prowadzić drugie życie podczas pobytu w Iranie. W dokumencie wskazano, że jego drugą żoną miała być irańska projektantka mody Helia Sahimi. Według informacji przedstawionych w produkcji były piłkarz miał również przejść na islam, aby zawrzeć ten związek małżeński. Doniesienia te wywołały ogromne emocje, ponieważ przez lata Samuel był postrzegany przede wszystkim jako mąż Emmy i ojciec swoich dzieci. Informacje przedstawione w dokumencie sprawiły, że wiele osób zaczęło na nowo analizować wydarzenia z ostatnich lat jego życia. Historia, która do dziś budzi emocje Historia Jlloyda Samuela pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych i poruszających opowieści związanych ze światem piłki nożnej. Z jednej strony jest to historia zawodnika, który przeszedł drogę od młodzieżowych drużyn w Londynie do występów w Premier League i reprezentacji Trynidadu i Tobago. Z drugiej – opowieść o tragicznym wypadku, który zakończył jego życie w wieku zaledwie 37 lat. Jednak to wydarzenia ujawnione po jego śmierci sprawiły, że nazwisko byłego piłkarza ponownie znalazło się w centrum zainteresowania. Twierdzenia o drugim małżeństwie i życiu prowadzonym równolegle w Iranie nadały tej historii zupełnie nowy wymiar. Dziś Jlloyd Samuel pozostaje postacią zapamiętaną nie tylko ze względu na swoje osiągnięcia sportowe, ale również z powodu tajemnic, które – według przedstawionych po jego śmierci informacji – miały ujrzeć światło dzienne dopiero po tragicznych wydarzeniach z maja 2018 roku. Źródło: Wikipedia
Królowała na opolskiej scenie, mało kto wie, że jej ukochany to gwiazdor Big Brothera. Na scenie i w życiu tworzą duet idealny
Poznali się przypadkiem, połączyła ich muzyka, a z czasem także miłość. Dziś Karolina Charko i Piotr Lato tworzą jeden z najbardziej zgranych duetów w polskim show-biznesie. Jak zaczęła się ich wspólna historia?
Gdy Karolina Charko odbierała gratulacje po zwycięstwie podczas Debiutów w Opolu, uwagę wielu widzów przyciągnęła nie tylko jej wygrana. U boku wokalistki pojawił się Piotr Lato – postać doskonale znana fanom pierwszej edycji programu „Big Brother”. Ich wspólna obecność na jednej z najważniejszych muzycznych scen w Polsce sprawiła, że znaleźli się w centrum zainteresowania. Jak się okazuje, łączy ich znacznie więcej niż wspólny występ. Razem pojawili się na scenie podczas festiwalu w Opolu Tegoroczne Debiuty podczas 63. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu przyniosły Karolinie Charko jeden z najważniejszych momentów w jej dotychczasowej karierze. Artystka wykonała utwór „Hamak”, który zapewnił jej zwycięstwo w konkursie. Występ spotkał się z ciepłym przyjęciem publiczności, a sama wokalistka znalazła się w gronie najgłośniej komentowanych uczestników wydarzenia. „Ostatnie tygodnie, pełne przygotowań do tego występu, dały mi tyle energii i radości, a sam występ to było coś niesamowitego. Od aranżacji na orkiestrę, przez całą wizualną stronę tego, co było na scenie, po piękną kreację, którą miałam na sobie — to było spełnienie marzeń. Każdy pyta, czy emocje już opadły, a ja mam wrażenie, że im bardziej fakt wygranej do mnie dociera, tym większe emocje we mnie to budzi”, opowiadała w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Z „Big Brothera” do „The Voice of Poland 12”. Jak zmienił się Piotr Lato? Na scenie towarzyszył jej ukochany, Piotr Lato, który przed laty zdobył popularność dzięki udziałowi w pierwszej polskiej edycji „Big Brothera”. Muzyka przez lata pozostawała jego marzeniem. Pojawiał się w popularnych programach. W 2011 roku wystąpił w „The Voice of Poland”, jednak jego wykonanie nie przekonało trenerów do odwrócenia foteli. Próbował także swoich sił w „Idolu”. Choć żaden z tych występów nie stał się przepustką do wielkiej kariery, Lato nie porzucił muzycznych ambicji. Z perspektywy czasu można odnieść wrażenie, że zamiast jednego spektakularnego momentu wybrał drogę cierpliwego budowania swojej obecności w świecie muzyki. W między czasie związał swoją zawodową przyszłość z edukacją. Uczył języka niemieckiego i angielskiego w międzynarodowej szkole języków obcych. Aż w końcu w 2021 roku artysta wydał album „Dust Bowl Desert Night Fantasies”, zamykając tym samym rozdział wieloletnich wątpliwości i odkładanych decyzji. „Wydaje mi się, że musiałem dojrzeć do tego, żeby wyjść z pudełka, powiedzmy, "big brotherowo-idolowo-the voice'owego (…) Zacząłem od tamtej strony, a potem długo się wewnętrznie blokowałem z tym, żeby w ogóle robić muzykę. Osiemnaście lat zwlekałem, żeby nagrać płytę, nie wiem czemu, ale wydaje się, że to był powód, że trochę czułem, że nie zasługuję jeszcze, że jeszcze muszę trochę popracować”, relacjonował w rozmowie z Newserią Lifestyle. Dziś jednak funkcjonuje przede wszystkim jako muzyk i manager Karoliny Charko. Wspólnie realizują muzyczne projekty, a ich relacja opiera się na podobnej wrażliwości i wspólnych zawodowych celach. Karolina Charko i Piotr Lato tworzą duet prywatnie i zawodowo Karolina Charko nie ma wątpliwości, że za jej sukcesami stoi także ogromne wsparcie Piotra Lato. Choć na scenie występuje pod własnym nazwiskiem i podkreśla, że muzyka jest jej autorskim projektem, nie ukrywa, że narzeczony odgrywa w tym wszystkim wyjątkową rolę. „Faktycznie, tworzymy duet muzyczny i życiowy, Piotr pomagał mi trochę przy muzie, ale też bardzo zaangażował się w organizację i jest najlepszym menedżerem, co mówią wszyscy dookoła w branży. Generalnie jesteśmy w tym wszystkim mocno razem, ale muzycznie to takie moje dziecko”, opowiadała na łamach Plejady. Do Karolina Charko dopiero teraz zaczyna do niej docierać, co wydarzyło się w Opolu. Euforia powoli ustępuje miejsca refleksji, a wraz z nią pojawiają się kolejne emocje. Artystka nie ukrywa, że zwycięstwo w Debiutach jest dla niej ogromnym wyróżnieniem, ale daleka jest od snucia wielkich prognoz dotyczących przyszłości. Artystka patrzy na sukces z charakterystycznym dla siebie spokojem. Wie, że nagroda może otworzyć nowe drzwi, jednak nie zamierza zmieniać kierunku, który razem z Piotrem Lato obrali kilka lat temu. To właśnie konsekwencja i codzienna praca doprowadziły ich do tego momentu. Po trzech latach budowania muzycznego projektu niemal własnymi siłami para coraz śmielej myśli o tym, by część obowiązków przekazać specjalistom. Nie chodzi jednak o zmianę artystycznej wizji, lecz o stworzenie przestrzeni na to, co najważniejsze – muzykę i spotkania z publicznością. Dziś Karolina Charko nie ukrywa, że najbardziej ze wszystkiego chce po prostu stanąć na scenie. Jak najczęściej. I przed jak największą liczbą słuchaczy. Bo choć opolska wygrana może okazać się punktem zwrotnym, ona sama zdaje się traktować ją przede wszystkim jako potwierdzenie, że droga, którą od lat podąża razem z Piotrem Latą, prowadzi we właściwym kierunku. „Z jednej strony to jest ważna nagroda, dla debiutanta najważniejsza, teoretycznie powinna coś w środowisku znaczyć i ułatwić, ale jak będzie, to zobaczymy. Zamierzamy robić dalej dokładnie to, co robiliśmy do tej pory. Ewidentnie coś zrobiliśmy dobrze. Może poszukamy profesjonalistów od koncertów, tak zwanych bookerów, nie ukrywam, że po trzech latach ciężkiej pracy we dwójkę chętnie scedujemy część obowiązków. A grać chcę teraz jak najwięcej i wszędzie!", mówiła Plejadzie. Jak poznali się Karolina Charko i Piotr Lato? Ich historia nie zaczęła się od wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia. Wręcz przeciwnie – gdy po raz pierwszy się spotkali, oboje byli na zupełnie innych etapach życia. Los zetknął Karolinę Charko i Piotra Lato w 2011 roku na planie programu „The Voice of Poland”. Dla młodej wokalistki był to ważny moment w rozwijającej się karierze. Występowała w drużynie Ani Dąbrowskiej i dotarła aż do ćwierćfinału, zwracając uwagę widzów swoim głosem i sceniczną wrażliwością. W tym samym czasie w programie pojawił się również Piotr Lato, który po latach próbował ponownie zaistnieć na muzycznej scenie. Jak wspominał później gwiazdor w „Dzień Dobry TVN”, ich znajomość narodziła się zupełnie przypadkowo. Oboje byli wówczas związani z innymi partnerami, dlatego ich relacja ograniczała się do koleżeńskiej znajomości. „Karola miała wtedy chłopaka, ja miałem dziewczynę. To był zupełny przypadek”, wyznał muzyk. Ta relacja rozwijała się powoli, z dala od romantycznych schematów. Ich drogi nie rozeszły się na dobre. Wręcz przeciwnie – przez kolejne lata regularnie się przecinały. Spotykali się przy różnych okazjach, utrzymywali kontakt i coraz lepiej poznawali swoje światy. Z czasem naturalnym krokiem okazała się także współpraca muzyczna. To właśnie wspólna pasja stała się przestrzenią, w której ich relacja zaczęła nabierać nowego wymiaru. Najpierw połączyła ich muzyka, później codzienność, a w końcu uczucie. View oEmbed on the source website Jak przyznał Piotr Lato w „Dzień Dobry TVN”, los połączył ich na dobre. Od ponad pięciu lat są razem, wspólnie tworzą muzykę, dzielą codzienność i planują wspólną przyszłość jako narzeczeni. „Nasze drogi tak się połączyły, że od 5,5 roku jesteśmy razem. Robimy razem muzykę, żyjemy razem, jesteśmy narzeczeństwem”, wyznał w lutym 2026 roku. Trudno oddzielić jedną sferę od drugiej. Ich życie prywatne i zawodowe od lat tworzy spójną całość. „Trudno jest to rozdzielić, kiedy w domu ma się dom i pracę. Wtedy ciężko te granice wyczuć, kiedy się odpoczywa, a kiedy się pracuje”, opowiadała Karolina Charko w DDTVN. „Karola zwróciła mi na to uwagę, że troszkę zwolnić tempo, nie napierać tak bardzo, jak ja napierałem, zabierając trochę przestrzeń przy okazji produkcji, promocji tej płyty. Znaleźliśmy sobie w którymś momencie taki balans”, opowiadał muzyk. Niedawno światło dzienne ujrzała płyta Karoliny – „Obrazki z Letargu”, nad którą wspólnie pracowali. Dziś są dla siebie nie tylko partnerami, ale też największymi kibicami. Gdy jedno przeżywa sukces, drugie stoi tuż obok, dzieląc każdą emocję. A historia pokazuje, że czasem najpiękniejsze rzeczy przychodzą nie wtedy, gdy ich oczekujemy, lecz wtedy, gdy jesteśmy na nie naprawdę gotowi.
Zawodowo rozśmiesza miliony, poza sceną los go nie oszczędzał. Wprost mówi o samotnym ojcostwie: "Rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem"
Za scenicznym wizerunkiem Grzegorza Halamy kryje się historia samotnego ojca. Kabareciarz wyznał, że przez pięć lat sam wychowywał syna. Dziś otwarcie mówi także o relacjach ze starszymi dziećmi i nadziei na ich odbudowanie.
Przez lata strzegł swojej prywatności i bardzo rzadko mówił o sprawach rodzinnych. Tym razem Grzegorz Halama zdecydował się jednak uchylić rąbka tajemnicy. W szczerej rozmowie z Plejadą opowiedział o doświadczeniu samotnego ojcostwa, relacji z najmłodszym synem oraz o tym, jak dziś patrzy na więzi ze swoimi starszymi dziećmi. Jego słowa pokazują, że za scenicznym wizerunkiem kryje się ojciec, dla którego rodzina pozostaje najważniejsza. Przez pięć lat samotnie wychowywał syna. „Jestem z tej relacji bardzo dumny” Grzegorz Halama jest ojcem trójki dzieci. Dwójka z nich to owoc małżeństwa z Dorotą Kurowicką. Najmłodszej pociechy doczekał się z byłą partnerką, Janią Dobosz. W rozmowie z Plejadą otwarcie opowiedział o łączących ich relacjach. Najbliższą więź ma dziś z najmłodszym synem, którego przez pięć lat wychowywał sam. To było dla niego jedno z najważniejszych doświadczeń. Artysta podkreśla, że była to droga wymagająca ogromnego zaangażowania, cierpliwości i odpowiedzialności. Jednocześnie właśnie ten okres pozwolił mu zbudować wyjątkową więź z synem. Dziś mówi o tej relacji z wyraźnym wzruszeniem. Nie ukrywa, że jest z niej bardzo dumny. To właśnie wspólnie spędzony czas i codzienna obecność sprawiły, że ich kontakt stał się szczególnie bliski. „Mam trójkę dzieci. Z najmłodszym synem mam bardzo bliską relację. Przez pięć lat wychowywałem go sam i to było jedno z najważniejszych doświadczeń w moim życiu — trudne, wymagające, ale też bardzo budujące. Dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem z tej relacji bardzo dumny”, mówił Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Słowa artysty pokazują, że najcenniejsze relacje rodzą się z codziennej bliskości. Czytaj też: Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek Grzegorz Halama o codzienności samotnego rodzica W swoim wyznaniu Grzegorz Halama nie idealizuje samotnego rodzicielstwa. Wręcz przeciwnie. Opowiada o nim jako o doświadczeniu, które bardzo szybko weryfikuje wszystkie wyobrażenia na temat wychowywania dziecka. Szkoła, przygotowywanie posiłków, choroby, organizacja dnia, obowiązki zawodowe, występy i późne powroty do domu — wszystko to musiał pogodzić z odpowiedzialnością za syna. Jak przyznaje, nie zawsze było łatwo znaleźć rozwiązanie dla wszystkich codziennych problemów. W trudniejszych momentach ogromnym wsparciem była dla niego mama. Artysta podkreśla, że mógł liczyć na jej pomoc, choć zdarzały się również sytuacje, gdy musiał radzić sobie sam. Wtedy szczególnie mocno odczuwał ciężar odpowiedzialności za dziecko i konieczność pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym. To właśnie te doświadczenia nauczyły go pokory. Dziś nie ma wątpliwości, że rodzicielstwo okazało się najważniejszą i najbardziej wymagającą rolą, jaką przyszło mu odegrać. „Samotne rodzicielstwo bardzo szybko sprowadza człowieka z poziomu teorii na poziom codzienności: szkoła, jedzenie, choroba, logistyka, praca, zmęczenie, występy i powroty w nocy. Na szczęście mogłem liczyć na pomoc mojej mamy. Była i jest dla mnie bardzo dużym wsparciem. Ale były też momenty, kiedy zostawałem sam, miałem zaplanowane występy i trzeba było to wszystko jakoś spiąć. Nauczyło mnie to pokory, odpowiedzialności i tego, że rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem”, dodawał w Plejadzie. Czytaj też: Nagle zniknął ze sceny, przez wiele miesięcy żył w strachu. Dziś Grzegorz Halama ujawnił prawdę o swojej chorobie: "Byłem przerażony" Starsze dzieci mieszkają za granicą. „Drzwi z mojej strony są zawsze otwarte” Mówiąc o starszych dzieciach, przyznał, że sytuacja jest bardziej złożona. Mieszkają za granicą, a ich kontakt nie jest obecnie taki, jakiego by sobie życzył. Bardzo ostrożnie dobiera słowa, podkreślając, że są to sprawy niezwykle osobiste. Nie chce nikogo obciążać ani publicznie komentować rodzinnych relacji w sposób, który mógłby kogokolwiek zranić. Mimo trudności nie traci jednak nadziei. Wierzy, że więzi można odbudowywać, nawet jeśli wymaga to czasu, cierpliwości i spokojnej obecności. Zamiast wielkich deklaracji stawia na szacunek i gotowość do rozmowy. Najważniejsze pozostaje dla niego jedno — aby jego dzieci wiedziały, że są kochane. „To są sprawy bardzo osobiste i wymagają ciszy, cierpliwości i szacunku. Wierzę, że relacje można odbudowywać. Czasem potrzeba na to lat, mniej słów, a więcej spokojnej obecności. Najważniejsze jest dla mnie to, żeby moje dzieci wiedziały, że je kocham i że drzwi z mojej strony są zawsze otwarte”, wyznał Michałowi Misiorkowi. I dodawał: „Była żona zawsze będzie ukochaną mamą dla moich dzieci i choć mieliśmy bardzo trudny czas, to zawsze najważniejsze jest, by nie dokładać dzieciom ciężaru konfliktów dorosłych. Dzieci mają prawo do własnego spokoju, własnej historii i własnej relacji z obojgiem rodziców”. Choć w wywiadzie otworzył się na temat rodziny i ojcostwa, kwestie związane z życiem uczuciowym pozostawił dla siebie. Grzegorz Halama krótko skwitował ten temat, przyznając, że z doświadczenia wie jedno: im mniej mówi publicznie o prywatności, tym lepiej się układa.
Przyszłość córki Nataszy Urbańskiej nabiera kształtów. Obrała konkretną drogę. Dumna mama uchyliła rąbka tajemnicy
Jeszcze kilka lat temu stanowczo powtarzała, że nie zostanie artystką. Dziś Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, występuje w kultowym „Metrze” i coraz śmielej myśli o aktorskiej przyszłości. Co sprawiło, że zmieniła zdanie i postanowiła pójść śladami słynnych rodziców?
Dorastanie w cieniu znanych nazwisk bywa wyzwaniem, ale są osoby, które potrafią zamienić je w inspirację. Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie sztuki. Choć jej rodzice od lat należą do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny, ona konsekwentnie buduje własną drogę. Dziś wiadomo już, że teatr nie jest dla niej jedynie rodzinną tradycją, lecz prawdziwą pasją. Kalina coraz śmielej idzie w ślady słynnych rodziców Od najmłodszych lat otaczał ją świat muzyki, sceny i artystycznych emocji. Nic więc dziwnego, że Kalina zaczęła odkrywać w sobie podobne zainteresowania. Młoda artystka pokochała teatr, musicale i śpiew. To jednak nie jest wyłącznie młodzieńcza fascynacja. Kalina występuje w musicalu „Metro”, produkcji od lat nierozerwalnie kojarzonej z Januszem Józefowiczem. Dla wielu młodych wykonawców udział w tak rozpoznawalnym przedsięwzięciu byłby spełnieniem marzeń. Dla niej stał się początkiem świadomie budowanej artystycznej drogi. W świecie, w którym dzieci znanych rodziców często muszą mierzyć się z zarzutami o uprzywilejowaną pozycję, szczególnego znaczenia nabierają fakty dotyczące jej wejścia do spektaklu. Kalina nie otrzymała miejsca na scenie automatycznie. Jak podkreślają rodzice, przeszła casting i została wybrana spośród kandydatów. Czytaj też: Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie" Natasza Urbańska ujawniła, jakie plany na przyszłość ma córka Choć Kalina rozwija się w różnych obszarach związanych ze sztuką sceniczną, jej zawodowe marzenia wydają się coraz bardziej sprecyzowane. Jak ujawniła Natasza Urbańska, córka wiąże swoją przyszłość przede wszystkim z aktorstwem. To właśnie ten kierunek ma być dla niej najważniejszy. Zainteresowanie sceną, musicalami i występami okazuje się więc częścią większej artystycznej wizji. „Poszła w nasze ślady. Złapała bakcyla. Kocha teatr, kocha musicale, kocha śpiewać. Jednak mówi mi, że aktorstwo jest jej przeznaczeniem. Chce pójść do szkoły teatralnej i marzy, żeby zagrać w kinie. Mówię, Kalineczka, ale nie musisz rezygnować z tego, co już robisz. Twoja siła i wyjątkowość może polegać na tym, że możesz łączyć aktorstwo ze śpiewem. To jest twój dodatkowy atut, a że robisz to naprawdę dobrze, to nie rezygnuj”, mówiła Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem w programie "Stare zdjęcia gwiazd". Warto przypomnieć, że Kalina przyszła na świat w 2009 roku. Mimo młodego wieku ma już za sobą doświadczenia sceniczne, które dla wielu rówieśników pozostają jedynie marzeniem. Czytaj też: Córka Urbańskiej i Józefowicza zabłysnęła w teatrze ojca. Nagranie podbija sieć. Internauci nie mają wątpliwości Rodzice postawili na samodzielny wybór Kaliny Jednym z najciekawszych wątków całej historii pozostaje podejście Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza do rozwoju córki. W rozmowach podkreślają oni, że nigdy nie planowali za nią zawodowej przyszłości i nie próbowali kierować jej decyzjami. Aktorka otwarcie zaznaczyła, że razem z mężem nie „wypychali” córki do teatru. Zamiast tego pozwolili jej samodzielnie odkrywać zainteresowania i podejmować własne wybory. „Nie mieliśmy ambicji, żeby ją wepchnąć do teatru ani, żeby ją odcinać od tego. Najważniejsze dla mnie było, jako dla matki, żeby ona nie spędziła dzieciństwa w garderobie. Ona musi mieć swój świat, swoje zabaweczki, swój kącik w domu, swoje takie bezpieczne miejsce. Ten teatr często był jej kącikiem, bo w spektaklach, gdzie mogłam sobie na to pozwolić, że jestem z nią, a nie po prostu jestem cały czas na scenie i wracam do niej po dwóch godzinach, bo to nie miałoby sensu jej przebywanie. Ona lubiła ten czas w teatrze. To ją cieszyło”, mówiła w Pudelku Natasza Urbańska. Takie podejście wydaje się szczególnie istotne w przypadku dzieci znanych rodziców. Presja oczekiwań, medialna uwaga i nieustanne porównania mogłyby skutecznie odebrać radość z rozwijania talentu. Jak wspomina Natasza Urbańska, przez wiele lat córka stanowczo odcinała się od artystycznej ścieżki, którą podążali jej mama i tata. Młoda dziewczyna miała powtarzać, że nie chce zostać artystką, a rodzice zaakceptowali jej stanowisko, pozostawiając jej pełną swobodę wyboru własnej przyszłości. Przełom nastąpił dopiero po latach. Kalina zobaczyła musical „Metro” i młodych wykonawców występujących na scenie. Szczególne znaczenie miał dla niej fakt, że byli to niemal jej rówieśnicy. Zainteresowanie szybko przerodziło się w konkretne działanie, czego symbolem stało się pytanie o terminy castingów do „Metra”. „Ona przez wiele lat w ogóle nie chciała nic słyszeć o tym. Mówiła: „Nie będę artystką, nie będę artystką”. Dobra, sama sobie wybierzesz drogę. I jednak po latach zobaczyła Metro, zobaczyła swoich rówieśników prawie, no bo ona miała wtedy 14 lat, czyli troszkę podobnie jak ja, kiedy pierwszy raz przeszłam na te eliminacje. I się zaczęło. Zapytała, kiedy są castingi do metra?”, opowiadała Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem dla Pudelka. Efekty tej decyzji są dziś widoczne. Młoda artystka rozwija swoją pasję, zdobywa doświadczenie sceniczne i coraz wyraźniej określa kierunek, w którym chce podążać. Wszystko wskazuje na to, że jej obecność na scenie nie jest chwilowym epizodem, lecz początkiem drogi, którą wybrała świadomie. Czy w przyszłości powtórzy sukces swoich rodziców? Na odpowiedź trzeba jeszcze poczekać. Jedno jest jednak pewne — Kalina już teraz konsekwentnie buduje własną historię, a jej kolejne artystyczne kroki są uważnie obserwowane przez publiczność. Życzymy wszystkiego, co najlepsze!
Genialny artysta, miłośnik jamników i nikotyny. Odszedł David Hockney - złoty chłopiec i ukochany artysta Wielkiej Brytanii
Świat stracił dziś jednego z najwybitniejszych i najbardziej niepokornych współczesnych artystów. Na miesiąc przed swoimi 89. urodzinami odszedł David Hockney - malarz, rysownik, grafik, fotograf, scenograf, a prywatnie miłośnik jamników i niepoprawny palacz. W 2018 roku jego obraz został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów i stał się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. W dniu śmierci wybitnego twórcy przypominamy tekst, który ukazał się w 2024 roku w magazynie VIVA! Lifestyle.
Pisanie o Davidzie Hockneyu jest naprawdę ciężkim kawałkiem chleba. W jego biografii nie znajdziemy skandali, prób samobójczych czy załamań nerwowych (nieliczne przykłady przeczące tej tezie skrzętnie zgromadziłem i przedstawię w swoim czasie). Artysta nie żył nigdy w biedzie, a można wręcz powiedzieć, że zawsze miał dobrą rękę do nieruchomości. Hockney nie był niszczony przez krytykę ani porzucony przez któregoś z licznych partnerów i kochanków. Jego życiorys to już prawie dziewięć dekad niekończących się sukcesów i uwielbienia. Jeśli tracił zainteresowanie jakąś formą twórczości, płynnie przechodził do kolejnej. I za nią też był chwalony przez najbardziej wpływowych recenzentów. Co tam chwalony! Wręcz wychwalany! Funkcjonował w świecie wysokiej sztuki, lecz jednocześnie miał niemalże status gwiazdy pop. Imprezował z Trumanem Capote, Mickiem Jaggerem i Manolo Blahnikiem. Który inny malarz wzbudził zainteresowanie serwisów plotkarskich? I to swoim obrazem? Udało się to właśnie Davidowi Hockneyowi, kiedy w 2023 roku zaprezentował portret Harry’ego Stylesa. Artysta miał wtedy 86 lat! Ale czy z tego powodu, że jego życie było usłane angielskimi różami, nie zasługuje na tekst? Dwa początki A zatem zaczynamy. Może tak… Na początku lat 60. dwudziestoparoletni David Hockney zobaczył reklamę farb do włosów firmy Clairol. Padało w niej pytanie: „Is it true blondes have more fun?”, czyli „Czy to prawda, że blondynki bawią się lepiej?”. Hasło najwyraźniej przekonało Hockneya, bo przefarbował się na blond. Wyglądał jak pulchniejszy brat Andy’egoWarhola, ale miał w nosie oskarżenia o naśladownictwo. Gdy chodziło o frajdę, zabawę i radość, nie uznawał kompromisów. Tak samo było ze sztuką. Dużo później tłumaczył: „Współczesna twórczość wydaje mi się chłodna. Konceptualizm jest dla mnie pusty i całkowicie bezsensowny. Jest mi po prostu obcy. Zobaczyć nową sztukę to znaczy ją poczuć. Wielu krytyków uważa, że coś jest sztuką, jeśli jest nudne. A jeśli nie jest nudne, to nie może być sztuką. Moim zdaniem jest na odwrót. Jeśli coś jest nudne, to najprawdopodobniej nie jest sztuką, a jeśli porusza i zaciekawia, to jest prawdopodobnie dobrą sztuką. Wierzę w to, że sztuka powinna sprawiać przyjemność. Wokół jest tyle cierpienia – moją powinnością jako artysty jest przezwyciężać jego jałowość. Wierzę, że malarstwo może zmieniać świat”. Można by oczywiście zacząć tekst o tym wyjątkowym malarzu zupełnie inaczej. Na przykład tak… Oglądanie wystaw stało się sportem ekstremalnym. Kilometrowe kolejki, internetowe zapisy na bilety. Trudno dostać się do paryskiego Luwru, hamburskiej Kunsthalle czy rzymskiej Galerii Borghese. Ale największe tłumy w historii współczesnego przemysłu kulturalnego można było oglądać w 2017 roku przed londyńską Tate Britain. Ekspozycja gromadziła imponujący zbiór obrazów, rysunków, fotografii i wideo, których autorem był obchodzący wtedy 80. urodziny brytyjski artysta David Hockney. Nie zabrakło na wystawie najbardziej znanych jego prac: podwójnego portretu pisarza Christophera Isherwooda i malarza Dona Bachardy czy pełnej słońca kalifornijskiej serii basenowej. Zdaniem krytyków charakteryzuje je „swobodna elegancja i niezmącona świetlistość”. A ona, jak wiadomo, bywa szczególnie poszukiwana nie tylko w deszczowym Londynie. Jednym z widzów wystawy był polski grafik i pisarz Marcin Wicha. On też zderzył się z trudnościami natury organizacyjnej: „Podobno w powszednie dni bywa tu mniej ludzi. Teraz kolejka zaczynała się już na ulicy. Po wejściu do środka mijała kasę, pokonywała kontrolę biletów i ciągnęła się dalej od obrazu do obrazu. Wewnątrz poruszała się wolniej i trochę lunatycznie z powodu słuchawek (audioprzewodnik ustalał choreografię). Wystawa nosiła tytuł »David Hockney. Sześćdziesiąt lat pracy«. Plakaty obiecywały żółto-czerwoną ziemię i niebo o barwie żelu do kąpieli. Obrazy przyjemne i atrakcyjne jak wspomnienia z lat 60. I chyba nikt nie był zawiedziony. Jednak ekspozycja opowiadała o czymś więcej. Kluczowym słowem okazała się »praca«, wysiłek szukania narzędzi i środków wyrazu. Zupełnie się tego nie spodziewałem zwiedziony przystępnością malarstwa Hockneya. Zresztą i tak przede wszystkim chciałem znaleźć dwa jamniki. Nazywały się Stanley i Boodgie”. Marcin Wicha znalazł psy. I napisał o tym z właściwą sobie erudycją; „Nikt nie wie, jak miał na imię szczygieł Fabritiusa, zając Dürera czy tchórzofretka Damy. U Hockneya zwierzęta nie są anonimowe. Najsłynniejszy przykład to »Państwo Clark z Percym«, podwójny, a w zasadzie potrójny portret z lat 70. Co prawda w 2005 roku pani Clark ujawniła prasie, że eleganckie stworzenie na kolanach pana Clarka to kotka Blanche (prawdziwy Percy był kocurem ze skłonnością do tycia), ale Hockney odparł, że »Państwo Clark z Blanche« nie brzmiałoby tak dobrze. »A zresztą to mój tytuł« – dodał”. Co więcej, nasz artysta odnalazł w twórczości Hockneya odtrutkę na trudy własnej edukacji w akademii sztuk pięknych: „Polskie uczelnie artystyczne tkwiły w lepkim uścisku koloryzmu. W ciągu tych kilku lat, gdy chciałem zostać malarzem, zdążyłem się dowiedzieć, że w obrazie nie może być anegdoty (literatura, a fuj!). Że kolor nie może być jaskrawy. Że farbę trzeba kłaść grubo, im grubiej, tym lepiej. Malować należy olejno i koniecznie na płótnie, wcześniej poddanym różnym odrażającym zabiegom. Najgorsze było nakładanie kleju kostnego”. A u brytyjskiego mistrza wyglądało to zupełnie inaczej! Była w nich przyjemność, radość, żadnej udręki i cierpienia: „Nie nudź – odpowiadały obrazy Hockneya. – Weź aparat, zrób zdjęcie. Masz dość farb olejnych? Spróbuj akrylu”. W 1964 roku ku Hockney wyjechał z Europy. „Zamieszkał w Kalifornii, gdzie pogoda była jak drut (…). Jednak najważniejszą cechę swojego malarstwa przywiózł z domu. Był nią fundamentalny brak pokory”, zauważał zachwycony tym brakiem Wicha. Bardzo duży plusk Skoro początek, a nawet dwa, mamy już za sobą, możemy kontynuować opowieść bardziej klasycznie. David Hockney urodził się w 1937 roku w Bradford w angielskim hrabstwie Yorkshire jako czwarte z pięciorga dzieci księgowego Kennetha Hockneya. Jego ojciec ze względu na swoje przekonania odmówił służby wojskowej w czasie II wojny światowej. Jego matka Laura, pobożna metodystka i wegetarianka, też była osobą o nieugiętych zasadach. Jak się szybko okazało, ich syn David raczej tych zasad nie lubił. Uczył się w Wellington Primary School i Bradford Grammar School. Uczniem był dosyć trudnym. Bardziej zainteresowanym kontaktami z kolegami niż nauczycielami i arytmetyką. Ale jego talent był tak ewidentny, że wybaczano mu naprawdę wiele. David Hockney wiedział, że chce zostać artystą już w wieku 11 lat. Ten cel skłonił go do zapisania się do Bradford School of Art w 1953 roku, a następnie do kontynuowania nauki w RoyaCollege of Art w Londynie. Już pod koniec pobytu w Bradford sprzedał pierwszy obraz – „Portret mojego ojca”, który był wystawiony w Leeds Art Gallery. Kilka lat później, w 1961 roku, jego prace zostały zaprezentowane na przełomowej wystawie „Młodzi współcześni” obok prac kolegi ze studiów, Petera Blake’a (zaprojektował słynną okładkę albumu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”). To wtedy pop-art eksplodował na brytyjskiej scenie artystycznej i rzucił wyzwanie konserwatywnym brytyjskim krytykom. Szokował również w inny sposób. Gejowską tematyką swoich prac. Homoerotyzm nie sposób przeoczyć na przykład w "Cleaning Teeth, Early Evening (10 pm) W11” („Czyszczenie zębów, wczesny wieczór (22.00) W11”) z 1962 roku, w którym dwie istoty przypominające strąki zaspokajają się nawzajem, a ich genitalia są przedstawione jako czerwone tubki pasty Colgate. Żeby zrozumieć odwagę podobnych obrazów, trzeba przypomnieć, że kontakty homoseksualne zostały zalegalizowane w Anglii i Walii w 1967 roku, w Szkocji w 1980 roku, a w Irlandii Północnej w 1982.„Publiczna manifestacja” orientacji homoseksualnej nadal pozostawała zakazana w całej Wielkiej Brytanii, przepis ten zniesiono w… 2000 roku. Owszem, przed Hockneyem byli już na Wyspach jawnie homoseksualni artyści, tacy jak wielki Francis Bacon. Ale jego sztuka była mroczna i zanurzona w cierpieniu. Hockney stawał po stronie radości i zabawy. Wróćmy jednak do szacownej Royal College of Art. Od początku swojej drogi David Hockney mocno wierzył, że jego sztuka tłumaczy się sama i nie potrzebuje komentarza. W 1962 roku, by ukończyć uczelnię, musiał namalować modela z natury i napisać esej o swojej pracy. W ramach protestu Hockney zdecydował się stworzyć obraz zatytułowany „Life Painting for a Diploma” („Malowanie życia do dyplomu”). Napisania tekstu jednak stanowczo odmówił. Royal College of Art groziło i prosiło. Jednak popularność tego studenta szybko rosła, a jego talent był więcej niż oczywisty, co nie pozostawiło uczelni innego wyjścia, jak tylko… zmienić własny regulamin. Odtąd praca eksplikująca własną twórczość przestała być obowiązkowa. Jak już wiemy, w 1964 roku David Hockney przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, a konkretnie do Los Angeles. Zaczął wchłaniać kolory Kalifornii, malować pełne światła krajobrazy, najsłynniejsze baseny w Los Angeles i życie pełne nieznanej w Anglii swobody. Tam też zainteresował się fotografią polaroidową. W tym okresie powstało wiele jego najsłynniejszych dzieł, m.in. „A Bigger Splash” z 1967 roku. Oprócz kultowych krajobrazów i przedstawień skąpanych w słońcu basenów David Hockney skupiał się także na swoich ukochanych portretach. Rzadko przyjmował zlecenia, wolał malować członków rodziny, przyjaciół czy nieznajomych, których prosił o pozowanie. Pod koniec lat 60. Hockney zafascynował się portretami podwójnymi. W 1972 roku stworzył swoje prawdopodobnie najbardziej znane dzieło – tak się składa, że łączy ono dwa jego ulubione tematy: basen i portret podwójny. „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)” przedstawia pływającą pod wodą postać męską oraz swego byłego kochanka, malarza Petera Schlesingera. I tu muszą się państwo przygotować na spory szok. Ta słoneczna, lecz w pewien nieuchwytny sposób melancholijna scena nie rozgrywa się wcale w Kalifornii. To słońce i krajobraz francuskiegoSaint-Tropez! A jeśli chodzi o melancholię, „Portret artysty...” bywa czytany jako metafora rozstania, oddalenia czy rozpadu związku. Zbliżający się pod wodą do Schlesingera mężczyzna to przecież nie Hockney. On obserwuje sytuację z boku i uwiecznia ją na płótnie... Ten wyjątkowy obraz został po raz pierwszy sprzedany za 18 tysięcy dolarów. W listopadzie 2018 roku trafił na pierwsze strony gazet, ponieważ został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów, stając się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. Wyjątki od reguły Nie, nie zapomniałem. Przyszedł czas, by ujawnić fakty, które przeczą mojej początkowej tezie o życiu bez skazy, które jest od prawie 90 lat udziałem naszego bohatera. Na przykład nie zawsze otrzymywał same pochlebne recenzje. Zwłaszcza ostatnio i zwłaszcza, gdy chodziło o prace wykonane za pomocą iPada czy iPhone’a. Wystawa w londyńskim Tate z 2017 roku, która oczarowała Marcina Wichę, nie wszystkim się podobała. Szczególnie okrutny był uznany krytyk „The Guardian” Adrian Searle: „Jest coraz gorzej. Jego niedawne połączenie malarstwa i fotografii cyfrowej to sprytny pomysł, ale artystyczna katastrofa. Miałem nadzieję, że nigdy więcej nie zobaczę jego filmu z 2012 roku, na którym ludzie żonglują i kręcą hula-hoop, a tu jest przy samym wejściu na wystawę. To zniechęca, zanim jeszcze naprawdę zaczniesz. Wesoła muzyka na akordeon sprawia, że mam ochotę uciec i więcej nie wrócić”. Jednak podobne opinie nigdy nie robiły na Hockneyu żadnego wrażenia. Mimo to pewnych zdarzeń nie mógł w podobny sposób lekceważyć. W 2013 roku wrócił do Los Angeles po ośmiu latach spędzonych w Bridlington w angielskim hrabstwie Yorkshire. Wrócił, choć wcale nie chciał, bo właśnie tam rozpoczął tak owocną przygodę z nowymi technologiami. Jednak po pierwsze, we wrześniu 2012 roku Hockney miał udar. Jak zwykle rano poszedł kupić gazetę, ale tego dnia nie był w stanie dokończyć zdania. Po drugie, w marcu kolejnego roku jeden z jego asystentów, 23-letni Dominic Elliott, będąc pod wpływem narkotyków, wypił środek do czyszczenia odpływów. Pogorszyła się też dziedziczna głuchota Hockneya i komunikowanie się z nim stało się prawdziwą sztuką… Ale proszę się nie denerwować! David Hockney korzystnie sprzedał nieruchomość w Bridlington i odnalazł spokój w Los Angeles. Poczucie bezpieczeństwa w jego rezydencji ze słonecznym basenem daje mu też świadomość posiadania dwóch tysięcy papierosów marki Camel. Bo jeśli państwo jeszcze tego nie wiedzą, malarz jest zatwardziałym nikotynistą i obrońcą praw palaczy. Jak zakończyć tekst o kimś tak wyjątkowym? Mam dwie propozycje. Pierwsza z nich to cytat dotyczący sztuki i kondycji artysty, a w szczególności artysty Davida Hockneya: „W pewnym sensie maluje się tylko dla siebie. Nie mam pojęcia, co miałbym robić, gdybym nie mógł malować. Myślę, że gdybym nie pracował, oszalałbym”. W drugim zakończeniu David Hockney opowie nam dowcip, tak jak to zrobił w jednym z licznych poświęconych sobie filmów dokumentalnych. „Przychodzi facet do lekarza i mówi: »Panie doktorze, chciałbym żyć wiecznie«. Lekarz na to: »Proszę przestać pić, palić, uprawiać seks, chodzić na późne kolacje z przyjaciółmi. A właściwie w ogóle pozbyć się przyjaciół i rodziny«. Pacjent: »Dzięki temu będę żyć wiecznie?«. Lekarz: »Nie, nie. Ale tak wygląda życie, którego pan pragnie!«. Dobre, co? (kaszel palacza) Naprawdę dobre!”
Gwiazda „Big Brothera” w poruszającym wyznaniu. To dlatego zrezygnowała z macierzyństwa. Miała poważne obawy
Miliony widzów pokochały ją za autentyczność i życiową energię. Teraz Manuela Michalak odsłania znacznie bardziej osobistą stronę swojej historii. Po latach wyznała, dlaczego zrezygnowała z macierzyństwa. Powód był związany z doświadczeniami, które naznaczyły całe jej życie.
Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych uczestniczek pierwszej edycji „Big Brothera” i błyskawicznie zdobyła sympatię milionów widzów. Choć przez lata jej życie budziło ogromne zainteresowanie, o jednej sprawie mówiła wyjątkowo rzadko. Teraz Manuela Michalak zdecydowała się na szczere wyznanie dotyczące macierzyństwa. Gwiazda ujawniła, dlaczego nigdy nie została mamą i jakie obawy towarzyszyły jej przez wiele lat. Manuela Michalak była ikoną pierwszego „Big Brothera”. Po latach znów znalazła się w centrum uwagi Kiedy w Polsce wystartowała pierwsza edycja programu „Big Brother”, Manuela Michalak niemal natychmiast stała się jedną z jego największych gwiazd. Widzowie pokochali ją za naturalność, spontaniczność i charakterystyczne poczucie humoru. Popularność, którą zdobyła dzięki udziałowi w reality-show, sprawiła, że wielu obserwatorów wróżyło jej długą i spektakularną karierę telewizyjną. Choć po zakończeniu programu jej zawodowa droga potoczyła się inaczej, Michalak do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych uczestniczek w historii formatu. Nic więc dziwnego, że każde jej publiczne wystąpienie wzbudza zainteresowanie. Tym razem uwagę przyciągnęły jednak nie tylko wspomnienia związane z telewizją, lecz wyjątkowo osobiste wyznania dotyczące życia prywatnego. Po latach była uczestniczka „Big Brothera” w szczerej rozmowie z Karoliną Motylewską dla Jastrząb Post wyjaśniła, dlaczego nigdy nie zdecydowała się na macierzyństwo. Czytaj też: Był gwiazdą pierwszej edycji "Big Brothera", potem słuch o nim zaginął. Teraz powrócił w nowym formacie i zaskoczył metamorfozą „Nie chciałabym, żeby moje dziecko to przeżywało”. Szczere wyznanie gwiazdy porusza do głębi Manuela Michalak nie ukrywa, że decyzja o rezygnacji z macierzyństwa była związana z doświadczeniami, które towarzyszyły jej od najmłodszych lat. „Były wakacje, szkoła podstawowa. Dzieci jechały do babci, na kolonie, a ja do szpitala. Ja większość swojego dzieciństwa przebywałam w szpitalu. Szpitale w Poznaniu znam jak własną kieszeń”, wyznała w rozmowie z Jastrząb Post. To właśnie wspomnienia z tamtego okresu miały ogromny wpływ na jej późniejsze wybory. Gwiazda przyznała, że przez lata towarzyszyła jej obawa związana z możliwością przekazania dziecku podobnych problemów zdrowotnych. Manuela przyznała, że zarówno ona, jak i jej mąż zmagali się z problemami zdrowotnymi. To właśnie one stały się źródłem obaw, które na długo zaważyły na ich myśleniu o rodzicielstwie. W rozmowie otwarcie powiedziała, że nie chciałaby, aby jej dziecko musiało przechodzić przez to samo, czego sama doświadczyła w młodości. „Mój mąż chorował na choroby skóry. I ja też. Lekarz powiedział wprost, że jeśli zdecydowalibyśmy się na dziecko, to jest 98-99 procent, że przejmie moją chorobę. Uwierz mi, nie chciałabym, żeby moje dziecko przeżywało to, co ja”, wyznała. Czytaj też: TYLKO U NAS: Wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza dotyczące żony. Poszło o dużą różnicę wieku. "Żałuję, że..." Szczerość tego wyznania poruszyła wielu odbiorców. Michalak po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o emocjach, które przez lata pozostawały wyłącznie jej prywatną sprawą. Z jej słów wyłania się obraz kobiety, która podejmowała życiowe decyzje nie pod wpływem chwili, lecz w oparciu o własne doświadczenia i głęboko zakorzenione obawy. „Choroba wpłynęła nie tylko na jej życie prywatne, ale również na plany zawodowe. Manuela Michalak od lat marzyła o karierze lekarza, jednak rzeczywistość zweryfikowała te ambicje. W rozmowie z Vivą.pl w 2019 roku opowiedziała, dlaczego musiała zrezygnować z obranego wcześniej kierunku: „Wiedziałam już wtedy, że nie będę mogła zostać lekarzem, o czym zawsze marzyłam, bo cierpię na atopowe zapalenie skóry. Ja nie stanowiłabym dla pacjentów zagrożenia, ale oni dla mnie już tak. Przez mikropęknięcia na moim ciele, wskutek zakażeń wewnątrz szpitalnych, mogłabym łatwo złapać infekcję”, mówiła Rafałowi Kowalskiemu. Czytaj też: Manuela Michalak. Tego o jej życiu po "Big Brotherze" nikt się nie spodziewał
Widzowie pokochali go jako Szymka Solejuka w „Ranczu”. Teraz rozpoczyna wyjątkowy rozdział. Tak wygląda jego życie
Przez lata miliony widzów śledziły losy Szymka Solejuka, jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów kultowego „Rancza”. Dziś Maciej Cempura, który zdobył sympatię publiczności tą rolą, rozwija karierę artystyczną. W jego życiu prywatnym również nie brakuje zmian!
Przez lata miliony widzów śledziły losy Szymka Solejuka, jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów kultowego „Rancza”. Dziś Maciej Cempura, który jako dziecko zdobył sympatię publiczności tą rolą, stoi przed zupełnie nowym rozdziałem życia. Aktor rozwija swoją karierę, a jednocześnie przygotowuje się do wydarzenia, które wkrótce odmieni jego codzienność. Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu „Ranczo” Serial „Ranczo" był emitowany na antenie TVP1 od 2006 roku do 2016 roku. Przez dziesięć lat perypetie mieszkańców Wilkowyj śledziły miliony Polaków. W produkcji wystąpiła plejada polskich gwiazd. Na ekranie mogliśmy podziwiać kunszt aktorski Cezarego Żaka, Marty Lipińskiej, Artura Barcisia czy Jacka Kawalca. Oczywiście, największe emocje budził wątek miłosny między głównymi bohaterami Lucy i Kusym, granymi przez Ilonę Ostrowską i śp. Pawła Królikowskiego. Serial poruszał istotne problemy wiejskiej społeczności, często traktując je z przymrużeniem oka. Można było się pośmiać, jak i wzruszyć. Jednym z wątków, który wywoływał pozytywne emocje był ten dotyczący rodziny Solejuków. W rolę gospodyni domowej brawurowo wcielała się Katarzyna Żak, jej męża „bywalca ławeczki” i smakosza wina Mamrot zagrał Sylwester Maciejewski. Małżeństwo doczekało się siedmiorga dzieci. Wśród nich znalazło się jedno wybitnie uzdolnione. Był nim Szymek Solejuk, niezwykle błyskotliwy i mądry chłopak, który za dobre wyniki w nauce otrzymał stypendium naukowe. Postać tę kreował dziecięcy aktor Maciej Cempura. Czytaj także: Elżbieta Romanowska była obiektem drwin. „Nazywano mnie grubą świnią, wieprzem"... Za sprawą informacji o powrocie „Rancza” uwaga widzów ponownie skierowała się na bohaterów kultowego serialu. Wielu fanów zastanawia się dziś, jak potoczyły się losy aktorów, którzy dorastali na oczach całej Polski. Co słychać u Macieja Cempury, czyli serialowego Szymka Solejuka? Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu "Ranczo" TVP Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu "Ranczo" TVP Maciej Cempura, premiera filmu "Obietnica", Warszawa, 11.03.2014 rok Jak wygląda i co robi Szymek Solejuk, czyli Maciej Cempura? Obecnie serialowy Szymek Solejuk ma już 30 lat. O tym jak teraz wygląda, można dowiedzieć się, przeglądając jego media społecznościowe. Mężczyzna aktywnie prowadzi swoje profile, chociażby ten na Instagramie, na którym publikuje swoje portrety i wspomnienia z sal prób. Aktualnie aktor ma długie włosy oraz zarost. Okazuje się, że po zakończeniu przygody z serialem „Ranczo” Maciej Cempura kontynuował ścieżkę aktorską. W 2020 roku został absolwentem Akademii Teatralnej w Warszawie. Oprócz gry w „Ranczu” ma za sobą występy w filmach „Obietnica” i „Ułaskawienie”, a także epizody w innych polskich serialach typu „Na dobre i na złe”, „Lekarze”, „Prawo Agaty” czy „Odwróceni”. Przede wszystkim Maciej Cempura jest dziś jednak uzdolnionym muzykiem. Zanim skończył studia aktorskie, zdobył wykształcenie muzyczne. Skończył szkołę muzyczną I i II stopnia w Płocku. Pasji do muzyki nigdy nie porzucił. Na co dzień gra na gitarze basowej. W internecie można znaleźć i posłuchać kilka piosenek jego autorstwa. Czytaj też: Na ten moment czekały miliony fanów "Rancza"! Ruszyły zdjęcia do nowego sezonu. Aktorzy pokazali pierwsze kadry Maciej Cempura życie prywatne Choć Maciej Cempura nie należy do grona gwiazd, które regularnie dzielą się prywatnością w mediach, wiadomo, że od lat związany jest z aktorką Natalią Sakowicz. Ich relacja rozwijała się z dala od show-biznesowego zgiełku, a wspólna pasja do sztuki stała się jednym z fundamentów związku. W lipcu 2025 roku para powiedziała sobie sakramentalne „tak”. Uroczystość miała kameralny, pełen naturalności charakter. Zdjęcia udostępnione później w mediach społecznościowych pokazały nie tylko wyjątkową atmosferę tego dnia, ale także radość, z jaką nowożeńcy świętowali ten ważny moment w gronie najbliższych. Czytaj też: Nie planowali ślubu, jedna rzecz zmieniła wszystko. Gwiazdy serialu "Ranczo" są razem od ponad 40 lat. Znamy sekret ich relacji Po ślubie przyszedł czas na kolejną piękną wiadomość. Maciej Cempura i Natalia Sakowicz-Cempura nie kryją szczęścia, ponieważ już wkrótce ich rodzina się powiększy. Para poinformowała w mediach społecznościowych, że oczekuje narodzin pierwszego dziecka. To wyjątkowy moment w ich życiu, który otwiera przed nimi zupełnie nowy etap – tym razem z dala od scenariuszy i kamer, za to pełen prawdziwych emocji oraz rodzinnych planów. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Wszystkie skandale Silvio Berlusconiego. Korupcja, łapówki i "bunga bunga" to dopiero początek
Mijają trzy lata od śmierci Silvio Berlusconiego, jednego z najbardziej wpływowych i jednocześnie najbardziej kontrowersyjnych polityków w historii Włoch. Trzykrotny premier, twórca Forza Italia i bohater licznych afer zmarł 12 czerwca 2023 roku po walce z ciężką chorobą. Jego życie było mieszanką politycznych sukcesów, biznesowego imperium i skandali, o których mówił cały świat.
Silvio Berlusconi to polityk, któremu od zawsze towarzyszyły skandale i afery. Były premier w swojej karierze zawodowej dopuścił się łapówkarstwa i korupcji... Największym echem odbiła się sek*afera, zwana „bunga bunga”. Co ciekawe, Berlusconi był również skazany, przez co został mu odebrany mandat poselski. Włoski polityk zmarł 12 czerwca rano, po walce z ciężką chorobą. Kariera polityczna Silvio Berlusconiego Silvio Berlusconi urodził się 29 września 1936 roku w Mediolanie. Słynny polityk wychował się w średniozamożnej rodzinie. Jego ojciec pracował w banku, a matka była gospodynią domową. Gdy Berlusconi był młody, ukończył szkołę średnią ojców salezjanów oraz studia prawnicze na Uniwersytecie w Mediolanie. Gdy zdobywał wiedzę, dorabiał śpiewając na statkach, zdarzało się, że grywał też na basie. Swoją karierę zaczął w 1994 roku wraz z założeniem partii Forza Italia. Jak czas pokazał, był to strzał w dziesiątkę. Nowo powstałe ugrupowanie w tym samym roku wygrało wybory, a założyciel został premierem kraju. Z czasem rząd upadł wraz z rozpadem głównego koalicjanta, czyli Ligi Północnej. Berlusconi nie zamierzał się jednak poddać. Już w 2001 roku znowu został premierem, tym razem jako lider Domu Wolności. Został wtedy mianowany przez Carlo Campiego. Siedem lat później znowu zasiadł na stanowisku premiera, jednak jego kadencja trwała tylko trzy lata. Dlaczego? Wszystko przez aferę sek*ualną z jego udziałem. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto słyszał o żonie Adama Mularczyka. To dzięki niej jego dzieło przetrwało do dziś Silvio Berlusconi, 1986 Poglądy Silvio Berlusconiego Nie jest tajemnicą, że polityk przez lata był liderem centroprawicy, jednak jasno opowiadał się za liberalizmem gospodarczym. Politykowi udało się zorganizować profesjonalną armię oraz znacząco obniżyć podatki. Przyczynił się on do rozwoju infrastruktury, zmniejszenia bezrobocia (wszystko dzięki reformie, która zakładała większą elastyczność pracy), obniżenia wieku emerytalnego oraz do wprowadzenia zakazu palenia. Premier był właścicielem kilku firm oraz posiadał udziały w innych spółkach. W 2008 roku magazyn Forbes oszacował jego majątek na 9,4 miliarda dolarów oraz umieścił go na 12 miejscu najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Był właścicielem Banca Mediolanum, sieci księgarni Mondadori, sieci marketów Standa oraz sieci telewizyjnej Mediaset. Pełnił również funkcję prezesa w klubie piłkarskim — AC Milan. Kupił go w 1986 roku i wpłynął na jego rozwój. Polityk wyprodukował również kilka włoskich filmów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtWrbcO-ebef89c.jpg" width="2400" height="1600" alt="MILAN, ITALY - SEPTEMBER 25: Silvio Berlusconi, leader of Italian right party Forza Italia votes at a polling station on September 25, 2022 in Milan, Italy. The snap election was triggered by the resignation of Prime Minister Mario Draghi in July, following the collapse of his big-tent coalition of leftist, right-wing and centrist parties. (Photo by Pier Marco Tacca/Getty Images)" title="Italian Daily Politics 2022" /> Silvio Berlusconi – skandale Berlusconi zasłynął nie tylko przez to, że trzy razy zasiadał w fotelu premiera, ale również dlatego, że towarzyszyły mu liczne skandale. Jedną z głośniejszych spraw był jego rozwód z drugą żoną. To właśnie Veronica Lario sprawiła, że o Silvio nie dało się szybko zapomnieć. Ich rozprawy o zarządzenie alimentów bardzo długo się ciągnęły. Następny medialny skandal rozpoczął się w 1985 roku. Oskarżano go wówczas o korupcję (w związku z decyzją sądu o przejęcie przez konkurencyjną firmę sieci supermarketów Berlusconiego). W 2011 roku był objęty ponad dwudziestoma różnymi postępowaniami, głównie za korupcję. W 2013 roku zakończył się proces za oszustwa podatkowe i defraudację w koncernie Mediaset, który trwał aż osiem lat. Silvio Berlusconi został wówczas skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności, jednak na mocy obowiązujących tam przepisów została automatycznie skrócona do 1 roku. Co ciekawe, miało wiązać się to też z zakazem pełnienia funkcji publicznych, a w rezultacie utraty miejsca w Senacie. Jednak z uwagi na wiek polityka nie osadzono go w zakładzie karnym. W zamian za to w 2014 roku musiał wykonać prace społeczne w katolickim ośrodku opieki nad osobami starszymi. Silvio przypomniał o sobie też w 2006 roku, gdy w skandaliczny sposób obraził swojego konkurenta politycznego (Romano Prodi) oraz jego zwolenników. Jego słowa spowodowały, że na ulice wyszły wówczas tłumy ludzi, którzy protestowali przeciwko Berlusconiemu. Jednak na tym nie koniec. W 2009 roku włoski premier został zaatakowany. Uderzono go wówczas miniaturą mediolańskiej katedry. W konsekwencji doznał poważnego urazu szczęki oraz przegród nosowych. Czas pokazał, że napastnikiem był wtedy 42-letni mężczyzna, który leczył się psychiatrycznie. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zanim Shakira podbiła mundial, zrobiła to Maryla Rodowicz. Jej występ przeszedł do historii. Ten hit zna każdy kibic Największym skandalem z Silvio Berlusconim w roli głównej była sek*afera, zwana “Bunga-bunga”. To właśnie w 2011 roku cały świat dowiedział się, że Berlusconi nagabywał do p*ostytucji oraz wykorzystał sek*ualnie nieletnią osobę. Dodatkowo w jego prywatnych willach odbywały się orgie. W 2013 roku słynny polityk został skazany na 7 lat więzienia za nadużywanie władzy oraz dożywotni zakaz pełnienia funkcji publicznych. Jednak w postępowaniu odwoławczym został uniewinniony, a wyrok uniewinniający utrzymano następnie w mocy w postępowaniu kasacyjnym. Zarzucano mu również kontrolowanie kilku głównych kanałów telewizyjnych oraz powiązania z mafią. Slavoj Žižek, czyli lewicowy publicysta uważał, że sprzyja on interesom wyższej klasy politycznej, natomiast Paul Ginsborg dostrzegł kumulację władzy politycznej, mediów publicznych i prywatnych. Dodatkowo Berlusconi słynie z kontrowersyjnych wypowiedzi. Podczas kampanii wyborczej w 2006 roku nazwał osoby głosujące na koalicję centrolewicową "fiutami", a w 2008 roku Baracka Obamę określił, jako człowieka "opalonego". W poniedziałkowy poranek, 12 czerwca 2023 roku świat obiegła informacja o śmierci włoskiego polityka i słynnego skandalisty. Silvio Berlusconi zmarł w wieku 86 lat. Wcześniej zdiagnozowano u niego białaczkę. Choć zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi, do końca pozostał twardy, a bliscy wierzyli, że i tym razem wróci do domu bez większych problemów... Przez ostatnie lata Berlusconi przebywał w szpitalach wielokrotnie. W 2016 roku polityk przeszedł poważną operację serca, miał też raka prostaty. Jego życie obfitowało w skandale, natomiast prywatnie Silvio Berlusconi mógł pochwalić się całkiem pokaźną rodziną. Doczekał się aż piątki dzieci. Marina i Pier Silvio są owocami miłości między słynnym politykiem, a Carlą Dall’Oglio. Natomiast matką Barbary, Eleonory i Luigiego jest Veronica Lario. Polityk był również dziadkiem 12 wnucząt. Ostatnie lata przeżył u boku 32-letniej wówczas Marty Fasciny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0GunGN-738a5a6.jpg" width="2399" height="1600" alt="MILAN, ITALY - SEPTEMBER 25: Silvio Berlusconi, leader of Italian right party Forza Italia and his girlfriend Marta Fascina arrive at a polling station on September 25, 2022 in Milan, Italy. The snap election was triggered by the resignation of Prime Minister Mario Draghi in July, following the collapse of his big-tent coalition of leftist, right-wing and centrist parties. (Photo by Pier Marco Tacca/Getty Images)" title="Italian Daily Politics 2022" />
Zanim Shakira podbiła mundial, zrobiła to Maryla Rodowicz. Jej występ przeszedł do historii. Ten hit zna każdy kibic
Na długo przed tym, zanim Ricky Martin czy Shakira śpiewali dla piłkarskiego świata, swoją mundialową chwilę miała Maryla Rodowicz. Wokalistka przypomniała nagranie z 1974 roku, gdy podczas otwarcia mistrzostw świata w Monachium wykonała „Futbol” — piosenkę, która z czasem stała się legendą wśród kibiców.
Niektóre wspomnienia nie tracą blasku mimo upływu lat. Maryla Rodowicz postanowiła przypomnieć swoim obserwatorom wyjątkowy moment ze swojej kariery – występ podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w 1974 roku. Archiwalne nagranie z Monachium natychmiast przyciągnęło uwagę fanów, którzy zasypali artystkę pełnymi podziwu komentarzami. Piosenka, którą wykonała, to jeden z największych hitów. Monachium 1974. Wyjątkowy moment w karierze Maryli Rodowicz Dziś ceremonie otwarcia piłkarskich mistrzostw świata przypominają widowiska na skalę największych koncertów globu. Jednak pół wieku temu wyglądały zupełnie inaczej – bardziej kameralnie, choć nie mniej spektakularnie dla swoich czasów. Gdy w 1974 roku gospodarzem mundialu była Republika Federalna Niemiec, wśród artystów zaproszonych do udziału w inauguracji znalazła się również Maryla Rodowicz. Właśnie do tego momentu gwiazda wróciła w mediach społecznościowych, publikując archiwalne nagranie. Materiał przenosi widzów do Monachium, gdzie odbywała się inauguracja piłkarskiego święta. Na stadionie pojawiła się wówczas również polska artystka, wykonując utwór „Futbol”. Towarzyszyły jej tancerki oraz reprezentanci różnych krajów uczestniczących w turnieju. Szczególne wrażenie robił finał występu, podczas którego artystka wykonywała kolejne fragmenty piosenki w kilku językach – po angielsku, niemiecku, rosyjsku i hiszpańsku. Maryla Rodowicz miała wówczas 29 lat. Dziś ten występ pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych muzycznych wspomnień związanych z piłkarskim mundialem. "Znacie?", pytała Maryla. A fani pospieszyli z odpowiedzią: „Ulubiona piosenka mundialowa mojego syna”, „Najlepszy głos wszystkich mundialowych piosenek”, „Jak nie, jak tak. Chyba pierwszy raz widzę to w kolorze, jak oglądałem to w tamtym czasie o kolorowym telewizorze mogłem tylko pomarzyć”, „Super piosenka, wykonanie i choreografia!”, „Wielkie dzięki dla mistrza Kofty!.To był gość!”, czytamy. Czytaj też: Maryla Rodowicz przerywa milczenie. Tak tłumaczy, dlaczego nie wystąpi w Opolu. "Dla mnie to jest słabe" „Futbol” – piosenka, która zapisała się w historii Za tekst utworu odpowiadał Jonasz Kofta, jeden z najwybitniejszych autorów polskiej piosenki, natomiast muzykę skomponował Leszek Bogdanowicz. Razem stworzyli utwór, który idealnie oddawał atmosferę piłkarskiego święta i energię towarzyszącą rywalizacji najlepszych drużyn świata. Po latach „Futbol” pozostaje czymś więcej niż tylko muzyczną pamiątką z mundialu. Dla wielu słuchaczy stał się symbolem epoki, przypomnieniem czasu, gdy wielkie sportowe emocje przeżywano wspólnie przed telewizorami, a muzyka była nieodłącznym elementem najważniejszych wydarzeń. Nic więc dziwnego, że archiwalne nagranie opublikowane przez Marylę Rodowicz wywołało tak duże poruszenie. W dokumencie „Maryla. Tak kochałam” wspominała: „Jest 1974 rok. Dostaję zaproszenie do Komitetu Centralnego, gdzie w życiu nie byłam, do wydziału kultury. Poszłam i usłyszałam: Wicie, rozumicie, macie zaśpiewać na otwarciu mistrzostw świata w Niemczech 'Futbol, futbol'. Każda drużyna miała swoją reprezentację artystyczną. Na murawie były ogromne piłki, a w tych piłkach byli artyści. Wyskoczyłam i zaśpiewałam”. Czytaj też: Kapeluszowa bójka Rodowicz i Sipińskiej, odebrana nagroda Cerekwickiej, bojkot Kayah. Oto największe skandale w historii festiwalu w Opolu View oEmbed on the source website Ale historia „Futbolu” nie zakończyła się wraz z ostatnim gwizdkiem mistrzostw świata w RFN. Wręcz przeciwnie. Utwór Maryli Rodowicz na długo wszedł do zbiorowej pamięci kibiców. Przez kolejne dekady „Futbol” nie tylko nie stracił na aktualności, ale zyskał wręcz kultowy status. O ponadczasowości piosenki świadczą również późniejsze wyróżnienia. W 2016 roku słuchacze Radiowej Jedynki wybrali „Futbol” przebojem wszech czasów. Dwa lata później utwór ponownie znalazł się w centrum uwagi — tym razem za sprawą niemieckiego dziennika „Der Tagesspiegel”, który umieścił go na liście największych mundialowych przebojów w historii. Co szczególnie warte uwagi, kompozycja wykonywana przez Marylę Rodowicz wyprzedziła wiele międzynarodowych hitów kojarzonych z mistrzostwami świata. W zestawieniu znalazła się przed takimi utworami jak „El Mundial” Ennia Morricone, „Gloryland” Daryla Halla czy oficjalną piosenką mundialu w Rosji „Live It Up” wykonywaną przez Nicky'ego Jama, Willa Smitha i Erę Istrefi.
Mało kto słyszał o żonie Adama Mularczyka. To dzięki niej jego dzieło przetrwało do dziś
Dla widzów był cenionym aktorem i człowiekiem teatru. Dla niej pozostawał przede wszystkim mężem, partnerem i ojcem ich syna. Historia Adama Mularczyka i Zofii Wróblewskiej-Mularczyk to opowieść o wspólnym życiu, emigracji, pasji do kultury oraz dziele, które przetrwało długo po śmierci artysty.
Choć Adam Mularczyk zapisał się w historii polskiego kina i teatru dzięki charakterystycznym rolom oraz działalności pedagogicznej, jego prywatne życie pozostawało znacznie mniej znane. Tymczasem właśnie w nim kryje się jedna z najbardziej poruszających historii związanych z aktorem. U boku miał bowiem kobietę, która po jego śmierci nie tylko zachowała pamięć o jego dokonaniach, ale także doprowadziła do tego, że jego teatralna misja trwa do dziś. Dziś przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka. Kim był aktor, którego władze PRL uznały za „wroga ludu”? 12 czerwca przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka – aktora, reżysera, pedagoga i człowieka teatru, który przez całe życie pozostawał wierny swojej pasji. Urodził się 13 stycznia 1923 roku w Krakowie, a zmarł 12 czerwca 1996 roku w Filadelfii. Widzowie pamiętają go przede wszystkim z ról w takich produkcjach jak „Poszukiwany, poszukiwana”, „Nie lubię poniedziałku”, „Wojna domowa” czy „Popioły”, choć sam wielokrotnie podkreślał, że najważniejszy był dla niego teatr. Już podczas okupacji organizował Krakowski Teatr Podziemny, a po wojnie występował m.in. w Teatrze Nowym, Teatrze Narodowym i Teatrze Polskim. Przez lata uczył również studentów i kleryków sztuki wystąpień publicznych. Właśnie ta działalność oraz jego kontakty ze środowiskami kościelnymi nie podobały się władzom PRL. W 1973 roku został uznany za „wroga ludu”, co ostatecznie doprowadziło do decyzji o wyjeździe z kraju. Razem z żoną Zofią i synem opuścił Polskę i rozpoczął nowe życie w Stanach Zjednoczonych. Dla wielu pozostaje symbolem artysty, który nie potrafił żyć bez sceny. Jak wspominał po latach Witold Sadowy, Mularczyk był człowiekiem „obłąkanym na punkcie teatru”. To właśnie ta pasja stała się osią całego jego życia – zarówno w Polsce, jak i później na emigracji. ZOBACZ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka” Dla świata był artystą, dla najbliższych przede wszystkim kochającym mężem i ojcem. Kim była jego żona, Zofia Wróblewska-Mularczyk? Historia Adama Mularczyka nie byłaby pełna bez opowieści o kobiecie, która przez dziesięciolecia stała u jego boku. Zofia Wróblewska-Mularczyk nie była związana zawodowo ze sceną. Jej świat tworzyła nauka. Z wykształcenia jest lekarzem wirusologiem, absolwentką Akademii Medycznej w Warszawie. Jeszcze przed emigracją odbywała praktykę w Filadelfii, a później pracowała naukowo w Instytucie Wistara u profesora Hilarego Koprowskiego, twórcy szczepionki przeciw chorobie Heinego-Medina. Przez lata uchodziła za jedną z jego najbliższych współpracowniczek. Mimo własnych zawodowych sukcesów pozostawała także najważniejszym wsparciem dla męża. Gdy Adam Mularczyk znalazł się w trudnej sytuacji politycznej i podjął decyzję o wyjeździe z Polski, nie zawahała się rozpocząć wszystkiego od nowa po drugiej stronie oceanu. W 1973 roku razem z synem wyruszyli do Filadelfii, miasta, które miało stać się ich nowym domem. Emigracja oznaczała dla obojga konieczność budowania codzienności od podstaw. Mularczyk nie mógł wykonywać zawodu w takim zakresie jak w Polsce, a życie na obczyźnie wymagało wielu wyrzeczeń. Mimo to małżonkowie nie porzucili marzeń. Wręcz przeciwnie – właśnie w Stanach Zjednoczonych rozpoczęli najważniejszy wspólny rozdział swojej historii. Wspólne marzenie za oceanem. Teatr, który połączył ich na zawsze Po przyjeździe do Filadelfii Adam Mularczyk nie potrafił rozstać się z teatrem. Tęsknota za sceną okazała się silniejsza od przeciwności losu. W listopadzie 1973 roku powołał do życia Polski Teatr Dramatyczny w Filadelfii. Pierwszą premierą była „Niespodzianka” Karola Huberta Rostworowskiego. Spektakl spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem publiczności, jednak problemy finansowe sprawiły, że działalność teatru nie mogła być prowadzona w sposób ciągły. Choć przez pewien czas pracował poza zawodem, nie porzucił marzenia o powrocie na scenę. W 1996 roku udało mu się zebrać grupę entuzjastów i rozpocząć przygotowania do wystawienia „Werbla domowego” Jana Kantego Gregorowicza. Nie doczekał jednak premiery. Zmarł 12 czerwca 1996 roku w trakcie prac nad przedstawieniem. Jeszcze w dniu pogrzebu współpracownicy aktora obiecali, że doprowadzą rozpoczęty projekt do końca. Wówczas wydarzyło się coś, czego wcześniej niewielu mogło się spodziewać. Zofia Wróblewska-Mularczyk, która przez większość życia związana była ze światem nauki, postanowiła zaangażować się w działalność teatru i kontynuować dzieło męża. Po latach Witold Sadowy wspominał ten moment słowami: „Zarażona bakcylem teatru jego Zofia po śmierci Adama postanowiła kontynuować jego dzieło. Zaproponowała mi, abyśmy wspólnie skończyli sztukę. Przyjąłem tę propozycję z radością. Przez 10 lat jeździłem do Stanów Zjednoczonych i uczyłem trudnej sztuki aktorskiej tych zapaleńców, których ściągnęła do swego zespołu i zaraziła swoją pasją. Pokochali teatr, a ja pokochałem ich. Tworzyliśmy jedną wielką rodzinę, nad którą czuwał i czuwa nadal duch Adama”. Pod kierownictwem Zofii Wróblewskiej-Mularczyk teatr nie tylko przetrwał, ale zaczął rozwijać się dalej. Wystawiano kolejne spektakle, w tym „Werbel domowy”, „Grube ryby” Michała Bałuckiego czy „Porwanie Sabinek” w adaptacji Juliana Tuwima. Z czasem scena przyjęła nazwę Polskiego Teatru Dramatycznego im. Adama Mularczyka, stając się jednym z ważniejszych ośrodków polskiej kultury wśród Polonii amerykańskiej. Zofia Wróblewska-Mularczyk postanowiła zadbać nie tylko o teatralną spuściznę męża. W 1996 roku, zgodnie z jego wolą, ufundowała Nagrodę im. Adama Mularczyka dla najlepszego studenta lub studentki Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Wyróżnienie miało wspierać młodych adeptów sztuki aktorskiej i przypominać o człowieku, który przez całe życie wierzył w znaczenie edukacji oraz pracy z młodymi talentami. Dzięki jej zaangażowaniu teatr, któremu poświęcił całe życie, nie zniknął wraz z odejściem aktora. Wręcz przeciwnie — trwa do dziś jako żywy pomnik ich wspólnej historii. SPRAWDŹ TEŻ: Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło Źródło: dziennik.com, rozrywka.radiozet.pl, viva.pl
Ich więź wzrusza od lat, córka jest jego całym światem. To, co wydarzyło się niedawno, Tomasz Oświeciński zapamięta na zawsze
Tomasz Oświeciński od lat pokazuje, że pod twardym wizerunkiem kryje się niezwykle czuły tata. Aktor wielokrotnie podkreślał, że dla córki Mai jest gotów pokonać każdy lęk i zrobić wszystko, by była szczęśliwa. Ich relacja dojrzewała na oczach fanów – od wspólnych wizyt w telewizji, przez pierwsze sukcesy nastolatki, aż po ostatnie trudne chwile związane z jej zdrowiem.
Tomasz Oświeciński od lat powtarza, że nie ma dla niego nic ważniejszego niż córka Maja. Choć widzowie kojarzą go przede wszystkim z rolami twardych bohaterów i sportową sylwetką, prywatnie pokazuje zupełnie inne oblicze. Relacja z córką od początku była wyjątkowo bliska, a aktor wielokrotnie podkreślał, że dla swojego dziecka jest gotów zrobić wszystko. Wspólne początki przed kamerą. Tomasz Oświeciński o relacji z córką Już w 2016 roku Tomasz Oświeciński pojawił się z Mają w programie „Pytanie na Śniadanie”. Dziewczynka miała wtedy zaledwie 6 lat, ale była już znana widzom dzięki roli Julii Nowak w serialu „Na Wspólnej”. Zdjęcia ojca i córki wzbudziły duże zainteresowanie, a uwagę zwracało nie tylko ich podobieństwo, ale przede wszystkim naturalna więź. Maja od najmłodszych lat oswajała się z kamerami. W czasie gdy Tomasz dopiero rozwijał swoją aktorską karierę, jego córka miała już za sobą pierwsze doświadczenia na planie serialowym. W 2017 roku aktor udzielił szczerego wywiadu, w którym opowiedział o swoim podejściu do ojcostwa. Nie ukrywał, że córka jest dla niego absolutnym priorytetem. „Jestem ojcem, który dla swojego dziecka potrafi zrobić bardzo dużo. Właściwie chyba nie ma rzeczy, której bym dla niej nie zrobił". W tej samej rozmowie przyznał, że dla Mai zdecydował się pokonać swój największy lęk. Podczas udziału w programie „Agent” skoczył na bungee, mimo że od lat zmagał się z lękiem wysokości. „Mam lęk wysokości, ale kiedy byłem w 'Agencie', specjalnie dla Mai skoczyłem na bungee. Moja córka uważa, że jestem bohaterem. Miałem pełne spodnie, ale musiałem skoczyć". dodał. To wyznanie pokazało, jak wiele znaczy dla niego opinia córki i jak bardzo zależy mu na tym, by być dla niej wsparciem. CZYTAJ TEŻ: Zagrali zakochanych, ale prywatnie nie mogli na siebie patrzeć. Kulisy konfliktu Wioletki i Staśka z „Rancza". Tym skandalem żyła cała Polska Maja poszła własną drogą. Co dziś robi córka Tomasza Oświecińskiego? Z czasem córka Tomasza Oświecińskiego coraz mocniej rozwijała własną karierę aktorską. W 2023 roku aktor poinformował, że Maja korzysta z nauczania domowego. Powodem była właśnie praca na planach serialowych i filmowych. Jak wyjaśniał, tradycyjny system nauki nie pozwalał na swobodne łączenie obowiązków szkolnych z zawodowymi. W mediach społecznościowych pisał: „Uważam, że nauczanie domowe jest świetnym rozwiązaniem dla dzieci, które pracują jako aktorzy. Daje to możliwość zarządzania czasem i pozwala na skuteczne połączenie pracy z nauką", wyznał. „Z własnego doświadczenia wiem, że nauczanie domowe może być świetnym sposobem na dostosowanie edukacji do indywidualnych potrzeb dziecka. Kiedy pracujesz jako aktorka, czasami musisz działać poza schematem i być elastycznym w swoim planie dnia", kontynuował. „Nauczanie domowe daje Ci wolność i elastyczność, którą potrzebujesz, aby skutecznie zarządzać swoim czasem", podsumował. Pierwszy chłopak córki? Ojciec nie krył emocji W 2025 roku Tomasz i Maja wspólnie pojawili się w programie „Dzień Dobry TVN”. To właśnie wtedy nastolatka zdradziła, że wielu jej znajomych obawia się pierwszego spotkania z jej tatą. „Dużo moich znajomych, chociaż się z nim mijają nieraz, mówi: 'Bo ja się boję twojego taty'. Mówię, czego ty się boisz? Przecież mój tata w domu jest takim normalnym tatą", zwierzyła się wówczas. Sam Oświeciński przyznał natomiast, że choć często się spierają, jest bardzo dumny ze swojej córki. „Dopowiem, że na szczęście Maja odziedziczyła urodę po mamie, a po mnie charakter niestety i często się sprzeczamy. Oboje uważamy, że mamy rację (...) i z tego wynikają jakieś nasze kłótnie, ale mogę powiedzieć, że naprawdę Maja jest super dzieckiem, nastolatką. Nie mamy z nią kłopotów, jedyny to, o którym sama powiedziała, to u niej w pokoju jest wiecznie bałagan i mówi, że sprzątnie to jutro". Najwięcej emocji wzbudził jednak temat pierwszej miłości córki. Aktor przyznał, że długo obawiał się chwili, gdy Maja przedstawi mu chłopaka. „Bałem się bardzo tej chwili. Chciałem, żeby moja córka miała chłopaka fajnego, kulturalnego, miłego i takiego ma. Nie sądziłem, że kiedyś to powiem, naprawdę". Nowy partner Mai zrobił na nim tak dobre wrażenie, że postanowił napisać wiadomość do jego mamy. „Napisałem do mamy chłopaka, że bardzo dobrze wychowała syna i bardzo cieszę się, że moja córka spotyka się z pani synem. Jak to napisałem i kliknąłem, to mówię, nie wierzę, że to napisałem [...] Ujął mnie tym, że zabrał moją córką na pierwszą randkę na spektakl, w którym grałem". CZYTAJ TEŻ: Małżeństwo wystawione na próbę? Paulina Chylewska i Marcin Feddek stanęli przed wyzwaniem. Najbliższe tygodnie nie będą łatwe Wspólnie na premierze. Kilkanaście godzin później wszystko się zmieniło Jeszcze w czerwcu 2026 roku Tomasz Oświeciński i niemal 17-letnia Maja razem pojawili się na premierze filmu „Dzień objawienia”. Aktor nie ukrywał dumy z córki, która od lat rozwija się zawodowo i ma na koncie role m.in. w „Na Wspólnej”, „Kobietach mafii”, „Miłości do kwadratu jeszcze raz” oraz „Pierwszej miłości”. Nic nie zapowiadało jednak, że następny dzień okaże się dla rodziny niezwykle trudny. Maja trafiła do szpitala i przeszła pilną operację wyrostka robaczkowego. Tomasz Oświeciński wrócił później wspomnieniami do dramatycznych wydarzeń podczas seansu filmowego. „Chciałem ją natychmiast wynieść na rękach z sali, żeby nie robić paniki, ale Maja prosiła: 'Tato, proszę, nie rób paniki, ja wytrzymam, to tylko brzuch'." Jak relacjonował, przez resztę filmu obserwował córkę, która siedziała z podkurczonymi nogami i płakała z bólu. Przed samą operacją nastolatka bardzo przeżywała zabieg. Ojciec wspominał: „Maja bardzo stresowała się przed operacją. Na co dzień jest odważna, chce iść na medycynę i zostać chirurgiem, a tutaj nagle dopadł ją ogromny strach przed narkozą i bólem". Operacja zakończyła się powodzeniem, a aktor nie krył wdzięczności wobec lekarzy. Poinformował również, że wszystkie zawodowe zobowiązania córki zostały tymczasowo odwołane, aby mogła spokojnie wrócić do zdrowia. Dziś najważniejsza jest rekonwalescencja Mai i jej powrót do pełni sił. Historia Tomasza Oświecińskiego i jego córki pokazuje, jak silna więź może łączyć rodzica z dzieckiem mimo upływu lat. Aktor nie tylko wspiera Maję w rozwijaniu aktorskiej kariery, ale również towarzyszy jej w najważniejszych momentach życia – tych radosnych i tych pełnych niepokoju. Ostatnie wydarzenia związane z nagłą operacją były dla rodziny trudnym doświadczeniem, jednak zabieg zakończył się pomyślnie. Rodzina może powoli odetchnąć z ulgą. Źródło: Plejada.pl, JastrząbPost.pl, telemagazyn.pl. CZYTAJ TEŻ: Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek
Małżeństwo wystawione na próbę? Paulina Chylewska i Marcin Feddek stanęli przed wyzwaniem. Najbliższe tygodnie nie będą łatwe
Mundial 2026 to nie tylko sportowe emocje, ale także prawdziwy test organizacji dla Pauliny Chylewskiej i Marcina Feddeka. Dziennikarskie małżeństwo zdradziło, jak wygląda ich codzienność podczas mistrzostw świata, dlaczego będą częściej mijać się niż spotykać i o które piłkarskie decyzje najczęściej spierają się przed telewizorem.
Mundial 2026 oficjalnie wystartował 11 czerwca, rozpoczynając tygodnie pełne piłkarskich emocji. W studiu programu „Pytanie na śniadanie” pojawili się Paulina Chylewska i Marcin Feddek, którzy nie tylko opowiedzieli o swojej pracy podczas najważniejszego piłkarskiego wydarzenia świata, ale także zdradzili, jak turniej wpływa na ich życie rodzinne. Nie zabrakło również odpowiedzi na pytanie, które elektryzuje miliony kibiców – kto ma największe szanse na zdobycie tytułu mistrza świata! Mundial 2026 rozpoczął wielkie święto futbolu 11 czerwca rozpoczął się mundial 2026 – wydarzenie, które dla kibiców oznacza tygodnie sportowych emocji, nieprzewidywalnych rozstrzygnięć i nieustannych dyskusji o faworytach do końcowego triumfu. Wraz ze startem wzrasta także zainteresowanie ekspertami oraz dziennikarzami sportowymi, którzy na bieżąco relacjonują przebieg rozgrywek. Właśnie o atmosferze towarzyszącej mundialowi rozmawiano w programie „Pytanie na śniadanie”. Gośćmi studia byli Paulina Chylewska i Marcin Feddek – dziennikarze sportowi, którzy od lat związani są z największymi wydarzeniami sportowymi. Rozpoczęcie mistrzostw świata oznacza dla nich szczególnie intensywny okres zawodowy. Mundial jest bowiem czasem wzmożonej pracy, licznych obowiązków i nieustannego śledzenia wydarzeń na boiskach. To właśnie ten wyjątkowy moment sprawia, że życie zawodowe wielu dziennikarzy podporządkowane zostaje rytmowi kolejnych spotkań i najważniejszych informacji napływających z turnieju. Paulina Chylewska i Marcin Feddek o życiu prywatnym podczas mundialu Rozmowa w „Pytaniu na śniadanie” nie dotyczyła wyłącznie sportu. Dziennikarka, Paulina Chylewska i komentator sportowy, Marcin Feddek opowiedzieli również o tym, jak mundial 2026 wpływa na ich rodzinę. To perspektywa szczególnie interesująca, ponieważ dziennikarze tworzą małżeństwo, ale funkcjonują również w tej samej branży zawodowej. Oznacza to, że emocje związane z mistrzostwami świata towarzyszą im nie tylko w pracy, lecz także poza nią. Dla Pauliny Chylewskiej i Marcina Feddeka najbliższe 39 dni będą jednak przede wszystkim okresem wyjątkowo intensywnej pracy. Przed nimi dziesiątki spotkań do obejrzenia, skomentowania i przeanalizowania. Dodatkowym wyzwaniem jest fakt, że wiele meczów rozgrywanych jest w godzinach nocnych ze względu na różnicę czasu. A przecież sport nie jest jedynym elementem ich życia. Poza zawodowymi obowiązkami Paulina Chylewska i Marcin Feddek pozostają rodzicami dwóch córek. Dochodzą do tego codzienne obowiązki domowe oraz czas przeznaczony na własne zainteresowania. Jak można się domyślać, w takim okresie kluczowa staje się dobra organizacja i umiejętność pogodzenia wielu ról jednocześnie. Czytaj też: Paulina Chylewska jest z mężem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, że to znany dziennikarz Mimo ogromu pracy tegoroczny mundial niesie dla nich także pewne ułatwienie. Jak przyznała Paulina Chylewska, choć brak reprezentacji Polski na mistrzostwach jest powodem do smutku, z punktu widzenia komentatorów oznacza to bardziej komfortową organizację pracy. Dzięki temu mogą relacjonować wszystkie spotkania ze studia w Polsce i nie muszą odbywać dalekiej podróży. „Groziły nam wyjazdy do Stanów w przypadku, kiedy Polacy będą grać na mundialu. Więc biorąc pod uwagę, że zostajemy w kraju, jest nam odrobinę łatwiej. Ale rzeczywiście nie jest to łatwa logistyka, bo na przykład już w sobotę ja kończę pracę mniej więcej około 2.30 w nocy, przyjeżdżam do domu po to, żeby obudzić Marcina, który jedzie komentować mecz o 3.30 czy o 4.00”, relacjonowała Paulina Chylewska. Oboje z dużym zrozumieniem podchodzą do wyzwań, jakie niesie ze sobą mundialowy maraton. Nawet jeśli przez pewien czas będą mijać się między studiem a domem, doskonale wiedzą, że to po prostu część ich zawodowego świata. „Tak się składa, że chyba parę razy będziemy razem w studiu, gdzie Paulina prowadzi, a ja robię analizy, więc gdzieś tam się zazębiamy momentami, a momentami się rozjeżdżamy kompletnie. Różnie to będzie”, relacjonował Marcin Feddek w rozmowie z Pytaniem na Śniadanie. Wspólna praca w tej samej branży ma swoje niezaprzeczalne zalety. Nie oznacza to jednak, że życie pod jednym dachem dwóch pasjonatów futbolu zawsze przebiega bez dyskusji. Jak przyznał Marcin Feddek, wspólne oglądanie meczów ukochanego Liverpoolu nie zawsze kończy się tak, jak mogliby tego oczekiwać kibice marzący o spokojnym wieczorze przed telewizorem. Dziennikarz żartobliwie zauważył, że jego żona zna się na piłce zbyt dobrze, by bezkrytycznie przyjmować każdą opinię. „Ale kłócimy się też, na przykład: „Był spalony? Nie, nie było”. Ja mówię, „Jak nie było, jak był”. Przychodzi sędzia, przychodzi VAR, jest spalony”, mówiła w żartach Paulina Chylewska. Kto zostanie mistrzem świata? Dziennikarze wskazali swoich faworytów Jednym z najciekawszych momentów rozmowy była kwestia potencjalnego zwycięzcy mundialu 2026. To właśnie pytanie o przyszłego mistrza świata od tygodni dominuje w dyskusjach kibiców na całym świecie. Paulina Chylewska i Marcin Feddek podzielili się swoimi przewidywaniami dotyczącymi turnieju oraz wskazali faworytów do zdobycia najcenniejszego trofeum w światowym futbolu. „Ja Anglikom kibicuję od lat, nawet jak są Polacy na turniejach, bo mam sentyment do ligi angielskiej, do Liverpoolu i lubię te kadry, lubię tych piłkarzy. Mają zespół, który moim zdaniem ma naprawdę duże szanse, bo przeszli przez eliminację i wygrali wszystkie mecze, strzelili 22 bramki, nie stracili żadnej”, mówił dziennikarz. Z kolei Paulina Chylewska dodawała, że w gronie jej faworytów zasiadają Francja i Hiszpania: „Co prawda są takie głosy, które mówią: „A tam Francja… Francja ma tylko Mbappé i tam się niewiele więcej dzieje. Uwielbiam, jak Hiszpanie grają. To też jest ofensywny, trochę radosny futbol, taki, o którym zapominamy. Bo co prawda to już nie jest typowa tiki-taka hiszpańska, ale rzeczywiście trochę fantazji w tym futbolu jest, i ja to po prostu bardzo lubię oglądać ”. Ale Francja pokazała właśnie 4 lata temu, jaka tam jest ekipa i co potrafią zdziałać”. Czytaj też: Córka Pauliny Chylewskiej stoi przed najważniejszym testem. Mama jest dla niej ogromnym wsparciem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-0951822053-8844468.jpg" width="2362" height="3543" alt="Paulina Chylewska mąż Marcin Feddek Warszawa, 04.01.2025, Gala Mistrzów Sportu 90. Plebiscyt na najlepszego polskiego sportowca Przeglądu Sportowego," title="Paulina Chylewska mąż Marcin Feddek Warszawa, 04.01.2025, Gala Mistrzów Sportu 90. Plebiscyt na najlepszego polskiego sportowca Przeglądu Sportowego," />
Ryzykowała własne życie dla Anne Frank. To był ostatni dar dla ukochanej przyjaciółki
W historii II wojny światowej nie brakuje opowieści o cierpieniu, ale tylko nieliczne pokazują, jak wielką siłę może mieć dziecięca przyjaźń. Losy Anne Frank i Hannah Goslar są jednym z najbardziej poruszających świadectw więzi, która przetrwała prześladowania, rozłąkę i piekło obozów koncentracyjnych.
Żydzi muszą oddać swoje rowery, Żydom nie wolno do tramwaju, Żydom nie wolno na basen, a tym bardziej na korty tenisowe… Tak toczyło się nasze życie i nie było nam wolno tego ani tamtego" – tak brzmiał jeden z pierwszych wpisów w pamiętniku Anne Frank. To właśnie w takich okolicznościach narodziła się przyjaźń dwóch żydowskich dziewczynek, która swój tragiczny koniec miała w obozie koncentracyjnym. "Byłyśmy tylko dziećmi, nie miałyśmy pojęcia, że wkrótce spotka nas taki los", opowiadała Hannah Goslar, przyjaciółka Anne z dzieciństwa, która już wkrótce miała przerzucać paczki z jedzeniem umierającej z głodu przyjaciółce przez wielki mur otoczony drutem kolczastym... Dziś mija 97. rocznica urodzin Anne Frank, z tej okazji przypominamy niezwykłą historię przyjaźni, która połączyła ją z Hannah Goslar. Anne Frank i Hannah Goslar: były dziećmi, nie wiedziały, że czeka je taki los Poznały się w 1934 roku w Amsterdamie. Ich mamy nie znały holenderskiego i kiedy spotkały się w sklepie spożywczym, zaczęły rozmawiać ze sobą po niemiecku. Od słowa do słowa i po chwili okazało się, że córka pani Frank jest tylko pół roku młodsza od córki pani Goslar. "Gdy następnego dnia mama przywiozła mnie do przedszkola, nie znałam nikogo, nie znałam języka, zobaczyłam wtedy tylko plecy Anne. Grała na dzwonkach i była do mnie odwrócona tyłem. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, wpadła mi w ramiona. Uściskałyśmy się i od tamtej pory byłyśmy przyjaciółkami”, wspominała Hannah Pick-Goslar w wywiadzie dla strony teacher.scholastic.com. Rodziny obu dziewczynek spotkał podczas wojny bardzo podobny los. Rodzice Anne Frank – Edith i Otto, a także jej starsza siostra Margot opuścili opanowane przez nazistów Niemcy w 1934 roku i wyemigrowali do Holandii. Hannah wychowała się w bardzo pobożnej żydowskiej rodzinie. Była córką Hansa Goslara, wiceministra spraw wewnętrznych i Ruth Judith Klee, nauczycielki. Po tym, jak w 1933 roku Adolf Hitler został kanclerzem Niemiec, Hans został zmuszony do porzucenia prestiżowej pracy rządowej i ostatecznie wyemigrował z żoną i córkami do Amsterdamu. Hannah i Anne chodziły razem do VI Szkoły Montessori w Amsterdamie, a następnie do Liceum Żydowskiego. Spędzały ze sobą bardzo dużo czasu, grając w klasy, w kulki, skacząc na skakance, wpatrując się w gwiazdy i rozmawiając o chłopcach. Na pytanie, jaką osobą była Anne Frank, Hanneli Goslar odpowiedziała, że była bardzo niepokorną dziewczynką, która lubiła skupiać na sobie uwagę innych. Z drugiej strony normalną, jak cała reszta dzieci w jej wieku. W tej samej rozmowie Hanneli porównała siebie i Anne do starszej siostry swojej przyjaciółki, Margot. "Była naprawdę wyjątkowa. Śliczna, posłuszna i przykładna w nauce. Anna i ja byłyśmy jej przeciwieństwem", opowiadała Goslar w wywiadzie dla teacher.scholastic.com. Mama Hanneli często komentowała zachowanie przyjaciółki swojej córki takim zdaniem: "Bóg wie wszystko, ale Anna wie wszystko lepiej", co bardzo dużo mówiło o brawurze i pewności swojego zdania nastolatki. ZOBACZ TEŻ: Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło Anna z pewnością należała do wygadanych dzieci. Mówiła dużo i nie miała zahamowań przed wyrażaniem swoich opinii. Sporo też pisała. Najczęściej między lekcjami, jedną ręką zasłaniała strony notesu, a drugą tworzyła zapiski. Koledzy raz po raz zatrzymywali się przy niej i pytali: "Co piszesz?, a odpowiedź Anne zawsze brzmiała tak samo: „Nie twoja sprawa”. Jedna z pierwszych notatek Anne Frank w jej rozsławionym na cały świat pamiętniku, to właśnie niepozbawiony drobnych złośliwości opis wszystkich kolegów i koleżanek z klasy. „Sądzę, że będę Ci mogła wszystko powierzyć, tak jak jeszcze nigdy nikomu, i mam nadzieję, że będziesz dla mnie wielkim oparciem”, napisała 12 czerwca 1942 roku w pamiętniku. „Aby to wyobrażenie długo wyczekiwanej przyjaciółki powiększyć jeszcze w mojej fantazji, nie chcę tak po prostu, jak każdy inny, umieszczać w tym dzienniku faktów, ale chcę mu pozwolić, aby sam był tą przyjaciółką, a ta przyjaciółka ma na imię Kitty”, pisała Anne. Anne Frank i jej najlepsza przyjaciółka Przyjaźń Hannah i Anne rodziła się wśród okupowanej przez Niemcy Holandii, pośród coraz ostrzejszych ograniczeń wprowadzanych wobec Żydów. Od obowiązku noszenia gwiazdy Dawida, przez oddanie własnych rowerów, godzinę policyjną, aż po systematyczne wywożenie do obozów zagłady. Czy trzynastolatki mogły podejrzewać, że już za chwilę zostaną rozdzielone na zawsze? "Nie sądziłyśmy, że będzie tak źle. Byłyśmy tylko dziećmi. Nigdy nie słyszałyśmy nazwy „obóz koncentracyjny” ani „Auschwitz”. Słyszało się o ludziach udających się do obozu pracy na wschodzie, ale to nam nic nie mówiło. Myślałyśmy, że naprawdę idą do pracy. Pewnie powinnyśmy były się domyślać, kiedy zaczęli zabierać ludzi ze szpitali. Ale nie wiedziałyśmy i nie uwierzyłybyśmy, gdyby ktoś nam wtedy powiedział, co się wydarzy", opowiadała Hannah Goslar. Ostatecznie przyjaciółki zostały rozdzielone w lipcu 1942 roku. Rodzina Anne całą nadzieję na ratunek pokładała w emigracji do Szwajcarii. Hannah znała plany rodziny Franków i bardzo im kibicowała, jednocześnie mając spore wątpliwości, czy uda im się tego dokonać. Przekroczenie granic Szwajcarii dla żydowskiej rodziny graniczyło z cudem. Jednak kiedy Hanneli dowiedziała się od lokatorki Anne, że cała rodzina wyjechała, odetchnęła z ulgą, że przyjaciółka ma szansę na przeżycie. W rzeczywistości rodzina Frank otrzymała wezwanie do stawienia się w siedzibie SS. Był 8 lipca 1942 roku. Następnego dnia Anne wraz z rodzicami, siostrą i czwórką znajomych udaje się do kryjówki małego domu w Amsterdamie, kilka ulic dalej od ich mieszkania, w której spędzą najbliższe dwa lata. To właśnie tam powstaną najważniejsze wpisy do dziennika nastolatki. ZOBACZ TEŻ: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać W tym czasie mama Hanneli była w ciąży i rodzina Goslar nie szukała dla siebie ukrycia. "Poza tym, żeby się ukryć, trzeba było mieć sporo pieniędzy na jedzenie. Ludzi, którzy zapewniali schronienie, nie stać było na wyżywienie całych rodzin", opowiadała Pick-Goslar. Po tym jak mama dziewczynki zmarła podczas porodu swojego trzeciego dziecka, SS przyszło po resztę rodziny Hannah w czerwcu 1943 roku. Wszyscy trafili do obozu Bergen-Belsen. Ten sam los czekał Anne Frank i jej siostrę ponad rok później, w sierpniu 1944 roku. Resztę rodziny Frank wysłano do Auschwitz. To właśnie w strasznych warunkach obozu koncentracyjnego losy dziewczynek ponownie się złączą. View oEmbed on the source website Anne Frank i Hannah Goslar: ich przyjaźń rozdzieliła wojna Hannah, jej młodsza o 12 lat siostra Gabi, ojciec i dziadkowie trafili do tzw. obozu wymiany. Tacie dziewczynki udało się zdobyć paszporty i dokumenty, dzięki którym mogli zostać wymienieni na niemieckich jeńców wojennych. "Ze względu na papiery i paszporty nie zostaliśmy wysłani do obozów zagłady, takich jak Auschwitz i Sobibor. W przeciwieństwie do innych więźniów nie dostaliśmy numerów na ramionach, nie goliliśmy się, nie zabrali nam bagażu, który przywieźliśmy z domu. Nie rozdzielili nas. Ludzie umierali z głodu i na tyfus, ale nie zabijano ich", opowiadała o swoim pobycie w obozie Hannah. Tuż za murem, w warunkach znacznie gorszych i mniej "uprzywilejowanych" więziona była Anne Frank. Oddzielona od reszty swojej rodziny, została przy niej tylko starsza siostra Margot. Dziewczynki były wygłodzone, osłabione i chore. Kiedy przyjaciółkom udało się porozumieć przez wielkie ogrodzenie wypełnione sianem i zakończone drutem kolczastym, Hannah wiedziała, że musi pomóc Anne. "Kiedy powiedziałem ludziom, że moja przyjaciółka jest w znacznie gorszym stanie niż my, cztery lub pięć osób dało mi coś małego. Szwedzki chleb, suszone śliwki, skarpetki...", wspominała Hanelli. Dodatkowo w tym samym czasie udało jej się zdobyć dwie małe paczki żywności od Czerwonego Krzyża. Hannah Goslar ryzykując własnym życiem, przerzucała jedzenie na drugą stronę obozu. Miała nadzieję, że to pomoże Anne przetrwać i że niedługo się spotkają. Liczyły na rychłe wyswobodzenie. Hannah wraz z rodziną mieli zostać wymienieni na jeńców i puszczeni wolno. Tak się jednak nie stało. Po tym jak ojciec dziewczynki zmarł, obiecana wymiana została odwołana. Siostry Goslar jako jedyne z całej rodziny przetrwały 14 miesięcy pobytu w obozie Bergen-Belsen. Anne i jej siostra Margot zmarły po drugiej stronie muru na tyfus w marcu 1945 roku, zaledwie miesiąc przed wyzwoleniem... O tej przyjaźni powstał film Reżyser Ben Sombogaart przedstawił historię wyjątkowej przyjaźni Anne i Hanneli w swoim filmie „Moja najlepsza przyjaciółka Anne Frank”. Ta oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść osadzona jest na dwóch płaszczyznach: w okupowanym przez nazistów Amsterdamie i obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen, miejscu ponownego, ale też ostatniego spotkania przyjaciółek. "Podejście filmu Sombogaarta do Holokaustu jest nieco niekonwencjonalne w porównaniu do dotychczasowych produkcji na ten temat. Reżyser postanawia obserwować jedną z największych tragedii w historii ludzkości przez pryzmat przyjaźni", czytamy na stronie netflix-news. Jest to jeden z głównych zarzutów co do holenderskiej produkcji, która poniekąd "łagodzi okropności Holokaustu". Ben Sombogaart pozostał jednak wierny głównym wydarzeniom w życiu dziewczynek. Podstawę historii stanowią słynne dzienniki tytułowej bohaterki oraz świadectwo Hannah Goslar. Przyjaciółka Anne Frank zmarła w 2022 roku, miała 93 lata. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy
Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek
Choć ich małżeństwo zakończyło się już kilka lat temu, Anja Rubik i Sasha Knezevic wciąż pozostają przykładem rozstania w zgodzie. Jakiś czas temu modelka wróciła wspomnieniami do jednej z najgłośniejszych relacji polskiego show-biznesu, zdradzając kulisy rozpadu związku i przyznając, że doświadczenia z medialnego małżeństwa na zawsze zmieniły jej podejście do życia prywatnego. Dziś nie ma wątpliwości, że ta lekcja wiele ją nauczyła.
W przeszłości tworzyli jedną z najpiękniejszych par show-biznesu. Anja Rubik i Sasha Knezevic chętnie pokazywali się razem na ściankach, udzielali wywiadów i dzielili się swoim szczęściem. Uczucie co prawda nie przetrwało, lecz byli małżonkowie pozostają w serdecznych relacjach. Modelka podkreśla też, że medialny związek wiele ją nauczył. Anja Rubik Sasha Knezevic byli parą jak z obrazka. Rozstali się przez odmienne priorytety Ich historia miłości to gotowy materiał na film. Poznali się bliżej podczas pracy nad jedną z kampanii, lecz znajomość zacieśnili dopiero po przypadkowym spotkaniu na ulicy. Oboje byli wówczas w innych związkach... I nie przypuszczali, że to niezwykłe zrządzenie losu na zawsze odmieni ich życia. Anja Rubik i Sasha Knezevic, VIVA! 25/2008 "[...] Spieszyłam się na jakąś sesję i nagle zatrzymał mnie na ulicy. „Aniu, to ja, Sasha, pamiętasz, pracowaliśmy razem?”. […] Faktycznie wspólnie nagrywaliśmy reklamę w Nowym Orleanie. Pamiętam, że bardzo mnie wtedy zafascynował, ale ja byłam z Łukaszem, a on miał dziewczynę. Nawet się nie wymieniliśmy telefonami. Kiedy teraz spotkaliśmy się w Nowym Jorku, Sasha zaproponował, żebyśmy następnego dnia wypili wspólnie poranną kawę. Zgodziłam się, ale nawet do głowy mi nie przyszło, że to będzie randka", opowiadała w VIVIE! Anja Rubik. CZYTAJ TAKŻE: Zagrali zakochanych, ale prywatnie nie mogli na siebie patrzeć. Kulisy konfliktu Wioletki i Staśka z „Rancza". Tym skandalem żyła cała Polska Jednak tamte relacje nie przetrwały, a piękna modelka i niedoszły koszykarz zdali sobie sprawę, że nie mogą bez siebie żyć. W Boże Narodzenie 2010 roku Anja Rubik i Sasha Knezevic zaręczyli się, a niecały rok później wzięli ślub na Majorce! "Dzięki niemu uwierzyłam w siebie. Do tej pory wcale nie miałam na swój temat najlepszego zdania. Bywały dni, kiedy nie czułam się kobieco. Teraz jestem szczęśliwa, że mam takie, a nie inne biodra, że nie jestem typem chłopczycy. Sasha zarzuca mnie komplementami, pięknie potrafi do mnie mówić. Kiedy słucham jego słów, czuję, jakby mi rosły skrzydła", tak chwaliła ukochanego na łamach VIVY!. Anja Rubik i Sasha Knezevic, VIVA! 25/2008 Anja Rubik wspomina medialny związek z modelem Związek nie przetrwał próby czasu. Podzieliły ich priorytety i wizje przyszłości. Oboje rozumieli, że muszą dać temu kres, póki ich relacje wciąż są dobre. "Doszliśmy do wniosku, że albo ja bym mu nie wybaczyła, albo on mnie. Tak się nie da żyć", mówiła Anja Rubik na łamach magazynu Wysokie Obcasy Extra. Małżonkowie sfinalizowali rozwód w 2016 roku. Jakiś czas temu modelka była obecna podczas eventu Sexed.pl, gdzie udzieliła wywiadu serwisowi Plotek. Małżeństwo z Sashą, choć pozostawało medialne przez wiele lat, zakończyło się bez udziału mediów. W rozmowie z reporterką wspomniała o kulisach rozstania w zgodzie. "Jak my się rozstawaliśmy to nie było tak, że ja coś zrobiłam czy on coś zrobił. […] Nasze drogi zaczęły się mocno rozchodzić. Ja chciałam czegoś innego od życia, on chciał czegoś innego. Rozeszliśmy się w dwie strony i rozstawaliśmy się bardzo długo. Bo nadal się lubiliśmy. Nadal się szanowaliśmy jako ludzie. To była smutna decyzja, ale konieczna, bo byliśmy nieszczęśliwi", wyznała. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Pokazała wymowne zdjęcie i poinformowała o nowym etapie. „Nie mogę się doczekać tej zmiany” Doświadczenia sprzed lat wiele ją nauczyły — obecnie unika pokazywania sfery miłosnej w mediach. "Kiedyś było inaczej, bo mój partner był też osobą medialną i to było dla nas bardzo naturalne. Byliśmy taką medialną parą. Absolutnie nie obwiniam mediów za to, że się rozstaliśmy, ale mimo wszystko nie chciałabym tego drugi raz powtarzać. Korzystaliśmy nawet z tego, że jesteśmy taką hot parą, w sensie biznesowym. To była świadoma decyzja, ale to już mam za sobą", wyznała reporterce Plotka.
Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło
Choć Izabella Cywińska zapisała się w historii jako reżyserka „Bożej podszewki” i była minister kultury, przez blisko pół wieku jej życiowym partnerem był aktor Janusz Michałowski. Poznali się w poznańskim teatrze, a ich związek okazał się jedną z najtrwalszych relacji w polskim środowisku artystycznym.
O pierwszym mężu Jerzym Adamskim mówiła, że się nie nadawał na męża, tylko na przyjaciela. Izabellę Cywińską wszyscy kojarzyli ze słynnym serialem „Boża podszewka” i z funkcją ministery kultury w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Jej mąż Janusz Michałowski grał w „Vabanku”, „Seksmisji”, „Królewskich snach”. Byli razem blisko pół wieku. Ona reżyserka, czy także w domu? Izabella Cywińska zapewniała, że pochodzi z tradycyjnego domu i jest przyzwyczajona do tego, że w domu rządzi mężczyzna. Nigdy nie ukrywała, że to ona pierwsza zwróciła uwagę na swojego przyszłego męża, poznali się oczywiście w teatrze, w Poznaniu. Oboje mieli już za sobą inne związki. Izabella Cywińska miała dosyć przelotnych miłostek, tęskniła za stabilizacją, za życiem u boku „prawdziwego” mężczyzny". [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 23.12.2024 rok] Izabella Cywińska i Janusz Michałowski: historia miłości Izabella Cywińska urodziła się 25 marca 1935 roku we Lwowie, mimo że w akcie urodzenia wpisano Kamień Puławski nad Wisłą. Pochodziła z rodziny szlacheckiej (od strony taty). Jej domem był dworek z parkiem, chodziła z „Prabusią”, czyli prababcią na huśtawkę i paciorek, bo nieopodal stała figurka Matki Boskiej. Jej ojciec był prawnikiem i słuchaczem Wyższych Kursów Ziemiańskich, które kształciły rolników. Ale córka go nie poznała. Rok po jej urodzeniu Andrzej Cywiński zmarł w tragicznych okolicznościach. W 1936 roku nocował w hotelu Bristol w Warszawie. Położył się do łóżka, paląc papierosa, i usnął. Od niedopałka doznał ciężkich poparzeń i mimo udzielonej mu pomocy, zmarł kilka godzin później. Izabellę i jej starszą siostrę Renię wychowywała mama, wujkowie, stryjkowie, babcie. Czytaj także: Izabella Cywińska nie żyje. Wielka Dama polskiego teatru zmarła w wieku 88 lat Izabella Cywińska marzyła o reżyserii, zdawała na nią trzy razy, zanim się dostała, zdążyła skończyć etnografię na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w Polskiej Akademii Nauk. Gdy w końcu dostała się do warszawskiej Szkoły Teatralnej, na wydziale reżyserii była sama z szesnastoma kolegami. Jeszcze na studiach w 1963 roku wyszła za mąż za swojego profesora od historii teatru, Jerzego Adamskiego. W 1970 roku Maria Izabella Cywińska-Adamska (tak brzmiało jej pełne imię i nazwisko) zaczęła pracę w teatrze w Kaliszu, z którego zrobiła jeden z najciekawszych teatrów w Polsce. Pracowała z młodymi aktorami, którzy stali się sławni, m.in. z Haliną Łabonarską, Henrykiem Talarem i Januszem Michałowskim, ale jeszcze wtedy znali się jedynie zawodowo. W 1973 roku Izabella Cywińska z grupą aktorów przeniosła się do Teatru Nowego w Poznaniu. Została jego dyrektorką, to tam zrobiła słynny spektakl „Oskarżony: Czerwiec pięćdziesiątsześć" o pierwszym w Polsce buncie przeciwko komunie. I to tam zakochali się w sobie z Januszem Michałowskim, a stało się to podczas prób do inscenizacji „Dni Turbinów” Bułhakowa. Jej przyszły mąż dostał grypy, ona przyniosła mu lek, i tak to się zaczęło. Zobacz też: Bożena Dykiel i Krzysztof Wakuliński: to była wielka, studencka miłość. Dlaczego się rozstali? Janusz Michałowski przyjechał do Warszawy z innego świata, z drewnianą walizeczką Janusz Michałowski urodził się w Nowy Rok 1937 roku w Augustowie. W 1960 roku ukończył warszawską Szkołę Teatralną. Wspominał: „Kiedy przyjechałem do Warszawy w 1955 roku na egzamin do szkoły teatralnej z innego świata, z drewnianą walizeczką, teatr wywarł na mnie ogromne wrażenie. (..) Właściwie nie znałem teatru przed egzaminem. Nie było wtedy telewizji, a teatry do takich małych miasteczek jak Augustów w ogóle nie przyjeżdżały. Moi wspaniali nauczyciele z liceum dostrzegli we mnie tę odrobinę talentu i pomogli mi skończyć szkołę. Bo z przedmiotów ścisłych miałem kiepskie oceny. Ciągle przecież uczyłem się wierszy! Janusz Michałowski zagrał wiele wybitnych ról teatralnych i filmowych w „Lawie” Konwickiego, „Pismaku” Hasa, „Królewskich snach” Warchoła, w „Bożej Podszewce” swojej żony Izabelli Cywińskiej. Kiedy poznali się z Izabellą Cywińską, ona była żoną krytyka teatralnego i publicysty Jerzego Adamskiego. Przyjeżdżała z nim do rodzinnej miejscowości Janusza Michałowskiego – do Augustowa, mijali się, ale trzeba było czasu, żeby uczucie między reżyserką a aktorem wzięło górę. Byli ze sobą od połowy lat 70. Uwielbiali dom, do którego starali się nie przenosić zawodowych spraw. Zobacz też: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? On działa z namysłem, ona jest impulsywna Mieli różne charaktery. On małomówny, prywatnie nieśmiały, działający ostrożnie, z namysłem. Ona impulsywna, pełna temperamentu. Ale Janusz Michałowski zawsze wiedział, czego chce. W pracy potrafił dominować nad zespołem. Jak mówiła o mężu Izabella Cywińska: „jest odważny, mocny w robocie” (cytuję za tekstem Marka Antoniewicza, za Hypatia.pl). Czasem dochodziło między nimi do spięć, nawet ostrych. Przysięgali sobie wtedy, że nigdy więcej nie będą razem pracować, ale potem, po sukcesie, te złe chwile szły w zapomnienie. „Mam do Janusza wielkie zaufanie, bo wiem, że wszystko wykonuje z pełnym oddaniem, uczciwością. Dlatego wracamy do siebie. I gdy biorę tekst do ręki, zaraz jakaś rola mi się z nim kojarzy, wręcz szukam jej dla Janusza”, mówiła w rozmowie z Markiem Antoniewiczem. Zobacz też: Był jej jedyną, największą miłością. Hannę Mikuć i Piotra Sobocińskiego rozdzieliła nagła tragedia Janusz Michałowski podczas internowania żony: „To mnie też weźcie, Panowie”! Przeżyli razem wiele trudnych chwil. Choćby stan wojenny. W poniedziałek 14 grudnia 1981 roku oglądali razem z przyjaciółmi telewizję i popijali samogon. Nagle odezwał się dzwonek przy furtce. Janusz Michałowski zażartował: „pewnie po ciebie...” Izabella Cywińska wspominała: „(Janusz) Podszedł do okna i wrócił blady. Nie pomylił się. Wpadli do domu, krzyczeli: Pakowałam się pośpiesznie i tylko prosiłam esbeków, żeby zachowywali się spokojnie, bo mąż jest świeżo po zawale. Nie wiem już, w jakim momencie narastającej grozy i chamstwa odezwał się — blady i zdesperowany: „To mnie też weźcie, Panowie”. Czarny wrzasnął w odpowiedzi: i zamierzył się na niego pałą. Gdy wyprowadzali mnie za drzwi, jeden chwycił mnie za ramię, drugi odwrócił i zatrzasnął kajdanki na przegubach rąk. Janusz patrzył na to przez okno”. Izabella Cywińska była internowana w Gołdapii, kiedy jechała tam z grupą kobiet, nie wiedziała, gdzie ich wiozą. Trudno było też po odzyskaniu wolności, po 1989 roku, kiedy Izabella Cywińska objęła urząd ministry kultury. Nie wszystkim podobało się to, co proponowała, czasem przeciwko niej było nawet środowisko. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/img76FUa1-4a2eddb.jpg" width="2456" height="1600" alt="Janusz Michalowski, Izabella Cywinska sesja domowa.,Image: 436675896, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Janusz Michalowski, Izabella Cywinska" /> Spokojne lata Od wielu lat prowadzili uporządkowane życie. Ona zaczynała dzień od lektury ulubionej „Gazety Wyborczej". Ich dom był wypełniony książkami i lampami, które zbiera od młodych lat Janusz Michałowski, ma ich ponad 100. Przy okazji poszukiwań trafiał na inne cenne eksponaty, które kupował dla żony. Na jej biurku stał na przykład znaleziony w czasie targów staroci na Woli Anioł Stróż. Janusz Michałowski wspaniale gotuje, to on zawsze wymyślał pyszne, ale i domowe potrawy. Izabella Cywińska chwaliła męża w rozmowie dla „Gali”, że jest domatorem, majsterkuje, czyta, siedzi z kotem na kolanach. Izabella Cywińska była przede wszystkim reżyserką. Mieszkała z mężem w Warszawie. Ale ich ukochanym wspólnym miejscem był też letni domek w Augustowie. Mąż zabrał ją do kraju swoich lat dziecinnych i nauczył kochać to miejsce. Jeżeli Izabella Cywińska żałowała czegoś w życiu, to tego, że nie miała dzieci. W jednej z rozmów mówiła, że dzisiaj zrobiłaby in vitro. Dopóki była dyrektorem teatru, najpierw w Poznaniu, a potem w Warszawie, za swoje dzieci uważała młodzież, która przychodziła ze szkół teatralnych. „Wychowywałam, kształtowałam (ich) nie tylko jako aktorów, ale też jako ludzi. Żeby wyładować ten mój zmarnowany instynkt macierzyński. Zresztą niektórzy z nich mówią do mnie żartobliwie „mamo"(…). Odeszła prawdopodobnie po chorobie, na którą zapadła rok wcześniej. Miała 88 lat. W mediach społecznościowych pożegnali ją ludzie i instytucje kultury. „Czytaj, teatralna Mamo, twórz i odpoczywaj w spokoju”, napisał w sieci Piotr Kruszczyński, dyrektor Teatru Nowego w Poznaniu. Dziś odszedł jej mąż, Janusz Michałowski w wieku 89 lat.
Zagrali zakochanych, ale prywatnie nie mogli na siebie patrzeć. Kulisy konfliktu Wioletki i Staśka z „Rancza". Tym skandalem żyła cała Polska
Konflikt między Magdaleną Waligórską a Arkadiuszem Naderem z „Rancza” przybrał dramatyczny obrót. O bójce w teatrze i oskarżeniach o mole*towanie huczała cała Polska. Teraz fani zastanawiają się, czy artyści wystąpią razem w najnowszym sezonie hitu TVP.
Magdalena Waligórska i Arkadiusz Nader zdobyli sympatię widzów jako serialowe małżeństwo w popularnej produkcji „Ranczo”. Jednak za kulisami produkcji ich relacje wyglądały zupełnie inaczej. Na przestrzeni lat między aktorami narósł poważny konflikt, który o mało nie zakończył się w sądzie. Kulminacją napięć był incydent w Teatrze Nowym w Zabrzu oraz wzajemne oskarżenia o mole*towanie i przemoc. W serialu „Ranczo" grali zakochanych, prywatnie się nie znosili. Kulisy konfliktu Magdaleny Waligórskiej i Arkadiusza Nadera Zaczęło się od incydentu z 2011 roku podczas prób do spektaklu „Smak Mamrota”. Jak relacjonują źródła, niedługo przed spektaklem, gdy aktorka stała na scenie w Sali Kongresowej w Warszawie, na monitorze technika pojawił się fragment filmu porn*graficznego. Chociaż był widoczny tylko dla Magdaleny Waligórskiej, aktorka uznała sytuację za wyjątkowo upokarzającą. „Przed premierą sztuki w Sali Kongresowej w Warszawie, gdy Magda stała na scenie, nasz technik wyświetlił na monitorze fragment filmu porn*graficznego. To trwało kilka sekund, widownia niczego nie widziała. Tylko Magda. Był bardzo poruszona. Po spektaklu zeszła ze sceny, spoliczkowała technika i przyczepiła się do mnie, Arka Nadera i jeszcze jednego kolegi. Później zorganizowała spotkanie ze scenarzystą, reżyserem i producentem »Rancza«, który sprawę wyjaśnił. Ale ona, chociaż ją przeprosiliśmy, jeszcze bardziej się nakręciła i oskarżyła jednego z nas, że ją mole*tował sek*ualnie. Sądziłem, że czas zagoił rany. Ale, jak widać, nie. Gdy usłyszałem o tej awanturze w Zabrzu, było dla mnie oczywiste, że przyczyna tkwiła w tej sytuacji sprzed lat", tłumaczył jeden z aktorów w rozmowie z Twoim Imperium. Magdalena Waligórska oskarżyła Arkadiusza Nadera i kolegów z zespołu o mole*towanie sek*ualne. Choć aktor przeprosił, a całe zajście zostało wyjaśnione jako przypadek, uraza w aktorce pozostała. Relacje między nimi wyraźnie się pogorszyły, a napięcia nie zostały zażegnane przez kolejne lata. „Magda stała na scenie, technik wyświetlił ten filmik na monitorze. To trwało kilka sekund, widownia niczego nie widziała. Tylko Magda. Była bardzo poruszona", wyznał aktor w rozmowie z Twoim Imperium. Serialowa Wioletka nie zostawiła tej sprawy. Poszła na rozmowę z twórcami „Rancza". Serialowy mąż miał ją wtedy przeprosić. I choć wydawało się, że topór wojenny zostanie zażegnany, konflikt między nimi wciąż trwał. CZYTAJ TEŻ: W serialu „Dr House’a” zarobił fortunę, ale ten sukces miał swoją cenę. Hugh Laurie nie ukrywa, że najbardziej ucierpieli bliscy Dlaczego Magdalena Waligórska i Arkadiusz Nader się poróżnili? Kolejny rozdział konfliktu miał miejsce w 2015 roku w Teatrze Nowym w Zabrzu, gdzie miało dojść do fizycznego starcia. Według relacji Arkadiusza Nadera został on zaatakowany przez Magdalenę Waligórską oraz jej ówczesnego narzeczonego — Mateusza Lisieckiego. Ulubienica publiczności miała do niego podejść i zapytać: „A co ty tu robisz?! Wyp******aj stąd, ch...", relacjonował aktor w rozmowie z Super Expressem. „Przytkało mnie, bo choć od zawsze się nie lubimy, to tego się nie spodziewałem. Nagle obok pojawił się jej facet, Mateusz. Dokonał napaści z jej współudziałem. On na szczęście trafił mnie tylko raz. Na koniec usłyszałem od niego, że nasze spotkania zawsze będą wyglądać w ten sposób i za każdym razem, jak mnie spotka, to będzie mnie bił", wyjaśniał. Kiedy na miejscu zdarzenia zjawiła się policja, mieli zawrzeć umowę. Mimo to Arkadiusz Nader kolejnego dnia złożył zawiadomienie na policji. „Zakrwawiony trafiłem do szpitala. Jestem ofiarą, nie byłem agresorem! Mam na to świadków, mam wyniki lekarskiej obdukcji! W Komendzie Policji w Zabrzu złożyłem zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, w którego treści podkreśliłem DWUKROTNE stwierdzenie mojej TRZEŹWOŚCI przez funkcjonariuszy. Od tej chwili sprawą zajmują się organa ścigania z oczywistym udziałem prawnika", przekonywał. W zawiadomieniu do mediów dodał: „Zostałem napadnięty, pobity i wielokrotnie znieważony, w publicznym miejscu, którym niewątpliwie jest teatr, Teatr Nowy w Zabrzu. Napaści dokonał etatowy pracownik placówki, Mateusz L., ze współudziałem Magdaleny W., także etatowej pracownicy Teatru Nowego w Zabrzu. Nie używam określenia »aktor/ aktorka«, by nie dyskredytować wykonywanego, także przeze mnie, zawodu. Żaden z pracowników Teatru Nowego, w zaistniałej sytuacji, nie udzielił mi najmniejszej pomocy, wręcz przeciwnie, manifestowano wrogość, nie chcąc na przykład zawiadomić policję. Musiałem zrobić to sam", czytaliśmy wówczas. Medialnej burzy nie chciała jednak komentować Magdalena Waligórska. Przekonywała, że sprawę załatwi w odpowiednich instytucjach. „Złożyłam zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. To są cztery paragrafy. I nie mówię tu o sytuacji w Zabrzu, ale o czterech ostatnich latach. Mnie całkowicie wystarczy współpraca z policją, przedstawienie dowodów w sądzie, a nie walka na słowa w mediach i robienie z tego pośmiewiska na oczach całej Polski. Nie wejdę w słowną szarpaninę", kwitowała na łamach Faktu. Niedługo potem oskarżyła Arkadiusza Nadera o mole*towanie sek*ualne. „Arek ma dość specyficzny dowcip. Niestety, Magda zbyt poważnie bierze wszystko do siebie, jest zbyt wybuchową osobą. Nie wiem, być może źle odebrała jego słowa", wyjaśniał przyjaciel aktora. „To jest kobieta, która trzy lata temu oskarżyła mnie i moich kolegów z kabaretu Smak Mamrota o mole*towanie sek*ualne. Nic jej z tego wtedy nie wyszło, więc się mści. Najwidoczniej uznała, że jest dobry moment, żeby kontynuować te napaści", dodawał artysta. Ostatecznie 24 listopada 2015 roku umorzono sprawę pobicia Arkadiusza Nadera przez Mateusza Lisieckiego. Prokurator uznał wówczas, że doszło do naruszenia nietykalności cielesnej, lecz brakowało wystarczających dowodów, że miały wówczas miejsce groźby karalne. Co więcej, jeszcze przed wydaniem decyzji przez sąd doszło do konfrontacji między mężczyznami. Wkrótce po niej Arkadiusz Nader został wezwany do złożenia zeznań w sprawie incydentu z 7 listopada w Zabrzu, kiedy to nieznany sprawca ostrzelał samochód Magdaleny Waligórskiej z broni pneumatycznej. Uszkodzeniu uległy szyby pojazdu. Ponieważ Nader na stałe mieszka w Warszawie, musiał przedstawić alibi i wykazać, że nie miał związku z aktem wandalizmu. Ulubieniec publiczności krótko skwitował sprawę: „Jeśli ktoś ma kłopoty z psychiką, to powinien się leczyć". W kwietniu 2016 roku media poinformowały, że konflikt między Magdaleną Waligórską a Arkadiuszem Nadrem nie będzie miał finału w sądzie. Teraz jednak powstaje kolejny sezon „Rancza". Widzowie zastanawiają się, czy słynny Staś i Wioletka pojawią się w najnowszych odcinkach produkcji. Co ciekawe, w ostatnim sezonie hitu TVP, artyści zagrali, lecz mili osobne sceny. Czy tak będzie i tym razem? Czas pokaże. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jedna rozmowa zmieniła wszystko. Tak zaczęła się miłość Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej Źródło: teleshow.wp.pl, jastrzabpost.pl, plotek.pl.
W serialu „Dr House’a” zarobił fortunę, ale ten sukces miał swoją cenę. Hugh Laurie nie ukrywa, że najbardziej ucierpieli bliscy
Hugh Laurie dzięki „Dr House” stał się jedną z największych gwiazd telewizji. Choć serial zapewnił mu fortunę i popularność, aktor otwarcie mówił o problemach, jakie rozłąka z rodziną przyniosła w jego życiu prywatnym.
Hugh Laurie stał się światową gwiazdą dzięki roli dr. Gregory'ego House'a. Serial przyniósł mu ogromną popularność i według doniesień prasy milionowe zarobki. Za sukcesem kryła się jednak trudna rzeczywistość. Wieloletnia praca w Los Angeles oraz rozłąka z rodziną odbiły się na jego życiu prywatnym i małżeństwie. Hugh Laurie nie wierzył, że „Dr House” odniesie sukces Dziś trudno wyobrazić sobie historię telewizji bez serialu „Dr House”. Produkcja stacji Fox zadebiutowała 16 listopada 2004 r. i szybko zdobyła uznanie widzów. Ostatecznie doczekała się ośmiu sezonów oraz 177 odcinków, stając się jedną z najbardziej rozpoznawalnych produkcji medycznych na świecie. Kluczową postacią serialu był dr Gregory House, ekscentryczny lekarz inspirowany Sherlockiem Holmesem. W tę rolę wcielił się brytyjski aktor Hugh Laurie. Choć dziś trudno w to uwierzyć, sam zainteresowany nie spodziewał się sukcesu produkcji. W czasie, gdy otrzymał angaż, miał 45 lat i występował już w wielu znanych filmach. W jego filmografii znajdowały się m.in. „101 dalmatyńczyków”, „Rozważna i romantyczna”, „Obfitość” oraz „Człowiek w żelaznej masce”. Mimo doświadczenia nie był jednak postrzegany jako gwiazda pierwszego formatu. Aktor przyznał w jednym z wywiadów, że zakładał szybkie zakończenie serialu. Nie zdecydował się nawet na zakup mieszkania w Los Angeles, ponieważ był przekonany, że produkcja zostanie szybko skasowana i wróci do Londynu. CZYTAJ TEŻ: Serial dał mu sławę, ale prawie zniszczył rodzinę. Mało kto wiedział o jego dramacie Rola dr. House'a przyniosła aktorowi milionowe zarobki Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. „Dr House” stał się ogromnym sukcesem, a Hugh Laurie zyskał międzynarodową rozpoznawalność. Według doniesień prasy aktor początkowo otrzymywał po 50 tys. dol. za odcinek. W ostatnim sezonie jego wynagrodzenie miało wynosić już 700 tys. dol. za odcinek. Łącznie miał zarobić aż 9 mln dol. Popularność serialu przełożyła się również na uznanie branży filmowej. Za swoją kreację Hugh Laurie zdobył dwa Złote Globy. Trzecią statuetkę otrzymał dziesięć lat później za rolę w produkcji „Nocny recepcjonista”. Sukces zawodowy sprawił, że brytyjski aktor znalazł się w gronie najbardziej rozpoznawalnych gwiazd telewizji. Jednocześnie rozpoczął jednak bardzo wymagający okres w życiu prywatnym. Sukces serialu odbił się na życiu rodzinnym Hugh Lauriego Praca przy serialu trwała osiem lat. Długie pobyty w Los Angeles oznaczały dla aktora rozłąkę z rodziną, która pozostała w Londynie. W Wielkiej Brytanii mieszkała jego żona Jo Green oraz trójka nastoletnich wówczas dzieci: Charles, William i Rebecca. Choć przy serialu pracował jego przyjaciel Robert Sean Leonard, znany widzom jako dr James Wilson, nie rekompensowało to rozłąki z najbliższymi. Hugh Laurie otwarcie przyznał, że trudny okres wpłynął na relacje z rodziną i przyjaciółmi. Wspominał, że jego wcześniejsze problemy związane z depresją powróciły i odbijały się na codziennym funkcjonowaniu. „To wpływało na wszystko — na moją rodzinę i przyjaciół. Byłem utrapieniem, z którym trzeba było przebywać. Byłem nieszczęśliwy i skupiony na sobie” — przyznał aktor. Depresja i rozłąka z bliskimi stały się poważnym problemem Wieloletnia praca z dala od domu miała swoje konsekwencje. Laurie nie ukrywał, że sukces zawodowy nie przełożył się automatycznie na szczęście w życiu prywatnym. W rozmowie z „Radio Times” mówił wprost o wpływie serialu na swoje małżeństwo. Jego słowa pokazały, jak wymagający był to etap zarówno dla niego, jak i jego najbliższych. Aktor stwierdził, że udział w produkcji nie pomógł jego małżeństwu. Wypowiedź ta stała się jednym z najbardziej komentowanych wyznań dotyczących kulis pracy przy serialu „Dr House”. Historia Hugh Lauriego pokazuje, że za spektakularnym sukcesem często kryją się osobiste wyrzeczenia, których nie widać na ekranie. Co robi Hugh Laurie po zakończeniu „Dr House”? Po zakończeniu zdjęć do serialu aktor wrócił na stałe do Wielkiej Brytanii. Nie zdecydował się jednak na zakończenie kariery. W kolejnych latach występował w takich produkcjach jak „Światło, którego nie widać”, „Avenue 5”, „Dlaczego nie Evans?” oraz „Nocny recepcjonista”. Równolegle rozwijał również działalność muzyczną. Na swoim koncie ma dwie płyty bluesowe nagrane z zespołem The Copper Bottom Band. Mimo wielu nowych projektów nie ukrywa, że „Dr House” pozostaje wyjątkowym rozdziałem w jego zawodowym życiu. Hugh Laurie podkreślał, że jest bardzo dumny z serialu i uważa, że produkcja wniosła coś ważnego do świata telewizji. Jednocześnie zaznaczał, że nie porównuje swoich kolejnych ról do kreacji dr. Gregory'ego House'a. Aktor zwracał także uwagę na znaczenie humoru i muzyki w życiu człowieka. Jak podkreślał, to właśnie piosenki i żarty pomagają ludziom przetrwać nawet najtrudniejsze momenty. Źródło: Plejada
Jedna rozmowa zmieniła wszystko. Tak zaczęła się miłość Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej
Paweł Deląg i Patrycja Komorowska udowadniają, że najważniejsze decyzje rodzą się z miłości i wzajemnego zrozumienia. Choć ich związek rozwijał się z dala od medialnego zgiełku, od początku nie brakowało w nim szczerości. Dziś para oczekuje narodzin pierwszego wspólnego dziecka, a ich historia pokazuje, jak wspólne marzenia mogą stać się rzeczywistością.
Choć przez lata Paweł Deląg uchodził za jednego z najbardziej tajemniczych aktorów polskiego show-biznesu, dziś nie ukrywa już swojego szczęścia. U boku Patrycji Komorowskiej odnalazł spokój, a ich relacja właśnie wkracza w kolejny, wyjątkowy etap. Para oczekuje narodzin pierwszego wspólnego dziecka, jednak ich historia zaczęła się znacznie wcześniej. Od szczerej rozmowy do wspólnej przyszłości. Jak rozwijał się związek Patrycji Komorowskiej i Pawła Deląga? Patrycja Komorowska, psycholożka i właścicielka poradni zdrowia psychicznego, przez długi czas pozostawała z dala od medialnego świata. Gdy związała się z Pawłem Delągiem, nie szukała rozgłosu ani zainteresowania mediów. Ich relacja rozwijała się z dala od błysków fleszy, oparta na wzajemnym zrozumieniu i podobnym spojrzeniu na życie. Od początku ich znajomości nie brakowało szczerości. Patrycja nie ukrywała, że marzy o macierzyństwie i chciałaby w przyszłości zostać mamą. Jak sama przyznała, temat ten pojawił się już na początku związku. Nie był to jednak powód do napięć czy trudnych rozmów. Wręcz przeciwnie. Paweł Deląg miał doskonale rozumieć jej pragnienia i podchodzić do nich z dużym spokojem. „Na początku relacji poruszaliśmy ten temat. Paweł wiedział, że ja to rozważam i że chciałabym być kiedyś mamą i jak najbardziej to rozumiał. Zawsze powtarzał, że takie rzeczy po prostu się dzieją, naturalnie, jeśli dwoje ludzi się kocha”, wyznała. Psychoterapeutka zdradziła swoim obserwatorom, że aktor od początku wiedział o jej marzeniach związanych z założeniem rodziny. Jego reakcja była dla niej ważnym sygnałem, że patrzą w tym samym kierunku. Para nie planowała niczego pod presją czasu. Oboje byli zgodni, że najważniejsze jest budowanie relacji opartej na uczuciu i wzajemnym zaufaniu. CZYTAJ TEŻ: Od medalisty mistrzostw świata do nowej gwiazdy TVP. Jeden moment zmienił wszystko w życiu Kadziewicza Miłość, podróże i dziecko w drodze. Nowy rozdział w życiu Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej Z biegiem miesięcy ich uczucie tylko się umacniało. Zakochani coraz częściej pojawiali się razem publicznie, a Patrycja zaczęła stopniowo otwierać się również na obecność w mediach społecznościowych. Fani mogli obserwować wspólne chwile, podróże oraz codzienność pary. W ostatnich miesiącach odwiedzili między innymi Miami, Paryż oraz Portugalię, chętnie dokumentując swoje wyjazdy. Przełomowym momentem okazał się koniec marca, gdy zakochani przekazali radosną wiadomość o powiększeniu rodziny. Dla Patrycji Komorowskiej będzie to pierwsze dziecko. Dla Pawła Deląga – ojca dwóch dorosłych synów – kolejny ważny rozdział w życiu rodzinnym. Od czasu ogłoszenia ciąży przyszła mama coraz częściej dzieli się swoimi emocjami związanymi z oczekiwaniem na dziecko. Nie ukrywa, że to spełnienie marzenia, które towarzyszyło jej od dawna. Para poznała już płeć dziecka, a także wybrała imię, choć tej informacji wciąż nie ujawnia publicznie. Ostatnio zakochani postanowili podzielić się z fanami jeszcze bardziej osobistym momentem. Paweł Deląg opublikował nagranie zza kulis ciążowej sesji zdjęciowej. W białych koszulach i jeansach pozowali przed obiektywem, nie kryjąc czułości i wzajemnej bliskości. Patrycja wyeksponowała zaokrąglony brzuszek, a kadry szybko przyciągnęły uwagę internautów. Dziś ich historia miłości wkracza w nowy etap. To opowieść o relacji budowanej na szczerości, wspólnych wartościach i marzeniach, które właśnie stają się rzeczywistością. Wszystko wskazuje na to, że Paweł Deląg i Patrycja Komorowska z ogromną radością przygotowują się do najważniejszej roli w swoim życiu – roli rodziców wspólnego dziecka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie"
Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie"
Natasza Urbańska świętuje 30-lecie pracy artystycznej i coraz chętniej wraca do najważniejszych momentów swojego życia. W programie „Stare zdjęcia gwiazd” opowiedziała nie tylko o początkach kariery w Teatrze Buffo, ale także o relacji z Januszem Józefowiczem. Artystka przyznała, że ich związek od początku wzbudzał ogromne emocje, a największy ciężar społecznych ocen spadł właśnie na nią.
Dziś tworzą jeden z najbardziej rozpoznawalnych związków polskiego świata artystycznego, jednak początek ich relacji nie należał do łatwych. Natasza Urbańska po latach wróciła wspomnieniami do momentu, gdy jej życie prywatne znalazło się w centrum zainteresowania opinii publicznej. W najnowszej rozmowie opowiedziała o emocjach, które jej towarzyszyły, oraz o krytyce, z którą musiała się mierzyć. Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz: Początek relacji, który wywołał ogromne emocje Niektóre historie miłosne od pierwszych chwil przyciągają uwagę otoczenia. Tak było również w przypadku Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza. Choć dziś ich relacja wydaje się naturalną częścią polskiego show-biznesu, początki związku wzbudzały wiele komentarzy i zainteresowania. Niedawno artystka pojawiła się w programie „Stare zdjęcia gwiazd” i otworzyła przed widzami album pełen wspomnień — od pierwszych kroków na scenie po momenty, gdy jej życie prywatne znalazło się pod lupą mediów. W roku, w którym świętuje 30-lecie pracy artystycznej, wróciła do początków kariery związanej z Teatrem Buffo, miejscem, do którego trafiła zupełnie przypadkiem, towarzysząc przyjaciółce na castingu. Szybko jednak zrozumiała, że scena może stać się jej światem. Choć wcześniej realizowała się jako gimnastyczka, to właśnie teatr otworzył przed nią nowy rozdział — pełen muzyki, tańca, aktorstwa i wielkich emocji. Czytaj też: Dla jego kariery poświęciła marzenia. Mało kto wie, kim była pierwsza żona Janusza Józefowicza „Zawody mocno mnie demobilizowały. Nie umiałam rywalizować z dziewczynami, do tego dochodziło dojrzewanie, gdzie nie czułam się za dobrze w moim ciele. […] Plus ta atmosfera rywalizacji, że te zawodniczki były "suche" - brakowało mi tam po prostu przyjaźni. […] A w teatrze ja po raz pierwszy sama z siebie się uśmiechnęłam. To się nigdy nie wydarzyło na zawodach. […] Znalazłam tu taką przyjemność, że jestem na scenie i ta energia i radość, którą dostawałam od artystów, którzy występowali ze mną na scenie, choć też się ich krępowałam, bo to były dla mnie wielkie gwiazdy, które dopiero co wróciły z Broadwayu”, relacjonowała w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem dla Pudelka w programie „Stare zdjęcia gwiazd”. Artystka wspomniała również medialną wrzawę wokół związku z Januszem Józefowiczem, która przez lata pozostawała jednym z najgłośniejszych tematów w jej życiu. Krytyka i presja. „Atak skumulował się na mnie” To właśnie w Teatrze Buffo zawodowa pasja zaczęła splatać się z życiem prywatnym. Relacja Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza od początku przyciągała uwagę mediów oraz opinii publicznej, stając się jednym z najgłośniej komentowanych tematów w polskim show-biznesie. Gdy między artystami narodziło się uczucie, reżyser był w trakcie rozwodu z Danutą Józefowicz, z którą wychowywał dwoje dzieci. Okoliczności te sprawiły, że młoda wówczas artystka znalazła się w centrum medialnej burzy. Zamiast skupiać się wyłącznie na rozwijającej się karierze, musiała mierzyć się z falą krytyki i ocen, które często wykraczały poza granice zwykłej publicznej dyskusji. Po latach wspomina tamten czas jako okres pełen emocji, gdy zainteresowanie jej życiem prywatnym momentami przyćmiewało zawodowe sukcesy. To doświadczenie na długo zapisało się w jej pamięci i stało się jednym z najbardziej wymagających etapów w życiu. „Zazwyczaj w takich związkach, gdzie młodsza kobieta wkracza - on był wtedy żonaty, na etapie rozwodu, ale nikogo to nie obchodziło - w jakiś związek... Atak skumulował się na mnie, a nie na Januszu, który też zadecydował, że chce łączyć swój świat, swoje życie, że się zakochał we mnie i że to też jest jego wybór. Że ja go nie przymuszałam do niczego. Mężczyzna jest usprawiedliwiony, biedny, nie wiedział, co się dzieje, a ona jest ta zła”, relacjonowała w najnowszym wywiadzie. Czytaj też: Córka Urbańskiej i Józefowicza zabłysnęła w teatrze ojca. Nagranie podbija sieć. Internauci nie mają wątpliwości Po latach Natasza Urbańska nie ukrywa, że to właśnie ona poniosła największy ciężar społecznych ocen. Choć różnica wieku między nią a Januszem Józefowiczem od początku była jednym z najczęściej komentowanych tematów, dla nich samych nie okazała się przeszkodą. Wręcz przeciwnie – z biegiem lat nauczyli się budować relację opartą na wzajemnym wsparciu, zaufaniu i partnerstwie. Dziś Urbańska patrzy na tamte wydarzenia z większym spokojem, podkreślając, że mimo trudnego początku udało im się stworzyć trwały związek, który przetrwał próbę czasu i medialnej presji. „Czułam taką cichą napaść na mnie i nieprzyzwolenie na tę sytuację. Wiedziałam, że to tak będzie, że muszę się przygotować na niezłą chłostę, bo tego nie wybacza się młodym dziewczynom. A że się zakochałam, to mózg mi odjęło i co miałam zrobić. Było to przyciąganie i odnaleźliśmy siebie, mimo różnicy wieku, która - jak się okazuje - nie jest przeszkodą, dopełniamy się i przez te lata wspieramy się i budujemy ten związek wspólnie”, opowiadała Piotrowi Grabarczykowi dla Pudelka.
Od medalisty mistrzostw świata do nowej gwiazdy TVP. Jeden moment zmienił wszystko w życiu Kadziewicza
To jedna z najgłośniejszych zmian w obsadzie „Kocham Cię, Polsko!” przed startem nowego sezonu. TVP postawiła na Łukasza Kadziewicza, który dołączy do programu jako kapitan jednej z drużyn. Były reprezentant Polski i współprowadzący „Pytanie na śniadanie” zastąpi Filipa Gurłacza. Czy nowa gwiazda stacji podbije serca widzów także w kultowym teleturnieju?
Jesienna ramówka TVP zapowiada się wyjątkowo emocjonująco. Widzowie programu „Kocham Cię, Polsko!” zobaczą bowiem zupełnie nową twarz w jednej z najważniejszych ról. Produkcja postawiła na osobę doskonale znaną publiczności, a wybór może okazać się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Łukasz Kadziewicz nowym kapitanem w „Kocham Cię, Polsko!” Wszystko jest już jasne. Jak informują Wirtualne Media, Łukasz Kadziewicz dołączy do grona kapitanów drużyn w kolejnej edycji programu „Kocham Cię, Polsko!”. Wiadomość pojawiła się w dniu rozpoczęcia nagrań do nowego sezonu i szybko wywołała zainteresowanie fanów formatu. Zmiana była konieczna po tym, jak z udziału w programie zrezygnował Filip Gurłacz. W jego miejsce produkcja postanowiła zaangażować byłego reprezentanta Polski w siatkówce, który od pewnego czasu z powodzeniem rozwija swoją karierę telewizyjną. O możliwym angażu Kadziewicza mówiło się już wcześniej. Według doniesień Pudelka decyzja zapadła bardzo szybko, a osoby związane z produkcją nie miały większych wątpliwości. Jak wynika z informacji przekazanych przez serwis, były siatkarz świetnie zaprezentował się podczas swojego wcześniejszego występu w programie. Dodatkowo cieszy się dużą sympatią widzów „Pytania na śniadanie”, co miało mieć znaczenie przy podejmowaniu decyzji. Kadziewicz miał bez wahania przyjąć propozycję i dołączyć do ekipy popularnego teleturnieju. CZYTAJ TEŻ: Nie planowali ślubu, jedna rzecz zmieniła wszystko. Gwiazdy serialu "Ranczo" są razem od ponad 40 lat. Znamy sekret ich relacji Od medalisty mistrzostw świata do gwiazdy TVP Łukasz Kadziewicz przez lata należał do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich siatkarzy. W 2006 roku zdobył wraz z reprezentacją Polski medal mistrzostw świata. W trakcie kariery występował w takich klubach jak Jastrzębski Węgiel, AZS Olsztyn czy PGE Skra Bełchatów. Po zakończeniu sportowej przygody nie zniknął jednak z życia publicznego. Z powodzeniem odnalazł się w mediach, budując pozycję eksperta i komentatora siatkarskiego. Przełomowym momentem okazał się 2025 rok, kiedy związał się zawodowo z Telewizją Polską. Dziś regularnie pojawia się na antenie „Pytania na śniadanie”, które współprowadzi razem z Agnieszką Woźniak-Starak. Teraz przed nim kolejne telewizyjne wyzwanie. Czy Łukasz Kadziewicz sprawdzi się w roli kapitana jednej z drużyn „Kocham Cię, Polsko!”? Odpowiedź poznamy już jesienią 2026 roku, gdy nowe odcinki programu trafią na antenę. Źródło: eska.pl. CZYTAJ TEŻ: Po odejściu z rządu wyjechała za granicę. Na polityce dorobiła się sporych pieniędzy. Majątek Ewy Kopacz robi wrażenie
Po odejściu z rządu wyjechała za granicę. Na polityce dorobiła się sporych pieniędzy. Majątek Ewy Kopacz robi wrażenie
Najnowsze oświadczenie majątkowe Ewy Kopacz ujawniło szczegóły dotyczące jej oszczędności, nieruchomości i dochodów. Szczególną uwagę zwraca wysokość emerytury byłej premier, a także wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu mandatu europosłanki.
Ewa Kopacz opublikowała najnowsze oświadczenie majątkowe, które pokazuje stan jej finansów. Dokument ujawnia wysokość zgromadzonych oszczędności, wartość posiadanego mieszkania i samochodu, a także dochody osiągane z pracy w Parlamencie Europejskim. Szczególną uwagę zwraca emerytura byłej premier, która w ubiegłym roku osiągnęła znaczącą wartość. Ewa Kopacz opublikowała nowe oświadczenie majątkowe Oświadczenia majątkowe osób pełniących najważniejsze funkcje publiczne od lat budzą duże zainteresowanie opinii publicznej. Dzięki nim można sprawdzić, jakie środki finansowe zgromadzili politycy, jakie nieruchomości posiadają, a także jakie osiągają dochody i jakie mają zobowiązania finansowe. Najnowsze oświadczenie majątkowe Ewy Kopacz pokazuje szczegółowy obraz jej sytuacji finansowej. Była premier i obecna europosłanka wykazała zarówno zgromadzone oszczędności, jak i posiadane składniki majątku. Dokument ujawnia również wysokość dochodów uzyskiwanych przez polityczkę oraz informacje dotyczące jej kredytu hipotecznego. Publikacja takich danych pozwala obywatelom na wgląd w finanse osób sprawujących funkcje publiczne i stanowi element przejrzystości życia publicznego. ZOBACZ TEŻ: Serialowa Klaudia wróciła na plan „Rancza”. Trudno było jej ukryć emocje. Zdradziła, co dzieje się za kulisami Jakie oszczędności i nieruchomości wykazała była premier? Z opublikowanego dokumentu wynika, że Ewa Kopacz zgromadziła oszczędności w kilku walutach. W oświadczeniu majątkowym wykazała 259,9 tys. zł, 2,6 dol. oraz 15,8 tys. euro. Wśród składników majątku znalazło się również mieszkanie o powierzchni 43,4 m kw. Nieruchomość została wyceniona na 550 tys. zł. Dokument zawiera także informacje o samochodzie należącym do europosłanki. W garażu Ewy Kopacz znajduje się Audi A3 z 2023 r., którego wartość została oszacowana na 120 tys. zł. Dane zawarte w oświadczeniu pokazują, że była premier posiada zarówno oszczędności, jak i wartościowe składniki majątku, które zostały szczegółowo wykazane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dochody z Parlamentu Europejskiego przekroczyły pół miliona złotych Jednym z głównych źródeł dochodów Ewy Kopacz pozostaje działalność w Parlamencie Europejskim. Z oświadczenia majątkowego wynika, że w 2025 r. z tytułu pełnienia mandatu europosłanki uzyskała dochód w wysokości 132,7 tys. euro brutto. W przeliczeniu na złotówki kwota ta wynosi około 564 tys. zł brutto. To właśnie wynagrodzenie związane z wykonywaniem mandatu stanowiło najważniejsze źródło przychodów wykazane przez polityczkę. Informacje te pokazują skalę dochodów osiąganych przez osoby pełniące funkcje w instytucjach europejskich. Oświadczenie majątkowe wskazuje jednoznacznie, że wynagrodzenie z Parlamentu Europejskiego przekroczyło poziom pół miliona złotych brutto w skali roku. Emerytura Ewy Kopacz. Tyle wyniosło świadczenie w ubiegłym roku Szczególne zainteresowanie wzbudza jednak emerytura Ewy Kopacz. To właśnie ten element oświadczenia majątkowego przyciąga największą uwagę. Według dokumentu w ub.r. była premier otrzymała z tytułu emerytury łącznie 135 tys. zł. Oznacza to, że średnia miesięczna wartość świadczenia wyniosła około 11,2 tys. zł. Emerytura Ewy Kopacz stanowi drugie główne źródło dochodów wykazane w oświadczeniu majątkowym. Dane zawarte w dokumencie pokazują, że świadczenie emerytalne osiągnęło poziom, który może zwracać uwagę opinii publicznej. Publikacja tych informacji pozwala dokładnie prześledzić strukturę dochodów byłej premier i obecnej europosłanki. Oprócz wynagrodzenia z Parlamentu Europejskiego emerytura pozostaje bowiem istotnym elementem jej rocznych wpływów. Kredyt hipoteczny nadal figuruje w oświadczeniu majątkowym W części dotyczącej zobowiązań finansowych Ewa Kopacz wykazała kredyt hipoteczny zaciągnięty w PKO Banku Polskim. Z dokumentu wynika, że kredyt został zaciągnięty w maju 2009 r. Początkowa kwota zobowiązania wynosiła 337,3 tys. zł, natomiast okres spłaty ustalono na 20 lat. Mimo upływu ponad 17 lat od momentu zaciągnięcia kredytu, do spłaty pozostaje jeszcze ponad 87 tys. zł. Informacja ta również została zawarta w najnowszym oświadczeniu majątkowym byłej premier. Dane dotyczące zobowiązań finansowych są obowiązkowym elementem takich dokumentów i pozwalają uzyskać pełniejszy obraz sytuacji majątkowej osób sprawujących funkcje publiczne. Najnowsze oświadczenie majątkowe Ewy Kopacz pokazuje, że była premier dysponuje znacznymi oszczędnościami, posiada mieszkanie wycenione na 550 tys. zł oraz samochód Audi A3 z 2023 r. Dokument ujawnia także dwa główne źródła dochodów polityczki: wynagrodzenie za pełnienie mandatu europosłanki oraz emeryturę. W 2025 r. dochody z Parlamentu Europejskiego wyniosły 132,7 tys. euro brutto, czyli około 564 tys. zł brutto. Z kolei emerytura Ewy Kopacz osiągnęła w ub.r. wartość 135 tys. zł, co daje średnio około 11,2 tys. zł miesięcznie. Oświadczenie majątkowe zawiera również informację o kredycie hipotecznym, którego pozostała do spłaty kwota przekracza 87 tys. zł. Źródło: Plejada
Nie planowali ślubu, jedna rzecz zmieniła wszystko. Gwiazdy serialu "Ranczo" są razem od ponad 40 lat. Znamy sekret ich relacji
Za ich uśmiechami kryje się historia pełna poświęceń, trudnych decyzji i momentów, które mogły zmienić wszystko. Ewa Kuryło i Piotr Pręgowski od ponad czterech dekad tworzą związek oparty na zaufaniu i wzajemnym wsparciu. Gdy on przechodził przez zawodowy kryzys, ona nie przestała wierzyć. Dziś są jednym z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego świata aktorskiego.
Poznali się jako studenci, zakochali się bez pamięci i od tamtej pory nie przestali iść przez życie ramię w ramię. Ewa Kuryło i Piotr Pręgowski stworzyli jedną z najbardziej trwałych par polskiego show-biznesu. Za ich wspólną historią kryją się jednak nie tylko szczęśliwe chwile, ale także trudne decyzje, wyrzeczenia i momenty, które wystawiły ich miłość na poważną próbę. Jak Ewa Kuryło i Piotr Pręgowski się poznali? Spotkanie, które odmieniło ich życie Choć od ich pierwszego spotkania minęło już ponad 40 lat, uczucie, które połączyło Piotra Pręgowskiego i Ewę Kuryło, wciąż jest żywe i pełne ciepła. Poznali się jako studenci warszawskiej Akademii Teatralnej. Już na drugim roku zagrali razem w spektaklu „Pokój dziecięcy”. Wspólne próby, długie rozmowy, podobne poczucie humoru – bardzo szybko okazało się, że łączy ich coś więcej niż tylko zamiłowanie do aktorstwa. Wkrótce zamieszkali razem, a ich związek rozwijał się w zawrotnym tempie. Początkowo dzielili dach z rodzicami Piotra, co – jak wspominali po latach – było próbą, ale także testem ich relacji. Nie planowali ślubu. Wszystko zmieniła córka i poczucie odpowiedzialności Choć ich uczucie było silne, długo nie myśleli o ślubie. Ale gdy w 1982 roku na świecie pojawiła się ich córka, Zofia, postanowili złożyć sobie przysięgę. „Małżeństwo nie było nam do szczęścia potrzebne. Dopiero trzy miesiące po urodzeniu córki złożyliśmy przysięgę”, opowiadała aktorka. Była to decyzja podyktowana nie tylko miłością, ale też odpowiedzialnością. Chcieli stworzyć córce bezpieczny dom i dać jej stabilność, jakiej sami doświadczyli. Dwoje aktorów pod jednym dachem. Dlaczego Ewa Kuryło zrezygnowała z kariery? Życie w duecie aktorskim nie należało do najłatwiejszych. Ewa Kuryło podjęła decyzję o rezygnacji z kariery na rzecz rodziny. „Ktoś musiał zostać w domu. Dwóch aktorów w jednym domu to za dużo” – stwierdziła szczerze. „Nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby szukać niani. Wcale nie tęskniłam za pracą, ponieważ spełniałam się jako mama. Dzisiaj mogę powiedzieć, że była to najważniejsza rola w moim życiu. Cieszyłam się, że mogę chodzić na wywiadówki i na sto procent poświęcić się córce”, wspominała Ewa Kuryło. W tym czasie Piotr Pręgowski wziął na siebie ciężar utrzymania domu. Grał w kultowych produkcjach, takich jak „Zmiennicy” czy „Miś”, ale nawet rozpoznawalność nie gwarantowała stabilnych zarobków. Czytaj też: Piotr Pręgowski uniknął śmierci. „To były ułamki sekund, przerażeni pomyśleliśmy, że to już koniec ” Kryzys zawodowy Piotra Pręgowskiego. Myślał o emigracji i miał dramatyczny plan Najtrudniejsze chwile przyszły wtedy, gdy Piotr stracił wiarę w siebie. Brak ról, nieregularne dochody, poczucie bezradności. „Chodziłem na castingi, ale mnie nie chcieli", wspominał. Małżonkowie ledwo wiązali koniec z końcem. Z finansami było tak krucho, że zastanawiali się nad emigracją do Ameryki. Nie otrzymali jednak wiz... "(...) Kombinowałem, żeby się ubezpieczyć na życie, a potem popełnić samobójstwo. Wtedy przynajmniej żona i córka dostałyby po mnie odszkodowanie”, przyznał aktor po latach. To Ewa – cicha bohaterka tej historii – była dla niego ostoją. Nigdy w niego nie zwątpiła. Wierzyła, że jeszcze wróci na scenę i udowodni, na co go stać. „Gdyby nie Ewa, moja kariera potoczyłaby się zapewne inaczej" – mówił wzruszony. Czytaj również: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku Piotr Pręgowski swoją karierę zawdzięcza żonie W końcu los się do nich uśmiechnął. Ewa Kuryło zrobiła mężowi kilka fotografii, zaktualizowała jego portfolio. Wtedy zdjęcia trafiły do agencji artystycznej i przykuły uwagę twórców. Na horyzoncie pojawiło się wiele obiecujących propozycji. Aktor pojawił się w serialu Camera cafe, a następnie podbił serca fanów w kultowym Ranczo jako Patryk Pietrek. Potem pojawił się w Ojcu Mateuszu, Świecie według Kiepskich, Unii serc, Miłości na zakręcie. W serialu Ranczo zagrała także Ewa Kuryło, która wcielała się w kreację Wiesławy Oleś, dyrektorki szkoły. „Lubimy ze sobą nie tylko pracować, ale też przebywać. Niektórzy z naszych kolegów ze studiów są już dawno po rozwodach, rodzinnych tragediach, dramatycznych rozstaniach. Przeżyli tanie i żałosne romanse, inni nieszczęśliwą miłość, ale we wszystkich przypadkach doprowadziło ich to do katastrofy rodzinnej”, mówiła w jednym z wywiadów aktorka. Jaka jest według nich recepta na szczęście w związku? Piotr Pręgowski odpowiadał: „Ludzie traktują bliskich niczym talerz zupy. Jak ktoś jest za mało słony, dosalają. Kiedy niezbyt słodki, przesładzają. Zaś moja recepta na szczęście jest prosta: trzeba je złapać, mocno przytulić do serca i trzymać”. Ich miłość przetrwała wszystko. Kulisy związku Piotra Pręgowskiego i Ewy Kuryło Dziś są wzorem trwałego, głębokiego związku, który nie opiera się na blichtrze, lecz na szacunku i przywiązaniu. Nie występują razem na scenie, nie udzielają się wspólnie w mediach, ale ich historia nadal fascynuje i inspiruje. W świecie, w którym relacje często kończą się po kilku latach, oni udowodnili, że miłość naprawdę może być na całe życie – jeśli tylko się o nią dba. Czytaj również: Zagrała, choć wiedziała, że On odszedł. Dorota Segda nie przerwała spektaklu… Ewa Kuryło i Piotr Pręgowski życie na wsi Z dala od zgiełku wielkiego miasta, na ukochanych Kujawach, Ewa Kuryło i Piotr Pręgowski odnaleźli swój azyl. Otoczeni lasami, blisko jeziora, cenią ciszę i rytm natury. Choć nie zrezygnowali ze sceny i nadal realizują się zawodowo, to właśnie rodzina niezmiennie pozostaje ich najwyższym priorytetem. „Jeśli wolny czas, którego mamy pod dostatkiem, nazwiemy luksusem, to tak, nasze życie jest nurzaniem się w komforcie. Z finansowego punktu widzenia też nie mamy powodów do narzekań, gdyż życie na wsi pozwala nam wieść skromne, ale godne życie”, zdradzał jakiś czas temu Piotr Pręgowski. Życzymy dużo radości! Zobacz też: Nie szukała miłości. Ona znalazła ją sama. Historia Alicji Resich i Krzysztofa Jordana Źródła: Kobieta Wp, Świat Seriali, Plejada
Miał świat u stóp. Jedna chwila zmieniła wszystko. Tragiczna historia Andrzeja Nardellego łamie serce. Nikt nie spodziewał się takiego finału
Był jednym z najbardziej obiecujących aktorów swojego pokolenia. Gdy jego kariera nabierała rozpędu, los napisał tragiczne zakończenie tej historii. Andrzej Nardelli zmarł 11 czerwca 1972 roku, mając zaledwie 25 lat. Do dziś pozostaje symbolem talentu, który odszedł zdecydowanie za wcześnie.
Miał talent, charyzmę i niezwykłą wrażliwość, która przyciągała ludzi. Andrzej Nardelli należał do grona młodych artystów, o których mówiono, że przed nimi stoi świat otworem. Los napisał jednak dla niego zupełnie inny scenariusz. 11 czerwca 1972 roku życie aktora i piosenkarza dobiegło końca. Miał zaledwie 25 lat. Andrzej Nardelli był jedną z największych nadziei polskiego aktorstwa Są artyści, których kariery mierzy się liczbą nagród i dekad spędzonych na scenie. Są też tacy, którzy odchodzą zbyt wcześnie, a mimo to zostawiają po sobie ślad niemożliwy do zatarcia. Do tej drugiej grupy należał Andrzej Nardelli. Urodzony 7 kwietnia 1947 roku w Mysłowicach aktor i piosenkarz od najmłodszych lat wyróżniał się niezwykłą energią i talentem. „Teatr był w jego głowie właściwie od zawsze, w mojej zresztą też. Tylko że ja nie miałam odwagi, żeby zdawać do szkoły teatralnej”, opowiadała jego siostra Maria w rozmowie z Gazetą Wyborczą [cytat za Plejada.pl]. Dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym mieście. Uczył się w I Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Mysłowicach. Kolejnym krokiem była Warszawa i studia aktorskie. W 1968 roku ukończył Akademię Teatralną, otwierając sobie drzwi do świata zawodowej sceny. Na jednym roku studiował między innymi z Anitą Dymszówną, Danielem Olbrychskim, Piotrem Fronczewskim oraz Andrzejem Sewerynem. Już wtedy otaczało go środowisko młodych artystów, których nazwiska w kolejnych latach miały stać się rozpoznawalne w całym kraju. Nie musiał długo czekać na swoją szansę. Zaledwie dwa lata później dołączył do zespołu Teatru Narodowego – miejsca, o którym marzy wielu młodych aktorów. „On był kompletnie otwarty, to były wszystkie nerwy na wierzchu skóry. Niczego nie ukrywał, nie kombinował, nie wymyślał. Po prostu strasznie to lubił. Miał radość grania”, wyznał Maciej Englert w dokumencie "Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim". Czytaj też: Był jej pierwszą miłością. Myślano, że to z nim doczekała się pierwszego syna. Po latach Magda Umer ujawniła prawdę Dla Nardellego był to początek drogi, która zapowiadała się wyjątkowo obiecująco. Na tej prestiżowej scenie zadebiutował jako Orcio w „Nie-Boskiej komedii”, występując u boku Zofii Kucówny. Prawdziwe uznanie przyniosła mu jednak rola, o której zaczęto mówić w teatralnym środowisku szczególnie głośno. Wcielił się w tytułowego bohatera „Kordiana” Juliusza Słowackiego w inscenizacji Adama Hanuszkiewicza. Dla młodego aktora było to nie tylko ważne zawodowe wyzwanie, ale także potwierdzenie, że należy do grona najbardziej obiecujących talentów swojego pokolenia. Z każdym kolejnym spektaklem umacniał swoją pozycję na scenie Teatru Narodowego. Występował również w takich przedstawieniach jak „Hamlet”, „Opera za trzy grosze” czy „Śluby panieńskie”. Choć publiczność kojarzyła go przede wszystkim z teatrem, Andrzej Nardelli z powodzeniem rozwijał również swoją muzyczną wrażliwość. Na przełomie 1970 i 1971 roku występował w Piwnicy Wandy Warskiej w Warszawie – miejscu szczególnym dla artystycznego życia stolicy. To właśnie tam śpiewał i nagrywał utwory skomponowane przez Andrzeja Kurylewicza do tekstów Cypriana Kamila Norwida, sięgając po repertuar wymagający nie tylko talentu, ale także wyjątkowej interpretacyjnej dojrzałości. Czytaj też: Maryla Rodowicz w poruszających słowach żegna wybitną artystkę: „Była niepowtarzalna”. Ich więź była wyjątkowa Muzyka zajmowała w jego życiu coraz ważniejsze miejsce. Nardelli pojawiał się również w programach telewizyjnych, gdzie występował wspólnie z Magdą Umer. Oboje należeli do młodego pokolenia artystów poszukujących własnego języka wyrazu, a ich występy przyciągały uwagę widzów ceniących połączenie poezji, muzyki i aktorskiej wrażliwości. Równolegle nie zwalniał tempa na scenie. Występował także w spektaklach Teatru Telewizji. Użyczył swojego głosu w wielu słuchowiskach Polskiego Radia. Miał w sobie coś, czego nie da się wyuczyć – naturalność, autentyczność i rodzaj wewnętrznego światła, który przyciągał ludzi. Nic dziwnego, że z czasem zaczęto mówić o nim „promienny chłopiec”. Kiedy pojawiał się na scenie lub przed kamerą, trudno było oderwać od niego wzrok. Nie potrzebował wielkich gestów ani efektownych środków wyrazu. Wyróżniał się szczerością i świeżością, które sprawiały, że publiczność natychmiast mu ufała. Kariera nabierała rozpędu, gdy wydarzyła się tragedia Przełom lat 60. i 70. należał do niego. Andrzej Nardelli coraz śmielej zaznaczał swoją obecność w polskim teatrze, filmie i telewizji. Widzowie mogli oglądać go między innymi w „Nie lubię poniedziałku”, „Przygodach psa Cywila” czy „Szklanej kuli”. Każda kolejna rola utwierdzała środowisko artystyczne w przekonaniu, że na ich oczach rodzi się gwiazda wyjątkowego formatu. Miał talent, który otwierał drzwi. Miał też czas, by sięgać po coraz więcej. Nikt nie przypuszczał, że historia młodego aktora zostanie przerwana tak nagle. Właśnie dlatego wiadomość o tragedii, do której doszło w 1972 roku, wywołała tak ogromne poruszenie. Miał tylko 25 lat. Śmierć młodego artysty była tym bardziej wstrząsająca, że przerwała historię, która wydawała się dopiero rozpoczynać. A przecież wiele osób było przekonanych, że najlepsze role i największe sukcesy dopiero na niego czekają. Śmierć Andrzeja Nardellego do dziś budzi emocje 11 czerwca 1972 roku. Tamtego dnia Andrzej Nardelli pomagał swojemu wujowi Zdzisławowi Nardellemu przy pracach budowlanych. Było gorąco, więc postanowił na chwilę odpocząć i schłodzić się w Narwi. Nikt nie przypuszczał, że zwykła kąpiel okaże się ostatnim rozdziałem jego historii. Silna fala porwała młodego aktora. Mimo podjętych prób nie udało się go uratować. „Otworzyli jakąś śluzę. Zawsze wcześniej alarmowali, że będzie wielka woda. Zdzisław mówił, że nie słyszał żadnych trąb”, relacjonowała jego matka [cytat za Plejada.pl]. Aktor został pochowany na cmentarzu w Mysłowicach w czarnym aksamitnym garniturze przygotowanym na festiwal w Opolu. To właśnie w tym stroju miał stanąć przed publicznością i wspólnie z Magdą Umer wykonać piosenkę o „Niebieskim, pachnącym groszku”. Nie było mu dane. Ten przejmujący szczegół do dziś pozostaje jednym z najbardziej poruszających wspomnień związanych z artystą. Czytaj też: Po burzliwych przejściach znów się zakochała. Ewa Minge opowiedziała o nowym rozdziale w życiu. Niewielu wiedziało o jej szczęściu Choć od tych wydarzeń minęły dziesięciolecia, pamięć o Andrzeju Nardellim nie zniknęła. Wręcz przeciwnie – kolejne pokolenia odkrywają jego dorobek i poznają historię człowieka, którego życie zakończyło się zdecydowanie zbyt wcześnie. Wymownym symbolem tego, jak ważną postacią pozostaje dla środowiska teatralnego, jest fakt, że od 1999 roku Sekcja Krytyków Teatralnych ZASP przyznaje nagrodę jego imienia za najlepszy debiut aktorski. To szczególne wyróżnienie sprawia, że to nazwisko nadal funkcjonuje w świecie polskiego teatru jako znak talentu, artystycznej odwagi i wielkich nadziei. Andrzej Nardelli pozostawił po sobie role, wspomnienia i historię, która do dziś porusza swoją niespełnioną obietnicą. Bo czasami nie potrzeba długiej kariery, by zapisać się w pamięci widzów. Wystarczy talent, autentyczność i obecność, której nie sposób zapomnieć. Andrzej Nardelli miał to wszystko. Dlatego mimo upływu lat pozostaje jedną z najbardziej przejmujących postaci w historii polskiej kultury.
Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka”
Roman Kłosowski nie ukrywał, że wszystko zawdzięczał swojej żonie. Krystyna była jego największą miłością, podporą i osobą, bez której – jak sam przyznawał – nie potrafiłby funkcjonować.
Mówili do siebie Gabcio i Gabcia. Bardzo się kochali. "Nie umiałbym żyć bez Krystyny", mówił o żonie Roman Kłosowski. Nazywał ją najlepszym człowiekiem na świecie. Gdy zaczął tracić wzrok, była jego oczami, rękami, opoką. Dzięki niej mógł dalej grać, bo czytała mu sztuki i scenariusze, razem uczyli się ich na pamięć. Roman Kłosowski był bardzo popularnym aktorem. Zagrał wiele ról, nawet króla Ryszarda III w dramacie Szekspira. Był także Dobrym wojakiem Szwejkiem w teatralnej adaptacji powieści Haška. Ale widzowie najbardziej pokochali go za rolę Maliniaka w serialu „Czterdziestolatek”. Obrotny technik budowlany biegający za Karwowskim wołając „Panie inżynierze”, bawił i wzruszał. Był w gruncie rzeczy dosyć niefajną postacią, lizusem i cwaniakiem. Ale Kłosowski zagrał go tak, że stał się bliski ludziom. Był jedną z twarzy serialu, nawet ludzie na ulicy wołali za Romanem Kłosowskim „Maliniak”, za czym zresztą aktor nie przepadał. Roman Kłosowski: zdał do Szkoły Teatralnej mimo "nikczemnej postury" Roman Kłosowski urodził się 14 lutego. 1929 roku w Białej Podlaskiej. Gdyby żył kończyłby 95 lat. Niespecjalnie się uczył, jak mówił, był niepoważnym młokosem. W teatrze zaczął grać jako uczeń – jego nauczycielka napisała sztukę i obsadziła go. Niewielu wierzyło, że może zostać aktorem. Ale zdał do Szkoły Teatralnej w Warszawie mimo „nikczemnej postury”, jak powiedział jego profesor Aleksander Zelwerowicz. Mówił o nim też curduple jamnikowaty. Wydawało mu się, że jak powie kurdupel z francuska, to mniej urazi swojego studenta. Ale Romana Kłosowskiego to bolało i w końcu profesor widząc jego talent i zapał do nauki, wycofał się z takich odzywek. Filmowo zadebiutował w obrazie „Cień” Jerzego Kawalerowicz z 1956, a potem grał m.in. w „Pierwszym dniu wolności”, „Celulozie”, „Ewa chce spać”, „Pętli”, „Bazie ludzi umarłych”, „Kapeluszu Pana Anatola” i wielu, wielu innych. Skończył też reżyserię, zagrał mnóstwo ról teatralnych i chyba wcale nie uważał się tak bardzo za aktora komediowego. Ale widzowie go za takie role uwielbiali. ZOBACZ TEŻ: Mogła zrobić światową karierę. Powód powrotu Violetty Villas do Polski wciąż budzi emocje Żona była szefem nie tylko w domu, on się podporządkowywał Przyszłą żonę Krystynę poznał jeszcze na studiach, w Szczecinie. Była instruktorem teatrów dla dzieci. Kiedyś przyszła do niego z pytaniem, czy ona też mogłaby być aktorką. Przyjrzał się jej. Powiedział, że proponuje jej inną rolę – rolę swojej żony. Pobrali się w 1955 roku. Byli bardzo zgodnym małżeństwem. Pani Krystyna zajmowała się domem, zdejmowała mężowi z głowy wszystkie sprawy urzędowe i finansowe, Utrzymywała idealny porządek w domu. Kiedy Roman Kłosowski zaczął chorować i miał kłopoty ze wzrokiem, została jego agentką, by ułatwić mu życie. Była też jego kierowcą, bo aktor nie mógł już prowadzić auta. Oboje mówili, że przeszli przez życie trzymając się za ręce, choć zmagali się z różnymi problemami, chorobami. Nie zawsze było idealnie. Pan Roman miał taki czas, kiedy sporo pił. „Jak szli razem na spacer na działkę, to sąsiedzi mówili, że idzie Kłosowski z alkomatem. Babcia była siłą przewodnią w domu. Ona ustalała wszelkie wyjazdy, rzeczy, które należało kupić, załatwić. A on się podporządkowywał. Myślę, że taka rola mu zawsze pasowała. Pewnie trochę z wygodnictwa, a trochę z tego, że babcia lepiej to robiła” , mówił wnuk Romana Kłosowski (cytuję za gwiazdy.wp.pl). Doczekali się syna –Tomasza, wnuka i prawnuków. Roman Kłosowski nie mógł przeboleć śmierci żony Krystyna Kłosowska zmarła w 2013 roku, przegrała walkę z rakiem. Dla aktora to było, jak zawalenie się świata. Nie tylko dlatego, że bardzo kochał żonę. Ale była też jego oczami, rękami. "Bez Krysi moje życie straciło sens. Chciałbym już z nią być" , mówił "Życiu na gorąco". W innej rozmowie opowiadał: "Kiedy żyła Krysia, nie musiałem się o nic martwić, bo była moją przewodniczką. Widziałem świat jej oczami, wszędzie mnie woziła, czytała mi teksty, których miałem nauczyć się na pamięć". Po śmierci żony aktor przestał wychodzić z domu, sąsiadka robiła mu zakupy. A on? Siedział przy stole i modlił się o śmierć. W pewnym momencie zamieszkał w Domu Seniora pod Łodzią, zmarł na ostrą niewydolność organizmu spowodowaną pogarszającym się stanem zdrowia i wiekiem. Dołączyło się do tego zapalenie płuc. Lekarze robili, co mogli, ale aktor zmarł w czerwcu 2018 roku. Chciał być pochowany obok żony na Cmentarzu w Poznaniu. Ale rodzina przyjęła propozycję Ministerstwa kultury na pogrzeb państwowy, z wszelkimi honorami na Powązkach w Warszawie. VIVA! BEZ TABU: Syn Magdaleny Zawadzkiej to znany reżyser, ale przez 60 lat kariery zagrała u niego tylko raz. Jak to wspomina? „To jest zupełnie inne pokolenie…”
Nikt nie wierzył w ich miłość, dziś wszyscy patrzą na nich z podziwem. Daria i Filip z "Love is Blind" mówią o rodzicielstwie
Daria i Filip należą do najbardziej lubianych par „Love is Blind. Polska”. Nic więc dziwnego, że fani dopytują o kolejne życiowe kroki. Tym razem małżonkowie odpowiedzieli na pytanie o dzieci.
Daria i Filip od zakończenia programu „Love is Blind. Polska” nie przestają wzbudzać zainteresowania widzów. Para, która powiedziała sobie „tak” w finale eksperymentu, regularnie dzieli się wspólnymi chwilami w mediach społecznościowych. Tym razem internauci postanowili zapytać ich o wyjątkowo ważny temat. Czy małżonkowie myślą już o dzieciach? Daria postanowiła odpowiedzieć szczerze i rozwiała wszelkie wątpliwości dotyczące przyszłości swojej rodziny. Daria i Filip z „Love is Blind. Polska” nadal są razem Pierwsza polska edycja programu „Love is Blind” wzbudziła ogromne emocje wśród widzów. Format oparty na budowaniu relacji bez możliwości zobaczenia drugiej osoby od początku przyciągał uwagę i wywoływał liczne dyskusje. Wśród uczestników szczególną sympatię fanów zdobyli Daria i Filip. Ich relacja rozwijała się stopniowo, a finałem programu było małżeńskie „tak”. Od tego momentu internauci z zainteresowaniem śledzą ich dalsze losy. Wszystko wskazuje na to, że para nadal tworzy szczęśliwy związek. Daria i Filip chętnie publikują wspólne zdjęcia i pokazują fragmenty codziennego życia. W mediach społecznościowych można zobaczyć ich wspólne wyjazdy oraz kolejne podróżnicze przygody, które stały się ważnym elementem ich małżeństwa. ZOBACZ TEŻ: Po oświadczeniu żony, Damian z "Love is Blind" nie pozostał jej dłużny. Jego słowa zaskakują Fani zapytali o dzieci. Daria odpowiedziała bez ogródek W ostatnim czasie Daria postanowiła odpowiedzieć na pytania obserwatorów. Wśród wielu tematów nie zabrakło również tych związanych z przyszłością małżeństwa. To właśnie wtedy pojawiło się pytanie, które od dawna nurtowało fanów. Internauci chcieli wiedzieć, czy Daria i Filip planują w najbliższym czasie zostać rodzicami. Uczestniczka „Love is Blind. Polska” postanowiła nie pozostawiać miejsca na domysły. W swojej odpowiedzi jasno określiła obecne stanowisko pary. „Dla nas rodzicielstwo to ogromna odpowiedzialność i ważna życiowa rola. Na ten moment nie planujemy dzieci – chcemy nacieszyć się sobą, wspólnie podróżować i realizować nasze marzenia”. Słowa Darii rozwiały spekulacje, które od pewnego czasu pojawiały się wśród obserwatorów. Para nie ukrywa, że temat rodzicielstwa jest dla nich ważny, jednak obecnie skupiają się na innych aspektach wspólnego życia. Dlaczego Daria i Filip nie planują jeszcze rodzicielstwa? W swojej wypowiedzi Daria wyraźnie podkreśliła, że decyzja o posiadaniu dzieci wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. To właśnie dlatego małżonkowie nie chcą podejmować jej pochopnie. Zamiast tego koncentrują się na dalszym budowaniu relacji i poznawaniu siebie w codziennym życiu. Choć są już małżeństwem, nadal odkrywają wspólne pasje, zainteresowania oraz cele, które chcą realizować razem. Ich podejście pokazuje, że obecnie najważniejsze jest dla nich umacnianie związku i czerpanie radości z czasu spędzanego we dwoje. Dopiero w dalszej perspektywie mogą pojawić się kolejne życiowe decyzje. Na razie jednak Daria i Filip nie pozostawili złudzeń. Fani oczekujący informacji o ciąży lub planowanym powiększeniu rodziny muszą uzbroić się w cierpliwość. Podróże i wspólne marzenia na pierwszym miejscu Jednym z tematów poruszonych przez Darię były również podróże. Jak przyznała, wraz z mężem odwiedzili już wiele miejsc. Wśród kierunków wymieniła między innymi Włochy, Francję, Portugalię oraz Tajlandię. To właśnie wspólne wyjazdy stały się ważną częścią ich życia po programie. Para nie ukrywa, że chce nadal poznawać świat i realizować marzenia związane z podróżowaniem. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się fotografie dokumentujące kolejne wyprawy. Daria zdradziła również, że od dłuższego czasu posługuje się już podwójnym nazwiskiem. To kolejny dowód na to, że małżonkowie konsekwentnie budują wspólną przyszłość i rozwijają swoją relację poza kamerami programu. Jak dziś wygląda życie Darii i Filipa po programie? Choć od udziału w „Love is Blind. Polska” minęło już sporo czasu, zainteresowanie ich związkiem nie słabnie. Widzowie nadal chętnie śledzą ich losy i szukają odpowiedzi na pytania dotyczące przyszłości małżeństwa. Daria i Filip pokazują jednak, że nie zamierzają działać pod presją oczekiwań internautów. Zamiast skupiać się na kolejnych etapach życia wyznaczanych przez otoczenie, realizują własny plan. Obecnie najważniejsze pozostają dla nich wspólne doświadczenia, podróże oraz dalsze budowanie relacji. Odpowiedź Darii nie pozostawia wątpliwości – rodzicielstwo nie znajduje się dziś na szczycie ich priorytetów. Fani, którzy liczyli na rychłe ogłoszenie radosnej nowiny, będą musieli jeszcze poczekać. Tymczasem mogą obserwować kolejne zdjęcia i relacje z miejsc, które małżonkowie odwiedzają podczas swoich wspólnych podróży. Jedno jest pewne – Daria i Filip nadal idą przez życie razem, a każdy kolejny etap chcą przeżywać we własnym tempie. Źródło: Instagram, Kozaczek