Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę
To jeden z najbardziej poruszających utworów polskiej muzyki lat 80. – nostalgiczny, pełen emocji i bardzo osobisty. Choć zna go niemal każdy, mało kto zna prawdziwą historię stojącą za słowami „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Jak powstał ten kultowy hit Budki Suflera i co naprawdę zainspirowało jego autora?
W środę 18 września 2024 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Felicjana Andrzejczaka. Miał 76 lat. Od dłuższego czasu miał zmagać się z chorobą, zaś bezpośrednią przyczyną jego zgonu był wylew. W odejście legendarnego wokalisty Budki Suflera wprost trudno uwierzyć: wydawał się człowiekiem wręcz niepokonanym. Zawsze uśmiechnięty, pogodny, wspierający. Scena była jego żywiołem. Ale już więcej na niej nie zaśpiewa... Przypominamy historię największego przeboju kultowej formacji z Lublina, którą głos Felicjana Andrzejczaka uczynił nieśmiertelną. Kim była słynna Jolka? Hymn lat 80., wyjątkowy tekst Marka Dutkiewicza Zacznijmy od początku. To były lata 80. Czasy, kiedy „Budka suflera” szukała drugiego wokalisty, obok Krzysztofa Cugowskiego; kiedy grał w niej jeszcze na gitarze Jan Borysewicz, a teksty pisał znakomity Andrzej Mogielnicki. Ale tym razem Romuald Lipko postanowił zamówić tekst do swojej kompozycji u Marka Dutkiewicza. „Jolka, Jolka pamiętasz…” jest cały czas tak popularną piosenką, że nawet nie warto przytaczać jej słów, więc tylko fragment: „Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu, Gdy pisałaś: "tak mi źle, Urwij się choćby zaraz, coś ze mną zrób, Nie zostawiaj tu samej, o nie". Żebrząc wciąż o benzynę, gnałem przez noc, Silnik rzęził ostatkiem sił, Aby być znowu w Tobie, śmiać się i kląć, Wszystko było tak proste w te dni. Dziecko spało za ścianą, czujne jak ptak, Niechaj Bóg wyprostuje mu sny! Powiedziałaś, że nigdy, że nigdy aż tak słodkie były, jak krew Twoje łzy Emigrowałem z objęć Twych nad ranem, Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałem, Dane nam było, słońca zaćmienie, Następne będzie, może za sto lat. Piosenka po raz pierwszy została wykonana w warszawskim klubie „Park” w 1982 roku. Potem zaczęła ją grać „Trójka". Szybko stała się przebojem. Miała świetny szlagwort: „Jolka, Jolka pamiętasz...". Od razu wprowadzał słuchaczy w bardzo osobistą historię będącą trochę wspomnieniem, a trochę rozrachunkiem z dawną miłością. Było w niej też sporo odniesień do ówczesnej rzeczywistości, choćby to żebranie o benzynę, której w latach 80. zawsze brakowało. Zobacz też: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku Prawdziwa Jolka, prawdziwy hit W dodatku, jak się okazało Marek Dutkiewicz opisał w piosence swoją historię. Naprawdę przez jakiś czas spotykał się z pewną Jolką R. którą poznał nad morzem w Karwi, latem 1982 roku. Przyjechała tam na wakacje z synem, jej mąż pracował wtedy na budowie w Anglii, by zarobić pieniądze. Marek Dutkiewicz spędzał wakacje w Dębkach. Para spotykała się pod osłoną nocy. Kiedy ich znajomość się skończyła, postanowił utrwalić ją i zapisać w notatkach. Cała historia opowiedziana w piosence jest więc prawdziwa. A stało się tak dzięki Jolce, która dała Dutkiewiczowi swoją zgodę na opisanie ich miłosnej przygody w piosence. Nie było to takie oczywiste, bo w utworze rozpoznał się szybko jej mąż. Gdy po kilku latach wrócił z Anglii, spotkali się z Dutkiewiczem. Mąż Jolki był wściekły, ale jednocześnie czuł się wyróżniony, że jest bohaterem takiego przeboju. Piosenka o romansie i o zdradzie nie przysłużyła się tej parze, małżeństwo się rozpadło. Jolka nadal mieszka w Warszawie, ale z Markiem Dutkiewiczem nie ma już kontaktu. Romuald Lipko zaniemówił Romuald Lipko wspominał w jednej z rozmów, że chciał zrobić z tej piosenki polskie „Sailing”, bo był pod wrażeniem przeboju Roda Stewarta. „W pewnym sensie to się udało” – mówił. Podobno, gdy po raz pierwszy usłyszał wykonanie „Jolki” i zawodzący, płaczliwy głos Felicjana Andrzejczaka, zaniemówił. Ale dał się przekonać do tego wykonania. I było to trafienie w dziesiątkę. Poza tym piosenka miała początkowo szybsze tempo. Do spowolnienia jej namówił grupę Marek Dutkiewicz, który chciał, by historia dobrze wybrzmiała. Ekipa Budki Suflera bała się, że piosenka będzie niemiłosiernie długa. Że zrobi się z tego antyprzebój. Zmienili zdanie dopiero wtedy, gdy zobaczyli, jakie wrażenie zrobił jej tekst na dziewczynie z recepcji hotelu „Polonez” w Poznaniu. Zatrzymali się tam podczas koncertów i postanowili zrobić test. Zobacz też: Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi! Ucieczka w erotykę Marek Dutkiewicz mówił po latach: „To taka bardziej romantyczna wersja „Luz-blues, w niebie same dziury”, czyli ucieczka z klimatu stanu wojennego w erotykę. Zapis wyłącznie autentycznych wydarzeń, nie ma żadnej fikcji. Udało się „powąchać czas”. To dlatego, że utwór jest pełen autentycznych detali, przetrwał tak długo. Ale kluczem był Andrzejczak z takim jego „dziadowskim” zaśpiewem” (cytuję za blogiem mójtopwszechczasów.blogspot.com). Zobacz też: Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia Początkowo słuchacze nie rozpoznawali wykonawcy. Dopiero Piotr Kaczkowski, który grał piosenkę w „Trójce" powiedział, że to Budka Suflera. Próbowali ją śpiewać różni wokaliści, z Krzysztofem Cugowskim włącznie, ale sprawdzała się tylko w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka. Na Polskim Woodstocku w 2014 roku odśpiewało ją słowo po słowie z wokalistą ponad 500 tysięcy młodych ludzi. Jerzy Owsiak był na początku zdziwiony, bo dla niego „Jolka..." to był „fajansowy numer”. „Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, uznałem za żart, tekst wydawał mi się durny – o autobusie Arabów, o kobiecie, która się z nimi puściła, o paliwie, którego brakowało”. Powodzenie piosenki zrobiło wtedy na nim wrażenie. Okazało się, że obok „Autobiografii" Perfectu, to na pewno jeden spoza pokoleniowych klasyków muzyki pop lat 80. Wielka szkoda, że nie usłyszymy go już na żywo w wykonaniu nieodżałowanego, wspaniałego Felicjana Andrzejczaka...
Poznał ją, gdy miała 13 lat. Po latach rozpoznał po oczach i zakochał się bez pamięci
Choć Emilian Kamiński zdobył serca widzów jako aktor teatralny i filmowy, jego życie prywatne przez lata pozostawało w cieniu. Mało kto zna historię jego dwóch małżeństw i niezwykłej miłości, która zaczęła się w najmniej spodziewanym momencie.
Ponad dwa lata temu informacja o śmierci Emiliana Kamińskiego pozostawiła w wielkim smutku i niedowierzaniu świat teatru i kina. Rozpoznawalność i sympatię widzów przyniosła mu rola malarza Jerzego w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego „Szaleństwa Panny Ewy" z 1985 roku oraz Bociana w komediach Jacka Bromskiego „U Pana Boga w ogródku" i „U Pana Boga za miedzą". Fani serialu „M jak miłość" z pewnością zapamiętali go jako ojca Magdy Marszałek, a ci, którzy z sentymentem wracają do ponadczasowej bajki „Król Lew", kojarzą pana Emiliana jako tego, który użyczył głosu guźcowi Pumbie. Za to na deskach teatrów często grywał amantów, bardzo zresztą przekonująco, jednak nie była to rola, która przeszła również do prywatnego życia Emiliana Kamińskiego. Aktor niewiele o nim opowiadał, wolał prywatność zachować dla siebie, wiadomo jednak, że aktor miał dwie żony. W młodości ożenił się z dziennikarką, a drugą żonę, kobietę swojego życia, poznał w bardzo nietypowych okolicznościach, a może raczej w nietypowym czasie. Pierwszy raz zobaczył ją na castingu, kiedy miała... 13 lat. Ich drugie spotkanie odbyło się dopiero dekadę później. Emilian Kamiński: życie prywatne, pierwsza żona Młodzi, ale i ci starsi widzowie, którzy dorastali na oglądaniu bajki „Król Lew" z pewnością kojarzą postać guźca Pumby, który tuż obok surykatki, Timona, żył według zasady "hakuna matata", czyli "o nic się nie martw". Emilian Kamiński użyczył swojego głosu w kultowej animacji i związał się z tą produkcją na lata. Nie należy jednak zapominać o innych wspaniałych przedsięwzięciach aktorskich, w których artysta zachwycał widzów. Już u progu swojej kariery najbardziej kojarzył się z rolami amantów — przebojowych, romantycznych i żarliwych kochanków. Swoim urokiem scenicznym przyciągał na widownię bardzo dużo wielbicielek. Jedną z pań zasiadających na widowni Teatru Narodowego podczas spektaklu „Szkoła żon" Horacego, była licealistka Izabella Jarska. Jednak kiedy na scenę wyszedł 27-letni Emilian Kamiński, okazało się, że to nie jego się spodziewała. Była pewna, że ogląda Jerzego Matałowskiego, którego uwielbiała w roli Kolumba. Para spotkała się kilka lat później w Teatrze Ateneum. Od tamtej chwili ich znajomość zaczęła przeradzać się w wielkie uczucie. Emilian Kamiński i Izabella Jarska doskonale się uzupełniali. Jej spokój i stonowanie równoważył romantyczny i wybuchowy charakter partnera. Uwielbiała, gdy wygrywał jej na gitarze i śpiewał rosyjskie romanse. Po tym, jak stanęli na ślubnym kobiercu, zamieszkali w uroczym domku w Józefowie, a na świat przyszła ich córka, Natalia. Pierwsze małżeństwo Emiliana Kamińskiego nie przetrwało jednak próby czasu. Drogi pary zaczęły się rozchodzić. Emilian Kamiński miał bardzo napięty grafik w pracy, spędzał wiele godzin poza domem, a jego żona zaczęła realizować się w zawodzie dziennikarki. W tym czasie aktor poznał również Justynę Sieńczyłło. Para wspólnie podjęła decyzję o rozwodzie, a Izabella wyprowadziła się z córką z domu w Józefowie. Czytaj również: Elżbieta Dmoch nie opuszcza swojego mieszkania. Poruszające szczegóły z życia gwiazdy 2 plus 1 Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: historia miłości Spotkanie drugiej żony było dla Emiliana Kamińskiego zaskoczeniem. Pierwszy raz zobaczył ją jeszcze w latach 80., kiedy brał udział w produkcji serialu „Szaleństwa panny Ewy". Na castingu do głównej roli dostrzegł 13-letnią dziewczynkę, której oczy zapamiętał jeszcze na wiele lat później. Justyna Sieńczyłło nie dostała wówczas roli, o którą się starała, ale po latach podsumowała, że dobrze się stało, bo gdyby tak się stało, na pewno nie zostałaby żoną Emiliana. „On mnie zauważył i do dziś upiera się, że zapamiętał moje oczy. Drugi raz spotkaliśmy się już po 10 latach w sztuce Na szkle malowane, reżyserowanej przez Krystynę Jandę. Podczas prób coś już zaiskrzyło", wspominała Justyna Sieńczyłło w wywiadzie dla „Super Expressu”. Tę wersję wydarzeń poparł również sam aktor, który tak opowiadał o ich spotkaniu dekadę później: „Zapamiętałem niezwykłe oczy tej dziewczynki. Gdy po latach spotkałem ją w teatrze Ateneum, poznałem ją po oczach", mówił w wywiadzie dla magazynu „Tina". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgE487ua-dca4faf.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Emilian Kamiñski, Justyna Sieñczy³³o SK: czerwiec 2006, Aktorzy z ogrodem w tle, Towarzystwo Przyjació³ Dzieci Ulicy, malowanie obrazów, marynarka br¹zowa w paski, marynarka ¿ó³tobr¹zowa, sukienka czerwona, korale czerwone, przytulanie, bluzka czarna, spodnie czarne fot. Proñczyk/AKPA" title="imgE487ua-dca4faf" /> Aktorów dzieliło 17 lat różnicy, bardzo różne etapy życiowe i zawodowe — Emilian Kamiński wciąż był wtedy mężem Izabelli, miał rodzinę. Na początku zdecydował się wyznać żonie całą prawdę o tym, że zakochał się w innej kobiecie, a później zdobyć serce Justyny. Zarówno pierwsze, jak i drugie zadanie aktor potraktował bardzo poważnie. „Musiałem się trochę napracować, by zdobyć serce Justynki. Śpiewałem np. pod jej balkonem. To miały być romantyczne serenady..." - opowiadał w magazynie „Tina". Kiedy oboje byli pewni, że chcą dalej razem iść przez życie, musieli stawić czoła jeszcze kilku wyzwaniom, w tym uprzedzeniom ze strony członków rodziny. „Rodzice się martwili, specjalnie dla naszych rodzin mieszkaliśmy razem przez dwa lata, żeby pokazać, że to jest świadomy wybór, a nie romans. Miałam podpowiedź wewnętrzną, mam tzw. kobiecą intuicję", opowiadała Justyna Sieńczyłło dla „Super Expressu". Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: ślub, dzieci Dwa lata później 44-letni wówczas Emilian Kamiński i 27-letnia Justyna Sieńczyłło stanęli na ślubnym kobiercu i przyrzekli sobie miłość aż po grób. Na świat przyszli ich synowie, a w 2009 r. otworzyli swój prywatny Teatr Kamienica, w którym do dziś pracuje niemal cała ich rodzina. Udział w tym przedsięwzięciu miała nawet była żona Emiliana Kamińskiego, która przeprowadziła z nim kilka wywiadów. Życie małżeńskie Emiliana i Justyny kwitło. Aktorka w jednym z wywiadów zapewniała, że z mężem nie ma szans na nudę, zawsze jest ciekawie, a sam Emilian bardzo się zmienił. Aktor poświadczył słowa żony, podkreślając, że złagodniał, a ukochana nauczyła go sympatii do świata. „Mniej nienawidzę. Ponieważ w życiu doznałem wielu krzywd, miałem w sobie taką zapamiętałość jak wojownik. Justyna przekonała mnie, że to cecha, która przeszkadza w życiu", wyznał Emilian Kamiński w wywiadzie dla „Tiny". Czytaj również: Długo ukrywał swoją chorobę. Wdowa po Emilianie Kamińskim zdradziła bolesne szczegóły Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło, 5. urodziny Teatru Kamienica, marzec 2014 r.Ich miłość przerwała choroba i śmierć aktora. Emilian Kamiński zmarł 26 grudnia 2022 roku, miał 70 lat. „Dziś o godzinie 7.30, po długiej i ciężkiej chorobie zmarł Emilian Kamiński, twórca i dyrektor Teatru Kamienica, aktor i reżyser. Odszedł przy rodzinie, w swoim domu w Józefowie. Nie ma słów, które potrafiłyby wyrazić smutek i żal pozostawiony w naszych sercach… Pogrążeni w cierpieniu rodzina i pracownicy teatru", czytaliśmy na profilu Teatru Kamienica. Źródła: plejada.pl, cozatydzien.pl
Ich serca biły w jednym rytmie. A jednak Zbigniew i Anna Religowie nie widzieli poza sobą świata
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Zdrada, rozwód i nowa miłość. Burzliwe życie prywatne króla polskiego dubbingu
Jarosław Boberek to nie tylko kultowy głos animowanych bohaterów i niezapomniany posterunkowy z „Rodziny zastępczej”, ale też bohater jednej z najbardziej zaskakujących historii miłosnych w polskim show-biznesie. Jak potoczyły się losy „króla polskiego dubbingu” po rozwodzie i czy nowa miłość przetrwała medialną burzę?
Jarosław Boberek to niekwestionowana gwiazda polskiego dubbingu oraz utalentowany aktor telewizyjny i filmowy. Jego kariera zawodowa od lat układa się znakomicie, jednak życie prywatne nie zawsze było usłane różami. Dwukrotnie stawał na ślubnym kobiercu i doczekał się trójki dzieci. Mimo stabilizacji u boku drugiej żony, Ilony Kucińskiej, zdecydował się zakończyć ten związek dla znacznie młodszej koleżanki z planu. Co doprowadziło do rozpadu tej relacji? Rozpoznawalny głos, znana twarz – zawodowa droga Jarosława Boberka Widzowie kochają go za rolę policjanta w kultowym serialu „Rodzina zastępcza”, a jego głos zna niemal każde dziecko – Boberek użyczał go niezliczonym postaciom w filmach animowanych. Zyskał miano króla polskiego dubbingu i trudno się z tym tytułem nie zgodzić. Choć jego zawodowa ścieżka rozwijała się imponująco, życie prywatne aktora wielokrotnie wystawiało go na próbę. Dwukrotnie żonaty, został ojcem trójki dzieci – Mateusza z pierwszego małżeństwa oraz Franciszka i Jana ze związku z Iloną Kucińską. To właśnie dla młodszej o dwadzieścia lat aktorki, poznanej na planie serialu „Galeria”, Boberek zdecydował się zakończyć swoje drugie małżeństwo. Miłość, która miała trwać – Jarosław Boberek i Ilona Kucińska Związek Jarosława Boberka i Ilony Kucińskiej wydawał się być początkiem nowego rozdziału. Po pierwszym nieudanym małżeństwie, aktor znów odnalazł szczęście u boku nowej partnerki, z którą dzielił życie prywatne i zawodowe. Niestety, z czasem napięty grafik i coraz większa liczba zawodowych zobowiązań zaczęły odbijać się na relacji. Aktor coraz rzadziej bywał w domu, a w 2009 roku media obiegła informacja o rzekomym romansie. Choć Kucińska wybaczyła zdradę, a para próbowała odbudować związek, pojawiły się kolejne trudności. Boberek coraz więcej czasu spędzał na planie serialu „Galeria”, gdzie szczególną więź nawiązał z koleżanką po fachu – Magdaleną Turczeniewicz. Jak donosiła prasa: „Przyjaciółka cierpliwie wysłuchiwała jego opowieści i podtrzymywała na duchu. Stawali się sobie coraz bliżsi, aż w końcu relacja przekroczyła ramy przyjaźni. Jarek nie planował tej miłości – przecież to była jego najlepsza koleżanka”. ZOBACZ TEŻ: Niewidzialna rana, którą Radwańska nosi do dziś. Zaczęło się, gdy miała 22 lata Rozwód i nowe życie Ilona Kucińska złożyła pozew rozwodowy w 2014 roku. Rozprawa była kilkukrotnie przekładana ze względu na problemy zdrowotne aktorki, jednak ostatecznie w 2015 roku sąd orzekł rozwód. Choć temat rozstania budził duże zainteresowanie mediów, obie strony zachowały klasę i nie komentowały publicznie sprawy. Nowy związek, więcej prywatności Jarosław Boberek i Magdalena Turczeniewicz są razem od ponad dekady. Choć kiedyś pojawiali się wspólnie na branżowych wydarzeniach, obecnie stronią od blasku fleszy. Ich związek nie jest przedmiotem medialnych relacji, nie udzielają wspólnych wywiadów i nie eksponują prywatnego życia. Nie ulega jednak wątpliwości, że łączy ich silne uczucie – uczucie, które zrodziło się niespodziewanie i dla którego oboje zdecydowali się na poważne życiowe zmiany. SPRAWDŹ TEŻ: Tego nikt się nie spodziewał. Prawda o przeszłości Holeckiej po latach wyszła na jaw
Ojciec legenda, syn spadkobierca bluesa. Oto niezwykła więź Nalepów
Piotr Nalepa, syn Tadeusza Nalepy i Miry Kubasińskiej, dorastał w cieniu sławy rodziców, otoczony muzyką od najmłodszych lat. Dziś kontynuuje ich artystyczne dziedzictwo, występując z zespołem Nie-bo i pielęgnując pamięć o Breakoucie.
Piotr Nalepa wspomina, że jego dzieciństwo toczyło się za kulisami sal koncertowych i klubów muzycznych, które były dla niego swoistym przedszkolem. Wychowanie w atmosferze przepełnionej muzyką miało dla niego ogromne znaczenie. Już jako mały chłopiec pojawił się z ojcem na okładce albumu „Blues” z 1971 roku. Od najmłodszych lat był otoczony instrumentami, a jako nastolatek nauczył się pierwszych akordów gitarowych od ojca. Od tego momentu naturalnie podążał artystyczną ścieżką wyznaczoną przez swoich rodziców. Dziś, jako syn Tadeusza Nalepy, od lat wiernie kontynuuje ich muzyczne dziedzictwo, grając wraz z zespołem Nie-bo utwory Breakoutu. Jakie były jego wspomnienia z dzieciństwa i relacje z rodzicami? [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 19.03.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 11.06.2025] Tadeusz Nalepa i Mira Kubasińska: rodzina, syn, relacja W latach 60. Mira Kubasińska, Tadeusz Nalepa i grupa „Breakout” odkryli przed polskimi słuchaczami zupełnie nowy wymiar muzyki. Utwory takie jak „Gdybyś kochał mnie choć trochę”, „Poszłabym za Tobą”, „Na drugim brzegu tęczy” wspominane są z wielkim sentymentem do dziś. Muzyka Breakout po infantylnym polskim big-beacie była prawdziwą rewolucją na rynku i powiewem Zachodu. Nie byłoby tego zespołu bez wokalistki Miry Kubasińskiej i jej miłości z Tadeuszem Nalepą, świetnym kompozytorem i gitarzystą. Mira mówiła o sobie: „Nie jestem żadną artystką. Jestem zwyczajną babą, która kocha dom, swoich mężczyzn i babskie obowiązki”. Na scenie jednak wychodziła z niej artystka przez duże A i niewielu widziało w niej wtedy "zwykłą babę". Nalepa i Kubasińska pobrali się w 1964 roku, w Urzędzie Stanu Cywilnego w Wałbrzychu. Rok później na świat przyszedł ich syn Piotr, wtedy założyli także swój pierwszy zespół o nazwie Blackout, z którym grali popularne utwory z repertuaru The Beatles i The Rolling Stones. Pierwsze kroki na muzycznej scenie z pewnością przyniosły młodemu małżeństwu dużo satysfakcji i radości, ale nie zmieniły faktu, że im się nie przelewało. Mira i Tadeusz potrzebowali pieniędzy. Żeby zarobić na dobre instrumenty dla własnej kapeli i utrzymanie rodziny, Mira odbyła kilka wyjazdów do Anglii, gdzie występowała z zespołem „The London Beats". Dostała paszport tylko dlatego, że miała w Polsce męża i syna. Wielu łypało na te wycieczki zazdrosnym okiem, ale ona nie koloryzowała rzeczywistości, podkreślając, że gra głównie w pubach do piwa i frytek. „Po moim powrocie z Anglii - Piotruś miał wtedy nieco ponad rok - tułaliśmy się z nim po hotelach, po barach mlecznych, bo na restauracje nie było nas jeszcze stać. Autobus, trasa, pod ręką cały czas grzałka do gotowania kaszki. Jeździł tak z nami aż do czasu pójścia do szkoły”, opowiadała Mira Kubasińska. Całe zarobione pieniądze odkładali na dobry sprzęt dla zespołu. Wysiłek się opłacił. Kiedy Tadeusz Nalepa z żoną wystartowali w 1968 roku jako Breakout, odnieśli niesamowity sukces. W pewnym momencie stali się tak rozpoznawalni, że Mira była tym mocno przytłoczona, czuła, że muzyka wchodzi z butami w jej życie prywatne i czas rodzinny. „Nie miałam chwili dla siebie, nie mogłam spokojnie wyjść na spacer z dzieckiem, nie mogłam wejść do sklepu, do restauracji, bo zawsze znaleźli się jacyś ciekawscy. Na dłuższą metę było to nie do zniesienia”. Kiedy w 1968 roku małżeństwo wyjechało z zespołem na pół roku za granicę, zostawili syna u rodziny. Po powrocie 3-letni Piotruś ich nie poznał... W tamtym czasie Tadeusz Nalepa zaczął coraz częściej przekonywać żonę, aby bardziej niż na karierze, skupiła się na domu i rodzinie. Mira pragnęła jednak czerpać dla siebie i z macierzyństwa i z pracy na scenie, choć widziała, że rodzi to pomiędzy nią a mężem coraz więcej napięć. „Prawda jest taka, że choć Mira świetnie śpiewała, tylko dlatego była w zespole, że była moją żoną”, wyznał Nalepa w jednym z wywiadów. Zobacz też: Gdy umierał, wszyscy myśleli, że tylko żartuje. Tajemnica śmierci Jonasza Kofty pozostaje niewyjaśniona do dziś... Tadeusz Nalepa wraz z Mirą Kubasińską i synem Piotrem podczas próby, Opole, 1969. VII Festiwal Piosenki Polskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9USxq9-49e0aa3.jpg" width="1615" height="1600" alt="Opole, 1969. VII Festiwal Piosenki Polskiej. Nz: Tadeusz Nalepa, kompozytor, gitarzysta, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów, za³o¿yciel grupy Breakout wraz z Mir¹ Kubasiñsk¹ i synem Piotrem podczas próby. umr PAP/Ryszard Okoñski Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="VII Festiwal Piosenki Polskiej" /> Piotr Nalepa: rozstanie rodziców Wiedzieli, że między nimi nie dzieje się najlepiej, ale postanowili nie dać odczuć tego ich synowi. Przez jakiś czas udawali, że wszystko układa się dobrze, mieszkali w pięknym domu w podwarszawskim Józefowie, zaprojektowanym i zbudowanym przez lidera Breakoutu. "Małżeństwo wcześniej już się rozpadało, tylko byliśmy na tyle dojrzali, aby postanowić, że Piotrek – przynajmniej do matury – nie będzie się w tym orientował", opowiadał Nalepa. Ale Piotra rozczarowanie i żal po rozstaniu rodziców jednak nie ominęły. Choć Mira i Tadeusz rozstali się w 1980 roku, czyli w momencie, gdy ich syn miał 15 lat, on bardzo ten etap przeżył. "Mimo że miałem już naście lat, przyjmowałem to bardzo niedobrze i bardzo mocno przeżywałem. Bo wyobrażałem sobie, że oni będą zawsze razem. Niestety, tak się w przyrodzie dzieje, że ludzie się rozchodzą", wyznał Piotr Nalepa w wywiadzie dla gloswielkopolski.pl. Piotr Nalepa, Tadeusz Nalepa, Mira Kubasińska: relacja z rodzicami Gdy wspomina dzieciństwo, Piotr Nalepa z czułością opowiada o czasie spędzonym za kulisami koncertów Breakoutu. To tam dorastał – kiedy zespół zajęty był próbami i rozmowami, on wykorzystywał moment, by wejść na scenę i grać na perkusji. Dla małego chłopca była to najwspanialsza przestrzeń, jaką mógł sobie wówczas wyobrazić. W wieku sześciu lat stanął u boku ojca do zdjęcia, które później trafiło na legendarną okładkę albumu „Breakout Blues”. Choć wtedy nie przywiązywał do tego większej wagi, dziś z uśmiechem przyznaje, że z czasem zrozumiał wyjątkowość tej chwili – zdjęcie z ojcem stało się jednym z symboli muzycznej epoki. Od najmłodszych lat żył z rodzicami w iście hippisowskim stylu. Nie mieli jednego, stałego miejsca zamieszkania, przez lata byli na walizkach. Sytuacja zmieniła się w połowie lat 70., kiedy rodzice Piotra kupili dom. "Panowała w nim artystyczna atmosfera. Dużo ludzi, dużo wrażeń, instrumentów, płyt. Było wesoło i kolorowo", wspominał syn lidera Breakoutu. Gitara była na wyciągnięcie jego ręki, odkąd sięga pamięcią, ale na poważnie zaczął się uczyć grania w wieku 15-16 lat. Pierwsze akordy pokazał mu tata, ale na dłuższą metę Piotr opanował tę sztukę sam. "Siadaliśmy z ojcem na kanapie i graliśmy różne rzeczy", wspominał. Czytaj też: Wspólne życie nie było im pisane, rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg Tadeusz Nalepa i Piotr Nalepa, okładka płyty "Blues Breakout" Piotr Nalepa i Tadeusz Nalepa: wspólne koncerty Piotr miał 23 lata, kiedy pierwszy raz zagrał z ojcem przed wielką publicznością. W 1988 roku pojawili się razem na festiwalu "Rawa Blues" w Spodku w Katowicach. "To był mój debiut na basie. Nie muszę dodawać, że było to dla mnie lekkie obciążenie psychiczne. Pierwszy koncert z ojcem, na gitarze basowej i od razu Spodek. Ale jakoś poszło", wspominał syn Tadeusza Nalepy. Od 1993 roku syn i ojciec występowali u swojego boku nieprzerwanie przez kolejne lata koncertowania Tadeusza Nalepy. Lider zespołu Breakout uwielbiał pracować z młodym zespołem. Czuł od nich zupełnie inną energię, która go uskrzydlała. "Najbardziej kocham ludzi w wieku Grażyny (drugiej żony - przyp. red.) i mojego syna Piotrka, więc w takim wieku mam zespół. Nie wyobrażam sobie grania z rówieśnikami. Z tymi starociami? Podejmowałem próby. Byłem załamany - jak oni nic nie kumają. Z młodymi ludźmi rozumiem się w lot, bez słów", opowiadał w wywiadzie dla Gali Tadeusz Nalepa. Zapytany o ojca, Piotr używa określeń: "stanowczy i zdecydowany w dążeniu do celu, jak to szef". "Dla mnie był nie tylko liderem zespołu Breakout i Tadeuszem Nalepą, ale przede wszystkim moim tatą", podkreślał. A jaka była Mira Kubasińska? "Była moją kochaną mamą", wyznał artysta w wywiadzie w 2012 roku z Markiem Zaradniakiem. Zobacz również: Fabrykował swój życiorys, do wszystkiego podchodził z dystansem. Janowi Himilsbachowi wróżono Hollywood, ten jednak... nie chciał uczyć się angielskiego Piotr Nalepa: jak dziś wygląda jego życie? Piotr Nalepa pożegnał swoją mamę w 2005 roku, dwa lata później zmarł jego tata. Syn muzyków od lat spełnia się artystycznie, dbając o spuściznę swoich rodziców i wciąż grając ukochane piosenki Breakoutu wraz z zespołem Nie-bo. Mają za sobą setki zagranych koncertów. Po śmierci ojca Piotr Nalepa przez kilka lat współorganizował Breakout Festiwal dedykowany pamięci Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy. Zasiadał także w jury Festiwalu Bluesowo-Rockowego im. Miry Kubasińskiej „Wielki Ogień” w Ostrowcu Świętokrzyskim. Mówi o sobie rockman, choć jego ojciec słynął z grania bluesa. "Uważam, że granie bluesa na siłę tylko dlatego, że jestem synem Tadeusza Nalepy, nie jest w moim stylu", wyznał Piotr. Przyzwyczaił się, że ludzie przez lata porównywali go do ojca, czasem było mu z tym ciężko, ale dziś wie, że jest tym, kim jest, właśnie dzięki niemu. "Gdybym nie był synem Tadeusza Nalepy, to kto wie co, bym w życiu robił...", podsumował w rozmowie z Markiem Zaradniakiem. Czytaj też: Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz tworzyli fenomenalną spółkę w polskim kinie. Jakimi byli przyjaciółmi? Piotr Nalepa w ramach koncertu Breakout Tour & Brass Company 27.08.2022 Festiwal Blues na Świecie
Bohdan Smoleń rozśmieszał miliony, ale jego życie było pełne łez. Dramatyczne losy aktora, o których mało kto wie
Choć rozśmieszał miliony, jego prywatne życie naznaczone było bólem i stratą. Bohdan Smoleń – legenda polskiego kabaretu, nieodżałowany Edzio z „Kiepskich” – po śmierci żony i syna próbował nadać sens codzienności. Założył fundację „Wszystkie stworzenia Pana Smolenia”, by pomagać dzieciom z porażeniem mózgowym i trisomią.
W latach 70. i 80. Polacy pokochali jego niepowtarzalny humor – skecz z Panią Pelagią czy monolog „Aa tam cicho być”, w którym pada kultowe: „Kto słucha telewizji, ten ma w głowie glisty”, to dziś klasyka. Charyzma, głos, mimika – miał wszystko, by rozbawiać tłumy. Ale poza sceną mierzył się z dramatami, które złamałyby niejednego człowieka. Jakie tajemnice kryje historia Bohdana Smolenia? Bohdan Smoleń: dom, który budował na przekór cierpieniu. I miłość do zwierząt, która przetrwała wszystko Urodził się w 1947 roku w Bielsku-Białej. Jego mama, Elżbieta – nazywana przez bliskich Lalą – była choreografką. Gdy zachorowała na Heine-Medina i trafiła na wózek, świat Bohdana Smolenia zmienił się bezpowrotnie. Choć los ją srogo doświadczył, to właśnie ona – pełna siły i ciepła – przekonywała syna, by stanął na scenie. Pisała dla niego teksty do kabaretu „Pod Budą” i uczyła, że w życiu nie ma rzeczy niemożliwych. A ojciec? Był konferansjerem, ale również człowiekiem uwikłanym w nałogi – hazard i alkohol. W domu rzadko bywał trzeźwy, codziennie udawał, że chodzi do pracy. Pewnego dnia, w przypływie agresji, uderzył małego Bohdana butelką wódki. To była jedna z wielu traum, które komik nosił w sercu przez całe życie. Mama robiła wszystko, by dom mimo wszystko dawał ciepło. Nie chodziło tylko o porządek, ale o spokój, bezpieczeństwo, bliskość. Gdy została sparaliżowana, Bohdan musiał szybko dorosnąć. Uzależnienie ojca pozostawiło ślad – jego cień padł na kolejne pokolenia. Pił ojciec, pił Bohdan, a z czasem – pił też jego syn, Maciej. W tej historii nie brakowało bólu. Ale był też ktoś jeszcze – siostra Bohdana, o której mówi się rzadziej. Jako młody chłopak przeniósł się do Krakowa, gdzie skończył w 1975 roku zootechnikę, na Akademii Rolniczej. Zamiłowanie do zwierząt zostało mu na całe życie. Prowadził terapię hippiczną dla dzieci. Prowadził z żoną w Poznaniu sklep zoologiczny. Pasjonował się akwarystyką. CZYTAJ TEŻ: Michał Malinowski był gwiazdą „Na wspólnej”, porzucił karierę dla wielkiej pasji. Dziś jest obywatelem świata. Nie uwierzysz, czym się zajmuje Kabaret, który rozśmieszał do łez. I przyjaźń, która przetrwała burze Z Poznaniem związał się na dobre w dorosłym życiu. Dzisiaj ma tu swój pomnik. W Poznaniu poznał też Zenona Laskowika, jednego z założycieli kabaretu „Tey”. Wyszło z niego wielu bardzo znanych satyryków i aktorów: Rudi Schubert, Janusz Rewiński, Krzysztof Jaślar. Smoleń i Laskowik występowali razem jeszcze w początku lat 80. Byli niesamowicie popularni. Takie skecze jak wywiad z Panią Pelagią czy „Z tyłu sklepu” weszły do klasyki polskiego kabaretu. Pierwszy był parodią gierkowskiej propagandy. Laskowik grał w nim dziennikarza z telewizji, a Smoleń – w chusteczce na głowie rezolutną Panią Pelagię. Skecz „Z tyłu sklepu” obśmiewał peerelowską biedę, braki towaru, kombinacje. „Przyszedł Pan, który zapisał się na natkę pietruszki - mówił Smoleń do Laskowika. Poza sceną nie przepadali jednak za sobą. Pokłócili się i pogodzili dopiero przed śmiercią komika. Aktor próbował też sił poza kabaretem. W duecie z Krzysztofem Krawczykiem nagrał przebój „Dziewczyny, które mam na myśli” – polską wersję hitu „To All the Girls I've Loved Before”. Grał w filmach i serialach, a w rozmowach – zawsze pełnych ciepła i humoru – sypał anegdotami jak z rękawa. Jedna z nich? Jak pewien wikary popijając z nim winko, rzucił: „Człowiek uczy się kilka lat mówić, a język za zębami trzymać – to do końca życia się uczy...” ZOBACZ TEŻ: Ten widok wyraża więcej niż słowa, jeden szczegół porusza do łez. Tak wygląda grób Soni Szklanowskiej Miłość z uczelni i dom jak z bajki. Tak wyglądało życie rodzinne Bohdana Smolenia To była miłość od pierwszego wejrzenia – drobny, pełen energii student zootechniki wypatrzył ją na uczelni i... od razu poczuł, że to coś więcej. Teresa – filigranowa, delikatna, jeszcze mniejsza od niego – skradła serce Bohdana Smolenia. W 1970 roku zostali małżeństwem. Przez lata tworzyli zgraną, ciepłą parę, której owocem była trójka synów: Maciej (ur. 1973), Piotr (ur. 1974) i najmłodszy – Bartosz (ur. 1979). Gdy Bohdan przeniósł się do Poznania, Teresa nie wahała się ani chwili – dołączyła do ukochanego. Najpierw zamieszkali na Wildzie, w jednej z najstarszych dzielnic miasta. Ale prawdziwe marzenia zaczęli spełniać dopiero w Przeźmierowie. Tam, wśród zieleni, sadu i łąk, stworzyli swoją prywatną oazę. Zbudowali oranżerię, zasadzili drzewa, a Bohdan mówił potem w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”: „to było spełnienie marzeń”. W 1983 roku, gdy Smoleń był u szczytu popularności, otworzyli wspólnie sklep zoologiczny niedaleko Starego Rynku w Poznaniu. Życie domowe mieli podzielone jasno: on występował, jeździł w trasy, zarabiał. Ona – prowadziła dom, wychowywała dzieci, była cichą bohaterką codzienności. Bohdan Smoleń w swoim sklepie zoologicznym przy ulicy Wielkiej, który prowadzi wspólnie z żoną Teresą, 1986 r. Bohdan Smoleń: syn odebrał sobie życie Na pierwszy rzut oka wszystko układało się dobrze. Bohdan Smoleń był u szczytu kariery, rodzina – choć zmagająca się z codziennością i jego uzależnieniem od papierosów – trwała razem. Tragedia, która zdarzyła się w 1989 roku była traumą, szokiem, zaskoczeniem. To wtedy powiesił się ich syn Piotr. Chłopiec pojechał po taśmy z nagraniami kabaretu „Tey”, które zbierał jego tata. Rozdał je kolegom, Bohdan Smoleń kazał je odebrać i przynieść z powrotem. Piotr wyszedł z domu i już nie wrócił. Na drugi dzień, w Wielki Piątek 1989 roku znaleziono go powieszonego na pasku, na wewnętrznej stronie ogrodzenia, niedaleko domu. Bohdan Smoleń sam odcinał syna. I czekał przy nim na przyjazd policji. Piotr miał 15 lat, był jeszcze dzieckiem. Nikt nie wiedział, jakie były jego ostatnie chwile, w każdym razie nikt o tym nie powiedział. Oficjalnie uznano, że chłopiec popełnił samobójstwo, ale Bohdan Smoleń utrzymywał, że ktoś musiał jego synowi pomóc. Że ktoś przy nim wtedy był. Wieczorem widziano go jeszcze, jak jeździł na motocyklu po wiosce. Pasek i nóż pożyczył od kolegi, syna listonosza. A jednak gdy doszło do zeznań, nikt niczego nie wiedział, nie widział. Smoleń miał żal, że za szybko zakwalifikowano tę śmierć jako samobójstwo. „Wszyscy podobno spali, tylko mój syn nie spał”, mówił po latach Smoleń. Jeździli nawet z żoną do wróżki, by pomogła wyjaśnić okoliczności śmierci ich dziecka. Usłyszeli, że chłopiec czuł się niekochany, nie było dla niego serca w domu. Teresa Smoleń załamała się po tych słowach. ZOBACZ TAKŻE: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Bohdan Smoleń: o tym, jakim był ojcem W programie „Niepokonani” u Krzysztofa Ziemca Bohdan Smoleń wrócił pamięcią do tamtych dni. Poruszony, nie ukrywał emocji. Pytany, jakim był ojcem, odpowiadał szczerze: nie był surowy, nie stawiał zbyt wygórowanych wymagań. Ale też... nie był obecny. Scena zabierała go dzieciom, koncerty, występy, trasy – to był jego świat. Dzieci krzyczały w szkole za jego synami „Pelagia, Pelagia". Pani w szkole pytała z przekąsem: „A gdzie tata, znowu chałturzy?". W rozmowie z „Gazetą Wyborczą” mówił z goryczą: „Ja miałem swoje dzieci u szczytu sławy, trzeba było albo zarabiać pieniądze i wykorzystywać to do końca, albo siedzieć w domu i nic nie mieć. Zawsze jest coś za coś, nie ma siły. Albo popularka jest. Albo jest normalne życie Kowalskiego”. Nie obciążał się winą. Mówił: „Ja niczego nie żałuję, bo co ma być to będzie i pewnych rzeczy się nie przewidzi". Bohdan Smoleń: żona zmarła mu na rękach Tragedia Piotra była ciosem, który na długo odebrał rodzinie oddech. Ale to, co wydarzyło się rok później, przekroczyło granice wyobraźni. Teresa Smoleń – żona, partnerka, mama – odebrała sobie życie. Byli wtedy po wieczornym spotkaniu z przyjacielem z dawnych lat. Wino, rozmowy, wspomnienia – żadnych sygnałów ostrzegawczych. Rozmawiali o wszystkim... poza śmiercią Piotra. Siedzieli, gadali cały wieczór, popijali wino. A potem ona poszła na górę i powiesiła się. Bohdan Smoleń także i ją odcinał, próbował ratować, trzymał żonę na rękach, gdy umierała. Gość zamiast pomóc, pospiesznie odjechał. Przyjechało pogotowie, ale Teresy Smoleń nie udało się odratować. Podobno miała depresje, ale on tego nie widział, był pewien, że dwójka dzieci jest dla niej silną motywacją do życia. Że daje radę. Żona nie zostawiła mu żadnego listu, prośby, przesłania. Odeszła bez słowa pożegnania. Bohdan Smoleń mówił, że wielokrotnie zadawał sobie pytanie: dlaczego? Został sam z dwójką synów, z których młodszy miał 11 lat. Pytany kto mu pomógł, powiedział: „Czas. Nikt, nic nie pomoże. Żaden psycholog, człowiek. Trzeba to samemu... Połknąć” (cytuję za poznan.gazeta.pl). Bohdan Smoleń: życie po stracie żony i syna Po śmierci żony był załamany, miał wrażenie, że to nie on, nie jego życie, nie mógł odnaleźć się w rzeczywistości. Na pewien czas przestał występować. Miał jednak dwoje dzieci i musiał dla nich żyć. Sprzedał dom, który okazał się dla rodziny przekleństwem. Przeniósł się na wieś Baranówko k. Jeziora Kierskiego, założył stadninę koni, które zawsze bardzo kochał. Jak wspominała jego przyjaciółka Joanna Kubisa, pierwsze konie zostały wykupione „spod noża". To był sędziwy hucuł Kubuś i Neron, zwany Karym. Bohdan Smoleń postanowił pomagać innym, przede wszystkim dzieciom z porażeniem mózgowym i zespołem Downa. „Ja tu mam takie rozmowy z dziećmi, że ciary po plecach łażą. Przyjechała kolonia dzieci niepełnosprawnych i te dzieci pytają: "A czemu nas tu zaprosiłeś?". Mówię: "Bo was kocham". "Nas nikt nie kocha", odpowiedziały (cytuję za poznan.wyborcza.pl). Założył fundację „Wszystkie stworzenia Pana Smolenia”. Mówił, że tym pomaganiem chciał uczcić pamięć mamy, żony, syna. Pokazać że nie żyje dla siebie, że rozumie, „jak to jest żyć w cierpieniu”. Jego fundacja pomagała przede wszystkim ludziom, których nie było stać na kosztowną rehabilitację dla dzieci. Opowiadał, że czasem rodzice przynosili swoje pociechy na rękach, a czasem dzieciaki tak się cieszyły, że odrzucały kule i podskakiwały z radości. Bohdan Smoleń: nowa partnerka, choroba, śmierć Bohdan Smoleń dobrze odnalazł się w latach 90. Związał się ze sceną disco polo, nagrywał płyty, prowadził kabaret „Nowy rząd–stara bida”. U jego boku stała Joanna Kubisa, która z czasem została jego partnerką. Pasowali do siebie, rozumieli się bez słów, połączyło ich głębokie uczucie. Ale gdy wydawało się, że wszystko się już układa, Bohdan Smoleń zaczął ciężko chorować. Najpierw w 2008 roku na przewlekłe zapalenie płuc, potem na powtarzające się udary. Joanna robiła co mogła, by pomóc mu dojść do zdrowia. Rzuciła palenie, żeby pokazać mu, że można, i że warto. Czuwała przy nim, kiedy przechodził udary mózgu i kiedy lekarze wszczepili mu rozrusznik serca. Była przy nim, gdy trafiał kilka razy do szpitala. Przy życiu trzymała go miłość do Joanny, synów, wnuka, Eryka. Zmarł 15 grudnia 2016 roku. Bohdan Smoleń został pochowany obok żony na cmentarzu w Przeźmierowie. Jego Fundację prowadzi dzisiaj Joanna Kubisowa, nadal działają, organizują terapie dla dzieci. Bohdan Smoleń chciał zostawić po sobie jakieś dobre dzieło i udało się. Nie tylko w kabarecie.
Straciła rodziców, potem dwóch partnerów. Historia Marzeny Kipiel-Sztuki łamie serce
Widzowie znali ją przede wszystkim jako Halinę Kiepską w kultowym serialu Polsatu. Ale jej życie prywatne nie miało wiele wspólnego z komedią... Los nie oszczędzał Marzeny Kiepiel-Sztuki. Każdy jej związek kończył się tragicznie. Odsłaniamy sekrety uwielbianej aktorki w pierwszą rocznicę jej śmierci.
Bez niej trudno wyobrazić sobie polską telewizję. Przez ponad 20 lat bawiła na szklanym ekranie jako Halinka Kiepska. Głośna, stanowcza, znosząca najdziwniejsze pomysły męża. A jaka była prywatnie? Z pewnością los jej nie oszczędzał. O jej pierwszym partnerze mało kto wie. Dwóch kolejnych odchodziło niemal na jej oczach. Przez lata zmagała się z bólem po stracie najbliższych. Choć, jak zaznaczała jej przyjaciółka Renata Pałys, Marzena Kipiel-Sztuka miała skłonność do konfabulacji i dramatyzowania. Jaka była naprawdę? Przypominamy jej losy w pierwszą rocznicę śmierci... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 09.06.2025 r.] Rodzice odeszli, zanim zdążyła zabłysnąć na ekranie Aktorka znana z kultowej serii „Świat według Kiepskich” przez dekady skrywała dramatyczne przeżycia. Rodzinne tragedie i śmierć bliskich naznaczyły jej życie prywatne. Co wyznała po latach? Życie Marzeny Kipiel-Sztuki naznaczyły bolesne rozstania. W młodym wieku musiała pożegnać oboje rodziców, którzy zmarli, zanim zyskała popularność jako Halinka Kiepska. „Moi rodzice wcześnie zmarli. I to nie pod kołami samochodu, ale przegrywając walkę z ciężkimi chorobami. Tata tuż przed sześćdziesiątką, a mama zaraz po. Ja byłam wtedy przed trzydziestką i jeszcze nie grałam w „Kiepskich”. Nie mieli szansy zobaczyć mnie na ekranie. Dlatego też dołożyłam sobie do nazwiska moje nazwisko de domo, czyli Kipiel”, ujawniła w wywiadzie dla Plejady w 2022 roku. Miłość do teatru ponad wszystko Jej pierwszym mężem był Konrad Sztuka – reżyser i producent. Przez dekadę tworzyli małżeństwo, które jednak nie przetrwało próby czasu. Aktorka przyznawała, że to ona odpowiadała za kryzys. Całym sercem oddana pracy, nie znajdowała przestrzeni na życie rodzinne. Nad wszystko przedkładała miłość do teatru. „Konrad jest zbyt fajnym facetem, by żyć w związku bez miłości. Wystąpiłam o rozwód”, zdradziła w wywiadzie dla Interii. Po latach przyszła kolejna bolesna wiadomość – w 2015 roku Sztuka zmarł w wieku 50 lat, przegrywając walkę z chorobą nowotworową. Czytaj także: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Nowa relacja i kolejne cierpienie Później aktorka związała się z Mariuszem Piesiewiczem, operatorem filmowym. Ich drogi przecięły się na planie telewizyjnego hitu, jednak los ponownie okazał się okrutny. Produkcja, która ich połączyła, stała się jednocześnie miejscem ich ostatniego spotkania (choć według innych źródeł mógł być to jednak plan innej produkcji). W 2005 roku, podczas pracy, Piesiewicz doznał nagłego wylewu i po trzech dniach zmarł w szpitalu. „Umarł na moich oczach”, mówiła Kipiel-Sztuka w rozmowie z „Na żywo”. Operator miał wtedy zaledwie 44 lata. Bliscy mężczyzny twierdzą jednak, że rok przed jego śmiercią para zakończyła związek. Faktem jest, że przyjaciółka Marzeny Kipiel-Sztuki ze „Świata według Kiepskich” wprost przyznała w jednym z wywiadów, że aktorka miała skłonność do... konfabulacji. Zwłaszcza jeśli chodzi o sferę osobistą. „To jest coś takiego, że Marzena, po pierwsze, trochę mitologizowała. Po drugie, była też autorem tego wszystkiego, co ją w życiu spotkało. Ona bardzo lubiła podkreślać, że to jej życie było bardzo ciężkie, ale powiedzmy sobie szczerze, tak chciała żyć. Mnie jest jakoś tak nieporęcznie o tym mówić, ale chociażby te mity o tych trzech mężach, którzy zmarli. Przecież to była nieprawda. Tylko jeden jej mąż, ostatni, zmarł jak ona była z nim w związku”, kwitowała w marcu 2025 roku w rozmowie ze „Światem gwiazda” Renata Pałys. I dodawała, że fakty w jej przypadku były zupełnie inne. „Z pierwszym była chyba z 20 lat po rozwodzie, jak on zmarł i miał swoją rodzinę, a z drugim w ogóle nie była mężatką. I również nie była z nim, jak zmarł. Lubiła mitologizować. Są takie osoby, tacy aktorzy, tacy artyści, którzy lubią na użytek prasy, internetu itd. tworzyć alternatywne, równoległe życie. I taką osobą była Marzena”, ujawniła. Czytaj także: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 04.02.2006 rok Marzena Kipiel-Sztuka, Wiosenna ramówka Telewizji Polsat, Warszawa, 26.02.2014 rok Kolejny cios w życiu Marzeny Kipiel-Sztuki Kolejnym mężem Kipiel-Sztuki został Przemysław Buksakowski. Para ślubowała sobie miłość w 2007 roku. Jednak życie i tym razem nie było dla kobiety zbyt łaskawe... Dwa lata później mężczyzna już nie żył. Według medialnych doniesień, stracił przytomność na ulicy, pod blokiem ukochanej. Mimo wielu prób reanimacji nie udało się go ocalić. „Pechowy styczeń. Pani Marzena szła beztrosko na spacer z psem. Komórka rozładowana, głowa pełna myśli, na karetkę i samochody policyjne koło domu nie zwróciła nawet uwagi. [...] Na chodniku pod blokiem leżał on, jej mąż Przemek. I umierał. Niewydolność krążenia naczyniowego. Miał astmę...”, informował przed laty tygodnik „Rewia”. Oficjalną przyczyną śmierci była niewydolność oddechowo-krążeniowa. Dla aktorki był to ogromny cios, tym bardziej, że w ich związku mimo wcześniejszych problemów, w końcu zaczęło się układać. „Jego śmierć zdarzyła się, gdy jako małżeństwo zaczęliśmy wychodzić na prostą. Kiedy miało być tak pięknie”, opowiadała w programie „Dom Wróżek: ponad zmysłami”. ZOBACZ TAKŻE: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Nagła śmierć męża doprowadziła Marzenę Kipiel-Sztukę do depresji. „Nie obeszło się bez terapii, psychiatry, pobytu w ośrodku… Bez ludzi z mojego otoczenia, którzy cały czas byli przy mnie i wspierali mnie, nigdy nie wyszłabym z dołka”, szczerze wyznała. Dbała jednak o to, aby pielęgnować pamięć o zmarłych. „Właściwie nikomu z moich bliskich tak naprawdę nie pozwoliłam do końca „odejść”. Oni wciąż są w mojej głowie. Moje uczucia są jak huśtawka – raz góra, raz dół", ujawniła w rozmowie z Plejadą. Odbudowanie zdrowia psychicznego po stracie ukochanego zajęło jej kolejne pięć lat. Serialowa Halinka Kiepska mimo bycia w kilku związkach, nie doczekała się potomstwa. Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 19.01.2011 rok Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 04.02.2006 rok Marzena Kipiel-Sztuka, Wiosenna ramówka Telewizji Polsat, Warszawa, 01.03.2016 rok Marzena Kipiel-Sztuka ofiarą pandemii Wybuch pandemii koronawirusa odcisnął bolesne piętno na sytuacji finansowej wielu artystów. Jedną z poszkodowanych została właśnie Marzena Kipiel-Sztuka. Sporo mówiło się m.in. o problemach aktorki, które na szczęście okazały się być nieprawdą. We wrześniu 2022 ucięła wszelkie plotki: „Powiedziałam w wywiadzie, że przez lata odkładałam pieniądze na konto oszczędnościowe i w pandemii, gdy nie miałam możliwości, by pracować, musiałam po nie sięgnąć. Ale nie zrobiłam tego, żeby się poskarżyć i wzbudzić litość. Zaraz potem dodałam, że zastanawiam się, jak radzą sobie w tej sytuacji osoby, które nie mogły sobie na to pozwolić”, ujawniła w rozmowie z Plejadą. „Przecież gdybym nie miała czego jeść, nie poszłabym z tym do gazet, tylko zadzwoniła do przyjaciół z prośbą o pomoc. Pamiętam czasy, gdy grałam w teatrze w Legnicy i mieszkałam w domu aktora. Niewiele zarabialiśmy i dziesiątego wszystkim kończyły się pieniądze. Więc dzwoniliśmy do siebie i sprawdzaliśmy, co kto ma w kuchni. Ja miałam mąkę, ktoś miał cebulę, ktoś inny śledzie. Każdy przynosił to, co miał i gotowaliśmy. Robiliśmy śledzie opiekane w mące, które potem marynowaliśmy. Umiem sobie radzić w trudnych sytuacjach”, stwierdziła, dodając, że wszystkie plotki w tamtym czasie bardzo ją bolały. Aktorka nie chciała bowiem robić sensacji ze swojej sytuacji finansowej, a tym bardziej prosić kogokolwiek o pomoc. Nie spodziewała się, że ta wypowiedź może zakończyć się medialną nagonką. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Marzena Kipiel-Sztuka o stracie partnerów i samotności O problemach aktorki w reportażu „Dzień Dobry TVN” opowiedzieli m.in. jej przyjaciele. „Życie jej nie rozpieszczało. Nie miała szczęścia w miłości, a jak miała, to krótko. Pochowała wszystkich kolejnych mężów”, przypomniała Elżbieta Jodłowska, aktorka i koleżanka serialowej Halinki Kiepskiej. W materiale stacji Marzena Kipiel-Sztuka pokazała m.in. rodzinne zdjęcia, na których pozowała ze zmarłymi partnerami: Konradem Sztuką, Mariuszem Piesiewiczem i Przemysławem Buksakowskim. Dla niej to zapis szczęśliwych chwil i pięknych wspomnień, do których czasem wraca... „Patrzymy we trójkę w jedną stronę. A tu są listy miłosne i rzeczy, które zbierałam. „Kocham, na zawsze Twój”, komentowała archiwalne materiały aktorka. Nie zabrakło również tematu depresji, o której wielokrotnie mówiła serialowa Halinka Kiepska. Podkreśliła, że nie chce cały czas nosić żałoby w sercu i mimo wszystko w przyszłość stara się patrzeć z optymizmem. „To są takie rzuty. Depresja, serce boli, powiedziałam otwarcie, że się zmagam z długimi stanami takiego zawieszenia. Czasem trzeba poprosić o pomoc. Na takie pytanie, kiedy i co mnie najbardziej zabolało w życiu, odpowiedziałabym: nie będę do końca nosić żałoby po rodzicach, dziadkach, wujkach, babciach, psach, mężach i kochankach. To było, a dzisiaj jest kolejny dzień. Trzeba patrzeć do przodu”, zaznaczyła. Niestety teraz media obiegła wieść o najgorszym: aktorka przegrała walkę z chorobą i zmarła 9 czerwca 2024 r. Miała zaledwie 58 lat... Czytaj także: Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. Dekadę temu straciła męża, wciąż nie uporała się ze stratą Marzena Kipiel-Sztuka, mąż Przemysław Buksakowski, plan programu „Jak oni śpiewają”, marzec 2007 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgg3eRrt-673b170.jpg" width="1600" height="2409" alt="NZ. Marzena Kipiel - Sztuka z mezem Przemyslaw Buksakowski. 9. odcinek programu Telewizji Polsat, Jak oni spiewaja, 12.05.2007, Warszawa,,Image: 424073359, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw Nawrocki / Forum" title="Marzena Sztuka z mezem" /> Marzena Kipiel-Sztuka, mąż Przemysław Buksakowski, plan programu „Jak oni śpiewają”, 12.05.2007 rok Marzena Kipiel-Sztuka, 25-lecie Telewizji Polsat, Warszawa, 11.12.2017 rok
Tego Roman Wilhelmi nie mógł cofnąć. Syn przez lata niósł ten ciężar
Roman Wilhelmi, znany z ról w "Alternatywy 4" i "Kariera Nikodema Dyzmy", miał skomplikowane relacje rodzinne. Jego syn, Rafał, doświadczył trudnego dzieciństwa z powodu nieobecności ojca.
Druga żona Romana Wilhelmiego wspominała, że miał w sobie coś z dużego dziecka. Mimo to, gdy urodził się jego syn, przez kilka pierwszych lat z zaangażowaniem wywiązywał się z obowiązków ojca i radził sobie z nową rolą. Kontakt między nimi urwał się po rozwodzie, kiedy matka chłopca wyjechała z nim do Wiednia. [Ostatnia publikacja treści na viva.pl 03.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ: 04.11.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 6.06.2025] Roman Wilhelmi: rodzina zeszła na drugi plan Stworzył niezapomniane kreacje w Karierze Nikodema Dyzmy, Alternatywach 4, Czterech pancernych i psie, Ćmie, Zaklętych rewirach czy Dziejach grzechu. Roman Wilhelmi był świetnym aktorem, a prywatnie człowiekiem trudnym w relacjach. "Romek lubił kobiety, i to bardzo, ale one najzwyczajniej w świecie go męczyły i nudziły", mówił o aktorze jeden z reżyserów. Mimo że był kochliwy, największą miłością obdarowywał teatr i film i to sztuce poświęcał się w pełni. Jego pierwszym poważnym związkiem było małżeństwo z Danutą Machalicą, dziennikarką. Ich małżeństwo przetrwało 9 lat. Dwa lata po rozwodzie aktor ożenił się po raz drugi z tłumaczką Mariką Kollar. Poznał ją kiedy wraz z Teatrem Ateneum gościł na Węgrzech. Dla niego wyjechała z Budapesztu. Para w 1969 roku doczekała się syna, Rafała. Druga żona Wilhelmiego na łamach książki Marcina Rychcika zdradziła, że przez pierwsze lata jej partner był przykładnym ojcem. „Kiedy tylko mógł, spieszył do domu, by wykąpać małego Rafałka, owijać w pieluchy, niańczyć go. Z czasem jednak przychodziło mu z trudem godzić się z tym, że to nie on stoi już w centrum mojego zainteresowania, że naturalną koleją rzeczy to miejsce zajął jego syn i że przeznaczony wcześniej wyłącznie jemu czas musi odtąd dzielić z nim ”, mówiła. Z czasem role ojca i męża zaczęły schodzić w jego życiu na drugi plan, aktor rzucił się w hulaszczy tryb życia. W domu był gościem, rzadko dokładał się do rodzinnego budżetu. "Pierwsze trzy lata były fantastyczne. Jeśli pił, to niewiele. Nie zauważyłam, żeby był niesłowny, żeby oszukiwał. Dla niego wyjechałam z Budapesztu. Gdy stał się popularny, rozpił się", mówiła ze smutkiem Kollar w jednym z wywiadów. Dla świata zewnętrznego sprawiał wrażenie towarzyskiego i pełnego energii, prawdziwą twarz, tę smutną i wiecznie przejmującą się wyglądem i talentem, pokazywał tylko w czterech ścianach. Marika Kollar tak charakteryzowała męża po latach: „Miewał reakcje dziecka. Reagował impulsywnie. Był wkurzony, że się starzeje. Był wkurzony, kiedy nie mógł grać. Poza graniem interesowała go najbardziej obserwacja otaczającego świata, ludzi, znajdywanie „typów”. Nie czytał, chyba że było to związane z jakąś rolą”, dodawała w książce Marcina Rychcika. Małżeństwo Mariki Kollar i Romana Wilhelmiego zakończyło się w 1976 roku. Aktor nie płacił alimentów, ale spotykał się z synem, choć też nie często. Kiedy dawna ukochana postanowiła wyprowadzić się z Polski wraz z synem, ich kontakt się urwał. „Mama strasznie się obawiała, że ojciec nie pozwoli na mój wyjazd. Kontakt z ojcem straciłem w 1976 roku, gdy musiałem razem z mamą wyjechać do Wiednia. Później spotkaliśmy się tylko raz, gdy ojciec przyjechał do Austrii na plan zdjęciowy. Ale wtedy nie było okazji zbyt długo rozmawiać”, mówił syn aktora, Rafał w książce Małgorzaty Puczyłowskiej „Być dzieckiem legendy". „Przysyłał do Austrii kartki pocztowe, ale i one zostawiały pewien niesmak. To, co w nich pisał, nie zobowiązywało go do niczego”, dodawał. Zobacz też: Choroba, utracona relacja z synem... Jak naprawdę wyglądało życie Romana Wilhelmiego? Kim jest syn Romana Wilhelmiego? Relacja z ojcem Rafał Wilhelmi obrał zawodową ścieżkę podobną do swojej matki. Ukończył studia z translatoryki na Uniwersytecie Wiedeńskim. Obecnie pracuje jako tłumacz trójjęzyczny – posługuje się polskim, niemieckim i angielskim – oraz jako wykładowca akademicki. Choć na co dzień mieszka w Austrii, z dumą przyznaje się do polskich korzeni i nigdy ich nie zaprzeczał. „Nie poszedłem w ślady ojca, mimo że jako student często statystowałem w filmie i nawet podobała mi się ta praca. Traktowałem ją wyłącznie jako przygodę”, mówił Rafał Wilhelmi. Relacje chłopaka z ojcem nie należały do najłatwiejszych. Roman Wilhelmi nie umiał oddać się roli ojca, tak jak robił to w przypadku innych kreacji. "Tylko aktorstwo mnie pogrąża całkowicie. Oddaję się mu bez reszty, bo ten zawód jest dla mnie wszystkim", powtarzał. Rafał Wilhelmi w jednym z wywiadów podkreślał, że po rozwodzie rodziców nie miał już wobec ojca żadnych oczekiwań. „Mieliśmy iść do ZOO, do Łazienek, na wycieczkę. Cieszyłem się. Czekałem pod blokiem. Całą godzinę przy ruchliwej ulicy Puławskiej, a ten drań nie przyjechał. [...] Dla niego takie pozornie banalne sprawy wydawały się nie mieć dużego znaczenia, a nas stawiały przed nierozwiązywalnymi problemami”, zwierzał się w książce „Być dzieckiem legendy”. Jako mały chłopiec szybko nauczył się, że na tacie nie można w pełni polegać. W rozmowie z Małgorzatą Puczyłkowską Rafał Wilhelmi zdradził: „Mój ojciec notorycznie nie dotrzymywał obietnic. Martwiłem się, gdy wieczorami znikał. Nie spałem. Jak miałem 10 lat, pojechałem z ojcem na wczasy do Bułgarii. Któregoś dnia zostawił mnie na plaży i miał po mnie wrócić. Po wielu godzinach sam wróciłem do hotelu. Drzwi do pokoju były otwarte, a słynny tata gawędził z jakąś panią... Nigdy jednak nie uważałem i dalej nie uważam taty za kogoś złego. Myślę, że gdy się pozna całą historię człowieka, nie można go potępiać”. Rafał Wilhelmi nie odziedziczył niczego po ojcu. Aktor zapisał prawa autorskie do filmów swojej ostatniej partnerce, Lilianie Kęszyckiej, sekretarce planu, którą poznał podczas kręcenia Kariery Nikodema Dyzmy. „Przed śmiercią ojciec zapisał spadek w dziwnych okolicznościach konkubinie i tantiemy za ciągle wznawiane seriale otrzymuje ktoś inny. Chociaż nie zależy mi na jego pieniądzach... ”, mówił syn aktora w książce „Być dzieckiem legendy”. Rafałowi Wilhelmiemu pozostały wspomnienia. Do dziś ogląda produkcje z udziałem ojca i podziwia warsztat. Jako mały chłopiec był dumny, że ma takiego tatę. "Lubię oglądać jego filmy, ale moim absolutnym faworytem jest teatr telewizji i »Kolacja na cztery ręce«. Pamiętam to silne wrażenie, gdy obejrzałem ten spektakl, kiedy już ojca nie było. Dosłownie oniemiałem. Żałowałem, że nie mogłem mu już przekazać tego, co wtedy czułem", cytat za Show [26/2015]. Czytaj też: Bliscy bali się mu powiedzieć, że to koniec. Roman Wilhelmi nie był gotowy na śmierć
Syn Barbary Brylskiej po tragedii stał się jej całym światem. Skierował do niej dramatyczną prośbę, która dał aktorce siłę
15 maja 1993 roku zmienił na zawsze Barbarę Brylską. Wówczas wydarzyła się tragedia: w wypadku zginęła jej córka. Barbara Kosmala miała zaledwie 20 lat i całe życie przed sobą. Ale los chciał inaczej... Po rodzinnym dramacie wielką podporą był dla aktorki syn. Co wiemy o Ludwiku Kosmali?
Ikona PRL. Zjawiskowa, piękna, jedyna w swoim rodzaju. Niezapomniana kapłanka Kama w „Faraonie”. Mężczyźni się w niej kochali, kobiety zazdrościły. Ale Barbara Brylska w miłości szczęścia nie miała. Ludwik Kosmala, jej drugi mąż, był wielkim rozczarowaniem. Zostawił ją dla innej, później opamiętał się i prosił, by dała mu kolejną szansę. To właśnie z nim doczekała się dwójki dzieci: córki Barbary i syna Ludwika. Jednak cieniem na ich rodzinie położyła się tragedia z 1993 roku... Po niej chłopiec błagał mamę tylko o jedno. Co wiemy o ich relacji? [Artykuł aktualizowany 05.06.2025 r.] Małżeństwo dalekie od ideału. Związek Brylskiej i Kosmali On był wybitnym ginekologiem. Ona seksbombą polskiej kinematografii. Oboje piękni: gdziekolwiek się pojawiali, wzbudzali ogromne zainteresowanie. I trudno się temu dziwić... Zwłaszcza że już wówczas Barbara Brylska mogła przebierać w propozycjach filmowych. Zachwycali się nią wszyscy, zwłaszcza widzowie w ZSRR. Ludwik Kosmala z kolei wspinał się po kolejnych szczeblach kariery medycznej. Dziś powiedzielibyśmy, że tworzyli swoistą power couple. Doczekali się dwójki dzieci, które nazwali... swoimi imionami. Barbara przyszła na świat w 1973 roku. Jej brat dziewięć lat później. Miał być swoistym plastrem na rozpadające się małżeństwo rodziców. Ale to było już nie do scalenia. Liczne romanse Ludwika Kosmali seniora położyły się ceniem na ich związku. W końcu podjęli ostateczną decyzję: do rozwodu doszło w 1990 roku. Ich syn miał wówczas zaledwie 8 lat. Ale prawdziwy dramat rozegrał się trzy lata później. Wówczas w tragicznym wypadku samochodowym w Brzezinach zginęła ich córka. Miała 20 lat. Świat Barbara Brylskiej runął wówczas z hukiem. Trudno sobie wyobrazić to, przez co przechodziła... Czytaj także: Gdy Barbara Kosmal zginęła w tragicznym wypadku, jego świat się zawalił. Gdy spotkał Barbarę Brylską, przytulili się i w ciszy płakali Syn Barbary Brylskiej. Kim jest Ludwik junior? Gdy jego siostra odeszła, trwał przy matce. Miał 11 lat i błagał ją, by się nie poddawała. Widział, jak cierpiała. Był dzieckiem, ale czuł, że Barbara Brylska nosi w sobie nieutulony żal. Robił, co mógł, by podnieść ją na duchu. „Mamusiu, proszę, żyj dla mnie!”, „Mamo, nie umieraj”, powtarzał jej. Na szczęście udało mu się pomóc mamie. Wówczas Barbara Brylska całą swoją miłość przelała na ukochanego syna, bo właściwie tylko on przy niej został: w półtora roku straciła zarówno byłego męża, jak i jedyną córkę. Nie miała nikogo, poza Ludwikiem juniorem. Stał się dla niej prawdziwą opoką. Ludwik, którego nazywano zawsze „Dudusiem” dziś ma już własną rodzinę, a matka bardzo angażuje się w opiekę nad swoimi wnukami. Czytaj także: Mąż Barbary Brylskiej zostawił ją dla Ewy Sałackiej. Ich uczucie szybko zgasło... Barbara Brylska, odkąd została babcią, całkowicie zrezygnowała z aktorstwa. Życie pokazało jej, że to właśnie rodzina i dzieci są najważniejsze. Nie było jej dane patrzeć, jak własną rodzinę zakłada jej córka Basia, dlatego w pełni poświęciła się synowi i jego najbliższym. Aktorki niemal nie widujemy publicznie. Żyje szczęśliwie w otoczeniu rodziny, a jej relacje z Ludwikiem Kosmalą są naprawdę doskonałe. Czytaj także: „To była moja pierwsza pełna miłość”. Jerzy Zelnik stracił głowę dla Barbary Brylskiej
Matka bała się uczuć, ojciec uciekł do tancerki. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej z rodzicami
Prywatne życie Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności – z jednej strony pragnęła niezależności, z drugiej szukała miłości na granicy szaleństwa. Jej relacje z rodzicami, szczególnie z matką, odcisnęły silne piętno na dorosłym życiu poetki.
Agnieszka Osiecka to postać, której życie prywatne budziło niemal tyle samo emocji, co jej twórczość. Poetka, autorka niezliczonych tekstów piosenek i scenariuszy, prowadziła życie pełne emocjonalnych zakrętów, trudnych relacji i nieustannych poszukiwań. W jej biografii odbija się zarówno chęć wolności, jak i głęboka potrzeba bliskości. Zrozumienie jej historii rodzinnej pozwala lepiej pojąć, skąd brały się jej wybory i lęki. View Ediplayer on the source website Prywatne życie Agnieszki Osieckiej: między wolnością a tęsknotą za bliskością Życie prywatne Agnieszki Osieckiej było pełne sprzeczności. Z jednej strony poetka ceniła sobie niezależność i wolność, z drugiej – nieustannie poszukiwała głębokich więzi emocjonalnych. Jej relacje z mężczyznami często były burzliwe i krótkotrwałe, co odzwierciedlało jej wewnętrzne rozdarcie i trudności w budowaniu trwałych związków. „Ten jeden jedyny raz nie prześladowało mnie poczucie winy, ten jeden jedyny raz nie ono decydowało, ten jeden jedyny raz kochałam naprawdę i było tak, że tylko po to chciałam żyć, i tak, że tylko przez to chciałam umrzeć. Popsuliśmy to oboje” – mówiła Osiecka o związku z Witoldem Dąbrowskim, którego szybko porzuciła dla Marka Hłaski. Małżeństwo z Wojciechem Frykowskim trwało zaledwie pół roku. Związek z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, przetrwał osiem lat. W późniejszych latach Osiecka związała się także z Wojciechem Jesionką, jednak i ten związek nie przetrwał próby czasu. ZOBACZ TEŻ: Zanim poznał Osiecką, miał ułożone życie. Cała prawda o pierwszej żonie Daniela Passenta Dzieciństwo Agnieszki Osieckiej: między chłodem a nadopiekuńczością Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie jako jedyne dziecko Wiktora Osieckiego i Marii z domu Sztechman. Jej dzieciństwo naznaczone było brakiem czułości i emocjonalnym dystansem ze strony rodziców. Ojciec, pochodzący z Belgradu pianista, traktował córkę jak księżniczkę, rozbudzając w niej pasje i zachęcając do samodzielnego myślenia. „Ja miałam głęboką świadomość, że jestem wychowywana inaczej niż inne dzieci. Jakaś taka królewna w biedzie” – wspominała poetka. Matka, z kolei, była osobą emocjonalnie zamkniętą i lękliwą. „Nigdy mnie nie obsypywali pochwałami, a przede wszystkim nie pieścili mnie. Moja mama jak gdyby bała się pieszczoty. Bała się odtrącenia. Ja to już czułam jako bardzo młoda dziewczyna, w związku z tym nie obsypywała mnie pocałunkami, ojciec tym bardziej. A ja tego potrzebowałam…” – mówiła Osiecka w programie „Rozmowy o zmierzchu i świcie”. Relacje rodzinne: wpływ na dorosłe życie Rozpad małżeństwa rodziców i zdrada ojca z tancerką Józefiną Pellegrini miały ogromny wpływ na Osiecką. Po rozwodzie ojciec zniknął z jej życia, co zbliżyło ją do matki. Jednak ich relacja była trudna – matka była zaborcza i kontrolująca, co potęgowało poczucie osamotnienia poetki. „Mama moja była kiedyś odtrącona, bo była dzieckiem z rozwiedzionej rodziny i bała się, że teraz ja ją odtrącę” – mówiła Osiecka. Matka próbowała utrzymać córkę przy sobie za wszelką cenę, kontrolując jej życie i zaszczepiając w niej lęki. „Odkąd pamiętam – uczyła mnie lęku. A raczej: z rozmysłem zarażała mnie własnym lękiem. A bała się wszystkiego: burzy, wiatru, pukania do drzwi. [...] A już najbardziej zależało jej na tym, żebym przeraźliwie bała się seksu. Dawno temu, kiedy miałam siedem czy osiem lat, szłam z mamą wieczorem przez park. Nagle zobaczyłyśmy całującą się parę. Mama szepnęła spanikowana: „Uciekajmy, prędko, nie patrz tam. To obrzydliwe”. Oczywiście, uciekłyśmy” – opowiadała Osiecka w „Rozmowach w tańcu”. Dziedzictwo i pamięć Agnieszka Osiecka zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie na raka jelita grubego. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim. Jej córka, Agata Passent, założyła Fundację „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej, która zajmuje się promocją twórczości poetki i organizuje coroczny konkurs „Pamiętajmy o Osieckiej”. TYLKO NA VIVA.PL: "To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas Źródło: Hanna Bakuła Selfie/Autoportret, Ula Ryciak Potargana w miłości, Styl.pl, Onet.pl
Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco
Izabella Scorupco, jedyna Polka, która zagrała dziewczynę Jamesa Bonda w filmie "GoldenEye", dziś wiedzie spokojne życie z dala od blasku fleszy. Po latach kariery aktorskiej skupia się na rodzinie i własnych pasjach.
Olśniewająca urokiem, niezwykle utalentowana i uwielbiana przez miliony – taka właśnie jest Izabella Scorupco. Rola u boku Jamesa Bonda przyniosła jej międzynarodową sławę, a świat błyskawicznie oszalał na jej punkcie. Przez długi czas była jedną z najjaśniejszych gwiazd show-biznesu, a media śledziły każdy krok w jej życiu prywatnym i zawodowym. Dziś jednak polska ikona kina skupia się na zupełnie innych wartościach. Jak wygląda jej codzienność? Z okazji urodzin przesyłamy serdeczne życzenia! [Ostatnia aktualizacja: 4.06.2025] Droga na szczyt Izabelli Scorupco Izabella Scorupco przyszła na świat 4 czerwca 1970 roku w Białymstoku jako córka lekarki i muzyka jazzowego. W Polsce spędziła zaledwie kilka lat swojego dzieciństwa, a po rozwodzie rodziców na stałe przeniosła się z mamą do Szwecji. Jako ośmioletnia dziewczynka nie wiedziała jeszcze, że przeprowadzka do innego kraju całkowicie odmieni jej życie… Młoda Izabella została zauważona przez szwedzkiego reżysera Staffana Hildebarda, który zaangażował ją do melodramatu „Nikt tak nie kocha jak my”. Jednak największym przełomem w karierze młodej aktorki była rola w filmie o przygodach Jamesa Bonda „GoldenEye”. Jako partnerka legendarnego agenta zdobyła niesłychaną rozpoznawalność, a świat show-biznesu stanął przed nią otworem. Kolejną ważną rolą Izabelli Scorupco była postać Heleny Kurcewiczówny w adaptacji powieści Henryka Sienkiewicza „Ogniem i mieczem”. Izabella Scorupco i Michał Żebrowski na planie "Ogniem i mieczem" Izabella Scorupco i Pierce Brosnan, „GoldenEye" 1995 Urodziwa Polka zachwycała nie tylko swoimi rolami filmowymi, lecz także pojawiała się na łamach najbardziej renomowanych magazynów, takich jak Vogue, Elle czy Glamour. Równolegle z karierą aktorską i modelingową, Izabella Scorupco spróbowała również swoich sił w muzyce. Z łatwością poruszała się w blasku fleszy, a jej wszechstronny talent zapewnił jej silną i trwałą pozycję w świecie rozrywki. Jednak z życia brała dokładnie tyle, ile chciała. Choć nie mogła narzekać na brak pracy, ona miała inne priorytety. „Po roli w "GoldenEye" zostałam zasypana różnymi propozycjami. Ale z niewielu z nich skorzystałam. Może nie umiałam, a może za bardzo mi nie zależało. Byłam wtedy skoncentrowana na swoim życiu prywatnym - zakochana, w ciąży. Poza tym nie jestem osobą, która za wszelką cenę chce zrobić karierę, nie ma we mnie agresji, chęci walki. Uwielbiam aktorstwo, ale nie będę robiła niczego wbrew sobie. Zagrałam w wielu filmach, wśród nich sporo było tzw. kina akcji. Znudziło mnie to. Ile można latać z pistoletem?” - mówiła przed laty w wywiadzie dla magazynu Pani. „Mam ten komfort, że mogę kręcić jeden film rocznie. Nie zabiegam o role, przestałam chodzić na castingi. Jeśli ktoś będzie chciał mnie zatrudnić, na pewno mnie znajdzie”, dodawała wówczas. Był to rok 2010. Od tamtego czasu zmieniło się niewiele... Czytaj także: Brad Pitt i Christina Applegate. Płomienny romans zakończony z hukiem po roku miłości Izabella Scorupco, „GoldenEye" 1995 Życie prywatne Izabelli Scorupco - małżeństwa, dzieci Dla aktorki błyskotliwa kariera w Hollywood nie była życiowym priorytetem. Nie była skandalistką, nie zabiegała o atencję. Rozpoznawalność i prestiż zdobyła przede wszystkim swoimi aktorskimi umiejętnościami. I choć o Izabelli Scorupco nie było głośno pod względem medialnych afer, jej życie prywatne wciąż budziło niemałe zainteresowanie. Rok po premierze „GoldenEye”, czyli 14 lipca 1996 roku wyszła za mąż za hokeistę Mariusza Czerkawskiego. Byli prawdziwą power couple lat 90. Para doczekała się córki Julii, która dziś w mediach budzi nie mniejsze zainteresowanie od swojej sławnej mamy. Jest oczkiem w głowie aktorki i udało im się stworzył bardzo głęboką więź. Widać to zresztą po zdjęciach, które często udostępniają w mediach społecznościowych. Czytaj także: Maria Niklińska szczerze o relacjach z matką: „Każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców” Izabella Scorupco i Mariusz Czerkawski, Warszawa 1997 Małżeństwo z hokeistą rozpadło się po dwóch latach, a w 2003 roku aktorka poślubiła amerykańskiego PR-owca Jeffrey’a Reymonda. Mężczyzna miał przekonać ją, aby razem z nim przeprowadziła się do Los Angeles. Owocem tej miłości jest syn Jacob. Niestety i tym razem aktorka miała pecha w miłości - po dwunastu latach małżeństwa Izabella Scorupco znów była singielką. Na samotność nie musiała jednak narzekać zbyt długo! Zobacz także: Ewa Pacuła udowadnia, że nigdy nie jest za późno na miłość! Po raz drugi odnalazła swoje szczęście Jak dziś wygląda życie Izabelli Scorupco? Po miłosnych niepowodzeniach Izabella Scorupco po raz trzeci stanęła na ślubnym kobiercu. Wybrankiem został szwedzki miliarder Karl Rosengren. Para zamieszkała na stałe w Los Angeles. Mimo wielkiej miłości, do tej pory nie wypowiedzieli się otwarcie na temat łączącego ich uczucia. Jednak gwiazda nie szczędzi swoim fanom ujęć z ukochanym oraz romantycznych opisów z których wynika, że odnalazła u boku biznesmena prawdziwe szczęście. Izabella Scorupco regularnie powraca do Szwecji, z którą jest związana zawodowo. Jednak to Los Angeles jest jej prawdziwym domem, w którym czuje się najszczęśliwsza. Od dawna nie pojawiała się publicznie, a w sieci pokazuje dokładnie tyle, ile chce. Wygląda na to, że aktorka nie narzeka na życie z dala od świateł reflektorów, jednak media nie pozwalają zapomnieć o jedynej polskiej dziewczynie Bonda! Ona sama na ekranie pojawia się już raczej sporadycznie, a w ostatnich produkcjach brała udział jeszcze przed pandemią. Aktorka obchodzi dziś 55. urodziny i wciąż zachwyca urodą, perfekcyjną sylwetką oraz młodym wyglądem. Wygląda, jakby zatrzymała się w czasie - od kiedy to wywracała światowy show-biznes do góry nogami praktycznie się nie zmieniła! Sprawdź również: Conrado Moreno: „Jako dziecko byłem wytykany palcami". Jak wyglądała jego droga do sławy? Źródło: Styl.interia.pl, Styl.fm, O2.pl, Plejada.pl Izabella Scorupco i Pierce Brosnan, „GoldenEye" 1995
Zobaczył ją na ekranie i zakochał się bez pamięci. Los rozdzielił ich zbyt szybko. Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński byli razem prawie 40 lat
Zobaczył ją na ekranie i już wiedział, że to ta jedyna. Ich miłość nie była idealna, ale prawdziwa – pełna wzruszeń, prób i czułości. Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński byli razem blisko 40 lat.
Gdy Elżbieta Zającówna pojawiła się jako zjawiskowa Natalia w kultowej komedii „Vabank” Juliusza Machulskiego, Krzysztof Jaroszyński zakochał się bez pamięci. Mimo że było to początkowo uczucie platoniczne, bo scenarzysta zobaczył ją tylko na ekranie. Miała zaledwie 23 lata i emanowała niecodziennym magnetyzmem. Choć znał ją tylko z kina, już wtedy wiedział, że to kobieta jedyna w swoim rodzaju. I że musi ją poznać… Los nie kazał mu długo czekać. Wkrótce zwrócono się do niego z propozycją napisania sztuki dla warszawskiego Teatru Syrena. Elżbieta grała tam wówczas regularnie. Gdy spotkali się twarzą w twarz, serce Krzysztofa zabiło mocniej. Ale... nie obsadził jej w swoim tekście. Uznał, że jest zbyt młoda do roli. Zającówna poczuła się dotknięta. Była rozczarowana, a może i trochę obrażona. On jednak nie zamierzał się poddawać. Z determinacją godną romantycznego bohatera zapraszał ją na kolacje, przynosił róże, przepraszał. I choć planowana sztuka nigdy nie ujrzała światła dziennego, narodziło się coś znacznie piękniejszego – miłość, która przetrwała próbę czasu. Wspólnie doczekali się córki Gabrieli, przeszli razem przez wzloty i upadki. A ich historia to dowód na to, że prawdziwe uczucie potrafi przezwyciężyć wszystko. Los rozdzielił ich przedwcześnie... Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: historia miłości Krzysztof Jaroszyński już wtedy miał ugruntowaną pozycję w świecie artystycznym. Urodzony w 1953 roku w Warszawie, niemal natychmiast po maturze wskoczył na scenę życia publicznego i z miejsca podbił serca słuchaczy. Inteligentny dowcip, błyskotliwość i satyryczna precyzja – to był jego znak rozpoznawczy. Gdy miał zaledwie 21 lat, rozpoczął pracę w legendarnym magazynie radiowym „60 minut na godzinę”, który współtworzyły takie tuzy jak Maria Czubaszek, Jacek Fedorowicz, Jonasz Kofta czy Stefan Friedman. Była to prawdziwa kuźnia talentów i elita polskiego humoru tamtych lat. Szybko stał się jednym z czołowych twórców kabaretu – występował w słynnym „Pod Egidą”, pisał teksty dla gwiazd sceny: Piotra Fronczewskiego, Krystyny Sienkiewicz czy Janusza Gajosa. To spod jego pióra wyszedł m.in. kultowy monolog „Kultura”, który do dziś można znaleźć na YouTubie i który wciąż bawi kolejne pokolenia. Czytaj także: Pusta kawalerka, ledwie 30 metrów. Początki małżeństwa Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich nie należały do łatwych Elżbieta Zającówna przyszła na świat w Krakowie, ale jej historia już od pierwszych chwil była nieco bardziej zawiła. Rodzice marzyli o chłopcu – to miało być spełnienie ich rodzinnych planów. Los jednak zadecydował inaczej. I choć ojciec szybko pokochał swoją córkę, to nie porzucił marzenia o „pomocniku w domu”. Elżbieta od najmłodszych lat była dziewczynką, która potrafiła wbić gwóźdź, obsłużyć wiertarkę i bez wahania wymienić koło w samochodzie. Twarda, niezależna, a przy tym obdarzona niezwykłym urokiem – już wtedy wyróżniała się z tłumu. „Dzięki temu umiem posługiwać się wiertarką, wbić gwóźdź, wymienić koło w samochodzie”, mówiła w jednym z wywiadów. Po drugie, chciała być sportsmenką. Jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Elżbieta Zającówna od dziecka marzyła o karierze sportowej i miała zdawać na Akademię Wychowania Fizycznego. Wszystko szło zgodnie z planem – do momentu badań lekarskich. Diagnoza była jak zimny prysznic: choroba Von Willebranda, rzadka przypadłość powodująca zaburzenia krzepliwości krwi i długotrwałe krwawienia. Sport wyczynowy? Zakazany temat. Nie poddała się. Z wdziękiem i determinacją sięgnęła po plan B – złożyła dokumenty do krakowskiej szkoły teatralnej. I… zdała za pierwszym podejściem. Charyzma, uroda i talent zrobiły swoje. Widzowie szybko ją pokochali – najpierw za role w „Vabank 2”, „Seksmisji”, „CK Dezerterach”, a potem bezgranicznie jako Hankę Trzebuchowską w popularnym serialu „Matki, żony i kochanki”. Stała się jedną z ulubienic polskiego kina lat 80. i 90. CZYTAJ TEŻ: Lucy Lawless po latach. Tak zmieniła się serialowa Xena: Wojownicza księżniczka, ulubienica widzów lat 90. Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: kryzysy Nie od razu planowali wspólną przyszłość. Zarówno Elżbieta, jak i Krzysztof mieli za sobą emocjonalne bagaże, doświadczenia, które uczyły ostrożności. Małżeństwo? Początkowo nie było nawet tematem rozmów. A jednak… los znów zadrwił z planów. Na początku lat 90. stanęli na ślubnym kobiercu – choć nie obyło się bez przygód. Zapomnieli obrączek. Nerwy, nieporozumienia, cicha kłótnia… aż w końcu ktoś z gości pożyczył im swoje. Mówiono, że to na szczęście. I rzeczywiście, mimo burz, ich małżeństwo przetrwało próbę czasu. Byli jak ogień i woda. Elżbieta – pogodna, uśmiechnięta, potrafiąca cieszyć się drobiazgami. Krzysztof – temperamentny choleryk, często poważny, czasem wręcz ponury. Jak wielu satyryków, prywatnie był daleki od scenicznego dowcipu. Ale to właśnie ta różnorodność ich przyciągała i sprawiała, że nie potrafili bez siebie żyć. „Nie wiem, czy jestem aż takim ponurakiem. Ale prawdą jest, że dość łatwo się irytuję i wpadam w gniew. Co prawda szybko mi też przechodzi. To zasługa żony, która jak nikt potrafi mnie rozładować”, mówił w jednej z rozmów. W tej parze to on był artystą, ona pragmatyczką, która doprowadzała do finału jego pomysły. I królową domu. „Jako osoba o silnym charakterze niczego ze mną nie uzgadnia. Wydaje polecenia i natychmiast je wykonuje. Kiedy na przykład trzeba zawiesić karnisz, natychmiast sięga po wiertarkę. Nie daje mi żadnych szans, bym udowodnił, że doskonale umiem radzić sobie z tego typu zajęciami. Ela w domu jest prawdziwym szefem”, tłumaczył Krzysztof Jaroszyński w rozmowie z Se.pl. Oboje żartowali, że ich związek jest raczej pogodny niż zgodny. Ona pytana kiedyś, jak jest w domu małżeństwa aktorskiego, powiedziała, że podobnie, jak w każdym domu, gdzie dwójka ludzi ciężko pracuje. „Od innych rodzin różnią nas tylko pory powrotów z pracy. Ja na ogół kończę pracę o 22.00, a podczas wyjazdowych występów o 2, 3, 4... w nocy”. ZOBACZ TEŻ: Tak wygląda jedyna córka Elżbiety Zającównej. Co dziś robi Gabriela Jaroszyńska? Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy Byli jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu – piękni, utalentowani, z klasą. Fani śledzili ich każdy krok, a media z czułością opisywały kolejne etapy ich życia. Wiadomo było, że z utęsknieniem czekali na dziecko. Gdy na świecie pojawiła się ich córka, Gabriela, nie kryli wzruszenia. Mała wkrótce dorosła, a dziś Gabriela to niezależna kobieta z pasją. Choć miała swój epizod aktorski w serialu „Graczykowie”, nie poszła w ślady sławnych rodziców. Studiowała japonistykę, jest instruktorką tańca K-Pop i z zaangażowaniem promuje kulturę azjatycką w Polsce. Elżbieta, w momencie narodzin córki, bez wahania odsunęła karierę na dalszy plan. Skupiła się na macierzyństwie i domowym życiu w zaciszu żoliborskiej willi. Krzysztof – wciąż zawodowo aktywny – pracował intensywnie. Ich wspólne życie zaczęło się powoli rozchodzić... Był moment, gdy ich nazwiska znów pojawiły się na łamach kolorowych magazynów – tym razem w kontekście plotek. Media szeptały o domniemanym romansie Krzysztofa Jaroszyńskiego z modelką Iloną Felicjańską. Mówiono, że związek jednej z najbardziej znanych par show-biznesu przechodzi poważny kryzys. Czy była w tym prawda? Tego nigdy nie potwierdzili. Ale jedno jest pewne – nawet jeśli ich relacja stanęła wtedy na zakręcie, potrafili wspólnie przez niego przejść. Cicho, z godnością, bez publicznego prania brudów. Jakby wiedzieli, że ich historia zasługuje na drugą szansę. Elżbieta Zającówna opowiadała w 2011 roku: „Kiedy urodziła się Gabrysia, Krzysztof poczuł się odtrącony. Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy. Szybko jednak doszliśmy do wniosku, że musimy ratować nasz związek. Postanowiliśmy poświęcać sobie więcej uwagi, zrezygnowaliśmy z niektórych zawodowych planów — tych, które wymagały od nas ciągłych wyjazdów. Założyliśmy firmę, by pracować na miejscu, w Warszawie” czytamy w SE.pl. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Nauczyli się być ze sobą Mówiła też, że nauczyli się „być ze sobą”, a nie obok siebie. Elżbieta ze względu na swoją chorobę zrezygnowała z intensywnej pracy aktorskiej. „Nie chcę umrzeć na scenie” - mówiła. Krzysztof mniej występował na estradzie. Zajął się bardziej pisaniem, m.in. scenariuszy do takich seriali jak „Daleko od noszy”, gdzie rolę ordynatora grał niezapomniany Krzysztof Kowalewski, czy „Graczykowie”. Założyli firmę producencką „Gabi” nazwaną tak na cześć córki. Elżbieta Zającówna angażowała się w działalność charytatywną, była wiceprezesem fundacji Polsat, mówiła, że jej choroba nauczyła ją dostrzegania potrzeb innych, a zwłaszcza dzieci. Ich życie raz jeszcze wystawione zostało na próbę w 2015 roku. Krzysztof Jaroszyński przeżył poważny wypadek samochodowy – prowadzony przez niego BMW zderzył się z TIR-em. Widok auta mroził krew w żyłach, a on sam jeszcze długo wracał myślami do tamtego dnia. Sam przyznawał, że to, że wyszedł z tej kraksy praktycznie bez szwanku, to nawet nie było szczęście. To był cud. „28 lipca, kilka minut po 10 rano, otrzymałem drugie życie”, napisał. Mąż Elżbiety Zającówny podziękował wtedy w emocjonalnym wpisie swojemu synowi Mikołajowi, który przyjechał po niego do szpitala w Świeciu, tuż po wypadku, żonie i córce oraz lekarzom, którzy zajęli się nim „niczym w amerykańskim serialu”. Dziękował też sile wyższej, św. Krzysztofowi, patronowi kierowców. „I mojemu Patronowi, którego obrazek nad przednią szybą cudem ocalał nietknięty...” Krzysztof Jaroszyński prowadzi kabaret „PanDemon”, w wielu teatrach grana była jego sztuka „Roma i Julian”, komentuje różne zdarzenia na swoim Facebooku. Elżbieta Zającówna grała sporadycznie, w 2020 roku można ją było zobaczyć na przykład w serialu „Mały zgon” na Canal+. Pytana w czasie jednego z internetowych czatów, czy czuje się spełniona jako kobieta i aktorka, mówiła: „Tak, ja zawsze powtarzam, że czuję się szczęśliwą osobą, zarówno w życiu, jak i w zawodzie”. Los rozdzielił małżonków zbyt wcześnie. Elżbieta Zającówna nie żyje W dniu 28.10.2024 roku media obiegły smutne wieści o śmierci Elżbiety Zającówny. Miała zaledwie 66 lat. O jej śmierci poinformował Związek Artystów Scen Polskich. ZOBACZ TEŻ: Była dla niej całym światem. Elżbietę Zającównę łączyła z córką wyjątkowa więź <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmkb1uq-53e3385.jpg" width="1600" height="2424" alt="N/z Krzysztof Jaroszynski z corka Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka Warszawa , Polska . 2010-10-08 .,Image: 427253311, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka" />
Lucy Lawless po latach. Tak zmieniła się serialowa Xena: Wojownicza księżniczka, ulubienica widzów lat 90.
Lucy Lawless – niezapomniana Xena – wraca w naszych wspomnieniach i znów zachwyca. Kultowa wojowniczka lat 90. stała się ikoną kobiecej siły i symbolem walki o równość. Aktorka przeszła niezwykłą metamorfozę. Sprawdź, jak wygląda i czym się zajmuje dziś.
Xena wraca we wspomnieniach, a Lucy Lawless znów czaruje! Kultowy serial „Xena: Wojownicza księżniczka” prawie trzy dekady temu podbił serca milionów widzów na całym świecie, a postać nieustraszonej wojowniczki nadal inspiruje. Lucy stała się ikoną – dla kobiet, dla społeczności LGBT, dla tych, którzy marzyli o sile i niezależności. Aktorka wciąż zachwyca i nie zwalnia tempa. Jak dziś wygląda jej życie? Co sądzi o swojej kultowej roli? Początki kariery Lucy Lawless Pochodzi z Nowej Zelandii, ale świat usłyszał o niej dzięki jednej, kultowej roli. Lucy Lawless – dla milionów widzów po prostu Xena – od dziecka wiedziała, że scena to jej żywioł. Wychowywała się w licznym, pełnym energii rodzeństwie – czterech braci i siostra nauczyli ją, jak walczyć o swoje. Najpierw marzyła o wielkich salach koncertowych i operowej karierze. Już jako dziesięciolatka występowała w szkolnych przedstawieniach i uczęszczała na lekcje śpiewu. Szybko jednak zrozumiała, że precyzyjna technika i żelazna dyscyplina opery nie są dla niej. Zamiast wokalu, wybrała aktorstwo – z całą jego intensywnością, pasją i przestrzenią na emocje. I jak się okazało – była to decyzja, która zmieniła jej życie. ZOBACZ TEŻ: Ma polskie korzenie, cztery razy wychodziła za mąż. Oto niezwykłe życie Jane Seymour! Zanim świat poznał ją jako nieustraszoną wojowniczkę, Lucy wyruszyła w podróż. Razem ze swoim partnerem, a później mężem – Garthem Lawlessem – przemierzyła Europę i Australię, szukając siebie i swojego miejsca. Ale marzenia nie dawały jej spokoju. Gdy wróciła, postawiła wszystko na jedną kartę. Ukończyła Auckland University, a potem aktorskie William Davis Centre w Vancouver. Początki nie były bajkowe – jak wielu młodych aktorów, zaczynała od epizodów, reklam, małych ról, które nie dawały satysfakcji. Aż do 1995 roku. Wtedy pojawiła się gościnnie w kilku odcinkach „Herkulesa”. Jej bohaterka miała zniknąć z ekranu na zawsze... Ale widzowie pokochali ją tak bardzo, że scenarzyści musieli zmienić plany. Tak narodziła się „Xena: Wojownicza księżniczka” – serial, który uczynił z Lucy Lawless prawdziwą gwiazdę. Mało brakowało, a to nie Lucy Lawless nosiłaby skórzaną zbroję i dzierżyła legendarny chakram. W roli Xeny pierwotnie widziano Vanessę Angel – brytyjską aktorkę, która jednak w ostatniej chwili zrezygnowała z udziału w produkcji. Oficjalnie – z powodów zdrowotnych, ale kulisy mówią coś więcej. Trenerzy i twórcy serialu nie ukrywali później, że Vanessa nie odnajdywała się w wymagających scenach walki, a fizycznie nie pasowała do tej roli. Gdy tylko pojawiła się Lucy – wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Charyzma, energia, siła – miała wszystko, czego potrzebowała Xena. Lawless nie zmarnowała tej szansy. Dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek inny mógłby ją zastąpić. Przełomowa rola Xeny. Ikona lat 90. i symbol siły kobiet Nie wszystko jednak było bajką. Rola Xeny wymagała od Lucy ogromnej determinacji – godziny spędzone na treningach, litry potu wylewane na salach ćwiczeń i planie zdjęciowym. Do tego ciężka, niewygodna zbroja, która wyglądała spektakularnie na ekranie, ale w rzeczywistości była prawdziwym wyzwaniem. Lawless nie narzekała – wiedziała, że to cena, jaką płaci się za niezapomnianą rolę. I zapłaciła ją z podniesioną głową. „Nie jestem sportowcem i nigdy nie chciałam być. Naprawdę tego nie znoszę. Nie chodzę na siłownię, a zachowanie odpowiedniej sylwetki do roli było koszmarem”, mówiła. Xena była silna, bezkompromisowa, pełna charyzmy – a jednocześnie kobieca, emocjonalna i lojalna. To połączenie sprawiło, że miliony kobiet na całym świecie zobaczyły w niej coś więcej niż fikcyjną bohaterkę. Dla wielu stała się symbolem niezależności i odwagi. Zyskała miano ikony – zarówno dla feministek, jak i środowisk LGBT. W swojej podróży ku odkupieniu Xenie towarzyszyła Gabrielle – piękna, delikatna, ale i silna duchem (w tej roli Renee O’Connor). Między bohaterkami zrodziła się wyjątkowa więź, która natychmiast wzbudziła falę spekulacji. Czy łączyła je przyjaźń, a może coś więcej? Sama Lucy Lawless po latach przyznała, że widząc wszystkie odcinki, również poczuła, że ta relacja nie była zwyczajna. Twórcy nigdy nie potwierdzili tej interpretacji – ale też jej nie zaprzeczyli. Może właśnie dlatego do dziś budzi emocje. Nie ma wątpliwości – Lucy Lawless stworzyła jedną z najbardziej ikonicznych ról lat 90. „Xena: Wojownicza księżniczka” podbiła serca widzów na całym świecie, a aktorka z dnia na dzień stała się międzynarodową gwiazdą. Jej charyzma, siła i magnetyzm ekranowy sprawiły, że z bohaterki serialu przeistoczyła się w prawdziwą ikonę popkultury. Świat ją pokochał – bez reszty. Sprawdź też: Pamiętasz serialowego Herkulesa? Tak wygląda dziś Kevin Sorbo Jednym z fanów produkcji jest sam Quentin Tarantino. „Ta postać jest wspaniale zarysowana. Była Attylą, złem wcielonym, grabiła i mordowała. (…) Teraz walczy o odkupienie, ale wie, że na nie nie zasługuje. To rzadkie nie tylko dla kobiecej postaci. To rzadkie dla fikcyjnych bohaterów w ogóle. Tu mamy do czynienia z cholernie dobrą historią!”, cytuje wypowiedź reżysera Wyborcza.pl. Kiedy w 2015 roku pojawiły się głosy, że serial Xena: Wojownicza księżniczka powróci na ekrany, fani byli zachwyceni. Sama Lawless miała zaznaczyć, że pojawi się w produkcji jeśli jej kontynuacja będzie wierna oryginalnej wersji. „Za wcześniej by mówić o moim powrocie, bo jeśli w tym serialu nie będą honorować oryginalnej serii i oddanych fanów, nie mam zamiaru się w to angażować. Jeśli chcą stworzyć ten serial od nowa, beze mnie - proszę bardzo, ale nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Wydaje mi się jednak, że historia Xeny i Gabrielle nie jest zakończona. Nie wiem jednak, w jaki sposób chcą to zrobić i jak ten serial będzie wyglądał. Bardzo chciałabym zrobić to w stylu "Ash Vs. Evil Dead", gdzie pojawia się oryginalna obsada i twórcy, a całość utrzymana jest w komediowym klimacie”, mówiła. Ostatecznie stacja NBC zrezygnowała z planów realizacji nowej wersji serialu. Sprawdź też: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa Lucy Lawless w 2017 roku: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgviwh8Z-3dd55f6.jpg" width="2400" height="1600" alt="NEW YORK, NY - FEBRUARY 09: Actress Lucy Lawless walks the runway during the "Go Red for Women" fashion show during Fall 2017 New York Fashion Week at Hammerstein Ballroom on February 9, 2017 in New York City. (Photo by Taylor Hill/FilmMagic)" title="American Heart Association's Go Red For Women Red Dress Collection - Front Row & Backstage - February 2017 - New York Fashion Week" /> Czym zajmuje się dziś Lucy Lawless? Jak wygląda? Choć serial zakończył się w 2001 roku, Lucy Lawless nie zniknęła z ekranów. Wręcz przeciwnie – nadal zachwyca, najczęściej wcielając się w silne, wyraziste postacie, które z miejsca przyciągają uwagę. Jej fani mogli podziwiać ją m.in. w widowiskowym „Spartakusie”, ale też w takich produkcjach jak „Tarzan na Manhattanie”, „Spider-Man”, „Eurotrip”, „Atak Szarańczy”, „Opowieści na dobranoc” czy mroczny „Salem”. Ostatnio pojawiła się również w animacjach i serialach: „Big City Greens”, „Star Wars Resistance” czy w roli błyskotliwej pani detektyw w „My Life Is Murder”. A to nie wszystko! Lawless z powodzeniem użycza głosu postaciom z kreskówek i rozwija swoją muzyczną pasję – śpiewając, koncertując i udowadniając, że sceny – te filmowe i muzyczne – to jej naturalne środowisko. A jak wygląda jej życie prywatne? Spokojnie, stabilnie i – jak sama mówi – szczęśliwie. Z pierwszego małżeństwa z Garthem Lawlessem ma córkę Daisy. Ich drogi rozeszły się w 1995 roku, ale los szybko podarował jej nową miłość. U boku Roberta G. Taperta odnalazła równowagę i rodzinne ciepło. Dziś razem wychowują dwóch synów: Juliusa i Judaha. To właśnie rodzina daje jej siłę, poczucie sensu i… przestrzeń, by nadal być sobą – bez względu na to, czy stoi przed kamerą, czy daleko od świateł reflektorów. 57-letnia dziś Lucy Lawless dla wielu jest wzorem do naśladowania. Angażuje się działalność charytatywną, aktywnie działa na rzecz obrony praw zwierząt i bierze udział w akcjach przeciwko zanieczyszczaniu środowiska. Kilka lat temu została aresztowana po tym, jak przykuła się do pokładu tankowca w Nowej Zelandii. Przeciwstawiała się prowadzeniu odwiertów na Arktyce. „Nigdy nie myliłam siebie z Xeną, ale wiedziałam, że przyda mi się ona w walce o ekologię”, wspominała. „Wiedzieliśmy, że zostaniemy aresztowani, ale to dla nas kwestia moralna", podkreślała. Od lat angażuje się społecznie i nie boi się zabierać głosu w ważnych sprawach. Otwarcie wspiera prawa mniejszości seksualnych, z dumą uczestniczy w marszach równości i kampaniach na rzecz równości. W 2017 roku otrzymała nagrodę Australian LGBTI Awards. Jak dziś wygląda Lucy Lawless? Niezmiennie zachwyca! Źródła: Wyborcza.pl, Onet Film, britannica.com, Wikipedia, Plotek.pl Sprawdź też: Od miłości do nienawiści. Joe Lando i Jane Seymour połączył romans na planie Doktor Quinn
Pusta kawalerka, ledwie 30 metrów. Początki małżeństwa Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich nie należały do łatwych
Ich miłość zaczęła się od jednego spojrzenia na uczelnianym zebraniu, a przetrwała ponad cztery dekady burzliwych zmian. Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy tworzą jedną z najbardziej zgodnych par życia publicznego. Jak wyglądał początek ich związku, co przeżyli jako para prezydencka i jaki jest sekret ich miłości?
Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy za kilka miesięcy będą obchodzić 46. rocznicę ślubu. Potwierdza to tylko siłę ich uczucia. Ich relacja od lat oparta jest na głębokim zaufaniu, wzajemnym szacunku i niegasnącej miłości. „To jest szmat czasu te ponad 40 lat. Ślub z Jolą to była najlepsza decyzja w moim życiu. I nie żałuję ani sekundy”, wyznał były prezydent w jednym z wywiadów z Super Expressem. Zawsze trzymali się razem, niezależnie od okoliczności, wspierając się w najtrudniejszych momentach. Ich historia to piękny przykład partnerskiej bliskości i wspólnego patrzenia w przyszłość. A jak wyglądały początki tej niezwykłej miłości? Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy – tak zaczęła się ich miłość To był dzień, który na zawsze zapisał się w ich pamięci. Ona – studentka trzeciego roku prawa i administracji, on – kończący studia na wydziale handlu zagranicznego. Przypadek sprawił, że oboje pojawili się na zebraniu rady uczelnianej. To właśnie tam, wśród studenckiego gwaru, padły pierwsze spojrzenia. Aleksander Kwaśniewski od razu wiedział, że spotkał kogoś wyjątkowego. „Olek spotkał się z moim kolegami i powiedział do nich, że się ze mną ożeni”, opowiadała Jolanta Kwaśniewska. Przyszły prezydent długo starał się o względy ukochanej. „To piękna historia miłości i cierpliwości. […] Gdyby zapytać, kto jest moim najlepszym przyjacielem, to zawsze odpowiem, że moja żona i ona odpowiedziałaby to samo”, relacjonował Aleksander Kwaśniewski na łamach Super Expressu w 2021 roku. Ich ślub cywilny odbył się w listopadzie 1979 roku w Gdańsku. Po latach, już w czasie prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego, para zdecydowała się również na ślub kościelny. Skromna, prywatna uroczystość miała miejsce w kaplicy Pałacu Prezydenckiego w 2005 roku i do końca była utrzymywana w tajemnicy. Ceremonii przewodniczył ksiądz płk Jan Damian. Zgodnie z przekonaniami byłego prezydenta, który nie jest osobą wierzącą, ślub miał charakter jednostronny – słowa przysięgi wypowiedziała wyłącznie Jolanta Kwaśniewska: „Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, w Trójcy jedyny, i wszyscy święci”. Czytaj też: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Jolanta Kwaśniewska, Aleksander Kwaśniewski, Warszawa 24.08.1995 Jolanta Kwaśniewska – siła kobiety u boku prezydenta Choć ich wspólna droga rozpoczęła się od miłości, początki nie były usłane różami. Zaraz po ślubie Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy przeprowadzili się do Warszawy. Z dala od rodziny, wśród nieznanych ulic i jeszcze niewykończonych osiedli, budowali swój wspólny świat. Ale wystarczyło, że mieli siebie. – „Pamiętam swój pierwszy dzień w Warszawie. Ursynów w budowie, błoto po kolana, dwunastopiętrowy blok. Mąż otwiera drzwi do mieszkania i przenosi mnie przez próg. [...] Pusta kawalerka, trzydzieści metrów kwadratowych, na podłodze płytki PCW, w łazience jakaś terakota. A że pod spodem biegną rury, więc ciepła. Siedliśmy na tych kafelkach, rozpakowaliśmy kanapki i byliśmy chyba najszczęśliwszą parą na świecie”, wspominała Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z TVN24 W 1981 roku ich życie nabrało nowego sensu – na świecie pojawiła się ich córka, Aleksandra. Jolanta Kwaśniewska łączyła pracę zawodową z opieką nad domem i wychowaniem dziecka. W tym samym czasie jej mąż coraz głębiej zanurzał się w polityczny świat. Była dla niego podporą, cichą siłą, która z oddaniem wspierała go na każdym kroku. – „Męża właściwie cały czas nie było w domu. Uważałam, że muszę dzielić się nim w imię – jak bardzo górnolotnie by to zabrzmiało – dobra kraju”, wyznała w jednym z wywiadów dla Newsweeka. Ich małżeństwo przeszło wiele etapów – od pierwszych trudnych lat, przez polityczne burze, po czas, gdy Aleksander Kwaśniewski został prezydentem. – „Nasze małżeństwo miało różne fazy. Gdy przeprowadziliśmy się do Warszawy, rzeczywiście wpadłem w wir obowiązków. (…) potem było tworzenie partii, kampanie wyborcze ’91, ’93 i ’95. I wtedy nastąpiła zmiana. Okres prezydentury to czas bliskości” – wspominał były prezydent. Jolanta Kwaśniewska, Aleksander Kwaśniewski, Warszawa, 19.11.1995. II tura wyrobów prezydenckich Aleksander Kwaśniewski, Jolanta Kwaśniewska, Viva! 2001 Jolanta i Aleksander Kwaśniewscy – sekret ich miłości po latach Choć ich związek zawsze opierał się na silnych fundamentach, prawdziwa rewolucja przyszła w momencie, gdy Aleksander Kwaśniewski wygrał wybory prezydenckie. Dla Jolanty Kwaśniewskiej była to nagła zmiana – porzucenie stabilnego życia, dobrze prosperującej agencji nieruchomości i codziennej rutyny. – „Dziecko rozpoczynało wtedy naukę w liceum, a tu bęc! Wygrane wybory i następnego dnia pod domem w Wilanowie, na małej uliczce, stojący BOR: "Pani prezydentowo, panie prezydencie". Mówię: "O kurczę, to się narobiło!” – wspominała z uśmiechem w audycji Michała Olszańskiego w Radiu 357. Jolanta Kwaśniewska, choć początkowo zaskoczona, szybko odnalazła się w nowej roli. To ona stworzyła w Polsce nowoczesne oblicze first lady – zaangażowanej, empatycznej i bliskiej ludziom. Powołała do życia fundację Porozumienie bez Barier, organizowała pomoc potrzebującym, wychodziła do ludzi i zyskała ich sympatię dzięki swojej otwartości, ciepłu i klasie. Dziś, po ponad czterech dekadach razem, Kwaśniewscy wciąż są dla siebie nawzajem wsparciem. Co jest ich receptą na udane małżeństwo? – „Małżeństwo to ziemia, którą można zostawić odłogiem albo uprawiać przez małe gesty. Lubię obdarowywać żonę kwiatami. Studentom zawsze tłumaczę, że kwiaty trzeba przynosić dziewczynom bez okazji, bo jak przynosi się tylko z okazji, to zawsze się o jakiejś zapomni, a gdy zdarzy się przynieść bez okazji, to będzie podejrzane”, żartował z charakterystycznym dla siebie dystansem. Ich sekret? Miłość, wzajemny szacunek i codzienna dbałość o relację. I jak widać – działa do dziś. Czytaj też: Marcin Gortat ujawnia kulisy współpracy z Patrykiem Vegą: "Dzisiaj jesteśmy w sądzie" Jolanta i Aleksander Kwasniewscy w Pabianicach, 2022 rok
Straciła dziecko, męża i zdrowie – dramatyczne życie gwiazdy 'Allo 'Allo!'
Carmen Silvera, znana z roli Edith w kultowym serialu 'Allo 'Allo!, skrywała wiele sekretów. Jej życie prywatne pełne było dramatycznych zwrotów akcji, które kontrastowały z jej komediowym wizerunkiem na ekranie...
Serial 'Allo 'Allo! do dziś cieszy się niesłabnącym uznaniem widzów. Miłośnicy tej brytyjskiej komedii z przyjemnością powracają do pełnych humoru odcinków kultowej produkcji. Jedną z niezapomnianych postaci była Carmen Silvera, która wcielała się w żonę Renégo. Rola w legendarnym sitcomie przełomu lat 80. i 90. przyniosła jej ogromną popularność i uczyniła ją rozpoznawalną w całym kraju. Na ekranie zachwycała charyzmą i budziła uśmiech. Prywatnie jednak musiała zmierzyć się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Utrata dziecka, rozpad małżeństwa, zmagania z chorobą... W 2002 roku artystka odeszła, mając 80 lat. Jakie sekrety kryło życie Carmen Silvery? Carmen Silvera – dzieciństwo i droga zawodowa Carmen Silvera urodziła się 2 czerwca 1922 roku w Toronto. Wraz z rodziną przeniosła się później do Coventry w Anglii, gdzie spędziła swoje dzieciństwo oraz młodzieńcze lata. Już jako mała dziewczynka wykazywała duży talent artystyczny. Nikt nie miał wątpliwości, że kiedyś zostanie gwiazdą. W czasie II wojny światowej została ewakuowana do Montrealu. Ta podróż mogła mieć dla niej tragiczny finał – Carmen w ostatniej chwili została wykreślona z listy pasażerów liniowca Athenia, który został zatopiony przez nieprzyjaciela. Przeżyła cudem. W Kanadzie zrealizowała jedno ze swoich marzeń – została baletnicą. Uczęszczała na zajęcia prowadzone przez Ballets Russes i wystąpiła w trzech spektaklach wędrownej trupy. Dopiero po powrocie do Europy zdecydowała, że chce związać swoją przyszłość z aktorstwem. Carmen Silvera kształciła się w London Academy of Music and Dramatic Art. Tam szlifowała swój talent i poznawała tajemnice zawodu. Spełniała się na scenie teatru repertuarowego. Na szklanym ekranie pojawiała się w takich produkcjach, jak: Z-Cars, Compact, The Newcomers, Doktor Who, Armia tatuśka, Play for Today, La Passione, czy Lillie. Prawdziwym przełomem w jej karierze była dopiero rola w serialu ’Allo ’Allo! Kreacja Edith Artois przyniosła jej popularność na całym świecie! Widzowie pokochali cierpliwą żonę Rene, któremu pomaga prowadzić kawiarnię. Oczywiście, Edith była zazdrosna o ukochanego. Ciągle przyłapywała go w dwuznacznych sytuacjach z kelnerkami i zawsze wierzyła w nierealne tłumaczenia męża. Sam Gorden Kaye podkreślał, że jego koleżanka z planu była niesamowitą kobietą. „Carmen była urocza. Robiła z siebie słodką idiotkę, była niezdarna, zabawna i miała dziwne poczucie humoru. Była po prostu niezwykła”, opowiadał. Dla niej samej możliwość zagrania w produkcji była okazją do nawiązania trwałych przyjaźni. Chętnie wspominała czas spędzony na planie serialu. Dla Carmen było to wyjątkowe doświadczenie. ZOBACZ TEŻ: Tak dziś wygląda seksowna Ivette z serialu Allo Allo!. Zobacz, jak się zmieniła Carmen Silvera – małżeństwo, choroba Aktorka związała się z Johnem Cunliffe’em. Miłość pary rozpoczęła się w teatrze repertuarowym w Tonbridge w hrabstwie Kent. Szybko stanęli na ślubnym kobiercu. Wydawało się, że nic nie jest w stanie stanąć im na drodze do szczęścia. Zakochani nie posiadali się z radości, kiedy usłyszeli, że ich rodzina wkrótce się powiększy. Niestety, Carmen Silvera poroniła. Długo nie mogła pogodzić sobie z tą tragedią. Strata upragnionego dziecka była dla niej ogromnym ciosem. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Po siedmiu latach para postanowiła się rozwieść… Aktorka już nigdy później nie wyszła za mąż, nie szukała miłości. Skupiła się za to na sferze zawodowej i bez reszty poświęciła się aktorstwu. Carmen Silvera zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Przez całe życie była nałogową palaczką. Przed swoimi urodzinami, w 2002 roku usłyszała diagnozę lekarzy – rak płuc. Gwiazda Allo ‘Allo! Nie chciała poddać się radioterapii i chemioterapii. Do końca nie zamierzała korzystać z pomocy specjalistów. Odeszła po kilku miesiącach choroby – 3 sierpnia 2002 roku, w wieku 80 lat. „Odeszła spokojnie, wczoraj po południu, w Domu Aktora Denville Hall w Northwood, na zachodnich obrzeżach Londynu” – przekazał jej wieloletni przyjaciel i agent, Barry Burnett. Współpracownicy z planu serialu 'Allo 'Allo! wspominali ją zawsze z ogromną sympatią i uznaniem. Gorden Kaye, odtwórca roli Renégo, podkreślał: „Rozmawialiśmy w dniu jej 80. urodzin. Była pogodna, pełna życia i energii. Wciąż mieliśmy nadzieję, że lekarze się mylą. Myślałem, że spotkamy się za pięć lat i będziemy się z tego śmiać. Niestety, los zdecydował inaczej. Nie byliśmy na to przygotowani – odeszła zbyt wcześnie. Była wspaniałą przyjaciółką”. SPRAWDŹ TEŻ: Rene z Allo Allo ukrywał swoją orientację, umierał w samotności. Życie Gordena Kaye skrywa wiele tajemnic Źródło: BBC News, Film Wp.pl, Interia, Wikipedia
Popularna aktorka zakochiwała się, ale nigdy nie była kochana tak, jak marzyła. Po latach zrobiła coś, co dla wielu byłoby nie do pomyślenia
Beata Kawka, znana z serialu „Samo życie”, po latach szczerze wyznała, że nigdy nie była szczęśliwa w związku. Aktorka zdecydowała, że zamierza spędzić resztę życia w samotności i nie zamierza już szukać miłości. Jej wypowiedzi poruszają i skłaniają do refleksji.
Beata Kawka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek, znana m.in. z roli w kultowym serialu „Samo życie”. Choć jej kariera zawodowa układała się pomyślnie, życie prywatne przyniosło wiele rozczarowań. W szczerym wywiadzie aktorka opowiedziała o swoich nieudanych związkach, samotności i trudnej decyzji, jaką podjęła po latach. Jej słowa są poruszające i pokazują, że nawet osoby znane z ekranów zmagają się z emocjonalnymi trudnościami. Beata Kawka o nieudanych związkach: "Zawsze dawałam z siebie za dużo" Beata Kawka przez 30 lat była w związkach, które – jak sama przyznaje – nie należały do udanych. Aktorka nie zdecydowała się nigdy na ślub, ponieważ – jak mówi – „nikomu nie chciała niczego przysięgać, a już na pewno tego, że nie opuszczę go aż do śmierci”. W rozmowie z „Na żywo” wyznała, że każdą relację przeżywała bardzo intensywnie i emocjonalnie, co dziś uważa za duży błąd. „Gdy dajesz komuś palec, weźmie całą rękę” – skwitowała. Życie bez mężczyzn: aktorka o samotności z wyboru Choć nie może narzekać na brak adoratorów, Kawka przyznała, że w jej życiu nie ma już miejsca na mężczyzn. „Jestem uszkodzona. Nie mogę być z kimś w stałym związku” – stwierdziła jednoznacznie. W rozmowie z Interią wyznała, że jesień swojego życia zamierza spędzić samotnie, bez otwierania serca przed kimkolwiek. Jej decyzja jest przemyślana i stanowcza. Zobacz też: Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, „siedziała i płakała”. Dziś córka Beaty Kawki jest jej prawdziwym powodem do dumy! Ślub córki i "teatr niekonsekwencji" Beaty Kawki W lipcu 2023 roku Beata Kawka została teściową – jej córka Zuzanna wyszła za mąż. Aktorka od zawsze była przeciwniczką ślubów i wielokrotnie powtarzała córce, że wesele to strata pieniędzy. Mimo to, zaakceptowała decyzję Zuzanny i w dniu jej ślubu napisała w sieci: „Stwierdziłam, że skoro jest miłość i fantastyczny facet, to nie ma przeciwwskazań”. Sama jednak nie żałuje, że nigdy nie została żoną – nie wie nawet, czego miałaby żałować. Kawka o miłości: "Nie miałam szczęścia, ale coś z tego wyniosłam" Choć aktorka twierdzi, że nie miała większego szczęścia w miłości, nie uważa, że czas spędzony w związkach był całkowicie stracony. „Pierwszy związek zaowocował córką, a drugi nauczył mnie sporo” – przyznała. Dzięki tym doświadczeniom czuje się dziś „zaopatrzona we wszystkie narzędzia, aby samotnie spędzić starość”. Czytaj również: Przerażająca diagnoza sprawiła, że odważyła się na rozstanie. Beata Kawka nie miała łatwego życia Aktorka nie żałuje decyzji: "Nie potrzebuję mężczyzny, by być szczęśliwą" Beata Kawka jest przekonana, że samotność to najlepszy wybór na tym etapie życia. „Nikt mi nie zabiera czasu” – powiedziała z satysfakcją. Na pytanie o ewentualny nowy związek odpowiedziała żartobliwie: „Piorun już raczej nie ma szans mnie trafić”. Dodała, że jeśli miałaby znów się z kimś związać, to wyłącznie na swoich zasadach – a jak twierdzi – „żaden mężczyzna by się na to nie zgodził”. Źródło: pomponik.pl
Hollywoodzki aktor poznał miłość swojego życia w salonie fryzjerskim, niemal się rozstali, a dziś są nierozłączni. To historia lepsza niż film
Patrick Dempsey i Jillian Fink poznali się w 1994 roku w Los Angeles. Połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia, później przeszli poważny kryzys i niemal się rozstali. Dziś są razem od ponad 20 lat, mają trójkę dzieci i wspólnie przeszli przez terapię, która uratowała ich małżeństwo.
Hollywood zna wiele związków, które nie przetrwały próby czasu, ale historia Patricka Dempsey’a i Jillian Fink to wyjątek od reguły. Ich relacja, rozpoczęta przypadkowym spotkaniem w salonie fryzjerskim, przeszła przez wzloty i bolesne upadki, by dziś stanowić przykład miłości, która – mimo przeciwności – potrafi przetrwać dekady. To opowieść o zauroczeniu, kryzysie, który niemal zakończył ich małżeństwo, i decyzji, by zawalczyć o wspólne szczęście. Patrick Dempsey i Jillian Fink: miłość od pierwszego wejrzenia w salonie fryzjerskim Patrick Dempsey, zanim stał się gwiazdą serialu „Chirurdzy”, odwiedził salon fryzjerski w Los Angeles, gdzie pracowała Jillian Fink. To tam, w 1994 roku, po raz pierwszy się spotkali. Dempsey przyznał, że „dostrzegł ją i odebrało mu mowę”. Dla Jillian obecność aktora w salonie była równie zaskakująca – gdy zobaczyła jego nazwisko w kalendarzu wizyt, sądziła, że to żart. Choć iskrzyło od pierwszej chwili, na randkę zdecydowali się dopiero po trzech latach, kiedy każde z nich zakończyło wcześniejsze związki. Ich relacja szybko nabrała tempa – już po trzech miesiącach zamieszkali razem. Patrick Dempsey i Jillian Fink: ślub w Maine i rodzinna codzienność W 1999 roku Patrick Dempsey i Jillian Fink pobrali się na rodzinnej posiadłości aktora w stanie Maine. W kolejnych latach na świat przyszła ich trójka dzieci: córka Tallulah Fyfe oraz bliźniacy Darby i Sullivan. Podczas gdy Dempsey zdobywał sławę dzięki kolejnym rolom, w tym w „Zaczarowanej” i „Bridget Jones 3”, Jillian rozwijała swoją karierę w branży urody, stając się uznaną stylistką fryzur i ekspertką od pielęgnacji skóry. Zobacz też: Długo ukrywali związek, niespodziewanie potwierdzili plotki. Przystojny Włoch z zespołu Måneskin chętnie pokazuje swoją ukochaną Kryzys i pozew o rozwód w 2015 roku Choć z zewnątrz ich związek wydawał się idealny, w 2015 roku nadszedł poważny kryzys. Jillian Fink złożyła pozew o rozwód, co zszokowało fanów pary. Patrick Dempsey otwarcie przyznał, że zaniedbywał bliskich i nie poświęcał rodzinie wystarczająco dużo czasu. To doświadczenie uświadomiło im, jak wiele dla siebie znaczą. Terapia i druga szansa dla małżeństwa Zamiast się rozstać, Dempsey i Fink postanowili ratować swoje małżeństwo. Skorzystali z terapii, która pomogła im odbudować relację i przywrócić wzajemne zaufanie. To był przełomowy moment, który pozwolił im rozpocząć nowy rozdział życia jako silniejsza para. Czytaj też: Jest dla niego „siłą, bez której by nie przetrwał”. Pierce Brosnan od dwudziestu lat jest wierny jednej kobiecie Sekret związku według Patricka Dempsey’a Dempsey nie ukrywa, że jego związek nie jest wolny od wyzwań. W wywiadzie dla magazynu „People” zdradził, że różnice między nim a Jillian są źródłem inspiracji i siły: „Jesteśmy totalnymi przeciwieństwami. Muszę przyznać, że ona ciągle zmusza mnie do robienia rzeczy, których nie chcę robić i w 9 przypadkach na 10 ma absolutną rację.” Historia Patricka Dempsey’a i Jillian Fink to opowieść o prawdziwej miłości, która przetrwała próbę czasu, sławy i życiowych zakrętów. To dowód na to, że warto walczyć o uczucia – nawet gdy wszystko wydaje się stracone. Czytaj też: Hollywood wstrzymało oddech, media huczą o romansie. Tak Tom Cruise rozpieszcza ukochaną. O tym geście mówią wszyscy Źródło: kultura.gazeta.pl
Małgorzata Trzaskowska ma starszego brata. Tylko nieliczni wiedzą, jak bardzo wpłynął na jej życie
Wzruszające wspomnienia z Rybnika, rodzinnego domu Małgorzaty Trzaskowskiej. To właśnie jej brat odegrał kluczową rolę w tym, że poznała przyszłego męża – Rafała Trzaskowskiego. Kulisy tej relacji odkrywa rodzinny portret kandydatki na Pierwszą Damę.
Starszy brat Małgorzaty Trzaskowskiej od zawsze imponował jej i jej siostrze bliźniaczce swoją dorosłością. Choć nie zabierał ich na imprezy, a raczej wysyłał do babci, to właśnie on – nieświadomie – odegrał kluczową rolę w jednej z najważniejszych historii życia Małgorzaty. Tak wygląda relacja żony Rafała Trzaskowskiego z bratem. Starszy brat Małgorzaty Trzaskowskiej – człowiek, dzięki któremu poznała Rafała Starszy brat Małgorzaty Trzaskowskiej, Bartosz Miszkurka, jest adwokatem pracującym w Warszawie. To właśnie on, pięć lat starszy od Małgorzaty, odegrał kluczową rolę w jednej z najważniejszych historii jej życia. Studiując w Kolegium Europejskim na Natolinie, był na jednym roku z Rafałem Trzaskowskim. Małgorzata pojechała na zakończenie roku jako przedstawicielka rodziny – i to właśnie tam, mając zaledwie 19 lat, poznała swojego przyszłego męża. — To będzie mój mąż – pomyślała od razu, jak sama przyznała w wywiadzie dla „Vogue Polska”. Miłość od pierwszego wejrzenia szybko przerodziła się w trwały związek. Małgorzata i Rafał pobrali się w 2002 roku i mają dwoje dzieci. Małgorzata Trzaskowska i Rafał: miłość, która zaczęła się od tańca Uroczystość zakończenia roku akademickiego, na którą Małgorzata pojechała z ramienia rodziny, była momentem przełomowym. To tam poznała Rafała Trzaskowskiego – i od razu między nimi zaiskrzyło. — Przetańczyliśmy całą noc. Rafał zaczął przyjeżdżać tutaj na Śląsk, odwiedzić mojego brata, a przy okazji my się spotykaliśmy – wspominała po latach. Ich wspólna droga rozpoczęła się właśnie wtedy – od spotkania na studenckiej imprezie i odwiedzin, które przerodziły się w związek. Czytaj też: Wystarczy jedno zdanie, by uronić łzę. Małgorzata Trzaskowska wspomina mamę jak nigdy wcześniej. Są wręcz identyczne <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/EN016540540529-18edb97.jpg" width="2000" height="1333" alt="25.05.2025 Warszawa Wielki Marsz Patriotow z udzialem kandydata na prezydenta Rafala TrzaskowskiegoN/z: Malgorzata Trzaskowska, Rafal Trzaskowski" title="25.05.2025 Warszawa Wielki Marsz Patriotow z udzialem kandydata na prezydenta Rafala TrzaskowskiegoN/z: Malgorzata Trzaskowska, Rafal Trzaskowski" /> Rodzinne życie w Rybniku: siostry bliźniaczki i wspomnienia z dzieciństwa Małgorzata Trzaskowska, z domu Miszkurka, pochodzi z Rybnika, z rodziny o silnych tradycjach prawniczych. Jej ojciec, Janusz Miszkurka, jest adwokatem, a nieżyjąca już matka, Gizela, była położną. Małgorzata ma dwoje rodzeństwa – siostrę bliźniaczkę Jadwigę, która również została prawniczką, oraz wspomnianego wcześniej brata Bartosza. Wspomina, że jako dzieci siedziały z siostrą w jednej ławce. Brat, znacznie starszy, imponował im swoją dorosłością i zdecydowaniem. — Nie brał nas na imprezy, wysyłał nas na nocowanie do babci – opowiadała z uśmiechem. Choć w medialnych relacjach najczęściej pojawia się temat siostry bliźniaczki, sama kandydatka podkreśla, że brat również odgrywał ważną rolę w jej życiu. W przeszłości publikowała na Instagramie zdjęcia z rodzeństwem z dzieciństwa. Pod jednym z nich napisała: "Wszyscy ciągle mnie pytają o siostrę bliźniaczkę. A mamy przecież jeszcze brata. I to jakiego!". Czytaj też: Małgorzata Trzaskowska ma bliźniaczkę, o której mało kto wiedział. Ojciec wspomina dzień porodu: „Siadłem z wrażenia” Janusz Miszkurka o narodzinach córek: „Usiadłem z wrażenia” Wzruszający fragment programu dotyczył również wspomnień ojca Małgorzaty Trzaskowskiej. Pan Janusz opowiedział o narodzinach córek, które były ogromnym zaskoczeniem – nikt nie spodziewał się bliźniaczej ciąży. — »Mam dla pana niespodziankę«. Ja sobie myślę – co za niespodzianka? »Ma pan bliźniaczą ciążę, dwie dziewczynki się urodziły«. Ja siadłem z wrażenia – wspominał w rozmowie z Agnieszką Hyży. Mimo zaskoczenia, świeżo upieczony ojciec poradził sobie znakomicie. Zorganizował drugi wózek – sprowadzony z Czechosłowacji – i szczęśliwie odebrał rodzinę ze szpitala. ZOBACZ TAKŻE: Są dla siebie ukojeniem, przetrwali najtrudniejsze chwile. Rafał i Małgorzata Trzaskowscy są razem od ponad 20 lat Z Rybnika do Warszawy – początki wielkiej historii rodzinnej i politycznej Choć Małgorzata dorastała w Rybniku, życie poprowadziło ją do Warszawy, gdzie ułożyła sobie życie z Rafałem Trzaskowskim. Wspólnie budują rodzinę i wspierają się nawzajem – także w życiu publicznym. Jej śląskie korzenie i rodzinne wartości nadal odgrywają ważną rolę w jej życiu. To właśnie historia brata, który nieświadomie wprowadził ją w świat przyszłego męża, pozostaje jednym z najbardziej symbolicznych momentów w tej osobistej opowieści. Źródła: halotu.polsat.pl, se.pl, styl.interia.pl
Była legendą sceny, świat ją kochał. Polacy szybko o niej zapomnieli
Ida Kamińska była ikoną teatru jidysz i jedyną polską aktorką nominowaną do Oscara. Jej życie to opowieść o emigracji, samotności i stracie ojczyzny, która nigdy jej nie doceniła.
Ida Kamińska – artystka światowego formatu, urodzona w Odessie, wychowana w artystycznej rodzinie, przez lata żyła w cieniu wielkiej sławy i osobistych tragedii. Choć zdobyła międzynarodowe uznanie, m.in. dzięki filmowi „Sklep przy głównej ulicy”, ostatnie lata życia spędziła w Nowym Jorku, daleko od Polski, która zmusiła ją do zrzeczenia się obywatelstwa. Umierała w samotności, a jej imię dziś znane jest nielicznym. Od sceny w Odessie do wielkiego ekranu Artystyczne dziedzictwo i początki kariery Ida Kamińska przyszła na świat 4 września 1899 roku w Odessie, w rodzinie żydowskich artystów. Jej matka, Ester Rachel Kamińska, była cenioną aktorką, ojciec, Abraham Izaak Kamiński – reżyserem teatralnym. Już jako dziecko debiutowała na scenie, a w wieku kilkunastu lat grała regularnie w teatrach jidysz. Sztuka stała się dla niej nie tylko zawodem, lecz powołaniem – grała, reżyserowała, adaptowała i pisała dramaty. Teatr jidysz jako misja życia Po wojnie związała się z Państwowym Teatrem Żydowskim, któremu poświęciła wiele lat. W jego murach rozwijała kulturę jidysz, która przetrwała mimo Zagłady i prześladowań. Teatr, który dziś nosi imię jej i jej matki, był bastionem pamięci i języka, ale także miejscem osobistych triumfów i dramatów. Zobacz też: Kim była Ida Kamińska, jedyna polska aktorka, która otrzymała nominację do Oscara? Jej życie nie było usłane różami Wojenna tułaczka i powojenne rozczarowania Prześladowania i ucieczki – życie na walizkach W 1939 roku wojna dosięgnęła także Idę – jej mieszkanie zostało zbombardowane, a majątek przepadł. Przez trzy tygodnie ukrywała się z rodziną w warszawskich schronach. Gdy dowiedziała się, że znalazła się na „liście do likwidacji” za współtworzenie antyhitlerowskich sztuk, uciekła z miasta. Lata wojny spędziła, przemieszczając się przez tereny ZSRR – Ukrainę, Rosję, Kirgistan. Po wojnie wróciła do Polski, próbując odbudować życie zawodowe i osobiste. Powrót do Polski i kolejne rozstanie Jej powrót nie oznaczał końca tułaczki. Choć miała za sobą wielki sukces artystyczny, to narastający antysemityzm w Polsce lat 60. sprawił, że była zmuszona znów opuścić kraj. W 1968 roku wyjechała z Polski, oddając obywatelstwo i mieszkanie. Najpierw udała się do Wiednia, później do Izraela, aż w końcu przyjęła ofertę pracy w Nowym Jorku, gdzie pozostała do końca życia. Czytaj też: Allan Starski został pierwszym laureatem 27. Orłów. Otrzymał Oscara za „Listę Schindlera” Oscarowa nominacja i gorzkie zwycięstwo Rozalia z „Sklepu przy głównej ulicy” – rola życia W 1965 roku zagrała w czechosłowackim filmie „Sklep przy głównej ulicy”, w reżyserii Jána Kadára i Elmara Klosa. Wcieliła się w postać starej żydowskiej wdowy, nieświadomej tragedii rozgrywającej się wokół niej. Rola przyniosła jej międzynarodowe uznanie – zdobyła nominację do Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową. Była to pierwsza i dotąd jedyna nominacja dla polskiej aktorki w tej kategorii. Hollywood, które mogło być domem W 1967 roku pojawiła się na ceremonii Oscarowej w Santa Monica. Była faworytką amerykańskich widzów. Mimo to statuetka trafiła do Elizabeth Taylor. Choć propozycje z Hollywood napływały lawinowo, Ida nie zbudowała tam kariery. Wróciła do Polski, a gdy została zmuszona do emigracji, zagrała już tylko w jednym filmie – „The Angel Levine”. Zobacz również: Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u Utrata ojczyzny, samotność, śmierć Wymuszone wygnanie i życie na obczyźnie Nowy Jork przyjął ją z otwartymi ramionami – wystąpiła w „The Tonight Show” Johnny’ego Carlsona, otrzymała propozycję stworzenia Yiddish Theater. Chciała zrealizować ten plan, ale nie zdążyła. W 1975 roku wróciła jeszcze raz do Polski, ale jej obecność budziła niepokój władz. Na gali ku czci jej matki mówiła gorzko: „To wy macie swój dom, a ja tego domu nie mam”. Ostatnie lata w cieniu i niespełnione marzenia Ida Kamińska zmarła 21 maja 1980 roku w Nowym Jorku, na atak serca. Została pochowana na Mount Hebron Cemetery. Jej śmierć przeszła bez echa w Polsce, tak jak jej życie – pełne wyrzeczeń, pasji i tęsknoty za ojczyzną, która ją odrzuciła. Zostawiła po sobie 124 role teatralne, 65 wyreżyserowanych sztuk i dziedzictwo, które warto dziś przypominać. Czytaj też: Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej? Źródło: wiadomosci.radiozet.pl, viva.pl
Tajemniczy bliźniak Cleo ujawniony! "Jesteśmy z dwóch różnych światów". Niewiarygodne, czym się zajmuje
Mało kto wie, że Cleo ma brata bliźniaka. Choć na co dzień chętnie dzieli się swoją twórczością, życie prywatne trzyma z dala od mediów. Jej relacja z bratem Piotrem to piękna historia bliskości, zrozumienia i prawdziwej przyjaźni.
Mało kto o tym wie, ale Cleo ma brata bliźniaka. Artystka, która na co dzień chętnie dzieli się swoją twórczością w mediach społecznościowych, w kwestiach prywatnych zachowuje dużą powściągliwość. Rodzinę trzyma z dala od blasku fleszy. Dopiero w czasie pandemii uchyliła rąbka tajemnicy i wyznała, że ma rodzeństwo. Kim jest Piotr Klepko, brat wokalistki? Jak wygląda ich relacja i co ich łączy? Cleo i jej brat bliźniak Piotr: historia niezwykłej więzi Cleo, czyli Joanna Krystyna Klepko, urodziła się w Szczecinie, a dzieciństwo spędziła w Warszawie. Od pierwszych chwil życia towarzyszył jej brat bliźniak, Piotr. Ich relacja, jak to między rodzeństwem bywa, pełna była emocji – od wsparcia po dziecięce kłótnie i wzajemne docieranie się. W rozmowie z serwisem Pomponik.pl artystka przyznała, że choć byli równolatkami, w pewnym momencie to ona urosła szybciej i poczuła, że może przejąć kontrolę: "Zdarzało się, że się biliśmy, ale sztamę trzymaliśmy, gdy rodzice wracali. [...] Zdarzało się, że się praliśmy. Był taki moment, gdy dziewczynki szybciej rosną, w pewnym momencie przerosłam go o głowę i poczułam się silna i go prałam, później on dorósł i prał mnie. Tak to jest, jak ma się brata bliźniaka", podsumowała. Dziś Cleo i jej brat Piotr łączy wyjątkowa więź. Choć wokalistka na co dzień skrupulatnie strzeże prywatności swoich bliskich, jakiś czas temu w poruszających słowach opowiedziała o bracie, ukazując, jak ważne miejsce zajmuje w jej życiu. "Piotr też jest introwertykiem. […] Bardzo się cieszę, że go mam. Pomimo braku czasu mamy ciągły kontakt ze sobą, dzwonimy do siebie. Rozumiemy się, pomimo życia w innych światach: ja żyję koncertami i muzyką, a on na co dzień zajmuje się logistyką. Dzięki temu, że jest z innej dziedziny, ma do wszystkiego dystans i inne spojrzenie na to, co robię. To mój przyjaciel, czego nie da się ukryć. A to nie reguła, co mnie cieszy tym bardziej", wyznała w jednym z wywiadów. Z kolei w najnowszej rozmowie dla Fakt.pl, zdradziła, że choć dzieli ich wiele, jeśli chodzi o zainteresowania – ona artystyczna dusza, on ścisły umysł – potrafią się doskonale uzupełniać. Piotr od zawsze wykazywał talent do przedmiotów ścisłych. Cleo wspomina, jak jako dzieci pomagał jej rozwiązywać zadania z matematyki. Tę empatyczną i ciepłą relację pielęgnują do dziś. "To nie tylko brat, to wspaniały przyjaciel. Łączy nas empatia, poczucie humoru, natomiast jesteśmy kompletnie z dwóch różnych światów, biorąc pod uwagę nasze zainteresowania. On jest umysłem ścisłym. Pamiętam, jak pomagał mi w rozwiązywaniu zadań matematycznych", mówiła Magdalenie Makuch-Korościk. CZYTAJ TAKŻE: Rozwód Sandry Kubickiej i Barona odwołany! Co dalej z ich związkiem? Cleo dopingowała brata w walce o zdrowie W czasie pandemii Cleo w poruszający sposób wyraziła wsparcie dla brata. W 2020 roku, gdy świat pogrążył się w izolacji, artystka wzięła udział w popularnym wyzwaniu #Hot16Challenge2. Swój utwór zadedykowała Piotrowi, którego wówczas czekała poważna operacja. Choć nie zdradziła szczegółów, fani natychmiast zareagowali – posypały się komentarze, ciepłe słowa i życzenia zdrowia. Na szczęście wszystko zakończyło się pomyślnie. View oEmbed on the source website "Kochani tak jak wspomniałam #Hot16Challenge2 dedykuję mojemu Bratu, który walczy o zdrowie w szpitalu. Rok 2020 stawia różne wyzwania. Czasy nie są łatwe, ale wierze w to, że wszystko będzie dobrze" – wyznała wtedy artystka. Kilka dni później na profilu instagramowym Cleo znalazło się zdjęcie z jej rodzinnego archiwum. "Dzisiaj Światowy Dzień Bliźniaków. Mój Brat ten po lewej zbija Wam piąteczkę i dziękuje Wam za życzenia zdrowia. Ja po prawej ziewam co prawda, ale wyglądam jakbym śpiewała juz od kołyski. Cudownie jest mieć Brata Bliźniaka – spotykasz Go pod sercem Mamy i zostaje Twoim Przyjacielem na całe życie. Jutro czeka Go w szpitalu operacja. Proszę Was o wysłanie Mu dużej dawki pozytywnej energii i ciepłych myśli, żeby nie czuł się sam. Gdyby nie pandemia czuwałabym przy Nim. Niestety pozostaje mi czuwanie sercem i myślą na odległość. Wszystko będzie dobrze. Miłego dnia!", napisała artystka pod uroczym kadrem z dzieciństwa. Cleo i jej bratu życzymy kolejnych długich lat w przyjaźni i podtrzymywania tej serdecznej relacji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Małgorzata Trzaskowska ma bliźniaczkę, o której mało kto wiedział. Ojciec wspomina dzień porodu: „Siadłem z wrażenia”
Małgorzata Trzaskowska ma bliźniaczkę, o której mało kto wiedział. Ojciec wspomina dzień porodu: „Siadłem z wrażenia”
Mało kto wie, że Małgorzata Trzaskowska, żona kandydata na prezydenta RP, ma siostrę bliźniaczkę. To właśnie ona dzieliła z nią pierwsze chwile życia i całe dzieciństwo. Kim jest ta tajemnicza kobieta i dlaczego pozostaje w cieniu?
Ostatnie tygodnie były dla Małgorzaty Trzaskowskiej wyjątkowo intensywne. Żona Rafała Trzaskowskiego wspiera męża w kampanii wyborczej, spotykając się samodzielnie z wyborcami. By przybliżyć rodakom swój wizerunek, pojawiła się w programie „Halo tu Polsat”, gdzie zaprosiła Agnieszkę Hyży do rodzinnego domu w Rybniku. To właśnie tam opowiedziała o dzieciństwie i zaprezentowała swoje rodzinne fotografie, w tym to, które mogło zaskoczyć wielu – zdjęcie z siostrą bliźniaczką i bratem. Małgorzata Trzaskowska ma siostrę bliźniaczkę i starszego brata Małgorzata Trzaskowska aktywnie wspiera kampanię wyborczą męża i regularnie publikuje zdjęcia ze swojego życia prywatnego. Już wcześniej na Instagramie pokazywała fotografie z dzieciństwa, również z siostrą bliźniaczką. Jedno z takich zdjęć, choć znane od dłuższego czasu, znów zyskało popularność i przywołało wspomnienia internautów. Uwagę ponownie przyciągnęła relacja między siostrami i rodzinne wartości, które od lat są ważne dla Małgorzaty. Na zdjęciu, które ponownie obiegło media, widać dwie dziewczynki i chłopca. „Wszyscy ciągle mnie pytają o siostrę bliźniaczkę. A mamy przecież jeszcze brata. I to jakiego!” – napisała Trzaskowska. Czytaj też: Wystarczy jedno zdanie, by uronić łzę. Małgorzata Trzaskowska wspomina mamę jak nigdy wcześniej. Są wręcz identyczne „Wiedzieliśmy o jednej córce, a tu… dwie!” – wspomnienia ojca Małgorzaty Trzaskowskiej zaskakują W czasach, gdy technologia medyczna nie była jeszcze tak zaawansowana, rodzice Małgorzaty Trzaskowskiej nie mieli pojęcia, że spodziewają się bliźniąt. Ojciec przyszłej pierwszej damy wspominał w wywiadzie dla "halo tu polsat", że dopiero po porodzie dowiedział się, że został ojcem nie jednej, a dwóch dziewczynek. Moment ten, pełen emocji i zaskoczenia, zapisał się w rodzinnej historii na zawsze. „Ja mam jedną wyprawkę, jeden wózek i mam dwoje dzieci” – opowiadał ojciec z uśmiechem. Ta anegdota pokazuje, jak wielką niespodzianką była obecność drugiej córki, która – podobnie jak Małgorzata – od pierwszych chwil życia dzieliła z nią każdy dzień. Kim jest siostra bliźniaczka Małgorzaty Trzaskowskiej? Żona kandydata na prezydenta RP wychowała się w Rybniku. Tam dorastała wraz z rodzeństwem. Jej ojciec jest adwokatem, a w jego ślady poszła również siostra bliźniaczka Trzaskowskiej. We wszystkich wywiadach kobieta zawsze podkreśla, jak ogromną wartość ma dla niej rodzina i dobre relacje z bliskimi. Moja kochana siostra jest niezwykłą osobą, ciepłą, empatyczną, dbającą o innych. Dużo ze sobą rozmawiamy, prawie codziennie. Moja rodzina jest dla mnie wielkim wsparciem. Wiem, że w trudnych chwilach mogę na nich zawsze liczyć. Jak wspominała sama Małgorzata, razem z siostrą bliźniaczką najbardziej podziwiały ich pięć lat starszego brata, który był dla nich wzorem. Ich relacja, jak przystało na bliźniaczki, była głęboka i niemal telepatyczna. Choć Małgorzata poszła drogą życia publicznego i politycznego, jej siostra zdecydowała się pozostać w cieniu, z dala od kamer i mediów. ZOBACZ TEŻ: Kwaśniewska już tego nie ukrywa, wprost wyraziła swoje zdanie o Trzaskowskich. O jej wyznaniu huczy dziś cała Polska Trzaskowscy bardzo cenią wartości rodzinne Małgorzata i Rafał Trzaskowscy pobrali się w 2002 roku. Zanim się jednak poznali, Małgorzata wypatrzyła Rafała na jednym ze studenckich zdjęć swojego brata. Zaintrygował ją. Po raz pierwszy spotkali się dopiero za jakiś czas w Natolinie, kiedy kobieta wybrała się do brata na zakończenie roku. Zobaczyłam z daleka Rafała i w mojej głowie pojawiła się, zupełnie nie wiem skąd, myśl: »To będzie mój mąż«. Sama się wtedy śmiałam z tego dziwnego przeczucia. Kandydat na prezydenta PR wraz z małżonką wspólnie wychowują dwójkę dzieci: 21-letnią Aleksandrę i 16-letniego Stanisława. ZOBACZ TAKŻE: Są dla siebie ukojeniem, przetrwali najtrudniejsze chwile. Rafał i Małgorzata Trzaskowscy są razem od ponad 20 lat View Burdaffi on the source website
Niebawem Polak poleci w kosmos, jego żoną jest posłanka KO. Odsłaniamy tajemnice Sławosza Uznańskiego
Sławosz Uznański – drugi w historii Polak, który poleci w kosmos – rozpoczął właśnie obowiązkową kwarantannę przed swoją historyczną misją Ax-4. Jej start zaplanowano na 8 czerwca, a miejsce odosobnienia astronauty znajduje się zaledwie kilka kilometrów od Centrum Kosmicznego Kennedy’ego. To ostatnia prosta przed lotem na Międzynarodową Stację Kosmiczną.
Już niebawem Sławosz Uznański weźmie udział w misji Falcon 9 SpaceX. To drugi w historii Polak, który znajdzie się w kosmosie. Jego nazwisko zapisze się w historii obok Mirosława Hermaszewskiego. Kim jest skromny naukowiec, który od dziecka marzył, by zostać astronautą? Od marzeń do gwiazd: historia Sławosza Uznańskiego Sławosz Uznański urodził się 12 kwietnia 1984 roku – dokładnie w rocznicę lotu Jurija Gagarina, pierwszego człowieka w kosmosie. Od najmłodszych lat czuł, że jego życie będzie związane z przestrzenią kosmiczną. Ukończył Politechnikę Łódzką, a następnie francuski Uniwersytet w Nantes i Politechnikę w Nantes, gdzie zdobył tytuł inżyniera. W 2011 roku obronił doktorat na Université d’Aix-Marseille, koncentrując się na technologiach odpornych na promieniowanie – kluczowych dla zastosowań w kosmosie. Jeszcze w trakcie studiów doktoranckich Uznański pracował w firmie STMicroelectronics, a w 2011 roku trafił do CERN-u w Genewie. Dwa lata później awansował – został starszym inżynierem ds. niezawodności i kierownikiem projektów. Odpowiadał m.in. za stworzenie systemu odpornego na promieniowanie, który sterował dystrybucją mocy Wielkiego Zderzacza Hadronów. W latach 2018–2020 koordynował całodobową pracę tego gigantycznego akceleratora cząstek. W listopadzie 2022 roku został wybrany rezerwowym astronautą Europejskiej Agencji Kosmicznej. „Czekałem na tę rekrutację już od długiego czasu, bo ostatnia rekrutacja w Europejskiej Agencji Kosmicznej na astronautów miała miejsce w 2008 roku. W tamtym momencie byłem trochę za młody. Nie spełniłem wszystkich wymagań odnośnie doświadczenia, posiadania magisterium itd. I tak naprawdę od tamtego czasu sukcesywnie budowałem swoją karierę po to, że jeżeli otworzy się następny nabór, to złożę swoje dokumenty i będę startował", wyjaśniał w rozmowie z dr. Tomaszem Rożkiem dla portalu „Nauka. To lubię”. W 2025 roku Sławosz Uznański dołączy do misji na ISS, która odbędzie się na pokładzie rakiety Falcon 9 SpaceX. W załodze znajdą się także: Peggy Whitson z USA (dowódca), Shubhanshu Shukla z Indii (pilot) oraz Tibor Kapu z Węgier (specjalista misji). Choć Sławosz Uznański rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym, wiadomo, że ma młodszego brata, a jego ojciec – Piotr Uznański – jest historykiem sztuki. W wolnych chwilach Sławosz żegluje i zdobywa górskie szczyty. Alpy? To dla niego za mało. Himalaje? Też już zna. – „Szukam szczęścia jeszcze wyżej” – mówi z uśmiechem jego tata. CZYTAJ TEŻ: Była jego nauczycielką i matką koleżanki, dzieliły ich 24 lata. Co zrobił Emmanuel, że Brigitte postawiła wszystko na jedną kartę? Sławosz Uznański-Wiśniewski jest już na kwarantannie przed lotem w kosmos Od soboty Sławosz Uznański-Wiśniewski przebywa w Budynku Operacyjnym im. Neila Armstronga w ośrodku NASA na Wyspie Merritt na Florydzie. Mimo że może przypominać to czas wolny, sam astronauta mówi wprost: „To nie wakacje”. Każdy dzień wypełniają intensywne treningi, badania i powtórki procedur. „Mamy wiele codziennych obowiązków: treningi fizyczne, badania medyczne, powtórki z operacji lotniczych, przegląd eksperymentów naukowych. Wczoraj mój dzień rozpoczął się o 5.30 i był bardzo intensywny” – mówi z uśmiechem w wywiadzie dla Polskiej Agencji Prasowej. W izolacji znajduje się nie tylko załoga misji, ale też kilkudziesięciu członków obsługi – lekarze, trenerzy, kucharze, filmowcy. Nawet trzech astronautów rezerwowych Ax-4 przebywa w odosobnieniu, choć w innym miejscu. Polski astronauta nie ma zmiennika. Misja Ax-4 potrwa dwa tygodnie. W tym czasie Uznański-Wiśniewski i jego koledzy będą realizować intensywny plan naukowy. „Nasz czas będzie przede wszystkim przeznaczony na pracę. Obowiązki — prowadzenie eksperymentów, połączenia z Ziemią albo nagrania w ramach programu edukacyjnego — zajmą nam więcej niż osiem godzin dziennie” — tłumaczy. Kwarantanna zbiegła się z drugą turą wyborów prezydenckich. „Głosowałem w pierwszej turze i jestem z tego dumny. Gdybym mógł, na pewno pojechałbym do polskiego konsulatu, żeby oddać głos w drugiej turze. Jednak na kwarantannie nie mogę opuszczać budynku, a polskie prawo nie pozwala mi głosować zdalnie lub korespondencyjnie. Bardzo żałuję. Jednak zachęcam wszystkich, którzy mają taką możliwość, żeby wzięli udział w wyborach” – mówi astronauta, zachęcając rodaków do udziału w głosowaniu. Po powrocie z orbity astronauta nie planuje od razu wracać do CERN-u. Najpierw – podróż poślubna z żoną, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską. „Przede wszystkim chciałbym zabrać żonę w podróż poślubną, bo chociaż pobraliśmy się 2 stycznia, jeszcze jej nie mieliśmy. Nie miałem nawet kiedy zaplanować, co będziemy robić na wakacjach. Ale lubię aktywny wypoczynek, więc w grę wchodzą wyprawa w góry i wspinaczka, kitesurfing albo żeglowanie. Na pewno będzie mi się należał porządny urlop” – zdradza. W planach ma też działalność edukacyjną. Chce odwiedzić wszystkie polskie politechniki, promować kierunki STEM i inspirować młodzież. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szukał rodziny dla syna, wiedząc, że umiera, jego walka poruszyła Polskę. Pan Mikołaj Mielnik nie żyje
Wystarczy jedno zdanie, by uronić łzę. Małgorzata Trzaskowska wspomina mamę jak nigdy wcześniej. Są wręcz identyczne
Małgorzata Trzaskowska poruszyła serca internautów emocjonalnym wpisem na Instagramie, wspominając zmarłą mamę. Opublikowane zdjęcia z dzieciństwa i pełne uczuć słowa oddają głębię relacji, jaka je łączyła. Szczere wyznanie i hołd dla matki spotkały się z ogromnym odzewem i wzruszeniem obserwatorów.
W Dniu Matki Małgorzata Trzaskowska poruszyła serca tysięcy – w mediach społecznościowych opublikowała pełen emocji wpis, w którym wróciła wspomnieniami do swojej ukochanej mamy. Intymne zdjęcia z dzieciństwa, pełne czułości i rodzinnego ciepła, ukazują niezwykłą więź, jaka ja łączyła. Wzruszający wpis Małgorzaty Trzaskowskiej na Dzień Matki W dniu, który dla wielu jest pełen ciepła, wspomnień i rodzinnej bliskości, Małgorzata Trzaskowska zdecydowała się na gest, który poruszył tysiące internautów. Z okazji Dnia Matki, opublikowała osobisty wpis na Instagramie, w którym wspomina zmarłą mamę. Emocje przelane na słowa, głębokie refleksje oraz poczucie tęsknoty zawładnęły sercami obserwatorów. Wpis był nie tylko formą osobistego hołdu, ale także symbolicznym wyrazem wdzięczności za wszystko, co mama wniosła w jej życie. W poście pojawiły się także fotografie z rodzinnego albumu pełne ciepła, bliskości i naturalnej radości kadry przeniosły odbiorców do lat dzieciństwa Trzaskowskiej. Miejscem, które szczególnie wybrzmiało w jej wspomnieniach, był Rybnik – rodzinne miasto, które dla niej stało się symbolem domowego ogniska, bezpieczeństwa i miłości. To tam, jak sama wspominała, stawiała swoje pierwsze kroki i kształtowała obraz kobiecości oraz siły dzięki swojej mamie. Czytaj też: Jolanta Kwaśniewska bez litości dla Karola Nawrockiego. Padło porównanie do Shreka, a to dopiero początek jej mocnych słów Małgorzata Trzaskowska o mamie. To ona była dla niej autorytetem Dla Małgorzaty Trzaskowskiej matka była postacią wyjątkową – osobą, która inspirowała, wspierała i stanowiła niepodważalny autorytet. Jej słowa wybrzmiewają echem nie tylko jako wyznanie osobiste, ale również jako manifest miłości i szacunku dla kobiet, które kształtują przyszłe pokolenia. Wspomnienie mamy to również przypomnienie o tym, jak silna może być relacja córki z matką i jak wielki wpływ ma ona na całe życie. „Nasza pierwsza przewodniczka, nasz autorytet. Z czułością opatrywała nie tylko zdarte kolana. Zawsze obecna, uważna, silna. To Ona stworzyła dom, w którym było ciepło, bezpieczeństwo i miłość, dzieciństwo pełne śmiechu i poczucia, że jesteśmy najważniejsi na świecie. Każdego dnia wracam do Niej myślami - do Jej spokoju, empatii, czułego spojrzenia. Do ogrodu, który stworzyła wokół naszego domu w Rybniku, i który dziś wszystkim o Niej przypomina. To nasza przystań - najlepsze miejsce na ziemi. Wspaniała mama. Najcudowniejsza babcia. Dziękuję Ci, Mamo, za wszystko. Tęsknimy wszyscy”, pisała. Wpis Małgorzaty Trzaskowskiej spotkał się z ogromnym odzewem. Internauci nie kryli wzruszenia, dziękowali za szczerość i dzielili się własnymi wspomnieniami o swoich mamach. Taki ładunek emocjonalny rzadko pojawia się w przestrzeni publicznej i być może dlatego reakcje były tak liczne i autentyczne. „Najlepsza Pierwsza Dama. Będziemy z Pani dumni”, „Jakie piękne zdjęcia. Niesamowite”, „Jak dwie krople wody”, „Pięknie napisane, ale Pani jest wizualnie bardzo podobna do mamy tak mi się wydaje, chociaż na żywo nigdy Pani nie widziałam. Pozdrawiam i powodzenia”, „Czy pomyślałaby wtedy Pani jak daleko zajdzie? Była Pani wczoraj na wiecu cudowna”, „Ale piękna”, czytamy. Czytaj też:
Nie tylko słynny duet artystyczny. W ich małżeństwie przez lata był jeszcze ktoś…
Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak to nie tylko wybitni artyści, ale również para, której życie osobiste i zawodowe splatają się w niezwykły sposób. Ich relacja, pełna pasji i skomplikowanych emocji, przez lata była tematem wielu dyskusji w środowisku teatralnym i poza nim.
Ich związek to opowieść o miłości, sztuce i nietypowych wyborach życiowych. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak od lat tworzą nie tylko na scenie, ale i w życiu prywatnym, do pewnego czasu dzieląc je z aktorem Jackiem Poniedziałkiem. Ostatnia publikacja na FB 29.11.2025 r. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak. Początki wspólnej drogi Małgorzata Szczęśniak i Krzysztof Warlikowski poznali się podczas studiów w Krakowie. Szczęśniak ukończyła miała być psychologiem, później zdecydowała się na filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim - tam poznała kolegę z roku, Krzysztofa Warlikowskiego. Następnie on zdał na reżyserię, ona na scenografię. Były to początki jednego z najoryginalniejszych duetów artystycznych. Ich pierwsze wspólne projekty teatralne rozpoczęły się w latach 90., a od 1992 roku Szczęśniak stała się stałą scenografką w spektaklach Warlikowskiego . Ich artystyczna współpraca szybko przerodziła się w głębszą relację, która trwa do dziś. Życie w trójkącie. Relacja z Jackiem Poniedziałkiem Niebawem do życia Warlikowskiego i Szczęśniak dołączył aktor Jacek Poniedziałek. Przez blisko szesnaście lat tworzyli nietypowy związek, w którym wszyscy troje mieszkali razem. Poniedziałek wspominał: "Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała dzielić go ze mną". Relacja ta była pełna emocji, a Poniedziałek przyznał, że zdradzał Warlikowskiego, co doprowadziło do kryzysu i depresji reżysera. Mimo to, po latach, utrzymują bliską, przyjacielską relację. Dziś para dzieli życie między Warszawę a Palermo. W jednym z wywiadów Warlikowski przyznał: "Tak, jestem gejem, ale przede wszystkim człowiekiem. Myślę, że mój homoseksualizm staje się coraz mniej istotny w moim życiu". Ich codzienne życie, choć prywatne, przenika się z ich pracą artystyczną, co czyni ich relację wyjątkową i inspirującą. ZOBACZ TEŻ: Rozstał się z Rominą Power, szczęście znalazł u boku dużo młodszej kobiety. Nowa miłość nie zawsze była jego ukojeniem Wspólna praca artystyczna Szczęśniak i Warlikowskiego Warlikowski i Szczęśniak stworzyli razem wiele spektakli, które zdobyły uznanie zarówno w Polsce, jak i za granicą. Ich prace były prezentowane na scenach takich jak Bayerische Staatsoper, Opéra national de Paris, Royal Opera House czy Salzburger Festspiele. W 2008 roku Warlikowski założył Nowy Teatr w Warszawie, gdzie do 1 września br. będzie pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Szczęśniak jest integralną częścią zespołu teatru, odpowiadając za scenografię i kostiumy. Teatr zamiast życia. Warlikowski rozlicza się z własną drogą. Wywiad VIVA! Przypominamy archiwalny wywiad z Krzysztofem Warlikowskim, który w 2011 roku ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Czy jest coś nieludzkiego w byciu artystą? Teatr to stawianie sobie najtrudniejszych pytań. Czy od tego stajesz się mniej ludzki? Myślę, że tak, bo bardzo się babrasz w sprawach trudnych, wewnętrznych człowieka i stajesz się w pewnym sensie, przez to grzebanie, nadczłowiekiem. Myślę też o aktorach, bo razem to robimy, czy oni są mniej odpornymi ludźmi, ludźmi z defektem większym niż ci, którzy potrafią poprawnie żyć w jakichś normalnych życiach? Kiedyś powiedziałeś, że aktor to ktoś urodzony do nadludzkiego cierpienia… Mój rodzaj pracy powoduje, że mój teatr bardzo dużo ich kosztuje. W ogóle jestem zdania, że teatr powinien dużo kosztować ich, mnie i wszystkich, którzy go oglądają. Inaczej nie ma to sensu. Nie chcesz po prostu sprawiać przyjemności? Kiedy mówimy o teatrze, to mówimy o katharsis, o greckich pojęciach. Sprawiać przyjemność? Chyba że katharsis ma tę moc oczyszczającą, która daje przyjemność. Powiem perwersyjnie, że w tym jest dużo przyjemności, na zasadzie, że się da tę przyjemność po to, żeby ją brutalnie odebrać i osiągnąć tym jakiś inny wymiar. Może na tym polega w ogóle pułapka teatru? Zdarza Ci się widzieć jakąś rozdzierającą scenę, ktoś coś przeżywa, ktoś umiera, ale nie jesteś w stanie na to patrzeć jak na tragedię ludzką, tylko widzisz scenę, światło? Pierwszy raz śmierć zobaczyłem, kiedy miałem sześć, siedem lat. W kamienicy u sąsiadów wystawiono zwłoki, odbył się rodzaj rytuału. Mój strach mieszał się z mistycyzmem tego zdarzenia, był jakiś inny wymiar w ludziach, którzy „załatwiali” ten moment. A pierwszy moment obcowania z czymś takim, ale już bez strachu? Kiedyś, miałem chyba osiem lat, obudziłem się w środku nocy, i w podwórku, w głębi, gdzie stały garaże, szopy, był straszny harmider. Jedna z takich szop się paliła, a ja patrzyłem na spektakl ognia. Nie bałem się, ale czułem estetyczną siłę tej sceny. Ale nie pamiętam, żeby jakiekolwiek z tych przeżyć było początkiem teatru, moim zamiłowaniem do mocnych scen. Szukam momentu, w którym poczułeś, że coś po raz pierwszy tworzysz. Bardzo długo odmawiałem sobie prawa do tego, że ja mogę coś stworzyć. O! A gdzie dziecięce przekonanie, że się może wszystko? Chyba cały czas czułem się niegodny tworzenia. Nawet jak się znalazłem w teatrze, znalazłem taką formułę, że jestem tylko dochodzącym człowiekiem w teatrze, bo teatrem są aktorzy. Kiedy już byłem dość dorosły, wymyśliłem, że teatr mniej mnie interesuje, a bardziej mnie interesuje życie. I w związku z tym nie patrzyłem na tę rzeczywistość teatralną jako na coś, co ja tworzę, tylko starałem się zrozumieć siebie wobec rzeczywistości życia. I tak udało mi się łatwo wymknąć pojęciu kreacji. Nadal nie mam w sobie przekonania o własnym artyzmie, choć to się staje coraz trudniejsze, bo coś tam się zrobiło i co jakiś czas ktoś mi wytyka, że „jesteś klasyk, mistrz” i że to, i że tamto. A skąd u Ciebie takie nabożeństwo do tego artyzmu? Z tego, że zawsze patrzyłem z dołu, przez miejsce mojego urodzenia, przez Szczecin, jego peryferie, czyli Golęcino, robotniczą dzielnicę. Dziś nawet wymówienie nazwy tego miejsca jest dla mnie dużym kłopotem. Myślę, że wszystko tam się zaczęło, byłem taki uliczny chłopak, podwórkowy, nie wydawało mi się, że coś takiego mi się zdarzy w życiu. Z drugiej strony jest siła w patrzeniu z dołu. Dlatego przy każdej pracy raczej mówię więcej o tym, czego nie wiem, niż o tym, co wiem. Bycie słabym to jest moja natura, która wywołuje siłę dookoła. Lwowiacy mieli nawet na to swoje określenie i to był tak zwany styl „niby ciunia”. Oznaczał człowieka, który wygląda jak ktoś skrajnie nieporadny, zagubiony i w ten sposób wywołujący u innych chęć pomocy, uaktywniający otoczenie. Jeździsz czasami do Szczecina? Nie. Od czasu, kiedy wyjechałem na studia, byłem tam pięć razy. Miałem sny, w których wracałem i oglądałem to miejsce z innej perspektywy, bo to bardzo było barwne miejsce. Koniec miasta, jakaś wieża Bismarcka, lasy, bunkry, porty, nabrzeża Odry, statki kolosy, które 200 metrów od mojego domu przepływały Odrą… To wszystko było tajemnicą. Ale nie zainwestowałem emocji w powrót. Rozumiem, że na myśl o tym, że mogłeś tam zostać, oblewa Cię zimny pot? Tak. Ale, co dziwne, wróciłem właśnie z Krakowa i tam mnie też oblał zimny pot. Dlaczego? Mimo całej radości patrzenia na Kraków, który staje się coraz bardziej cywilizowany, wychodzi z takiego zapuszczenia 60- czy 80-letniego, to czuję – na poziomie ducha – że wtedy, kiedy tam studiowałem, w tym zapyziałym Krakowie, była szansa na coś wielkiego… A w tej chwili chyba wszyscy, którzy mieli jakieś piętno, zwiali stamtąd. Są takie miejsca, które mają limit tworzenia, i Kraków się strasznie wyczerpał. Nagle jest w nim nędza duchowa. Znalazłem tak zwany kwestionariusz Prousta, który wypełniłeś lata temu. Na pytanie o dar natury, który chciałbyś posiadać, odpowiedziałeś: „moc czarodzieja”. Nadal chciałbyś ją mieć? Chyba już nie. Czemu Ci przeszło? To brzmi jakoś naiwnie. Dzisiaj oczywiście bym tak precyzyjnie nie mógł odpowiedzieć na to pytanie. Zresztą na żadne pytanie, jak się mogłeś zorientować, nie potrafię odpowiedzieć precyzyjnie. Jesteś jedną wielką wątpliwością, która się zamienia na coraz mniejsze wątpliwości... No to jakieś proste pytanie. Czego się boisz i dlaczego boisz się o tym mówić? Do niedawna niczego się nie bałem, ostatnio w jakimś sensie wróciłem na ziemię i zacząłem się bać. Przypominam sobie siebie z tym parciem, energią, z takim buntem, nawet pewnością siebie, powiedzmy od czasu, kiedy byłem w Teatrze Rozmaitości, i widzę, że bardzo się zmieniłem. Mniej myślę, może potrafię lepiej robić teatr, ale mniej jeszcze wiem, niż wiedziałem. Myślę o własnej mocy w kategoriach przeszłości, tam ta moc była. A im dłużej żyję, tym mniej potrafię, mniej wiem, co dalej... Martwi Cię to czy cieszy, że im dłużej żyjesz, tym mniej wiesz? Nie mam do tego emocjonalnego stosunku. Jeszcze też nie wiem, do jakiego stopnia to jest tylko we mnie, a do jakiego w otaczającym mnie świecie. A zawsze uważałem, że żyję w Polsce, która mi daje wyjątkową okazję do robienia teatru, bo jest tu tyle rzeczy, których się nienawidzi, że jest co robić. Więc nie wiem, czy przypisać to swojemu wiekowi, że sam się odklejam od tego nurtu nienawiści, czy ten nurt nienawiści maleje, czy ludzie się po prostu wykruszają? Coraz trudniej jest ją wywołać. Więc ten strach jest związany z pytaniem: czy coś jest nie tak z rzeczywistością, czy ze mną, w moim teraźniejszym wieku? Jesteś moim rówieśnikiem, więc po części przeżywamy na pewno to samo. Zanika w nas gniew, nie można być gniewnym prawie 50-latkiem, bo to jest trochę żałosne. No ale co Ty, biedaku, w takiej sytuacji poczniesz? Ja mam łatwiej, tylko pytam, a Ty musisz prowokować, wciskać ludzi w teatralny fotel! Myślę, że to nie jest niemożliwe, nie będę mówił w tej chwili o sobie, ale zaskakuje mnie mnóstwo rzeczy w dzisiejszej sztuce, nie tylko teatralnej. Są filmy, spektakle, kilka książek rocznie, które każą mi wierzyć, że to jest możliwe w każdej sytuacji, w każdym wieku. Czy nieudana premiera może Cię „zabić”? Może. Miałeś takie doświadczenie? Bardzo wcześnie. Nie byłem takim typem, który potrafi strzelić od pierwszego razu, musiałem popełnić ileś tam błędów, zanim zacząłem znajdować drogę. W tej chwili jest inny problem, bo jestem już tak gdzieś wysoko odnotowywany w teatrze... Jesteś jak Małysz, nie możesz przegrać? Coś takiego. Z drugiej strony oczywiście dojrzewam tak samo, jak mój teatr dojrzewa, więc w tym sensie jestem odporny na oceny. Oczywiście gnębi mnie, jeśli coś nie zostało wyartykułowane w spektaklu, zwłaszcza po premierze mam takie okresy ciągłych wielomiesięcznych rozmów na ten temat. I nie jestem w stanie nigdy powiedzieć, co będę dalej robił, dopóki nie przeżyję tych kilku miesięcy po ostatniej premierze. Zwykle był taki cykl, że co półtora roku dawałem przedstawienie w Polsce i ten rok był potrzebny na strawienie ostatniego. „Strawienie”, „grzebanie”, „katharsis”… Co Ty właściwie robisz widzom? Po omacku się zastanawiam, gdzie jakaś nić porozumienia może się wywiązać, jak ich sprowokować, żeby odrzucili to, co wydaje się widzialne, stałe dotąd. Nie rozumiem. Staramy się jak gdyby pozbawiać ich wiedzy albo pozbawiać pewnych punktów odniesienia, które wydawały się absolutnie obowiązujące – czy to w życiu, czy w sztuce. Czyli dekonstruować człowieka, widza. Tak. Pytałeś o nieludzkość… Można powiedzieć, że tak bardzo w sobie i w widzu grzebiemy, że w jakimś sensie to już się staje taką rzeźnią, do której się przywyka. Łatwość rąbania w człowieku rzeczywistości staje się czymś nieludzko naturalnym, a to się wynosi z sali prób. Chciałbyś być mądry? Wydaje mi się, że to jest minimum. Bo w końcu teatr był dla mnie narzędziem do uzyskiwania mądrości, drogą uczenia się. I w pewnym sensie jestem specjalistą „od życia”. Żeby stworzyć te historie, które pokazujemy, międlimy dużo faktów z naszej, też prywatnej, rzeczywistości, zanim dochodzimy do czegoś, co jest przedstawieniem. Czy będąc specjalistą „od życia”, sam potrafisz żyć? Zaraz… Czym ja jestem w tym wywiadzie? Jakimś korelatem pewnych przedstawień, które się zna, w gruncie rzeczy obcuje się z jakąś moją myślą…. Ja obcuję głównie z Twoimi wątpliwościami. Bo są. Głównie. Zjawiają się, łączą nas i przenoszą sztukę na coś bardzo przekładalnego i zrozumiałego. Cała moja praca zaczęła się od momentu, kiedy zrozumiałem, że oni coś zrozumieli z tego, co ja kombinuję. „Oni”, czyli? Widownia. Więc to zaczęło się od uznania, że ja tutaj strasznie mącę, a oni rozumieją, po co ja mącę, bo to w gruncie rzeczy na tym też polega, żeby widza i siebie wyprowadzić z utrwalonych torów myślenia, od tego są te historie teatralne. Więc spotkania ze mną, czy to w ramach przedstawienia, czy w ramach wywiadu, muszą być korelatami tego, co oni znają. Muszę, mówiąc, sprostać temu, co „zadaję” przedstawieniami, a w jakimś sensie te przedstawienia stały się takimi narodowymi... Misteriami. Ale jest gdzieś Krzysztof Warlikowski, który nie jest łopoczącym sztandarem swoich przedstawień? Mhm. Możesz teraz przestać łopotać? Przed tym powstrzymuje mnie nurt nowej prasy, w którym ekshibicjonizm artystów nie ma granic, a zwłaszcza w najgorszym wykonaniu ten ekshibicjonizm wychodzi z ust aktorów. Ten nowy nurt dzielenia się sobą i opowiadanie straszliwych horrorów z własnego życia mnie odpycha. I dlatego trudno jest mi wyjść poza skórę reżysera. Moja intymność została skolekcjonowana na podstawie iluś przedstawień, bo one współgrały z moimi pytaniami o siebie. Mówiąc teatrem, coś mówiłem o sobie. A w tej chwili coraz mniej chcę tę intymność zdradzać, coraz bardziej boję się mówić o sobie, jako artyście, coraz bardziej boję się mówić o tym, co naprawdę przeżywam, i to się wiąże z coraz bardziej płytką krytyką teatralną. Nieopatrznie mówiąc coś o sobie, mógłbym wypaczyć sens tego, co robię. Bo tak miesza się dziś, dla atrakcyjności, te sfery. Jak na stronach z kulturą trwają jakieś jatki, prywatne podchody, dochodzi do zniekształceń, no to wtedy zaczyna się rzeczywiście tylko powiewać, bo właściwie nie wiadomo, na jaki grunt można wejść, żeby nie ponieść tego konsekwencji. Więc przy włączonym dyktafonie mam szansę obcować już tylko z łopoczącym Warlikowskim. Dlaczego tak Cię boli ten panujący wokół ekshibicjonizm? W gruncie rzeczy trochę też nim żyją Twoje spektakle... Taka była natura tych przedstawień, żeby jak gdyby prześwietlać ludzi i ich obnażać. Ale nie przewidziałem tego, co się stanie z kulturą masową, treścią seriali telewizyjnych, treścią kolorowych magazynów itd., czyli tym wszystkim, co znieczula, ogłupia, jest opium dla mas. I w czym ten mój bardziej radykalny sposób mówienia o człowieku utonie. Jeśli Warlikowski spojrzałby na swój ostatni rok jak na przedstawienie, to byłoby to przedstawienie o czym? Po „(A)polonii” to jest takie zbieranie się w „coś” zupełnie nowego. „Coś”, co ma związek z wiekiem. Z pierwszą katastrofą artysty, który już tak bardzo w to wszystko zainwestował, że zaczyna płacić sobą. Znalazłem się na krawędzi po tym kilkuletnim cyklu, który zakończył się „(A)polonią”… Z drugiej strony otwiera się nowa droga moja i zespołu, nadzieja zbudowania czegoś w Warszawie. Zawsze byłem wolny, zmieniałem miejsca i nigdy nie byłem dyrektorem, i właściwie nim i dziś nie jestem, mimo tytułu… Nadal po prostu zajmuję się teatrem, tym razem swoim. Co dalej? Dotąd ważne było dla mnie moje zwracanie się do Polaków z obcymi im treściami, byłem w nurcie zderzeń z Polakami. To się skończyło. Zostaje pytanie, jak siebie zrekonstruować, jak siebie odbudować, jak iść dalej? Jaki to jest moment rzeczywistości, do czego teatr jest w tej chwili najbardziej potrzebny, o czym mówić? Z drugiej strony moje „ja” jest coraz bogatsze i coraz bardziej zaczyna mi ciążyć, dziś mniej ludzie w reakcji ze mną przedstawienia wywołują, a bardziej to musi wychodzić ze mnie. Więc na czym mam się teraz oprzeć? Stare paliwo już się wypaliło. Tak, okres burzy i naporu jest w jakimś sensie zakończony. Autodestrukcja wydawała mi się sposobem na „uniesienie” teatru, że tylko płacąc sobą, będę mógł mieć tworzywo i wagę tego, co robię. Ale człowiek się w końcu konfrontuje z ograniczeniami ciała, wieku, doświadczeniami różnej natury i też refleksją prywatną: czym jest moje życie, czy ten teatr mnie pożarł... Pożarł? Mam życie, które lubię, nie wyobrażam sobie na przykład swojego życia z dziećmi. Zaczynałem w miejscu, które nie dawało mi wiele szans dojścia tam, gdzie doszedłem. Mimo wszystkich kosztów życie swoje szanuję, a jak myślę sobie o chłopcu 12-letnim, który się bał życia i który myślał: ja nie dam rady, to uważam, że dałem radę z zapasem. Tylko chwilowo czujesz się wrakiem człowieka? Tylko chwilowo nie mam pewności co do czegokolwiek. A wrakiem człowieka dużo bardziej czułem się w tym ostatnim okresie, gdzie tak dużo robiłem. W tej chwili jestem raczej w równowadze. Nie wiem, co ona oznacza dla mojej sztuki, bo można by pomyśleć: im większym wrakiem jesteś, tym... Sztuka lepsza... Lepiej wychodzi. Więc z dużą niewiadomą idę dalej. To, co było oślepieniem, jest w tej chwili otwarciem oczu. A jak robić tę sztukę z otwartymi oczami? No, wyduś to wreszcie... Mój niepokój artysty wzrasta. Czy niepokój człowieka też? Nic na ten temat... Rozmawiał PIOTR NAJSZTUB SPRAWDŹ TEŻ: Poznali się na dworcu, byli wtedy w innych związkach. Jerzy Bralczyk i Lucyna Kirwil są od ponad 40 lat razem
Kiedyś usłyszała: „To nie ma sensu”. Dziś miliony Polek ćwiczą z Gosią Mostowską – joginką, która podbiła YouTube
Gosia Mostowska to instruktorka jogi, która zrewolucjonizowała sposób, w jaki Polki postrzegają jogę – jako praktykę nie tylko dla ciała, ale przede wszystkim dla ducha. Jej kanał na YouTube, pełen ciepła, uważności i autentyczności, stał się bezpieczną przystanią dla kobiet szukających spokoju i siły. Jak wyglądała jej droga i dlaczego to właśnie ona poruszyła tysiące serc?
Jeszcze kilkanaście lat temu joga w Polsce kojarzyła się głównie z egzotyczną praktyką dostępną dla wąskiej grupy entuzjastów. Bywała nudna, sztywna, niedostępna. Wiele zmieniło się, gdy na polskiej scenie pojawiła się Gosia Mostowska – instruktorka jogi, której autentyczność, ciepło i podejście oparte na uważności i empatii zrewolucjonizowały sposób, w jaki Polacy – a zwłaszcza Polki – zaczęli myśleć o praktyce jogi. Dziś Gosia to prawdziwy fenomen. Jej kanał na YouTube śledzi ponad pół miliona osób, a jej filmy stają się codziennym rytuałem dla tysięcy kobiet, które szukają nie tylko sprawniejszego ciała, ale też spokoju, równowagi i wewnętrznej siły. Skąd wzięła się ta wyjątkowa droga? Droga Gosi Mostowskiej: od bólu pleców do duchowego przebudzenia Gosia otwarcie mówi, że jej przygoda z jogą nie była ani szybka, ani spektakularna. Zaczęła regularnie praktykować, gdy poczuła, że joga zaczyna przynosić realne zmiany – nie tylko w ciele, ale przede wszystkim w głowie. Miała skoliozę, hipermobilność, bóle pleców. Z biegiem czasu zauważyła, że ciało staje się miękkie, mniej spięte, a umysł – spokojniejszy. „Zaczęłam łagodniej na siebie patrzeć, ten wewnętrzny krytyk trochę się wyciszył” – mówi w rozmowie z Anną Wendzikowską w podcaście "Ku szczęściu". Joga nauczyła ją czegoś więcej niż tylko pozycji i oddechu. Pokazała, jak słuchać siebie, jak żyć uważnie, jak wybierać siebie w codziennych decyzjach. Czytaj też: Najmłodsza Polka na Mount Everest: 19-letnia Zoja Skubis napisała historię na Dachu Świata Gosia Mostowska o tym, jak postrzega praktykę jogi Mostowska podkreśla, że jej joga nie kończy się na macie – tam się dopiero zaczyna. To sposób życia, sposób myślenia, sposób bycia z innymi. Joga pomaga jej dokonywać świadomych wyborów, dbać o siebie, ale też tworzyć zdrowe relacje. „Prawdziwa praktyka jogi zaczyna się wtedy, kiedy z tej maty schodzimy” – zauważa. To podejście przemówiło do tysięcy kobiet. Nie chodzi tylko o giętki kręgosłup czy płaski brzuch, ale o to, żeby poczuć się dobrze ze sobą. Uważa, że każdy z nas może być swoim własnym nauczycielem – a ona tylko pokazuje drogę. Zobacz też: Szokująca historia Zoi Skubis: z TikToka na Mount Everest, przez stratę ojca do himalajskich szczytów View oEmbed on the source website Joga na YouTube: jak Gosia Mostowska stworzyła największą w Polsce szkołę online Gdy wróciła z Indii, gdzie szkoliła się jako instruktorka, nikt nie chciał jej zatrudnić. Usłyszała, że jest „dziewczynką od jogi, która sobie coś wymyśliła”. Zamiast się poddać, postanowiła działać na własnych zasadach. Zauważyła lukę – w polskim YouTube brakowało sensownego kanału o jodze. Założyła więc swój. I wtedy zaczęła się magia. „To było moje spełnienie marzeń – największa szkoła jogi, jaką mogłam sobie wymarzyć” – wspomina w rozmowie z Anną Wendzikowską. Do Gosi zaczęły napływać wiadomości – setki, tysiące – od kobiet, które pisały, że dzięki jej filmom nie bolą ich plecy, mogą podnieść dziecko, wreszcie czują, że żyją. Wśród tych głosów przewija się wspólny motyw – dla wielu kobiet Gosia Mostowska stała się kimś więcej niż tylko nauczycielką jogi. Jej spokojny głos, pełne czułości prowadzenie i codzienna obecność w wirtualnej przestrzeni pomagają kobietom wrócić do siebie, przejść przez trudne chwile i zmienić życie. Jak pisze jedna z fanek: „Ja też zaczęłam jogę od Gosi w czasie covida, najpierw ratunkowo na kręgosłup, 5 lat później joga jest moim życiu stałym punktem programu, wielokrotnie ratowała mnie z najcięższych opresji”. Dla innej – początkiem transformacji była medytacja: „Gosiu, oglądam Cię od kilku lat i Ty nauczyłaś mnie medytacji”. Są też historie wręcz nieprawdopodobne, jak ta o upragnionym macierzyństwie: „Dzięki Gosi spełniło się moje marzenie o zostaniu mamą. Kiedyś żyłam w stresie, w pośpiechu i nie mogłam zajść w ciążę. Joga z Gosią przyniosła mi spokój, a jak organizm się uspokoił, to dał mi najpiękniejszy prezent, pomimo tego, że lekarze przekreślili szansę na ciążę”. Jedna z kobiet z wdzięcznością pisze: „Dzięki Tobie Gosiu dziś ja jestem instruktorem jogi. Uczyłam się z Tobą od początku”, a inna dodaje: „Mnie joga pomogła w trzeciej ciąży, bo spowodowała, że moje mięśnie się rozluźniły, głowa też i medytacje pomogły mi dotrwać do końca ciąży”. Jedna z najbardziej poruszających historii w życiu joginki wydarzyła się po jej warsztatach, gdy zapłakana kobieta podziękowała jej za uratowanie życia córki i wręczyła list. Opisała w nim dramatyczną codzienność z nastoletnią córką, która zmagała się z myślami samobójczymi. Dopiero joga z Gosią – najpierw matki, a później także córki – przyniosła zmianę. Praktyka wypełniona spokojem i czułością odbudowała ich więź, przywróciła nadzieję i wewnętrzną równowagę. To spotkanie, pełne ciszy i wdzięczności, stało się dla Gosi potwierdzeniem sensu jej misji. „Zaczęło się od jednej osoby. Ale kiedy jedna osoba się zmienia, zmienia się cała rodzina” – mówiła poruszona Mostowska w podcaście "Ku szczęściu". Czytaj również: "Dziwię się komuś tak młodemu..." – Wendzikowska o bólu psychicznym Soni Szklanowskiej Fenomen Gosi Mostowskiej – dlaczego właśnie ona? Co sprawia, że Gosia Mostowska ma tak ogromny wpływ? Kluczowa jest jej autentyczność. Nie udaje „guru”, nie moralizuje. Dzieli się sobą – swoimi słabościami, dygresjami, poczuciem humoru. Tworzy przestrzeń, w której kobiety czują się bezpieczne, akceptowane, ważne. Jej joga jest „ludzka” – nie chodzi o perfekcyjne wykonanie pozycji, ale o kontakt ze sobą. Gosia przypomina: „Ty jesteś swoją nauczycielką. Ja jestem tylko drugim głosem”. Gdyby posłuchała ludzi, którzy ją wyśmiewali, dziś nie byłoby jej kanału. Nie byłoby tej społeczności, tych spotkań na żywo, tych historii, które zmieniają życie. Ale ona – dzięki jodze – nauczyła się ufać sobie. „Joga pomogła mi słuchać głosu serca, nawet jeśli inni mówili: ‘To nie ma sensu’”.