Wnuczki Krystyny Jandy poprosiły o wsparcie. Internauci natychmiast zareagowali na ich apel
Wnuczki Krystyny Jandy idą własną drogą w świecie filmu. Lena i Jadwiga Jaworskie mają już pierwsze sukcesy, a teraz zorganizowały zbiórkę na realizację filmu „Wyrwizęby”.
Wnuczki Krystyny Jandy coraz śmielej działają w branży filmowej. Lena i Jadwiga Jaworskie zorganizowały w sieci zbiórkę na realizację filmu dyplomowego „Wyrwizęby”. Starsza z sióstr ma już na koncie produkcje pokazywane na festiwalach, a młodsza rozwija się jako producentka filmowa. Wsparcia udzieliła im także słynna babcia. Wnuczki Krystyny Jandy zorganizowały zbiórkę na film „Wyrwizęby” Lena i Jadwiga Jaworskie są córkami Marii Seweryn, która jest córką Krystyny Jandy i Andrzeja Seweryna. Obie wnuczki aktorki zdecydowały się związać swoją przyszłość z branżą filmową. O siostrach zrobiło się głośno w związku ze zbiórką zorganizowaną w sieci. Jej celem było zebranie środków potrzebnych do realizacji filmu dyplomowego w reżyserii Leny Jaworskiej pod tytułem „Wyrwizęby”. Jak wynika z opisu zbiórki przytoczonego w materiale źródłowym, organizatorkom udało się zgromadzić zdecydowaną większość potrzebnego budżetu. Dodatkowe pieniądze były potrzebne między innymi na paliwo, wynajem podnośnika, pojazdu grającego oraz część wyżywienia. Wnuczki Krystyny Jandy mogły liczyć również na wsparcie swojej babci. Aktorka wpłaciła na zbiórkę kwotę 2 tys. zł. Zbiórka związana z „Wyrwizębami” nie jest jednak pierwszym filmowym przedsięwzięciem Leny i Jadwigi. Obie mają już doświadczenie w branży. ZOBACZ TEŻ: Nie mógł pożegnać ojca, choć wiedział, że to jego ostatnie chwile. Syn Piotra Machalicy tego żałuje dziś najbardziej Lena Jaworska rozwija karierę reżyserską. Jej filmy trafiły na festiwale Lena Jaworska urodziła się w 1997 r. Jest absolwentką Warszawskiej Szkoły Filmowej. Obecnie kształci się natomiast w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od kilku lat działa jako reżyserka. Jednym z jej dotychczasowych projektów jest krótkometrażowy film „Mania!”. Produkcja dostała się na 42. Festiwal Młodzi i Film. To nie jedyne miejsce, w którym można było zobaczyć film Leny Jaworskiej. „Mania!” została pokazana również podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz na Festiwalu Filmowym w Trieście. Oznacza to, że jeszcze przed realizacją filmu dyplomowego „Wyrwizęby” starsza z wnuczek Krystyny Jandy miała na koncie produkcję prezentowaną podczas kilku wydarzeń filmowych. „Chłodno” przyniosło wnuczce Krystyny Jandy nagrodę za reżyserię Kolejnym projektem Leny Jaworskiej jest film „Chłodno”. W tym roku wnuczka Krystyny Jandy otrzymała za tę produkcję nagrodę za najlepszą reżyserię na 29. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Zoom. Film został również nominowany do Nagrody im. Jana Machulskiego. Tym samym w dorobku Leny znalazły się zarówno produkcje prezentowane podczas festiwali, jak i film, za którego reżyserię otrzymała nagrodę. Teraz reżyserka pracuje nad kolejnym projektem. To właśnie realizacji jej filmu dyplomowego „Wyrwizęby” dotyczyła zbiórka zorganizowana w sieci. Jadwiga Jaworska spełnia się jako producentka filmowa Z branżą filmową związana jest również Jadwiga Jaworska, która jest młodsza o siedem lat od swojej siostry. W przeciwieństwie do Leny działa jako producentka filmowa. Jak podano w materiale źródłowym, powołując się na stronę filmpolski.pl, Jadwiga angażowała się w etiudy reżyserowane przez swoją siostrę. Wśród wymienionych produkcji znalazły się „Chłodno” oraz „Mania!”. Działała również przy produkcji „Don't Forget To Sleep”. Film jest więc wspólnym obszarem działalności obu wnuczek Krystyny Jandy, choć siostry pełnią przy produkcjach różne role. Lena rozwija się jako reżyserka, podczas gdy Jadwiga zajmuje się produkcją filmową. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka Krystyny Jandy zachwyca podobieństwem do słynnej babci. Łączy je jednak nie tylko wygląd Jadwiga Jaworska pojawiła się z Krystyną Jandą na okładce Jadwiga Jaworska pojawiała się publicznie również u boku swojej słynnej babci. W 2024 r. razem z Krystyną Jandą znalazła się na okładce magazynu „Pani”. W rozmowie przywołanej w materiale Jadwiga mówiła również o swojej relacji z babcią. Opowiadała, że Krystyna Janda „scala rodzinę”, a także wspierała ją w czasie wyboru studiów. Jadwiga zaznaczyła, że nie kontaktuje się z babcią zbyt często w codziennych sprawach, jednak podczas spotkań rozmawiają o życiowych kwestiach. Dziś zarówno Lena, jak i Jadwiga Jaworskie rozwijają swoją działalność w branży filmowej. Starsza z sióstr ma na koncie filmy prezentowane podczas festiwali i nagrodę za reżyserię, a młodsza działa jako producentka. Ich kolejnym wspólnym przedsięwzięciem stał się film dyplomowy „Wyrwizęby”, na którego realizację zorganizowały zbiórkę w sieci. Źródło: Plejada
Swoje życie zawierzył Bogu, ma swoje tradycyjne rytuały. Tomasz Wolny tak mówi o wierze
Tomasz Wolny nie ukrywa, że wiara w Boga zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Religijne praktyki towarzyszą mu także przed rozpoczęciem programu. Jak dokładnie okazuje swoją wiarę?
Tomasz Wolny otwarcie podkreśla swoją wiarę w Boga. Religijność jest obecna również w jego zawodowej codzienności. Przed programem prezenter robi znak krzyża, modli się do Ducha Świętego i prosi o prowadzenie Anioła Stróża. Nawet jego sposób powitania w redakcji ma wyraźnie religijny charakter. Tomasz Wolny nie ukrywa swojej wiary w Boga Tomasz Wolny należy do osób, które otwarcie podkreślają swoją wiarę. Jak wynika z materiału źródłowego, prezenter nie wstydzi się tego, że jest osobą wierzącą i często daje temu wyraz. Jego podejście do Boga widoczne jest także podczas codziennej pracy. Nie chodzi wyłącznie o deklaracje dotyczące religijności. W przypadku Tomasza Wolnego źródło opisuje konkretne praktyki związane z wiarą, które towarzyszą mu przed rozpoczęciem programu. Modlitwa pojawia się w szczególnym momencie — tuż przed wejściem na plan. To właśnie wtedy prezenter robi znak krzyża i zwraca się w modlitwie do Ducha Świętego. Na tym jednak nie kończą się opisane w materiale praktyki. ZOBACZ TEŻ: Wiara zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Tomasz Wolny ruszył na Jasną Górę, ale nie tylko we własnej intencji. Ma szczególną „przesyłkę” Przed każdym programem robi znak krzyża i się modli Podejście Tomasza Wolnego do wiary dobrze obrazuje fragment przytoczony w materiale Plotka. Pochodzi on z „Dobrego Tygodnia” i opisuje, co prezenter robi przed programem oraz jak zachowuje się po wejściu do redakcji: „Wolny przed każdym programem robi znak krzyża i modli się do Ducha Świętego, prosi też o prowadzenie Anioła Stróża. A kiedy wchodzi do redakcji, nie mówi "dzień dobry", tylko "szczęść Boże"” — czytamy na łamach „Dobrego Tygodnia”. Przytoczony fragment wskazuje na kilka konkretnych elementów związanych z wiarą Tomasza Wolnego. Pierwszym jest znak krzyża wykonywany przed każdym programem. Drugim — modlitwa do Ducha Świętego. W źródle pojawia się również informacja o prośbie o prowadzenie Anioła Stróża. Wszystko to dzieje się przed rozpoczęciem programu. Religijne praktyki są więc obecne również w zawodowej codzienności prezentera. Tomasz Wolny prosi o prowadzenie Anioła Stróża W opisie praktyk religijnych Tomasza Wolnego szczególną uwagę zwraca także prośba o prowadzenie Anioła Stróża. Jest ona wymieniona obok znaku krzyża i modlitwy do Ducha Świętego. Źródło przedstawia więc określony sposób przygotowania prezentera do programu. Zanim rozpocznie pracę na antenie, pojawia się modlitwa. Tomasz Wolny robi znak krzyża, modli się do Ducha Świętego oraz prosi o prowadzenie Anioła Stróża. Są to jednocześnie konkretne przykłady tego, w jaki sposób wiara Tomasza Wolnego jest obecna w jego życiu zawodowym. Materiał nie opisuje religijności prezentera wyłącznie ogólnym stwierdzeniem o wierze w Boga, ale wskazuje praktyki, które mają miejsce przed programem. „Szczęść Boże” zamiast „dzień dobry”. Tak wita się w redakcji Wiara Tomasza Wolnego przejawia się według źródła także w pozornie zwyczajnej sytuacji — podczas powitania. Po wejściu do redakcji prezenter nie wybiera standardowego „dzień dobry”. W cytowanym przez Plotka fragmencie „Dobrego Tygodnia” wskazano wprost, że Tomasz Wolny mówi wówczas „szczęść Boże”. Religijne pozdrowienie jest zatem kolejnym elementem wymienionym w kontekście jego wiary. Nie jest to jedyna opisana w źródle praktyka. „Szczęść Boże” pojawia się obok modlitwy do Ducha Świętego, wykonywania znaku krzyża oraz prośby o prowadzenie Anioła Stróża. W ten sposób informacje dotyczące wiary Tomasza Wolnego łączą się bezpośrednio z jego pracą. Z jednej strony źródło opisuje to, co robi przed programem, a z drugiej — sposób, w jaki wita się po wejściu do redakcji. Wiara Tomasza Wolnego jest obecna również w pracy Z materiału źródłowego wyłania się konkretny obraz podejścia Tomasza Wolnego do religii. Prezenter nie ukrywa, że jest osobą wierzącą. Wiara znajduje odzwierciedlenie w praktykach, które wykonuje również przed rozpoczęciem pracy na antenie. Przed każdym programem robi znak krzyża i modli się do Ducha Świętego. Prosi też o prowadzenie Anioła Stróża. Z kolei po wejściu do redakcji używa religijnego pozdrowienia „szczęść Boże” zamiast „dzień dobry”. To właśnie te zachowania zostały wskazane w źródle jako przykłady religijności prezentera. Tomasz Wolny nie ukrywa swojej wiary w Boga i — zgodnie z opisem zawartym w materiale — często ją podkreśla. Modlitwa przed programem, znak krzyża, zwracanie się do Ducha Świętego, prośba o prowadzenie Anioła Stróża i wreszcie charakterystyczne „szczęść Boże” w redakcji składają się na opis jego podejścia do wiary przedstawiony w źródle. Źródło: Plejada, Pudelek, Viva
Miała 10 lat, gdy postanowiła, że zostanie jego żoną. Dziś są razem od ponad czterech dekad. Historia miłości Hoffmana brzmi jak gotowy scenariusz filmu
Dustin Hoffman właśnie skończył 89 lat, a od ponad czterech dekad u jego boku jest ta sama kobieta. Historia jego miłości z Lisą Gottsegen zaczęła się jednak znacznie wcześniej. Miała zaledwie 10 lat, gdy powiedziała, że kiedyś zostanie jego żoną. Po latach jej słowa okazały się prorocze.
Dustin Hoffman 8 sierpnia obchodził 89. urodziny. U jego boku od dekad pozostaje młodsza o 17 lat Lisa Gottsegen. Początek ich historii brzmi niemal jak scenariusz filmowy. Gdy miała zaledwie 10 lat, zapowiedziała, że kiedyś za niego wyjdzie. Później były uczucie, zaręczyny w Central Parku i ślub przy szpitalnym łóżku matki aktora. Dustin Hoffman i Lisa Gottsegen. Miała 10 lat, gdy powiedziała, że zostanie jego żoną. Po latach los znów ich połączył Dustin Hoffman zapisał się w historii kina rolami, które przyniosły mu światową sławę. Tymczasem jedna z najbardziej niezwykłych historii w jego życiu wydarzyła się z dala od kamer. Lisa Gottsegen była wnuczką przyjaciółki jego matki, Lillian Hoffman, dlatego ich rodziny znały się na długo przed narodzinami uczucia. Wszystko zaczęło się podczas jednego z rodzinnych spotkań. Hoffman grał na fortepianie, a Lisa, wówczas zaledwie 10-letnia, była pod takim wrażeniem, że później oznajmiła babci: „Gdy dorosnę, zamierzam wyjść za niego za mąż”. Wtedy mogło to brzmieć jak dziecięca fascynacja. Życie sprawiło jednak, że po latach te słowa nabrały zupełnie innego znaczenia. Lisa dorosła i rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Kalifornijskim. Wtedy jej ojciec poprosił Hoffmana, by zatrudnił córkę jako osobę pilnującą interesów aktora w Los Angeles. Dawna rodzinna znajomość zaczęła zmieniać swój charakter — między Hoffmanem a młodą studentką pojawiło się uczucie. Dla aktora nie była to jednak prosta sytuacja. Świadomość, że Lisa jest wnuczką najlepszej przyjaciółki jego matki, budziła w nim poważne wątpliwości. Próbował walczyć z tym, co czuł. Bezskutecznie. Dziecięca zapowiedź Lisy, wypowiedziana wiele lat wcześniej po rodzinnym spotkaniu, nieoczekiwanie zaczynała się spełniać. Czytaj też: Na pierwszym spotkaniu Banderas zapytał o jedną rzecz, to wprawiło ją w osłupienie. Byli razem niemal 20 lat: "Będę ją kochał aż do śmierci" Zaręczyli się w Central Parku. Później wydarzył się dramat 1980 rok przyniósł Dustinowi Hoffmanowi chwile wielkiego triumfu, ale za kulisami jego życie osobiste nabierało równie intensywnego tempa. Gdy odbierał Oscara za rolę w „Sprawie Kramerów”, był już zaręczony z Lisą. Na ślub musieli jednak poczekać — aktor formalnie wciąż czekał na rozwód z pierwszą żoną. Central Park stał się miejscem jednej z najważniejszych chwil w ich związku. To właśnie tam Dustin i Lisa się zaręczyli. Swoją decyzję przypieczętowali nietypowym gestem — zawarli między sobą umowę, w której deklarowali, że już się nie rozstaną. Nie mogli wówczas wiedzieć, że tuż za progiem czeka ich niezwykle trudne doświadczenie. Stan matki Hoffmana nagle dramatycznie się pogorszył. Po zawale serca i wylewie straciła mowę i została niemal całkowicie sparaliżowana. Wtedy aktor podjął decyzję, która miała nadać tej trudnej sytuacji promyk nadziei. Powiedział Lisie, że powinni mieć dziecko — chciał w ten sposób dać matce nowy powód do walki i wolę życia. Lisa zaszła w ciążę w sierpniu. Od tej chwili wydarzenia potoczyły się szybko, a para zaczęła przygotowywać się do kolejnego ważnego kroku. Ich ślub nie miał jednak nic wspólnego z wystawnymi uroczystościami kojarzonymi z Hollywood. Zamiast wielkiej gali wybrali ceremonię naznaczoną rodzinnym dramatem i bliskością najważniejszych osób. Czytaj także: Po trzech miesiącach znajomości wzięli ślub, są razem od 16 lat. Historia miłości Chrisa Hemswortha i Elsy Pataky porusza Dustin Hoffman wziął ślub przy szpitalnym łóżku matki Nie było wystawnego przyjęcia ani hollywoodzkiego blichtru. Dustin Hoffman i Lisa Gottsegen powiedzieli sobie „tak” 12 października 1980 roku w niezwykle osobistych okolicznościach. Wybrali kameralną ceremonię, która odbyła się przy szpitalnym łóżku matki aktora. Dopiero później mogli pozwolić sobie na odrobinę beztroski — miesiąc miodowy spędzili na Hawajach. Małżeństwo szybko wkroczyło w kolejny, rodzinny rozdział. Dustin i Lisa doczekali się czwórki dzieci: Jacoba, Rebeki, Maxwella i Alexandry. Z czasem ich wspólne życie wypełniło się nie tylko rodzinną codziennością, ale również doświadczeniami, które miały wystawić ich relację na niejedną próbę. Po 45 latach wspólnego życia wciąż są obok siebie. 10 lipca Dustin Hoffman i Lisa Gottsegen pojawili się razem na trybunach All England Club podczas Wimbledonu, a dwa dni później zasiedli w loży królewskiej podczas finału. Bez wielkich deklaracji — po prostu razem, jak przez wszystkie minione dekady. Trudno nie pomyśleć wtedy o 10-letniej Lisie, która przed laty powiedziała babci, że pewnego dnia zostanie jego żoną. Dziecięce marzenie zamieniło się w historię na całe życie. Czytaj także: Ich miłość zaczęła się jak w filmie. Później Cristiano Ronaldo i Georgina musieli zmierzyć się z najgorszym
W Tańcu z Gwiazdami był prawdziwą ikoną, nagle zniknął i założył hodowlę kur. Co dziś robi Piotr Galiński?
Piotr Galiński zniknął z „Tańca z Gwiazdami”, ale nie porzucił swoich pasji. Były juror od lat mieszka w Sorkwitach na Mazurach, gdzie prowadzi gospodarstwo i hoduje kury.
Piotr Galiński przez 13 edycji był związany z „Tańcem z Gwiazdami”, a jego nazwisko doskonale znali widzowie tanecznego show. Po odejściu z programu nadal zajmował się tańcem, ale coraz większą rolę w jego życiu odgrywała inna pasja. Dziś mieszka w Sorkwitach na Mazurach, gdzie prowadzi gospodarstwo i hoduje kury. Piotr Galiński przez 13 edycji oceniał uczestników „Tańca z Gwiazdami” Piotr Galiński przez lata był jedną z osób oceniających występy uczestników „Tańca z Gwiazdami”. Kiedy polska wersja tanecznego show debiutowała w 2005 roku, w jury znaleźli się Iwona Pavlović, Beata Tyszkiewicz, Zbigniew Wodecki oraz właśnie Piotr Galiński. Choreograf pozostał związany z programem przez 13 edycji, aż do 2011 roku. W końcu jednak jego przygoda z „Tańcem z Gwiazdami” dobiegła końca. Odejście z popularnego programu nie oznaczało przy tym, że Galiński całkowicie porzucił dotychczasową działalność zawodową. Po zakończeniu pracy przy tanecznym show były juror nadal działał jako choreograf, trener oraz sędzia turniejowy. Z czasem coraz większą część jego życia zaczęła jednak zajmować zupełnie inna dziedzina. ZOBACZ TEŻ: Przez lata był gwiazdą kultowego show, potem zniknął z anteny. Mało kto wie, na co zamienił telewizję! Co robił Piotr Galiński po odejściu z „Tańca z Gwiazdami”? Taniec nie był jedynym zainteresowaniem Piotra Galińskiego. Drugą wielką pasją choreografa stało się gotowanie. Co ciekawe, zainteresowanie kuchnią znalazło swoje odzwierciedlenie w jego działalności jeszcze w czasie, kiedy był związany z „Tańcem z Gwiazdami”. W 2007 roku Galiński wydał książkę zatytułowaną „Taniec z garami. Kuchnia na moją nutę”. Nie był to koniec jego przygody z tematyką kulinarną. Sześć lat później otrzymał własny program kulinarny pod tym samym tytułem. Produkcja „Taniec z garami” była emitowana przez stację TVR. Były juror sprawdził również swoje umiejętności w kulinarnej rywalizacji przed kamerami. W 2016 roku wystąpił w „Top Chef. Gwiazdy od kuchni”. On i Małgorzata Kalicińska zajęli ex aequo ósme miejsce. Taniec przestał być jego jedyną pasją. Piotr Galiński postawił także na gotowanie Kulinarna działalność pokazała inną stronę Piotra Galińskiego, którego widzowie przez lata kojarzyli przede wszystkim z tańcem. Książka, własny program oraz udział w „Top Chef. Gwiazdy od kuchni” nie wyczerpują jednak listy zmian, które nastąpiły w życiu byłego jurora. Piotr Galiński od lat mieszka z dala od telewizyjnego świata, w Sorkwitach na Mazurach. Tam prowadzi gospodarstwo. Jednym z jego zajęć jest hodowla kur. Galiński hoduje między innymi zielononóżki kuropatwiane oraz cochiny. Jego działalność stała się nawet powodem kolejnego pojawienia się przed telewizyjnymi kamerami. Tak dziś żyje Piotr Galiński. Prowadzi gospodarstwo w Sorkwitach na Mazurach W 2022 roku Piotr Galiński zaprosił do swojego gospodarstwa ekipę „Dzień Dobry TVN”. Tym razem widzowie mogli zobaczyć go nie w roli jurora oceniającego występy na parkiecie, lecz eksperta opowiadającego o swojej hodowli oraz właściwościach jaj. To właśnie Sorkwity na Mazurach są miejscem, w którym od lat mieszka były juror „Tańca z Gwiazdami”. Prowadzenie gospodarstwa i hodowla kur stanowią dziś kolejną część działalności Piotra Galińskiego, obok jego wcześniejszych zajęć związanych z tańcem i gotowaniem. Choć po zakończeniu udziału w „Tańcu z Gwiazdami” przestał regularnie pojawiać się w programie, nie oznaczało to całkowitego pożegnania z telewizją. Piotr Galiński wrócił przed kamery. Wystąpił jako ekspert Wizyta ekipy „Dzień Dobry TVN” w gospodarstwie nie była ostatnim z opisanych występów telewizyjnych Piotra Galińskiego. Rok później były juror ponownie pojawił się w Polsacie. Tym razem wystąpił jako gość „Hell's Kitchen”. Droga Piotra Galińskiego po odejściu z „Tańca z Gwiazdami” połączyła więc kilka obszarów działalności. Nadal pracował jako choreograf, trener i sędzia turniejowy, a jednocześnie rozwijał zainteresowanie gotowaniem. Wydał książkę kulinarną, prowadził własny program, a także wystąpił w „Top Chef. Gwiazdy od kuchni”. Dziś Piotr Galiński od lat mieszka w Sorkwitach na Mazurach, gdzie prowadzi gospodarstwo i hoduje między innymi zielononóżki kuropatwiane oraz cochiny. Choć jego codzienność wygląda inaczej niż w czasach, gdy oceniał uczestników „Tańca z Gwiazdami”, późniejsze występy w „Dzień Dobry TVN” i „Hell's Kitchen” sprawiły, że ponownie pojawił się przed telewizyjnymi kamerami. Źródło: Pomponik, Dzień Dobry TVN
Brad Pitt był na szczycie, gdy jego życie prywatne zaczęło się rozpadać. „Nie widziałem wyjścia”. Tak wyglądała jego ostatnia dekada
Rozstanie Brada Pitta i Angeliny Jolie w 2016 r. było początkiem jednej z najbardziej burzliwych dekad w życiu hollywoodzkiego gwiazdora. Rozwód, konflikt rodzinny, walka z alkoholem i wieloletnia batalia o Château Miraval toczyły się równolegle z kolejnymi sukcesami zawodowymi. Dziś Pitt znów mówi o swoim życiu z zaskakującą szczerością.
Gdy Angelina Jolie złożyła pozew o rozwód, zakończył się jeden z najgłośniejszych związków Hollywood, ale dla Brada Pitta był to dopiero początek ogromnych zmian. Aktor odstawił alkohol, zaczął uczestniczyć w spotkaniach Anonimowych Alkoholików i publicznie mówić o swoich błędach oraz relacjach z dziećmi. W kolejnych latach zdobył Oscara i związał się z Ines de Ramon, podczas gdy jego prawny konflikt z Jolie wciąż trwał. Teraz, dekadę po rozstaniu, Pitt ujawnił, że po siedmiu latach abstynencji ponownie zaczął pić, a w najtrudniejszym okresie życia mierzył się również z myślami samobójczymi. Rozwód z Angeliną Jolie stał się początkiem wielkiego kryzysu We wrześniu 2016 r. Angelina Jolie złożyła pozew o rozwód. Stało się to kilka dni po incydencie podczas rodzinnego lotu prywatnym samolotem z Francji do Los Angeles. W późniejszych dokumentach pojawiły się jej zarzuty dotyczące zachowania Pitta wobec niej i dzieci. Aktor konsekwentnie zaprzeczał zarzutom dotyczącym przemocy, a prowadzone dochodzenia nie zakończyły się postawieniem mu zarzutów karnych. Dla samego Pitta rozpad rodziny okazał się jednak momentem przełomowym. Już w 2017 r., w bardzo osobistym wywiadzie dla „GQ Style”, mówił o własnych błędach, samotności i konieczności zmiany. „Dla mnie ten okres naprawdę polegał na przyglądaniu się swoim słabościom i porażkom oraz braniu odpowiedzialności za swoją część” – mówił. Nie ukrywał też, że wcześniej praca często odciągała go od rodziny. Szczególnie mocno mówił wówczas o dzieciach. „Rodzina jest najważniejsza. Ludzie na łożu śmierci nie mówią o tym, co zdobyli albo jakie nagrody dostali. Mówią o swoich bliskich albo o tym, czego żałują” – przyznał. Dodawał, że dzieci „pochłaniają wszystko”, potrzebują uwagi i wysłuchania, a on sam chce być dla nich lepszym ojcem. „Rozwód uderzył mnie prosto w twarz: muszę dawać z siebie więcej. Muszę być dla nich kimś więcej. Muszę im to pokazać. I nie byłem w tym najlepszy” – mówił Pitt. Brad Pitt przestał pić. „Piłem za dużo” Jednym z najważniejszych tematów po rozstaniu stał się alkohol. Pitt nie próbował ukrywać, że przed rozwodem pił zbyt dużo. „Piłem za dużo. To po prostu stało się problemem” – mówił w 2017 r. W tym samym wywiadzie przyznał, że od pół roku nie sięgał po alkohol. Wcześniej, jak sam opowiadał, przez lata używki były obecne w jego życiu. „Nie pamiętam dnia od czasu ukończenia college'u, kiedy nie piłem, nie paliłem trawki albo nie brałem czegoś” – wyznał. Po założeniu rodziny odstawił część używek, ale alkohol pozostał. Dopiero kryzys związany z rozpadem małżeństwa skłonił go do całkowitego zerwania z piciem. Później Pitt ujawnił, że przez około półtora roku uczestniczył w spotkaniach Anonimowych Alkoholików. Wspominał ten czas jako doświadczenie, które nauczyło go otwartości i mówienia o własnych problemach. „Siedzieli tam mężczyźni, którzy byli otwarci i szczerzy w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałem. To była bezpieczna przestrzeń, w której było niewiele oceniania, a przez to także mniej oceniania samego siebie” – opowiadał. W 2025 r. w podcaście „Armchair Expert” wrócił do tamtego okresu. Przyznał, że kiedy trafił na spotkania AA, znajdował się w bardzo trudnym momencie. „Byłem właściwie na kolanach i byłem naprawdę otwarty. Próbowałem wszystkiego, wszystkiego, co ktokolwiek mi proponował” – mówił. Dodawał też: „Potrzebowałem restartu. Musiałem, do cholery, obudzić się w pewnych obszarach”. Zobacz też: Brad Pitt traci dzieci jedno po drugim. Bliźnięta Vivienne i Knox szykują ruch, który mówi wszystko Prywatnie przeżywał dramat, zawodowo zdobył Oscara Co ciekawe, rozpad życia rodzinnego nie doprowadził do załamania kariery Pitta. Wręcz przeciwnie – kolejne lata przyniosły mu jedne z największych sukcesów zawodowych. W 2019 r. zagrał Cliffa Bootha w „Once Upon a Time in Hollywood”. Za tę rolę w 2020 r. otrzymał Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. W tym samym okresie wystąpił również w „Ad Astra”. Później pojawiły się „Bullet Train” (2022), „Babylon” (2022), „Wolfs” (2024), a następnie „F1” (2025). To właśnie ten kontrast szczególnie mocno definiował ostatnie lata aktora. Prywatnie mierzył się z rozpadem małżeństwa, sporem z byłą żoną i trudną sytuacją rodzinną. Zawodowo pozostawał jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd Hollywood. Rozwód trwał ponad osiem lat. Spór o Château Miraval nie skończył się wraz z małżeństwem Choć Pitt i Jolie rozstali się w 2016 r., ich sprawa rozwodowa ciągnęła się przez ponad osiem lat. Porozumienie rozwodowe osiągnęli dopiero 30 grudnia 2024 r. Kiedy w 2025 r. „GQ” zapytało Pitta, czy formalne zakończenie rozwodu przyniosło mu ulgę, aktor nie przedstawiał tego jako wielkiego emocjonalnego przełomu. Traktował je raczej jako prawne domknięcie procesu, który od dawna był częścią jego życia. Jednocześnie nadal trwa osobna batalia dotycząca Château Miraval, francuskiej posiadłości i winnicy, którą byli małżonkowie kupili razem. Jolie sprzedała swój udział w 2021 r. Pitt w lutym 2022 r. rozpoczął postępowanie sądowe, twierdząc, że sprzedaż naruszyła wcześniejsze ustalenia między nimi. Jolie zaprzeczała, by takie porozumienie istniało. Spór wokół winnicy szybko wykroczył poza sam biznes. W jego trakcie ponownie pojawiły się zarzuty Jolie dotyczące zachowania Pitta. Jego prawnicy je odrzucali, podkreślając, że aktor nie zamierza brać odpowiedzialności za rzeczy, których – według jego stanowiska – nie zrobił. W 2026 r. sprawa nadal pozostaje nierozstrzygnięta. CZYTAJ TEŻ: Syn Angeliny Jolie wygląda dokładnie jak młody Brad Pitt? Zdjęcia obiegły sieć Relacje z dziećmi stały się jednym z najbardziej bolesnych tematów Brad Pitt i Angelina Jolie mają sześcioro dzieci: Maddoxa, Paxa, Zaharę, Shiloh oraz bliźnięta Knoxa i Vivienne. To właśnie relacje z nimi przez lata pozostawały jednym z najdelikatniejszych elementów całej historii. Publicznie pojawiały się kolejne informacje o dzieciach dystansujących się od nazwiska Pitt. Shiloh złożyła w maju 2024 r., w dniu swoich 18. urodzin, wniosek o zmianę nazwiska na Shiloh Nouvel Jolie. Zmiana została zatwierdzona. Vivienne została z kolei przedstawiona jako „Vivienne Jolie” w programie broadwayowskiego musicalu „The Outsiders” w maju 2024 r. W kolejnych latach pojawiały się następne informacje dotyczące nazwiska pozostałych dzieci. Jednocześnie część doniesień na temat ich codziennych relacji z ojcem pochodziła od anonimowych informatorów, dlatego szczegóły tych kontaktów pozostają znacznie mniej jednoznaczne. Sam Pitt już w 2017 r. mówił jednak, że rozwód zmusił go do ponownego przemyślenia swojej roli ojca. „Dzieci są bardzo delikatne. Pochłaniają wszystko. Trzeba trzymać je za rękę i wszystko im wyjaśniać. Trzeba ich słuchać” – podkreślał. Po latach pojawiła się Ines de Ramon W życiu Pitta pojawił się też nowy związek. Od 2022 r. jest łączony z Ines de Ramon, działającą w branży jubilerskiej. Początkowo para bardzo chroniła prywatność. Z czasem zaczęli coraz częściej pojawiać się razem, a w 2024 r. zaliczyli wspólny oficjalny debiut na czerwonym dywanie. W 2025 r. pojawiały się informacje, że mieszkają razem i poważnie myślą o wspólnej przyszłości. Jednocześnie para nie spieszyła się z małżeństwem. To wyraźna zmiana w porównaniu z poprzednim związkiem Pitta, który przez lata należał do najdokładniej obserwowanych małżeństw show-biznesu. Po siedmiu latach abstynencji Brad Pitt znów zaczął pić W sierpniu 2026 r. aktor po raz kolejny zaskoczył szczerością. W rozmowie z „Esquire” przyznał, że po siedmiu latach abstynencji ponownie zaczął pić alkohol. „Byłem trzeźwy przez siedem lat. A potem znowu spadłem z wozu... ale w bardziej powściągliwy sposób” – powiedział. Wyjaśnił, że obecnie potrafi pozwolić sobie na kilka kieliszków, ale musi kontrolować ilość. „Mogę wypić kilka. Ale nie mogę wypić dużo. Muszę podchodzić do tego profesjonalnie” – przyznał. Nie ukrywał też, że zdarzyły mu się momenty, kiedy przecenił swoją kontrolę. „Kilka razy stałem się zbyt pewny siebie. Pomyślałem: ‘Tak, nie, to nie jest dla mnie dobre’. Nie w dużych ilościach” – mówił. Jeszcze mocniejsze były jego słowa dotyczące stanu psychicznego. Pitt opowiedział o krótkim okresie, kiedy nie widział wyjścia z cierpienia. „Nigdy nie miałem myśli samo*ójczych, z wyjątkiem jednego małego epizodu. W tym jednym krótkim okresie po prostu... nie widziałem wyjścia. Ból był tak przytłaczający...” – wyznał. Kiedy został zapytany, czy ten kryzys miał związek z rozpadem rodziny i trudnymi relacjami z dziećmi, odpowiedział krótko: „Sprawy rodzinne... zostawmy to na tym”. Dziesięć lat po rozstaniu z Angeliną Jolie życie Brada Pitta wygląda więc zupełnie inaczej niż w 2016 r. Rozwód został formalnie zakończony, jego kariera nadal rozwija się na najwyższym poziomie, a u jego boku pojawiła się nowa partnerka. Jednocześnie spór o Château Miraval trwa, relacje rodzinne pozostają trudnym tematem, a sam aktor przyznaje, że droga, którą rozpoczął po rozpadzie małżeństwa, nie była prostą historią o kryzysie i szczęśliwym zakończeniu. ZOBACZ TAKŻE: Angelina Jolie triumfuje w sądzie. Brad Pitt miał przekroczyć wszystkie granice. Sąd podjął jedną z decyzji w sprawie winnicy Źródła: Entertainment Weekly, GQ Style, InsideHook, LegalClarity
Na pierwszym spotkaniu Banderas zapytał o jedną rzecz, to wprawiło ją w osłupienie. Byli razem niemal 20 lat: "Będę ją kochał aż do śmierci"
Melanie Griffith i Antonio Banderas przez 18 lat tworzyli jedną z najgorętszych par Hollywood. Choć wydawało się, że nic ich nie rozdzieli, w 2015 roku ich małżeństwo dobiegło końca. Za zamkniętymi drzwiami mierzyli się z trudnymi doświadczeniami. Mimo rozwodu do dziś łączy ich wyjątkowa więź.
Kiedy Melanie Griffith i Antonio Banderas ogłosili, że rozstają się po 18 latach małżeństwa, wielu nie mogło w to uwierzyć. Przez lata uchodzili za jedną z najgorętszych i najbardziej elektryzujących par Hollywood, a ich uczucie budziło ogromne emocje. Ich historia zakończyła się w 2015 roku, ale nie wszystko odeszło wraz z miłością. Co sprawiło, że ich związek nie przetrwał? Dziś byli małżonkowie wciąż mówią o sobie z czułością, szacunkiem i pozostają w przyjacielskich relacjach. Nieudane relacje Melanie Griffith Każde z nich pragnęło miłości, tej prawdziwej i szczęśliwej… Zwłaszcza Melanie. Aktorka ma za sobą burzliwą uczuciową przeszłość. Po raz pierwszy wyszła za mąż za Dona Johnsona. Miała zaledwie 19 lat, a ich relacja przetrwała kilka miesięcy. „Dwie tak temperamentne osoby pod jednym dachem? To się nie mogło udać”, podsumowywali znajomi. Po raz kolejny na ślubnym kobiercu stanęła w 1982 roku u boku Stevena Bauera. Para powitała na świecie syna, Alexandra. I ten związek nie przetrwał. Melanie wtedy wyjawiła, że ma poważne problemy z uzależnieniem od alko*olu. Na odwyk po raz pierwszy trafiła w drugiej połowie lat 80. Wtedy pomocną dłoń wyciągnął do niej były mąż, Don Johnsona. Na chwilę udało mu się wyciągnąć ukochaną ze szponów nałogu. Postanowili, że po latach rozłąki spróbują znów stworzyć rodzinę. Wtedy też na świat przyszła ich córka, Dakota Johnson. Jednak relacja aktorskiej pary po raz kolejny zakończyła się burzliwą atmosferą. Don Johnson, który sam wcześniej miał problemy z uzależnieniem, wpadł w jego sidła. Melanie straciła wsparcie, którego tak potrzebowała... Była przerażona. Obawiała się, że za chwilę spotka ją podobny los. Media wielokrotnie rozpisywały się na temat uzależnień aktorki. To była zapłata, którą musiała ponieść za sukces... Z rozbrajającą szczerością opowiadała, jak często wciągała ko*ainę, a każdy dzień zaczynała i kończyła drinkiem. „One dają to fizyczne uczucie… ciepło, którym ciało zastępuje brak uczuć, które powinno było otrzymać w dzieciństwie”, zwierzała się w jednym z wywiadów. Czytaj także: Karwowski i Maliniak bawili całą Polskę. Mało kto wiedział, co naprawdę łączyło aktorów "Czterdziestolatka". Ich historia ma poruszający finał Melanie Griffith i Antonio Banderas: jak się poznali. Historia miłości Wszystko miało się zmienić w chwili, gdy w jej życiu pojawił się Antonio Banderas. Ich ścieżki połączyły się na planie filmu „Zbyt wiele”. Tak naprawdę poznali się dużo wcześniej, bo w 1989 roku na gali rozdania Oscarów. Oboje byli wówczas w związkach, ale dało się wyczuć, że zrobili na sobie wrażenie. Podobno pierwsza rozmowa dotyczyła… wieku! „To była pierwsza rzecz, jaką od niego usłyszałam. Nikt wcześniej mnie tak nie potraktował, ale było w nim też coś magnetyzującego”, relacjonowała Melanie Griffith w rozmowie z AARP. Antonio Banderas i Melanie Griffith na planie filmu Zbyt wiele Do dziś niektórzy zadają sobie pytanie, jak Melanie udało się usidlić Banderasa. Kiedy ich drogi połączyły się na planie komedii „Zbyt wiele”, było pewne, że tych dwoje połączy gorąca miłość. „Myśleliśmy, że może to zwykłe zauroczenie, w końcu graliśmy parę. Ale spędzaliśmy ze sobą tyle czasu i tak dobrze czuliśmy się w swoim towarzystwie, że w końcu wszystko stało się jasne”, wyznała gwiazda w wywiadzie dla People. Dla Melanie Griffith aktor zostawił swoją ówczesną żonę, Anę Lezę. Zaledwie po kilku miesiącach wzięli ślub! Pobrali się 14 maja 1996 roku. Wydawało się, że właśnie zaczynają wspólnie pisać jeden z najpiękniejszych rozdziałów swojego życia. Owocem ich związku jest córka, Stella. Melanie Griffith odnalazła u boku Antonio Banderasa wsparcie, którego tak bardzo potrzebowała. Byli przekonani, że nic ich nie rozdzieli, a ich wspólna bajka potrwa jeszcze długo. Banderas stworzył również bliską relację z dziećmi Melanie z poprzednich związków. Traktował je jak własne i otaczał miłością. Małżonkowie dzielili nie tylko życie rodzinne, ale również zawodowe — wspólnie pracowali nad kolejnymi filmami. Griffith przekonywała, że to właśnie przy Antonio poczuła się w końcu szczęśliwa i mogła być naprawdę sobą. Kiedy jednak wydawało się, że nic nie jest w stanie zakłócić ich rodzinnego spokoju, pojawił się kolejny trudny moment. Melanie wpadła w kolejny nał*g — pojawiło się uzale*nienie od leków przeciwb*lowych. To był następny poważny problem, z którym przyszło jej się zmierzyć. Czytaj także: Po trzech miesiącach znajomości wzięli ślub, są razem od 16 lat. Historia miłości Chrisa Hemswortha i Elsy Pataky porusza Melanie Griffith i Antonio Banderas z córką Stellą, 1998 rok Melanie Griffith i Antonio Banderas: rozstanie Para wspólnie starała się rozwiązać problem. „Codziennie garściami łykałam tabletki, które przepisywał mi mój lekarz. Myślałam, że kontroluję sytuację. Tłumaczyłam sobie, że leki pomagają mi walczyć z bólem pleców po poważnej kontuzji. Niestety pomyliłam się”, tłumaczyła aktorka. Kiedy ona walczyła z demonami, on był dla niej podporą w trudnych chwilach. Antonio Banderas nie wstydził się mówić na głos o problemach żony z alko*olem i środkami przeciwb*lowymi. „Od lat walczymy z jej uzależnieniem. Mam nadzieję, że tym razem wreszcie je pokonamy”, obwieścił w jednym z telewizyjnych show. Na ich rozstanie zapowiadało się już od dłuższego czasu. Nikt tutaj nikogo nie oszukiwał Dodawał, że nie może opuścić ukochanej w tak trudnym dla niej momencie. Nie poddawał się, prowadził ją na spotkania AA, pilnował, by nie szukała okazji do sięgania po używki. Potem wspólnie starali się pomagać innym osobom, uwięzionym w sidłach nałogu i wspierali ośrodki leczenia uzale*nień. Trudne doświadczenia miały wzmocnić ich związek... Tak się nie stało. Media w tym samym czasie podawały, że to sam aktor zmęczony rodzinną sytuacją. Melanie podobno nie kontrolowała swoich zachowań, wpadała w ciągi alkoholowe, była zazdrosna i zaborcza… To stawało się dla niego dużym obciążeniem. Czytaj także: Ich miłość zaczęła się jak w filmie. Później Cristiano Ronaldo i Georgina musieli zmierzyć się z najgorszym Antonio Banderas i Melanie Griffith w 2005 roku Plotki o kryzysie w ich małżeństwie powracały niczym bumerang. Powoływano się na bliskich pary, którzy mieli informować, że uczucie między aktorską parą po prostu się wypaliło. „Na ich rozstanie zapowiadało się już od dłuższego czasu. Nikt tutaj nikogo nie oszukiwał”, pisano. Wkrótce te słowa miały znaleźć swoje potwierdzenie. W tym samym czasie Melanie zaczęła swoje eksperymenty z chirurgią plastyczną. Chciała za wszelką cenę utrzymać przy sobie młodość, ale to tylko przyniosło odwrotny efekt… Niektórzy sugerowali, że uzale*niła się od nich przez problemy małżeńskie. Sam Banderas miał za każdym razem prosić żonę, by przestała ingerować w swój wygląd. Aktorka ma na swoim koncie kilkadziesiąt operacji plastycznych. A lekarze podkreślali, że w ten sposób gwiazda zastępuje jeden nał*g kolejnym... Antonio Banderas i Melanie Griffith: rozstali się siedem lat temu Podobno Antonio Banderas coraz częściej miał wspominać w rozmowie z przyjaciółmi o rozstaniu z Melanie. Bliscy pary do końca wierzyli, że żadnego rozwodu nie będzie. Jeszcze przed podaniem oficjalnej informacji, przyjaciółka Banderasa mówiła wprost: „On naprawdę mocno ją kocha. Wciąż powtarzał, że nie chce, by jego małżeństwo się rozpadło. Był naprawdę przygnębiony, widać, że przechodzi przez bardzo trudne chwile. Doradziłam mu, żeby się nie poddawał”. Było za późno. O zakończeniu swojej historii małżonkowie poinformowali w 2014 roku. „Wspólnie postanowiliśmy zgodnie zakończyć nasze małżeństwo, po prawie dwudziestu lat wspólnego życia pełnego miłości. Postanowiliśmy w przyjazny i pełen szacunku do siebie, swoich rodzin i przyjaciół sposób, podziękować za wspaniały czas, jaki spędziliśmy razem”, zaznaczyli w oświadczeniu. Byliśmy w kontakcie przez te wszystkie lata, udało nam się rozstać w spokoju i zgodzie Podobno para starała się zażegnać problemy i korzystała z pomocy psychoterapeuty… Chodziło im przede wszystkim o córkę, Stellę. „We wrześniu Stella skończy 18 lat; chcieli po prostu zaczekać z rozwodem, aż dorośnie i wyprowadzi się z domu”, twierdziła bliska osoba z ich otoczenia. Melanie Griffith i Antonio Banderas rozwiedli się 4 grudnia 2015 roku. Czytaj także: Jennifer Aniston i Brad Pitt: „Będę go kochać do końca życia. To był piękny, skomplikowany związek” Antonio Banderas, Melanie Griffith 2013 rok Melanie w pozwie rozwodowym podkreśliła, że rozwód nastąpił z powodu „różnic nie do pogodzenia”. Do dziś byłych małżonków łączy przyjaźń. Melanie i Antonio są w stałym kontakcie i składają sobie wizyty. „Nawet jeśli jesteśmy po rozwodzie, ona jest moją rodziną i będę ją kochać do dnia mojej śmierci. Byliśmy w kontakcie przez te wszystkie lata, udało nam się rozstać w spokoju i zgodzie”, mówił Antonio Banderas dla People. Banderas i Griffith: przyjaźń po rozwodzie Po rozwodzie Melanie Griffith usunęła tatuaż z imieniem byłego męża. Jednak wciąż powracała na Instagramie do wspomnień, które wspólnie kolekcjonowali. On zaczął swoją drugą młodość i odnalazł miłość. Antonio Banderas znalazł szczęście u boku Nicole Kimpel, młodszą o 20 lat konsultantką inwestycyjną z Holandii. Teraz aktor niewiele wyjawia na temat swojego życia prywatnego. Pielęgnuje swój nowy związek. Po rozstaniu z Melanie wyraża się o byłej żonie z szacunkiem. Pewne wyznanie aktora poruszyło jego fanów. „Podziwiam i szanuję Melanie przede wszystkim jako wspaniałą aktorkę. Zawsze to powtarzałem. Poza tym jest to osoba, którą kochałem, kocham i zawsze będę kochać”, podkreślał w jednym z wywiadów. Z kolei Melanie Griffith ma już dość związków. Od rozwodu z były mężem nie spieszy jej się do kolejnego ślubu. „Jeśli masz 60 lat, trójkę dzieci i żyjesz życiem, o jakim zawsze marzyłaś, po co się żenić?”, podkreślała. Aktorka stara się czerpać z życia pełnymi garściami i poświęca się pracy. Przekonuje także, że rozprawiła się ze wszystkimi uzależnieniami. Antonio Banderas i Nicole Kimpel, 2020 rok. Para zachwycała podczas imprezy Vanity Fair <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMa6dqV-41dc193.jpg" width="1333" height="2000" alt="Spanish actor Antonio Banderas (R) and his girlfriend Nicole Kimpel attend the 2020 Vanity Fair Oscar Party following the 92nd Oscars at The Wallis Annenberg Center for the Performing Arts in Beverly Hills on February 9, 2020. (Photo by Jean-Baptiste Lacroix / AFP)" title="Oscary 2020 - impreza Vanity Fair" /> Melanie Griffith 2019 rok: Źródło: Uroda Życia, Hello Zdrowie, Plotek.pl, WP Film, Gala.pl
Gwiazdor „Rancza” nie kryje dumy z jedynego syna. Franciszek Barciś nie poszedł w ślady sławnego ojca. Tak dziś zarabia na życie
Artur Barciś rzadko opowiada publicznie o swoich bliskich. Wiadomo jednak, że aktor ma jedynego syna, Franciszka, który również związał swoje życie z branżą filmową, choć wybrał inną drogę niż sławny ojciec. Czym zajmuje się Franciszek Barciś i co wiadomo o jego relacji z tatą?
Śmiało można powiedzieć, że należy do grona najbardziej lubianych i popularnych polskich aktorów. O Arturze Barcisiu najczęściej mówi się w kontekście jego zawodowych osiągnięć, a sympatię widzów zaskarbił sobie między innymi rolami w Znachorze, Człowieku z żelaza, Krótkim filmie o miłości, Tulipanie, Ranczu czy Miodowych latach. Aktor rzadko zdradza szczegóły ze swojego życia prywatnego i nie mówi w mediach o swoich bliskich. W 2022 roku zrobił jednak wyjątek i wraz z synem pojawił się w programie Krzysztofa Ibisza. Kim jest Franciszek Barciś, jedyne dziecko Artura Barcisia? Syn Artura Barcisia. Kim jest Franciszek Barciś? Artur Barciś wraz z ukochaną żoną, Beatą Barciś tworzą wspaniały związek. Ukochana aktora jest montażystką filmową i telewizyjną. Zakochani poznali się na planie serialu Pan na Żuławach i od tamtej pory są nierozłączni. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Wspólnie doczekali się jedynego syna. Franciszek od czasu do czasu pojawiał się w towarzystwie taty na czerwonym dywanie. W 2022 r. wystąpili razem w programie Demakijaż. Zobacz też: Córka Joanny Koroniewskiej idzie w ślady mamy. Janina właśnie zrobiła kolejny ważny krok Artur Barciś z synem Franciszkiem Barcisiem, 2003 rok Franciszek Barciś, Artur Barciś, program rozrywkowy „Moja krew”, 2004 Artur Barciś, Franciszek Barciś, Premiera spektaklu pt. Mayday, 2012 Artur Barciś i Franciszek Barciś o swojej relacji Artur Barciś jest niesamowicie dumny z osiągnięć syna i cieszy się jego szczęściem. Franciszek nie poszedł w ślady taty. Chociaż ma na swoim koncie doświadczenie filmowe. Miał pięć lat, gdy zagrał Adasia Miauczyńskiego (w dzieciństwie) w filmie Nic śmiesznego. Dziś ma dziś 37 lat i jest absolwentem Szkoły Filmowej w Łodzi. W 2014 roku ożenił się z ukochaną, Joanną Żydowicz (córką Marka Żydowicza), a owocem ich miłości są synek Gustaw i córeczka Jadwiga. „Jestem bardzo szczęśliwy, wybranka mojego syna jest wspaniałą kobietą, cudowną dziewczyną. Zawsze chciałem mieć córkę i mam”, komentował Artur Barciś w jednym z wywiadów. W przeciwieństwie do znanego ojca nie związał swojej przyszłości z aktorstwem, ale podobnie jak mama, został montażystą i zajmuje się grafiką komputerową. „Bawił się takimi rzeczami od dziecka. Pamiętam, jak zmontowałeś film animowany, jak miałeś dziesięć lat!”, mówił Artur Barciś w programie Krzysztofa Ibisza. Z pasją podchodzi do swojej pracy, a jej efekty możemy podziwiać w spektaklach i serialach: Orka, Balladyna, Wybudzeni, Konrad Wallenrod, Bezkrólewie, Dialog o narodzeniu. Tatę i syna łączy wyjątkowa więź. Obaj panowie stawiają na zasady przekazywane z pokolenia na pokolenie oraz na szczerość wobec siebie, bliskich, wykonywanego zawodu. „To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania”, mówił Artur Barciś Beacie Nowickiej. Oboje mają też wspólną pasję, którą jest gotowanie. „Tata zawsze imponował mi, że świetnie gotuje. Zaraził mnie tą pasją do gotowania”, wyznał Franciszek w programie Demakijaż. Czy Franciszek jest podobny do taty? Arturowi Barcisiowi i Franciszkowi Barcisiowi życzymy wszystkiego, co najlepsze! Sprawdź również: Dobra jak prawdziwy anioł, nauczyła ją szacunku dla drugiego człowieka. Anna Dymna wiele zawdzięcza mamie Artur Barciś i Franciszek Barciś w programie Demakijaż, 2022 rok
Zakochał się w niej w mgnieniu oka, ich ormiański ślub trwał 5 godzin. Robert i Agnieszka Makłowiczowie są razem od ponad 30 lat. Historia ich miłości zaskakuje do dziś
Robert Makłowicz od lat zabiera widzów w kulinarne podróże, ale o swoim życiu prywatnym mówi znacznie rzadziej. Od 35 lat jego żoną jest Agnieszka Makłowicz, którą poznał dzięki pracy w telewizji. Ich uczucie narodziło się na planie, a ślub zdecydowanie nie należał do zwyczajnych. Oto historia ich małżeństwa.
Widzowie cenią go za wyjątkowe poczucie humoru, smak i wiedzę, którą dzieli się z nimi w swoich programach! Ekspert, erudyta, gawędziarz... Swoje życie poświęcił kulinarnym podróżom. O jego pracy, która stała się pasją, wiemy dosyć dużo, a co z miłością? Okazuje się, że od 35 lat Robert Makłowicz jest szczęśliwym mężem. Swoją wybrankę poznał na planie programu telewizyjnego. Kim jest żona krytyka kulinarnego? Czym się zajmuje? Czy małżonkowie zdradzili przepis na udany związek? Sprawdźcie historię miłości Roberta i Agnieszki Makłowiczów. View Ediplayer on the source website Robert Makłowicz o kuchni mówi z miłością Robert Makłowicz debiutował gdy w telewizji gotował jedynie Maciej Kuroń. „Mój program był jedynym z gotowaniem w plenerach, pokazującym inne kraje i kultury. Internet był wówczas w powijakach. Teraz mamy blogerów, kanały telewizyjne pokazujące wyłącznie rzeczy o gotowaniu i podróżach. Świat się skurczył. Fakt, że nadal ktoś chce mnie oglądać, jest prawdziwą nobilitacją”, wspominał w 2018 roku w rozmowie dla VIVY! z Beatą Nowicką. Prawda jest taka, że grono fanów Roberta Makłowicza wciąż się powiększa! Coraz więcej osób szuka informacji nie tylko o dokonaniach eksperta kulinarnego, ale także o jego życiu prywatnym. A o nim Robert Makłowicz mówi dość... oszczędnie. Zazwyczaj w rozmowie z dziennikarzami wypowiada się na temat smaków świata, kulinarnych podróży i dzieli się ciekawostkami na temat jedzenia, pozostawiając strefę osobistą w bezpiecznym miejscu. Zobacz też: Wcześniej tego nie mówił. Teraz Kuba Badach odsłonił kulisy małżeństwa. Taka naprawdę jest Aleksandra Kwaśniewska W 2018 roku w rozmowie z Beatą Nowicką tak mówił nam o swoim rodzinnym domu, a także zainteresowaniu podróżami. Robert Makłowicz odkąd pamięta, przesiadywał w biblioteczce i zaczytywał się w kolejnych pozycjach. To były jego pierwsze podróże — palcem po mapie, był głodny poznawania świata. „W domu, ponieważ ojciec był marynarzem i często pływał, rządziły kobiety, kobiety gotujące. Dom był przedwojenny, z przedwojenną biblioteką, z przedwojennymi rocznikami gazet, często z działami poradnikowymi. Szybko przejechałem przez „Moje pisemko” i inne pozycje dla dzieci i potem czytałem z wypiekami na twarzy gazety nie tylko międzywojenne, ale też te sprzed pierwszej wojny. [...] W domu były też różne przedwojenne książki kucharskie, czytałem je namiętnie i było to dla mnie jak międzygalaktyczna podróż. Świat mnie nęcił”, dodawał. I chociaż po ukończeniu szkoły wybrał się na prawo i historię, to swoją przyszłość związał właśnie z kulinariami! Podróże po Europie tylko go wzbogaciły, poszerzyły horyzonty i pozwoliły poznać niesamowite smaki w poszczególnych krajach. Z tą wiedzą powrócił do Polski i odpowiednio wykorzystał. Sprawdź też: Robert Makłowicz zdradził nam, dlaczego mężczyźni w kuchni radzą sobie lepiej! Historia miłości: Agnieszka i Robert Makłowiczowie - jak się poznali? Kim jest Agnieszka Makłowicz? Podróżniczy program kulinarny, który prowadził w Telewizji Polskiej w latach 90. był prawdziwym hitem. I tutaj zaczyna się historia jego miłości. Wybrankę swojego serca, Agnieszkę Pogodę spotkał właśnie na planie telewizyjnym. Ukochana eksperta kulinarnego była pierwszą kierowniczką produkcji podróżniczo-kulinarnych programów dziennikarza, a następnie ich producentką. Pani Agnieszka Makłowicz jest absolwentką teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także kończyła Organizację Produkcji Filmowej i Telewizyjnej w Łodzi. Była kierownikiem produkcji filmów dokumentalnych: Pokolenie 89, Ja, robotnik budowlany, Kraków moje miasto. Czytaj też: Córka Joanny Koroniewskiej idzie w ślady mamy. Janina właśnie zrobiła kolejny ważny krok Robert i Agnieszka Makłowiczowie w 2008 roku: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkswBBP-4dacf73.jpg" width="2612" height="1600" alt="N/z Robert Maklowicz - kucharz - z zona Gala Jesienna TVP - prezentacja ramowki jesiennej Warszawa , Polska . 2008-08-25 . Presentation of Polish Television autumn programme in Warsaw, Poland. 2008-08-25,Image: 427260104, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Gala Jesienna TVP" /> Autor programów doskonale pamięta moment, w którym po raz pierwszy poznał przyszłą żonę. Dziś Robert Makłowicz i Agnieszka Makłowicz są ponad 30 lat po ślubie i nie ukrywają swojego szczęścia. „Nie dochodzi do mnie, że jestem z żoną już prawie 30 lat. Gdy ją poznałem, to był momencik, mgnienie oka, gdy się w niej zakochałem...”, mówił w jednym z wywiadów dla Faktu. Wspólne wyjazdy, praca bardzo ich do siebie zbliżyły. W końcu para stanęła na ślubnym kobiercu w 1991 roku w Armenii. Jak wyznał w rozmowie z Plejadą Robert Makłowicz, ceremonia zaślubin trwała pięć godzin! „Armenia jest bliska mojemu sercu, stamtąd pochodzą moi przodkowie. Ceremonia różni się od tej w Polsce: ksiądz stoi tyłem do publiczności i przodem do ołtarza. Sam ślub jest udzielany nie przed nałożeniem obrączek, a koron. Jest podobnie jak w cerkwi. Ceremonia trwała ponad pięć godzin, więc to było coś niezapomnianego. Co się działo? Nie wiem, bo nic nie rozumiałem, bo ksiądz mówił po ormiańsku”, zwierzał się dziennikarz. Po latach wspólnego życia Agnieszka i Robert Makłowicz wciąż się zaskakują. Ekspert kulinarny nie ukrywa, że lubi rozpieszczać swoją żonę drobnymi gestami. Wspólnie spędzony czas jest dla nich niesamowicie ważny, pielęgnują swoją relację. „Fajne jest to, że wciąż potrafimy wybrać się na super romantyczną randkę. Teraz modne są randki w wysoko położonych miejscach, na przykład na 40. piętrze. Chętnie bym zabrał Agnieszkę na coś takiego. Tylko musi być winda!’, dodawał, żartując w Fakcie. Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Robert Makłowicz: przepis na udany związek Wspólna praca zawsze ich do siebie zbliżała, inspirują się wzajemnie i motywują do działania. To pani Agnieszka pierwsza namawiała męża do stworzenia programu telewizyjnego o kuchni i kulturze. „Moja żona nie mówi mi, co mam gotować, ja nie wtrącam się do spraw technicznych i organizacyjnych. A dzięki temu jesteśmy razem. Jeśli człowiek połowę czasu spędza w hotelach, to przyjemniej się obudzi u boku kogoś bliskiego”, wspominał na łamach Show. A w rozmowie z Dzień Dobry TVN mówił: "Jak wiadomo, nie ma uniwersalnego przepisu, tak jak nie ma uniwersalnego przepisu na szczęście. Ludzie są różni, my się po prostu kochamy i tyle" Małżonkowie mają także miejsce, do którego uciekają z rodzinnego Krakowa. Wiele lat temu kupili dom w Dalmacji. „Ku naszemu zdumieniu okazało się, że w Dalmacji, o ile człowiek nie chce mieszkać na samym brzegu Adriatyku, ceny są dużo niższe niż w Polsce. Tak zatem w ramach naszego kredytu stać nas było na dom, którego nie trzeba remontować, i wiosną 2009 r. kupiliśmy coś takiego na półwyspie Pelješac”, tłumaczył w wywiadzie z Gazetą Krakowską. Agnieszka Makłowicz rzadko pojawiała się wraz z mężem podczas oficjalnych wyjść. Małżonkowie kilka lat temu udzielili wspólnego wywiadu i byli gośćmi w programie Pytanie na śniadanie. Tam zdradzili, jak wygląda ich wspólne życie. Okazuje się, że w domu najczęściej Robert Makłowicz gotuje i bierze na siebie obowiązek robienia zakupów, oczywiście kiedy akurat jest w domu. Pani Agnieszka podkreślała, że to mąż ma większą kulinarną wyobraźnię, ale są momenty, w których ustępuje ukochanej pola pierwszeństwa. Dla całej rodziny najważniejszy jest wspólnie spędzany czas. „Staramy się zawsze jadać obiady razem. Jest ta jedna pora, staramy się zaczekać na siebie. Żeby pobyć te pół godziny razem, żeby dowiedzieć się, co się wydarzyło”, mówiła żona Agnieszka. Makłowiczowie mają dwóch synów: Mikołaja i Ferdynanda. Starszy kończył w Szwajcarii szkołę gastronomiczno-hotelarską. Mikołaja nikt nie zmuszał do tego wyboru i dziś prowadzi winiarską firmę. Zawsze może liczyć na pomysłowość i pomoc taty. "Syn prowadzi firmę winiarską, ja mu podsuwam różne pomysły. Dłużej żyję, więcej jeżdżę, siłą rzeczy znam więcej smaków i większą liczbę winiarzy", opowiadał Robert Makłowicz na łamach Show. Z kolei Ferdynand wybrał się na studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ulubieniec widzów jest niesamowicie dumny ze swoich dzieci. Synowie Roberta Makłowicza wybrali własną ścieżkę i osiągają sukcesy. „W Szwajcarii takowe szkoły są najlepsze w świecie, więc była to dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał. Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców”, podkreślał w wywiadzie dla Show. Robertowi i Agnieszce Makłowiczom życzymy wszystkiego dobrego! Robert Makłowicz z synami <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJRlPC5-8d5bdc1.jpg" width="1600" height="2346" alt="N/z Robert Maklowicz - kucharz - z zona Gala Jesienna TVP - prezentacja ramowki jesiennej Warszawa , Polska . 2008-08-25 . Presentation of Polish Television autumn programme in Warsaw, Poland. 2008-08-25,Image: 427260097, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Gala Jesienna TVP" /> Źródło: Fakt, Pomponik.pl, Gazeta Krakowska, Plejada.pl, Pytanie na śniadanie, VIVA!, wywiad Beaty Nowickiej z 2018 roku,
Zachwycała wykonaniem „Tej naszej młodości”. Mało kto wie, że poślubiła Mariana Dziędziela
Jej głos znała cała Polska, a „Ta nasza młodość” w jej wykonaniu na lata stała się symbolem Piwnicy pod Baranami. Halina Wyrodek zachwycała na scenie, ale równie ciekawa historia rozgrywała się z dala od świateł reflektorów. Przez lata u jej boku był Marian Dziędziel. Połączyła ich nie tylko wielka miłość, ale też aktorstwo – i jedna decyzja, która miała ogromne znaczenie dla jego kariery.
Była bardzo charakterystyczną aktorką. Pogodną prymuską z błyskiem w oku. Nie dało się jej nie lubić. W kabarecie znalazła się właściwie trochę przez przypadek. Kiedy Piotr Skrzynecki, kierownik artystyczny „Piwnicy pod Baranami”, zobaczył Halinę Wyrodek po raz pierwszy, z miejsca zaproponował jej miejsce w zespole. Choć wiele lat pracowała w teatrze i zdobywała doświadczenie przed kamerami, to właśnie „Piwnica” stała się jej ukochanym miejscem, w którym czuła się najswobodniej. Interpretowała utwory do słów największych poetów, a piosenką, która podbiła serca widzów, była „Ta nasza młodość”. Utwór szybko stał się żelaznym punktem repertuaru „Piwnicy pod Baranami” i hymnem kabaretu. Prywatnie Halina Wyrodek całe życie była wierna jednemu mężczyźnie... Razem na scenie, razem w codzienności. Halina Wyrodek-Dziędziel: kariera Kiedy w 1969 roku ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Teatralnych w Krakowie, jeszcze w tym samym roku została aktorką w teatrze im. Juliusza Słowackiego. Można było ją tam oglądać przez kolejne dwie dekady, aż do czasu, gdy w 1992 dołączyła do zespołu Teatru STU. Z kolei pięć lat po zdobyciu dyplomu, zmierzyła się po raz pierwszy w swoim życiu ze sztuką kabaretową i jak sama określiła, było prześmiesznie. "Nigdy nie byłam w Piwnicy, ani nie widziałam wcześniej Piotra Skrzyneckiego. Kiedy Marta Stebnicka w Teatrze Słowackiego robiła 'Karykatury' Kisielewskiego, gitarzysta z zespołu muzycznego, Paweł Ostafil, zaproponował mi, żebym przyszła do Piwnicy. Zostałam przedstawiona panu Piotrowi Skrzyneckiemu i na jego zaproszenie od razu zostałam w Piwnicy jako wykonawczyni. Zaczęłam od piosenki, którą śpiewałam na studiach aktorskich: 'Ballada o żołnierzu i śmierci", opowiadała Halina Wyrodek-Dziędziel. Szybko okazało się, że aktorka poczuła się w tej artystycznej formie, jak ryba w wodzie. Zasady grania w kabarecie były inne niż te na scenie teatralnej, dawały jej więcej swobody i możliwości improwizacji, co Halina Wyrodek ogromnie doceniała i przekuwała w prawdziwą sztukę. Zmieniała się też relacja z widownią, bowiem "Piwnica" stwarzała dla aktorki pole do bliższej i kameralnej relacji z widzami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfcOJwE-f4ac2f5.jpg" width="1600" height="1600" alt="Kraków 11.1976. Spektakl jubileuszowy Piwnicy Pod Baranami, w związku z XX-leciem istnienia kabaretu, w Pałacu Potockich (Pałac Pod Baranami) przy Rynku Głównym 27. Nz. od lewej: Halina Wyrodek, Anna Dymna, Aleksandra Maurer, Irena Wiśniewska. meg PAP/Maciej Sochor Dokładny dzień wydarzenia nieustalony." title="Jubileusz 20-lecia" /> "Kabaret to dla mnie aktorskie dopełnienie. W Piwnicy mam wolną rękę. Każdy numer mogę prowadzić według reakcji publiczności. W teatrze, oczywiście, inwencja też się liczy, ale czasami można mieć odmienne zdanie niż reżyser, a trzeba się podporządkować jego woli", wyznała. Bardzo szybko stała się ważną postacią na krakowskiej scenie kabaretowej. Na przestrzeni lat interpretowała utwory do słów m.in. Baczyńskiego, Witkacego, Szekspira, Leśmiana i Poświatowskiej, jednak najbardziej popularną piosenką bezapelacyjnie została "Ta nasza młodość". Widzowie pokochali kompozycję Zygmunta Koniecznego do słów wiersza Tadeusza Śliwiaka i bardzo często przychodzili do "Piwnicy pod Baranami", aby posłuchać właśnie tego dzieła. "Jest w 'Młodości' coś magicznego. Śpiewam ją kilkanaście lat, a ciągle wzrusza. Często zdarza mi spotykać widzów, którzy mówią: 'Pani Halino, kiedy będzie Ta nasza młodość? Niech nam pani da znać, bo my przyszliśmy na Szał i na Tę naszą młodość. Mam takich fanów zarówno wśród dorosłych, jak i wśród młodzieży. Bardzo mnie cieszy, że to właśnie młodzi ludzie, wychowani przecież na tych heavy metalach i innych szarpidrutach, potrafią tu przyjść i przeżyć inny rodzaj artystycznych wzruszeń.", opowiadała aktorka. Halina Wyrodek-Dziędziel: występy na szklanym ekranie O utalentowaną aktorkę upomniały się też film i telewizja. Jej pierwszym filmem były "Opowieści w czerwieni" Henryka Kluby. W serialu zadebiutowała po raz pierwszy u Andrzeja Titkowa. Reżyser w produkcji pt. "Układ krążenia" obsadził ją w roli mieszkanki Moczar, wyrazistej kobiety ze wsi, która nie boi się wykrzyczeć, co jej leży na sercu. Takie były też inne role, w które Halina Wyrodek wcielała się przed kamerą. Reżyserzy lubili proponować jej postaci silnych i niezależnych kobiet, a ona ze swoim wyrazistym głosem, bardzo dobrze się w nie wpasowywała. Fani polskich serialów mogą kojarzyć aktorkę również z roli prostytutki Grety z niezapomnianego serialu "Na kłopoty... Bednarski" i radnej Wyrobkowej ze "Stacyjki". "Miło wspominam 'Zmory' Wojciecha Marczewskiego, 'Party przy świecach' Antoniego Krauzego. Przywiązana też jestem do epizodów w 'Kochankach mojej mamy' i 'Marcowych migdałach' u Radosława Piwowarskiego czy w 'Kobiecie z prowincji' Andrzeja Barańskiego", wspominała Halina Wyrodek. Halina Wyrodek tworzyła szczęśliwy związek z Marianem Dziędzielem Przez pierwsze lata swojej aktorskiej kariery Halina Wyrodek i Marian Dziędziel szli pod rękę, zawsze razem. Poznali się na sali egzaminacyjnej, jeszcze jako przyszli studenci krakowskiej PWST w 1965 roku. Marian Dziędziel, tak samo jak Halina, tuż po ukończeniu szkoły dostał angaż w Teatrze Słowackiego. Pobrali się, a kilka lat później, już jako małżeństwo, występowali w "Piwnicy pod Baranami", gdzie w latach 70. i 80. stali się bardzo rozpoznawalni i lubiani. Na przestrzeni kolejnych lat założyli rodzinę, urodziły im się córki, Agnieszka i Joanna. Aktorska para stworzyła bardzo ciepły i pełen gościnności dom, który przyciągał wielu przyjaciół. Jedną z atrakcji był z pewnością pies Gucio. Marian Dziędziel nazywał go kundlem podhalańskim, gdy wspominał, jak to się stało, że zwierzak znalazł u nich dom. "Dzieci przyniosły do domu i tak już został", tłumaczył. Zobacz też: Zaszokowali dwa razy - gdy zostali parą i gdy się rozstali. Oto historia Anny Dereszowskiej i Piotra Grabowskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGjFEL0-d83d8c7.jpg" width="1600" height="2392" alt="Krakow, 1976. Piwnica pod Baranami, n/z od lewej: Andrzej Warchal, Marian Dziedziel.,Image: 429714242, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Witold Gorka / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Zawodowo ścieżki małżeństwa rozminęły się, gdy Marian Dziędziel zapragnął rozwinąć się aktorsko w większych filmowych produkcjach. Haliny Wyrodek nie ciągnęło tak bardzo przed kamery jak jej męża, choć ilekroć miała taką okazję, traktowała epizody filmowe, jako budujące doświadczenia. To właśnie ona przekonała aktora, żeby w 1996 roku poszedł na zdjęcia próbne do "Gier ulicznych" Krzysztofa Krauzego. "Idź, nie mamy nawet telefonu, powiedziała, zapomną o tobie...", mówiła do Mariana Dziędziela. "Ten film zdecydował o wszystkim. A nie chciałem nawet iść na zdjęcia próbne. Już wiedziałem o używaniu podczas nich kamer bez taśmy, bo i tak było wiadomo, kto zagra", wspominał aktor w rozmowie z "Dziennikiem Polskim". Okazało się, że ta krótka, kilkuminutowa rola stała się przepustką do wielkiej filmowej kariery aktora. Tego samego dnia, kiedy kręcono zdjęcia z udziałem Mariana Dziędziela, na planie pojawił się reżyser Wojtek Smarzowski. "Zaproponował mi rolę w "Małżowinie", później w spektaklu "Kuracja", a w końcu w "Weselu" - opowiadał Marian Dziędziel. O losach ich małżeństwa nigdy nie było wiadomo za dużo. Aktor nigdy nie lubił opowiadać o swoim życiu prywatnym w mediach. Po śmierci żony pytano go o jego związek z Haliną Wyrodek, a także o ich córki, ale Marian Dziędziel nie przekraczał tej granicy. "Coś trzeba mieć dla siebie. Jakąś tajemnicę i pewne świętości, których się nie dotyka", tłumaczył dziennikarzom. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggDPvh4-c48907e.jpg" width="1600" height="2400" alt="Kraków, 14.05.2013. Aktor Marian Dziêdziel podczas konferencji prasowej w Krakowie 14 bm., z okazji zakoñczenia zdjêæ do filmu "Pod mocnym anio³em". Ekranizacja powieci Jerzego Pilcha w re¿yserii Wojciecha Smarzowskiego powinna trafiæ do kin w pierwszym kwartale 2014 roku. (jb/awol) PAP/Jacek Bednarczyk" title="Marian Dziêdziel" /> Halina Wyrodek: zmagała się z nałogiem Aktorka już od młodzieńczych lat nie stroniła od alkoholu. Środowisko artystyczne słynęło w owym czasie z towarzyskich spotkań suto zakrapianych trunkami, a przy tym występy artystki w "Piwnicy pod Baranami" dawały jej kolejne okazje do picia. "Alkohol potrzebny jest w każdym kabarecie, bo daje ludziom odrobinę niezbędnego luzu" - mówiła Halina Wyrodek. "W teatrze jest inaczej: ludzie wchodzą na widownię, muszą siąść, ani papieroska, ani drinka, siedzą, oglądają sztukę. W kabarecie, z założenia, musi być zupełnie inny nastrój. Odrobina alkoholu, oczywiście nie za dużo, dopinguje wykonawców i widzów." Halina Wyrodek przestała pić, kiedy dowiedziała się, że choruje na nowotwór. Walczyła przez kilka lat, rok przed śmiercią wyznała, że wciąż ma wielką ochotę do życia i się nie poddaje. Do końca pozostawała częstym gościem i artystką "Piwnicy pod Baranami". Artystka zmarła 12 sierpnia 2008 roku. "Kochała życie i żyła naprawdę intensywnie. Była szalona i bezkompromisowa, a jednocześnie niezwykle ciepła" - mówił o niej po jej śmierci poeta i kompozytor Leszek Wójtowicz. Źródła: culture.pl, swiatseriali.interia.pl, swiat-tessy.com, kultura.onet.pl
Karwowski i Maliniak bawili całą Polskę. Mało kto wiedział, co naprawdę łączyło aktorów "Czterdziestolatka". Ich historia ma poruszający finał
Na ekranie bez przerwy się ścierali. Stefan Karwowski próbował trzymać nerwy na wodzy, a Roman Maliniak robił wszystko, by jego szef nie miał zbyt spokojnego dnia. Po wyłączeniu kamer Andrzej Kopiczyński i Roman Kłosowski nie przypominali jednak swoich bohaterów. Jeden był dystyngowany i spokojny, drugi bardziej żywiołowy. Przez lata łączyła ich znajomość, której Kłosowski pod koniec życia nadawał szczególne znaczenie. Gdy Kopiczyński odszedł w 2016 roku, serialowy Maliniak nie ukrywał, jak bardzo dotknęła go strata dawnego kolegi.
„Czterdziestolatek” sprawił, że dla kilku pokoleń Polaków stali się niemal nierozłączni. Andrzej Kopiczyński był Stefanem Karwowskim – inżynierem, mężem Magdy, ojcem i człowiekiem próbującym odnaleźć się w absurdach codzienności PRL-u. Roman Kłosowski pojawiał się obok niego jako Maliniak, podwładny, którego trudno było nazwać wymarzonym współpracownikiem. Ich ekranowe przepychanki należały do największych atutów serialu. Im bardziej Karwowski próbował zachować powagę, tym łatwiej Maliniak potrafił wyprowadzić go z równowagi. Prywatnie ta dynamika wyglądała zupełnie inaczej. Karwowski i Maliniak byli stworzeni, by się drażnić. Publiczność natychmiast kupiła ten duet Kiedy „Czterdziestolatek” trafił na ekrany w połowie lat 70., Andrzej Kopiczyński nie był aktorskim debiutantem. Zanim został Stefanem Karwowskim, miał za sobą lata pracy w teatrze i dziesiątki kreacji. Podobnie Roman Kłosowski – absolwent warszawskiej PWST, aktor teatralny, filmowy i późniejszy reżyser – zdążył już wystąpić u takich twórców jak Wojciech Jerzy Has, Andrzej Munk czy Jerzy Kawalerowicz. A jednak wystarczyło kilka odcinków serialu Jerzego Gruzy, by dla milionów widzów stali się przede wszystkim Karwowskim i Maliniakiem. Kontrast był idealny. Kopiczyński miał w sobie naturalną elegancję i spokój, dzięki którym Karwowski nawet w najbardziej absurdalnych sytuacjach pozostawał wiarygodny. Kłosowski wnosił zupełnie inną energię: ruchliwość, charakterystyczną mimikę, zaczepność i komediowy nerw. Maliniak był przy tym postacią, której teoretycznie nie powinno się lubić. – „Facet raczej wredny, lizus, podkopuje zaufanie do szefa” – przyznawał po latach Roman Kłosowski w rozmowie z „Rzeczpospolitą”. Sam początkowo miał wątpliwości, czy w ogóle powinien tę rolę przyjmować. Publiczność zdecydowała inaczej. Im bardziej Maliniak kombinował, tym bardziej widzowie czekali na jego kolejne starcie z Karwowskim. Roman Kłosowski i Andrzej Kopiczyński prywatnie byli zupełnie inni niż ich bohaterowie Największy paradoks ich relacji polegał na tym, że napięcie, które tak świetnie działało przed kamerą, nie miało wiele wspólnego z prywatnymi charakterami aktorów. Kłosowski wspominał Kopiczyńskiego jako człowieka eleganckiego, spokojnego i wyważonego. „Andrzej był zawsze dystyngowanym panem, z klasą i dystansem. Ja przy nim wyglądałem jak mały krzykacz” – mówił po latach Roman Kłosowski. Podobnie zapamiętała Kopiczyńskiego Zofia Czerwińska, która także należała do serialowej rodziny „Czterdziestolatka”. Po jego śmierci mówiła, że był człowiekiem wyjątkowo łagodnym i zdyscyplinowanym. – „On był kompletnie nieaktorski, on był łagodnym, fajnym, zdyscyplinowanym, szalenie spolegliwym aktorem” – wspominała. To ważne, bo ekranowy Karwowski często był nerwowy, zmęczony, sfrustrowany i wikłał się w kolejne konflikty. Kopiczyński potrafił natomiast zostawić tę energię przed kamerą. Kłosowski również nie był Maliniakiem, choć widzom coraz trudniej było oddzielić aktora od postaci. CZYTAJ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka” Roman Kłosowski długo miał problem z Maliniakiem. Kopiczyński stał się Karwowskim bez podobnej walki Sukces „Czterdziestolatka” dał obu aktorom popularność, jakiej wcześniej nie znali. W przypadku Kłosowskiego miał jednak swoją cenę. Maliniak przykleił się do niego tak mocno, że niektórzy przestali widzieć w nim Romana Kłosowskiego. – „Może tylko zaczęło mnie w którymś momencie denerwować, kiedy ludzie podchodzili do mnie na ulicy i wołali: panie Maliniak!” – wspominał aktor. W innych rozmowach przyznawał, że ludzie potrafili wołać za nim nazwiskiem bohatera także w sklepach i na ulicach. Dla kogoś, kto uważał się przede wszystkim za aktora dramatycznego i miał w dorobku znacznie bardziej wymagające teatralne kreacje, mogło być to frustrujące. Kłosowski najbardziej cenił role Szwejka czy Ryszarda III. Tymczasem dla publiczności wciąż pozostawał człowiekiem, który biega za Karwowskim i woła „panie inżynierze”. – „Ta rola przylgnęła do mnie jak rola Klossa do Stasia Mikulskiego czy Brunnera do Karewicza, ale mnie nie ograniczyła” – podkreślał po latach. Z czasem nauczył się przyjmować tę popularność z większą czułością. „Czterdziestolatek” się skończył, ale Karwowski i Maliniak wrócili razem przed kamery Pierwsza odsłona serialu przeszła do historii telewizji, lecz historia bohaterów na tym się nie skończyła. Andrzej Kopiczyński wrócił jako Stefan Karwowski między innymi w filmie „Motylem jestem, czyli romans 40-latka”, a w latach 90. ponownie spotkał się z Romanem Kłosowskim na planie serialu „40-latek. 20 lat później”. Maliniak również zdążył się zmienić. Dawny podwładny Karwowskiego nie był już tylko irytującym technikiem. W nowej rzeczywistości zrobił karierę i stał się człowiekiem wpływowym. Ta zamiana pozycji była jednym z najbardziej przewrotnych pomysłów kontynuacji. Bohaterowie byli starsi, Polska wyglądała inaczej, ale ich wspólne sceny nadal opierały się na napięciu, które widzowie pamiętali sprzed lat. Trudno było już wtedy wyobrazić sobie jednego bez drugiego. Po zejściu z planu każdy wracał do własnego życia Popularność stworzyła wrażenie, że Kopiczyński i Kłosowski funkcjonowali niemal jak nierozłączny duet. W rzeczywistości każdy z nich miał osobne życie zawodowe, rodzinne i towarzyskie. Roman Kłosowski przez blisko sześć dekad był związany z żoną Krystyną. Poznali się w Szczecinie, gdy młody aktor pracował w tamtejszym teatrze. Wspólne życie stało się dla niego jednym z najważniejszych punktów odniesienia. Kiedy po latach zaczął poważnie tracić wzrok, Krystyna pomagała mu przygotowywać się do pracy. Czytała sztuki i scenariusze, a Kłosowski uczył się tekstów ze słuchu. „Nie umiałbym żyć bez Krystyny” – mówił o niej. Nazywał żonę swoją miłością, mądrością i cierpliwością. Andrzej Kopiczyński również prowadził życie dalekie od tego, które widzowie znali z mieszkania Karwowskich. Był kilkakrotnie żonaty, miał córkę Katarzynę. Przede wszystkim pozostawał aktorem teatralnym, choć to telewizyjny Stefan Karwowski całkowicie zdominował jego wizerunek w oczach szerokiej publiczności. ZOBACZ TEŻ: Nie uwierzysz, co działo się przy tworzeniu tej legendarnej czołówki serialu PRL. Nigdy by nie powstała, gdyby nie żony artystów Z wiekiem życie Romana Kłosowskiego bardzo się zmieniło Najtrudniejszy okres przyszedł znacznie później. W 2013 roku zmarła Krystyna Kłosowska. Małżeństwo przeżyło razem około 58 lat. Dla aktora był to potężny cios. Został sam w mieszkaniu, które znał od dziesięcioleci, a do tego coraz poważniejsze problemy ze wzrokiem odbierały mu jedną z największych przyjemności – możliwość czytania. Kłosowski nie ukrywał tęsknoty za żoną. Jednocześnie coraz większą wartość mieli dla niego dawni przyjaciele i znajomi. Wśród nich był Andrzej Kopiczyński. Los chciał, że serialowy Karwowski również znalazł się wówczas w bardzo trudnym momencie życia. Andrzej Kopiczyński chorował na Alzheimera. Jego świat stopniowo się kurczył Kopiczyński w ostatnich latach życia zmagał się z chorobą Alzheimera. Informację o chorobie potwierdzano publicznie jeszcze przed jego śmiercią. Z czasem aktor wymagał coraz większej opieki. Dla człowieka, którego twarz kojarzyła cała Polska, było to wyjątkowo bolesne pożegnanie ze сценą i dawnym życiem. Kłosowski także miał coraz więcej problemów zdrowotnych. Jego wzrok dramatycznie się pogarszał, później pojawiały się również problemy z chodzeniem. Dwaj aktorzy, którzy w „Czterdziestolatku” reprezentowali energię ludzi w pełni zawodowej aktywności, po czterech dekadach mierzyli się z doświadczeniami, o których w czasach Karwowskiego i Maliniaka nikt nie mógł nawet myśleć. Pojawił się pomysł Skolimowa. Kłosowski nie chciał opuszczać swojego domu W 2015 roku prasa rozpisywała się o możliwości przeprowadzki Romana Kłosowskiego do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Bliscy mieli martwić się o aktora, któremu coraz trudniej było samodzielnie funkcjonować. Sam Kłosowski nie był do tego pomysłu przekonany. Przyznawał jednak, że obecność znajomych aktorów mogłaby wiele zmienić. – „Nie mówię, że tam nigdy nie pojadę. Są tam moi koledzy aktorzy, więc miałbym towarzystwo i miałbym z kim porozmawiać” – mówił. Wtedy właśnie media zaczęły łączyć tę historię z Andrzejem Kopiczyńskim. Zofia Czerwińska podkreślała, że relacje obu aktorów były dobre i nie widziałaby problemu w ich wzajemnych kontaktach. Nie powstał jednak żaden potwierdzony plan wspólnego zamieszkania dawnych gwiazd „Czterdziestolatka”. Była raczej wizja, która szczególnie działała na wyobraźnię widzów: Karwowski i Maliniak, po tylu ekranowych sporach, znów pod jednym dachem – już bez kamer i scenariusza. Do tego nie doszło. Śmierć Andrzeja Kopiczyńskiego mocno dotknęła Romana Kłosowskiego Andrzej Kopiczyński zmarł 13 października 2016 roku w Warszawie. Miał 82 lata. Roman Kłosowski bardzo przeżył wiadomość o jego odejściu. Był już wtedy po śmierci żony i sam zmagał się z chorobami. Kolejne pożegnanie człowieka, którego znał od dziesięcioleci, przypomniało mu o własnym przemijaniu. „Andrzej był młodszy ode mnie, nie spodziewałem się, że nadszedł jego czas. Dużo myślę... jak trudny i zaskakujący finał miało jego życie. Bardzo go brak” – mówił po śmierci kolegi. Jeszcze mocniej brzmiały jego słowa o tym, jak ważni stali się dla niego bliscy po odejściu Krystyny. „Po śmierci Krysi przyjaciele trzymali mnie przy życiu” – przyznawał. Nie była to już wypowiedź Maliniaka o Karwowskim. Mówił starszy człowiek o utracie kolejnej osoby należącej do świata, który stopniowo odchodził razem z jego pokoleniem. Roman Kłosowski nie bał się mówić o śmierci. „Mam spełnione życie” Pod koniec życia Kłosowski nie ukrywał, że starość jest dla niego trudna. Tracił wzrok, gorzej chodził, tęsknił za żoną. Jednocześnie nie przedstawiał siebie jako człowieka przegranego. Wręcz przeciwnie. „Naprawdę nie mogę narzekać na los. Wiem, że to życie teraz kończę, ale jestem z tym pogodzony” – mówił w jednym z ostatnich wywiadów. Na pytanie o śmierć odpowiadał bez wielkich słów. „Nie, nie boję. Uciążliwa jest natomiast ta starość”. Najważniejsze było jednak inne zdanie: „Miałem spełnione życie, które brałem garściami”. Do końca pamiętał również o „Czterdziestolatku”. Choć kiedyś irytowało go, gdy na ulicy nazywano go Maliniakiem, z wiekiem spojrzał na swoje „drugie nazwisko” łagodniej. Widział, że właśnie dzięki tej postaci pamiętają o nim ludzie, którzy nie mogli oglądać premierowych odcinków serialu w latach 70. Karwowski i Maliniak zostali razem w pamięci widzów Roman Kłosowski przeżył Andrzeja Kopiczyńskiego o niespełna dwa lata. Zmarł 11 czerwca 2018 roku. Miał 89 lat. Ich prywatna relacja nigdy nie była kopią tego, co oglądaliśmy w „Czterdziestolatku”. Nie było między nimi nieustannej wojny o wpływy, donosów ani komicznych awantur. Kopiczyński był dla Kłosowskiego eleganckim, spokojnym kolegą, z którym połączyła go jedna z najważniejszych produkcji w historii polskiej telewizji. Serial zrobił z nich duet na całe życie – przynajmniej w oczach publiczności. Kłosowski przez pewien czas próbował uwolnić się od Maliniaka. Kopiczyński na zawsze pozostał Karwowskim. Ostatecznie obaj przekonali się jednak, że są role, których nie da się po prostu zostawić w garderobie po zakończonym zdjęciu. Po kilkudziesięciu latach widzowie nadal pamiętają ich przede wszystkim razem: Karwowski idzie przez plac budowy, próbując zachować powagę, a kilka kroków za nim pojawia się Maliniak. I już wiadomo, że za chwilę spokój pana inżyniera się skończy. Zobacz również: Mieli romans w „Czterdziestolatku”, mówiła o nich cała Polska. Prawda wyszła na jaw po latach Źródła: FilmPolski.pl, PAP.pl, Dzieje.pl, TVP Kultura, PolskieRadio.pl, Rzeczpospolita, Fakt.pl, Plejada.pl, Viva.pl, Teatr Powszechny w Łodzi, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (gov.pl), Roman Kłosowski i Jagoda Opalińska „Z Kłosem przez życie”
Ich relacja zrodziła się z wielkiej tragedii. „Mówią o mnie »druga mama«”, wyznała Martyna Wojciechowska
Martyna Wojciechowska opublikowała poruszający wpis z okazji 25. urodzin Julii i Kuby Łukaszewiczów. Dziś są dorosłymi ludźmi, ale ich relacja z podróżniczką zaczęła się ponad dwie dekady temu, po tragicznej śmierci ich ojca Rafała Łukaszewicza. To właśnie wtedy Wojciechowska postanowiła, że pozostanie obecna w ich życiu.
„25 lat wyjątkowych dzieci, bo dla mnie bliźniacy Julka i Kuba Łukaszewicz w moim sercu zawsze będą kochanymi dziećmi” – napisała Martyna Wojciechowska. Za tym jednym zdaniem kryje się historia niezwykłej więzi, która narodziła się w bardzo trudnych okolicznościach. Po wypadku na Islandii, w którym zginął Rafał Łukaszewicz, podróżniczka nie odsunęła się od jego rodziny. Przeciwnie – postanowiła być blisko jego dzieci. Dziś Julia i Kuba mówią o niej „druga mama”. Martyna Wojciechowska „drugą mamą”. Wszystko zaczęło się po tragedii na Islandii „25 lat wyjątkowych dzieci, bo dla mnie bliźniacy Julka i Kuba Łukaszewicz w moim sercu zawsze będą kochanymi dziećmi” – napisała Martyna Wojciechowska w emocjonalnym wpisie opublikowanym z okazji urodzin bliźniaków. Za tymi słowami kryje się historia, która trwa od ponad dwóch dekad. Ojcem Julii i Kuby był Rafał Łukaszewicz – operator i bliski przyjaciel Martyny Wojciechowskiej. Razem podróżowali po świecie. W 2004 r., podczas wyprawy przez Islandię, doszło do tragicznego wypadku samochodowego. „Ich tatą był Rafał Łukaszewicz, operator, z którym podróżowałam na wiele krańców świata, ale przede wszystkim mój Przyjaciel. Rafał zginął w wypadku samochodowym podczas naszej podróży przez Islandię. Ja złamałam kręgosłup” – wspominała Wojciechowska. W innym wywiadzie wracała do dramatycznych chwil jeszcze bardziej szczegółowo. „Siedzieliśmy na tylnym siedzeniu samochodu, spałam na jego kolanach. Potem nie umiałam sobie poradzić z odpowiedzią, dlaczego zginął Rafał, a nie ja” – mówiła. To wydarzenie na zawsze zmieniło jej życie. Sama została ciężko ranna, a jednocześnie musiała zmierzyć się ze śmiercią bardzo bliskiej osoby. Julia i Kuba mieli po 3 latka. Wtedy podjęła ważną decyzję Po tragedii Martyna Wojciechowska spotkała się z dziećmi Rafała. Julia i Kuba byli wtedy jeszcze bardzo mali. „Julka i Kuba mieli wtedy po 3 latka i kiedy spojrzałam w te ich rafałowe oczy postanowiłam, że chcę być obecna w ich życiu i że zawsze będę za nich odpowiedzialna” – opowiadała po latach. Nie była to deklaracja na chwilę. Wojciechowska rzeczywiście pozostała blisko rodziny swojego przyjaciela. „Od tego dnia Alicja (żona Rafała) i trójka Jego dzieci, czyli bliźniaki Julia i Kuba oraz Ula są dla mnie jak Rodzina” – napisała w dziesiątą rocznicę tragedii. Z czasem ta więź stawała się coraz silniejsza. Wojciechowska nie ukrywała, że relacja z dziećmi przyjaciela ma dla niej szczególne znaczenie. W 2019 r. określiła ją nawet mianem „rodziny z wyboru”. Dziś, po latach, widać, że nie były to jedynie emocjonalne słowa wypowiedziane pod wpływem tragedii. Julia i Kuba nadal są obecni w jej życiu. Tak dziś żyją Julia i Kuba. Praga, Amsterdam i własne pasje Bliźniaki są już dorosłe i prowadzą własne życie. Martyna Wojciechowska z dumą opowiada o tym, jaką drogę każde z nich wybrało. „Dzisiaj patrzę na wspaniałych 25-letnich młodych dorosłych, z których Rafał byłby na pewno bardzo dumny. Bo jego dzieciaki i żona Alicja, były dla niego całym światem” – podkreśliła. Julia dużo podróżuje. Mieszka i pracuje w Pradze – mieście, które, jak wspominała Wojciechowska, było ważne także dla jej ojca. „Julka dużo podróżuje, mieszka i pracuje w Pradze, mieście, które Rafał tak lubił, chciał tam studiować w szkole filmowej” – napisała podróżniczka. Kuba również wyjechał z Polski. Zamieszkał w Amsterdamie i zawodowo związał się z tym, co jest jego pasją. „Kuba także wyjechał z kraju, mieszka w Amsterdamie. Pracuje w zawodzie, który jest jego pasją – jest wspaniałym sommelierem” – opowiadała Wojciechowska. Jak dodała, Kuba często wraca do Polski, szczególnie w Karkonosze. „Jak mówi, najlepiej odpoczywa na mrozie, chodząc po górach z rakami przypiętymi do butów”. Martyna nie kryje dumy, gdy mówi o obojgu. „Są wspaniałymi ludźmi, otwartymi na świat i ciekawymi tego, co przed nimi. Żyją pełnią życia i czerpią z niego, ile się da” – napisała. „Zawsze traktowałem cię jak naszą drugą mamę” Relacja Martyny Wojciechowskiej z Julią i Kubą nie jest jednostronna. Szczególnie poruszające są słowa Kuby, które podróżniczka przytoczyła przy okazji premiery książki „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. Przed jej wydaniem Wojciechowska rozmawiała z dziećmi Rafała Łukaszewicza o tym, jak odbierają powrót do trudnych wydarzeń. „Chciałam się upewnić, jak odbierają powrót do tej bolesnej historii. Powiedzieli, że traktują to jak formę upamiętnienia Rafała. Że moje podróże i wyprawy są dla nich kontynuacją misji ich taty, który kochał być w drodze” – zdradziła. Wtedy Kuba powiedział jej słowa, które najlepiej pokazują, jak bliska stała się ich relacja. „Zawsze traktowałem cię jak naszą drugą mamę” – powiedział. Dodał również: „Tata nie żyje i nic tego nie zmieni, ale to ważne, że potrafiłaś przekuć to trudne doświadczenie w coś dobrego, w misję i robienie rzeczy ważnych dla innych”. Dla Wojciechowskiej te słowa mają szczególne znaczenie. W najnowszym wpisie wróciła do nich, podkreślając, że czuje wdzięczność za miejsce, jakie zajmuje w życiu bliźniaków. „To wielki przywilej być częścią ich codzienności i dumna jestem, że mówią o mnie »druga mama«, a o Marysi »siostra«” – napisała. Historia Martyny Wojciechowskiej, Julii i Kuby zaczęła się od jednego z najbardziej dramatycznych momentów w jej życiu. Po latach jest jednak również historią konsekwencji, bliskości i więzi, która przetrwała kolejne etapy życia. Bliźniaki dorosły, wyjechały z kraju i poszły własnymi drogami, ale jedno pozostało niezmienne: Wojciechowska nadal jest częścią ich rodziny. Źródła: Plejada.pl, WP Kobieta, Viva.pl
Ojciec Filipa Łobodzińskiego pominął go w testamencie. Dziennikarz nie kryje rozgoryczenia. "Nie powiedział mi"
Filip Łobodziński zdobył się na jedno z najbardziej osobistych wyznań w swoim życiu. Dziennikarz, tłumacz i muzyk wrócił do trudnej relacji z ojcem, rodzinnych tajemnic oraz konfliktu o spadek, który – jak ujawnia – od siedmiu lat rozstrzyga sąd. Nie ukrywa, że najbardziej boli go nie sam testament, lecz rozmowa, do której nigdy nie doszło.
Po latach Filip Łobodziński zdecydował się opowiedzieć o sprawach, które przez długi czas pozostawały wyłącznie rodzinną historią. We wpisie opublikowanym na Facebooku i we wspomnieniach zawartych w autobiografii wraca zarówno do bolesnych doświadczeń z dzieciństwa, jak i wydarzeń, które nastąpiły po śmierci ojca. W centrum jego opowieści znalazły się przemilczane rodzinne tajemnice, testament oraz wieloletni spór o zachowek. Wspomnienie córki stało się początkiem osobistego wyznania Zanim Filip Łobodziński wrócił do relacji z własnym ojcem, opowiedział o swoim doświadczeniu ojcostwa. Nie ukrywał, że – jak wielu rodziców – popełniał błędy, ale zawsze starał się być obecny w życiu swoich córek. Szczególnie poruszające miejsce w jego wpisie zajmuje wspomnienie młodszej córki Marii, która zmarła w 2015 roku po chorobie nowotworowej. „Młodsza od blisko jedenastu lat pozostaje pięknym wspomnieniem. Pamiętam mnóstwo cudownych chwil. Pamiętam też niestety te dni, kiedy było coraz gorzej. Kiedy ostatni raz sama wstała, kiedy ostatni raz była na kontroli w szpitalu, kiedy ostatni raz rozmawialiśmy – na dwa dni przed Jej odejściem. Potem już nie była w stanie mówić” – napisał na Facebooku. To właśnie od refleksji o ojcostwie rozpoczął opowieść, która z czasem przerodziła się w rozliczenie z własną przeszłością i relacją z ojcem. Filip Łobodziński o ojcu. „Dla osób z zewnątrz mogło to robić wrażenie hodowli” Relacja z ojcem była – jak przyznaje – pełna niedopowiedzeń i emocjonalnego dystansu. We wpisie opisał go jako człowieka niezwykle racjonalnego i wymagającego. „Był to człowiek do szpiku kości racjonalny, bez skłonności do jakichkolwiek pozytywnych uniesień. Do negatywnych owszem – bywał bardzo surowy, jako ojciec, jako mąż, jako współpracownik czy kolega” – napisał na Facebooku. Łobodziński wspomina również, że dopiero po latach matka zaczęła otwarcie mówić mu o swoich uczuciach, a ojciec okazywał je jedynie sporadycznie. „Mama długo po rozwodzie rodziców zaczęła wreszcie przyznawać się do miłości wobec swojego dziecka. Ojciec miewał przebłyski uczucia, poza tym rozmawiał ze mną jak z bliskim współpracownikiem” – wspominał. Swoje dzieciństwo podsumował jednym z najmocniejszych zdań całego wpisu. „Obydwoje [...] mieli trudności z wyrażaniem ciepłych uczuć wobec mnie, jedynaka; dla osób z zewnątrz mogło to robić wrażenie hodowli” – napisał na Facebooku. Zobacz też: Kultowy „Duduś” zapłacił wysoką cenę za sławę w PRL-u. „Nic już nie było normalne” Rodzinne tajemnice wyszły na jaw dopiero po śmierci ojca Po śmierci ojca Filip Łobodziński odkrył, że wiele ważnych spraw przez lata pozostawało przed nim ukrytych. Dowiedział się, że ojciec wcześniej stracił córkę z pierwszego małżeństwa. O istnieniu przyrodniej siostry usłyszał dopiero kilka lat po jego śmierci od najmłodszego brata ojca. Nie doszło również do spotkania z dziadkiem, choć – jak twierdzi Łobodziński – ten chciał poznać wnuka. „Nie doprowadził do tego, bym poznał mojego dziadka, zanim ten zmarł, gdy miałem siedemnaście lat” – wspominał na Facebooku. To właśnie przemilczenia i niewypowiedziane historie stały się dla niego jednymi z najboleśniejszych wspomnień związanych z ojcem. „Pominął mnie w testamencie”. Siódmy rok walki o zachowek Największy ciężar emocjonalny wpisu dotyczy jednak testamentu. Filip Łobodziński ujawnił, że ojciec sporządził testament na prawie siedem lat przed śmiercią, ale nigdy nie powiedział mu o swojej decyzji. Tym bardziej że – jak podkreśla – wcześniej obowiązywały między nimi inne ustalenia dotyczące przyszłego podziału majątku. „Pominął mnie w testamencie na prawie siedem lat przed śmiercią, ale nie zająknął się o tym ani słowem, choć dżentelmeńskie ustalenia między nami były takie, że »moją« część spadku przeznacza docelowo dla swojej młodszej wnuczki” – napisał na Facebooku. Po śmierci ojca okazało się, że cały majątek został zapisany jego żonie. Gdy Łobodziński wspomniał o należnym mu zachowku, spotkał się z odmową. „Jego żona (...) gdy po śmierci ojca powiedziała mi o testamencie, a ja wtedy wspomniałem o zachowku, należnym mi z mocy oczywistych i niekwestionowanych przepisów prawa cywilnego, odmówiła i zagroziła, że gdy będę się upierał przy zachowku („bo tak robią tylko ludzie niegodziwi”), to źle się to dla mnie skończy” – relacjonował na Facebooku. Jak podkreśla, postępowanie sądowe trwa już od siedmiu lat. „Sprawa w sądzie toczy się siódmy rok” – napisał. Nie ma wątpliwości, co było dla niego najbardziej bolesne. „Nie powiedział mi o testamencie, bo bez wątpienia wstydził się swojej decyzji” – ocenił we wpisie. Ostatnia rozmowa z ojcem i decyzja, która do dziś boli Choć między ojcem a synem nigdy nie doszło do rozmowy o testamencie, ich ostatnie spotkania pozostawiły w pamięci Łobodzińskiego wiele emocji. W autobiografii „Filip Łobodziński?” wspomina wizyty w szpitalu. Opisuje, że podczas jednej z nich ojciec poprosił go o zabezpieczenie ważnych plików i archiwum znajdującego się na komputerze. „Jak wyraźnie powiedział, tylko mnie ufał” – wspomina Filip Łobodziński w autobiografii „Filip Łobodziński?” (wyd. 2024). Kilka dni przed śmiercią siedzieli jeszcze razem przy szklaneczkach whisky i rozmawiali o literaturze. Nawet wtedy temat testamentu nie padł. „Ten wielbiciel Conrada nie umiał zachować się po conradowsku” – napisał później na Facebooku. Po śmierci ojca spełniona została także jego ostatnia wola. Ciało zostało przekazane Akademii Medycznej, dlatego do dziś nie ma miejsca pochówku, które Filip Łobodziński mógłby odwiedzać. „W rezultacie do dziś nawet nie ma grobu, nad którym mógłbym wylać z siebie gorycz” – przyznał na Facebooku. Swój wpis zakończył zdaniem, które nadaje całej historii szerszy wymiar i pokazuje, że jego refleksje wykraczają daleko poza rodzinny spór o majątek. „Ojcostwo nie jest żadnym przywilejem. Jest często wspaniałym, ale obowiązkiem” – podsumował Filip Łobodziński na Facebooku. Czytaj też: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY! Źródła: Facebook Filipa Łobodzińskiego – wpis opublikowany po Dniu Ojca, Pomponik, Onet Plejada, Fakt
Monika Pyrek zakończyła karierę 13 lat temu. Jak dziś wygląda jej życie? Od sportu wcale nie odeszła
Od jej ostatniego zawodowego skoku minęło już 13 lat. W tym czasie w życiu Moniki Pyrek zmieniło się bardzo wiele – została mamą dwóch synów, odnalazła się w nowych rolach i przewartościowała swoje podejście do sportu. Dziś świętuje 46. urodziny i nie walczy już o medale i rekordy, ale nadal trudno wyobrazić sobie jej codzienność bez aktywności. Czym obecnie zajmuje się jedna z najbardziej utytułowanych polskich lekkoatletek i jak macierzyństwo zmieniło jej życie?
Bez wątpienia jest jedną z najlepszych polskich lekkoatletek. Monika Pyrek przez lata należała do światowej czołówki skoku o tyczce, zdobywała medale najważniejszych imprez i wielokrotnie poprawiała rekord Polski. W 2013 roku zdecydowała się zakończyć zawodową karierę, ale ze sportem nie pożegnała się właściwie nigdy. Dziś działa m.in. w Polskim Związku Lekkiej Atletyki, wspiera młodych zawodników, prowadzi klub sportowy i nadal regularnie trenuje. Jak wygląda jej życie 13 lat po zejściu ze stadionu? Monika Pyrek – sport Już jako mała dziewczynka nie potrafiła długo usiedzieć w jednym miejscu. Ciągnęło ją do sportu. W szkole podstawowej chodziła na SKS-y, grała w koszykówkę i piłkę nożną. W 1994 roku w Bałtyku Gdynia zaczęła trenować lekkoatletykę – początkowo skok wzwyż i wielobój. Później skoncentrowała się na skoku o tyczce, a już w 1997 roku wystąpiła w reprezentacji Polski na mistrzostwach Europy juniorów. Z czasem sportowa pasja przerodziła się w zawód i sposób na życie. Co ciekawe, Pyrek wybrała dyscyplinę, która wymagała od niej zmierzenia się z własną słabością – od dziecka zmagała się bowiem z lękiem wysokości. „Moim sposobem na zniwelowanie stresu było też to charakterystyczne chuchanie w dłonie. Przez lęk wysokości na pewno nie robiłam też tylu akrobatycznych ćwiczeń co Ania Rogowska. Uważam, że zdecydowanie się na skok o tyczce to był ogromny krok, by spróbować przełamać swój lęk” – opowiadała przed laty w rozmowie z Onet Sport. Jej sportowy dorobek robi ogromne wrażenie. Czterokrotnie reprezentowała Polskę na igrzyskach olimpijskich – w Sydney, Atenach, Pekinie i Londynie. W Atenach w 2004 roku zajęła czwarte miejsce. Zdobywała również medale mistrzostw świata na stadionie i w hali, a do jej największych sukcesów należą srebrne medale mistrzostw świata w Helsinkach w 2005 roku oraz Berlinie w 2009 roku. Jej rekord życiowy wynosi 4,82 m. Na krajowym podwórku przez lata należała do absolutnej czołówki. Aż 11 razy zdobywała mistrzostwo Polski na stadionie i tyle samo razy triumfowała w hali. Monika Pyrek wygrała „Taniec z Gwiazdami” Jednym z przełomowych momentów w jej życiu okazał się udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Propozycja pojawiła się w trudnym dla zawodniczki okresie. Pyrek zmagała się z konsekwencjami poważnej kontuzji stopy, która wytrąciła ją z treningowego rytmu i odbiła się również na jej psychice. To właśnie wtedy jej otoczenie namawiało ją, by spróbowała czegoś zupełnie nowego. „Po kontuzji jeszcze więcej blokad pojawiło się w mojej głowie. Nie zdołałam zakwalifikować się na mistrzostwach Europy. Miałam dosyć skakania. Wtedy mój psycholog, trener i menedżer wspólnie z moim mężem uznali, że powinnam przyjąć ofertę z »Tańca z Gwiazdami«. Udział w programie miał mi dać ponowną motywację do skakania” – wspominała. Decyzja okazała się strzałem w dziesiątkę. Monika Pyrek występowała w parze z Robertem Rowińskim i ostatecznie sięgnęła po Kryształową Kulę. Po latach nadal bardzo dobrze wspomina ten okres. Jak przyznała w 2026 roku, udział w programie dał jej nie tylko ogromną rozpoznawalność, ale również nauczył ją funkcjonowania w mediach i prezentowania samej siebie. Jednocześnie świadomie nie zdecydowała się na karierę w show-biznesie – po zakończeniu programu pozostała związana przede wszystkim ze sportem. Zobacz też: Kuba Błaszczykowski zniknął przez problemy zdrowotne. Czy jeszcze wróci na murawę? Dlaczego Monika Pyrek zakończyła karierę? Problemy ze stopą sprawiły, że Pyrek nie odzyskała pełnej sprawności. Igrzyska olimpijskie w Londynie w 2012 roku okazały się ostatnimi w jej karierze, a oficjalnie z zawodowym sportem pożegnała się w sierpniu 2013 roku. „Wiedziałam, że nadszedł ten moment. Po ostatnim skoku powiedziałam do trenera i męża, by zrobili mi ostatnie zdjęcie na stadionie. I wtedy wszyscy się popłakaliśmy” – opowiadała później w rozmowie z Onet Sport. Zakończenie kariery nie oznaczało jednak rozstania ze sportem. Wręcz przeciwnie. Z czasem Pyrek znalazła dla siebie zupełnie nowe role. Co robi dziś Monika Pyrek? Jest wiceprezesem PZLA W 2026 roku była lekkoatletka pozostaje bardzo mocno związana ze swoją dyscypliną. Zasiada w zarządzie Polskiego Związku Lekkiej Atletyki i pełni funkcję wiceprezesa PZLA. Angażuje się m.in. w inicjatywy wspierające kobiety w sporcie oraz rozwój kolejnych pokoleń lekkoatletów. Wykorzystuje przy tym doświadczenie zdobyte nie tylko na stadionach, ale również podczas późniejszej pracy w mediach. Pomaga młodym sportowcom m.in. lepiej odnajdywać się w kontaktach z dziennikarzami i przygotowywać do medialnej strony zawodowego sportu. To jednak tylko część jej działalności. Zobacz też: Życie Anity Włodarczyk skrywa wiele tajemnic. Jaka prywatnie jest polska sportsmenka? Monika Pyrek szkoli młodych sportowców w Szczecinie Szczególnie ważna pozostaje dla niej praca z dziećmi i młodzieżą. Monika Pyrek prowadzi Uczniowski Klub Sportowy OSOT Szczecin, który zajmuje się szkoleniem najmłodszych. Założenie jest proste: zachęcić dzieci do lekkoatletyki, wyłapywać talenty, a następnie umożliwiać najbardziej uzdolnionym dalszy rozwój – między innymi w skoku o tyczce. Była mistrzyni zwraca też uwagę na ogromne zainteresowanie lekkoatletyką w Szczecinie oraz potrzebę stworzenia odpowiedniego zaplecza treningowego. W 2026 roku podkreślała, że miasto wciąż czeka na halę lekkoatletyczną, a istniejące obiekty nie są już wystarczające wobec liczby dzieci zainteresowanych treningami. Od lat ważnym elementem jej życia pozostaje również Fundacja Moniki Pyrek. Organizacja realizuje projekty mające zachęcać najmłodszych do aktywności fizycznej i pokazuje, że sport nie musi oznaczać wyłącznie wyników, presji i rywalizacji. Pyrek wielokrotnie podkreślała, że w przypadku dzieci najważniejsza powinna być przede wszystkim radość z ruchu. Monika Pyrek sprawdziła się także w radiu Po zakończeniu zawodowej kariery Pyrek musiała odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości. Jedną z niespodziewanych dróg okazały się media. Związała się z Radiem Szczecin, choć – jak wspominała po latach – początkowo sądziła, że stacja chce jedynie wykorzystać jej głos do krótkiej zapowiedzi czy jingla. Tymczasem otrzymała propozycję prowadzenia porannego programu. Było to dla niej ogromne wyzwanie. Jako uczennica nie należała bowiem do osób, które chętnie występowały publicznie. Przeszła jednak szkolenia i z czasem coraz pewniej czuła się przed mikrofonem. Doświadczenie medialne okazało się przydatne również w jej późniejszej działalności. Jak przyznawała w 2026 roku, dzięki pracy po drugiej stronie mikrofonu znacznie lepiej rozumie dziś dziennikarzy i może dzielić się tą wiedzą z młodszymi zawodnikami. Jak dzisiaj trenuje Monika Pyrek? Choć od zakończenia profesjonalnej kariery minęło już 13 lat, Monika Pyrek nadal jest bardzo aktywna. Nie walczy już o medale i rekordy, ale sport pozostaje ważną częścią jej codzienności. Biega i bierze udział w imprezach charytatywnych, w tym Wings for Life World Run. Regularnie wykonuje również treningi siłowe i ćwiczy pilates. Dziś jej cele są jednak zupełnie inne niż w czasach zawodowej kariery. Chce przede wszystkim zachować sprawność na kolejne dekady, dobrze się czuć i mieć energię dla swoich dzieci. Aktywność fizyczna jest dla niej również sposobem na odreagowanie stresu i odpoczynek od szybkiego tempa codziennego życia. Jak przyznała w 2026 roku, motywują ją obrazy aktywnych kobiet w wieku 70 czy 80 lat, które dzięki regularnemu ruchowi zachowują sprawność. Sama również chce jak najdłużej pozostać w dobrej formie. Monika Pyrek w szkole podstawowej Monika Pyrek jest aktywna także na Instagramie. „Sport jest dobry na wszystko” Monika Pyrek pozostaje aktywna również w mediach społecznościowych. Jej instagramowy profil dobrze pokazuje, jaką drogę wybrała po zakończeniu zawodowej kariery. „Pokażę Ci, że sport jest dobry na wszystko” – deklaruje w swoim bio. Nie jest to tylko hasło. Była tyczkarka konsekwentnie wykorzystuje swoją rozpoznawalność do promowania aktywności fizycznej. Na Instagramie odsyła m.in. do prowadzonej przez siebie Fundacji Moniki Pyrek oraz Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Informuje tam również o swoich współpracach ambasadorskich. Szczególnie ważne miejsce w jej działalności zajmują projekty kierowane do najmłodszych. Fundacja realizuje m.in. Monika Pyrek Camp, Monika Pyrek Tour, prowadzi fundusz stypendialny i organizuje Alternatywne lekcje WF. Tylko w ramach ostatniego z tych projektów do wiosny 2026 roku w sportowych zajęciach uczestniczyło już ponad 55 tys. dzieci z całej Polski. Pyrek jest również ambasadorką programu KINDER Joy of moving. Jej działalność wykracza jednak poza inicjatywy stricte sportowe. W swoim aktualnym instagramowym bio wymienia także współprace z markami Persil, adidas i Grupą Polmotor. W maju 2026 roku została oficjalnie ogłoszona ambasadorką CHERY Polmotor, a wsparciem w ramach tej współpracy objęto również jej fundację. Mimo że od zakończenia profesjonalnej kariery minęło już 13 lat, Pyrek wciąż buduje więc swoją działalność wokół sportu. Tyle że dziś zamiast walczyć o kolejne rekordy, stara się przede wszystkim zachęcać innych do ruchu – szczególnie dzieci i młodzież. Monika Pyrek – dzieci i życie prywatne. Ma dwóch synów W życiu prywatnym najważniejsza dla Moniki Pyrek jest rodzina. W 2013 roku lekkoatletka wyszła za mąż za Norberta Rokitę. Para doczekała się dwóch synów – Grzegorza, który urodził się w 2013 roku, oraz młodszego Juliana, urodzonego w 2017 roku. Rodzina od lat związana jest ze Szczecinem. Macierzyństwo przypadło w życiu Pyrek na szczególny moment – właśnie w 2013 roku zakończyła zawodową karierę. Dopiero jako mama w pełni przekonała się, jak wielkim wyzwaniem musi być dla sportsmenek powrót do profesjonalnego treningu po urodzeniu dziecka. W rozmowie z serwisem hotmag.pl w 2019 roku przyznała, że z ogromnym podziwem patrzy na zawodniczki, które potrafią łączyć macierzyństwo ze sportem na najwyższym poziomie. Sama przez lata funkcjonowała w rzeczywistości, w której nawet około 250 dni w roku spędzała poza domem. Po narodzinach dzieci trudno było jej sobie wyobrazić, że mogłaby nadal żyć w podobny sposób. Pyrek zwracała uwagę, że nawet możliwość zabierania dziecka na zgrupowania nie rozwiązuje wszystkich problemów. Perspektywa otrzymania tuż przed ważnym finałem informacji, że jej dziecko zachorowało, była dla niej trudna do pogodzenia z koniecznością całkowitego skoncentrowania się na starcie. „Teraz widzę, jak zmieniły mi się priorytety. Już nie ryzykuję, nie potrzebuję ekstremalnych sytuacji” – mówiła wówczas. Była tyczkarka nie ukrywała, że szczególnie trudno wyobrazić jej sobie taki powrót w przypadku skoku o tyczce, a więc konkurencji wymagającej nie tylko znakomitego przygotowania fizycznego, ale również gotowości do podejmowania ryzyka. Sportsmenki, które po urodzeniu dzieci wracają do profesjonalnej rywalizacji i ponownie odnoszą sukcesy, określiła wręcz mianem „arcymistrzyń”. Czy synowie Moniki Pyrek pójdą w ślady mamy? Nic dziwnego, że sport pojawia się również w życiu jej synów. Monika Pyrek nie zamierza jednak za wszelką cenę wychowywać kolejnych zawodowców. Zależy jej przede wszystkim na tym, aby Grzegorz i Julian od najmłodszych lat traktowali ruch jako naturalną część codzienności. W wywiadzie z 2019 roku z uśmiechem wspominała, że początkowo wcale nie była przekonana, czy jej starszy syn będzie zainteresowany aktywnością fizyczną. Z czasem Grzegorz zaczął jednak biegać, skakać i nauczył się jeździć na rowerze. Pyrek żartowała nawet, że nauczenie syna jazdy na dwóch kółkach uważa za jedno ze swoich „światowych dokonań”. U młodszego Juliana już jako małego dziecka dostrzegała zupełnie inny temperament. Opisywała go jako bardzo aktywnego, zdecydowanego i bezkompromisowego, żartując, że może to być „dobry materiał na sportowca”. Nie oznacza to jednak, że synowie mają kontynuować karierę mamy. Pyrek podkreślała, że nie chce ich do niczego zmuszać. Woli podpowiadać i wspierać, pozostawiając im możliwość znalezienia własnej drogi. Najważniejsze jest dla niej wyrobienie w dzieciach nawyku aktywnego spędzania czasu. Chciałaby, aby w chwili nudy naturalnym wyborem był dla nich spacer, rower, badminton czy zabawa z bratem, a nie wyłącznie siedzenie w domu. To podejście dobrze współgra z działalnością, którą prowadzi po zakończeniu kariery. Zarówno jako mama, jak i poprzez fundację oraz pracę z młodymi sportowcami Pyrek stara się pokazywać dzieciom, że ruch nie musi oznaczać profesjonalnych treningów, medali i walki o wyniki. Przede wszystkim powinien dawać przyjemność. Macierzyństwo zmieniło także jej podejście do perfekcjonizmu, który przez lata był nieodłączną częścią życia zawodowej sportsmenki. „Tego nauczył mnie sport, że gdy się czegoś podejmuję, to mam robić na sto procent, by wyszło. Poza tym będąc sportowcem, wszystko kręciło się wokół mnie, a teraz uwagę przenoszę na zupełnie inne osoby” – opowiadała w jednym z wywiadów. Pyrek przyznawała również, że jako mama stara się przekazać synom coś, czego sama musiała się nauczyć – że nie trzeba być perfekcyjnym, aby zasługiwać na miłość i akceptację. Sport nauczył ją ogromnej dyscypliny i determinacji, ale rodzina sprawiła, że z czasem przewartościowała część zasad, którymi kierowała się jako zawodniczka. Dziś aktywność fizyczna wciąż łączy się z jej życiem rodzinnym. Sama biega, ćwiczy siłowo i pilates, a jednym z powodów, dla których chce zachować dobrą kondycję, jest właśnie możliwość nadążania za synami. Sport, który kiedyś oznaczał dla niej rekordy, medale i kolejne zawody, po zakończeniu kariery stał się więc także sposobem na zdrowe i aktywne życie z najbliższymi. Monice Pyrek życzymy dużo szczęścia! Sprawdź też: Siostra wspomina tragicznie zmarłą koszykarkę Małgorzatę Dydek Źródło: Fundacja Moniki Pyrek, Sport Onet, Onet.pl, Sport Onet, Wikipedia, Plejada
Na dwa tygodnie przed odejściem oscarowy aktor dał córce prezent. Te słowa nabrały później innego znaczenia
Dziś, 11 sierpnia, mija dokładnie 12 lat od śmierci Robina Williamsa. Jeden z najwybitniejszych i najbardziej uwielbianych aktorów Hollywood przez dekady rozśmieszał i wzruszał miliony widzów, choć prywatnie mierzył się z niezwykle trudnymi problemami zdrowotnymi. Na krótko przed śmiercią zdobył się na wyjątkowy gest wobec swojej córki Zeldy. Prezent, który jej podarował, stał się bezcenną pamiątką i symbolem ich niezwykłej więzi.
Robin Williams przez lata zachwycał talentem, charyzmą i niezwykłą umiejętnością łączenia komedii z dramatem. Role w takich filmach jak „Pani Doubtfire”, „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” czy „Buntownik z wyboru” zapewniły mu miejsce w historii kina. Za kulisami aktor zmagał się jednak z poważnymi problemami zdrowotnymi, które w ostatnich miesiącach życia przybrały dramatyczny obrót. 11 sierpnia 2014 roku Robin Williams zmarł w wieku 63 lat. Dziś, dokładnie 12 lat po jego śmierci, świat ponownie wspomina niezwykłego artystę i człowieka, którego odejście wstrząsnęło milionami fanów. Szczególnego znaczenia nabiera historia prezentu, który na krótko przed śmiercią podarował swojej córce Zeldzie. Ostatni gest miłości Robin Williams od lat cieszył się opinią jednego z najbardziej utalentowanych i charyzmatycznych aktorów w historii kina. Jednak prywatnie zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi oraz osobistymi trudnościami. W sierpniu 2014 roku świat stracił gwiazdę, która wniosła w życie milionów ludzi ogrom radości i nadziei... Na dwa tygodnie przed tym smutnym wydarzeniem aktor nie mógł uczestniczyć w 25. urodzinach swojej córki Zeldy. Postanowił jednak, że mimo nieobecności, przekaże jej prezent pełen symboliki. Wybrał naszyjnik z wygrawerowanym napisem: „Zawsze będziesz moją gwiazdą”. Ten drobny, ale niezwykle wymowny gest stał się jednym z najcenniejszych wspomnień w jej życiu. Czytaj też: Ocalił życie wielu ludziom, do dziś są mu za to wdzięczni. Robin Williams w poruszających wspomnieniach syna Choroba, która zmieniła wszystko W ostatnich latach życia Robin Williams zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Początkowo zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona, jednak po czasie okazało się, że prawdziwym powodem pogarszającego się stanu zdrowia było otępienie z ciałami Lewy’ego – rzadka i niezwykle trudna w leczeniu choroba neurologiczna. Aktor cierpiał również na liczne dolegliwości fizyczne, w tym problemy ze snem oraz drżenie dłoni. Z każdym miesiącem objawy nasilały się, odbierając mu siły i radość życia. W połączeniu z wcześniejszymi problemami zdrowotnymi i psychicznymi stan ten stał się ogromnym wyzwaniem. Zobacz także: Nic nie zapowiadało tragedii. Mroczne kulisy śmierci Robina Williamsa wyszły na jaw dopiero po latach... Wspomnienia rodziny i fanów Odejście Robina Williamsa było ogromnym ciosem dla jego rodziny i milionów fanów na całym świecie. Jego najstarszy syn, Zachary, wielokrotnie wspominał ojca w mediach społecznościowych. W jednym z poruszających wpisów z okazji jego 73. urodzin napisał: „Tato, w dniu twoich urodzin chcę powiedzieć ci, że pamiętam cię za nadzieję i radość, jaką wnosiłeś w życie. Nie ma tygodni, żeby ktoś nie powiedział mi, jak bardzo pomogłeś innym przetrwać trudne chwile. Jestem bardzo wdzięczny i dumny z tego, że jestem twoim synem. Kocham cię na zawsze”. Zachary wspominał także charakterystyczne spojrzenie ojca – radosne, ciekawskie i pełne miłości – które na zawsze zapadło w pamięć bliskim. Wspomnienia te pokazują, jak ogromny wpływ miał Robin Williams na życie nie tylko swojej rodziny, ale też niezliczonych osób na całym świecie. SPRAWDŹ TEŻ: „Opanujemy Parkinsona tak, by przeżył pan kolejne dziesięć lat". Gdy Robin Williams usłyszał diagnozę, załamał się Dziedzictwo artysty Robin Williams pozostawił po sobie dziesiątki niezapomnianych ról – od „Pani Doubtfire” przez „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” po „Buntownika z wyboru”. Jego humor, empatia i niezwykła umiejętność łączenia komedii z dramatem sprawiły, że stał się jednym z najbardziej cenionych aktorów swojego pokolenia. Dziś, ponad dekadę po jego odejściu, wciąż jest wspominany nie tylko jako artysta, ale przede wszystkim jako ciepły, troskliwy człowiek. Naszyjnik, który podarował córce, pozostaje symbolem jego bezwarunkowej miłości – przypomnieniem, że nawet w trudnych chwilach starał się dawać swoim bliskim to, co najcenniejsze. Źródła: viva.pl, rozrywka.o2.pl
Po trzech miesiącach znajomości wzięli ślub, są razem od 16 lat. Historia miłości Chrisa Hemswortha i Elsy Pataky porusza
Ich miłość od początku rozwijała się w zawrotnym tempie. Chris Hemsworth i Elsa Pataky poznali się w 2010 roku, a zaledwie trzy miesiące po pierwszym wspólnym wyjściu byli już małżeństwem. Choć wszystko zaczęło się niemal jak w filmie, oboje podkreślają, że szczęśliwy związek wymaga ciągłej pracy.
Chris Hemsworth i Elsa Pataky nie potrzebowali lat, by przekonać się, że chcą iść przez życie razem. Ich uczucie rozwijało się w zawrotnym tempie – poznali się w 2010 roku, a zaledwie trzy miesiące po pierwszym wspólnym wyjściu byli już małżeństwem. Kameralna ceremonia odbyła się 25 grudnia na jednej z indonezyjskich wysp i, jak wspominał aktor, była właściwie spontaniczną decyzją. Choć ich miłość zaczęła się jak historia z filmu, oboje nigdy nie ukrywali, że udane małżeństwo wymaga pracy, cierpliwości i wzajemnego zrozumienia. Z czasem stworzyli rodzinę, doczekali się trójki dzieci i wspólnie zdecydowali się zamienić Los Angeles na spokojniejsze życie w Australii. Oto historia związku, który od początku nie oglądał się na żadne konwenanse. Chris Hemsworth i Elsa Pataky – historia miłości Chris Hemsworth i Elsa Pataky poznali się w 2010 roku. Po kilku tygodniach zdecydowali się pojawić na imprezie, która była organizowana przez LACMA w Los Angeles. Ich związek bardzo szybko się zaczął. Oboje nie zamierzali się zatrzymywać w dalszych krokach. Trzy miesiące od pierwszego wspólnego wyjścia, pobrali się. Kiedy? Otóż 25 grudnia 2010 roku. Widać, że Boże Narodzenie świętują podwójnie. Ceremonia była bardzo skromna i miała charakter prywatny. Oboje zdecydowali, że sakramentalne “Tak” powiedzą sobie na jednej z indonezyjskich wysp. „To wszystko zdarzyło się naprawdę szybko, ale czuliśmy, że to właściwa decyzja. Że to ma sens i właśnie tak ma być (…) W zasadzie nie mieliśmy żadnego planu, jeśli mam być szczery. Byliśmy akurat na wakacjach wspólnie z naszymi rodzicami, zupełnie przypadkiem, więc spontanicznie uznaliśmy, że to dobra okazja. I zrobiliśmy to", wyznał aktor w programie Good Morning Britain. Zakochani są ze sobą już prawie 16 lat i nie ma mowy o żadnym kryzysie. Wiadomo, jak w każdym małżeństwie bywają lepsze i gorsze dni. Sama Elsa w australijskim Body&Soul mówiła: „To zabawne, że ludzie uważają nas za idealną parę. Nie ma mowy. To były wzloty i upadki, a my nadal pracujemy nad tym związkiem. Myślę, że związek to ciągła praca. To nie jest łatwe". „Małżeństwo wymaga dużo pracy. Nie wydaje mi się, żeby każda para była idealna. Związek wymaga cierpliwości, zrozumienia, wielu rozmów, poznania drugiej osoby, a także poznania siebie i tego, co robisz źle. Nie pozwól, aby duma stanęła na Twojej drodze”, dodała artystka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaWfRYP-8d26f80.jpg" width="1682" height="1600" alt="BEVERLY HILLS, CA - JANUARY 11: Chris Hemsworth and Elsa Pataky attend the 3rd annual Sean Penn & Friends HELP HAITI HOME Gala benefiting J/P HRO presented by Giorgio Armani at Montage Beverly Hills on January 11, 2014 in Beverly Hills, California. (Photo by Kevin Mazur/Getty Images for J/P Haitian Relief Organization)" title="3rd Annual Sean Penn & Friends HELP HAITI HOME Gala Benefiting J/P HRO Presented By Giorgio Armani - Inside" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgZx7VJ4-1dff127.jpg" width="1600" height="2229" alt="LOS ANGELES, CA - OCTOBER 10: Elsa Pataky and Chris Hemsworth attend the premiere of Disney And Marvel's "Thor: Ragnarok" on October 10, 2017 in Los Angeles, California. (Photo by Todd Williamson/Getty Images)" title="Premiere Of Disney And Marvel's "Thor: Ragnarok" - Red Carpet" /> Dzieci Chrisa Hemswortha i Elsy Pataky Zakochani doczekali się trójki dzieci. W 2012 roku na świat przyszła ich córeczka o imieniu India Rose, a dwa lata później bliźniaki - Sasha i Tristan. „Posiadanie u swojego boku człowieka, którego kochasz i tworzenie z nim rodziny to najlepsza rzecz, jaka może przytrafić się w życiu. Nie mogę prosić o więcej", mówiła aktorka w hiszpańskim magazynie Hola!. Elsa Pataky z zawodu jest aktorką, ale na rzecz rodziny postanowiła na jakiś czas ograniczyć swoją aktywność zawodową. Całą uwagę poświęciła dzieciom, jednak jej mąż pomaga, jak tylko może. „Chris wracał do domu i mówił: „Jak minął dzień?". I nie czułam się dumna, mówiąc: jestem tylko mamą". Na co Chris odpowiedział: „Ale powinnaś, ponieważ to najtrudniejsza, ale też najwspanialsza praca na świecie". W wielu wywiadach Elsa Pataky jest pytana o to, jak się żyje z jednym z najprzystojniejszych aktorów na świecie. Z tego co mówi wynika, że: „Chris zawsze potrafi rozśmieszyć zarówno dzieci, jak i mnie, opowiada żarty tylko po to, żeby oczyścić i wyluzować atmosferę. Humor w naszym związku i w naszej rodzinie odgrywa niezwykle ważną rolę. Ważniejszą niż inne rzeczy", mówiła dla magazynu Hola!. Z tym można się zgodzić, ponieważ aktor od czasu do czasu na swoich social mediach dodaje zabawne wpisy. Kiedyś udostępnił zdjęcie ze swoim synkiem, które zostało zrobione na planie filmowym Thora. Pod fotografią mogliśmy przeczytać: „Trzymam rękę mojego małego mężczyzny i zadaję mu stare jak świat pytanie. „Kim chcesz być, kiedy dorośniesz?”. W odpowiedzi usłyszałem: „Tato, chcę być Supermanem”. Na szczęście mam dwoje innych dzieci...”, czytaliśmy. Jak widać filmowy heros lubi czasem zażartować. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Na dwa tygodnie przed odejściem oscarowy aktor dał córce prezent. Te słowa nabrały później innego znaczenia Życie prywatne Chrisa Hemswortha i Elsy Pataky Co robią w wolnych chwilach? Starają się wspólnie spędzać czas i rozwijać swoje pasje. Zakochani kochają aktywność fizyczną, sport oraz zdrowe odżywanie. Na dowód tego, Chris stworzył swoją stronę internetową centr.com, na której można znaleźć odpowiednie plany treningowe oraz żywieniowe nad którymi pracuje jego team. Gdy wejdziemy w link, możemy przeczytać: „Trenuj, jedz, żyj lepiej z zespołem Chrisa Hemswortha. Zmień swoje zdrowie, kondycję oraz sposób myślenia dzięki zespołowi światowej klasy ekspertów Chrisa Hemswortha”. Jak widać, przy pomocy wielu specjalistów zainteresowani będą mogli wyglądać jak filmowy bóg piorunów. Oboje postanowili wyjechać z Los Angeles do Australii do Byron Bay na wschodnim wybrzeżu wyspy. Czy to wpłynęło na ich karierę i małżeństwo? Nie, ponieważ Chris niedawno wystąpił w najnowszej produkcji Marvela, a Elsę mogliśmy niedawno oglądać w filmie Netflixa Przechwycenie. Artystka tak samo jak jej mąż, pokazała swoje niezwykle wysportowane ciało. A jak przeprowadzka wpłynęła na ich relacje? „Owszem, kochałem niektóre aspekty życia w Los Angeles. Ale zarówno moja żona, jak i ja poczuliśmy, że przeprowadzka do Australii będzie dobrym krokiem. Mieszkańcy Byron Bay traktują nas jak swoich. Życie tam jest bardziej wyluzowane, spokojne, zrelaksowane, mniej intensywne i po prostu lepsze dla naszych dzieci", mówił aktor w rozmowie z magazynem Traveller. „Nie wyobrażam sobie już życia w wielkim mieście. To nie dla mnie. Moje dzieci nigdy nie przyzwyczaiły się do korków, życia w biegu, zapchanych ulic i tłumów ludzi. Widziałam, że tęskniły za bieganiem boso po łące czy plaży. Dlatego właśnie czuję, że tutaj jest ich miejsce na ziemi", czytaliśmy słowa Elsy Pataky w jednym z wywiadów. Zakochanym życzymy samych wspaniałych chwil. CZYTAJ TEŻ: Nie ukrywa swojego krytycznego stosunku do Kościoła, ale jest zachwycona słowami papieża. Szczere wyznanie Katarzyny Warnke: „Można tak budować autorytet” Aktor 11 sierpnia skończył 43 lata! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgoNqEjB-b522099.jpg" width="1600" height="2183" alt="WESTWOOD, CA - JULY 27: (L-R) Model Elsa Pataky and actor Chris Hemsworth arrive at the Premiere Of Warner Bros. 'Vacation' at Regency Village Theatre on July 27, 2015 in Westwood, California. (Photo by Barry King/Getty Images)" title="Premiere Of Warner Bros. "Vacation" - Arrivals" />
Mirek ze „Złotopolskich” podbił serca widzów, a potem zniknął z ekranów. Tak zmienił się po latach Radosław Elis
„Złotopolscy” przynieśli mu popularność, ale Radosław Elis nie zatrzymał się w świecie telewizji. Dziś ma 51 lat, za sobą wiele teatralnych ról, a Poznań stał się dla niego nie tylko miejscem pracy, lecz także domem. Sam nie ukrywał, komu zawdzięcza to, co udało mu się osiągnąć.
Był u progu wielkiej kariery, gdy rola w „Złotopolskich” otworzyła przed nim drzwi do popularności. Jako Mirek Gabriel szybko zdobył sympatię widzów, ale jego historia na ekranie zakończyła się w sposób, którego trudno było się spodziewać. Dziś Radosław Elis ma 51 lat i wciąż występuje — choć jego zawodowe życie przeniosło się w zupełnie inne miejsce. Radosław Elis zdobył popularność jako Mirek Gabriel w „Złotopolskich” Dla wiernych widzów „Złotopolskich” był jedną z tych postaci, których nie sposób pomylić z nikim innym. Radosław Elis pojawił się w serialu jako Mirek Gabriel — syn Marty i Wiesława Gabrielów, granych przez Ewę Ziętek i Pawła Wawrzeckiego. Rola szybko przyniosła młodemu aktorowi popularność i sprawiła, że jego twarz zaczęła być rozpoznawalna przez szeroką publiczność. A wszystko działo się w momencie, gdy jego zawodowa historia właściwie dopiero się zaczynała. Elis studiował jeszcze w Akademii Teatralnej w Warszawie, którą ukończył w 1998 roku, a jednocześnie stawiał pierwsze kroki na scenie stołecznego Teatru Narodowego. Teatr dawał mu możliwość rozwijania aktorskiego warsztatu, ale to właśnie „Złotopolscy” otworzyli przed nim drzwi do popularności. W serialu losy Mirka coraz mocniej splatały się z Weroniką, graną przez Agnieszkę Sitek. Para spodziewała się dziecka i mogło się wydawać, że Gabriel pozostanie jednym z bohaterów tej historii na dłużej. Nic nie zapowiadało tego, co miało wydarzyć się później Czytaj też: Mało kto wie, że Joanna Kulig ma tak utalentowaną siostrę. Justyna Schneider opowiedziała o ich relacji. Jedno wyznanie mówi wszystko Serialowy Mirek zostawił ciężarną Weronikę i wyjechał do Ameryki Wszystko zmieniło się w chwili, gdy kariera Radosława Elisa zaczęła nabierać rozpędu. Przed aktorem pojawiły się nowe zawodowe możliwości, a wraz z nimi przyszedł moment pożegnania ze „Złotopolskimi”. Scenarzyści musieli więc odpowiedzieć na jedno zasadnicze pytanie: co zrobić z Mirkiem Gabrielem? Zdecydowali się na rozwiązanie, które mogło zaskoczyć widzów. Mirek nagle wyjechał do Ameryki. Nie uprzedził Weroniki, nie pożegnał się z nią, choć jego partnerka spodziewała się dziecka. W jednej chwili wspólna przyszłość bohaterów stanęła pod znakiem zapytania, a dla Radosława Elisa oznaczało to zamknięcie ważnego serialowego rozdziału. To, co dla widzów było nagłym i dramatycznym zwrotem w życiu Mirka i Weroniki, miało więc swoje źródło poza ekranem. Radosław Elis żegnał się z Mirkiem Gabrielem, ale nie z aktorstwem. Przed kamerą miał pojawić się jeszcze nie raz, choć z czasem jego zawodowa droga zaczęła prowadzić go w innym kierunku. Radosław Elis pojawiał się później w kolejnych produkcjach Aktor nadal pojawiał się na ekranie, choć już z mniejszą regularnością. W jego dorobku znalazły się takie produkcje jak „Sposób na Alcybiadesa”, „Wszystkie pieniądze świata”, „Twarze i maski” czy „Pierwsza miłość”, a także „Przyjaciółki”. Z czasem coraz wyraźniej było jednak widać, że jego zawodowa historia pisze się gdzie indziej. Radosław Elis nie zrezygnował z aktorstwa — zmieniło się przede wszystkim miejsce, w którym można było go oglądać. Światła telewizyjnego planu coraz częściej ustępowały miejsca teatralnym reflektorom. I choć dla wielu widzów na zawsze pozostał Mirkiem Gabrielem ze „Złotopolskich”, swoją dalszą karierę konsekwentnie rozwijał na scenie. To właśnie teatr stał się jednym z najważniejszych miejsc jego zawodowej działalności. Od 2002 roku Radosław Elis związany był z Teatrem Nowym w Poznaniu, gdzie przyszło mu mierzyć się z bohaterami należącymi do zupełnie różnych teatralnych światów. Wcielał się w Raskolnikowa w „Zbrodni i karze”, Segismunda w „Życie jest snem”, Artura w „Tangu”, a także Don Juana w „Don Juanie”. Kolejne role budowały jego sceniczny dorobek, a w 2011 roku przyniosły również ważne wyróżnienie — Radosław Elis został uhonorowany Medalem Młodej Sztuki. Na jego teatralnej drodze nie zabrakło także wielkich muzycznych produkcji. W Teatrze ROMA w Warszawie zagrał Chrisa, głównego bohatera musicalu „Miss Saigon”. Brał również udział w wielu innych spektaklach i widowiskach muzycznych, wśród których znalazł się m.in. „Sen nocy letniej” w reżyserii W. Kościelniaka. View oEmbed on the source website Nowy, ważny rozdział w zawodowym życiu Radosława Elisa rozpoczął się w maju 2016 roku. To właśnie wtedy pojawił się na deskach Teatru Muzycznego w Poznaniu w spektaklu „Księżniczka czardasza”, wcielając się w postać Feriego. Jak się okazało, nie była to jedynie krótka przygoda ze sceną tego teatru. Od sierpnia 2018 roku Radosław Elis jest stałym pracownikiem Teatru Muzycznego w Poznaniu. Przez kolejne lata mierzył się tam z bardzo różnymi bohaterami. Jako Guido Contini występował w „Nine”, w „Footloose” wcielał się w pastora Shawa Moora, a w „Rodzinie Addamsów” powierzono mu role Gomeza i Lurcha. Na tym lista się nie kończy. W „Virtuoso” Radosław Elis pojawiał się jako Władysław Górski oraz Józef Piłsudski, natomiast w „Irenie” wcielał się w Adama. Role zmieniały się, podobnie jak sceniczne historie i bohaterowie, ale jedno pozostało niezmienne — aktorstwo nadal zajmuje ważne miejsce w jego zawodowym życiu. Tyle że dziś publiczność spotyka go przede wszystkim tam, gdzie wszystko rozgrywa się na żywo: na teatralnej scenie. Czytaj też: Shazza wróciła do kultowego hitu po 31 latach. Wystarczy spojrzeć, co zrobiła przed występem. Jeden szczegół przyciągał wzrok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/08/pap202404030V9-87538a0.jpg" width="4983" height="3314" alt="Poznań, 03.04.2024. Aktorzy Katarzyna Tapek (L) i Radosław Elis (P) podczas pokazu fragmentu spektaklu "Apetytu na czereśnie” w reż. Grzegorza Chrapkiewicza w Teatrze Muzycznym w Poznaniu" title="Poznań, 03.04.2024. Aktorzy Katarzyna Tapek (L) i Radosław Elis (P) podczas pokazu fragmentu spektaklu "Apetytu na czereśnie” w reż. Grzegorza Chrapkiewicza w Teatrze Muzycznym w Poznaniu" /> Radosław Elis o rodzinie Z czasem Poznań przestał być dla Radosława Elisa jedynie miastem związanym z zawodowymi obowiązkami. Zaczął oznaczać dla niego znacznie więcej — dom, rodzinę i miejsce, w którym stopniowo zapuszczał korzenie. Aktor opowiadał o tym w rozmowie z Poznań NaszeMiasto.pl. Jak przyznał, przełomowym momentem były narodziny jego pierwszej córki. „Poznań urósł do rangi mojego rodzinnego miasta sześć lat temu. Wtedy właśnie urodziła się moja pierwsza córka... Powoli zakorzeniam się i choć lubię być w ruchu, to coraz bardziej doceniam znaczenie własnego domu, przede wszystkim w sensie rodziny, sąsiadów, miejsc, w których się bywa”, opowiadał w 2011 roku. Elis podkreślał również, że dobrze czuje się w Poznaniu i ceni jego mieszkańców za gospodarność, dumę oraz charakterystyczną autonomię względem reszty kraju. Za zawodowymi sukcesami Radosława Elisa kryje się jednak jeszcze jedna, znacznie bardziej osobista historia. W rozmowie z Poznań NaszeMiasto.pl aktor nie ukrywał, że czasem zdarza mu się tęsknić za dawną swobodą, brakiem obowiązków czy nadmiarem wolnego czasu. Szybko jednak zestawił te wspomnienia z samotnością, której wcześniej często doświadczał. Jednocześnie jasno podkreślił, jak ogromne znaczenie mają dla niego najbliżsi. Jak sam stwierdził, bez nich nie osiągnąłby w zawodzie aktora tego, co udało mu się osiągnąć. I właśnie za to pozostaje im bardzo wdzięczny. „Czasem tęsknię za swobodą, brakiem obowiązków, nadmiarem wolnego czasu... Ale wtedy przypomina mi się, jak często byłem samotny. Rodzina jest najcudowniejszym lekarstwem na samotność. I choć zżymam się troszkę, gdy moje trzy panie domagają się całkowitego poświęcenia, to wiem, że bez nich nie osiągnąłbym w zawodzie aktora tego, co udało mi się osiągnąć. Za co jestem im bardzo wdzięczny”, podkreślał. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/08/EN013918460003-c00a3b7.jpg" width="1333" height="2000" alt="1.09.2019. Instytut Pamieci Narodowej we Wroclawiu. Koncert zespolu Tango Fogg upamietniajacy wybuch II wojny swiatowej. N/z: piosenkarz i aktor Radoslaw Elis," title="1.09.2019. Instytut Pamieci Narodowej we Wroclawiu. Koncert zespolu Tango Fogg upamietniajacy wybuch II wojny swiatowej. N/z: piosenkarz i aktor Radoslaw Elis," /> Źródło: Onet, Teatr Muzyczny w Poznaniu, Wikipedia
O ich romansie mówiła cała Polska. Po latach wyszło na jaw, co łączyło Małgorzatę Kożuchowską i Jerzego Pilcha
On był jednym z najpopularniejszych pisarzy, ona sławną aktorką. Nic więc dziwnego, że gdy zaczęli się razem pojawiać, natychmiast gruchnęły wieści o ich romansie. Plotki pogrzewał sam Jerzy Pilch. Gdy zapytano go, czy o 20 lat młodsza Małgorzata Kożuchowska jest jest jego partnerką, udzielił odpowiedzi, która zaskakuje do dziś.
Śmiało można powiedzieć, że jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej lubianych polskich aktorek. Małgorzata Kożuchowska może poszczycić się ogromnym dorobkiem artystycznym i wieloma wspaniałymi kreacjami aktorskimi. Zawsze jednak starała się bardzo chronić swoje życie prywatne. Nic dziwnego, że pogłoski o romansie artystki ze starszym o niemal dwadzieścia lat Jerzym Pilchem wywołały prawdziwą burzę... Z okazji rocznicy urodzin pisarza przypominamy historię, którą 20 lat temu żyła cała Polska. Małgorzata Kożuchowska: kariera, życie prywatne Wszyscy fani Małgorzaty Kożuchowskiej doskonale pamiętają jej rolę w filmie „Kiler” z 1997 roku, w którym zagrała między innymi u boku Cezarego Pazury oraz Katarzyny Figury. Produkcja była dla młodziutkiej aktorki przepustką do wielkiej kariery. Z czasem wcieliła się w rolę Hanny Mostowiak w serialu „M jak miłość”, co także przysporzyło jej spore grono fanów. Jeszcze większą sympatię wzbudziła grając Natalię Boską w serialu „Rodzinka.pl”, a dzisiaj śmiało można powiedzieć, że Małgorzata Kożuchowska jest jedną z najpopularniejszych polskich aktorek, z niezwykle bogatym dorobkiem artystycznym. Aktorka bardzo chroni prywatność i niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia z mediami. Obecnie jest w szczęśliwym związku małżeńskim z dziennikarzem, byłym pracownikiem TVP, a obecnie właścicielem firmy ochroniarskiej, Bartłomiejem Wróblewskim. Zakochani w 2014 roku doczekali się synka, Franciszka. Przed laty jednak wielką medialną burzę wywołały doniesienia o romansie Małgorzaty Kożuchowskiej ze starszym niemal o dwadzieścia lat pisarzem Jerzym Pilchem... Czytaj też: Po rozwodzie zniknęła, dziś powraca w wielkim stylu. Rewolucja w życiu Joanny Liszowskiej Małgorzata Kożuchowska, Jerzy Pilch, premiera filmu "Wtorek", 2002 rok Małgorzata Kożuchowska i Jerzy Pilch – co ich łączyło? Wielka popularność Małgorzaty Kożuchowskiej sprawiła, że jej rzekomy romans ze słynnym pisarzem był jednym z najbardziej szokujących tematów w mediach. Jerzy Pilch był związany między innymi z „Polityką” i „Tygodnikiem Powszechnym”, był także autorem tomiku poezji „Wyznania twórcy pokątnej literatury erotycznej” oraz książek, między innymi „Bezpowrotnie utracona leworęczność”, „Tysiąc spokojnych miast” czy „Pod Mocnym Aniołem”. Za tę ostatnią otrzymał w 2001 roku prestiżową Nagrodę Literacką Nike. Po raz pierwszy pogłoski o rzekomym romansie Małgorzaty Kożuchowskiej i Jerzego Pilcha pojawiły się w 2004 roku. „Wielkie zdziwienie ogarnęło środowisko aktorskie, gdy wyszło na jaw, że uroczą aktorkę coraz częściej widuje się w towarzystwie Jerzego Pilcha. A to trzymając się za ręce spacerują po mieście, razem robią zakupy, a to razem stoją w długiej kolejce w pralni w warszawskiej Galerii Mokotów, prowadząc głośną rozmowę z której jasno wynika, że łączy ich nie tylko chęć oddania bielizny do czyszczenia”, relacjonował Onet. Słowa Jerzego Pilcha jeszcze bardziej podsyciły wówczas domysły wokół tej relacji. „Nie potwierdzam i nie zaprzeczam”, mówił pisarz. Jednak niedługo po tym, gdy medialna burza ucichła, ożenił się z Kingą, która bardzo chroniła swoją prywatność i nie wypowiadała się publicznie. Pewne jest jednak, że żona Jerzego Pilcha opiekowała się nim do samego końca... Pisarz zmarł 29 maja 2020 roku. Zobacz także: Żyła w ciągłym strachu i niepewności. Katarzyna Figura mówi, że wybaczyła byłemu mężowi Małgorzata Kożuchowska, Jerzy Pilch, premiera filmu "Wtorek", 2002 rok
Albert Kosiński otworzył się na temat ojcostwa. Jedno pytanie o powiększenie rodziny wywołało stanowczą odpowiedź
Albert Kosiński z entuzjazmem odnalazł się w roli ojca. W szczerej rozmowie opowiedział o rodzinnej codzienności u boku Olgi Frycz, a także zdradził, czy marzy im się kolejne dziecko. Jego odpowiedź nie pozostawiła złudzeń.
Albert Kosiński niedawno został ojcem i nie ukrywa, że narodziny syna całkowicie zmieniły jego codzienność. Tancerz znany z „Tańca z Gwiazdami” opowiedział w „halo tu polsat” o życiu z Olgą Frycz, rodzinnych wyjazdach i nowej roli. Padło też pytanie o kolejne dziecko. Kosiński odpowiedział na nie jednoznacznie. Albert Kosiński został ojcem. Narodziny syna zmieniły jego życie Jeszcze niedawno Albert Kosiński zachwycał widzów na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”. Dziś najważniejszą rolę odgrywa jednak z dala od telewizyjnych kamer. W lutym wraz z Olgą Frycz powitał na świecie syna Janka i po raz pierwszy został ojcem. Aktorka ma również dwie córki z poprzednich związków, dlatego ich życie w naturalny sposób nabrało rodzinnego rytmu. Narodziny syna przyniosły Kosińskiemu wiele pięknych emocji, ale też zupełnie nowe wyzwania. W rozmowie z „halo tu polsat” tancerz opowiedział o swoim doświadczeniu bez zbędnego lukru. Przyznał, że ogromnej radości towarzyszą większa odpowiedzialność i nieprzespane noce. Jak sam podsumował, jego życie kompletnie się zmieniło. Narodziny Janka okazały się dla niego prawdziwym przełomem. „Zmieniło się, jest zupełnie inaczej i w sumie nie da się tego opowiedzieć. Nie da się tego wytłumaczyć, to po prostu trzeba przeżyć. […] To ogromna odpowiedzialność, ale też dużo radości. Te wiecznie nieprzespane noce, ale kiedy Jasio się uśmiechnie rano, trudy nocy mijają błyskawicznie. Logistyka też jest do ogarnięcia”, mówił w rozmowie z „halo tu Polsat”. Czytaj też: Przez niemal dekadę nie miał z nimi kontaktu, po latach postanowił się zmienić. Mało kto wie, że Jan Frycz doczekał się szóstki dzieci Albert Kosiński i Olga Frycz wychowują wspólnie troje dzieci Narodziny dziecka sprawiły, że rodzinny kalendarz Olgi Frycz i Alberta Kosińskiego wypełnił się po brzegi. Przy trójce dzieci znalezienie przestrzeni tylko dla siebie nie zawsze przychodzi łatwo. Oboje mają jednak świadomość, że pośród rodzicielskich obowiązków nie mogą zapominać o tym, co ich łączy. Czasem wystarczy odrobina pomysłowości, by wyrwać dla siebie choć krótką chwilę. Tak było podczas pobytu na Kaszubach, gdzie ich cała rodzina spędziła cudowny wakacyjny czas Kosiński poprosił przyjaciółkę Olgi, aby przez moment zajęła się najmłodszą pociechą. Plan nie zakładał wystawnej kolacji ani szczególnie wyszukanej randki. Chodziło po prostu o wspólne wyjście – nawet na zapiekankę. Ta pozornie zwyczajna historia pokazuje, że w ich obecnym życiu szczególnej wartości nabierają właśnie najprostsze momenty spędzone we dwoje. Czytaj też: Olga Frycz po narodzinach syna ruszyła z budową domu. Pokazała zdjęcia Tancerz nie ukrywa przy tym, że dbanie o partnerską bliskość przy trójce dzieci bywa wymagające. Jak opowiedział w „halo tu polsat”, on i Olga dużo ze sobą o tym rozmawiają, ponieważ nie chcą, by w natłoku obowiązków ich relacja zeszła na dalszy plan. Ulubieniec widzów zwrócił również uwagę na znaczenie atmosfery, jaką rodzice tworzą w domu. W jego ocenie dzieci dostrzegają szczęście i zdrową relację między dorosłymi, a płynące z niej dobre emocje udzielają się także im. Dlatego nawet w najbardziej intensywnej rodzinnej codzienności para próbuje znaleźć miejsce nie tylko na rolę mamy i taty, lecz także na bycie razem. „Jest to naprawdę trudne, ale na pewno dużo o tym rozmawiamy, bo wiemy jakie to jest istotne dla relacji, bo nie można się też zatracić. Też jestem zdania, że jeżeli rodzice są szczęśliwi i mają zdrową relację, to one to widzą, i to zaraża w pewien sposób”, opowiadał Albert Kosiński w „halo tu Polsat”. Albert Kosiński o kolejnym dziecku. Postawił sprawę jasno W tej rodzinnej układance wszystko zdaje się być już na swoim miejscu. A jednak Agnieszka Hyży postanowiła zajrzeć nieco dalej w przyszłość. Zapytała Alberta Kosińskiego, czy podczas wakacyjnych podróży za kilka lat w samochodzie pary znajdzie się jeszcze jeden dziecięcy fotelik. Reakcja tancerza była natychmiastowa, i trudno odmówić jej poczucia humoru. „Nie, nie, nie, fabryka zamknięta, już takich samochodów nie produkują”, odpowiedział. Prowadząca nie pozwoliła mu jednak tak łatwo zamknąć tematu. Przypomniała, że sama ma czworo dzieci, czym błyskawicznie podważyła jego motoryzacyjny argument. Kosiński na moment się wycofał, lecz tylko po to, by za chwilę jeszcze wyraźniej postawić kropkę nad i. „No to cofam, ale nie, fabrykę zamknęliśmy i wystarczy”, podsumował, nie pozostawiając większego pola do spekulacji. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Shazza wróciła do kultowego hitu po 31 latach. Wystarczy spojrzeć, co zrobiła przed występem. Jeden szczegół przyciągał wzrok
Shazza znów zabrała fanów w podróż do lat 90. W „Halo tu Polsat” wykonała przebój „Bierz, co chcesz” w oryginalnej kreacji z teledysku z 1995 r. Po 31 latach kultowy strój ponownie pojawił się przed kamerami.
Są stroje, które po jednym sezonie znikają w głębi szafy. Są też takie, które stają się częścią historii. Shazza w „Halo tu Polsat” pojawiła się w kreacji, którą doskonale mogą pamiętać jej fani. To właśnie w niej wystąpiła w teledysku „Bierz, co chcesz” z 1995 r. Po 31 latach założyła ją ponownie. Shazza w Halo tu Polsat. Jedna sukienka wystarczyła, by wróciły wspomnienia Była jedną z tych gwiazd, których w latach 90. po prostu nie dało się pomylić z nikim innym. Charakterystyczna fryzura, odważne stylizacje, taneczne rytmy i refreny, które błyskawicznie wpadały w ucho — Shazza miała własny styl i konsekwentnie budowała swój sceniczny wizerunek. Marlena Magdalena Pańkowska stała się jedną z ikon disco polo, a „Bierz, co chcesz” czy „Baja bongo” na dobre zapisały się wśród utworów, z którymi jest kojarzona do dziś. Minęły lata, zmieniła się muzyczna rzeczywistość, ale Shazza ze sceną się nie pożegnała. Nadal występuje, a widzowie mogli oglądać ją także w fotelu jurorskim programu „Disco Star”. „W mediach co jakiś czas pojawia się narracja, że "Shazza wraca na scenę!". To nie tak, że mnie to denerwuje, ale to po prostu wprowadzanie ludzi w błąd. My cały czas występujemy”, opowiadała w niedzielnym wydaniu „Halo tu Polsat”. Jej wizyta w programie miała jednak w sobie coś szczególnego. Tym razem wystarczyły pierwsze dźwięki „Bierz, co chcesz”, by otworzyć drzwi do przeszłości. A potem pojawił się detal, który sprawił, że nostalgiczna podróż nabrała zupełnie innego wymiaru. Bo Shazza nie poprzestała na wykonaniu przeboju sprzed lat. Razem z nim przed kamerami pojawił się fragment jego historii. I to dosłownie. Czytaj też: Nie uwierzysz, co wspólnego ze sobą mają: Irena Santor, Shazza i Margaret. Prawda może zaskoczyć Po 31 latach Shazza ponownie założyła tę samą kreację Niespodzianka nie była całkowitą tajemnicą. Już dzień wcześniej Shazza zapowiadała w mediach społecznościowych specjalne wykonanie swojego przeboju. Informowała, że w „Halo tu Polsat” po godzinie 9.00 pojawi się w wyjątkowej stylizacji. Założyła oryginalną kreację z teledysku „Bierz, co chcesz” z 1995 r. Po 31 latach ten sam strój ponownie pojawił się przed kamerami. Shazza wybrała dokładnie ten sam strój, w którym wystąpiła w teledysku z 1995 r. Podkreśliła przy tym, że minęło już 31 lat, dlatego występ będzie okazją do muzycznych wspomnień. I rzeczywiście — w programie pojawiła się właśnie w tym stroju. Historia sukienki ma jeszcze jeden rozdział. Okazuje się bowiem, że Shazza nie zachowała wyłącznie tej jednej kreacji. W rozmowie w „Halo tu Polsat” artystka opowiedziała, że teledyski z lat 90. były historiami opowiadanymi również za pomocą obrazu. Stroje stanowiły ich ważny element — i właśnie dlatego nie zniknęły bez śladu po zakończeniu zdjęć. Shazza zachowała je w swojej szafie. Czytaj też: Królowa disco, ikona lat 90. O osobistym dramacie Shazzy przez lata nie wiedział nikt Shazza zdradziła, jak dba o formę Pojawienie się Shazzy w dawnej kreacji wywołało również pytanie o jej formę. Artystka nie przedstawiała jednak żadnej skomplikowanej recepty. Mówiąc o swoim sposobie na utrzymanie formy, wskazała przede wszystkim robienie tego, co kocha — muzyki. Wspomniała też o aktywności fizycznej, która towarzyszy jej od najmłodszych lat. Wokalistka wymieniła pływanie i siłownię. „Jak się dba o taką formę? Robi się to, co się kocha, czyli muzykę, udziela wspaniałych wywiadów. Od najmłodszych lat jestem związana ze sportem, uwielbiam pływanie i siłownię”, opowiadała w „Halo tu Polsat”. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! View oEmbed on the source website
Była gwiazdą „Harry'ego Pottera”. Gdy pojawiły się problemy finansowe, zdecydowała się na radykalny krok: "To uratowało nam życie"
Rola w „Harrym Potterze” przyniosła jej rozpoznawalność, ale nie zapewniła finansowego spokoju. Jessie Cave znalazła jednak nieoczywisty sposób na zarabianie. Dziś mówi o zmianie, która odmieniła życie jej rodziny.
Blask wielkiej filmowej produkcji nie zagwarantował jej finansowego spokoju. Jessie Cave, pamiętna Lavender Brown z serii o Harrym Potterze, po okresie zawodowej niepewności znalazła zupełnie nowy sposób na zarabianie. Dziś przyznaje, że internetowa działalność odmieniła sytuację jej rodziny, a w rok przyniosła jej więcej niż cała dotychczasowa kariera aktorska. Jessie Cave miała problemy finansowe. Szukała nowego źródła dochodu Magiczny świat Harry'ego Pottera zna niemal każdy. Wielka produkcja, międzynarodowa popularność i role, które na lata pozostają w pamięci widzów. Można byłoby więc przypuszczać, że udział w takim przedsięwzięciu otwiera drzwi do spokojnej zawodowej przyszłości. Historia Jessie Cave pokazuje jednak zupełnie inną stronę aktorskiej rzeczywistości. Widzowie serii o Harrym Potterze pamiętają ją jako Lavender Brown. Po zakończeniu pracy przy produkcji aktorka musiała jednak zmierzyć się z brakiem stabilnych propozycji zawodowych i problemami finansowymi. Dziś jej codzienność wyglądała już zupełnie inaczej. Jessie Cave wraz z narzeczonym Alfiem Brownem wychowują czwórkę dzieci. Aktorka tłumaczyła, że ze względu na opiekę nad dziećmi nie mogła podjąć innej pracy. Potrzebowała więc rozwiązania, które pozwoliłoby jej zarabiać na własnych zasadach. „Nie mogłam po prostu pójść do pracy, powiedzmy, w supermarkecie, ponieważ nie stać mnie na opiekę nad dziećmi. Poza tym nie chciałam, żeby ludzie wykrzykiwali w moją stronę zaklęcia z Harry’ego Pottera, gdy pracowałabym w Tesco. Mogłabym się przekwalifikować, ale nie stać mnie na studia. Byłam w sytuacji kompletnej desperacji", powiedziała Jessie Cave. I właśnie wtedy pojawił się pomysł, który miał być jedynie rozwiązaniem na trudniejszy moment. Czytaj też: Świat ją uwielbiał, a królowa wyróżniła. W życiu legendarnej aktorki z filmów o Harrym Potterze nie brakowało wyzwań Gwiazda „Harry'ego Pottera” zaczęła zarabiać w internecie. Pomysł był nietypowy Jessie Cave postawiła na płatną działalność w internecie i zaczęła publikować materiały na platformie przeznaczonej dla dorosłych. Zrobiła to jednak na własnych zasadach. Zamiast podążać najbardziej oczywistą ścieżką, znalazła niszę, której znakiem rozpoznawczym stały się jej charakterystyczne, długie włosy. Jessie Cave nagrywa materiały, w których tworzy fryzury, zaplata pasma i je szczotkuje, realizując przy tym wybrane życzenia swoich subskrybentów. Dostęp do publikowanych przez nią filmów kosztuje sześć dolarów miesięcznie. „Moją zasadą jest to, że włosy są głównym bohaterem. W ten sposób to sobie uzasadniam. Tu dosłownie chodzi o włosy: o ich strukturę, o fetysz. To bardzo, bardzo niszowe”, mówiła. Pomysł, który może zaskakiwać swoją prostotą, okazał się dla gwiazdy „Harry'ego Pottera” wyjątkowo skutecznym sposobem na poprawę sytuacji finansowej. Internetowa działalność zaczęła przynosić Jessie Cave dochody, które – jak sama później ujawniła – przewyższyły rezultaty jej dotychczasowej kariery aktorskiej. W rozmowie z „The Times” aktorka zwróciła uwagę, że choć platforma jest kojarzona przede wszystkim z treściami dla dorosłych, można znaleźć na niej również treści poświęcone gotowaniu, wróżeniu z kart czy treningom personalnym. „Ale są tam też filmy kulinarne, wróżby z kart czy treningi personalne. Wszystko po prostu ma trochę bardziej zmysłowy wydźwięk”, opowiadała. Jessie Cave ujawniła zarobki. Wynik robi ogromne wrażenie Najbardziej zaskakują liczby. Według informacji podanych przez „The Times”, Jessie Cave w jeden dzień zarobiła około 20 tys. dolarów. Na tym jednak nie koniec. W ciągu roku działalność internetowa przyniosła jej więcej pieniędzy niż cała dotychczasowa kariera . To szczególnie wymowne zestawienie, biorąc pod uwagę fakt, że Cave wystąpiła w jednej z najbardziej rozpoznawalnych serii filmowych. Rola Lavender Brown zapewniła jej rozpoznawalność, ale – jak wynika z jej relacji – nie zagwarantowała stabilności zawodowej, której później potrzebowała. Nowe zajęcie początkowo wcale nie miało stać się długofalowym planem. Cave chciała przede wszystkim zdobyć finansowy oddech i czas potrzebny na zastanowienie się, co zrobić dalej. Stało się inaczej. „Myślałam, że zarobię pięć tysięcy funtów, będę tam kilka miesięcy i zyskam czas, by zobaczyć, co dalej zrobimy. Tymczasem minęło już ponad półtora roku i to naprawdę uratowało nam życie”, opowiadała. Czytaj też: Całe życie spędziły osobno, choć od dekad łączy je miłość. Nie uwierzysz, co zrobiła 84-letnia gwiazda „Harry’ego Pottera” Nowa działalność zmieniła nie tylko finanse Jessie Cave Za finansowym sukcesem kryje się jednak jeszcze jedna, znacznie bardziej osobista historia. Dla Jessie Cave nowe zajęcie nie stało się wyłącznie sposobem na poprawę domowego budżetu. Przyniosło również zmianę w tym, jak sama zaczęła siebie postrzegać. Po urodzeniu czwórki dzieci aktorka przez długi czas wybierała obszerne ubrania i duże okulary. Z czasem, wraz z rozpoczęciem internetowej działalności, znalazła się w zupełnie nowej dla siebie sytuacji – zaczęła być odbierana inaczej niż wcześniej. To doświadczenie, jak sama przyznała, miało dla niej zaskakująco wzmacniający wymiar. W historii, która zaczęła się od poszukiwania finansowego rozwiązania, pojawił się więc również bardzo osobisty rozdział. Cave nie tylko stworzyła nowe źródło dochodu, ale odkryła w tej zmianie poczucie siły, którego wcześniej się nie spodziewała. Źródło: Plejada, Pudelek, The Times
Krytycy z niego drwili, czytelnicy go pokochali. Cała Polska zna „Znachora”, ale mało kto wie, kim był jego autor. Los Tadeusza Dołęgi-Mostowicza porusza do dziś
Tadeusz Dołęga-Mostowicz zdobył ogromną popularność, choć jego twórczość spotykała się z krytyką. Autor „Znachora” odniósł wielki sukces, a jednocześnie snuł plany dotyczące wspólnej przyszłości z Katarzyną Piwnicką. Nie zdążył ich zrealizować.
Krytycy sugerowali, że jego twórczość trafia tylko do "najmniej wybrednych gustów". Tadeuszowi Dołędze-Mostowiczowi udało się jednak zostać jednym z najpopularniejszych pisarzy okresu międzywojennego. Chociaż osiągnął wielki sukces literacki, plany, które miał na przyszłość, pokrzyżował mu wybuch II Wojny Światowej. Zginął, zanim zdołał pobrać się z ukochaną. Krytyka środowiska literackiego na twórczość Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Pisarz zdobył ogólnokrajową sławę po sukcesie, który odniosła „Kariera Nikodema Dyzmy”, początkowo publikowana w odcinkach, a następnie wydana w formie książkowej. Napisał także dzieła sensacyjne i obyczajowe, takie jak „Prokurator Alicja Horn” czy „Trzecia płeć”. Autor pozycji „Parweniusz z rodowodem. Biografia Tadeusza Dołęgi-Mostowicza”, Jarosław Górski mówił w wywiadzie dla portalu polskieradio.pl: „Tadeusz Dołęga-Mostowicz był w tym momencie jednym z najbardziej poczytnych polskich autorów, jeśli nie najpoczytniejszym. A przy tym człowiekiem niesłuchanie majętnym, który dorobił się na swojej twórczości”. Mimo faktu, że był bardzo znany i lubiany wśród czytelników, nie brakowało mu krytyków. Nazywany był przez nich „pisarzem dla kucharek”, który pisał zbyt prosto, przez co nie wpasowywał się w tzw. kulturę wysoką. Jego utwory miały również opinię wulgarnych, ukazujących jedynie wady i negatywne aspekty rzeczywistości, m.in. w cyklu o doktorze Murku opisał II RP jako państwo „nieprzyjazne dla ludzi wrażliwych i uczciwych”. Pisząc „Znachora” chciał udowodnić, że potrafi ukazywać w swoich książkach także jasną stronę społeczeństwa. Eksperymentował treścią, inspirował się otaczającym go światem, by stworzyć coś nowego, co odróżniałoby się od jego poprzednich dzieł, nie zwracając uwagi na komentarze ze środowiska literackiego. Powieść „Znachor” symbolem międzywojennej ludności chłopskiej „Mostowicz zaczął pisać „Znachora” podczas wakacji w 1936 roku w Sikorzu. To był majątek Eugenii i Stanisława Piwnickich, którzy prowadzili otwarty dom, latem zapraszali do siebie artystów, literatów, tworzyli im tam warunki do pracy i do wypoczynku”, mówił Jarosław Górski. Podczas jednej z wizyt w posiadłości państwa Piwnickich artysta odwiedził także pobliską wieś Radotki. To właśnie tam poznał młynarza, który miał leczyć miejscowych ludzi ziołami. Odwiedził jego prowizoryczny gabinet, który znajdował się w jednej z wiejskich domów. Ów lokalny znachor miał być inspiracją, której potrzebował do swojej ponadczasowej powieści. Czytaj także: Tytułowy Znachor z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza istniał naprawdę. Kto był jego pierwowzorem? Za docelową grupę odbiorców swojej powieści Tadeusz Dołęga-Mostowicz obrał sobie chłopów. „Kiedy „Znachor” ukazywał się w odcinkach, w różnych wsiach prenumerują gazety po to, żeby zbierać się gdzieś u sąsiada, w miarę dobrze czytającego, i żeby ten czytał innym „Znachora” na głos. Potem kiedy w 1937 roku ukazał się „Znachor” filmowy, odbywały się pielgrzymki ludzi, którzy szli ze wsi do miasteczka, by tę adaptację zobaczyć”, mówił Jarosław Górski. Mimo wielkiego sukcesu autor nie planował zbić na tym wydaniu fortuny: zgadzał się na przedruk oraz na dodawanie fragmentów jego utworu do gazet. Jego cel był jeden: dotrzeć do jak największej ilości odbiorców. I to mu się udało. W Polsce rozpoczęła się „znachoromania”, a postać profesora Wilczura stała się ikoną ówczesnych chłopów z prostego powodu: szacunku, z jakim zostali przedstawieni. „Proszę zwrócić uwagę na to, jak opisane są w tej powieści wiejskie charaktery: z ogromną życzliwością, z empatią. To są ludzie może niewykształceni, ale kierujący się w swoim życiu wzniosłymi wartościami. Chłopi nie są tu przedstawieni w protekcjonalny sposób. Dlatego publiczność chłopska patrzyła na „Znachora” jak na swoją epopeję”, tłumaczył biograf. Właśnie takim podejściem różnił się od innych wybitnych twórców z tamtego okresu, którzy tworzyli teksty kierowane do inteligencji. „Jak się pojechało do małego miasteczka w Polsce, to mało kto wiedział, kto to jest Kazimierz Wierzyński czy Julian Tuwim, nikt nie wiedział, kto to jest Witkacy czy Bruno Schulz, ale każdy wiedział, kto to jest Dołęga-Mostowicz", kontynuował. Tadeusz Dołęga-Mostowicz / Wikimedia, domena publiczna Niedokończona historia Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Podróż do Sikorza okazała się jednak przynieść nie tylko pomysł na kolejną książkę, która wkrótce okazała się wielkim sukcesem, ale także zainicjowała znajomość, która zmieniła jego życie na zawsze. To właśnie tam pisarz poznał piętnastoletnią Katarzynę Piwnicką, nazywaną przez bliskich Kate, córkę arystokratów udzielających mu miejsca do wypoczynku. „Zakomunikował rodzicom Kasi o swoim uczuciu do ich córki. I potem przez kolejne lata aż do śmierci Mostowicza, w 1939 roku, Kasia była jego „oficjalną kandydatką na narzeczoną”. Mowa była o tym, że zaręczą się, kiedy Kasia skończy 18 lat, kiedy będzie mogła podjąć suwerenną decyzję”, mówił biograf. Mostowicz chciał na poważnie związać się z dziewczyną, jednakże ciągle obawiał się, jak wyglądać będzie ich wspólna przyszłość. Głównym powodem była duża różnica wieku, która sięgała około 20 lat. Trapiony myślami, przelał swoje lęki na kartki „Znachora”, gdzie Beata, żona profesora Wilczura, zostawia po latach męża dla młodszego wybranka. Niestety o przyszłości ich związku nigdy nie było dane mu się doczekać: osiemnaste urodziny Kate przypadały na listopad 1939 roku. Pisarz biorący udział w kampanii wrześniowej zmarł dwa miesiące wcześniej post**elony przez sowieckich żołnierzy, gdy wybrał się po prowiant: „20 września przyjechał po chleb dla wojska do piekarni w Kutach. Gdy go ładował, wjechały sowieckie czołgi witane entuzjastycznie przez ukraińskich i żydowskich mieszkańców. Ktoś wskazał polski samochód, czołgista puścił serię z ckm, kilka kul trafiło Mostowicza. Był jedyną ofi*rą wojny w Kutach, przez które przeszło kilkadziesiąt tysięcy polskich żołnierzy, a ani Rosjanie, ani Niemcy nie zbombardowali miasteczka”, przytoczył Jarosław Górski. Pochowany został najpierw w Kutach przez miejscowych Polaków, którzy przez lata opiekowali się jego grobem, a w 1978 r. jego prochy sprowadzono do Warszawy i pochowano w katakumbach na Powązkach. Czytaj także: „Znachor” Jerzego Hoffmana i Michała Gazdy. Tak wyglądają bohaterowie w nowej odsłonie produkcji Jednak nawet po śmierci pisarz przez długi czas nie mógł zaznać spokoju: książka, którą ukończył w sierpniu, oraz film „Testament profesora Wilczura” zaginęły lub zostały zniszczone podczas wojny, a w 1951 r. wszystkie jego utwory, z wyjątkiem „Kariery Nikodema Dyzmy”, „Znachora” i „Profesora Wilczura”, zostały objęte cenzurą i wycofane z bibliotek. Na szczęście pamięć o wielkim nim przetrwała okupację, a dzisiejsze pokolenia wciąż mogą przybliżyć się do jego twórczości, chociażby oglądając najnowszą adaptację powieści „Znachor”, która jakiś kilka lat temu miała swoją premierę na serwisie streamingowym Netflix. Aktor Jerzy Bińczycki w filmie "Znachor" w reżyserii Jerzego Hoffmana. 1981 rok
Była „polską Brigitte Bardot”, cała Polska zachwycała się jej urodą. Jej życie naznaczył dramat
Irena Karel kończy dziś 83 lata. Nazywana „polską Brigitte Bardot” i „słoneczkiem PRL-u” zachwycała urodą, a jej role do dziś pamiętają miliony widzów. Za blaskiem wielkiej kariery kryła się jednak bolesna historia miłości, straty i wycofania z życia publicznego. Co dziś wiadomo o jednej z najbardziej charakterystycznych gwiazd polskiego kina?
10 sierpnia Irena Karel obchodzi 83. urodziny. Przed laty była jedną z największych gwiazd PRL-u – uwielbianą przez widzów, podziwianą za niezwykłą urodę i obsadzaną w produkcjach, które przeszły do historii polskiego kina. Urodzona we Lwowie aktorka podbiła Warszawę i serca Polaków, jednak jej życie nie zawsze przypominało filmową bajkę. Osobiste dramaty, a przede wszystkim tragiczna historia małżeństwa z Zygmuntem Samosiukiem, sprawiły, że na wiele lat odsunęła się od kamer i życia publicznego. Jej losy do dziś poruszają. Kim naprawdę była Irena Karel i jak zaczęła swoją karierę? Urodziła się 10 sierpnia 1943 roku we Lwowie jako Irena Kiziuk. Jej rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie budowała swoją przyszłość. Aktorka nie wiedziała, że stanie się prawdziwą gwiazdą. Wcale nie myślała o aktorstwie. Wszystko zaczęło się od konkursu recytatorskiego organizowanego przez "Express Wieczorny". To wtedy pojawił się pierwszy impuls – decyzja o zdawaniu do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Jej rocznik to plejada gwiazd: Jan Englert, Marian Opania, Maciej Damięcki. W 1964 roku ukończyła studia i rozpoczęła sceniczną przygodę w Teatrze Komedia, gdzie występowała do 1977 roku. Zanim stała się Karel, była Kiziuk. Zmiana nazwiska była świadomym wyborem – uznała, że ta decyzja otworzy przed nią nowe możliwości i będzie lepiej prezentowało się w mediach. Czytaj też: Ikona kina w końcu ujawniła, co się naprawdę działo w jej domu. To dlatego musiała wezwać księdza! Będziecie zaskoczeni jak nigdy dotąd Uroda Ireny Karel przyciągała uwagę nie tylko widzów Na ekranie zadebiutowała w 1964 roku w melodramacie "Pingwin". Szybko jednak zyskała przydomek "polskiej Brigitte Bardot". Jej twarz ozdabiała okładki magazynów, a recenzenci zachwycali się jej pięknem. Media określały ją mianem „słoneczka PRL-u”, ale Karel sama zastanawiała się, czy bez tej urody nie dostałaby ciekawszych ról. „A może gdybym miała piegi lub chociażby zadarty nos, moje życie aktorskie potoczyłoby się zupełnie inaczej. Może grałabym role dziewczyn mądrych, wrażliwych, interesujących, a nie tylko ładnych, które po prostu można ubrać i fotografować jak modelki?”, pytała gorzko. Nie zmienia to faktu, że jej dorobek robi wrażenie: "Rzeczpospolita babska", "Wilcze echa", "Podróż za jeden uśmiech", "Nie ma mocnych", „Miś”, „Wezwanie”, „Pan Wołodyjowski”, "Akademia Pana Kleksa", "W labiryncie". Głośne związki i dramatyczna miłość życia – Zygmunt Samosiuk Nie tylko ekran kochał Irenę Karel. Łączono ją z Andrzejem Łapickim. Jej talentem zauroczony był także Andrzej Seweryn. Później jej serce podbił Tadeusz Ross. Gdy Karel zdecydowała się odejść, aktor nie krył rozpaczy. Wielką miłością Ireny Karel był jednak operator filmowy, Zygmunt Samosiuk. Poznali się w 1970 roku na planie "Dnia listopadowego", pobrali się w 1974 roku. Karel wierzyła, że jej miłość pomoże mu pokonać problem z uzależnieniem od alko**lu. Niestety, Samosiuk coraz bardziej popadał w sidła nałogu. Po latach walki, Irena Karel podjęła trudną decyzję. Spakowała walizkę i wyjechała za ocean — do Ameryki, w której mogła na chwilę pobyć sama. Zostawiła męża w Polsce, wierząc, że samotność będzie dla niego szansą na przełom. Liczyła, że w końcu się coś zmieni. On dzwonił. Błagał. Obiecywał. Ale aktorka już znała te zapewnienia, wypowiadane wiele razy – zderzały się ze smutną rzeczywistością. Tym razem nie wróciła. Sprawdź też: Irena Karel i Zygmunt Samosiuk: wielka miłość z tragedią w tle Nie przeczuwała, że to pożegnanie jest naprawdę ostateczne. 23 listopada 1983 roku Zygmunt Samosiuk odszedł nagle. To był dla niej cios. Długo nie potrafiła sobie wybaczyć, że nie było jej w Polsce, gdy mąż najbardziej jej potrzebował. Po tragedii całkowicie wycofała się z życia publicznego. Po pięciu latach, w 1988 roku pojawiła się w serialu "W labiryncie". Później zagrała w "Plebanii", gdzie wcieliła się w krawcową Janinę Borosiukową. W 2011 roku wystąpiła epizodycznie w "Róży", a rok później w filmie "Był sobie dzieciak". W 2019 roku pojawiła się w produkcji – „Kukułeś”. Irena Karel dziś – co zostało z legendy PRL-u? W 2011 roku los w końcu się do niej uśmiechnął. Po latach cienia i osobistych dramatów Irena Karel odziedziczyła grunty naprzeciwko warszawskiego ZOO — spadek, który zapewnił jej finansowy spokój i niezależność. Dziś żyje tak, jak chce. Z dala od zgiełku, na własnych zasadach. Gdy pojawia się publicznie, to z wyboru, nie z potrzeby. Czasem zagra, innym razem wspiera akcje charytatywne – zawsze z klasą, zawsze po swojemu.
Beata Kawka nie chciała, by córka została aktorką, dziś stoją razem na scenie. Tak mówią o swojej wyjątkowej relacji
Beata Kawka długo nie chciała, by córka została aktorką. Dziś obie występują razem na scenie i otwarcie mówią o drodze, która doprowadziła je do tego miejsca. To opowieść o zaufaniu, rodzinnych wartościach i sile międzypokoleniowej więzi.
Relacja matki i córki zmienia się wraz z upływem lat, nabierając nowych znaczeń i kolorów. Beata Kawka i Zuzanna Bernat dziś dzielą nie tylko wyjątkową rodzinną więź, ale także wspólną pasję. Razem pojawiają się na scenie, a doświadczenie pracy ramię w ramię pozwala im spojrzeć na siebie z zupełnie nowej perspektywy. Co mówią o swojej relacji i czego dowiedziały się o sobie dzięki wspólnej pracy? Beata Kawka: „Każda matka chce, żeby dziecko mogło się utrzymać z zawodu” Choć dziś z dumą obserwuje zawodowe sukcesy córki, Beata Kawka przyznaje, że początkowo nie marzyła o tym, by Zuzanna wybrała aktorstwo. Nie wynikało to z braku wiary w jej talent. Wręcz przeciwnie – za tą postawą kryła się dobrze znana wielu rodzicom troska o przyszłość. „Każda matka chce, żeby dziecko mogło żyć, utrzymywać się z zawodu, a aktorstwo nie jest zawodem stabilnym. Ja dla swojego dziecka chciałam stabilności, chciałam, żeby spełniała swoje marzenia, a jednocześnie, no wiesz, nie każdy robi karierę”, mówiła aktorka w „Dzień Dobry Wakacje”. Przez długi czas próbowała przekonać córkę, by wybrała inną drogę zawodową. Jak wspomina Zuzanna, pomysłów było wiele. Jednak pasja okazała się silniejsza. Dorastanie na planach zdjęciowych sprawiło, że świat teatru i filmu od najmłodszych lat był dla niej czymś naturalnym. „Miałam być tłumaczem, fotografem, miałam być wszystkim innym, tylko nie aktorką, ale już w końcu był jakiś taki moment, że cały czas było nie, nie, nie. […] Od dziecka byłam na planach zdjęciowych i te plany dawały mi jakieś takie poczucie wspólnoty, takiej pracy po prostu w relacji, wspólnie. Potem wpadłam w musical”, opowiadała Zunanna w rozmowie z prowadzącymi. Czytaj też: Polka przez ponad dekadę pracowała na jachtach miliarderów. Ujawniła, jak naprawdę traktowane są eskorty Nazwisko znanej mamy może otwierać drzwi, ale równie często staje się źródłem nieuniknionych porównań. Zuzanna Bernat nie ukrywa, że od początku miała świadomość, iż takie zestawienia będą jej towarzyszyć. Nie próbowała jednak z nimi walczyć. Zamiast zmieniać sposób, w jaki postrzegają ją inni, postawiła na zmianę własnej perspektywy. „Myślę, że nie miałam nigdy sytuacji, że nie powinnam tego robić. Decydując się na to, wiedziałam, w jakiej jestem sytuacji, wiedziałam, że to porównywanie będzie, niezależnie od tego, czy mi się to podoba, czy nie. I raczej nie zmienię innych ludzi i ich podejścia. Jedyne, co mogę zmienić, to mogę zmienić moje podejście do tego”, dodawała. Beata Kawka doskonale pamięta chwilę, w której przestała patrzeć na córkę wyłącznie jak na swoje dziecko, a zobaczyła w niej samodzielną artystkę. Przełomem okazał się spektakl „Jordan”, przygotowany przez Zuzannę Bernat i Dorotę Landowską. Monodram został doceniony na wielu festiwalach, a dla Beaty Kawki był przede wszystkim dowodem na to, że córka odnalazła własny głos. „Monodram Zuzy, który otrzymał wiele nagród na wielu festiwalach. I wtedy pamiętam, pomyślałam sobie: oj, to jest aktorzyca”, przyznaje z dumą. To był moment, w którym rodzicielski niepokój ustąpił miejsca przekonaniu, że córka świadomie wybrała swoją drogę. Sprawdź też: Usłyszała swoje nazwisko na drugim końcu świata. Jej reakcja mówi wszystko. W VIVIE! Katarzyna Grochola wprost o sławie: "Smakuje absolutnie cudownie" „Dar” – kiedy prywatna historia spotyka się ze sceną Dziś Beata Kawka i Zuzanna Bernat po raz pierwszy spotykają się w jednym spektaklu. „Dar” autorstwa Lee Blessinga opowiada historię trzech pokoleń kobiet – babki, córki i wnuczki – których losy splatają rodzinne tajemnice, niespełnione marzenia, trudne emocje i miłość, która nie zawsze potrafi znaleźć właściwy język. W spektaklu Beata Kawka wciela się w Artie – córkę Dorothy i matkę Echo, którą gra Zuzanna Bernat. Premiera odbędzie się 16 października w Scenie Metro Warszawa. Rozmowa o spektaklu szybko przerodziła się w opowieść o tym, co naprawdę przekazujemy kolejnym pokoleniom. Beata Kawka wraca także wspomnieniami do własnego dzieciństwa. Nie ukrywa, że wiele zawdzięcza swojej mamie, która była wymagająca, ale jednocześnie dała jej siłę i wartości, z których korzysta do dziś. Dziś sama stara się przekazywać je kolejnemu pokoleniu. „Moja mama, słuchajcie, to jest smoczyca. Ona była bardzo wymagająca, ale była cudowna. (...) Myślę, że teraz ja jestem smoczycą dla mojej córki i mam nadzieję, że ona też swoją drogę przejdzie w taki sposób, że będzie miała ten sukces. Ale nie mówię o takim sukcesie w ogóle, tylko sukcesie swoim, o spełnieniu i byciu w życiu na właściwym miejscu według siebie”, podkreślała w rozmowie z „Dzień Dobry Wakacje”. Choć każda z nich jest inna, Zuzanna Bernat nie ma wątpliwości, że wiele cech odziedziczyła właśnie po mamie. Mówi nie tylko o odwadze, ale także o sposobie budowania relacji z ludźmi i charakterystycznej energii, którą dostrzegają również najbliżsi. „Mam poczucie, że odziedziczyłam po mamie odwagę, chociaż myślę, że muszę bardziej nad tym pracować niż moja mama, bo moja mama ma to naturalnie. I co mówi mój mąż? Że mówimy w taki sam sposób, że jak opowiadamy historię, to mamy taką samą charyzmę, wiecie, po wypowiadaniu historii”, dodawała Zuzanna. Czytaj też: Po latach wyjawiła gorzką prawdę o swoim udziale w "Tańcu z gwiazdami": „Byłam na lekach, płakałam”. Tylko u nas Sandra Kubicka w „Ocal siebie”
Mało kto wie, że Joanna Kulig ma tak utalentowaną siostrę. Justyna Schneider opowiedziała o ich relacji. Jedno wyznanie mówi wszystko
Choć nazwisko Joanny Kulig zna cała Polska, jej siostra Justyna Schneider od lat z powodzeniem pisze własną artystyczną historię. Niedawno opowiedziała o rodzinnych więziach, miłości do teatru i pasji, która niezmiennie daje jej największe poczucie spełnienia.
Justyna Schneider rzadko wpuszcza media do swojego prywatnego świata. Tym większym zaskoczeniem okazała się jej szczera rozmowa w programie "Dzień Dobry Wakacje". Aktorka opowiedziała o niezwykłej więzi z Joanną Kulig, dorastaniu w domu, w którym muzyka i sztuka były codziennością, oraz o pasji, która od lat niezmiennie wygrywa z kamerą. Co wyznała? Justyna Schneider o Joannie Kulig: "Jestem szczęśliwa, że bo to moja siostra. Jestem dumna" Joanna Kulig od lat należy do grona najbardziej cenionych i rozpoznawalnych polskich aktorek. Jej talent szybko został dostrzeżony przez branżę. Na przestrzeni kolejnych lat stworzyła szereg zapamiętanych kreacji w filmach takich jak „Ida”, „Facet (nie)potrzebny od zaraz”, „Niewinne”, „Pitbull. Niebezpieczne kobiety”, „Zimna wojna”, „Miłość bez ostrzeżenia”, „The Eddy” czy „Kler”, a także pojawiła się w serialu „Pajęczyna”. Jej dorobek doceniła nie tylko polska publiczność. Za role w „Sponsoringu” i „Zimnej wojnie” otrzymała Polskie Nagrody Filmowe Orły, a kreacja w filmie Pawła Pawlikowskiego przyniosła jej również prestiżową nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej dla Najlepszej Europejskiej Aktorki 2018 roku. Dziś Joanna Kulig jest jedną z tych artystek, których nazwisko od lat stanowi synonim aktorskiej klasy i konsekwentnie budowanej kariery. Artystyczne pasje od zawsze były obecne również w życiu jej młodszej siostry. Justyna Schneider obrała ten sam kierunek zawodowy, jednak od początku konsekwentnie buduje własną ścieżkę. Z powodzeniem łączy pracę na deskach teatru z rolami filmowymi i telewizyjnymi, pojawiając się w produkcjach takich jak „Kolory zła: Czerwień”, „Królestwo kobiet”, „Supermarket”, „Nowa” czy „Ostatni raz”. Jej kariera rozwija się spokojnie i konsekwentnie, z dala od rozgłosu, ale w zgodzie z własną artystyczną wrażliwością. Choć obie siostry realizują się w tym samym zawodzie, Justyna Schneider nie ukrywa, że przez lata wielokrotnie zestawiano ją z Joanną Kulig. Jak sama przyznaje, nigdy nie odbierała tego jako obciążenia. Wręcz przeciwnie – o sukcesach starszej siostry mówi z autentyczną dumą, podkreślając, że ich relacja od zawsze opiera się na wzajemnym szacunku, a nie zawodowej rywalizacji. Czytaj też: Joanna Kulig dostała nową rolę i jest nie do poznania. Tak wygląda jako Britney Spears W rozmowie z prowadzącymi "Dzień Dobry Wakacje" podkreśliła, że dorastanie w artystycznej rodzinie było doświadczeniem, które ukształtowało ją zarówno jako człowieka, jak i artystkę. Jak wspomina, rodzinny dom tętnił muzyką i twórczą energią. Opowiadała, że wychowywała się wśród rodzeństwa o silnych temperamentach, a wspólne śpiewanie i muzykowanie były naturalnym elementem codzienności. To właśnie tam narodziła się jej wrażliwość artystyczna, która dziś znajduje odzwierciedlenie zarówno w aktorstwie, jak i muzyce. „Jestem szczęśliwa, bo to jest moja siostra i to jest prawda. Jestem dumna. [...] Ja się w takiej artystycznej rodzinie wychowywałam. Zawsze śmieję się, że moja mama urodziła piątkę dzieci, które miały swoją osobowość i temperament, więc było bardzo energetycznie. [...] Razem śpiewaliśmy, graliśmy, dużo muzykowaliśmy”, zwierza się Justyna Schneider. Choć obie siostry wykonują ten sam zawód, ich współpraca nie obejmuje przygotowań do kolejnych ról. Justyna Schneider przyznała, że każda z nich wypracowała własny sposób pracy i własną drogę dochodzenia do emocji. Jak wyjaśniła, nie konsultują ze sobą kreacji aktorskich, ponieważ każda z nich inaczej buduje postacie i inaczej postrzega bohaterów, których gra. Aktorka podkreśliła również, że praca teatralna zawsze opiera się na współdziałaniu całego zespołu – reżysera i aktorów – dlatego proces twórczy przebiega w określonej przestrzeni artystycznej, a nie w rodzinnym gronie. „Nie, nie robimy takich rzeczy. Siostra pracuje w swój sposób indywidualny, a ja w swój sposób. Nie da się tego połączyć. Jesteśmy innymi osobowościami, każdy ma inną osobowość i inny rodzaj dochodzenia do pewnych stanów emocjonalnych, też innego spostrzegania postaci, więc nie, nie łączymy się. To są jakby osobne byty. Każda pracuje nad swoją rolą. Ja mogę powiedzieć, jak pracuję nad swoją postacią. Jeżeli chodzi o teatr, to jest współpraca całego zespołu - jest reżyser, jest zespół aktorski”, opowiadała aktorka. Sprawdź też: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY! Aktorstwo i muzyka. Dwie pasje, które wzajemnie się uzupełniają Justyna Schneider nie ukrywa, że trudno wyobrazić sobie jej zawodową drogę bez muzyki. Jak sama podkreśla, obie dziedziny sztuki nie tylko mogą współistnieć, ale wręcz wzajemnie się wzbogacają. Aktorka zwróciła uwagę, że doświadczenie sceniczne pomaga budować emocjonalną głębię wykonywanych utworów. Dzięki aktorstwu łatwiej odnaleźć dramaturgię piosenki i nadać jej odpowiedni emocjonalny ciężar. Z drugiej strony muzyka uczy rytmu, który – jak zaznaczyła – jest niezwykle ważny również podczas budowania postaci i prowadzenia scenicznych emocji. To właśnie przenikanie się obu światów sprawia, że może realizować się artystycznie na wielu płaszczyznach, nie rezygnując z żadnej z nich. „Aktorstwo i muzyka bardzo są mocne we mnie. One się świetnie ze sobą łączą. Aktorstwo nie zamyka się na muzykę, muzyka nie zamyka się na aktorstwo. [...] Aktorstwo daje nam możliwość takiego głębszego wejścia, jeżeli chodzi o piosenki, o dramaturgię, o to, jak je emocjonalnie wypełnić. […] Z drugiej strony muzyka ma pewien rodzaj rytmiczności, która bardzo się też przekłada na aktorstwo, bo jednak rytmika w aktorstwie, stany emocjonalne, to, że trzeba wejść na scenę, zagrać jakąś postać w danej charyzmie, energii, to też jest bardzo muzyczne”, mówiła Justyna Schneider w rozmowie z "Dzień Dobry Wakacje". Czytaj też: Joanna Kulig zaśpiewała z siostrą! Fani aktorek są zachwyceni ich występem Teatr pozostaje jej największą miłością Justyny Schneider Choć Justyna Schneider ma na swoim koncie role filmowe i telewizyjne, nie ma wątpliwości, gdzie bije jej artystyczne serce. To właśnie teatr – ze swoją niepowtarzalną atmosferą i bliskością widza – od lat pozostaje miejscem, do którego wraca z największymi emocjami. W rozmowie z prowadzącymi „Dzień Dobry Wakacje” opowiedziała o rytuale, który niezmiennie towarzyszy jej przed każdym spektaklem. Jest chwila ciszy za kulisami, później światła reflektorów i pierwszy krok na scenę. To właśnie wtedy, tuż przed rozpoczęciem przedstawienia, mówi do siebie tylko jedno: „Kocham to”. Jak podkreśliła, właśnie w teatrze najbardziej ceni możliwość opowiedzenia historii od pierwszej do ostatniej sceny – bez cięć, powtórek i przerywania emocji. Każdy spektakl jest jednorazowym spotkaniem z publicznością, a energia płynąca między aktorami i widzami sprawia, że każda odsłona tej samej sztuki staje się wyjątkowym doświadczeniem. „Zawsze lubię ten moment, że jestem za kulisami, wchodzę na tę scenę, są reflektory i sobie zawsze tak wewnętrznie mówię: kocham to. Plan też ma swój urok, ale jednak teatr jest moją miłością, czymś, gdzie się spełniam. Przede wszystkim jest żywy, prawdziwy”, relacjonuje w „Dzień Dobry Wakacje”. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Sandra Kubicka pierwszy raz o rozstaniu z Baronem: "Nie chciałam, żeby Leon dorastał, patrząc, jak jego mama płacze po kątach" Miłość do gór wyniosła z domu. Natura wciąż zajmuje ważne miejsce w jej życiu Rozmowa nie ograniczyła się jednak wyłącznie do aktorstwa. Justyna Schneider uchyliła także rąbka tajemnicy na temat swojej największej pozazawodowej pasji. Przyznała, że od dzieciństwa jest silnie związana z naturą, a szczególne miejsce w jej sercu zajmują góry. „Kocham góry, bo one są we mnie, są wrośnięte, tam się wychowywałam”, opowiadała aktorka. To właśnie wśród górskich krajobrazów dorastała i – jak podkreśliła – ta więź pozostała z nią do dziś. Choć z uśmiechem przyznała, że równie mocno kocha morze i wodę, nie ukrywa, że najlepiej czuje się właśnie tam, gdzie horyzont wyznaczają górskie szczyty. To przestrzeń, do której chętnie wraca i która od lat daje jej poczucie spokoju oraz bliskości z naturą. A my życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Ma miliony dolarów i sławę największych gwiazd Hollywood. Przekuła swoje kompleksy w gigantyczny sukces. Tak Kylie Jenner stała się ikoną
Nie napisała książki i nie nakręciła filmu. Ale przed trzydziestką zbudowała jedno z największych kosmetycznych imperiów XXI wieku. Ma miliony dolarów i sławę największych gwiazd Hollywood. Historia Kylie Jenner to opowieść o dziewczynie, która przekuła swoje kompleksy w gigantyczny sukces. I stała się ikoną.
Miała zaledwie 21 lat, kiedy prestiżowy magazyn „Forbes” okrzyknął ją najmłodszą w historii miliarderką, która sama doszła do majątku. Zdetronizowała wtedy Marka Zuckerberga. To był szok. Wszyscy pytali, jak tak młoda dziewczyna mogła zarobić miliard dolarów, nawet jeśli pochodziła ze słynnej rodziny Kardashianów. Później „Forbes” wycofał się z tej oceny, kwestionując przedstawione wyceny majątku, ale nie zmieniło to faktu, że Kylie Jenner stała się symbolem nowego rodzaju biznesu. Dzisiaj nie ma jeszcze trzydziestki, a jest potentatką w branży kosmetycznej i odzieżowej, ikoną cyfrowego pokolenia oraz jedną z najbardziej wpływowych kobiet świata. Kiedy na Paryskim Tygodniu Mody pojawiła się w czarnej kreacji Schiaparelli z realistyczną głową lwa na ramieniu, zasięgi marki od razu skoczyły do góry. Jej profil na Instagramie obserwuje blisko 400 milionów osób. Zwykły filmik, na którym sprzecza się z przyjaciółmi o chipsy, potrafił osiągnąć ponad 65 milionów wyświetleń. Każde jej publiczne pojawienie się natychmiast staje się wydarzeniem, a marki doskonale wiedzą, że jedno zdjęcie Jenner potrafi przynieść więcej rozgłosu niż wielomilionowa kampania reklamowa. Jak ona to wszystko zrobiła? Czytaj też: Nikt nie dawał im szans, nieustannie wywołują sensację. I tym razem Kylie Jenner i Timothée Chalamet zaskoczyli fanów Początek Kylie Kristen Jenner urodziła się 10 sierpnia 1997 roku jako najmłodsze dziecko Kris Jenner i Caitlyn Jenner, znanej wówczas światu jako Bruce Jenner – złoty medalista olimpijski z Montrealu i jeden z największych amerykańskich bohaterów sportowych lat 70. Rodzina była skomplikowaną mozaiką. Z jednej strony starsze przyrodnie rodzeństwo z poprzednich związków Caitlyn, z drugiej – Kim, Kourtney, Khloé i Rob Kardashian, dzieci Kris z pierwszego małżeństwa z prawnikiem Robertem Kardashianem. Była jeszcze Kendall – starsza o dwa lata siostra, z którą od najmłodszych lat dzieliła pokój, zabawki, sekrety, a później także sławę. Choć dziś nazwisko Jenner kojarzy się z luksusem i prywatnymi odrzutowcami, dzieciństwo Kylie nie przypominało jeszcze świata, który znamy z Instagrama. Kris dbała o rodzinne rytuały, wspólne kolacje i wakacje. Najmłodsze córki chodziły do prywatnej szkoły Sierra Canyon School. Kylie była cheerleaderką, lubiła plastykę i fotografię. Znajomi z tamtego okresu wspominają ją jako spokojniejszą i bardziej wycofaną od Kendall, która od dziecka chętniej stawała w centrum uwagi. Ta różnica charakterów będzie wracać przez całe ich dorosłe życie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/08/EN013092176374KOLOR-1fe122e.jpg" width="6880" height="8912" alt="Złota dynastia show-biznesu. Od lewej: Kendall Jenner, Kylie Jenner, Kourtney Kardashian, Kris Jenner, Khloé Kardashian i Kim (Kimberly) Kardashian, 2007 r." title="Złota dynastia show-biznesu. Od lewej: Kendall Jenner, Kylie Jenner, Kourtney Kardashian, Kris Jenner, Khloé Kardashian i Kim (Kimberly) Kardashian, 2007 r." /> Kamery W 2007 roku wszystko się zmieniło. Kiedy Kylie miała dziewięć lat, ich dom stał się sławny. Program „Z kamerą u Kardashianów” miał pokazywać zwykłe życie niezwykłej rodziny. Nikt nie przypuszczał, że zamieni ich w najbardziej wpływowy klan popkultury. Dla widzów był rozrywką. Dla Kylie stał się dzieciństwem. Większość dzieci w tym wieku martwi się szkołą albo tym, czy zostanie wybrana do drużyny. Ona musiała przyzwyczaić się do tego, że operator kamery stoi kilka metrów dalej, kiedy je śniadanie, świętuje urodziny albo płacze po kłótni z siostrą. Po latach przyznała, że właściwie nie pamięta życia bez świadomości, że ktoś ją obserwuje. Kylie robiła wszystko publicznie. Każda zmiana fryzury, każdy kilogram, każdy pryszcz i każdy nowy chłopak natychmiast stawały się tematem komentarzy. Na początku nie była nawet główną bohaterką rodzinnego spektaklu. Świat należał do Kim Kardashian. To ona przyciągała uwagę paparazzich i zdobywała kolejne okładki magazynów. Kendall błyskawicznie zaczęła karierę modelki. Kylie długo pozostawała gdzieś z boku. Była młodszą siostrą. Tą spokojniejszą. Mniej pewną siebie. Niewykluczone, że właśnie wtedy nauczyła się najważniejszej lekcji swojego życia. W świecie, w którym wszyscy walczą o uwagę, nie wystarczy istnieć. Trzeba mieć swoją historię i sprawić, żeby ludzie nie mogli o niej zapomnieć. Czytaj też: Nie tylko Timothée Chalamet i Kylie Jenner. Finał mundialu przyciągnął największe światowe gwiazdy Kompleks Nie wiadomo, czy tamten chłopak pamięta rzucone ot tak, złośliwe zdanie. Kylie pamięta je doskonale. Powiedział, że ma bardzo małe usta i chyba źle całuje. Jedno zdanie, ale wystarczy, żeby zachwiać pewnością siebie nastolatki. Przez długi czas próbowała oszukiwać rzeczywistość makijażem. Starannie obrysowywała wargi daleko poza ich naturalnym konturem. Potem zdecydowała się na wypełniacze. Na początku publicznie wszystkiego się wypierała. Twierdziła, że to tylko konturówka. Makijaż. Odpowiednie światło. Internet jednak nie dawał za wygraną. Zestawiano jej zdjęcia. Powstawały filmy analizujące każdy milimetr jej twarzy. Kylie w końcu przyznała się do zabiegu. Nie przypuszczała jeszcze, że zaczyna pisać historię, która wpłynie na współczesne kanony piękna. Imperium Jeszcze na początku poprzedniej dekady modne były subtelność i naturalność. Kilka lat później gabinety medycyny estetycznej przeżywały oblężenie. Kobiety przynosiły lekarzom zdjęcia Kylie Jenner i prosiły o identyczny efekt. Internet zalały tutoriale pokazujące, jak zrobić „usta Kylie”. Nastolatki brały udział w niebezpiecznym wyzwaniu polegającym na zasysaniu ust do kieliszków i szklanek, kończąc eksperyment z pękniętymi naczynkami i krwiakami. Lekarze ostrzegali, ale moda okazała się silniejsza. W 2015 roku Kylie Jenner zrobiła coś, co z pozoru nie miało prawa zmienić rynku kosmetycznego. Wprowadziła do sprzedaży zestawy składające się z konturówki i matowej pomadki. Kilkanaście tysięcy kompletów wyprzedało się w niecałą minutę. Strona internetowa przestawała działać pod naporem klientów, a produkty natychmiast trafiały na portale aukcyjne za wielokrotnie wyższe ceny. Dla specjalistów od marketingu był to moment przełomowy. Zrozumieli, że tradycyjna reklama właśnie przegrała z mediami społecznościowymi. Kylie nie sprzedawała przecież szminki. Sprzedawała historię dziewczyny, która sama miała kompleks i znalazła sposób, by go pokonać. Każda klientka kupowała obietnicę, że choć przez chwilę będzie wyglądała jak najbardziej pożądana dziewczyna internetu. To był marketing oparty nie na produkcie, lecz na emocjach. Nie billboardy, nie reklamy telewizyjne i nie celebryci wynajęci do kampanii, ale jedna osoba, która sama była marką. Nie bez powodu mówi się, że największym talentem w tej rodzinie jest Kris Jenner. Matka od lat powtarza córkom, że popularność jest tylko narzędziem. Jeśli nie zamieni się jej w biznes, pozostaje jedynie chwilowym zainteresowaniem mediów. Kylie zrozumiała tę lekcję bardzo szybko. Podczas gdy inni zarabiali na reklamowaniu cudzych produktów, ona stworzyła własny i sprawiła, że miliony ludzi ustawiały się po niego w wirtualnych kolejkach. Fenomen Kiedy magazyn „Forbes” ogłosił ją w 2018 roku najmłodszą miliarderką, która sama doszła do majątku, rozpętała się światowa dyskusja. Jedni widzieli w niej symbol przedsiębiorczości nowego pokolenia, inni przypominali, że startowała z pozycji, o której większość ludzi może jedynie marzyć. Pochodziła w końcu z rodziny, która sama w sobie stała się medialnym fenomenem. Dwa lata później „Forbes” zakwestionował wcześniejsze wyceny i wycofał się z tytułu miliarderki, ale sam fenomen Kylie Jenner nie zniknął. Trudno było podważyć wartość marki, skoro w 2019 roku sprzedała większościowy pakiet udziałów w swojej firmie Kylie Cosmetics koncernowi Coty za 600 milionów dolarów. To właśnie wtedy wielu komentatorów zaczęło mówić, że świat wkroczył w nową epokę. Jeszcze niedawno największe fortuny powstawały dzięki fabrykom, technologiom albo wynalazkom. Kylie pokazała, że w XXI wieku równie cennym aktywem może być własny wizerunek. Nie stworzyła przełomowego kosmetyku. Stworzyła pragnienie. A ono okazało się warte setki milionów dolarów. Sprawdź też: To już pewne! Reżyser „Rancza” ujawnił, co stanie się z Kusym i Stachem Japyczem Cena Za każdą fortuną kryje się jednak rachunek, którego nie widać na okładkach magazynów. Kylie przez całe dorosłe życie funkcjonowała pod nieustanną obserwacją. I stale była oceniana. Psycholodzy, którzy analizowali jej fenomen, wskazywali, że własne kompleksy, jeśli je miała, zmieniła w towar. Nieśmiałość? Ale Kylie jednego dnia mówiła, że jest nieśmiała, a drugiego pokazywała się niemal nago. Brak pewności siebie? Bez przesady, przecież na sobie zbudowała markę. Stała się niemal symbolem kultury autoprezentacji. I w jakimś sensie sama siebie uprzedmiotowiła. Zapłaciła za to zresztą swoją cenę. Jej twarz należała już nie tylko do niej, ale również do milionów ludzi, którzy czuli się uprawnieni do oceniania każdego szczegółu. Dziecko Być może właśnie dlatego, gdy zaszła w ciążę – a miała wtedy 19 lat – zniknęła. Przez wiele miesięcy nie pokazywała się publicznie i nie publikowała nowych zdjęć. Drony latały nad jej domem w Hidden Hills, paparazzi dyżurowali przed bramą, a internet próbował z pojedynczych fotografii ustalić, czy rzeczywiście spodziewa się dziecka. Dopiero po narodzinach córki Stormi w lutym 2018 roku opublikowała film pokazujący dziewięć miesięcy ciąży. Nie wyglądała w nim jak ikona Instagrama. Była po prostu młodą kobietą – miała wtedy 20 lat – która płakała, śmiała się i przygotowywała do narodzin pierwszego dziecka. Miliony osób zobaczyły kogoś zupełnie innego niż perfekcyjnie wystylizowaną celebrytkę. Sama tłumaczyła później, że po raz pierwszy chciała przeżyć coś wyłącznie dla siebie. Przemiana Dzisiaj coraz częściej sprawia wrażenie, jakby odwracała się od świata, który sama pomogła stworzyć. Mocny makijaż ustąpił miejsca naturalniejszemu wyglądowi, a perfekcyjnie wyreżyserowane sesje zdjęciowe coraz częściej przeplatają fotografie dzieci, wakacji i zwyczajnej codzienności. W 2022 roku urodziła syna Aire, w wywiadach mówi, że największą zmianę przyniosło jej macierzyństwo. To dzieci sprawiły, że przestała szukać potwierdzenia własnej wartości w oczach obcych ludzi. „Wracam do domu i moje dzieci po prostu mnie kochają. Myślą, że jestem najdoskonalszą osobą na świecie. Dzięki temu nie potrzebuję już niczego udowadniać”, mówiła w jednej z rozmów. Paradoks polega na tym, że kobieta, która przez lata wyznaczała kanony piękna, dzisiaj coraz częściej opowiada o tym, jak uwolnić się od presji wyglądu. Miliony Można ją podziwiać albo krytykować. Można uważać, że wykreowała nierealistyczne kanony piękna albo że po prostu genialnie odczytała kierunek, w którym zmierza kultura. Można jej wypominać, że kiedy było jej to potrzebne, stylizowała się na czarnoskórą kobietę. I stosowała blackfishing. W 2015 roku jej zdjęcie, w charakterystycznych dla afrykańskich fryzur warkoczykach, wywołało głośną dyskusję w mediach. Aktorka i modelka Amandla Stenberg, znana między innymi z filmu „Colombiana”, zarzuciła jej nawet przywłaszczenie kulturowe, pisząc, że Kylie przejmuje cechy czarnej kultury, ale nie wykorzystuje swoich zasięgów, by pomagać czarnoskórym Amerykanom. Ale tamte fascynacje minęły i dzisiaj Kylie preferuje wizerunek białej, bogatej kobiety, wpisując się w estetykę cichego luksusu i naturalności (clean girl). Trudno zaprzeczyć jednemu: niewiele kobiet z jej pokolenia tak mocno wpłynęło na sposób, w jaki myślimy o urodzie, sukcesie i pieniądzach. Kiedyś Hollywood tworzyło gwiazdy. Dzisiaj gwiazdy potrafią stworzyć same siebie. Kylie Jenner była jedną z pierwszych, które zrozumiały, że w XXI wieku największą supermocą nie jest talent ani sława, ale umiejętność skupienia na sobie uwagi milionów ludzi. Być może właśnie dlatego dziewczyna, która kiedyś płakała z powodu zbyt małych ust, stała się jedną z najbardziej wpływowych kobiet swoich czasów. Stała się jedną z najważniejszych ikon ery Instagrama i TikToka. Jej kariera pokazuje, jak ogromną rolę odgrywają dziś media społecznościowe w kształtowaniu popularności, aspiracji i współczesnych wzorców sukcesu. Jest nie tylko celebrytką, ale także fascynującym przykładem tego, jak zmieniają się mechanizmy sławy i wpływu w XXI wieku. Dzisiaj Kylie Jenner ma 27 lat. Rozstała się z ojcem swoich dzieci Jakiem Bermonem Websterem II, którego świat zna jako rapera Travisa Scotta. Z kolei jej związek z Timothée Chalametem budził na początku sensację. Dziewczynie z reality show i ambitnemu aktorowi nie wróżono długiej przyszłości. W przeciwieństwie do Kylie Chalamet przez lata budował wizerunek artysty skupionego przede wszystkim na kinie, zagrał między innymi w filmach takich jak: „Tamte dni, tamte noce”, „Diuna” i „Wielki Marty”, za którego dostał nominację do Oscara. Unikał nadmiernego eksponowania życia prywatnego. Oboje należą do grona największych gwiazd swojego pokolenia. A to, że reprezentują dwa zupełnie różne światy, w ogóle nie przeszkadza. Przeciwnie, to właśnie kontrast między nimi sprawia, że ich związek wydaje się tak intrygujący i nie przestaje być tematem licznych komentarzy. Są razem od 2023 roku. I wyglądają na bardzo zakochanych. Kylie otwarcie przyznaje, że marzy o kolejnym dziecku. Chciałaby spróbować swoich sił w filmie. W styczniu tego roku zadebiutowała w „The Moment” u boku wokalistki Charli XCX. Zagrała tam przerysowaną wersję samej siebie i spotkała się z naprawdę dobrym przyjęciem. Chwalono ją za naturalność i dystans do siebie. W ostatniej rozmowie z „Vanity Fair” wiosną tego roku przyznała, że marzy o kolejnych rolach. Podobno dostaje wiele propozycji. Mieszka w legendarnej już rezydencji w Hidden Hills, koło Los Angeles. A to tylko jedna z jej nieruchomości. Urządziła ją z myślą o rodzinie. Znajduje się tu kilkanaście sypialni, dwupoziomowa garderoba, garaże, a nawet bunkier i boiska sportowe. Czasem przenoszą się z dziećmi do rezydencji Chalameta w Beverly Hills. Wydaje się, że kariera Kylie Jenner dopiero nabiera rozpędu. Tekst Agnieszka Dajbor Artykuł pojawił się w numerze VIVY! 15/2026