Trump dostanie od Nawrockiego prezent ważący 120 kg. Takiego podarunku nie wręczył mu jeszcze nikt
Karol Nawrocki szykuje się do wyjątkowej podróży za ocean. Już 14 czerwca pojawi się w Waszyngtonie na zaproszenie Donalda Trumpa. Wizyta zapowiada się niezwykle symbolicznie, ale największe emocje budzi nie sam wyjazd, lecz prezent, jaki polski prezydent przygotował dla gospodarza spotkania. Takiego podarku Trump podobno jeszcze nie otrzymał.
Karol Nawrocki będzie jednym z gości gali UFC Freedom 250 organizowanej w Białym Domu. Termin wydarzenia nie jest przypadkowy. Tego samego dnia Donald Trump świętuje swoje 80. urodziny. Nic więc dziwnego, że oprócz oficjalnych rozmów znalazło się miejsce również na wyjątkowy gest. Karol Nawrocki odwiedzi Donalda Trumpa w Waszyngtonie Jak ustalił „Fakt”, Karol Nawrocki przygotował dla amerykańskiego prezydenta imponujący upominek. Mowa o wykonanej z białego marmuru tablicy, która waży ponad 120 kilogramów. To właśnie ona ma zostać przekazana podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych. Podarunek robi wrażenie nie tylko swoją wagą. Marmurowa tablica ma wymiary 140 na 100 centymetrów i docelowo ma zawisnąć na łuku triumfalnym w Arlington. Według podanych informacji jest to prezent o wyjątkowym charakterze, jakiego Donald Trump nie otrzymał dotąd od żadnego innego przywódcy. CZYTAJ TEŻ: Tłum gwiazd na Paradzie Równości w Warszawie. Rafał Trzaskowski, Jacek Jelonek i Mandaryna w centrum uwagi Niezwykły prezent dla Donalda Trumpa Na tablicy wyryto inskrypcję w języku angielskim. Pojawiają się na niej nazwiska dwóch bohaterów szczególnie ważnych zarówno dla Polski, jak i Stanów Zjednoczonych: Kazimierza Pułaskiego oraz Tadeusza Kościuszki. Inskrypcja podkreśla ich wkład w walkę o niepodległość USA. Według ustaleń „Faktu” na tablicy znalazło się również nazwisko Karola Nawrockiego. Całość ma stanowić symbol polsko-amerykańskich relacji i wspólnej historii obu narodów. Choć główny prezent waży ponad 120 kilogramów, Karol Nawrocki nie będzie musiał osobiście transportować marmurowej konstrukcji. Do Białego Domu ma trafić pełnowymiarowa tablica, natomiast podczas spotkania z Donaldem Trumpem polski prezydent wręczy mu jej miniaturową wersję. To właśnie ona ma stać się symbolicznym upominkiem przekazanym bezpośrednio podczas rozmowy w cztery oczy. Wizyta Karola Nawrockiego w Stanach Zjednoczonych nie ograniczy się wyłącznie do udziału w uroczystościach organizowanych przez Donalda Trumpa. W planie znalazły się także spotkania z przedstawicielami Polonii oraz rozmowa z liderem senackiej większości na Kapitolu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Brad Pitt traci dzieci jedno po drugim. Bliźnięta Vivienne i Knox szykują ruch, który mówi wszystko
Brad Pitt traci dzieci jedno po drugim. Bliźnięta Vivienne i Knox szykują ruch, który mówi wszystko
Choć przez lata uchodzili za jedną z najbardziej podziwianych par Hollywood, dziś ich historia ma wyjątkowo gorzki finał. Brad Pitt i Angelina Jolie od ośmiu lat pozostają w konflikcie po rozstaniu, a najnowsze doniesienia pokazują, że relacje aktora z dziećmi są bardziej skomplikowane niż kiedykolwiek wcześniej.
Dla Brada Pitta nadchodzące 18. urodziny bliźniąt Vivienne i Knoxa nie będą powodem do radości. Według informacji, jakie podaje "Daily Mail", aktor od lat pozostaje poza życiem swoich dzieci i nie uczestniczy w ich najważniejszych momentach. Vivienne i Knox kończą 18 lat. Kolejny cios dla Brada Pitta? Źródło gazety twierdzi, że sytuacja jest efektem wieloletnich działań Angeliny Jolie. Informator określił je nawet jako "kompleksową i celową próbę całkowitego odizolowania dzieci od ojca". W jego ocenie symbolicznym potwierdzeniem tego procesu ma być rezygnacja dzieci z nazwiska Pitt. "Jesteśmy na finiszu. Angelina wygrała. To była kompleksowa i celowa próba całkowitego odizolowania dzieci od ojca, a usunięcie nazwiska Pitt jest tego wykrzyknikiem. Przeprowadziła najskuteczniejszą kampanię alienacji rodzicielskiej, tylko pytanie — jakim kosztem?", czytamy. Według doniesień serwisu Vivienne i Knox mają wkrótce oficjalnie wystąpić o zmianę nazwiska. Wcześniej podobne decyzje mieli podjąć także ich starsi bracia i siostry: Maddox, Shiloh, Zahara oraz Pax. Jak podaje "Daily Mail", Knox nie posługuje się już nazwiskiem Pitt w oficjalnych dokumentach, co miało znaleźć odzwierciedlenie w świadectwie ukończenia szkoły Fusion Academy w Los Angeles. Z informacji przekazywanych przez osoby z otoczenia aktora wynika, że Pitt nie widuje się publicznie z dziećmi od ponad sześciu lat. Nie uczestniczy również w rodzinnych uroczystościach i ważnych wydarzeniach z ich życia. Według tych samych źródeł aktor miał stracić nadzieję na odbudowanie dawnych relacji. CZYTAJ TEŻ: Tłum gwiazd na Paradzie Równości w Warszawie. Rafał Trzaskowski, Jacek Jelonek i Mandaryna w centrum uwagi Inaczej sytuację postrzega otoczenie Angeliny Jolie. Bliscy aktorki podkreślają, że decyzje dzieci są konsekwencją wydarzeń z przeszłości oraz utraty zaufania do ojca. Ich zdaniem to właśnie te doświadczenia wpłynęły na obecny dystans między Pittem a jego dziećmi. Po rozwodzie Jolie uzyskała wyłączną opiekę fizyczną nad dziećmi. Choć początkowo sąd przyznał opiekę w proporcji 50/50, decyzja została później uchylona ze względów proceduralnych. W marcu 2024 roku Brad Pitt zakończył walkę o wspólną opiekę. Obecnie przysługuje mu prawo do wizyt, które wygaśnie po osiągnięciu pełnoletności przez bliźnięta. Angelina Jolie odpowiada na zarzuty o „kampanię zemsty” wobec byłego męża Osoby, które znały rodzinę w czasach największej popularności "Brangeliny", wspominają zupełnie inny obraz. Jeden z informatorów przekonywał, że Pitt był bardzo zaangażowanym ojcem i chętnie uczestniczył w wychowaniu dzieci, które są jego całym światem. Jak twierdzi źródło, aktor miał nawet żartować, że do roli ojca został po prostu stworzony. Najbardziej kontrowersyjne są jednak informacje dotyczące rzekomych powodów konfliktu. Według "Daily Mail" głęboka niechęć Jolie miała pojawić się po tym, jak aktorka próbowała odbudować relację z mężem, a on odrzucił jej starania. To właśnie wtedy miała rozpocząć się opisywana przez źródła "kampania zemsty". Rzecznicy Angeliny Jolie stanowczo zaprzeczyli tym oskarżeniom. Podkreślili, że aktorka nigdy nie dążyła do powrotu do Brada Pitta. Jak przekazali, oczekiwała natomiast wieloletniej terapii rodzinnej, która mogłaby pomóc dzieciom przepracować problemy i doświadczenia związane z rozpadem rodziny. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Cały świat patrzył na Karola III. To jego dłonie znów wywołały falę pytań
Tłum gwiazd na Paradzie Równości w Warszawie. Rafał Trzaskowski, Jacek Jelonek i Mandaryna w centrum uwagi
Parada Równości w Warszawie po raz kolejny zgromadziła tłumy uczestników i znane osobistości ze świata show-biznesu, mediów oraz polityki. Wśród obecnych znaleźli się m.in. Jacek Jelonek z narzeczonym, Mandaryna, Maffashion oraz Rafał Trzaskowski. Ich udział zwrócił uwagę na wydarzenie promujące równość, akceptację i wsparcie dla społeczności LGBTQ+.
Warszawska Parada Równości ponownie zamieniła ulice stolicy w kolorową przestrzeń pełną energii, muzyki i pozytywnych emocji. Tegoroczne wydarzenie przyciągnęło tysiące uczestników, a wśród nich nie zabrakło znanych twarzy ze świata show-biznesu, kultury i mediów. Obecność gwiazd sprawiła, że o marszu zrobiło się jeszcze głośniej. Gwiazdy na Paradzie Równości. Kto pojawił się w Warszawie? Wśród uczestników można było zauważyć Jacka Jelonka, który pojawił się wraz ze swoim narzeczonym. Para chętnie pozowała do zdjęć i nie kryła dobrych nastrojów. Na wydarzeniu obecna była również Mandaryna, od lat wspierająca inicjatywy promujące otwartość i akceptację. W tłumie nie zabrakło także Maffashion, która dołączyła do uczestników manifestujących swoje poparcie dla idei równości. Duże zainteresowanie wzbudziła również obecność Rafała Trzaskowskiego. Polityk pojawił się podczas wydarzenia, podkreślając znaczenie szacunku, różnorodności i dialogu społecznego. Jego udział został zauważony przez uczestników oraz media relacjonujące przebieg marszu. CZYTAJ TEŻ: Blake Lively chciała milionów od Justina Baldoniego. Sąd właśnie pokrzyżował jej plany Rafał Trzaskowski i celebryci wspierają społeczność LGBTQ+ Parada Równości od lat pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń wspierających społeczność LGBTQ+ w Polsce. Dla wielu uczestników jest nie tylko okazją do świętowania różnorodności, ale także do wyrażenia solidarności i przypomnienia o potrzebie równego traktowania wszystkich obywateli. Obecność osób publicznych sprawia, że przekaz wydarzenia dociera do jeszcze szerszego grona odbiorców. Gwiazdy i znane osobowości wykorzystują swoją rozpoznawalność, aby zwracać uwagę na kwestie związane z tolerancją, akceptacją oraz prawami człowieka. Tegoroczna Parada Równości pokazała, że temat równości społecznej nadal mobilizuje zarówno aktywistów, jak i przedstawicieli świata kultury, mediów oraz show-biznesu. Kolorowy pochód, pełen pozytywnej energii i zaangażowania, po raz kolejny przyciągnął uwagę mieszkańców Warszawy i obserwatorów z całej Polski. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Cały świat patrzył na Karola III. To jego dłonie znów wywołały falę pytań
Mary-Kate i Ashley Olsen kończą 40 lat. Za bajkową sławą krył się dramat, o którym dziś mówią wprost
Zaczynały jako niemowlęta na planie kultowego serialu, a jeszcze przed pełnoletnością zostały milionerkami. Dziś Mary-Kate i Ashley Olsen świętują 40. urodziny i mogą pochwalić się marką modową wycenianą na miliard dolarów. Ich historia to jednak nie tylko spektakularny sukces. Jedna z sióstr otwarcie mówiła o chorobie, która omal nie odebrała jej życia.
Jeszcze zanim nauczyły się czytać, znała je cała Ameryka. Mary-Kate i Ashley Olsen przez lata były symbolem dziecięcej sławy, a ich twarze zdobiły okładki magazynów, kasety VHS i niezliczone produkty skierowane do młodych fanów. Dziś, 13 czerwca, bliźniaczki obchodzą 40. urodziny. Choć od dawna nie pojawiają się na ekranie, wciąż należą do najbardziej wpływowych kobiet w branży mody. Ich droga do sukcesu nie była jednak pozbawiona bolesnych doświadczeń. Hollywood pokochało je, gdy miały kilka miesięcy Urodzone 13 czerwca 1986 roku w Los Angeles siostry Olsen niemal od pierwszych miesięcy życia funkcjonowały w świetle reflektorów. To właśnie wtedy otrzymały rolę Michelle Tanner w serialu „Pełna chata”. Ponieważ wcielały się w jedną bohaterkę na zmianę, widzowie przez długi czas nie zdawali sobie sprawy, że za uwielbianą postacią stoją dwie dziewczynki. Popularność sitcomu sprawiła, że Mary-Kate i Ashley bardzo szybko stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych dzieci w Stanach Zjednoczonych. W kolejnych latach ich nazwiska zaczęły pojawiać się przy następnych produkcjach familijnych, w tym „Jak uratowano Dziki Zachód” oraz „Mary-Kate i Ashley: Paszport do Paryża”. Równolegle rozwijał się biznes. Pod szyldem Dualstar Entertainment powstawały książki, ubrania, kosmetyki i liczne gadżety sygnowane nazwiskiem sióstr. Efekt? Jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności były milionerkami. Ostatni wspólny film i koniec aktorskiej kariery Moment wejścia w dorosłość okazał się dla bliźniaczek przełomowy. W dniu 18. urodzin przejęły kontrolę nad firmą, która przez lata rozwijała ich markę. W tym samym okresie wystąpiły także w komedii „Nowy Jork, nowa miłość”. Jak się później okazało, był to ostatni film, w którym pojawiły się razem. Wkrótce ogłosiły decyzję o zakończeniu kariery aktorskiej. Dla wielu fanów był to koniec pewnej epoki. CZYTAJ TEŻ: Genialny artysta, miłośnik jamników i nikotyny. Odszedł David Hockney - złoty chłopiec i ukochany artysta Wielkiej Brytanii Mroczne kulisy kariery Za kulisami sukcesu kryły się jednak problemy, których nie było widać na czerwonych dywanach. W 2004 roku Mary-Kate Olsen rozpoczęła leczenie anoreksji. Informacja błyskawicznie obiegła światowe media. Po latach gwiazda zdecydowała się opowiedzieć o swoim doświadczeniu. „Był taki moment w moim życiu, kiedy powiedziałam sobie: to koniec. Moja choroba mnie przytłaczała. Myślałam, że sobie nie poradzę. Anoreksja prawie mnie zabiła”, wyznała w rozmowie z magazynem „Elle”. Jej słowa stały się jednym z najmocniejszych świadectw pokazujących, jak ogromna presja może towarzyszyć dziecięcym gwiazdom Hollywood. Co dziś robią bliźniaczki Olsen? Kiedy wiele osób spodziewało się ich powrotu na ekran, siostry obrały zupełnie inny kierunek. W 2006 roku powołały do życia luksusową markę The Row. Co ciekawe, przez pierwsze trzy lata działalności unikały rozgłosu. Jak wspominała Ashley Olsen, od początku zależało im na tym, by marka była oceniana przez pryzmat jakości, a nie ich sławy. „Nie chciałyśmy być twarzami The Row. Nawet niespecjalnie nam zależało, by ludzie wiedzieli o tym, że to my stoimy za tą marką. Chciałyśmy, by produkt obronił się sam. Do tego stopnia, że często rozmawiałyśmy o tym, kto za nas mógłby oficjalnie być twarzą firmy”, tłumaczyła po latach w rozmowie dla magazynu „i-D”. Strategia przyniosła efekty. Po sześciu latach od założenia marki siostry zostały laureatkami nagrody CFDA. Dziś The Row jest wyceniana na miliard dolarów. Choć ich nazwiska wciąż budzą ogromne zainteresowanie, Mary-Kate i Ashley od lat żyją według własnych zasad. Nie prowadzą prywatnych profili w mediach społecznościowych, niezwykle rzadko rozmawiają z prasą i unikają publicznych wystąpień. Historia sióstr Olsen pokazuje, że nawet największa dziecięca sława nie musi definiować całego życia. Zamiast pozostać gwiazdami Hollywood, stworzyły jedną z najbardziej cenionych marek modowych na świecie, a ich zawodowa metamorfoza do dziś uznawana jest za jedną z najbardziej spektakularnych w historii show-biznesu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gwiazda „Big Brothera” w poruszającym wyznaniu. To dlatego zrezygnowała z macierzyństwa. Miała poważne obawy
Tragiczny wypadek odsłonił sekret piłkarza. Rodzina była w szoku, gdy poznała prawdę o jego drugim życiu
Gdy były piłkarz Premier League zginął w wypadku, rodzina pogrążyła się w żałobie. Z czasem odkryto jednak fakty, które całkowicie zmieniły obraz jego życia.Gdy były piłkarz Premier League zginął w wypadku, rodzina pogrążyła się w żałobie. Z czasem odkryto jednak fakty, które całkowicie zmieniły obraz jego życia.
Śmierć Jlloyda Samuela w maju 2018 roku wstrząsnęła środowiskiem piłkarskim. Były zawodnik Aston Villi i Bolton Wanderers zginął w wypadku samochodowym w Cheshire. Wydawało się, że historia cenionego piłkarza zakończyła się tragicznie na jednej z lokalnych dróg. Dopiero później zaczęły pojawiać się informacje, które miały zaskoczyć jego rodzinę i najbliższych. Ujawnione po śmierci fakty sprawiły, że wokół nazwiska Samuela narosła tajemnica wykraczająca daleko poza świat futbolu. Jlloyd Samuel: od Premier League do kariery w Iranie Jlloyd Tafari Samuel urodził się 29 marca 1981 roku w San Fernando w Trynidadzie i Tobago, jednak dorastał w Londynie. Już jako młody zawodnik wyróżniał się talentem, który zaprowadził go do akademii Aston Villi. W barwach klubu z Birmingham rozegrał łącznie 199 spotkań. W trakcie swojej kariery występował zarówno jako obrońca, jak i pomocnik. Kibice Premier League mogli oglądać go także w Bolton Wanderers, gdzie spędził kolejne lata swojej zawodowej kariery. Po zakończeniu przygody na angielskich boiskach Samuel zdecydował się na wyjazd do Iranu. Reprezentował tam Esteghlal oraz Paykan. Pobyt na Bliskim Wschodzie okazał się jednym z najważniejszych etapów jego życia. Z Esteghlal zdobył krajowy puchar Hazfi Cup oraz mistrzostwo ligi. Po powrocie do Anglii nie zamierzał całkowicie rozstawać się z futbolem. Został zawodnikiem i menedżerem amatorskiego klubu Egerton z hrabstwa Cheshire, wybierając możliwość pozostania blisko rodziny. ZOBACZ TEŻ: Wzruszający gest polskich piłkarzy przed meczem z Ukrainą. Tak oddali hołd zmarłemu Jackowi Magierze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-96152901-db163e1.jpg" width="2068" height="3000" alt="BOLTON, ENGLAND - JANUARY 23: Jloyd Samuel of Bolton Wanderers in action during the FA Cup Sponsored by E.on 4th Round match between Bolton Wanderers and Sheffield United at the Reebok Stadium on January 23, 2010 in Bolton, England. (Photo by Matthew Lewis/Getty Images)" title="Bolton Wanderers v Sheffield United - FA Cup 4th Round" /> Tragiczny poranek w High Legh. Jak doszło do śmiertelnego wypadku? 15 maja 2018 roku rozpoczął się jak zwyczajny dzień. Samuel odwoził swoje dzieci do szkoły i wracał do domu. W pewnym momencie jego Range Rover zderzył się z samochodem dostawczym. Do tragedii doszło w High Legh w Cheshire. Były piłkarz zginął na miejscu. Kierowca drugiego pojazdu odniósł poważne obrażenia. Śmierć 37-letniego sportowca wywołała ogromne poruszenie. Aston Villa uczciła pamięć swojego byłego zawodnika podczas meczu barażowego o awans. Z kolei Egerton FC odwołał wszystkie spotkania zaplanowane na pozostałą część tygodnia. Podczas późniejszego postępowania wyjaśniającego ujawniono, że Samuel miał poziom alkoholu przekraczający dopuszczalny limit dla kierowców. Ustalono również, że jego samochód znalazł się po niewłaściwej stronie jezdni, co doprowadziło do czołowego zderzenia. CZYTAJ TEŻ: Są razem od liceum, jest miłością jego życia. Gdy internet wyśmiewał wygląd ukochanej piłkarza Arsenalu, ten murem stawał w jej obronie Tajemnice, które wyszły na jaw po śmierci piłkarza Wydawało się, że po zakończeniu śledztwa historia Jlloyda Samuela została już opowiedziana. Tak się jednak nie stało. Kolejne lata przyniosły nowe informacje dotyczące życia prywatnego byłego piłkarza. Szczególne zainteresowanie wzbudziły wydarzenia związane z jego pobytem w Iranie, gdzie spędził ostatnie lata profesjonalnej kariery. W Anglii Samuel był znany jako mąż Emmy i ojciec czwórki dzieci, w tym trójki ze swoją żoną. To właśnie taki obraz byłego zawodnika funkcjonował w świadomości kibiców i wielu osób z jego otoczenia. Po jego śmierci zaczęły jednak pojawiać się twierdzenia sugerujące, że część jego życia pozostawała nieznana nawet najbliższym. Dokument ITVBe i informacje o drugim małżeństwie Przełomowym momentem okazał się dokument „The Footballer, His Wife, and the Crash”, wyemitowany w 2022 roku. Twórcy produkcji przedstawili twierdzenia, według których Samuel miał prowadzić drugie życie podczas pobytu w Iranie. W dokumencie wskazano, że jego drugą żoną miała być irańska projektantka mody Helia Sahimi. Według informacji przedstawionych w produkcji były piłkarz miał również przejść na islam, aby zawrzeć ten związek małżeński. Doniesienia te wywołały ogromne emocje, ponieważ przez lata Samuel był postrzegany przede wszystkim jako mąż Emmy i ojciec swoich dzieci. Informacje przedstawione w dokumencie sprawiły, że wiele osób zaczęło na nowo analizować wydarzenia z ostatnich lat jego życia. Historia, która do dziś budzi emocje Historia Jlloyda Samuela pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych i poruszających opowieści związanych ze światem piłki nożnej. Z jednej strony jest to historia zawodnika, który przeszedł drogę od młodzieżowych drużyn w Londynie do występów w Premier League i reprezentacji Trynidadu i Tobago. Z drugiej – opowieść o tragicznym wypadku, który zakończył jego życie w wieku zaledwie 37 lat. Jednak to wydarzenia ujawnione po jego śmierci sprawiły, że nazwisko byłego piłkarza ponownie znalazło się w centrum zainteresowania. Twierdzenia o drugim małżeństwie i życiu prowadzonym równolegle w Iranie nadały tej historii zupełnie nowy wymiar. Dziś Jlloyd Samuel pozostaje postacią zapamiętaną nie tylko ze względu na swoje osiągnięcia sportowe, ale również z powodu tajemnic, które – według przedstawionych po jego śmierci informacji – miały ujrzeć światło dzienne dopiero po tragicznych wydarzeniach z maja 2018 roku. Źródło: Wikipedia
TYLKO U NAS: Mimo licznych przeprowadzek, do dziś ma u siebie pamiątki po tej dwójce. Piotr Kędzierski o niezwykłej relacji z dziadkami. Co im zawdzięcza?
Choć przez lata wielokrotnie zmieniał adresy, są rzeczy, których Piotr Kędzierski nie zostawił za sobą nigdy. Podczas wizyty Rafała Kowalskiego w jego domu dziennikarz i prezenter otworzył nie tylko drzwi do swojego mieszkania, ale także do rodzinnych wspomnień. Szczególne miejsce zajmują w nich dziadkowie, których obecność wciąż można dostrzec niemal w każdym zakątku jego domu.
Niektóre przedmioty mają wartość znacznie większą niż ich wygląd czy wiek. Dla Piotra Kędzierskiego są nośnikami historii, emocji i rodzinnych opowieści, które przetrwały kolejne przeprowadzki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim wielokrotnie wracał do wspomnień o swoich dziadkach, podkreślając, że ich wpływ na jego życie jest obecny do dziś — nie tylko w pamięci, ale również w przestrzeni, którą stworzył wokół siebie. W domu Piotra Kędzierskiego aż kipi od pamiątek po dziadkach. Każdy przedmiot skrywa własną historię Podczas wizyty w mieszkaniu Piotra Kędzierskiego trudno nie zauważyć, jak wiele miejsca zajmują w nim rodzinne wspomnienia. Nie są schowane w szufladach ani zamknięte w albumach. Przeciwnie — stanowią integralną część wnętrza i od razu przyciągają uwagę gości. Rafał Kowalski dostrzegł, że za wieloma przedmiotami stoją historie związane z rodziną prezentera, a zwłaszcza z dziadkami. Piotr Kędzierski nie potrzebował wiele czasu, by wrócić wspomnieniami do jednej z najważniejszych postaci swojego życia. Opowiadając o fotografii wiszącej na ścianie, nie krył wzruszenia i dumy: „To jest dziadek Władysław, 1946 rok, czyli po wojnie. Dziadek Władysław był przeprzystojny. Wygląda tutaj jak Jude Law. To jest zaraz po tym, jak wrócił do Polski z Niemiec, dwa lata później, gdzie pracował w Bremie. Była to praca przymusowa i wracając poznał babcię i ta miłość się pięknie zawiązała.” Co ważne, nie jest to jedyna pamiątka, którą zachował mimo licznych przeprowadzek. Z rozmowy wyłania się obraz domu, w którym rodzinne historie obecne są niemal na każdym kroku. Fotografie, drobiazgi, przedmioty codziennego użytku i pamiątki przekazywane z pokolenia na pokolenie tworzą przestrzeń pełną emocji. TYLKO U NAS: Spektakularne mieszkanie Piotra Kędzierskiego w warszawskiej kamienicy. Zgromadził w nim kolekcję godną znawcy sztuki. Odwiedziliśmy go z kamerą! „Pokazali, czym jest miłość”. Piotr Kędzierski nie ma wątpliwości, co zawdzięcza swoim dziadkom Choć rodzinne pamiątki mają ogromne znaczenie, jeszcze ważniejsze okazują się wartości, które dziadkowie przekazali swojemu wnukowi. W pewnym momencie rozmowa zeszła z przedmiotów na emocje i wspomnienia. Rafał Kowalski postanowił zapytać wprost o relację, jaka ich łączyła. Odpowiedź była szczera, prosta i niezwykle poruszająca: „Oni byli cudowni, no wytłumaczyli, jakby nie musieli nic mówić, po prostu byli i pokazali czym jest miłość, czym jest bezinteresowna miłość, czym jest poczucie humoru, czym jest troska o innego człowieka, więc czym też jest pasja i wariactwo, więc to było wspaniałe.” W rozmowie nie zabrakło również wspomnień związanych z dzieciństwem i miejscami, które odegrały szczególną rolę w życiu Piotra Kędzierskiego. Choć dziś jest kojarzony przede wszystkim z Warszawą, jego rodzinna historia sięga również innych części Polski. Ty jesteś warszawiakiem z krwi i kości, to właśnie po podwórkach na Sadybie biegałeś z nimi? — zapytał Rafał Kowalski. Prezenter z uśmiechem wrócił pamięcią do tamtych lat. „Biegałem po podwórkach na Sadybie. Moi dziadkowie od strony mamy byli... Dziadek się urodził pod Toruniem, w Lipnie. Jest to miejscowość, gdzie urodziła się też Apolonia Chałupiec, czyli Pola Negri na przykład. Babcia mieszkała w okolicy, zresztą pochodziła też z okolic Torunia. Rodzice mojego ojca byli z Warszawy, rodzice mojego ojczyma też z Warszawy, więc ta Warszawa przynajmniej od pokolenia moich rodziców już jest taka stuprocentowa i aż kipi” — wyznał. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Królowała na opolskiej scenie, mało kto wie, że jej ukochany to gwiazdor Big Brothera. Na scenie i w życiu tworzą duet idealny
Poznali się przypadkiem, połączyła ich muzyka, a z czasem także miłość. Dziś Karolina Charko i Piotr Lato tworzą jeden z najbardziej zgranych duetów w polskim show-biznesie. Jak zaczęła się ich wspólna historia?
Gdy Karolina Charko odbierała gratulacje po zwycięstwie podczas Debiutów w Opolu, uwagę wielu widzów przyciągnęła nie tylko jej wygrana. U boku wokalistki pojawił się Piotr Lato – postać doskonale znana fanom pierwszej edycji programu „Big Brother”. Ich wspólna obecność na jednej z najważniejszych muzycznych scen w Polsce sprawiła, że znaleźli się w centrum zainteresowania. Jak się okazuje, łączy ich znacznie więcej niż wspólny występ. Razem pojawili się na scenie podczas festiwalu w Opolu Tegoroczne Debiuty podczas 63. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu przyniosły Karolinie Charko jeden z najważniejszych momentów w jej dotychczasowej karierze. Artystka wykonała utwór „Hamak”, który zapewnił jej zwycięstwo w konkursie. Występ spotkał się z ciepłym przyjęciem publiczności, a sama wokalistka znalazła się w gronie najgłośniej komentowanych uczestników wydarzenia. „Ostatnie tygodnie, pełne przygotowań do tego występu, dały mi tyle energii i radości, a sam występ to było coś niesamowitego. Od aranżacji na orkiestrę, przez całą wizualną stronę tego, co było na scenie, po piękną kreację, którą miałam na sobie — to było spełnienie marzeń. Każdy pyta, czy emocje już opadły, a ja mam wrażenie, że im bardziej fakt wygranej do mnie dociera, tym większe emocje we mnie to budzi”, opowiadała w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Z „Big Brothera” do „The Voice of Poland 12”. Jak zmienił się Piotr Lato? Na scenie towarzyszył jej ukochany, Piotr Lato, który przed laty zdobył popularność dzięki udziałowi w pierwszej polskiej edycji „Big Brothera”. Muzyka przez lata pozostawała jego marzeniem. Pojawiał się w popularnych programach. W 2011 roku wystąpił w „The Voice of Poland”, jednak jego wykonanie nie przekonało trenerów do odwrócenia foteli. Próbował także swoich sił w „Idolu”. Choć żaden z tych występów nie stał się przepustką do wielkiej kariery, Lato nie porzucił muzycznych ambicji. Z perspektywy czasu można odnieść wrażenie, że zamiast jednego spektakularnego momentu wybrał drogę cierpliwego budowania swojej obecności w świecie muzyki. W między czasie związał swoją zawodową przyszłość z edukacją. Uczył języka niemieckiego i angielskiego w międzynarodowej szkole języków obcych. Aż w końcu w 2021 roku artysta wydał album „Dust Bowl Desert Night Fantasies”, zamykając tym samym rozdział wieloletnich wątpliwości i odkładanych decyzji. „Wydaje mi się, że musiałem dojrzeć do tego, żeby wyjść z pudełka, powiedzmy, "big brotherowo-idolowo-the voice'owego (…) Zacząłem od tamtej strony, a potem długo się wewnętrznie blokowałem z tym, żeby w ogóle robić muzykę. Osiemnaście lat zwlekałem, żeby nagrać płytę, nie wiem czemu, ale wydaje się, że to był powód, że trochę czułem, że nie zasługuję jeszcze, że jeszcze muszę trochę popracować”, relacjonował w rozmowie z Newserią Lifestyle. Dziś jednak funkcjonuje przede wszystkim jako muzyk i manager Karoliny Charko. Wspólnie realizują muzyczne projekty, a ich relacja opiera się na podobnej wrażliwości i wspólnych zawodowych celach. Karolina Charko i Piotr Lato tworzą duet prywatnie i zawodowo Karolina Charko nie ma wątpliwości, że za jej sukcesami stoi także ogromne wsparcie Piotra Lato. Choć na scenie występuje pod własnym nazwiskiem i podkreśla, że muzyka jest jej autorskim projektem, nie ukrywa, że narzeczony odgrywa w tym wszystkim wyjątkową rolę. „Faktycznie, tworzymy duet muzyczny i życiowy, Piotr pomagał mi trochę przy muzie, ale też bardzo zaangażował się w organizację i jest najlepszym menedżerem, co mówią wszyscy dookoła w branży. Generalnie jesteśmy w tym wszystkim mocno razem, ale muzycznie to takie moje dziecko”, opowiadała na łamach Plejady. Do Karolina Charko dopiero teraz zaczyna do niej docierać, co wydarzyło się w Opolu. Euforia powoli ustępuje miejsca refleksji, a wraz z nią pojawiają się kolejne emocje. Artystka nie ukrywa, że zwycięstwo w Debiutach jest dla niej ogromnym wyróżnieniem, ale daleka jest od snucia wielkich prognoz dotyczących przyszłości. Artystka patrzy na sukces z charakterystycznym dla siebie spokojem. Wie, że nagroda może otworzyć nowe drzwi, jednak nie zamierza zmieniać kierunku, który razem z Piotrem Lato obrali kilka lat temu. To właśnie konsekwencja i codzienna praca doprowadziły ich do tego momentu. Po trzech latach budowania muzycznego projektu niemal własnymi siłami para coraz śmielej myśli o tym, by część obowiązków przekazać specjalistom. Nie chodzi jednak o zmianę artystycznej wizji, lecz o stworzenie przestrzeni na to, co najważniejsze – muzykę i spotkania z publicznością. Dziś Karolina Charko nie ukrywa, że najbardziej ze wszystkiego chce po prostu stanąć na scenie. Jak najczęściej. I przed jak największą liczbą słuchaczy. Bo choć opolska wygrana może okazać się punktem zwrotnym, ona sama zdaje się traktować ją przede wszystkim jako potwierdzenie, że droga, którą od lat podąża razem z Piotrem Latą, prowadzi we właściwym kierunku. „Z jednej strony to jest ważna nagroda, dla debiutanta najważniejsza, teoretycznie powinna coś w środowisku znaczyć i ułatwić, ale jak będzie, to zobaczymy. Zamierzamy robić dalej dokładnie to, co robiliśmy do tej pory. Ewidentnie coś zrobiliśmy dobrze. Może poszukamy profesjonalistów od koncertów, tak zwanych bookerów, nie ukrywam, że po trzech latach ciężkiej pracy we dwójkę chętnie scedujemy część obowiązków. A grać chcę teraz jak najwięcej i wszędzie!", mówiła Plejadzie. Jak poznali się Karolina Charko i Piotr Lato? Ich historia nie zaczęła się od wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia. Wręcz przeciwnie – gdy po raz pierwszy się spotkali, oboje byli na zupełnie innych etapach życia. Los zetknął Karolinę Charko i Piotra Lato w 2011 roku na planie programu „The Voice of Poland”. Dla młodej wokalistki był to ważny moment w rozwijającej się karierze. Występowała w drużynie Ani Dąbrowskiej i dotarła aż do ćwierćfinału, zwracając uwagę widzów swoim głosem i sceniczną wrażliwością. W tym samym czasie w programie pojawił się również Piotr Lato, który po latach próbował ponownie zaistnieć na muzycznej scenie. Jak wspominał później gwiazdor w „Dzień Dobry TVN”, ich znajomość narodziła się zupełnie przypadkowo. Oboje byli wówczas związani z innymi partnerami, dlatego ich relacja ograniczała się do koleżeńskiej znajomości. „Karola miała wtedy chłopaka, ja miałem dziewczynę. To był zupełny przypadek”, wyznał muzyk. Ta relacja rozwijała się powoli, z dala od romantycznych schematów. Ich drogi nie rozeszły się na dobre. Wręcz przeciwnie – przez kolejne lata regularnie się przecinały. Spotykali się przy różnych okazjach, utrzymywali kontakt i coraz lepiej poznawali swoje światy. Z czasem naturalnym krokiem okazała się także współpraca muzyczna. To właśnie wspólna pasja stała się przestrzenią, w której ich relacja zaczęła nabierać nowego wymiaru. Najpierw połączyła ich muzyka, później codzienność, a w końcu uczucie. View oEmbed on the source website Jak przyznał Piotr Lato w „Dzień Dobry TVN”, los połączył ich na dobre. Od ponad pięciu lat są razem, wspólnie tworzą muzykę, dzielą codzienność i planują wspólną przyszłość jako narzeczeni. „Nasze drogi tak się połączyły, że od 5,5 roku jesteśmy razem. Robimy razem muzykę, żyjemy razem, jesteśmy narzeczeństwem”, wyznał w lutym 2026 roku. Trudno oddzielić jedną sferę od drugiej. Ich życie prywatne i zawodowe od lat tworzy spójną całość. „Trudno jest to rozdzielić, kiedy w domu ma się dom i pracę. Wtedy ciężko te granice wyczuć, kiedy się odpoczywa, a kiedy się pracuje”, opowiadała Karolina Charko w DDTVN. „Karola zwróciła mi na to uwagę, że troszkę zwolnić tempo, nie napierać tak bardzo, jak ja napierałem, zabierając trochę przestrzeń przy okazji produkcji, promocji tej płyty. Znaleźliśmy sobie w którymś momencie taki balans”, opowiadał muzyk. Niedawno światło dzienne ujrzała płyta Karoliny – „Obrazki z Letargu”, nad którą wspólnie pracowali. Dziś są dla siebie nie tylko partnerami, ale też największymi kibicami. Gdy jedno przeżywa sukces, drugie stoi tuż obok, dzieląc każdą emocję. A historia pokazuje, że czasem najpiękniejsze rzeczy przychodzą nie wtedy, gdy ich oczekujemy, lecz wtedy, gdy jesteśmy na nie naprawdę gotowi.
Cały świat patrzył na Karola III. To jego dłonie znów wywołały falę pytań
Król Karol III ponownie znalazł się w centrum zainteresowania mediów podczas uroczystej parady Trooping the Colour. Uwagę obserwatorów przykuły nie tylko królewskie obowiązki monarchy, ale także jego charakterystyczne dłonie. Temat tzw. „kiełbaskowatych palców” od lat budzi ciekawość brytyjskiej prasy, która ponownie próbuje ustalić, co może stać za ich nietypowym wyglądem.
Podczas tegorocznych obchodów Trooping the Colour oczy całego świata były zwrócone na brytyjską rodzinę królewską. Wśród eleganckich mundurów, wystawnych ceremonii i królewskiego przepychu uwagę mediów po raz kolejny przykuł sam król Karol III. Tym razem jednak nie chodziło o jego wystąpienie, lecz o detal, który od lat budzi zainteresowanie komentatorów. Dlaczego dłonie króla Karola III od lat budzą zainteresowanie mediów? Mowa o charakterystycznych dłoniach monarchy. Wyraźnie opuchnięte i zaczerwienione palce od dawna są tematem publikacji brytyjskiej prasy. Zyskały nawet własny przydomek: „kiełbaskowate palce”, który na stałe wszedł do medialnego słownika opisującego brytyjskiego władcę. Temat wrócił przy okazji najnowszych publicznych wystąpień króla. Brytyjskie media ponownie zaczęły zastanawiać się, skąd bierze się nietypowy wygląd jego dłoni. Według doniesień „The Mirror” może to być cecha występująca w rodzinie królewskiej. Z kolei „The Daily Mail” zwraca uwagę, że podobne palce można dostrzec również u innych członków dynastii. CZYTAJ TEŻ: Katy Perry skradła show na mundialu 2026. Ale to nie tylko srebrna suknia przyciągnęła uwagę „Kiełbaskowate palce” Karola III. Jakie wyjaśnienia pojawiają się w prasie? Co ciekawe, sam Karol wiele lat temu wspomniał o tym w prywatnej korespondencji. Tuż po narodzinach księcia Williama miał napisać do przyjaciela, że jego syn „ma kiełbaskowate palce tak jak ja”. Ten fragment listu do dziś jest często przywoływany przez brytyjskie media jako dowód na to, że monarcha doskonale zdawał sobie sprawę z charakterystycznej cechy swojego wyglądu. Eksperci podkreślają jednak, że przyczyn opuchniętych palców może być wiele. Lekarz rodzinny dr Chun Tang, dyrektor medyczny Pall Mall Medical w Manchesterze, wyjaśniał w rozmowie z „The Daily Mail”, że podobne objawy mogą być związane między innymi ze schorzeniami stawów, nadciśnieniem tętniczym czy zatrzymywaniem wody w organizmie. Na ten ostatni problem wpływ może mieć również dieta bogata w sól. Mimo licznych spekulacji król Karol III nigdy publicznie nie wyjaśnił, dlaczego jego palce mają taki wygląd. A ponieważ informacje dotyczące stanu zdrowia monarchy pozostają prywatne, wszelkie przypuszczenia pozostają jedynie domysłami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Blake Lively chciała milionów od Justina Baldoniego. Sąd właśnie pokrzyżował jej plany
Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów na świecie. Nigdy nie chciał robić niczego innego. Gdy jako mały chłopiec dostał od ojca pierwszą kamerę, wiedział, że chce kręcić filmy. Nie tylko po to, by opowiadać światu historie, które zrodziły się w jego wyobraźni. Steven Spielberg przy pomocy kamery walczył też z traumami i ukrywał mroczne sekrety swojego dzieciństwa.
Do kin wszedł właśnie nowy film Stevena Spielberga, „Dzień objawienia”. Ale równie ciekawa jak ten film jest historia człowieka, który go stworzył. Bo choć przez dekady Steven Spielberg opowiadał światu o kosmitach, rekinach, dinozaurach, wojnie i ludzkich marzeniach, najtrudniejszą historię nosił w sobie. Historię własnego dzieciństwa. Przez wiele lat ukrywał ją pod warstwą fikcji, przemycał do kolejnych scenariuszy i bohaterów. Okazało się, że za jednym z największych sukcesów w historii kina kryje się chłopiec, który czuł się samotny, odrzucony i zagubiony. Chłopiec, który dzięki kamerze próbował zrozumieć świat. Mały Steven Spielberg nie rozstawał się z kamerą, była jego radością i przekleństwem Steven Spielberg przyszedł na świat w 1946 roku w Cincinnati. Jego rodzice stanowili osobliwe połączenie dwóch różnych światów. Ojciec – Arnold był inżynierem elektrykiem, człowiekiem nauki i technologii. Matka Leah była pianistką koncertową, pełną emocji, spontaniczności i artystycznej wrażliwości. Leah potrafiła urządzać spontaniczne rodzinne przedstawienia, śpiewać, tańczyć i tworzyć wokół dzieci atmosferę swobody. Steven – jedyny syn swoich rodziców – miał trzy młodsze siostry: Anne, Sue i Nancy. W późniejszych wywiadach Spielberg mówił, że wiele ekscentrycznych, ciepłych kobiecych postaci w jego filmach było inspirowanych właśnie jego mamą. Był chłopcem, kiedy dostał od ojca swoją pierwszą kamerę. Zaczął filmować wszystko, co go otaczało. Jego pierwszy film przedstawiał katastrofę kolejową z udziałem modeli pociągów, w dziecinnym pokoju. Inspiracją stał się obraz „The Greatest Show on Earth” Cecila B. DeMille’a, który oglądał razem z ojcem. Zrobił on na 12-letnim Stevenie ogromne wrażenie. Szczególnie, spektakularna scena wykolejenia pociągu podziałała na jego wyobraźnię. Dla większości dzieci byłby to jedynie fascynujący seans. Dla Stevena Spielberga stał się początkiem życiowej drogi. Kręcił wszystko, stale miał przy sobie kamerę, co rodzina uważała za błogosławieństwo i przekleństwo. A nawet obsesję. Chudzielec i łobuzy, mały Steven był atakowany za pochodzenie Kolejne przeprowadzki rodziców sprawiały, że ciągle musiał zaczynać od nowa. Był nieśmiały, drobny i różnił się od większości rówieśników. Najboleśniej odczuwał jednak coś innego. Był Żydem w środowisku, które często nie pozwalało mu o tym zapomnieć. Antysemickie wyzwiska i upokorzenia nie należały do wyjątków. W szkole słyszał obelgi, doświadczał przemocy i wykluczenia. Niektórzy koledzy traktowali go jak kogoś gorszego wyłącznie ze względu na pochodzenie. Sąsiedzi także potrafili publicznie obrażać rodzinę Spielbergów. Mały chudzielec Steven obserwował, jak jego bliscy stają się celem ataków, których nie rozumiał. Żeby się odegrać, w nocy wykradał się i smarował okna prześladowców masłem orzechowym. Wiele lat później przyznał, że przez długi czas wstydził się swojej żydowskiej tożsamości. Musiał do niej wrócić jako dorosły człowiek i zobaczyć w niej wartość. Pomogła mu w tym bardzo druga żona Kate Capshaw. Dopiero kiedy w pełni zaakceptował swoją tożsamość, mógł nakręcić film, wokół którego chodził blisko dziesięć lat – „Listę Schindlera” z 1993 roku. Co ciekawe, jak sam opowiadał dopiero po tym filmie zaczął być traktowany poważnie, jako reżyser. Wcześniej widziano w nim utalentowanego Piotrusia Pana, który lubi bawić się kinem. Ale ślady tych doświadczeń można odnaleźć niemal w całej jego twórczości. Bohaterowie Spielberga bardzo często są outsiderami. To dzieci niezrozumiane przez otoczenie, ludzie samotni, odrzuceni lub zmuszeni do walki o własne miejsce w świecie. E.T., Elliott, Roy Neary z „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” czy nawet Alan Grant z „Parku Jurajskiego” – wszyscy w pewnym sensie noszą w sobie coś z chłopca, który kiedyś nie potrafił odnaleźć się wśród rówieśników. Rodzinna tajemnica ukryta na taśmie filmowej Największy sekret dzieciństwa Spielberga nie dotyczył jednak szkoły. Dotyczył rodziny. Kiedy miał 16 lat, wyjechał z rodziną na wakacyjny camping. Jak zwykle zabrał ze sobą kamerę. Filmował rodziców, siostry i rodzinnych przyjaciół. Po powrocie zaczął przeglądać nagrany materiał. Wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegał. Czułe spojrzenia i gesty między jego mamą a najlepszym przyjacielem, kumplem jego ojca, Berniem Adlerem. Dla nastolatka był to szok. Kamera, która miała służyć zabawie, przypadkiem zarejestrowała prawdę. Steven zrozumiał, że między matką a przyjacielem rodziny istnieje coś więcej niż zwykła sympatia. Przez lata nikomu o tym nie powiedział. Dwuznaczne sceny wyciął z rodzinnego filmu. Jeszcze bardziej dramatyczny okazał się ciąg dalszy tej historii. Kiedy rodzice postanowili się rozstać, ojciec reżysera – Arnold Spielberg – wziął winę na siebie. Nie chciał niszczyć wizerunku matki w oczach dzieci. Leah Spielberg wyszła za Berniego. Steven uwierzył ojcu. Przez następnych kilkanaście lat był przekonany, że to właśnie ojciec odpowiada za rozpad rodziny, że to on ich opuścił. Zerwał z nim kontakt. Dopiero po latach odkrył prawdę. Zrozumiał, że przez większość dorosłego życia obwiniał niewłaściwą osobę. To doświadczenie pozostawiło w nim głęboką ranę. Po latach zadedykował ojcu swój wojenny film „Szeregowiec Ryan”. Sam mówił, że ten obraz służył także wzmocnieniu rodzinnej więzi. „Ten film był dla mojego taty”,mówił. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem scenariusz, powiedziałem: Mój tata pokocha ten film”. Dlaczego w filmach Spielberga ciągle rozpadają się rodziny? Kiedy spojrzeć na filmografię Spielberga z tej perspektywy, trudno nie dostrzec pewnego wzoru. W „E.T.” rodzice są po rozwodzie. W „Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia” rodzina przeżywa głęboki kryzys. W „Hooku” ojciec oddala się fizycznie i emocjonalnie od swoich dzieci. W „A.I.” dziecko zostaje porzucone. W „Imperium Słońca” chłopiec zostaje brutalnie oddzielony od rodziców. Motyw utraconego domu, nieobecnego ojca lub rozbitej rodziny wraca u Spielberga nieraz. Przez lata widzowie odbierali te historie jako element dramaturgii. Ale kiedy w 2022 roku Spielberg zrealizował mocno autobiograficzny film "The Fabelmans", stało się jasne, że za wieloma historiami kryje się prawdziwe życie reżysera. Na ten autobiograficzny film zdecydował się dopiero po śmierci ojca, Arnold Spielberg zmarł w wieku 103 lat w 2020 roku, trzy lata wcześniej w wieku 97 lat odeszła mama reżysera. Sam Steven Spielberg ma dzisiaj 79 lat i prawdziwą gromadkę rodzinną, która tworzy siedmioro dzieci i sześcioro wnuków.
Zawodowo rozśmiesza miliony, poza sceną los go nie oszczędzał. Wprost mówi o samotnym ojcostwie: "Rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem"
Za scenicznym wizerunkiem Grzegorza Halamy kryje się historia samotnego ojca. Kabareciarz wyznał, że przez pięć lat sam wychowywał syna. Dziś otwarcie mówi także o relacjach ze starszymi dziećmi i nadziei na ich odbudowanie.
Przez lata strzegł swojej prywatności i bardzo rzadko mówił o sprawach rodzinnych. Tym razem Grzegorz Halama zdecydował się jednak uchylić rąbka tajemnicy. W szczerej rozmowie z Plejadą opowiedział o doświadczeniu samotnego ojcostwa, relacji z najmłodszym synem oraz o tym, jak dziś patrzy na więzi ze swoimi starszymi dziećmi. Jego słowa pokazują, że za scenicznym wizerunkiem kryje się ojciec, dla którego rodzina pozostaje najważniejsza. Przez pięć lat samotnie wychowywał syna. „Jestem z tej relacji bardzo dumny” Grzegorz Halama jest ojcem trójki dzieci. Dwójka z nich to owoc małżeństwa z Dorotą Kurowicką. Najmłodszej pociechy doczekał się z byłą partnerką, Janią Dobosz. W rozmowie z Plejadą otwarcie opowiedział o łączących ich relacjach. Najbliższą więź ma dziś z najmłodszym synem, którego przez pięć lat wychowywał sam. To było dla niego jedno z najważniejszych doświadczeń. Artysta podkreśla, że była to droga wymagająca ogromnego zaangażowania, cierpliwości i odpowiedzialności. Jednocześnie właśnie ten okres pozwolił mu zbudować wyjątkową więź z synem. Dziś mówi o tej relacji z wyraźnym wzruszeniem. Nie ukrywa, że jest z niej bardzo dumny. To właśnie wspólnie spędzony czas i codzienna obecność sprawiły, że ich kontakt stał się szczególnie bliski. „Mam trójkę dzieci. Z najmłodszym synem mam bardzo bliską relację. Przez pięć lat wychowywałem go sam i to było jedno z najważniejszych doświadczeń w moim życiu — trudne, wymagające, ale też bardzo budujące. Dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem z tej relacji bardzo dumny”, mówił Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Słowa artysty pokazują, że najcenniejsze relacje rodzą się z codziennej bliskości. Czytaj też: Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek Grzegorz Halama o codzienności samotnego rodzica W swoim wyznaniu Grzegorz Halama nie idealizuje samotnego rodzicielstwa. Wręcz przeciwnie. Opowiada o nim jako o doświadczeniu, które bardzo szybko weryfikuje wszystkie wyobrażenia na temat wychowywania dziecka. Szkoła, przygotowywanie posiłków, choroby, organizacja dnia, obowiązki zawodowe, występy i późne powroty do domu — wszystko to musiał pogodzić z odpowiedzialnością za syna. Jak przyznaje, nie zawsze było łatwo znaleźć rozwiązanie dla wszystkich codziennych problemów. W trudniejszych momentach ogromnym wsparciem była dla niego mama. Artysta podkreśla, że mógł liczyć na jej pomoc, choć zdarzały się również sytuacje, gdy musiał radzić sobie sam. Wtedy szczególnie mocno odczuwał ciężar odpowiedzialności za dziecko i konieczność pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym. To właśnie te doświadczenia nauczyły go pokory. Dziś nie ma wątpliwości, że rodzicielstwo okazało się najważniejszą i najbardziej wymagającą rolą, jaką przyszło mu odegrać. „Samotne rodzicielstwo bardzo szybko sprowadza człowieka z poziomu teorii na poziom codzienności: szkoła, jedzenie, choroba, logistyka, praca, zmęczenie, występy i powroty w nocy. Na szczęście mogłem liczyć na pomoc mojej mamy. Była i jest dla mnie bardzo dużym wsparciem. Ale były też momenty, kiedy zostawałem sam, miałem zaplanowane występy i trzeba było to wszystko jakoś spiąć. Nauczyło mnie to pokory, odpowiedzialności i tego, że rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem”, dodawał w Plejadzie. Czytaj też: Nagle zniknął ze sceny, przez wiele miesięcy żył w strachu. Dziś Grzegorz Halama ujawnił prawdę o swojej chorobie: "Byłem przerażony" Starsze dzieci mieszkają za granicą. „Drzwi z mojej strony są zawsze otwarte” Mówiąc o starszych dzieciach, przyznał, że sytuacja jest bardziej złożona. Mieszkają za granicą, a ich kontakt nie jest obecnie taki, jakiego by sobie życzył. Bardzo ostrożnie dobiera słowa, podkreślając, że są to sprawy niezwykle osobiste. Nie chce nikogo obciążać ani publicznie komentować rodzinnych relacji w sposób, który mógłby kogokolwiek zranić. Mimo trudności nie traci jednak nadziei. Wierzy, że więzi można odbudowywać, nawet jeśli wymaga to czasu, cierpliwości i spokojnej obecności. Zamiast wielkich deklaracji stawia na szacunek i gotowość do rozmowy. Najważniejsze pozostaje dla niego jedno — aby jego dzieci wiedziały, że są kochane. „To są sprawy bardzo osobiste i wymagają ciszy, cierpliwości i szacunku. Wierzę, że relacje można odbudowywać. Czasem potrzeba na to lat, mniej słów, a więcej spokojnej obecności. Najważniejsze jest dla mnie to, żeby moje dzieci wiedziały, że je kocham i że drzwi z mojej strony są zawsze otwarte”, wyznał Michałowi Misiorkowi. I dodawał: „Była żona zawsze będzie ukochaną mamą dla moich dzieci i choć mieliśmy bardzo trudny czas, to zawsze najważniejsze jest, by nie dokładać dzieciom ciężaru konfliktów dorosłych. Dzieci mają prawo do własnego spokoju, własnej historii i własnej relacji z obojgiem rodziców”. Choć w wywiadzie otworzył się na temat rodziny i ojcostwa, kwestie związane z życiem uczuciowym pozostawił dla siebie. Grzegorz Halama krótko skwitował ten temat, przyznając, że z doświadczenia wie jedno: im mniej mówi publicznie o prywatności, tym lepiej się układa.
Blake Lively chciała milionów od Justina Baldoniego. Sąd właśnie pokrzyżował jej plany
Konflikt Blake Lively i Justina Baldoniego znów nabiera tempa. Aktorka liczyła na wielomilionowe odszkodowanie, jednak sąd nie przychylił się do jej argumentów. Najnowsza decyzja to kolejny zwrot akcji w jednej z najgłośniejszych hollywoodzkich batalii ostatnich miesięcy, która rozpoczęła się jeszcze podczas pracy nad filmem „It Ends With Us”.
Spór między Blake Lively i Justinem Baldonim wciąż budzi ogromne emocje. Choć wydawało się, że niedawne porozumienie zawarte przez obie strony może zakończyć trwającą od miesięcy batalię, najnowsza decyzja sądu pokazuje, że konflikt nadal pozostaje daleki od finału. Tym razem aktorka musiała pogodzić się z kolejnym niekorzystnym rozstrzygnięciem. Sąd nie pozostawił złudzeń. Blake Lively bez dodatkowych milionów Blake Lively próbowała uzyskać dodatkowe odszkodowanie od Justina Baldoniego, powołując się na przepisy obowiązujące w Kalifornii. Gwiazda argumentowała, że przysługuje jej możliwość ubiegania się nie tylko o standardową rekompensatę, ale także o wielokrotnie wyższe świadczenia finansowe. W praktyce mogłoby to oznaczać konieczność wypłaty przez Baldoniego i jego firmę produkcyjną kwot liczonych w dziesiątkach milionów dolarów. Sędzia Lewis Liman nie podzielił jednak stanowiska aktorki. W obszernym uzasadnieniu uznał, że zastosowanie wskazanych przez nią przepisów w tym postępowaniu nie znajduje podstaw prawnych. Tym samym wniosek został oddalony, a Lively nie otrzyma możliwości dochodzenia dodatkowych roszczeń w ramach tej części procesu. Nie oznacza to jednak całkowitej przegranej gwiazdy. Sąd przyznał jej prawo do ubiegania się o zwrot kosztów prawnych związanych z wcześniejszym pozwem o zniesławienie wniesionym przez Baldoniego. To ważny element sporu, ponieważ według medialnych doniesień obie strony miały wydać ogromne sumy na obsługę prawną. Ostateczna wysokość ewentualnego zwrotu nie została jeszcze określona. Osoby z otoczenia aktorki podkreślają, że najnowsza decyzja ma charakter proceduralny i nie zamyka jej wszystkich możliwości dochodzenia roszczeń. Według tych informacji droga do ubiegania się o odszkodowanie w oparciu o wspomniane przepisy nadal może pozostać otwarta, choć wymagałoby to podjęcia innych kroków prawnych. CZYTAJ TEŻ: Katy Perry skradła show na mundialu 2026. Ale to nie tylko srebrna suknia przyciągnęła uwagę Od planu „It Ends With Us” do sądowej wojny. Jak zaczął się konflikt? To kolejna niekorzystna decyzja dla Blake Lively w ramach tej głośnej sprawy. Wcześniej sąd odrzucił znaczną część jej roszczeń dotyczących strat finansowych oraz szkód wizerunkowych. Każde następne orzeczenie pokazuje, jak skomplikowany i wielowątkowy stał się konflikt między hollywoodzkimi gwiazdami. Źródłem całego sporu pozostaje praca przy ekranizacji powieści „It Ends With Us”. Między Blake Lively, która wystąpiła w głównej roli i pełniła funkcję współproducentki, a Justinem Baldonim, odpowiedzialnym za reżyserię i jedną z głównych ról, miało dochodzić do poważnych napięć związanych z realizacją projektu. Z czasem konflikt przestał dotyczyć wyłącznie kwestii artystycznych. Sprawa nabrała znacznie poważniejszego charakteru po pojawieniu się oskarżeń dotyczących niewłaściwego zachowania i rzekomych nadużyć sek*ualnych. Baldoni konsekwentnie zaprzeczał wszystkim zarzutom, a wzajemne oskarżenia doprowadziły do serii pozwów i kontrpozwów. Mimo kolejnych rozstrzygnięć sądowych trudno dziś jednoznacznie wskazać, kiedy ta jedna z najgłośniejszych hollywoodzkich batalii ostatnich lat dobiegnie końca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Julia Syruś wzięła ślub. Taneczna partnerka Sebastiana Fabijańskiego zachwyciła stylizacją
Przyszłość córki Nataszy Urbańskiej nabiera kształtów. Obrała konkretną drogę. Dumna mama uchyliła rąbka tajemnicy
Jeszcze kilka lat temu stanowczo powtarzała, że nie zostanie artystką. Dziś Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, występuje w kultowym „Metrze” i coraz śmielej myśli o aktorskiej przyszłości. Co sprawiło, że zmieniła zdanie i postanowiła pójść śladami słynnych rodziców?
Dorastanie w cieniu znanych nazwisk bywa wyzwaniem, ale są osoby, które potrafią zamienić je w inspirację. Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie sztuki. Choć jej rodzice od lat należą do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny, ona konsekwentnie buduje własną drogę. Dziś wiadomo już, że teatr nie jest dla niej jedynie rodzinną tradycją, lecz prawdziwą pasją. Kalina coraz śmielej idzie w ślady słynnych rodziców Od najmłodszych lat otaczał ją świat muzyki, sceny i artystycznych emocji. Nic więc dziwnego, że Kalina zaczęła odkrywać w sobie podobne zainteresowania. Młoda artystka pokochała teatr, musicale i śpiew. To jednak nie jest wyłącznie młodzieńcza fascynacja. Kalina występuje w musicalu „Metro”, produkcji od lat nierozerwalnie kojarzonej z Januszem Józefowiczem. Dla wielu młodych wykonawców udział w tak rozpoznawalnym przedsięwzięciu byłby spełnieniem marzeń. Dla niej stał się początkiem świadomie budowanej artystycznej drogi. W świecie, w którym dzieci znanych rodziców często muszą mierzyć się z zarzutami o uprzywilejowaną pozycję, szczególnego znaczenia nabierają fakty dotyczące jej wejścia do spektaklu. Kalina nie otrzymała miejsca na scenie automatycznie. Jak podkreślają rodzice, przeszła casting i została wybrana spośród kandydatów. Czytaj też: Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie" Natasza Urbańska ujawniła, jakie plany na przyszłość ma córka Choć Kalina rozwija się w różnych obszarach związanych ze sztuką sceniczną, jej zawodowe marzenia wydają się coraz bardziej sprecyzowane. Jak ujawniła Natasza Urbańska, córka wiąże swoją przyszłość przede wszystkim z aktorstwem. To właśnie ten kierunek ma być dla niej najważniejszy. Zainteresowanie sceną, musicalami i występami okazuje się więc częścią większej artystycznej wizji. „Poszła w nasze ślady. Złapała bakcyla. Kocha teatr, kocha musicale, kocha śpiewać. Jednak mówi mi, że aktorstwo jest jej przeznaczeniem. Chce pójść do szkoły teatralnej i marzy, żeby zagrać w kinie. Mówię, Kalineczka, ale nie musisz rezygnować z tego, co już robisz. Twoja siła i wyjątkowość może polegać na tym, że możesz łączyć aktorstwo ze śpiewem. To jest twój dodatkowy atut, a że robisz to naprawdę dobrze, to nie rezygnuj”, mówiła Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem w programie "Stare zdjęcia gwiazd". Warto przypomnieć, że Kalina przyszła na świat w 2009 roku. Mimo młodego wieku ma już za sobą doświadczenia sceniczne, które dla wielu rówieśników pozostają jedynie marzeniem. Czytaj też: Córka Urbańskiej i Józefowicza zabłysnęła w teatrze ojca. Nagranie podbija sieć. Internauci nie mają wątpliwości Rodzice postawili na samodzielny wybór Kaliny Jednym z najciekawszych wątków całej historii pozostaje podejście Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza do rozwoju córki. W rozmowach podkreślają oni, że nigdy nie planowali za nią zawodowej przyszłości i nie próbowali kierować jej decyzjami. Aktorka otwarcie zaznaczyła, że razem z mężem nie „wypychali” córki do teatru. Zamiast tego pozwolili jej samodzielnie odkrywać zainteresowania i podejmować własne wybory. „Nie mieliśmy ambicji, żeby ją wepchnąć do teatru ani, żeby ją odcinać od tego. Najważniejsze dla mnie było, jako dla matki, żeby ona nie spędziła dzieciństwa w garderobie. Ona musi mieć swój świat, swoje zabaweczki, swój kącik w domu, swoje takie bezpieczne miejsce. Ten teatr często był jej kącikiem, bo w spektaklach, gdzie mogłam sobie na to pozwolić, że jestem z nią, a nie po prostu jestem cały czas na scenie i wracam do niej po dwóch godzinach, bo to nie miałoby sensu jej przebywanie. Ona lubiła ten czas w teatrze. To ją cieszyło”, mówiła w Pudelku Natasza Urbańska. Takie podejście wydaje się szczególnie istotne w przypadku dzieci znanych rodziców. Presja oczekiwań, medialna uwaga i nieustanne porównania mogłyby skutecznie odebrać radość z rozwijania talentu. Jak wspomina Natasza Urbańska, przez wiele lat córka stanowczo odcinała się od artystycznej ścieżki, którą podążali jej mama i tata. Młoda dziewczyna miała powtarzać, że nie chce zostać artystką, a rodzice zaakceptowali jej stanowisko, pozostawiając jej pełną swobodę wyboru własnej przyszłości. Przełom nastąpił dopiero po latach. Kalina zobaczyła musical „Metro” i młodych wykonawców występujących na scenie. Szczególne znaczenie miał dla niej fakt, że byli to niemal jej rówieśnicy. Zainteresowanie szybko przerodziło się w konkretne działanie, czego symbolem stało się pytanie o terminy castingów do „Metra”. „Ona przez wiele lat w ogóle nie chciała nic słyszeć o tym. Mówiła: „Nie będę artystką, nie będę artystką”. Dobra, sama sobie wybierzesz drogę. I jednak po latach zobaczyła Metro, zobaczyła swoich rówieśników prawie, no bo ona miała wtedy 14 lat, czyli troszkę podobnie jak ja, kiedy pierwszy raz przeszłam na te eliminacje. I się zaczęło. Zapytała, kiedy są castingi do metra?”, opowiadała Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem dla Pudelka. Efekty tej decyzji są dziś widoczne. Młoda artystka rozwija swoją pasję, zdobywa doświadczenie sceniczne i coraz wyraźniej określa kierunek, w którym chce podążać. Wszystko wskazuje na to, że jej obecność na scenie nie jest chwilowym epizodem, lecz początkiem drogi, którą wybrała świadomie. Czy w przyszłości powtórzy sukces swoich rodziców? Na odpowiedź trzeba jeszcze poczekać. Jedno jest jednak pewne — Kalina już teraz konsekwentnie buduje własną historię, a jej kolejne artystyczne kroki są uważnie obserwowane przez publiczność. Życzymy wszystkiego, co najlepsze!
Katy Perry skradła show na mundialu 2026. Ale to nie tylko srebrna suknia przyciągnęła uwagę
Katy Perry zachwyciła podczas ceremonii otwarcia piłkarskich mistrzostw świata 2026 w Los Angeles. Wokalistka nie tylko oczarowała publiczność wykonaniem utworu „Wonder”, ale również olśniła w spektakularnej srebrnej sukni od Stelli McCartney. Jednym z najbardziej poruszających momentów wieczoru był jej wspólny występ z 10-letnim Tiusem z Norwegii, którego talent zainspirował gwiazdę do stworzenia piosenki.
Królowa popu znów skradła show. Katy Perry pojawiła się na ceremonii otwarcia piłkarskich mistrzostw świata 2026 na SoFi Stadium w Los Angeles i od pierwszych chwil przyciągnęła spojrzenia. Wszystko za sprawą zjawiskowej, srebrnej kreacji od Stelli McCartney, która w świetle reflektorów mieniła się przy każdym ruchu artystki. Katy Perry olśniła podczas ceremonii otwarcia piłkarskich mistrzostw świata 2026 Ceremonia otwarcia piłkarskich mistrzostw świata 2026 obfitowała w muzyczne emocje, ale to Katy Perry była jedną z gwiazd, o których mówiło się najwięcej. Wokalistka wystąpiła w piątek na SoFi Stadium w Los Angeles, prezentując utwór „Wonder” i zachwycając publiczność spektakularną stylizacją. Artystka postawiła na srebrną suknię projektu Stelli McCartney z kolekcji Ready-to-Wear na sezon jesień–zima 2026. Kreacja wyróżniała się efektowną konstrukcją przypominającą kaskady połyskujących frędzli. Materiał pięknie pracował podczas występu, sprawiając, że każdy ruch gwiazdy przyciągał uwagę widzów zgromadzonych na stadionie. Jednak nie tylko moda była tego wieczoru tematem rozmów. Katy Perry wykonała na scenie piosenkę „Wonder”, pochodzącą z albumu „143”, który ukazał się w 2024 roku. W trakcie występu towarzyszył jej wyjątkowy gość – 10-letni Tius z Norwegii. CZYTAJ TEŻ: Julia Syruś wzięła ślub. Taneczna partnerka Sebastiana Fabijańskiego zachwyciła stylizacją Kim jest Tius? 10-latek z Norwegii skradł serca widzów podczas występu Już dzień wcześniej wokalistka zdradziła w mediach społecznościowych, że podczas ceremonii pojawi się u jej boku młody artysta. Jak wyjaśniła, historia ich współpracy rozpoczęła się kilka lat temu. Tius nagrał swoją partię do utworu „Wonder” w 2021 roku, gdy miał pięć lat. Katy Perry usłyszała jego wokal w 2023 roku i, jak sama przyznała, zainspirował ją on do napisania zwrotek do piosenki, która ostatecznie trafiła na jej szósty album. "Tius nagrał swoją partię do 'Wonder", gdy miał pięć lat, w 2021 r. Usłyszałam jego wokal w 2023 r. i zainspirował mnie do napisania zwrotek do "Wonder", a potem dodałam tę piosenkę do mojego szóstego albumu", wyznała. Na potrzeby piątkowego występu chłopiec przyleciał z Norwegii do Los Angeles, aby wspólnie z gwiazdą wykonać utwór przed publicznością zgromadzoną podczas inauguracji mundialu. Ich wspólny występ stał się jednym z najbardziej wzruszających momentów całego widowiska. "To jest takie słodkie! Katy Perry mogła po prostu użyć playbacku, ale zamiast tego sprowadziła z Norwegii młodego piosenkarza o imieniu Tius Luka i dała mu szansę na występ na Mistrzostwach Świata FIFA", czytamy w sieci. W sieci szybko pojawiły się komentarze zachwyconych internautów. Wielu z nich zwracało uwagę nie tylko na samą obecność Tiusa na scenie, ale także na fakt, że Katy Perry zdecydowała się zaprosić młodego wokalistę do wspólnego wykonania utworu. Użytkownicy mediów społecznościowych podkreślali, że dała chłopcu wyjątkową szansę zaprezentowania talentu przed międzynarodową publicznością. Podczas ceremonii otwarcia mistrzostw świata 2026 wystąpiły również Tyla i Anitta. Mimo licznych muzycznych atrakcji to właśnie Katy Perry była jedną z najjaśniejszych gwiazd wieczoru. Zarówno jej widowiskowy występ, jak i olśniewająca kreacja sprawiły, że na długo pozostanie jedną z najbardziej zapamiętanych postaci inauguracji turnieju. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn Mette-Marit nagle trafił do szpitala. Powód owiany jest tajemnicą
TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania...
Choć ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, dziś trudno wyobrazić sobie ją bez wspólnych pasji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu „Kula VIVY!” opowiedzieli o tym, jak joga pojawiła się w ich życiu i dlaczego stała się czymś więcej niż tylko aktywnością fizyczną.
Joanna i Krzysztof Ibiszowie od lat pokazują, że udany związek buduje się nie tylko na uczuciach, ale także na wspólnych doświadczeniach. W najnowszej rozmowie dla „Kuli VIVY!” wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji, a także opowiedzieli o tym, jaką rolę odgrywa w niej joga. Nie zabrakło osobistych anegdot, ciepłych wspomnień i refleksji o czasie spędzanym razem. Czy joga połączyła Joannę i Krzysztofa Ibiszów? Historia zaczęła się od jednego pytania Historia Joanny i Krzysztofa Ibiszów od początku miała w sobie coś filmowego. Jak zdradziła Joanna Ibisz w wywiadzie dla magazynu „Pani”, para poznała się na początku pandemii COVID-19 w klubie sportowym w centrum Warszawy. To właśnie tam po raz pierwszy zwróciła uwagę na jednego z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów w Polsce. Choć trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, jedno jest pewne – temat jogi okazał się idealnym początkiem rozmowy, która z czasem przerodziła się w coś znacznie większego. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim prowadzący nie mógł pominąć pytania, które nasuwało się samo. Czy joga rzeczywiście łączy ludzi? „Rozumiem, że to jest nawiązanie do naszej historii. [...] No, wiesz, chodzi o to, że nas trochę połączyła, ale raczej to było takie zagadanie o jogę” – odpowiedziała Joanna Ibisz. Dziś joga zajmuje w ich życiu zupełnie inne miejsce niż na początku znajomości. Nie jest już tylko wspomnieniem pierwszej rozmowy, ale także sposobem na wspólne spędzanie czasu. Para zdradziła, że nawet jedną z ważnych rocznic postanowiła świętować właśnie w takim klimacie. „Natomiast drugą rocznicę ślubu spędziliśmy na wyjeździe jogowym” – opowiedziała Joanna. „Pojechaliśmy na takie warsztaty i tam świętowaliśmy rocznicę ślubu. Było bardzo przyjemnie” – dodał Krzysztof. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej Krzysztof Ibisz nie udawał eksperta. Tak naprawdę zaczęła się rozmowa o jodze Wiele osób mogłoby przypuszczać, że joga była jedynie wygodnym pretekstem do rozpoczęcia znajomości. Jak się jednak okazuje, Krzysztof Ibisz już wcześniej interesował się tą formą aktywności i miał za sobą pierwsze doświadczenia związane z praktyką. „Rzeczywiście zagadałem Asię o jogę, jak pierwszy raz ją zobaczyłem” – wspominał Krzysztof Ibisz. Rafał Kowalski nie krył ciekawości. „Ale miałeś wtedy pojęcie o jodze?” – zapytał. Joanna odpowiedziała natychmiast: „Właśnie miał”. Prezenter wyjaśnił, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą formą aktywności: „Troszkę tak, bo ja kiedyś uczęszczałem na zajęcia, potem miałem przerwę, potem znowu i wciąż mi chodzi po głowie, że to byłoby dla mnie super”. Choć od pierwszego spotkania minęło już kilka lat, temat jogi wciąż pozostaje obecny w ich życiu. Co więcej, Krzysztof Ibisz uważa, że może ona pozytywnie wpływać również na relacje między partnerami. „Ale joga w ogóle dla par, czy na warsztatach, czy jak po prostu pójść na zajęcia, to jest cudowna sprawa” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Julia Syruś wzięła ślub. Taneczna partnerka Sebastiana Fabijańskiego zachwyciła stylizacją
Julia Suryś jest już mężatką. Tancerka znana z „Tańca z Gwiazdami” poślubiła 32-letniego piłkarza ŁKS Łomża, Marcina Stromeckiego. Podczas ceremonii w Lublinie zachwyciła elegancką satynową suknią i długim koronkowym welonem.
Julia Suryś rozpoczęła nowy etap życia. W piątek, 12 czerwca 2026 roku, tancerka znana widzom programu „Taniec z Gwiazdami” poślubiła 32-letniego piłkarza ŁKS Łomża, Marcina Stromeckiego. Ceremonia odbyła się w jednej ze świątyń w Lublinie. Uroczystość wzbudziła ogromne zainteresowanie, a największe emocje wywołała ślubna stylizacja panny młodej, która postawiła na ponadczasową elegancję i klasyczne rozwiązania. Julia Suryś i Marcin Stromecki powiedzieli sobie „tak” w Lublinie To wyjątkowy dzień dla Julii Suryś i Marcina Stromeckiego. W piątek, 12 czerwca, zakochani stanęli na ślubnym kobiercu i ślubowali sobie miłość oraz wierność. Ceremonia odbyła się w jednej ze świątyń w Lublinie, gdzie para przypieczętowała swój wieloletni związek. Julia Suryś od lat cieszy się sympatią widzów programu „Taniec z Gwiazdami”. Tancerka współpracowała na parkiecie z wieloma znanymi osobami, tworząc taneczne duety między innymi z Filipem Lato, Michałem Mikołajczakiem oraz Sebastianem Fabijańskim. Choć przez lata była kojarzona przede wszystkim z telewizyjnymi występami, jej życie prywatne od dawna związane było z Marcinem Stromeckim. 32-letni piłkarz ŁKS Łomża od lat zajmuje szczególne miejsce w sercu tancerki. Teraz para oficjalnie została małżeństwem. ZOBACZ TEŻ: Dotarła do finału TzG, teraz padły szczere słowa o ślubie. Julia Suryś długo ukrywała ukochanego. Teraz pokazali się razem w tv Sylwia Madeńska pokazała kadry z uroczystości ślubnej Wśród gości obecnych podczas ceremonii znalazła się również Sylwia Madeńska. Koleżanka Julii Suryś z branży nie kryła wzruszenia i postanowiła podzielić się wyjątkowymi chwilami z internautami. To właśnie dzięki relacji opublikowanej w mediach społecznościowych fani mogli zobaczyć fragmenty uroczystości oraz moment, gdy nowożeńcy opuszczali kościół już jako mąż i żona. Na udostępnionych kadrach widać było uśmiechniętych zakochanych, którzy celebrowali jeden z najważniejszych dni w swoim życiu. Publikacje szybko przyciągnęły uwagę obserwatorów, a zdjęcia z ceremonii zaczęły krążyć w sieci. Suknia ślubna Julii Suryś przyciągnęła wszystkie spojrzenia Jak przy niemal każdym ślubie osób znanych z mediów, ogromne zainteresowanie wzbudziła kreacja panny młodej. Julia Suryś postawiła na rozwiązanie, które łączyło klasykę z elegancją. Finalistka tanecznego show zaprezentowała się w sukni wykonanej z gładkiej, lśniącej satyny w odcieniu śnieżnej bieli. Stylizacja wyróżniała się minimalistycznym charakterem i ponadczasowym wyglądem. Tancerka zrezygnowała z nadmiaru zdobień, stawiając na prostotę, która podkreśliła uroczysty charakter wydarzenia. Efekt końcowy przywoływał skojarzenia z klasycznymi kreacjami inspirowanymi dawnym Hollywood. Projekt Violi Piekut i klasyczna elegancja w hollywoodzkim stylu Za ślubną kreację Julii Suryś odpowiadała Viola Piekut. Projektantka przygotowała suknię, która doskonale wpisała się w estetykę wybraną przez pannę młodą. Gładka satyna, śnieżnobiały kolor oraz elegancki krój stworzyły stylizację opartą na klasycznych rozwiązaniach. Taki wybór sprawił, że całość prezentowała się niezwykle szykownie i harmonijnie. Minimalistyczny charakter sukni pozwolił wyeksponować dodatki, które odegrały ważną rolę w budowaniu finalnego efektu. Długi koronkowy welon dopełnił romantyczną stylizację panny młodej Choć sama suknia zachwycała prostotą, uwagę przyciągały również dodatki. Julia Suryś zdecydowała się na imponujący, długi welon, który ciągnął się za nią podczas uroczystości. Welon został wykończony koronką, nadającą całej stylizacji lekkości i romantycznego charakteru. To właśnie ten element przełamał minimalistyczną formę sukni i dodał jej bardziej baśniowego wymiaru. Połączenie lśniącej satyny z koronkowym wykończeniem stworzyło spójną i elegancką całość. Nic dziwnego, że zdjęcia panny młodej wzbudziły tak duże zainteresowanie wśród internautów. Ślub Julii Suryś i Marcina Stromeckiego bez wątpienia należał do wydarzeń, które przyciągnęły uwagę fanów gwiazd oraz widzów „Tańca z Gwiazdami”. Ceremonia w Lublinie, obecność bliskich osób oraz klasyczna kreacja panny młodej sprawiły, że ten wyjątkowy dzień na długo pozostanie w pamięci uczestników uroczystości. Źródło: Pudelek, Instagram
Genialny artysta, miłośnik jamników i nikotyny. Odszedł David Hockney - złoty chłopiec i ukochany artysta Wielkiej Brytanii
Świat stracił dziś jednego z najwybitniejszych i najbardziej niepokornych współczesnych artystów. Na miesiąc przed swoimi 89. urodzinami odszedł David Hockney - malarz, rysownik, grafik, fotograf, scenograf, a prywatnie miłośnik jamników i niepoprawny palacz. W 2018 roku jego obraz został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów i stał się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. W dniu śmierci wybitnego twórcy przypominamy tekst, który ukazał się w 2024 roku w magazynie VIVA! Lifestyle.
Pisanie o Davidzie Hockneyu jest naprawdę ciężkim kawałkiem chleba. W jego biografii nie znajdziemy skandali, prób samobójczych czy załamań nerwowych (nieliczne przykłady przeczące tej tezie skrzętnie zgromadziłem i przedstawię w swoim czasie). Artysta nie żył nigdy w biedzie, a można wręcz powiedzieć, że zawsze miał dobrą rękę do nieruchomości. Hockney nie był niszczony przez krytykę ani porzucony przez któregoś z licznych partnerów i kochanków. Jego życiorys to już prawie dziewięć dekad niekończących się sukcesów i uwielbienia. Jeśli tracił zainteresowanie jakąś formą twórczości, płynnie przechodził do kolejnej. I za nią też był chwalony przez najbardziej wpływowych recenzentów. Co tam chwalony! Wręcz wychwalany! Funkcjonował w świecie wysokiej sztuki, lecz jednocześnie miał niemalże status gwiazdy pop. Imprezował z Trumanem Capote, Mickiem Jaggerem i Manolo Blahnikiem. Który inny malarz wzbudził zainteresowanie serwisów plotkarskich? I to swoim obrazem? Udało się to właśnie Davidowi Hockneyowi, kiedy w 2023 roku zaprezentował portret Harry’ego Stylesa. Artysta miał wtedy 86 lat! Ale czy z tego powodu, że jego życie było usłane angielskimi różami, nie zasługuje na tekst? Dwa początki A zatem zaczynamy. Może tak… Na początku lat 60. dwudziestoparoletni David Hockney zobaczył reklamę farb do włosów firmy Clairol. Padało w niej pytanie: „Is it true blondes have more fun?”, czyli „Czy to prawda, że blondynki bawią się lepiej?”. Hasło najwyraźniej przekonało Hockneya, bo przefarbował się na blond. Wyglądał jak pulchniejszy brat Andy’egoWarhola, ale miał w nosie oskarżenia o naśladownictwo. Gdy chodziło o frajdę, zabawę i radość, nie uznawał kompromisów. Tak samo było ze sztuką. Dużo później tłumaczył: „Współczesna twórczość wydaje mi się chłodna. Konceptualizm jest dla mnie pusty i całkowicie bezsensowny. Jest mi po prostu obcy. Zobaczyć nową sztukę to znaczy ją poczuć. Wielu krytyków uważa, że coś jest sztuką, jeśli jest nudne. A jeśli nie jest nudne, to nie może być sztuką. Moim zdaniem jest na odwrót. Jeśli coś jest nudne, to najprawdopodobniej nie jest sztuką, a jeśli porusza i zaciekawia, to jest prawdopodobnie dobrą sztuką. Wierzę w to, że sztuka powinna sprawiać przyjemność. Wokół jest tyle cierpienia – moją powinnością jako artysty jest przezwyciężać jego jałowość. Wierzę, że malarstwo może zmieniać świat”. Można by oczywiście zacząć tekst o tym wyjątkowym malarzu zupełnie inaczej. Na przykład tak… Oglądanie wystaw stało się sportem ekstremalnym. Kilometrowe kolejki, internetowe zapisy na bilety. Trudno dostać się do paryskiego Luwru, hamburskiej Kunsthalle czy rzymskiej Galerii Borghese. Ale największe tłumy w historii współczesnego przemysłu kulturalnego można było oglądać w 2017 roku przed londyńską Tate Britain. Ekspozycja gromadziła imponujący zbiór obrazów, rysunków, fotografii i wideo, których autorem był obchodzący wtedy 80. urodziny brytyjski artysta David Hockney. Nie zabrakło na wystawie najbardziej znanych jego prac: podwójnego portretu pisarza Christophera Isherwooda i malarza Dona Bachardy czy pełnej słońca kalifornijskiej serii basenowej. Zdaniem krytyków charakteryzuje je „swobodna elegancja i niezmącona świetlistość”. A ona, jak wiadomo, bywa szczególnie poszukiwana nie tylko w deszczowym Londynie. Jednym z widzów wystawy był polski grafik i pisarz Marcin Wicha. On też zderzył się z trudnościami natury organizacyjnej: „Podobno w powszednie dni bywa tu mniej ludzi. Teraz kolejka zaczynała się już na ulicy. Po wejściu do środka mijała kasę, pokonywała kontrolę biletów i ciągnęła się dalej od obrazu do obrazu. Wewnątrz poruszała się wolniej i trochę lunatycznie z powodu słuchawek (audioprzewodnik ustalał choreografię). Wystawa nosiła tytuł »David Hockney. Sześćdziesiąt lat pracy«. Plakaty obiecywały żółto-czerwoną ziemię i niebo o barwie żelu do kąpieli. Obrazy przyjemne i atrakcyjne jak wspomnienia z lat 60. I chyba nikt nie był zawiedziony. Jednak ekspozycja opowiadała o czymś więcej. Kluczowym słowem okazała się »praca«, wysiłek szukania narzędzi i środków wyrazu. Zupełnie się tego nie spodziewałem zwiedziony przystępnością malarstwa Hockneya. Zresztą i tak przede wszystkim chciałem znaleźć dwa jamniki. Nazywały się Stanley i Boodgie”. Marcin Wicha znalazł psy. I napisał o tym z właściwą sobie erudycją; „Nikt nie wie, jak miał na imię szczygieł Fabritiusa, zając Dürera czy tchórzofretka Damy. U Hockneya zwierzęta nie są anonimowe. Najsłynniejszy przykład to »Państwo Clark z Percym«, podwójny, a w zasadzie potrójny portret z lat 70. Co prawda w 2005 roku pani Clark ujawniła prasie, że eleganckie stworzenie na kolanach pana Clarka to kotka Blanche (prawdziwy Percy był kocurem ze skłonnością do tycia), ale Hockney odparł, że »Państwo Clark z Blanche« nie brzmiałoby tak dobrze. »A zresztą to mój tytuł« – dodał”. Co więcej, nasz artysta odnalazł w twórczości Hockneya odtrutkę na trudy własnej edukacji w akademii sztuk pięknych: „Polskie uczelnie artystyczne tkwiły w lepkim uścisku koloryzmu. W ciągu tych kilku lat, gdy chciałem zostać malarzem, zdążyłem się dowiedzieć, że w obrazie nie może być anegdoty (literatura, a fuj!). Że kolor nie może być jaskrawy. Że farbę trzeba kłaść grubo, im grubiej, tym lepiej. Malować należy olejno i koniecznie na płótnie, wcześniej poddanym różnym odrażającym zabiegom. Najgorsze było nakładanie kleju kostnego”. A u brytyjskiego mistrza wyglądało to zupełnie inaczej! Była w nich przyjemność, radość, żadnej udręki i cierpienia: „Nie nudź – odpowiadały obrazy Hockneya. – Weź aparat, zrób zdjęcie. Masz dość farb olejnych? Spróbuj akrylu”. W 1964 roku ku Hockney wyjechał z Europy. „Zamieszkał w Kalifornii, gdzie pogoda była jak drut (…). Jednak najważniejszą cechę swojego malarstwa przywiózł z domu. Był nią fundamentalny brak pokory”, zauważał zachwycony tym brakiem Wicha. Bardzo duży plusk Skoro początek, a nawet dwa, mamy już za sobą, możemy kontynuować opowieść bardziej klasycznie. David Hockney urodził się w 1937 roku w Bradford w angielskim hrabstwie Yorkshire jako czwarte z pięciorga dzieci księgowego Kennetha Hockneya. Jego ojciec ze względu na swoje przekonania odmówił służby wojskowej w czasie II wojny światowej. Jego matka Laura, pobożna metodystka i wegetarianka, też była osobą o nieugiętych zasadach. Jak się szybko okazało, ich syn David raczej tych zasad nie lubił. Uczył się w Wellington Primary School i Bradford Grammar School. Uczniem był dosyć trudnym. Bardziej zainteresowanym kontaktami z kolegami niż nauczycielami i arytmetyką. Ale jego talent był tak ewidentny, że wybaczano mu naprawdę wiele. David Hockney wiedział, że chce zostać artystą już w wieku 11 lat. Ten cel skłonił go do zapisania się do Bradford School of Art w 1953 roku, a następnie do kontynuowania nauki w RoyaCollege of Art w Londynie. Już pod koniec pobytu w Bradford sprzedał pierwszy obraz – „Portret mojego ojca”, który był wystawiony w Leeds Art Gallery. Kilka lat później, w 1961 roku, jego prace zostały zaprezentowane na przełomowej wystawie „Młodzi współcześni” obok prac kolegi ze studiów, Petera Blake’a (zaprojektował słynną okładkę albumu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”). To wtedy pop-art eksplodował na brytyjskiej scenie artystycznej i rzucił wyzwanie konserwatywnym brytyjskim krytykom. Szokował również w inny sposób. Gejowską tematyką swoich prac. Homoerotyzm nie sposób przeoczyć na przykład w "Cleaning Teeth, Early Evening (10 pm) W11” („Czyszczenie zębów, wczesny wieczór (22.00) W11”) z 1962 roku, w którym dwie istoty przypominające strąki zaspokajają się nawzajem, a ich genitalia są przedstawione jako czerwone tubki pasty Colgate. Żeby zrozumieć odwagę podobnych obrazów, trzeba przypomnieć, że kontakty homoseksualne zostały zalegalizowane w Anglii i Walii w 1967 roku, w Szkocji w 1980 roku, a w Irlandii Północnej w 1982.„Publiczna manifestacja” orientacji homoseksualnej nadal pozostawała zakazana w całej Wielkiej Brytanii, przepis ten zniesiono w… 2000 roku. Owszem, przed Hockneyem byli już na Wyspach jawnie homoseksualni artyści, tacy jak wielki Francis Bacon. Ale jego sztuka była mroczna i zanurzona w cierpieniu. Hockney stawał po stronie radości i zabawy. Wróćmy jednak do szacownej Royal College of Art. Od początku swojej drogi David Hockney mocno wierzył, że jego sztuka tłumaczy się sama i nie potrzebuje komentarza. W 1962 roku, by ukończyć uczelnię, musiał namalować modela z natury i napisać esej o swojej pracy. W ramach protestu Hockney zdecydował się stworzyć obraz zatytułowany „Life Painting for a Diploma” („Malowanie życia do dyplomu”). Napisania tekstu jednak stanowczo odmówił. Royal College of Art groziło i prosiło. Jednak popularność tego studenta szybko rosła, a jego talent był więcej niż oczywisty, co nie pozostawiło uczelni innego wyjścia, jak tylko… zmienić własny regulamin. Odtąd praca eksplikująca własną twórczość przestała być obowiązkowa. Jak już wiemy, w 1964 roku David Hockney przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, a konkretnie do Los Angeles. Zaczął wchłaniać kolory Kalifornii, malować pełne światła krajobrazy, najsłynniejsze baseny w Los Angeles i życie pełne nieznanej w Anglii swobody. Tam też zainteresował się fotografią polaroidową. W tym okresie powstało wiele jego najsłynniejszych dzieł, m.in. „A Bigger Splash” z 1967 roku. Oprócz kultowych krajobrazów i przedstawień skąpanych w słońcu basenów David Hockney skupiał się także na swoich ukochanych portretach. Rzadko przyjmował zlecenia, wolał malować członków rodziny, przyjaciół czy nieznajomych, których prosił o pozowanie. Pod koniec lat 60. Hockney zafascynował się portretami podwójnymi. W 1972 roku stworzył swoje prawdopodobnie najbardziej znane dzieło – tak się składa, że łączy ono dwa jego ulubione tematy: basen i portret podwójny. „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)” przedstawia pływającą pod wodą postać męską oraz swego byłego kochanka, malarza Petera Schlesingera. I tu muszą się państwo przygotować na spory szok. Ta słoneczna, lecz w pewien nieuchwytny sposób melancholijna scena nie rozgrywa się wcale w Kalifornii. To słońce i krajobraz francuskiegoSaint-Tropez! A jeśli chodzi o melancholię, „Portret artysty...” bywa czytany jako metafora rozstania, oddalenia czy rozpadu związku. Zbliżający się pod wodą do Schlesingera mężczyzna to przecież nie Hockney. On obserwuje sytuację z boku i uwiecznia ją na płótnie... Ten wyjątkowy obraz został po raz pierwszy sprzedany za 18 tysięcy dolarów. W listopadzie 2018 roku trafił na pierwsze strony gazet, ponieważ został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów, stając się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. Wyjątki od reguły Nie, nie zapomniałem. Przyszedł czas, by ujawnić fakty, które przeczą mojej początkowej tezie o życiu bez skazy, które jest od prawie 90 lat udziałem naszego bohatera. Na przykład nie zawsze otrzymywał same pochlebne recenzje. Zwłaszcza ostatnio i zwłaszcza, gdy chodziło o prace wykonane za pomocą iPada czy iPhone’a. Wystawa w londyńskim Tate z 2017 roku, która oczarowała Marcina Wichę, nie wszystkim się podobała. Szczególnie okrutny był uznany krytyk „The Guardian” Adrian Searle: „Jest coraz gorzej. Jego niedawne połączenie malarstwa i fotografii cyfrowej to sprytny pomysł, ale artystyczna katastrofa. Miałem nadzieję, że nigdy więcej nie zobaczę jego filmu z 2012 roku, na którym ludzie żonglują i kręcą hula-hoop, a tu jest przy samym wejściu na wystawę. To zniechęca, zanim jeszcze naprawdę zaczniesz. Wesoła muzyka na akordeon sprawia, że mam ochotę uciec i więcej nie wrócić”. Jednak podobne opinie nigdy nie robiły na Hockneyu żadnego wrażenia. Mimo to pewnych zdarzeń nie mógł w podobny sposób lekceważyć. W 2013 roku wrócił do Los Angeles po ośmiu latach spędzonych w Bridlington w angielskim hrabstwie Yorkshire. Wrócił, choć wcale nie chciał, bo właśnie tam rozpoczął tak owocną przygodę z nowymi technologiami. Jednak po pierwsze, we wrześniu 2012 roku Hockney miał udar. Jak zwykle rano poszedł kupić gazetę, ale tego dnia nie był w stanie dokończyć zdania. Po drugie, w marcu kolejnego roku jeden z jego asystentów, 23-letni Dominic Elliott, będąc pod wpływem narkotyków, wypił środek do czyszczenia odpływów. Pogorszyła się też dziedziczna głuchota Hockneya i komunikowanie się z nim stało się prawdziwą sztuką… Ale proszę się nie denerwować! David Hockney korzystnie sprzedał nieruchomość w Bridlington i odnalazł spokój w Los Angeles. Poczucie bezpieczeństwa w jego rezydencji ze słonecznym basenem daje mu też świadomość posiadania dwóch tysięcy papierosów marki Camel. Bo jeśli państwo jeszcze tego nie wiedzą, malarz jest zatwardziałym nikotynistą i obrońcą praw palaczy. Jak zakończyć tekst o kimś tak wyjątkowym? Mam dwie propozycje. Pierwsza z nich to cytat dotyczący sztuki i kondycji artysty, a w szczególności artysty Davida Hockneya: „W pewnym sensie maluje się tylko dla siebie. Nie mam pojęcia, co miałbym robić, gdybym nie mógł malować. Myślę, że gdybym nie pracował, oszalałbym”. W drugim zakończeniu David Hockney opowie nam dowcip, tak jak to zrobił w jednym z licznych poświęconych sobie filmów dokumentalnych. „Przychodzi facet do lekarza i mówi: »Panie doktorze, chciałbym żyć wiecznie«. Lekarz na to: »Proszę przestać pić, palić, uprawiać seks, chodzić na późne kolacje z przyjaciółmi. A właściwie w ogóle pozbyć się przyjaciół i rodziny«. Pacjent: »Dzięki temu będę żyć wiecznie?«. Lekarz: »Nie, nie. Ale tak wygląda życie, którego pan pragnie!«. Dobre, co? (kaszel palacza) Naprawdę dobre!”
Syn Mette-Marit nagle trafił do szpitala. Powód owiany jest tajemnicą
Marius Borg Høiby, syn księżnej Mette-Marit, został nocą przewieziony z aresztu do szpitala we wschodniej Norwegii. Powód hospitalizacji nie został ujawniony. Wszystko wydarzyło się na kilka dni przed ogłoszeniem wyroku w głośnym procesie 29-latka.
Marius Borg Høiby, syn księżnej Mette-Marit, został nocą przewieziony z aresztu do szpitala we wschodniej Norwegii. Okoliczności hospitalizacji pozostają nieznane, a jego adwokat odmówił komentarza. Wszystko wydarzyło się na kilka dni przed ogłoszeniem wyroku w jednej z najgłośniejszych spraw związanych z norweską rodziną królewską. Marius Borg Høiby pod eskortą policji trafił do szpitala Nieoczekiwane wydarzenie z udziałem Mariusa Borga Høiby’ego wywołało kolejną falę zainteresowania wokół sprawy, która od miesięcy pozostaje jednym z najgłośniejszych tematów w Norwegii. Jak podał norweski magazyn „Se og Hør”, 29-latek został nocą wyprowadzony z aresztu i przewieziony do szpitala we wschodniej Norwegii. Według relacji mediów syn księżnej Mette-Marit miał spędzić w placówce medycznej całą noc. Redakcja opublikowała również zdjęcie przedstawiające Høiby’ego przed wejściem do budynku. Na fotografii miał znajdować się w towarzystwie funkcjonariusza policji. Ubrany był w ciemne ubrania, czarną czapkę z daszkiem oraz słuchawki. Sama informacja o przewiezieniu osadzonego do szpitala natychmiast wzbudziła liczne pytania. Szczególnie dlatego, że wydarzenie nastąpiło zaledwie kilka dni przed planowanym ogłoszeniem wyroku. ZOBACZ TEŻ: Król Norwegii przerwał milczenie i odniósł się do relacji Mette-Marit z Epsteinem. Te słowa nie pozostawiają złudzeń Powód hospitalizacji pozostaje tajemnicą Do tej pory nie przekazano oficjalnych informacji dotyczących przyczyn hospitalizacji Mariusa Borga Høiby’ego. Nie wiadomo, co doprowadziło do interwencji medycznej ani jaki był stan 29-latka podczas przewiezienia do szpitala. Dodatkowych informacji nie ujawnił również jego obrońca. Zapytany przez norweskie media o pobyt klienta w placówce medycznej odmówił komentarza. „Nie chciałbym tego komentować” – przekazał mediom. Brak szczegółów sprawił, że wokół całego zdarzenia pojawiło się jeszcze więcej spekulacji. Faktem pozostaje jednak, że Marius Borg Høiby został przewieziony ze swojego miejsca osadzenia do szpitala pod eskortą policji. Wyrok w sprawie Mariusa Borga Høiby’ego już 15 czerwca Hospitalizacja nastąpiła w wyjątkowo ważnym momencie. Marius Borg Høiby od lutego przebywa w areszcie tymczasowym i oczekuje na rozstrzygnięcie procesu, który odbił się szerokim echem zarówno w Norwegii, jak i poza jej granicami. Ogłoszenie wyroku zostało wyznaczone na 15 czerwca. Prokuratura domaga się dla niego kary siedmiu lat i siedmiu miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei obrońcy przekonują, że adekwatna kara powinna wynosić około półtora roku. Nadchodzące orzeczenie może okazać się jednym z najważniejszych momentów w życiu syna księżnej Mette-Marit. To właśnie ono przesądzi o jego najbliższej przyszłości. 40 zarzutów wobec syna księżnej Mette-Marit Pasierb księcia koronnego Haakona został oskarżony łącznie o 40 przestępstw. Wśród stawianych mu zarzutów znajdują się między innymi cztery gwałty, do których – według oskarżenia – miało dojść w latach 2018-2024. Sprawa obejmuje również zarzuty dotyczące przemocy wobec byłych partnerek, naruszenia zakazu kontaktu oraz przestępstw narkotykowych. Jak wynika z przekazanych informacji, Marius Borg Høiby miał przyznać się do części zarzucanych mu czynów. Jednocześnie odrzuca najpoważniejsze oskarżenia przedstawione przez śledczych. Proces od wielu miesięcy pozostaje źródłem problemów wizerunkowych dla norweskiej monarchii. Kolejne doniesienia związane ze sprawą przyciągają uwagę opinii publicznej i mediów. Choroba Mette-Marit i rodzinny dramat w tle procesu W cieniu postępowania sądowego znajduje się również sytuacja zdrowotna księżnej Mette-Marit. Według medialnych doniesień żona księcia Haakona cierpi na zwłóknienie płuc i znajduje się na liście oczekujących na przeszczep. Jak informowano, stan zdrowia księżnej miał w ostatnich tygodniach się pogorszyć. Sam Marius Borg Høiby podczas jednego z przesłuchań mówił o emocjach związanych z chorobą matki. „Bycie zamkniętym, gdy wiem, że mama jest w tak złym stanie, jest nie do zniesienia” – oświadczył. Wcześniej otrzymał jednodniową przepustkę umożliwiającą udział w spotkaniu rodzinnym w posiadłości Skaugum. To właśnie tam bliscy mieli zostać poinformowani o aktualnym stanie zdrowia księżnej. Jednocześnie sąd apelacyjny nie zgodził się na warunkowe zwolnienie Mariusa Borga Høiby’ego z aresztu. W uzasadnieniu wskazano, że nie można stwierdzić, iż choroba jego matki zmniejsza ryzyko ponownego kontaktu z osobami składającymi skargę. Nagłe przewiezienie syna Mette-Marit do szpitala jeszcze bardziej zwiększyło zainteresowanie sprawą. Wszystko wydarzyło się bowiem tuż przed ogłoszeniem wyroku, który może mieć kluczowe znaczenie dla dalszych losów Mariusa Borga Høiby’ego. Źródło: Pudelek
Gwiazda „Big Brothera” w poruszającym wyznaniu. To dlatego zrezygnowała z macierzyństwa. Miała poważne obawy
Miliony widzów pokochały ją za autentyczność i życiową energię. Teraz Manuela Michalak odsłania znacznie bardziej osobistą stronę swojej historii. Po latach wyznała, dlaczego zrezygnowała z macierzyństwa. Powód był związany z doświadczeniami, które naznaczyły całe jej życie.
Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych uczestniczek pierwszej edycji „Big Brothera” i błyskawicznie zdobyła sympatię milionów widzów. Choć przez lata jej życie budziło ogromne zainteresowanie, o jednej sprawie mówiła wyjątkowo rzadko. Teraz Manuela Michalak zdecydowała się na szczere wyznanie dotyczące macierzyństwa. Gwiazda ujawniła, dlaczego nigdy nie została mamą i jakie obawy towarzyszyły jej przez wiele lat. Manuela Michalak była ikoną pierwszego „Big Brothera”. Po latach znów znalazła się w centrum uwagi Kiedy w Polsce wystartowała pierwsza edycja programu „Big Brother”, Manuela Michalak niemal natychmiast stała się jedną z jego największych gwiazd. Widzowie pokochali ją za naturalność, spontaniczność i charakterystyczne poczucie humoru. Popularność, którą zdobyła dzięki udziałowi w reality-show, sprawiła, że wielu obserwatorów wróżyło jej długą i spektakularną karierę telewizyjną. Choć po zakończeniu programu jej zawodowa droga potoczyła się inaczej, Michalak do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych uczestniczek w historii formatu. Nic więc dziwnego, że każde jej publiczne wystąpienie wzbudza zainteresowanie. Tym razem uwagę przyciągnęły jednak nie tylko wspomnienia związane z telewizją, lecz wyjątkowo osobiste wyznania dotyczące życia prywatnego. Po latach była uczestniczka „Big Brothera” w szczerej rozmowie z Karoliną Motylewską dla Jastrząb Post wyjaśniła, dlaczego nigdy nie zdecydowała się na macierzyństwo. Czytaj też: Był gwiazdą pierwszej edycji "Big Brothera", potem słuch o nim zaginął. Teraz powrócił w nowym formacie i zaskoczył metamorfozą „Nie chciałabym, żeby moje dziecko to przeżywało”. Szczere wyznanie gwiazdy porusza do głębi Manuela Michalak nie ukrywa, że decyzja o rezygnacji z macierzyństwa była związana z doświadczeniami, które towarzyszyły jej od najmłodszych lat. „Były wakacje, szkoła podstawowa. Dzieci jechały do babci, na kolonie, a ja do szpitala. Ja większość swojego dzieciństwa przebywałam w szpitalu. Szpitale w Poznaniu znam jak własną kieszeń”, wyznała w rozmowie z Jastrząb Post. To właśnie wspomnienia z tamtego okresu miały ogromny wpływ na jej późniejsze wybory. Gwiazda przyznała, że przez lata towarzyszyła jej obawa związana z możliwością przekazania dziecku podobnych problemów zdrowotnych. Manuela przyznała, że zarówno ona, jak i jej mąż zmagali się z problemami zdrowotnymi. To właśnie one stały się źródłem obaw, które na długo zaważyły na ich myśleniu o rodzicielstwie. W rozmowie otwarcie powiedziała, że nie chciałaby, aby jej dziecko musiało przechodzić przez to samo, czego sama doświadczyła w młodości. „Mój mąż chorował na choroby skóry. I ja też. Lekarz powiedział wprost, że jeśli zdecydowalibyśmy się na dziecko, to jest 98-99 procent, że przejmie moją chorobę. Uwierz mi, nie chciałabym, żeby moje dziecko przeżywało to, co ja”, wyznała. Czytaj też: TYLKO U NAS: Wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza dotyczące żony. Poszło o dużą różnicę wieku. "Żałuję, że..." Szczerość tego wyznania poruszyła wielu odbiorców. Michalak po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o emocjach, które przez lata pozostawały wyłącznie jej prywatną sprawą. Z jej słów wyłania się obraz kobiety, która podejmowała życiowe decyzje nie pod wpływem chwili, lecz w oparciu o własne doświadczenia i głęboko zakorzenione obawy. „Choroba wpłynęła nie tylko na jej życie prywatne, ale również na plany zawodowe. Manuela Michalak od lat marzyła o karierze lekarza, jednak rzeczywistość zweryfikowała te ambicje. W rozmowie z Vivą.pl w 2019 roku opowiedziała, dlaczego musiała zrezygnować z obranego wcześniej kierunku: „Wiedziałam już wtedy, że nie będę mogła zostać lekarzem, o czym zawsze marzyłam, bo cierpię na atopowe zapalenie skóry. Ja nie stanowiłabym dla pacjentów zagrożenia, ale oni dla mnie już tak. Przez mikropęknięcia na moim ciele, wskutek zakażeń wewnątrz szpitalnych, mogłabym łatwo złapać infekcję”, mówiła Rafałowi Kowalskiemu. Czytaj też: Manuela Michalak. Tego o jej życiu po "Big Brotherze" nikt się nie spodziewał
TYLKO U NAS: Spektakularne mieszkanie Piotra Kędzierskiego w warszawskiej kamienicy. Zgromadził w nim kolekcję godną znawcy sztuki. Odwiedziliśmy go z kamerą!
Piotr Kędzierski zaprosił nas do swojego mieszkania w samym sercu Warszawy. Za drzwiami klimatycznej kamienicy kryje się przestrzeń pełna sztuki, historii i osobistych pamiątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o wyjątkowych przedmiotach, które zgromadził przez lata, ale także o rodzinnych wspomnieniach i swojej wielkiej pasji do kolekcjonowania.
Choć wnętrze zachwyca już od pierwszego spojrzenia, szybko okazuje się, że każdy przedmiot ma własną historię, a wiele z nich wiąże się z ważnymi momentami w życiu gospodarza i jego rodziny. To właśnie te opowieści sprawiają, że mieszkanie Piotra Kędzierskiego jest tak wyjątkowe. Lampa, która świeci wspomnieniami. Wyjątkowa pamiątka po domu dziadka Piotra Kędzierskiego Już chwilę po przekroczeniu progu mieszkania uwagę Rafała Kowalskiego przyciągnął nietypowy element wystroju. Nad głowami rozmówców wisiała lampa, która wyglądała zupełnie inaczej niż wszystkie pozostałe przedmioty znajdujące się w apartamencie. Szybko okazało się, że nie jest to designerski gadżet kupiony w modnym sklepie, lecz bezcenna pamiątka związana z historią rodziny Piotra Kędzierskiego. Odpowiedź gospodarza odsłoniła niezwykle osobisty wymiar tego przedmiotu. „Słuchajcie, to jest lampa. W ogóle, nie wiem czy wiecie, ale miasta mają swój system identyfikacji ulic i to jest taki system z lat 50., kiedy mój dziadek budował na Sadybie swój dom i to tam wisiało dopóki nie sprzedaliśmy tego domu. Pozwoliłem sobie to rozmontować i zrobić z tego lampkę. To jest Iwonicka, bo tam były wszystkie ulice obok siebie związane z uzdrowiskami, czyli Zdrojowa, Konstancińska i tak dalej. No i tutaj widzicie, kilku literek nie ma z tej strony, z tej strony się uchowały, więc super pamiątka. Jestem taki sentymentalny chłopak, dlatego musiałem to zawiesić” – wyznaje. Od autografu hollywoodzkiej legendy po pamiątki rodzinne. Kolekcja, która opowiada historie W kolejnych pomieszczeniach można znaleźć prawdziwe skarby dla miłośników kina, historii i kolekcjonerstwa. Piotr Kędzierski od lat interesuje się kulturą popularną, a jego mieszkanie jest tego najlepszym dowodem. Wśród książek, grafik i rodzinnych pamiątek nie brakuje przedmiotów, które dla fanów kina mogą mieć wręcz muzealną wartość. Szczególne miejsce zajmuje tam autograf Lee Marvina, jednego z najbardziej charakterystycznych aktorów amerykańskiego kina XX wieku. „To jest Lee Marvin, a to jest jego autograf. Z drugiej strony jest zapakowana kopertka od pani, od której to kupiłem i jest cała historia, jak ona ten autograf na tym West Endzie zdobyła. Licytowałem jeszcze jedną rzecz, był rachunek z restauracji, gdzie był podpis Steve'a McQueena, Mika Jaggera, Lee Marvina właśnie i jeszcze jednego znanego osobnika, którego teraz nie pamiętam. Niestety ktoś mnie przebił, ale to byłoby naprawdę kilka pieczeni na jednym ogniu” – opowiada z wyraźną pasją. TYLKO U NAS: Porzucili dom za miastem, dziś mają mieszkanie z tarasem na dachu! Odwiedziliśmy z kamerą Basię Kurdej-Szatan i Rafała Szatana W tej samej przestrzeni obok pamiątek związanych z ikonami światowej popkultury znajdują się również przedmioty o znacznie bardziej osobistym charakterze. Dla Kędzierskiego nie ma bowiem podziału na „wielką historię” i historię własnej rodziny. Obie są równie ważne. „Tutaj jest pamiątka pierwszej komunii świętej mojego dziadka Władysława. To był 1931 rok, dziadek miał wtedy 10 lat i w ogóle był super gościem” – mówi. Jak mieć Picassa w salonie? Piotr Kędzierski zdradza swoją filozofię kolekcjonowania sztuki Jednym z najbardziej imponujących elementów mieszkania jest bez wątpienia kolekcja sztuki. Wbrew pozorom Piotr Kędzierski nie traktuje się jednak jak eksperta czy zawodowego kolekcjonera. Jak sam przyznaje, wciąż jest przede wszystkim pasjonatem, który nieustannie się uczy i odkrywa nowe obszary. Kiedy Rafał Kowalski zauważył jedną z prac wiszących na ścianie, nie mógł powstrzymać się od pytania: Jak się robi, żeby Picasso był w domu? Odpowiedź gospodarza może zaskoczyć osoby przekonane, że obcowanie z wielką sztuką jest zarezerwowane wyłącznie dla najbogatszych kolekcjonerów. „To wbrew pozorom nie jest takie trudne, bo jeżeli jaracie się sztuką, a ja uważam, że to jaranie się sztuką jest dla mnie jak uczenie się i myślę, że jestem na etapie średniej podstawówki, to troszkę o tej sztuce czytam, oglądam i sobie grzebię i szukam. Na szczęście to nie jest już tak skomplikowane jak kiedyś, przez internet można namierzyć różne rzeczy. No i tutaj mamy grafikę podpisaną Picasso, to jest jedna z jego prac. Pamiętajcie, że jeżeli mówimy takie wielkie nazwiska, to nie musi oznaczać wcale dużej kwoty, ale sam fakt tego, że to wisi nad moją głową, jakoś mnie bardzo jara” – tłumaczył. Dla Piotra Kędzierskiego równie ważne jak światowe nazwiska są twórcy, którzy zapisali się w historii polskiej kultury. Dlatego w jego kolekcji znalazło się także miejsce dla Jana Matejki. „Tak samo jak uwielbiam, bo to jest właśnie chyba kwintesencja mojego podejścia do zajawki. To jest obrazek, szkic Jana Matejki, który tutaj wykonał i potem ktoś to musiał ładnie puścić w świat. Jest to bardzo wielka radość, że też Matejko, który zrobił tak wiele dla polskiej kultury, tutaj wisi” – powiedział. TYLKO U NAS: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Aries Hotel & SPA Zakopane - Slow luxury w sercu Tatr
Tatry za oknem, ciepło drewna wewnątrz, spa na wyciągnięcie ręki. Aries Hotel & SPA Zakopane to miejsce, w którym design inspirowany górami i standard 5* tworzą coś, czego nie da się zastąpić żadnym innym adresem w Polsce.
Wchodząc do Aries Hotel & SPA Zakopane, od razu można poczuć magię tego miejsca. Przytulne wnętrza, inspirowane regionalnym stylem góralskim, są doskonałym tłem dla relaksu po dniu spędzonym na szlakach Tatr. Każdy detal, od ręcznie wykonanych mebli po lokalne dzieła sztuki, tworzy atmosferę zachęcającą do odkrywania uroków Zakopanego i jego okolic. Goście mogą skorzystać z bogatej oferty wellness, która obejmuje strefę saun, basen oraz różnorodne zabiegi spa, co sprawia, że nawet najbardziej wymagający klienci poczują się tu jak w raju. Aries Hotel & SPA Zakopane zlokalizowany przy samych Krupówkach to także idealna baza wypadowa dla miłośników aktywnego wypoczynku. Wystarczy kilka kroków, aby znaleźć się na szlakach prowadzących do najpiękniejszych zakątków Tatr. W okolicy znajdują się zarówno łatwe trasy spacerowe dla rodzin z dziećmi, jak i wymagające szlaki dla zapalonych wspinaczy. Po dniu pełnym przygód, goście mogą wrócić do hotelu i delektować się daniami w restauracji Halka, przygotowanymi przez wybitnych szefów kuchni, którzy z pasją łączą smaki regionu z nowoczesnymi trendami kulinarnymi. View Gallery on the source website Gościnność w Aries Hotel & SPA Zakopane widać w detalach. Pracownicy znają hotel i okolicę tak dobrze, że potrafią zaproponować szlak dopasowany do kondycji i pogody, polecić miejsce na kolację poza Krupówkami albo zadbać o to, żeby pokój był gotowy dokładnie wtedy, kiedy trzeba. Nie ma tu skryptów ani wyuczonej uprzejmości - jest za to uważność, która sprawia, że pobyt przebiega dokładnie tak, jak powinien. To rodzaj obsługi, który trudno opisać w recenzji, ale który zawsze pojawia się w powodach, dla których goście wracają. Hotel Aries Zakopane to miejsce, które trudno zapomnieć - Tatry za oknem, kuchnia z sercem regionu i spa z zabiegami inspirowanymi regionem, które robi różnicę. Jeden adres, który zamyka wszystko, czego szukasz w górach. Zarezerwuj pobyt i przekonaj się sam. View Gallery on the source website
Nie żyje David Hockney. Słynny malarz i rysownik miał 88 lat
David Hockney nie żyje. Legendarny brytyjski malarz i autor kultowych obrazów „The Splash” oraz „Pool with Two Figures” zmarł 11 czerwca 2026 roku w wieku 88 lat. Informację potwierdziła jego rzeczniczka Erica Bolton.
David Hockney nie żyje. Informację o śmierci wybitnego brytyjskiego malarza i rysownika potwierdziła jego rzeczniczka Erica Bolton. Artysta zmarł 11 czerwca 2026 roku w wieku 88 lat. Był uznawany za jedną z najważniejszych postaci sztuki współczesnej XX i XXI wieku. Jego twórczość, obejmująca malarstwo, fotografię, grafikę i rysunek, przyniosła mu światową sławę oraz status jednego z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich artystów. David Hockney nie żyje. Informację potwierdziła rzeczniczka artysty David Hockney nie żyje – taką informację podały brytyjskie media. Wiadomość została potwierdzona przez rzeczniczkę prasową artysty Ericę Bolton. W cytowanym przez BBC oświadczeniu przekazano, że słynny brytyjski artysta oraz jedna z najważniejszych postaci sztuki współczesnej XX i XXI wieku zmarł spokojnie w swoim domu 11 czerwca 2026 roku. Do śmierci doszło na miesiąc przed jego 89. urodzinami. Informacja o odejściu twórcy wywołała poruszenie w świecie kultury i sztuki. David Hockney przez dekady należał do najbardziej cenionych i rozpoznawalnych brytyjskich artystów, a jego dzieła były prezentowane na najważniejszych wystawach oraz trafiały do prestiżowych kolekcji. ZOBACZ TEŻ: Janusz Michałowski nie żyje. Wybitny aktor miał 89 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-515402746-ca912d1.jpg" width="2610" height="3756" alt="(Original Caption) David Hockney, 34, one of Britain's "hottest" artists, says she is "a painter of boredom and lonesomeness." He has been called "the world's most fashionable painter," and millionaires want his works on their walls. A showing of his past years' work -- ten paintings and twelve drawings, opened last week in New York Andre Emmerich Gallery." title="Portrait of David Hockney with Telephone in Hand" /> Kim był David Hockney? Od Bradford do światowej sławy David Hockney urodził się w Bradford w 1937 roku. Był czwartym z piątki dzieci w rodzinie, którą sam określał jako „radykalnie robotniczą”. Jak przypomniał „Guardian”, rodzice od najmłodszych lat wspierali jego zainteresowania artystyczne. To właśnie dzięki temu młody Hockney mógł rozwijać talent, który z czasem zapewnił mu miejsce w historii światowej sztuki. Przyszły artysta studiował w Bradford College. Już na początku swojej drogi twórczej odnosił pierwsze sukcesy. W 1957 roku sprzedał swój pierwszy obraz – portret ojca – za 10 funtów podczas wystawy Yorkshire Artists Exhibition. Dwa lata później rozpoczął naukę w londyńskim Royal College of Art. Kolejne lata przyniosły rozwój kariery, dzięki której jego nazwisko stało się znane daleko poza granicami Wielkiej Brytanii. „The Splash” i „Pool with Two Figures” – dzieła, które przeszły do historii David Hockney był najbardziej znany z obrazów przedstawiających baseny. To właśnie te prace stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych symboli jego twórczości. Wśród najbardziej znanych dzieł artysty znajdują się „The Splash” oraz „Pool with Two Figures”. Obrazy te są wymieniane jako jedne z najważniejszych przykładów współczesnego malarstwa i przez lata budowały międzynarodową renomę brytyjskiego twórcy. Po informacji o śmierci artysty w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne wpisy upamiętniające jego dorobek. Wiele z nich zawierało reprodukcje najbardziej znanych prac Hockneya, w tym słynnego „A Bigger Splash”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-853999328-4db904c.jpg" width="1997" height="3000" alt="PARIS, FRANCE - SEPTEMBER 26: David Hockney poses in front of his painting "The Arrival Of Spring in Woldgate, East Yorkshire in 2011" which he offered to the museum at Centre Pompidou on September 26, 2017 in Paris, France. (Photo by Aurelien Meunier/Getty Images)" title="Artist David Hockney Unveils 'The Arrival of Spring' At Centre Georges Pompidou In Paris" /> Dlaczego David Hockney był uznawany za jednego z najważniejszych artystów współczesnych? BBC określiło Hockneya mianem „ulubionego artysty Wielkiej Brytanii”. Stacja podkreśliła również, że był człowiekiem o wyrazistych poglądach i charakterystycznym akcencie z Yorkshire. Jego twórczość nie ograniczała się wyłącznie do malarstwa. Według BBC artysta wykorzystywał farby, fotografię oraz iPady. Zajmował się także akwafortą, litografią i projektowaniem witraży. David Hockney działał również w obszarze scenografii operowej. Jednocześnie tworzył bardziej kameralne prace wykonywane piórem i tuszem. Różnorodność wykorzystywanych technik sprawiła, że był uznawany za artystę wszechstronnego, swobodnie poruszającego się między różnymi formami ekspresji. To właśnie ta różnorodność oraz konsekwentna obecność na światowej scenie artystycznej sprawiły, że został zaliczony do grona najważniejszych twórców współczesnych. Rekordowa sprzedaż obrazu Davida Hockneya za prawie 70 milionów funtów Jednym z najgłośniejszych wydarzeń związanych z twórczością Hockneya była sprzedaż obrazu „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)” w 2018 roku. Dzieło zostało sprzedane podczas aukcji w Nowym Jorku za prawie 70 milionów funtów. Według informacji zawartych w źródle była to rekordowa kwota sprzedaży dzieła żyjącego artysty. Transakcja potwierdziła nie tylko ogromne zainteresowanie twórczością Hockneya, ale także jego wyjątkową pozycję na światowym rynku sztuki. Obraz stał się symbolem komercyjnego sukcesu brytyjskiego malarza oraz dowodem na ogromną wartość jego dorobku artystycznego. Odejście artysty, który zapisał się w historii sztuki Śmierć Davida Hockneya zamyka ważny rozdział w historii współczesnej sztuki. Brytyjski malarz i rysownik pozostawił po sobie dzieła, które na trwałe wpisały się do światowego kanonu. Artysta, który urodził się w Bradford w 1937 roku, przez całe życie rozwijał swój talent i eksperymentował z różnymi formami twórczości. Od pierwszego sprzedanego obrazu za 10 funtów po rekordowe aukcje warte prawie 70 milionów funtów – jego kariera stała się jedną z najbardziej spektakularnych historii w świecie sztuki współczesnej. Źródło: TVN, BBC, The Guardian
Widzowie pokochali go jako Szymka Solejuka w „Ranczu”. Teraz rozpoczyna wyjątkowy rozdział. Tak wygląda jego życie
Przez lata miliony widzów śledziły losy Szymka Solejuka, jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów kultowego „Rancza”. Dziś Maciej Cempura, który zdobył sympatię publiczności tą rolą, rozwija karierę artystyczną. W jego życiu prywatnym również nie brakuje zmian!
Przez lata miliony widzów śledziły losy Szymka Solejuka, jednego z najbardziej charakterystycznych bohaterów kultowego „Rancza”. Dziś Maciej Cempura, który jako dziecko zdobył sympatię publiczności tą rolą, stoi przed zupełnie nowym rozdziałem życia. Aktor rozwija swoją karierę, a jednocześnie przygotowuje się do wydarzenia, które wkrótce odmieni jego codzienność. Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu „Ranczo” Serial „Ranczo" był emitowany na antenie TVP1 od 2006 roku do 2016 roku. Przez dziesięć lat perypetie mieszkańców Wilkowyj śledziły miliony Polaków. W produkcji wystąpiła plejada polskich gwiazd. Na ekranie mogliśmy podziwiać kunszt aktorski Cezarego Żaka, Marty Lipińskiej, Artura Barcisia czy Jacka Kawalca. Oczywiście, największe emocje budził wątek miłosny między głównymi bohaterami Lucy i Kusym, granymi przez Ilonę Ostrowską i śp. Pawła Królikowskiego. Serial poruszał istotne problemy wiejskiej społeczności, często traktując je z przymrużeniem oka. Można było się pośmiać, jak i wzruszyć. Jednym z wątków, który wywoływał pozytywne emocje był ten dotyczący rodziny Solejuków. W rolę gospodyni domowej brawurowo wcielała się Katarzyna Żak, jej męża „bywalca ławeczki” i smakosza wina Mamrot zagrał Sylwester Maciejewski. Małżeństwo doczekało się siedmiorga dzieci. Wśród nich znalazło się jedno wybitnie uzdolnione. Był nim Szymek Solejuk, niezwykle błyskotliwy i mądry chłopak, który za dobre wyniki w nauce otrzymał stypendium naukowe. Postać tę kreował dziecięcy aktor Maciej Cempura. Czytaj także: Elżbieta Romanowska była obiektem drwin. „Nazywano mnie grubą świnią, wieprzem"... Za sprawą informacji o powrocie „Rancza” uwaga widzów ponownie skierowała się na bohaterów kultowego serialu. Wielu fanów zastanawia się dziś, jak potoczyły się losy aktorów, którzy dorastali na oczach całej Polski. Co słychać u Macieja Cempury, czyli serialowego Szymka Solejuka? Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu "Ranczo" TVP Maciej Cempura jako Szymek Solejuk w serialu "Ranczo" TVP Maciej Cempura, premiera filmu "Obietnica", Warszawa, 11.03.2014 rok Jak wygląda i co robi Szymek Solejuk, czyli Maciej Cempura? Obecnie serialowy Szymek Solejuk ma już 30 lat. O tym jak teraz wygląda, można dowiedzieć się, przeglądając jego media społecznościowe. Mężczyzna aktywnie prowadzi swoje profile, chociażby ten na Instagramie, na którym publikuje swoje portrety i wspomnienia z sal prób. Aktualnie aktor ma długie włosy oraz zarost. Okazuje się, że po zakończeniu przygody z serialem „Ranczo” Maciej Cempura kontynuował ścieżkę aktorską. W 2020 roku został absolwentem Akademii Teatralnej w Warszawie. Oprócz gry w „Ranczu” ma za sobą występy w filmach „Obietnica” i „Ułaskawienie”, a także epizody w innych polskich serialach typu „Na dobre i na złe”, „Lekarze”, „Prawo Agaty” czy „Odwróceni”. Przede wszystkim Maciej Cempura jest dziś jednak uzdolnionym muzykiem. Zanim skończył studia aktorskie, zdobył wykształcenie muzyczne. Skończył szkołę muzyczną I i II stopnia w Płocku. Pasji do muzyki nigdy nie porzucił. Na co dzień gra na gitarze basowej. W internecie można znaleźć i posłuchać kilka piosenek jego autorstwa. Czytaj też: Na ten moment czekały miliony fanów "Rancza"! Ruszyły zdjęcia do nowego sezonu. Aktorzy pokazali pierwsze kadry Maciej Cempura życie prywatne Choć Maciej Cempura nie należy do grona gwiazd, które regularnie dzielą się prywatnością w mediach, wiadomo, że od lat związany jest z aktorką Natalią Sakowicz. Ich relacja rozwijała się z dala od show-biznesowego zgiełku, a wspólna pasja do sztuki stała się jednym z fundamentów związku. W lipcu 2025 roku para powiedziała sobie sakramentalne „tak”. Uroczystość miała kameralny, pełen naturalności charakter. Zdjęcia udostępnione później w mediach społecznościowych pokazały nie tylko wyjątkową atmosferę tego dnia, ale także radość, z jaką nowożeńcy świętowali ten ważny moment w gronie najbliższych. Czytaj też: Nie planowali ślubu, jedna rzecz zmieniła wszystko. Gwiazdy serialu "Ranczo" są razem od ponad 40 lat. Znamy sekret ich relacji Po ślubie przyszedł czas na kolejną piękną wiadomość. Maciej Cempura i Natalia Sakowicz-Cempura nie kryją szczęścia, ponieważ już wkrótce ich rodzina się powiększy. Para poinformowała w mediach społecznościowych, że oczekuje narodzin pierwszego dziecka. To wyjątkowy moment w ich życiu, który otwiera przed nimi zupełnie nowy etap – tym razem z dala od scenariuszy i kamer, za to pełen prawdziwych emocji oraz rodzinnych planów. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Wszystkie skandale Silvio Berlusconiego. Korupcja, łapówki i "bunga bunga" to dopiero początek
Mijają trzy lata od śmierci Silvio Berlusconiego, jednego z najbardziej wpływowych i jednocześnie najbardziej kontrowersyjnych polityków w historii Włoch. Trzykrotny premier, twórca Forza Italia i bohater licznych afer zmarł 12 czerwca 2023 roku po walce z ciężką chorobą. Jego życie było mieszanką politycznych sukcesów, biznesowego imperium i skandali, o których mówił cały świat.
Silvio Berlusconi to polityk, któremu od zawsze towarzyszyły skandale i afery. Były premier w swojej karierze zawodowej dopuścił się łapówkarstwa i korupcji... Największym echem odbiła się sek*afera, zwana „bunga bunga”. Co ciekawe, Berlusconi był również skazany, przez co został mu odebrany mandat poselski. Włoski polityk zmarł 12 czerwca rano, po walce z ciężką chorobą. Kariera polityczna Silvio Berlusconiego Silvio Berlusconi urodził się 29 września 1936 roku w Mediolanie. Słynny polityk wychował się w średniozamożnej rodzinie. Jego ojciec pracował w banku, a matka była gospodynią domową. Gdy Berlusconi był młody, ukończył szkołę średnią ojców salezjanów oraz studia prawnicze na Uniwersytecie w Mediolanie. Gdy zdobywał wiedzę, dorabiał śpiewając na statkach, zdarzało się, że grywał też na basie. Swoją karierę zaczął w 1994 roku wraz z założeniem partii Forza Italia. Jak czas pokazał, był to strzał w dziesiątkę. Nowo powstałe ugrupowanie w tym samym roku wygrało wybory, a założyciel został premierem kraju. Z czasem rząd upadł wraz z rozpadem głównego koalicjanta, czyli Ligi Północnej. Berlusconi nie zamierzał się jednak poddać. Już w 2001 roku znowu został premierem, tym razem jako lider Domu Wolności. Został wtedy mianowany przez Carlo Campiego. Siedem lat później znowu zasiadł na stanowisku premiera, jednak jego kadencja trwała tylko trzy lata. Dlaczego? Wszystko przez aferę sek*ualną z jego udziałem. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto słyszał o żonie Adama Mularczyka. To dzięki niej jego dzieło przetrwało do dziś Silvio Berlusconi, 1986 Poglądy Silvio Berlusconiego Nie jest tajemnicą, że polityk przez lata był liderem centroprawicy, jednak jasno opowiadał się za liberalizmem gospodarczym. Politykowi udało się zorganizować profesjonalną armię oraz znacząco obniżyć podatki. Przyczynił się on do rozwoju infrastruktury, zmniejszenia bezrobocia (wszystko dzięki reformie, która zakładała większą elastyczność pracy), obniżenia wieku emerytalnego oraz do wprowadzenia zakazu palenia. Premier był właścicielem kilku firm oraz posiadał udziały w innych spółkach. W 2008 roku magazyn Forbes oszacował jego majątek na 9,4 miliarda dolarów oraz umieścił go na 12 miejscu najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Był właścicielem Banca Mediolanum, sieci księgarni Mondadori, sieci marketów Standa oraz sieci telewizyjnej Mediaset. Pełnił również funkcję prezesa w klubie piłkarskim — AC Milan. Kupił go w 1986 roku i wpłynął na jego rozwój. Polityk wyprodukował również kilka włoskich filmów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtWrbcO-ebef89c.jpg" width="2400" height="1600" alt="MILAN, ITALY - SEPTEMBER 25: Silvio Berlusconi, leader of Italian right party Forza Italia votes at a polling station on September 25, 2022 in Milan, Italy. The snap election was triggered by the resignation of Prime Minister Mario Draghi in July, following the collapse of his big-tent coalition of leftist, right-wing and centrist parties. (Photo by Pier Marco Tacca/Getty Images)" title="Italian Daily Politics 2022" /> Silvio Berlusconi – skandale Berlusconi zasłynął nie tylko przez to, że trzy razy zasiadał w fotelu premiera, ale również dlatego, że towarzyszyły mu liczne skandale. Jedną z głośniejszych spraw był jego rozwód z drugą żoną. To właśnie Veronica Lario sprawiła, że o Silvio nie dało się szybko zapomnieć. Ich rozprawy o zarządzenie alimentów bardzo długo się ciągnęły. Następny medialny skandal rozpoczął się w 1985 roku. Oskarżano go wówczas o korupcję (w związku z decyzją sądu o przejęcie przez konkurencyjną firmę sieci supermarketów Berlusconiego). W 2011 roku był objęty ponad dwudziestoma różnymi postępowaniami, głównie za korupcję. W 2013 roku zakończył się proces za oszustwa podatkowe i defraudację w koncernie Mediaset, który trwał aż osiem lat. Silvio Berlusconi został wówczas skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności, jednak na mocy obowiązujących tam przepisów została automatycznie skrócona do 1 roku. Co ciekawe, miało wiązać się to też z zakazem pełnienia funkcji publicznych, a w rezultacie utraty miejsca w Senacie. Jednak z uwagi na wiek polityka nie osadzono go w zakładzie karnym. W zamian za to w 2014 roku musiał wykonać prace społeczne w katolickim ośrodku opieki nad osobami starszymi. Silvio przypomniał o sobie też w 2006 roku, gdy w skandaliczny sposób obraził swojego konkurenta politycznego (Romano Prodi) oraz jego zwolenników. Jego słowa spowodowały, że na ulice wyszły wówczas tłumy ludzi, którzy protestowali przeciwko Berlusconiemu. Jednak na tym nie koniec. W 2009 roku włoski premier został zaatakowany. Uderzono go wówczas miniaturą mediolańskiej katedry. W konsekwencji doznał poważnego urazu szczęki oraz przegród nosowych. Czas pokazał, że napastnikiem był wtedy 42-letni mężczyzna, który leczył się psychiatrycznie. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zanim Shakira podbiła mundial, zrobiła to Maryla Rodowicz. Jej występ przeszedł do historii. Ten hit zna każdy kibic Największym skandalem z Silvio Berlusconim w roli głównej była sek*afera, zwana “Bunga-bunga”. To właśnie w 2011 roku cały świat dowiedział się, że Berlusconi nagabywał do p*ostytucji oraz wykorzystał sek*ualnie nieletnią osobę. Dodatkowo w jego prywatnych willach odbywały się orgie. W 2013 roku słynny polityk został skazany na 7 lat więzienia za nadużywanie władzy oraz dożywotni zakaz pełnienia funkcji publicznych. Jednak w postępowaniu odwoławczym został uniewinniony, a wyrok uniewinniający utrzymano następnie w mocy w postępowaniu kasacyjnym. Zarzucano mu również kontrolowanie kilku głównych kanałów telewizyjnych oraz powiązania z mafią. Slavoj Žižek, czyli lewicowy publicysta uważał, że sprzyja on interesom wyższej klasy politycznej, natomiast Paul Ginsborg dostrzegł kumulację władzy politycznej, mediów publicznych i prywatnych. Dodatkowo Berlusconi słynie z kontrowersyjnych wypowiedzi. Podczas kampanii wyborczej w 2006 roku nazwał osoby głosujące na koalicję centrolewicową "fiutami", a w 2008 roku Baracka Obamę określił, jako człowieka "opalonego". W poniedziałkowy poranek, 12 czerwca 2023 roku świat obiegła informacja o śmierci włoskiego polityka i słynnego skandalisty. Silvio Berlusconi zmarł w wieku 86 lat. Wcześniej zdiagnozowano u niego białaczkę. Choć zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi, do końca pozostał twardy, a bliscy wierzyli, że i tym razem wróci do domu bez większych problemów... Przez ostatnie lata Berlusconi przebywał w szpitalach wielokrotnie. W 2016 roku polityk przeszedł poważną operację serca, miał też raka prostaty. Jego życie obfitowało w skandale, natomiast prywatnie Silvio Berlusconi mógł pochwalić się całkiem pokaźną rodziną. Doczekał się aż piątki dzieci. Marina i Pier Silvio są owocami miłości między słynnym politykiem, a Carlą Dall’Oglio. Natomiast matką Barbary, Eleonory i Luigiego jest Veronica Lario. Polityk był również dziadkiem 12 wnucząt. Ostatnie lata przeżył u boku 32-letniej wówczas Marty Fasciny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0GunGN-738a5a6.jpg" width="2399" height="1600" alt="MILAN, ITALY - SEPTEMBER 25: Silvio Berlusconi, leader of Italian right party Forza Italia and his girlfriend Marta Fascina arrive at a polling station on September 25, 2022 in Milan, Italy. The snap election was triggered by the resignation of Prime Minister Mario Draghi in July, following the collapse of his big-tent coalition of leftist, right-wing and centrist parties. (Photo by Pier Marco Tacca/Getty Images)" title="Italian Daily Politics 2022" />
Zanim Shakira podbiła mundial, zrobiła to Maryla Rodowicz. Jej występ przeszedł do historii. Ten hit zna każdy kibic
Na długo przed tym, zanim Ricky Martin czy Shakira śpiewali dla piłkarskiego świata, swoją mundialową chwilę miała Maryla Rodowicz. Wokalistka przypomniała nagranie z 1974 roku, gdy podczas otwarcia mistrzostw świata w Monachium wykonała „Futbol” — piosenkę, która z czasem stała się legendą wśród kibiców.
Niektóre wspomnienia nie tracą blasku mimo upływu lat. Maryla Rodowicz postanowiła przypomnieć swoim obserwatorom wyjątkowy moment ze swojej kariery – występ podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w 1974 roku. Archiwalne nagranie z Monachium natychmiast przyciągnęło uwagę fanów, którzy zasypali artystkę pełnymi podziwu komentarzami. Piosenka, którą wykonała, to jeden z największych hitów. Monachium 1974. Wyjątkowy moment w karierze Maryli Rodowicz Dziś ceremonie otwarcia piłkarskich mistrzostw świata przypominają widowiska na skalę największych koncertów globu. Jednak pół wieku temu wyglądały zupełnie inaczej – bardziej kameralnie, choć nie mniej spektakularnie dla swoich czasów. Gdy w 1974 roku gospodarzem mundialu była Republika Federalna Niemiec, wśród artystów zaproszonych do udziału w inauguracji znalazła się również Maryla Rodowicz. Właśnie do tego momentu gwiazda wróciła w mediach społecznościowych, publikując archiwalne nagranie. Materiał przenosi widzów do Monachium, gdzie odbywała się inauguracja piłkarskiego święta. Na stadionie pojawiła się wówczas również polska artystka, wykonując utwór „Futbol”. Towarzyszyły jej tancerki oraz reprezentanci różnych krajów uczestniczących w turnieju. Szczególne wrażenie robił finał występu, podczas którego artystka wykonywała kolejne fragmenty piosenki w kilku językach – po angielsku, niemiecku, rosyjsku i hiszpańsku. Maryla Rodowicz miała wówczas 29 lat. Dziś ten występ pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych muzycznych wspomnień związanych z piłkarskim mundialem. "Znacie?", pytała Maryla. A fani pospieszyli z odpowiedzią: „Ulubiona piosenka mundialowa mojego syna”, „Najlepszy głos wszystkich mundialowych piosenek”, „Jak nie, jak tak. Chyba pierwszy raz widzę to w kolorze, jak oglądałem to w tamtym czasie o kolorowym telewizorze mogłem tylko pomarzyć”, „Super piosenka, wykonanie i choreografia!”, „Wielkie dzięki dla mistrza Kofty!.To był gość!”, czytamy. Czytaj też: Maryla Rodowicz przerywa milczenie. Tak tłumaczy, dlaczego nie wystąpi w Opolu. "Dla mnie to jest słabe" „Futbol” – piosenka, która zapisała się w historii Za tekst utworu odpowiadał Jonasz Kofta, jeden z najwybitniejszych autorów polskiej piosenki, natomiast muzykę skomponował Leszek Bogdanowicz. Razem stworzyli utwór, który idealnie oddawał atmosferę piłkarskiego święta i energię towarzyszącą rywalizacji najlepszych drużyn świata. Po latach „Futbol” pozostaje czymś więcej niż tylko muzyczną pamiątką z mundialu. Dla wielu słuchaczy stał się symbolem epoki, przypomnieniem czasu, gdy wielkie sportowe emocje przeżywano wspólnie przed telewizorami, a muzyka była nieodłącznym elementem najważniejszych wydarzeń. Nic więc dziwnego, że archiwalne nagranie opublikowane przez Marylę Rodowicz wywołało tak duże poruszenie. W dokumencie „Maryla. Tak kochałam” wspominała: „Jest 1974 rok. Dostaję zaproszenie do Komitetu Centralnego, gdzie w życiu nie byłam, do wydziału kultury. Poszłam i usłyszałam: Wicie, rozumicie, macie zaśpiewać na otwarciu mistrzostw świata w Niemczech 'Futbol, futbol'. Każda drużyna miała swoją reprezentację artystyczną. Na murawie były ogromne piłki, a w tych piłkach byli artyści. Wyskoczyłam i zaśpiewałam”. Czytaj też: Kapeluszowa bójka Rodowicz i Sipińskiej, odebrana nagroda Cerekwickiej, bojkot Kayah. Oto największe skandale w historii festiwalu w Opolu View oEmbed on the source website Ale historia „Futbolu” nie zakończyła się wraz z ostatnim gwizdkiem mistrzostw świata w RFN. Wręcz przeciwnie. Utwór Maryli Rodowicz na długo wszedł do zbiorowej pamięci kibiców. Przez kolejne dekady „Futbol” nie tylko nie stracił na aktualności, ale zyskał wręcz kultowy status. O ponadczasowości piosenki świadczą również późniejsze wyróżnienia. W 2016 roku słuchacze Radiowej Jedynki wybrali „Futbol” przebojem wszech czasów. Dwa lata później utwór ponownie znalazł się w centrum uwagi — tym razem za sprawą niemieckiego dziennika „Der Tagesspiegel”, który umieścił go na liście największych mundialowych przebojów w historii. Co szczególnie warte uwagi, kompozycja wykonywana przez Marylę Rodowicz wyprzedziła wiele międzynarodowych hitów kojarzonych z mistrzostwami świata. W zestawieniu znalazła się przed takimi utworami jak „El Mundial” Ennia Morricone, „Gloryland” Daryla Halla czy oficjalną piosenką mundialu w Rosji „Live It Up” wykonywaną przez Nicky'ego Jama, Willa Smitha i Erę Istrefi.
Warszawa ma nowy festiwal. Już 19 czerwca rusza Centralny Plac Muzyki
19 czerwca 2026 roku Plac Centralny przed Pałacem Kultury i Nauki zamieni się w jedną z najważniejszych scen muzycznych Europy. Tego dnia rozpocznie się pierwsza edycja Festiwalu Centralny Plac Muzyki – nowego wydarzenia kulturalnego Warszawy, które przez blisko trzy tygodnie będzie prezentować najwybitniejszych artystów oraz najważniejsze stołeczne instytucje muzyczne w otwartej przestrzeni miasta.
Centralny Plac Muzyki powstał z myślą o stworzeniu wyjątkowej platformy współpracy warszawskich orkiestr, teatrów operowych i muzycznych oraz środowiska akademickiego. Po raz pierwszy na jednej plenerowej scenie spotkają się najważniejsze instytucje muzyczne stolicy, prezentując specjalnie przygotowane programy artystyczne. W ramach festiwalu 11 instytucji zaprezentuje 13 wydarzeń, wystąpi ponad 1000 wykonawców, których będzie mogło oklaskiwać około 40 tysięcy uczestników. To będzie wyjątkowa uczta dla fanów muzyki Mecenasem strategicznym festiwalu jest ORLEN, który od samego początku wsparł ideę organizacji tego unikatowego przedsięwzięcia. Zaangażowanie firmy umożliwiło realizację projektu o bezprecedensowej skali, łączącego najwyższą jakość artystyczną z szeroką dostępnością dla publiczności. – Centralny Plac Muzyki to projekt, który w bardzo naturalny sposób łączy to, co w kulturze najcenniejsze – najwyższy poziom artystyczny z realną dostępnością dla szerokiej publiczności. Cieszymy się, że jako ORLEN możemy być częścią inicjatywy, która otwiera sceny największych instytucji na miasto i jego mieszkańców. Wierzymy, że takie wydarzenia budują wspólnotę i na stałe wzmacniają kulturalną mapę Warszawy – mówi prezes Ireneusz Fąfara, Prezes Zarządu ORLEN. Partnerem głównym wydarzenia jest Totalizator Sportowy właściciel marki Lotto. Wieloletnie zaangażowanie spółki w rozwój kultury i wspieranie najważniejszych inicjatyw społecznych oraz artystycznych w Polsce znajduje odzwierciedlenie również w projekcie Centralny Plac Muzyki. Dzięki współpracy z partnerami biznesowymi możliwe jest tworzenie wydarzeń, które wzbogacają ofertę kulturalną kraju i udostępniają sztukę najwyższej próby szerokiemu gronu odbiorców. – Zbyt często opisując różne wydarzenia używamy słowa „wyjątkowe”. Tymczasem takie projekty jak Centralny Plac Muzyki naprawdę na to miano zasługują – powiedziała Beata Stelmach, Prezeska Zarządu Totalizatora Sportowego. Jeśli chcemy, by kultura była dostępna i bliska ludziom, potrzebne są właśnie takie inicjatywy. To wydarzenie ma szansę przyciągnąć dziesiątki tysięcy mieszkańców i turystów, a przez trzy tygodnie uczynić Warszawę muzycznym centrum Polski, a może nawet Europy. Cieszę się, że Totalizator Sportowy może być częścią tego projektu. Do Warszawy przyjadą najwięksi artyści z całego świata Festiwal jest naturalnym rozwinięciem projektu „Plac Defilad”, realizowanego od 2014 roku. Po latach budowania przestrzeni dialogu i współpracy pomiędzy instytucjami kultury oraz po przerwie związanej z pandemią i przebudową placu, przedsięwzięcie zyskuje nową, pełnowymiarową formułę. Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki zgromadzi artystów światowego formatu. W Warszawie wystąpią m.in. pianiści Lang Lang i Kate Liu oraz wybitni soliści operowi: Sonya Yoncheva, Joyce DiDonato, Jonathan Tetelman i George Gagnidze. Koncerty poprowadzą uznani dyrygenci, wśród nich Antoni Wit, Krzysztof Urbański, Bassem Akiki i Wojciech Rodek. W programie znalazły się zarówno wielkie dzieła operowe i symfoniczne, jak i musicale oraz koncerty muzyki filmowej. Szczególnym wydarzeniem będzie koncertowe wykonanie opery „Tosca” Giacoma Pucciniego z udziałem światowych gwiazd scen operowych. Publiczność usłyszy również V Koncert fortepianowy Beethovena w wykonaniu Lang Langa, koncerty Filharmonii Narodowej, Warszawskiej Opery Kameralnej, Polskiej Opery Królewskiej, Sinfonii Varsovii, Teatru Muzycznego ROMA, Teatru Syrena i wielu innych instytucji. W festiwalu uczestniczyć będą m.in.: Filharmonia Narodowa, Mazowiecki Teatr Muzyczny im. Jana Kiepury, Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie, Polska Opera Królewska, Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa, Sinfonia Varsovia, Teatr Muzyczny ROMA, Teatr Syrena, Teatr Studio, Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina oraz Warszawska Opera Kameralna. Centralny Plac Muzyki to nie tylko prezentacja najwyższej jakości wydarzeń artystycznych, ale również nowoczesne doświadczenie odbioru muzyki. Publiczność będzie mogła słuchać koncertów zarówno za pośrednictwem tradycyjnego systemu nagłośnienia, jak i profesjonalnych słuchawek bezprzewodowych, zapewniających wyjątkową jakość dźwięku i komfort odbioru. Rusza pierwsza edycja, a w planach już kolejne Festiwal ma ambicję stać się jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych w Polsce oraz stałym punktem kulturalnego kalendarza Warszawy. Łącząc światowe gwiazdy, miejskie instytucje kultury i otwartą przestrzeń publiczną, Centralny Plac Muzyki tworzy nową jakość w życiu artystycznym stolicy i wzmacnia jej pozycję jako nowoczesnej europejskiej metropolii kultury. Centralny Plac Muzyki jest nowym festiwalem m.st. Warszawy, realizowanym we współpracy najważniejszych stołecznych instytucji muzycznych. Patronat honorowy nad wydarzeniem objął Prezydent m.st. Warszawy jako przedstawiciel gospodarza i współorganizatora festiwalu. W gronie patronów honorowych znaleźli się również Marszałek Województwa Mazowieckiego, Dyrektor Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca, Dyrektor Narodowego Centrum Kultury oraz Ambasador Republiki Bułgarii w Rzeczypospolitej Polskiej. Festiwal odbywa się także pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Druga edycja Festiwalu Centralny Plac Muzyki odbędzie się na przełomie czerwca i lipca 2027 roku we współpracy z tegorocznymi instytucjami i będzie rozwijana w oparciu o nowe partnerstwa z najważniejszymi instytucjami oraz inicjatywami artystycznymi w Polsce. Współpraca ta stworzy przestrzeń do realizacji wyjątkowych przedsięwzięć muzycznych, wymiany doświadczeń i prezentacji wydarzeń o międzynarodowym znaczeniu. Centralnym punktem programu będą obchody 200. rocznicy śmierci Ludwiga van Beethovena. W dniach 20–29 czerwca 2027 roku publiczność będzie mogła uczestniczyć w wyjątkowym cyklu prezentującym wszystkie dziewięć symfonii kompozytora w wykonaniu Sinfonii Varsovii oraz zaproszonych artystów i zespołów. 20 czerwca 2027 roku zabrzmią I Symfonia C-dur op. 21 oraz VI Symfonia F-dur op. 68 „Pastoralna” pod dyrekcją Christiana Zachariasa. Dzień później, 21 czerwca, publiczność usłyszy II Symfonię D-dur op. 36 oraz IV Symfonię B-dur op. 60, również pod jego batutą. 24 czerwca 2027 roku Oksana Lyniv poprowadzi III Symfonię Es-dur op. 55 „Eroica” oraz VIII Symfonię F-dur op. 93. 27 czerwca 2027 roku Alexander Soddy zadryguje V Symfonią c-moll op. 67 i VII Symfonią A-dur op. 92. Cykl zwieńczy 29 czerwca 2027 roku monumentalne wykonanie IX Symfonii d-moll op. 125 z udziałem Sary Jakubiak, Anny Kissjudit, Bogdana Volkova, Nicholasa Brownlee, Chóru Filharmonii Narodowej, Sinfonii Varsovii i Orkiestry Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Krzysztofa Urbańskiego. 30 czerwca 2027 roku festiwal zaprezentuje „Rycerskość wieśniaczą” Pietro Mascagniego z udziałem Aleksandry Kurzak, Freddiego De Tommaso, Ludovica Téziera i Cassandre Berthon. Towarzyszyć im będzie Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie pod dyrekcją Bassema Akiki. 2 lipca 2027 roku w Warszawie i 4 lipca w Trójmieście odbędzie się wyjątkowe wykonanie opery „Fidelio” Ludwiga van Beethovena w reżyserii Barbary Wiśniewskiej, przygotowane w koprodukcji z Operą Bałtycką i Baltic Opera Festival. W obsadzie znajdą się m.in. Michael Spyres, Ekaterina Gubanova, Tomasz Konieczny, Bogdan Volkov, Gabriela Legun i Mateusz Ługowski. Całość poprowadzi David Afkham z udziałem Chóru Opery Bałtyckiej w Gdańsku i Sinfonii Varsovii. 3 lipca 2027 roku zostanie zaprezentowana „Halka” Stanisława Moniuszki, przygotowana wspólnie z Operą Śląską w Bytomiu. W spektaklu wystąpią m.in. Corinne Winters, Krzysztof Bączyk i Hubert Zapiór, a orkiestrę oraz chór Opery Śląskiej poprowadzi Łukasz Borowicz. Druga edycja Centralnego Placu Muzyki potwierdzi międzynarodowe ambicje festiwalu i umocni jego pozycję jako jednego z najważniejszych wydarzeń muzycznych Europy Środkowo-Wschodniej. Łącząc światowej klasy artystów, najwybitniejsze polskie instytucje kultury oraz otwartą przestrzeń miejską, festiwal będzie kontynuował ideę budowania nowoczesnego, dostępnego i prestiżowego święta muzyki w samym sercu Warszawy. PROGRAM FESTIWALU CENTRALNY PLAC MUZYKI 19 CZERWCA - 7 LIPCA 2026 19.06.2026 (piątek) KSIĘŻNA CHICAGO (operetka) - Mazowiecki Teatr Muzyczny im. Jana Kiepury 20.06.2026 (sobota) VIVA LA MUSICA! (koncert) - Mazowiecki Teatr Muzyczny im. Jana Kiepury 21.06.2026 (niedziela) MUZYKA SREBRNEGO EKRANU (koncert) - Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa 23.06.2026 (wtorek) BITWA O TRON (inscenizowana wersja koncertowa) - Teatr Syrena 24.06.2026 (środa) CHOPIN + (koncert) - Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina 26.06.2026 (piątek) PILOCI (inscenizowana wersja koncertowa) - Teatr Muzyczny Roma 28.06.2026 (niedziela) TOSCA (wykonanie koncertowe) - Teatr Studio im. S. I. Witkiewicza/Sinfonia Varsovia/Filharmonia Narodowa/Chór dziecięcy “Artos”, Akademia Operowa 29.06.2026 (poniedziałek) LANG LANG GRA BEETHOVENA (koncert) - Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie 01.07.2026 (środa) CZARODZIEJSKI FLET (inscenizowana wersja koncertowa) - Polska Opera Królewska 02.07.2026 (czwartek) CHOPIN / DVOŘÁK (koncert) - Filharmonia Narodowa 03.07.2026 (piątek) ONCE (koncert) - Teatr Muzyczny Roma 05.07.2026 (niedziela) UROCZYSTA GALA MOZART NIGHT. GWIAZDA WIECZORU JOYCE DIDONATO (koncert) - Warszawska Opera Kameralna 07.07.2026 (wtorek) SERCE ZE SZKŁA. MUSICAL ZEN (inscenizowana wersja koncertowa) - Teatr Studio im. S. I. Witkiewicza *wszystkie wydarzenia rozpoczynają się o godz. 20.15 Więcej informacji na stronie www.centralmyplacmuzyki.pl ORGANIZATORZY: Teatr Studio im. I. S. Witkiewicza Miasto st. Warszawa PATRONATY HONOROWE: Minister Kultury I Dziedzictwa Narodowego Ambasador Republiki Bułgarii w Rzeczypospolitej Polskiej Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy Marszałek Województwa Mazowieckiego Dyrektor Narodowego Instytutu Muzyki I Tańca Dyrektor Narodowego Centrum Kultury INSTYTUCJE: Filharmonia Narodowa Polska Opera Królewska Mazowiecki Teatr Muzyczny im. Jana Kiepury Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa Sinfonia Varsovia Teatr Muzyczny ROMA Teatr Studio im. S. I. Witkiewicza Teatr Syrena Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina Warszawska Opera Kameralna Akademia Operowa Teatru Wielkiego – Opery Narodowej MECENAS STRATEGICZNY: Orlen PARTNERZY GŁÓWNI: Totalizator Sportowy właściciel marki Lotto Fundacja PZU Pałac Kultury i Nauki PATRONAT KORPORACYJNY: Polskie Radio PATRONATY MEDIALNE: TVP Kultura TVP3 Warszawa wyborcza.pl Polityka Dwójka Polskie Radio Onet Kultura ELLE VIVA! K MAG Orfeo POLISHOPERANOW PARTNERZY: Steinway Piano Gallery Poland PWM / Ruch Muzyczny Legalna Kultura Bar Studio Ogrody Muzyczne Lucky Flights Biletyna OFICJANY PRZEWOŹNIK: Polskie Linie Lotnicze LOT