Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Tuż przed Wielkanocą, gdy wszystko miało wyglądać zupełnie inaczej, pojawił się wpis, który zatrzymał czas. Ewa Konstancja Bułhak przekazała wiadomość, która poruszyła nie tylko jej bliskich, ale i całe grono obserwujących.
Święta wielkanocne miały być czasem spokoju i rodzinnego ciepła. Dla Ewy Konstancji Bułhak okazały się jednak momentem głębokiego smutku. Aktorka znana z roli Basi w serialu „Ojciec Mateusz” przekazała niezwykle bolesną wiadomość. Zmarł jej ukochany ojciec, Henryk Bułhak. Ewa Konstancja Bułhak przekazała smutną wiadomość. Poruszający wpis na Instagramie aktorki W czwartek, 2 kwietnia, aktorka przekazała smutne wieści za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych. Na Instagramie zamieściła fotografię ojca wykonaną nad morzem, do której dodała krótki, lecz bardzo poruszający wpis: „Żegnaj, Tato”. Ten zwięzły komunikat wywołał ogromne emocje i natychmiast spotkał się z reakcją wielu osób. Pod wpisem natychmiast pojawiła się fala wsparcia. Internauci, a także znane postaci ze świata show-biznesu, nie kryli wzruszenia i składali aktorce kondolencje. Wśród komentujących znaleźli się m.in. Hanna Śleszyńska, Anita Sokołowska oraz Piotr Jacoń. Wszyscy zgodnie podkreślali, jak trudny to moment i jak ważne jest wsparcie w takich chwilach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Janja Lesar szczerze o uczuciach do Katarzyny Zillmann: „Od razu się zakochałam”. To nie koniec wyznań! Kim był Henryk Bułhak. Sylwetka cenionego historyka Henryk Bułhak był postacią niezwykle cenioną w świecie nauki. Uznany historyk i bibliotekoznawca przez lata budował swoją pozycję jako ekspert w dziedzinie historii politycznej i wojskowej okresu międzywojennego. Szczególną uwagę poświęcał relacjom międzynarodowym, analizując m.in. stosunki polsko-francuskie, polsko-rumuńskie oraz polsko-czeskie. Był także znawcą historii książki. Swoją edukację rozpoczął na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie ukończył studia historyczne i uzyskał stopień doktora. Następnie rozwijał swoje zainteresowania na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie bibliotekoznawstwa. Zawodowo związany był z prestiżowymi instytucjami, takimi jak Biblioteka Narodowa oraz Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. Jego wkład w rozwój polskiej nauki został doceniony na najwyższym szczeblu. W 2013 r. prezydent Bronisław Komorowski uhonorował go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Krótko po opublikowaniu pierwszej informacji Ewa Konstancja Bułhak ponownie zabrała głos. W emocjonalnym wpisie podziękowała za okazane wsparcie i pamięć. „Dziękuję wszystkim za moc słów i wsparcie. Za pamięć. Tato był wspaniałym człowiekiem. Najwspanialszym. Będzie pochowany 15 kwietnia godz. 14 Na Starych Powązkach. Kościół Św. K. Boromeusza", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Huczało o ich związku. Teraz Kaeyra mówi wprost o Krzysztofie Zalewskim. Jedno zdanie rozwiewa wszystkie wątpliwości
Janja Lesar szczerze o uczuciach do Katarzyny Zillmann: „Od razu się zakochałam”. To nie koniec wyznań!
Janja Lesar po raz pierwszy tak otwarcie mówi o uczuciach do Katarzyny Zillmann. Ich relacja, która zaczęła się w „Tańcu z gwiazdami”, szybko przerodziła się w coś więcej. Dziś tancerka nie pozostawia wątpliwości – to historia miłości, która pojawiła się nagle i zmieniła jej życie.
Janja Lesar zdecydowała się na szczere wyznanie, które odbiło się szerokim echem. W podcaście Moniki Richardson opowiedziała o swoich uczuciach do Katarzyny Zillmann. Ich relacja zaczęła się w „Tańcu z gwiazdami”, a dziś nie ma już miejsca na domysły. To historia miłości, która pojawiła się natychmiast i zmieniła wszystko. Janja Lesar Katarzyna Zillmann – uczucie, które narodziło się w „Tańcu z gwiazdami” To właśnie „Taniec z gwiazdami” stał się początkiem historii, o której dziś mówi cała Polska. Janja Lesar i Katarzyna Zillmann spotkały się podczas przygotowań do programu. Wspólne treningi, godziny spędzone na parkiecie i intensywna współpraca sprawiły, że ich relacja bardzo szybko wykroczyła poza ramy zawodowe. Z czasem znajomość zaczęła rozwijać się również poza studiem. Jak wynika z wypowiedzi Lesar, to właśnie wtedy zaczęło się rodzić coś więcej. Uczucie, które zaskoczyło nawet ją samą. Czytaj też: Janja Lesar o reakcji mamy na jej związek z Katarzyną Zillmann. Nadal nie poznała jej partnerki „Od razu się zakochałam”: szczere wyznanie Janji Lesar W podcaście Moniki Richardson Janja Lesar zdecydowała się na niezwykle osobiste wyznanie. Bez niedomówień i bez unikania tematu powiedziała wprost: „od razu się zakochałam”. Te słowa nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, jak silne emocje towarzyszyły jej od samego początku tej relacji. Lesar podkreśliła, że uczucia do Kasi Zillmann pojawiły się bardzo szybko, a ich intensywność była czymś, czego nie dało się zignorować. Wyznanie sprawiło, że spekulacje, które pojawiały się wcześniej w przestrzeni publicznej, przestały mieć znaczenie. „Od razu się zakochałam w Kasi. W człowieku. Im bardziej ją poznawałam, jaka jest, taka osoba, która ma tak dużo pasji w sobie, determinacji, a z drugiej strony takiej miękkości. Jak zaczęłyśmy się bliżej poznawać, jakie było jej dzieciństwo [...], to jeszcze bardziej kocham tą całość, która była różna. Jest pięknym człowiekiem”, opowiadała. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/EN016668690150-eb17655.jpg" width="1333" height="2000" alt="09.11.2025 Warszawa Taniec z Gwiazdami XVII edycja Polsat odcinek 9 fot Adam Jankowski/REPORTERN/z: Katarzyna Zillmann, Janja Lesar" title="09.11.2025 Warszawa Taniec z Gwiazdami XVII edycja Polsat odcinek 9 fot Adam Jankowski/REPORTER N/z: Katarzyna Zillmann, Janja Lesar" /> Związek Lesar i Zillmann już bez tajemnic Dziś relacja Janji Lesar i Katarzyny Zillmann nie jest już tematem domysłów. Tancerka otwarcie mówi o swoim związku i nie unika trudnych tematów, w tym także kwestii etykietowania ich relacji, przypinania łatek. To jej nie rani. Zwróciła jednak uwagę, że największym wyzwaniem jest dla niej ciężar emocji bliskich, którzy musieli odnaleźć się w nowej sytuacji. To ona zamknęła pewien etap swojego życia, kończąc ponad 20-letni związek z Krzysztofem Hulbojem. „Nigdy mnie nie bolało. Czemu by mnie bolało coś, co jest we mnie? Bolało mnie raczej to, że moje zmiany powodują ból innemu człowiekowi, który będzie musiał się teraz zmierzyć z inną rzeczywistością. Sobie inaczej poukładać dzień, rok, życie. A ja chcę dla tych ludzi tylko dobrze. I dalej tak uważam, że to jest dobre. Co, miałabym tam zostać i marzyć o czymś innym? To by było dopiero okropne”, zwierzyła się w rozmowie z Moniką Richardson. Czytaj też: Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu Nowa relacja stała się początkiem zupełnie innego rozdziału – pełnego silnych emocji i decyzji, które Lesar dziś opisuje z dużą otwartością. Dodawała, że przez lata zamiast ryzykować wybierała bezpieczeństwo, rozsądek i chodziła na kompromisy. Przyznała, że naturalne było dla niej stawianie innych na pierwszym miejscu, nawet kosztem własnych pragnień. Z czasem jednak coś się zmieniło – zaczęła wsłuchiwać się w siebie. Relacja z Katarzyną Zillmann stała się impulsem, by po raz pierwszy naprawdę pójść za głosem serca. „Jaka cena będzie? Nie wiem, ale jestem gotowa zaryzykować. Może ten jeden raz w życiu. Ja byłam zawsze bardzo ostrożna i bardzo sugerowałam się zawsze powinnością, jak powinno być. Czyli jestem people pleaser, czyli ludzie koło mnie muszą czuć się dobrze. Uważam, że to moja dobra cecha (...), nie jest to jakieś zmuszone. Ale jestem też people pleaser dla siebie, żeby nie robić nic takiego, co może mi zagrozić. (...) Lepiej się nie wychylać, nie pobiegnąć, bo możesz sobie złamać nogę (...), a ja chciałam ten jeden raz zobaczyć, jak to jest, jak po prostu nie słuchasz tego wszystkiego”, dodawała w podcaście Moniki Richardson. Życzymy wszystkiego dobrego!
Huczało o ich związku. Teraz Kaeyra mówi wprost o Krzysztofie Zalewskim. Jedno zdanie rozwiewa wszystkie wątpliwości
Plotki rozgrzewały internet, a wspólne zdjęcia z Egiptu tylko podsycały domysły. Teraz Kaeyra w końcu zabrała głos na temat relacji z Krzysztofem Zalewskim. Artystka stawia sprawę jasno i zamyka temat, który od tygodni nie schodził z nagłówków.
To był temat, który rozpalał wyobraźnię fanów i mediów. Wspólne nagrania, zdjęcia z Egiptu i tajemnicze sygnały w sieci. Teraz Kaeyra w końcu zabrała głos na temat relacji z Krzysztofem Zalewskim. Jej słowa są jednoznaczne i nie pozostawiają miejsca na domysły. Kaeyra i Krzysztof Zalewski: Skąd wzięły się spekulacje o ich relacji? Wszystko zaczęło się od materiałów, które pojawiły się w sieci. Kaeyra, czyli Karolina Baran i Krzysztof Zalewski zostali zauważeni razem podczas wyjazdu do Egiptu. W sieci pojawiły się nagrania i zdjęcia, na których oboje pojawiali się m.in. na tle piramid. To właśnie te obrazy wywołały lawinę komentarzy i spekulacji. Internauci zaczęli łączyć fakty i zadawać pytania o charakter tej znajomości. Atmosfera wokół Karoliny Baran i Krzysztofa Zalewskiego szybko zrobiła się gorąca. Sytuację dodatkowo podgrzał fakt, że jedno z nagrań z udziałem Zalewskiego zniknęło z profilu 25-letniej artystki. To tylko spotęgowało domysły i sprawiło, że temat nie schodził z nagłówków. Czytaj też: Spekulowano o ich związku, teraz zniknęły zdjęcia ze wspólnych wakacji. Zalewski rozstał się z partnerką? Kaeyra zabrała głos o Krzysztofie Zalewskim. „Chcę mieć tę sytuację za sobą” W końcu padło pytanie wprost. Podczas rozmowy udzielonej Party.pl Kaeyra została zapytana o relację z Krzysztofem Zalewskim. Jej odpowiedź była krótka, ale bardzo wymowna. Podkreśliła również, że Krzysztof Zalewski jest osobą, która bardzo ceni swoją prywatność, a ona chce to uszanować. „Nie chcę na ten temat rozmawiać, chcę mieć już tę sytuację za sobą. Ja wiem, że on też ceni swoją prywatność i chcę to uszanować również”, opowiadała Simonie Stolickiej. To stanowisko jasno pokazuje, że wokalistka nie zamierza dalej komentować sprawy, która wzbudziła tak duże zainteresowanie. Kaeyra przyznała również, że z perspektywy czasu pewne rzeczy zrobiłaby inaczej. Jednocześnie zaznaczyła, że jest człowiekiem i cały czas się uczy. „Bym zrobiła różne rzeczy troszkę inaczej, ale jestem człowiekiem i uczę się”, dodawała. Czytaj też: Zalewski po raz pierwszy tak otwarcie o 6-letnim synu. „Staram się go chronić” Czy „Upgrade” było o Zalewskim? Kaeyra ucina spekulacje Wokół całej sytuacji pojawił się jeszcze jeden wątek. Internauci zaczęli doszukiwać się odniesień do Krzysztofa Zalewskiego w utworze „Upgrade”. Kaeyra stanowczo zaprzeczyła tym teoriom. Jak podkreśliła, piosenka nie dotyczyła wokalisty, a on sam słyszał ją już rok temu. To kolejny element, który pokazuje, jak bardzo rzeczywistość różniła się od internetowych spekulacji. „Nie, nie on tak naprawdę słyszał już tę piosenkę rok temu. (...) Mylili się”, dodawała.
Los boleśnie doświadczył gwiazdę "Barw Szczęścia". Aktorka walczy o powrót do zdrowia, teatr apeluje o pomoc
Hanna Bieluszko walczy o powrót do zdrowia po wyniszczającej chorobie, która poważnie uszkodziła jej organizm. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz bliscy aktorki apelują o wsparcie, a uruchomiona zbiórka ma pomóc w kosztownej rehabilitacji i powrocie na scenę.
Hanna Bieluszko, uwielbiana aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, znalazła się w dramatycznej sytuacji zdrowotnej. Po wyniszczającej walce o życie jej organizm doznał poważnych uszkodzeń. Dziś trwa kolejny etap — walka o powrót do sprawności. Ruszyła zbiórka, a teatr i bliscy proszą o wsparcie. Hanna Bieluszko zmaga się z problemami zdrowotnymi. Teatr apeluje o pomoc Wiadomość o stanie zdrowia Hanny Bieluszko poruszyła nie tylko środowisko artystyczne, ale i widzów w całej Polsce. Aktorka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W czwartek, 2 kwietnia w sieci pojawił się poruszający apel: „To ktoś niezwykle ważny dla naszej teatralnej rodziny, osoba pełna serca, dobra i wrażliwości, której dziś przyszło zmierzyć się z bardzo trudną chorobą. Nie umiemy wyrazić, jak bardzo poruszyła nas wiadomość o tym, co spotkało Hanię”, napisano na stronie krakowskiego teatru na Facebooku. Uruchomiono specjalną zbiórkę, której celem jest zebranie ponad 200 tysięcy złotych i sfinansowanie dalszego leczenia oraz specjalistycznej rehabilitacji. Jak podkreślono, każda wpłata ma znaczenie. Każde udostępnienie przybliża ją do powrotu do zdrowia i na scenę. Teatr zwraca się nie tylko do swoich widzów, ale także do innych instytucji i całego środowiska artystycznego. „Wiemy jednak jedno, chcemy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by JEJ pomóc. Dlatego zwracamy się do Państwa, naszych Widzów i Przyjaciół, prosimy inne teatry o wsparcie. […] Nawet najmniejsza kwota przybliża Hanię do powrotu do zdrowia i daje realną pomoc w walce o jej sprawność”, dodano. Czytaj też: Dwa lata temu usłyszała diagnozę. Dziś Joanna Kryńska ma ważny apel do wszystkich Hanna Bieluszko walka z chorobą, powrót do zdrowia. Los boleśnie ją doświadczył Wszyscy wierzą, że Hanna Bieluszko szybko wróci do swojej największej pasji. W opisie zbiórki na stronie zrzutka.pl, przekazano, że najtrudniejszą walkę aktorka ma za sobą. Ale jej konsekwencje są dramatyczne. Organizm Hanny Bieluszko został poważnie wyniszczony. Obecnie kluczowym etapem jest intensywna, specjalistyczna i kosztowna rehabilitacja. To właśnie ona daje szansę na odzyskanie sprawności i powrót do zdrowia. Celem jest coś więcej niż tylko powrót do codzienności. To także powrót na scenę, do widzów i ról, które przez lata budowały jej artystyczną tożsamość. „Hanię dotknęła zabójcza choroba. Udała się walka o życie, jednak w trakcie tej wycieńczającej organizm walki kruchy organizm poniósł ogromne uszkodzenia. Teraz niezbędna jest kolejna walka – o powrót do sprawności […] Pomóżmy jej wrócić tam, gdzie jej miejsce – do teatru, do widzów, do ról, które kochamy. Każda wpłata ma znaczenie. Każde udostępnienie to krok bliżej do powrotu Hani do sprawności i na scenę. Dziękujemy za Wasze wsparcie”, czytamy na portalu zrzutka.pl. Sprawdź też: Wyniki badań przyszły w rocznicę. Anita ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia" nie kryje emocji po tym, co usłyszała od lekarzy Hanna Bieluszko od lat stanowi filar Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Wcześniej była związana z Teatrem Jaracza w Łodzi. Jej obecność na scenie to nie tylko role, to energia, charyzma i wyjątkowa osobowość. „Zawsze pełna energii, błyskotliwa, obdarzona wyjątkowym poczuciem humoru i wrodzoną elegancją. Artystka, której „wszędzie dużo” – na scenie i poza nią”, piszą w opisie zbiórki bliscy aktorki. Szeroka publiczność doskonale zna ją z hitowych seriali „Barwy szczęścia” i „M jak miłość”, gdzie jej obecność na ekranie przyciągała uwagę i budziła emocje. To jednak tylko fragment jej artystycznej drogi. Wielu widzów do dziś pamięta jej znakomity debiut filmowy — rolę Studentki w „Barwach ochronnych” Krzysztofa Zanussiego, która już na starcie pokazała jej wyjątkową wrażliwość i siłę wyrazu. Z kolei w kultowej „Seksmisji” Juliusza Machulskiego, choć pojawiła się na ekranie na chwilę, stworzyła postać, której nie sposób zapomnieć. Życzymy dużo sił i szybkiego powrotu do zdrowia. Link do zrzutki: https://zrzutka.pl/d6h6ub
Nie pamiętał imion dziewczyn, z którymi się spotykał; przegrywał z uzależnieniami. Norbi o momencie, w którym postanowił zmienić swoje życie.
Norbi o uzależnieniach opowiada bez upiększeń: o alkoholu, krótkim epizodzie z używkami, hazardzie i realiach lat 90., gdy popularność mieszała się z autodestrukcją. Przyznaje, że zdarzało mu się nie pamiętać następnego dnia, z kim spędził noc, a przełom w łączeniu kropki po kropce wiąże z „ostatnim aktem” i postawą żony.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "Bez Tabu" Norbi wraca do czasu, gdy życie towarzyskie i zawodowa rozpoznawalność napędzały kolejne ryzykowne decyzje. Przyznaje, że zdarzało mu się wchodzić w relacje bez emocjonalnej odpowiedzialności, a granice zacierały się do tego stopnia, że następnego dnia nie potrafił odtworzyć, z kim spędził noc. Norbi o realiach lat 90. Mówi o "kolejkach dziewczyn" Norbi mówi wprost, że alkohol pełnił w jego życiu rolę zastępczą: dawał wrażenie ulgi i "nagrody", gdy w środku narastał chaos. Zwraca uwagę na sposób myślenia, który przez lata pozwalał mu odsuwać od siebie odpowiedzialność. Dopiero z czasem okazało się, że taka narracja działa tylko do momentu, w którym kończy się "wygodne" wytłumaczenie. "[...] Najpierw zwalałem zdrady, czy wtopy kasenowe na alkohol. No oczywiście na alkohol. Potem zdrad już nie było, ale było granie dalej w kasenach. I na co zwalać, skoro jesteś trzeźwy, już nie pijesz od iluś lat" – przyznaje artysta. W tej samej rozmowie wspomina też o kolejkach dziewczyn, które chciały spędzić z nim namiętne chwile. "[...] Ne róbmy ze mnie jakiegoś Casanovy, no ale... Ale no tak było. Takie były lata 90." – podsumowuje. Norbi o momencie zwrotnym w życiu. Wielokrotnie próbował się zmienić Pytany o punkt zwrotny, nie wskazuje jednej daty ani jednego wydarzenia. Mówi o "dziesiątkach momentów", w których wypowiadał decyzję o zmianie i na chwilę czuł, że to wystarczy: "Tych momentów to było wiele, wiele. To było, to było dziesiątki momentów. [...] To było takie tylko: powiedział, wypowiedział słowa, wypuścił litery z buzi, koniec. To już jest super." Przyznaje też, że w hazardzie miał przerwy: kilkumiesięczne, nawet półroczne. Z dzisiejszej perspektywy nazywa ten schemat udowadnianiem sobie i bliskim, że "panuje nad sytuacją" – i zarazem przyznaje, że była to iluzja. "Chodziłem do psychologa, nawet byłem na, wiesz, na AA, chodziłem parę razy, ale to mi akurat nie podeszło. Miałem przerwy, słuchaj, w tym graniu, w tym hazardzie. Wiesz, miałem przerwy, półroczne, trzymiesięczne" – podkreśla. A choć wielolkrotnie zawiódł zaufanie najbliższych, to miał wiele szczęścia. Żona go nie opuściła, lecz podeszła do sprawy stanowczo. "Moim zdaniem hazard był przyczyną tego. [...] Ja byłem mądrzejszy zawsze. [...] Wiem co się wydarzyło w ostatnim akcie. To jest dla mnie najważniejsze, jak się mleko rozdało, że moja żona mnie nie opuściła. Podeszła ostro po prostu do tematu na maksa, ale została. Chociaż nie ufa mi, już nigdy pewnie mi nie zaufa" – podsumowuje gorzko. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Hollywood i miliony fanów go kochają. Mało kto wie, że Pedro Pascal ma transpłciową siostrę. Aż trudno uwierzyć, jaką mają relację
Za kulisami wielkiej kariery Pedro Pascala kryje się historia, która porusza bardziej niż hollywoodzkie role. To opowieść o więzi silniejszej niż presja sławy, o tajemnicy, która wyszła na światło dzienne i zmieniła wszystko. W centrum tej historii stoi Lux. Siostra, która dla aktora jest kimś znacznie więcej niż rodziną.
Pedro Pascal, uwielbiany aktor z „The Mandalorian”, czy „The Last of Us”, od lat wspiera swoją najmłodszą siostrę Lux Pascal, transpłciową aktorkę i aktywistkę. Ich relacja, oparta na pełnej akceptacji i miłości rodzinnej, inspiruje tysiące ludzi na całym świecie. Pedro Pascal o relacji z siostrą Lux W świecie show-biznesu, gdzie sukces często idzie w parze z presją i samotnością, Pedro Pascal pokazuje, że największą siłą jest rodzina. Jego relacja z młodszą o 17 lat siostrą, Lux Pascal, to nie tylko bliskość rodzeństwa – to także piękna opowieść o bezwarunkowym wsparciu, zrozumieniu i miłości w trudnych momentach. W 2023 roku Pedro Pascal udzielił wzruszającego wywiadu dla „Esquire”, w którym opowiadał o relacji z siostrą. „Ona jest i zawsze była jedną z najbardziej potężnych osób i osobowości, jakie kiedykolwiek znałem. Moja opiekuńcza strona jest zabójcza, ale potrzebuję jej bardziej niż ona mnie” – przyznał aktor. Ta niezwykła relacja między rodzeństwem pokazuje, jak ważna jest bliskość i wzajemne zrozumienie – nawet w świecie pełnym wyzwań, jakim jest Hollywood. Czytaj też: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Publiczne coming out Lux. Rodzinne wsparcie na pierwszym miejscu W 2021 roku Lux Pascal zdecydowała się na coming out jako kobieta transpłciowa. Jej wyznanie odbiło się szerokim echem w mediach, a Lux z dumą opowiadała o swojej tożsamości w wywiadzie dla chilijskiego magazynu „Ya”. Kluczową rolę w jej przemianie odegrała właśnie rodzina, zwłaszcza Pedro, który okazał jej bezgraniczne wsparcie. Na swoim Instagramie Pedro udostępnił zdjęcie okładki z siostrą i opatrzył je krótkim, ale wymownym podpisem: „Moja siostra, moje serce, nasza Lux”. Te słowa poruszyły miliony obserwatorów, stając się symbolem rodzinnej solidarności i akceptacji. Zobacz też: Nazywaną ją "królową quizów", prowadziła najpopularniejsze teleturnieje TVN. Z dnia na dzień zniknęła z ekranów. Tak dziś żyje Agnieszka Wróblewska Aktor bardzo dumnie pokazuje się także u boku ukochanej siostry. Kilkukrotnie zaprosił ją, by towarzyszyła mu na różnych imprezach filmowych. Gdy na premierze filmu „Gladiator II” Lux pozowała do zdjęć, jej starszy brat zadbał o to, by cala uwaga skierowana była właśnie na nią, a nawet poprawił jej stylizację, co wzruszyło fanów aktora na całym świecie! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/EN016370780014-fcffb8d.jpg" width="1333" height="2000" alt="Pedro Pascal and Lux Pascal attending the Royal Film Performance and world premiere of Gladiator II, in aid of the Film and TV Charity which is celebrating its 100th anniversary this year, at Odeon Luxe Leicester Square, central London. Picture date: Wednesday November 13, 2024." title="?wiatowa premiera filmu Gladiator II" /> Pedro Pascal i Lux Pascal, 2024 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/EN016370780032-be0e3ca.jpg" width="2000" height="1333" alt="Pedro Pascal and Lux Pascal attending the Royal Film Performance and world premiere of Gladiator II, in aid of the Film and TV Charity which is celebrating its 100th anniversary this year, at Odeon Luxe Leicester Square, central London. Picture date: Wednesday November 13, 2024." title="?wiatowa premiera filmu Gladiator II" /> Kim jest Lux Pascal? To wiemy o młodszej siostrze Pedro Pascala Lux Pascal, urodzona 4 czerwca 1992 roku w Kalifornii, jest najmłodszym z czworga dzieci chilijskich emigrantów: Veróniki Pascal Ureta i José Balmaceda Riera. Gdy miała zaledwie trzy lata, jej rodzina wróciła do Chile, gdzie Lux dorastała i stawiała swoje pierwsze kroki w świecie teatru. Po ukończeniu prestiżowych studiów aktorskich na Papieskim Uniwersytecie Katolickim w Chile, Lux kontynuowała edukację w słynnej Juilliard School w Nowym Jorku. W 2023 roku ukończyła studia z tytułem magistra sztuk pięknych. Poza aktorstwem, Lux aktywnie działa na rzecz społeczności LGBTQ+. Jej publiczne wystąpienia, szczerość w mówieniu o własnej drodze oraz zaangażowanie w sprawy społeczne czynią z niej jedną z najważniejszych młodych twarzy chilijskiego feminizmu i aktywizmu społeczności LGBT. Jej obecność w mediach to nie tylko głos walki o równość – to także opowieść o nadziei i samopoznaniu. Jej brat również wspiera ją w tej walce: „Nie potrafię wyobrazić sobie niczego bardziej podłego, małostkowego i żałosnego niż terroryzowanie najmniejszej, najbardziej bezbronnej grupy ludzi, która niczego od ciebie nie chce, poza prawem do istnienia” napisał na Instagramie. Zobacz też: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu”
Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu
Natalia Kukulska w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie Kula VIVY! wróciła do wspomnień o swoim ojcu. Artystka opowiedziała nie tylko o jego wsparciu w karierze, ale też o słowach, które do dziś brzmią w jej głowie. Jedno zdanie – proste, a jednocześnie niezwykle znaczące – towarzyszy jej w najtrudniejszych momentach dorosłego życia.
Pytanie z KULI VIVY! dotyczyło relacji artystki z ojcem i jego wpływu na jej twórczość. Natalia Kukulska odpowiedziała szczerze, pokazując, jak ważną rolę odgrywał w jej życiu – zarówno jako twórca, jak i rodzic. Wspomnienia, którymi podzieliła się z Rafałem Kowalskim, są pełne ciepła, ale też autentyczności i dystansu do samej siebie. Ojciec Natalii Kukulskiej wspierał ją w karierze muzycznej Relacja Natalii Kukulskiej z ojcem była złożona – oparta na bliskości, ale też naturalnym napięciu między wsparciem a potrzebą niezależności. W rozmowie dla Viva.pl artystka podkreśliła, jak ważną rolę odegrał w jej karierze. "Tata wspierał mnie w takim też sensie, że napisał kilka piosenek. Na moją pierwszą solową płytę napisał piosenkę "Dłoń". Ale jego największym hitem dorosłym z mojego dorosłego repertuaru jest oczywiście piosenka "Im więcej ciebie tym mniej", którą napisał pod pseudonimem" – wyznaje. Mimo ogromnego wsparcia Natalia Kukulska nie ukrywa, że chciała iść własną drogą. Jak wyznała przed naszymi kamerami: "Tak troszeczkę chciałam z jego skrzydła i kurateli się wyczmychnąć i robić swoje ze swoimi rówieśnikami. A on miał taką ambicję, żeby udowodnić, że jest starszy, ale nadal w tym wieku czuje to i robi fajne rzeczy." ZOBACZ: Nie była grzeczną dziewczynką. Natalia Kukulska w VIVIE! zdradza sekrety burzliwej młodości: "Wolność uderzyła mi do głowy" Natalia Kukulska wspomina jedną radę od ojca. Te słowa prowadzą ją przez życie Choć wspomnienia o ojcu są związane z muzyką i wspólną pracą, to właśnie jedno zdanie – proste i bezpośrednie – okazało się dla Natalii Kukulskiej najtrwalszym drogowskazem. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka zdradziła, że wraca do niego w momentach napięcia i emocjonalnych turbulencji. Natalia Kukulska powiedziała wprost: "Jego słowa, które do mnie wracają najczęściej, to są te, które sobie w pewnych momentach mojego życia mówię i to jest takie: ‘nie histeryzuj’." Natalia Kukulska, dzieląc się tym wspomnieniem pokazała, że najważniejsze lekcje często przychodzą w najprostszej formie – i zostają z nami na całe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Nazywaną ją "królową quizów", prowadziła najpopularniejsze teleturnieje TVN. Z dnia na dzień zniknęła z ekranów. Tak dziś żyje Agnieszka Wróblewska
Choć z wykształcenia jest aktorką i zagrała w kilku znanych filmach, to prawdziwą popularność dała jej telewizja. Agnieszka Wróblewska sympatię widzów zyskała jako prowadząca hitowego programu "Tele Gra", potem w stacji TVN była gospodynią jeszcze kilku innych teleturniejów. Jej trwająca kilkanaście lat przygoda z telewizją skończyła się nagle. Czym teraz zajmuje się prezenterka, która dziś świętuje 54. urodziny?
Choć widzowie uwielbiali wszelkiego rodzaju interaktywne teleturnieje grupy TVN, stacja wiele lat temu postanowiła zakończyć ich produkcję. Prowadzący tacy jak Irek Bieleninik czy Sławomir Sochacki musieli w jednej chwili znaleźć nowe zawodowe zajęcie. To samo czekało inną ulubienicę publiczności – Agnieszkę Wróblewską. Co dziś słuchać u pełnej energii blondynki? Obchodzi dziś 54. urodziny. Agnieszka Wróblewska – wykształcenie, programy TVN Była wiosna 1972 roku, gdy w Oświęcimiu przyszła na świat Agnieszka Wróblewska. Jej pierwszym zawodowym wyborem było aktorstwo, dla którego ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Ulubienica widzów była nawet związana przez chwilę z takimi miejscami jak Teatr Śląski w Katowicach czy Teatr Stary w Krakowie. Część osób pamięta też jej rolę z 1995 roku w filmie Spis cudzołożnic w reżyserii Jerzego Stuhra. W kolejnych latach los zaprowadził ją bliżej telewizji. To w TVP debiutowała w programie Filmidło, a chwilę potem na dłużej związała się z TVN. O co chodzi?!; Zmagania miast czy talk-show Twój problem, nasza głowa to tylko niektóre formaty, które zostały jej powierzone. Na początku lat 2000. gwiazda postawiła na życie rodzinne, ale szybko znów zaproszono ją do pracy przed kamerą. Jak rozpoczęła się jej przygoda z interaktywnymi teleturniejami? „Miałam krótką przerwę po urodzeniu syna, tak zwany urlop macierzyński. I któregoś dnia po prostu zadzwonił telefon. Pojechałam na casting i po dwóch tygodniach prowadziłam pierwszy program interaktywny – Tele Grę”, wyznała w jednym z wywiadów, dodając, że casting miał miejsce w grudniu 2001 roku, gdy na zewnątrz było około 20 stopni na minusie. „Próby zaczęły się po Nowym Roku, pierwsza emisja 17 stycznia- wiec jakieś dwa tygodnie. Dużo? Mało? Chyba w sam raz! […] A praca? – godzina, półtorej dziennie – jak coś takiego mogłoby się nie podobać?! Oczywiście zdarzały się, tak średnio raz na rok momenty przemęczenia i wypalenia – wydawało mi się wtedy, że straciłam cały dowcip i swobodę i nie mam nic sensownego do powiedzenia, ale zwykle zdarzały się wakacje i z nowymi siłami wracałam na antenę”, opowiadała Agnieszka Wróblewska w 2014 w rozmowie z Interactiveworld.pl. CZYTAJ TEŻ: Była jego czwartą i największą miłością... Oto historia uczucia Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze Programy, z których najbardziej zapamiętaliśmy Wróblewską, to Apetyt na kasę, Fabryka gry, Granie na ekranie, Łamisłówka, No to gramy!, Salon gier i Strefa ryzyka. Czy kiedyś zaskoczyło ją coś, co stało się podczas pracy na żywo? „Raz na antenę dodzwonił się chłopak, na pewno nie był pełnoletni i kiedy, nie wiedząc o tym, powitałam go i zapytałam o rozwiązanie zagadki, usłyszałam: „Pani jest głupia! Pani jest głupia! Pani jest głupia! – na chwilę mnie zatkało. Ale tylko na chwilę”, wspominała w tym samym wywiadzie. Dodała też, że nie zawsze telefony widzów były przyjemne. Jeden z nich doprowadził ją do omdlenia. „Była też raz sytuacja nieśmieszna, kiedy o mały włos zemdlałam. Pamiętam, że oblał mnie zimny pot, przed oczami latały mi jakieś mroczki. Dobrnęłam mało błyskotliwie do końca i szybko zeszliśmy z anteny – o dwie minuty chyba wcześniej niż było planowane. No cóż, prowadząca też człowiek”, czytamy na Interactiveworld. Agnieszka Wróblewska, 2002 Jedna z telegier - 2011 rok Gdzie dziś pracuje Agnieszka Wróblewska? Rodzina, zdjęcia Gdy zarówno główny kanał TVN, jak i TVN Gra przestawały stopniowo emitować interaktywne teleturnieje, Agnieszka Wróblewska zaczęła zajmować się czymś innym. Między innymi próbowała swoich sił jako prezenterka produktów w Telewizji Mango. Wydawała talk-show Rozmowy z Toku, była reporterką Dzień Dobry TVN, współprowadziła kulisy You Can Dance - po prostu tańcz w TVN7, a także była w zespole odpowiedzialnym za kręcenie paradokumentu pt. Szkoła. Stanowiska redakcyjne, realizatora czy asystenta reżysera nie są więc jej obce. Niedawno Agnieszka Wróblewska mogła się też spełniać jako reżyser znanej i lubianej przez publikę produkcji. Mowa o serialu TVN Bunt, który był hitem Playera. Agnieszka Wróblewska prowadzi też sporadycznie imprezy i wydarzenia. Prywatnie nosi dwa nazwiska Wróblewska-Łuczak i jest dumną mamą. Jedno z jej dzieci – syn Antek - ma talent muzyczny, czym 51-latka podzieliła się w sieci. Cała rodzina mieszka w Krakowie i jest to ich miejsce na ziemi. CZYTAJ TAKŻE: Historia Adriany Niecko i Sławomira Siezieniewskiego: Byli gwiazdami TVP lat 90-tych, łączyła ich też miłość... Agnieszka Wróblewska, 2017 Anna Wołek, Agnieszka Wróblewska, 2018
Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu”
"Zakochałem się na planie" — tak aktor mówi o emocjach, które potrafią wymknąć się spod kontroli podczas pracy nad rolą. Wyznanie pada po sukcesie serialu HBO „Proud”, który zdobył Grand Prix na festiwalu Series Mania w Lille, a sam Liss odebrał nagrodę dla najlepszego aktora.
Ignacy Liss wrócił z francuskiego Lille z ogromnym sukcesem — serial „Proud” zdobył Grand Prix festiwalu Series Mania, a on sam został nagrodzony za najlepszą rolę męską. Ale zamiast mówić wyłącznie o statuetkach, 28-letni aktor odsłania mniej oczywistą stronę swojego zawodu. W rozmowie z Janem Traczem dla serwisu Onet przyznaje wprost: emocje z planu potrafią być niebezpiecznie prawdziwe. „Skłamałbym, gdybym powiedział, że nigdy nie zakochałem się na planie” Sukces serialu „Proud”, w którym Liss gra Filipa — młodego geja mierzącego się ze stratą bliskiej osoby — przyniósł mu ogromne uznanie. Jednak aktor nie ukrywa, że intensywne role potrafią zostawiać ślad również poza planem. Jak przyznaje szczerze: – Skłamałbym, gdybym powiedział, że nigdy nie zakochałem się na planie. To bardzo łatwe: jako aktor zmuszasz swoje ciało do takich uczuć i ekstremów, że machinalnie reagujesz na te bodźce. Mózg jest tylko mózgiem. Nawet jeśli starasz się to kontrolować, to twoje ciało i tak będzie przeżywało ten cały skomplikowany proces. Dodaje też, że zakochiwanie się to dopiero początek trudnego procesu. – Później następuje proces odkochiwania się i on także jest bardzo brutalny. Zobacz też: Do aktorstwa namówił go kleryk, marzył o własnym zespole. Ignacy Liss jest jednym z najbardziej obiecujących młodych artystów Aktorstwo jak „flirt z fikcją” Liss otwarcie mówi o tym, że aktorstwo potrafi mieszać w emocjach — szczególnie gdy granica między fikcją a rzeczywistością zaczyna się zacierać. – Aktorstwo to jedyny zawód, który raz jeszcze pozwala ci przeżywać różne momenty ze swojego życia. I to jest trochę bez konsekwencji, bo to wciąż jedynie flirt z fikcją. Aktor przyznaje też, że sam doświadczał momentów zauroczenia, które przenosiły się poza plan filmowy. – Sam przez to przechodziłem: łapałem się na tym, że nagle zaczynam myśleć o kimś innym, a nie o najbliższej mi osobie, która czeka na mnie w domu. Potrafiłem bywać zauroczony. „Nikt nie uczy, jak wyjść z roli” Choć w szkołach aktorskich dużo mówi się o tym, jak wejść w emocje, według Lissa znacznie rzadziej mówi się o tym, jak z nich bezpiecznie wyjść. – Wszyscy tłumaczą ci, jak wejść w rolę i coś bardziej poczuć. Ale nikt nie będzie ci w stanie powiedzieć, jak coś odczuć i z tej roli wyjść. Aktor zauważa też, że brak takiego wsparcia może prowadzić do niebezpiecznych sposobów radzenia sobie z emocjami. – Są niby jakieś sposoby, by się z tego stanu otrzepać, jakoś się z nim pożegnać. Ale wiadomo, co większość robi w tego typu sytuacjach — zaczyna pić. Miłość to codzienny wybór W tej emocjonalnej układance ogromną rolę odgrywa dla niego życie prywatne. Liss otwarcie mówi o swojej relacji z partnerką Marysią i o tym, że szczerość jest dla nich podstawą. – Trzeba zacząć od najprostszych rzeczy: ja wiele rozmawiam z Marysią i traktuję ją jak mojego najlepszego przyjaciela. Nigdy nie bałem się mówić jej o swoich uczuciach i nie robiłem z siebie perfekcyjnego partnera. Dodaje, że dla niego miłość to przede wszystkim świadoma decyzja. – Dla mnie to jest przede wszystkim wybór. To ty decydujesz się na to, że chcesz inwestować w daną relację. Budzisz się codziennie z przekonaniem, że pragniesz to robić. Czytaj też: Do aktorstwa namówił go kleryk, marzył o własnym zespole. Ignacy Liss jest jednym z najbardziej obiecujących młodych artystów Presja sukcesu i marzenia o karierze międzynarodowej Nagroda w Lille to dopiero początek nowego etapu w jego karierze. Liss przyznaje, że coraz poważniej myśli o graniu po angielsku, choć widzi też skalę wyzwania. – Możesz znać język całkiem dobrze, ale jeśli nim nie myślisz, to zaczynają pojawiać się schody. Nie ukrywa też, że życie aktora to nie tylko sukcesy i czerwone dywany. – Od roku nie byłem na planie. „Proud” kręciliśmy już jakiś czas temu, więc fakt, że premiera będzie w tym roku, o niczym nie świadczy. Ale to jest część tego zawodu, z którą warto się pogodzić. Teatr jako laboratorium emocji Po festiwalu aktor wraca do Polski, by kontynuować próby do spektaklu teatralnego. Jak mówi, to właśnie scena daje mu największą przestrzeń do rozwoju. – Teatr natomiast staje się przestrzenią, w której masz prawo się mylić. Codziennie próbujesz dowiedzieć się, czy coś działa, czy może jednak wymaga swoistej korekty. I choć kino przynosi rozpoznawalność, to teatr — jak podkreśla — pozostaje miejscem najważniejszych aktorskich doświadczeń.
O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy
To historia, która zaczyna się niemal filmowo. Od ciszy, skupienia i myśli, zapisanej gdzieś nad ranem. Jeszcze bez planu, bez zaplecza, bez gwarancji powodzenia.
Jeszcze na studiach Maciej Musiał spędził pół nocy nad esejem poświęconym twórczości Krzysztofa Kieślowskiego. W jego podsumowaniu pojawiła się myśl, że współczesnemu światu brakuje wrażliwości tego reżysera, i że być może właśnie ona mogłaby stać się fundamentem nowych opowieści filmowych. Następnego dnia ta refleksja przestała być jedynie intelektualnym ćwiczeniem. Stała się impulsem do działania. Maciej Musiał i jego międzynarodowy projekt inspirowany Kieślowskim Maciej Musiał nie ukrywa, że jego myślenie o kinie jest bezpośrednią reakcją na to, co wydarzyło się w kulturze dekady temu. Przywołuje moment symboliczny: „W 1994 roku Krzysztof Kieślowski był absolutnym faworytem do Złotej Palmy w Cannes za film „Trzy kolory. Czerwony”, jednak niespodziewanie przegrał z młodym, nieznanym nikomu Amerykaninem. „Pulp Fiction” Quentina Tarantino zgarnął wtedy wszystkie możliwe nagrody filmowe. Pokonał Kieślowskiego w Cannes i na Oscarach", mówi na łamach magazynu GQ. I choć nie odbiera wartości filmowi Tarantino, widzi w nim punkt zwrotny. „To dobry film. Ale czym był naprawdę? Lustrem popkultury", podkreśla. „W naiwnym, być może zbytnio rozpoetyzowanym świecie lat 90. „Pulp Fiction” rzeczywiście było zupełnie nowe, punkowe, było buntem. Cynicznym, sarkastycznym, bardzo cool, z wysoko uniesioną gardą, bardzo dalekie od czułego idealizmu. Świat stał się dokładnie tym, co ten film zapowiadał", dodaje. Dlatego dziś proponuje zupełnie inną perspektywę: „To właśnie czułe, humanistyczne Kieślowskiego is the new punk. Radykalna czułość. Kino inspirowane jego twórczością może mieć wielką siłę". Za tym przekonaniem poszły konkretne działania. „Bo czułem, że to wyjdzie", odpowiada, gdy pada pytanie, dlaczego uznał ten projekt za swoją misję. „Kupiłem prawa do konkretnego dzieła Kieślowskiego i rozpocząłem proces jego współczesnej reinterpretacji. To było siedem lat temu". To nie był jednorazowy impuls, lecz długotrwały proces, który z czasem zaczął przybierać coraz bardziej realne kształty. „Przez ten czas angażowaliśmy kolejnych reżyserów, powstawały scenariusze, nakręciliśmy już dwa filmy, które są w postprodukcji". CZYTAJ TEŻ: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu” „Parallel Tales”. Film, który przywraca czułość Kieślowskiego do współczesnego kina Jednym z najważniejszych elementów tego przedsięwzięcia jest „Parallel Tales”. „Dzisiaj przygotowujemy się do premiery filmu „Parallel Tales”. To dzieło irańskiego reżysera, zdobywcy dwóch Oscarów, Asghara Farhadiego. Zdjęcia się zakończyły, kończy się proces montażu, z premierą celujemy na Festiwal Filmowy w Cannes". W obsadzie znaleźli się aktorzy o światowej renomie: „Grają Catherine Deneuve, Isabelle Huppert i Vincent Cassel". A mimo to Maciej Musiał nie traktuje tego jako punktu kulminacyjnego. „Na tym nie koniec, ale o całym projekcie opowiemy w maju", mówi. Zanim jednak projekt nabrał międzynarodowego wymiaru, konieczne było jedno spotkanie. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka". Kontakt nie był prosty. „Dostałem jego numer telefonu od Marty Hryniak, córki Kieślowskiego. Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić", ujawnił. To, co wydarzyło się później, brzmi niemal jak scena filmowa: „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, wspomina Maciej Musiał. Spotkanie odbyło się w jego domu na Żoliborzu, odciętym od świata zasuniętymi roletami. Rozmowa była długa i intensywna. Piesiewicz opowiadał o rzeczywistości, o kierunku, w jakim zmierza, o potrzebie czułości i akceptacji ludzkiej słabości. W jego słowach Maciej Musiał rozpoznał ton dobrze znany z filmów Kieślowskiego. To wtedy zrozumiał, że ten sposób myślenia nie zniknął. Pozostawała jedna przeszkoda: prawa do dzieł. „A więc uważasz, że ten projekt trzeba zrobić jeszcze raz? ", zapytał Piesiewicz. „To niemożliwe. Prawa są sprzedane. Musiałby wydarzyć się cud", dodał aktor. Odpowiedź przyszła szybciej, niż można było się spodziewać. "Wydarzył się", mówi Musiał. „Właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, umowa pozwalała, żeby w takim wypadku Krzysztof Piesiewicz je odzyskał. Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem". To był moment przełomowy. Chwila, w której idea stała się realnym projektem. Przy takiej skali przedsięwzięcia naturalne wydaje się pytanie o jego obecność przed kamerą. Odpowiedź jest jednak jednoznaczna. „Znajomi mnie pytali: „Dlaczego nie próbujesz tam zagrać?”, ale próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé", skwitował. To decyzja, która jasno określa jego rolę. Nie jako aktora, lecz inicjatora i producenta. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie była pierwsza, ale okazała się tą najważniejszą. Historia wielkiej miłości Krzysztofa Krauze
Nie była pierwsza, ale okazała się tą najważniejszą. Historia wielkiej miłości Krzysztofa Krauze
Dziś przypada 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów i scenarzystów. Jego życie było pełne filmowych sukcesów, trudnych doświadczeń i wielkich uczuć. Choć kilka razy stawał na ślubnym kobiercu, prawdziwe szczęście odnalazł dopiero u boku Joanna Kos-Krauze, z którą stworzył nie tylko wyjątkowy związek, ale i jedne z najważniejszych filmów w historii polskiego kina.
Dziś mija 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – twórcy takich filmów jak Mój Nikifor, Plac Zbawiciela czy Papusza. Reżyser, który odszedł w Wigilię 2014 roku po długiej walce z chorobą nowotworową, pozostawił po sobie nie tylko wybitne dzieła filmowe, ale także poruszającą historię życia prywatnego. Choć jego droga do szczęścia była pełna trudnych wyborów i zakończonych związków, to dopiero relacja z Joanną Kos-Krauze okazała się tą najważniejszą – zarówno w życiu, jak i w pracy twórczej. View Ediplayer on the source website Joanna Kos-Krauze i Krzysztof Krauze - historia miłości On reżyser i scenarzysta, ona… także. Joanna Kos-Krauze poznała przyszłego męża pod koniec lat 90., gdy sama była mężatką. To z resztą jej ówczesny ukochany – Mateusz Kos – zaproponował, by artystka spotkała się z Krzysztofem Krauze. Po co? Przewodnicząca Gildii Reżyserów Polskich chciała nakręcić film o Żydach, jednak miała problem z kilkoma rzeczami. Początkowo Joanna Kos nie chciała tego spotkania, bo po wywiadach z Krauze, które widziała, nie miała o nim dobrego zdania. W końcu dała się jednak przekonać. Zobacz: Małżeństwem są od 50 lat, są dla siebie ukojeniem. Niewiele osób wie, że mąż Barbary Bursztynowicz to znany aktor Wskazówki do filmu zostały zebrane, ale o uczuciu miłości od pierwszego wejrzenia nie było mowy. „Mnie było wtedy jakieś trzydzieści pięć kilo więcej, niedawno urodziłam dziecko. Od początku jednak świetnie się nam rozmawiało. Poznałam go w momencie, kiedy ciągle jeszcze nie wiedział, jak znów wystartować”, opowiadała kilka lat temu Joanna Kos-Krauze w Polityce. Czas jednak mijał, relacja pary się zacieśniała, aż mąż Joanny Kos postanowił wyjechać do Nowego Jorku i zostać tam rabinem. To był koniec związku pary. Mama dwuletniego syna zamieszkała z Krzysztofem Krauze, a ten stał się dla chłopca drugim ojcem. „Jestem wdzięczna losowi, że przez tyle lat nigdy nie zostałam postawiona przez Krzysztofa w sytuacji, kiedy musiałabym wybierać między nim a moim synem. Obaj są sobie bliscy, a mąż właściwie go wychował. Często myślę, że skomplikowane związki Krzysztofa z kobietami, problemy z uporządkowaniem emocji, poczucie zagubienia wynikały z jego dzieciństwa, z braku dostatecznego kontaktu z matką”, opowiadała w przeszłości tej samej gazecie scenarzystka. Po sześciu latach zakochania Krzysztof i Joanna postanowili wziąć ślub. Wydarzenie miało miejsce 28 lutego 2004 roku w Nowym Sączu, który był bliski zarówno jej, jak i jemu. Uroczystość odbyła się w szczególnym czasie, bo zaraz przed zdjęciami do wspólnego filmu twórców – Mój Nikifor. „Bierzemy nasz ślub przed pierwszymi klapsami. Trudno byłoby nam psychicznie znieść osobistą uroczystość i pobyt na planie. Ta decyzja o ślubie jest dla nas zupełnie naturalna”, opowiadał Krzysztof Krauze lokalnym dziennikarzom. Wesele odbyło się w restauracji Ratuszowa i trwało do białego rana. Czytaj też: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrw11Ms-9984b8a.jpg" width="1600" height="2400" alt="Gdynia, 16.09.2006. Krzysztof Krauze - rezyser, Joanna Kos - Krauze - rezyser, nagroda glowna - Zlote Lwy. 31 Festiwal Polskich Filmow Fabularnych w Gdyni. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM,Image: 425012241, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Gdynia 2006" /> Wspólne filmy małżeństwa Krauze i choroba reżysera To właśnie żona zainspirowała i namówiła Krzysztofa Krauze do nagrania filmu Mój Nikifor, od którego zaczęła się współpraca małżonków. Później zrealizowali oni równie genialne produkcje takie, jak: Plac Zbawiciela czy Papusza. Filmem współtworzonym przez parę nazywa się też dramat społeczny Ptaki śpiewają w Kigali, jednak pan Krzysztof Krauze był obecny na planie tylko kilkanaście pierwszych dni. Prace nad filmem przerwała jego choroba i śmierć. Ostatecznie obraz został dokończony przez Joannę Kos-Krauze. Premiera odbyła się dopiero w 2017 roku. Ptaki śpiewają w Kigali zdobyło wiele nagród, w tym Srebrne Lwy na Festiwalu w Gdyni. O tym, że jest chory na nowotwór prostaty, Krzysztof Krauze wiedział już niemal dekadę przed śmiercią. Nie chciał się jednak leczyć i jak sam mówił „bardziej od raka, bał się spotkania z rekinem podczas wakacji”. Dopiero w 2006 roku poddał się zabiegowi wycięcia prostaty. „W październiku okazało się, że mam przerzuty w kościach. W kręgach, żebrach, stawach biodrowych. I jeśli natychmiast nie zacznę się leczyć, jeśli nie zmienię stosunku do swojej choroby, każdy następny rok będzie cudem darowany. […] Czym grozi przerzut do kręgosłupa? Kompresją kręgów, przerwaniem rdzenia... Barwnym, za to krótkim życiem na morfinie”, opowiadał Wyborczej reżyser. Ostatecznie dzięki poszukiwaniu odpowiedniego leczenia w RPA i wsparciu żony scenarzyście udało się podarować siedem dodatkowych lat życia… Krzysztof Krauze zmarł 24 grudnia 2014 roku. Zobacz też: Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz Wywiad z Joanną Kos-Krauze – VIVA! 2017 Trzy lata po śmierci ukochanego Joanny Kos-Krauze, artystka udzieliła nam wywiadu. Opowiedziała w nim, jak radzi sobie z żałobą po mężu. Poniżej przytaczamy fragment rozmowy prowadzonej przez Beatę Nowicką. Pani przyniosła ze szpitala plecak Krzysztofa, a w nim były: portfel, nieważne karty kredytowe, dowód, prawo jazdy, gumy do żucia, okulary, ładowarka… Ten plecak wciąż tu jest, w gabinecie. Zagląda Pani czasami do środka? Niespecjalnie. W ogóle jestem na etapie, że wszystkim wszystko oddaję, mam za dużo rzeczy, muszę zdecydować, co dalej z tym zrobić. Nie ma czegoś takiego, co chciałabym zatrzymać. Przedmioty są dla mnie bez znaczenia. Nawet plecak? Plecak ktoś powinien sobie zabrać. Ukochane okulary Krzysia wziął nasz przyjaciel, krytyk filmowy, i będzie je nosił przez następne 20 lat. Jak słynną kurtkę Cybulskiego, którą nosi kolejne pokolenie. Część ciuchów wzięła rodzina, przyjaciele, resztę oddałam do filmu, kostiumografce. Może plecak weźmie syn? Po co ma tu stać do końca świata. Bez sensu. „Ptaki śpiewają w Kigali” to film o ogromnej dyscyplinie. Opowieść o śmierci i cierpieniu snuje Pani chłodno, z dystansem, choć dwie główne bohaterki naładowane są emocjami na granicy eksplozji. Ten film Pani pomógł w przeżywaniu żałoby? Na pewno. Zrozumiałam, że ludziom trzeba pozwolić odejść. Żeby żyć, trzeba się pogodzić z odchodzeniem bliskich. W Rwandzie dostrzegłam, że śmierć będąca wynikiem naturalnego procesu, nawet strasznej choroby, ale w otoczeniu rodziny, bliskich, to jest dar. Nie wierzę w życie pozagrobowe, w piekło i niebo. Wierzę w piekło na ziemi. […] Czuje się Pani samotna? A czy samotność jest czymś złym? Z tą samotnością bywa tak, że raz człowiek jest samotny, potem zakłada rodzinę, potem odchodzą dzieci, znowu jest samotny, potem ktoś umiera… Uwielbiam „Chłopów” Reymonta, nawet jego wielostronicowe opisy przyrody, i tam jest tłum bohaterów, ale jak człowiek patrzy na te postaci, na ich monologi wewnętrzne, to oni całe dnie chodzili w znoju po polu, wieczorem padali na łóżko, na trzy godziny, i też byli samotni. Nam się niesamotność kojarzy z tym, że człowiek chodzi ze znajomymi po bankietach, ciągle mu dzwoni telefon, jest rozrywany… […] …? To nie znaczy bez marzeń. Moim problemem w życiu było: ja chcę, ja chcę. Nie ma czegoś takiego. Człowiek mówi, że chce, że wie, czego chce, potem to dostaje i to się okazuje nie tym. Ważne, żeby wiedzieć, czego na pewno się nie chce, na co więcej człowiek już się nie zgodzi. To jest bardzo dużo. Pragnienia są najgorszym złudzeniem, zjadają nas. Joanna Kos-Krauze w VIVIE! 2017 Krzysztof Krauze w VIVIE! 1999
Znała go lepiej niż ktokolwiek. Przez 72 lata nie zdradziła żadnej tajemnicy Karola Wojtyły
Ich relacja rozpoczęła się na szkolnej scenie, a trwała przez ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła, przyjaciele z młodości, których drogi życiowe rozeszły się, lecz ich więź pozostała silna. Aktorka i papież, mimo różnych ścieżek, nigdy nie zapomnieli o wspólnych chwilach i duchowej bliskości.
Poznali się jeszcze w czasach szkolnych, ich relacja przetrwała ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Jan Paweł II byli wówczas jak brat i siostra. Połączyły ich wspólne pasje, ale z czasem ich drogi się rozeszły. Ona została aktorką, natomiast on papieżem. Tak artystka wspominała Karola Wojtyłę. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła. Przyjaźń i relacja Występowali razem na deskach szkolnego teatru w Wadowicach. Halina Kwiatkowska wcieliła się wówczas w tytułową rolę — Antygonę, zaś Karol Wojtyła wykreował postać Hajmona. Po maturze oboje rozpoczęli studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ich relacja wciąż się rozwijała, nie stracili ze sobą kontaktu. W trakcie wojny dołączyli nawet do zespołu Teatru Rapsodycznego Mieczysława Kotlarczyka. „Teatr Rapsodyczny bardzo mu pomógł mówić w sposób prosty, prawdziwy, z dobrze wyrobionym głosem i dykcją nieskazitelną. Przez ten okres, kiedy mówiliśmy do tych, siedzących w salonie widzów, nauczył się mieć wspaniały kontakt z widownią świata”, wspominała aktorka. Później Halina Kwiatkowska rozwijała się w krakowskich teatrach. Co więcej, pracowała też jako pedagog. Czasy szkolne z Karolem Wojtyłą wspominała z wielką nostalgią. „On był pogodnym kolegą, dlatego go bardzo lubili w szkole, mimo że nie pozwalał odpisywać swoich zadań, a uczył się wspaniale. Natomiast jeśli jakiś kolega nie rozumiał danego tematu, to on przychodził, siadali gdzieś w kątku i on go uczył", zwierzała się artystka. „Ale z tym wszystkim ten chłopiec był jak gdyby odrębny. Nie umiem powiedzieć na czym ta odrębność polegała", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Zanim została pierwszą damą, z pasją uczyła w szkole. Tak uczniowie wspominają Agatę Dudę Halina Kwiatkowska, 2010 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6mCH2Z-24a3513.jpg" width="1303" height="2000" alt="Fot. Wojtek Laski/East News Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska - aktorka, wieloletni wykladowca PWST w Krakowie. Kolezanka Karola Wojtyly, pozniejszego Papieza Jana Pawla II. Zdjecia zrobione podczas udzielania wywiadu Jerzemu Kisielewskiemu.) Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska, an actress who went to university with John Paul II and was part of his student acting troupe." title="Halina Królikiewicz-Kwiatkowska" /> Halina Kwiatkowska o silnej wierze Jana Pawła II Przyszły papież nie tracił wiary i pogody ducha. Wszystkie tragedie, takie jak: śmierć mamy i brata nie złamały go. Wychowywał się z ojcem i zatracał się w książkach filozoficznych. W dodatku uczył się kolejnych języków obcych. „Ale nie to było jego główną cechą. Główną cechą Karola była niesłychana pobożność, którą wpoił w niego ojciec", mówiła Halina Kwiatkowska. Dodała również, że w czasie modlitwy w kaplicy Matki Boskiej w Wadowicach leżał na ziemi krzyżem i w pełni zawierzał swoją duszę i życie Bogu. „Z Karolem Wojtyłą, a potem Ojcem Świętym Janem Pawłem II, przyjaźniłam się przez 72 lata", podsumowała. Dziś, 18 maja przypada 105. rocznica urodzin Jana Pawła II. Zobacz także: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca? Halina Kwiatkowska, Karol Wojtyła, 1997 rok. VI pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Polski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLxx4IC-3ef4e8f.jpg" width="2191" height="1600" alt="Kraków, 08.06.1997. VI pielgrzymka papie¿a Jana Paw³a II do Polski. W kolegiacie w. Anny Ojciec wiêty uczestniczy³ w uroczystoci 600-lecia Wydzia³u Teologicznego Uniwersytetu Jagielloñskiego. Nz. m.in. marsza³ek Sejmu Józef Zych (siwy L), kole¿anka z lat szkolnych i studenckich Karola Wojty³y, aktorka Halina Kwiatkowska (P). meg PAP/Grzegorz Rogiñski" title="Ojciec wiêty w Krakowie" />
Fani drżą o Magdę Gessler. Nieoczekiwanie gwiazda "Kuchennych rewolucji" przerwała milczenie. To wiele mówi o stanie jej zdrowia
Magda Gessler tuż przed świętami znalazła się w centrum medialnego szumu. Wszystko ze względu na doniesienia o problemach zdrowotnych, którymi zmagała się gwiazda. Menedżerka restauratorki przekazała najważniejsze informacje. Kilka godzin później sama Gessler odezwała się w mediach społecznościowych do fanów.
Tuż przed świętami wokół Magdy Gessler zrobiło się nerwowo. W przestrzeni medialnej pojawiły się doniesienia o problemach zdrowotnych restauratorki. Gwiazda „Kuchennych rewolucji” miała trafić do szpitala. Sytuację wyjaśniała menadżerka gwiazdy. Nieoczekiwanie głos zabrała sama Magda Gessler, która zamieściła w mediach społecznościowych wpis, który uspokoił fanów. Plotki rozpędziła jedna informacja, a potem poszło lawinowo Gdy w mediach zaczęły krążyć doniesienia o pobycie gwiazdy w szpitalu, temat błyskawicznie przyciągnął uwagę fanów i widzów, dla których Magda Gessler jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Restauratorka, znana m.in. z programów „Kuchenne rewolucje” i „MasterChef”, od lat pozostaje w centrum zainteresowania, dlatego każda wiadomość dotycząca jej zdrowia natychmiast uruchamia falę pytań. Kluczowe okazało się stanowisko osoby z jej otoczenia. Agentka gwiazdy, Aleksandra Skwarek przekazała, że Magda Gessler zmaga się z rwą kulszową. Jednocześnie wyjaśniła, że restauratorka przeszła wszystkie badania. To wyznanie ostudziło emocje. „Ma rwę kulszową. Nie przebywa w szpitalu, przeszła badania”, odparła w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Niepokojące doniesienia tuż przed Wielkanocą. Magda Gessler trafiła do szpitala. Brat restauratorki zabrał głos Wcześniej w rozmowie z Super Expressem wypowiadała się osoba z najbliższego otoczenia Magdy Gessler. „Magda musi poddać się fizjoterapii, oszczędzać się i odpoczywać, wszystko jest na dobrej drodze. Spotkała się z ekspertem od tematu i już zmierza do wyzdrowienia”, przekazano. Magda Gessler odpowiada po swojemu: błękit, energia i odliczanie do Wielkanocy Wkrótce po medialnym szumie, Magda Gessler za pośrednictwem Instagrama sama zabrała głos. Zamiast długich wyjaśnień postawiła jasny przekaz. Pokazała się w błękitnej stylizacji i dała do zrozumienia, że odlicza do świąt Wielkanocy. Wpis był utrzymany w entuzjastycznym nastroju i wybrzmiał jak uspokajający komunikat dla tych, którzy obawiali się o jej stan. „Dziś cała ja w błękicie... odliczam do świąt!”, zaznaczyła.
Zanim została pierwszą damą, z pasją uczyła w szkole. Tak uczniowie wspominają Agatę Dudę
Agata Kornhauser-Duda, była pierwsza dama Polski, przez niemal 17 lat była nauczycielką języka niemieckiego w Krakowie. Jej wykształcenie i zaangażowanie w edukację zyskały uznanie uczniów, którzy wspominają ją jako profesjonalistkę i pasjonatkę swojej pracy. Jaką rolę odegrała w życiu swoich wychowanków?
Agata Kornhauser-Duda, była pierwsza dama Polski, świętuje dziś 54. urodziny. Jej praca w Pałacu Prezydenckim jest oceniany bardzo różnie. Jedni twierdzą, że świetnie reprezentowała nasz kraj, inni nazywają "milczącą Pierwszą Damą", bo rzadko zabierała głos w ważnych dyskusjach. Zupełnie inaczej oceniane są jej dokonania w edukacji. Agata Kornhauser-Duda z wykształcenia jest germanistką i przez niemal 17 lat uczyła języka niemieckiego w krakowskim II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego. Dzięki profesjonalizmowi oraz pasji, jaką wkładała w swoją pracę, zyskała sobie miano wyjątkowej nauczycielki. Jak wspominają ją jej byli uczniowie i jakie znaczenie miało jej wykształcenie dla kariery zawodowej? Wykształcenie Agaty Dudy Agata Kornhauser-Duda urodziła się 2 kwietnia 1972 roku w Krakowie. Od najmłodszych lat otoczona była literackim klimatem, ponieważ pochodzi z rodziny o tradycjach intelektualnych – jej ojcem był poeta Julian Kornhauser. Po ukończeniu szkoły średniej, zdecydowała się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie zdobyła tytuł magistra germanistyki. To wykształcenie umożliwiło jej rozpoczęcie kariery pedagogicznej, którą rozpoczęła w 1998 roku. ZOBACZ TEŻ: Nie milkną plotki na temat nowej posady byłej pierwszej damy. Bank wydał oświadczenie Kariera zawodowa Agaty Dudy Po ukończeniu studiów Agata Duda podjęła pracę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Uczyła języka niemieckiego przez niemal 17 lat, aż do momentu, kiedy jej mąż, Andrzej Duda, objął urząd prezydenta Polski w 2015 roku. Jej kariera w tej szkole była pełna sukcesów, a sama Agata Duda była ceniona nie tylko za swoje umiejętności pedagogiczne, ale również za chęć angażowania uczniów w różnorodne projekty międzyszkolne. Jako nauczycielka niemieckiego, Agata Duda była bardzo zaangażowana w organizowanie międzyszkolnych wymian młodzieży z krajami niemieckojęzycznymi. Uczniowie, którzy mieli okazję uczestniczyć w tych wymianach, niejednokrotnie podkreślali, jak ważnym doświadczeniem były dla nich te wyjazdy, a także, jak ogromne znaczenie miała w ich organizowaniu właśnie ich nauczycielka. Opinie uczniów o Agacie Dudzie Byli uczniowie Agaty Dudy pamiętają ją jako nauczycielkę, która łączyła profesjonalizm z pasją. "Bardzo profesjonalna, znakomicie uczy niemieckiego. Posiada bardzo dużą wiedzę" – wspomnieli niektórzy w rozmowach z dziennikarzami. Inni podkreślali jej ogromną wiedzę oraz zdolność do przekazywania trudnych zagadnień w sposób przystępny i zrozumiały. "Jest naprawdę świetną nauczycielką, bardzo dobrze uczy" – mówili byli uczniowie. Agata Duda była również uznawana za nauczycielkę, która potrafiła zainspirować swoich uczniów do nauki i rozwijania pasji. Jej zaangażowanie wykraczało poza codzienne lekcje – była osobą, która z pełnym zaangażowaniem wspierała młodzież w ich edukacyjnych dążeniach, organizując liczne dodatkowe zajęcia oraz przygotowując do konkursów językowych. ZOBACZ TEŻ: Są małżeństwem od 31 lat, tak wyglądał ich wielki dzień. Szczegóły ślubu Agaty i Andrzeja Dudów zaskakują Agata Duda jako pierwsza dama Po objęciu przez męża funkcji prezydenta Polski, Agata Kornhauser-Duda zrezygnowała z pracy zawodowej i przeniosła się do Warszawy. Przez cały okres, w którym pełniła funkcję pierwszej damy, starała się wykorzystać swoją pozycję do promowania wartości edukacyjnych i kulturowych. Jej zaangażowanie w inicjatywy związane z dziećmi, młodzieżą i edukacją było widoczne, choć życie publiczne związane z pełnieniem roli pierwszej damy wymagało od niej wielu poświęceń. Po zakończeniu kadencji prezydenckiej w 2025 roku, Agata Kornhauser-Duda powróciła do Krakowa. Na razie nie podjęła pracy zawodowej, decydując się na odpoczynek po intensywnych latach życia w centrum uwagi publicznej. Po zakończeniu kadencji prezydenckiej Po zakończeniu pełnienia funkcji pierwszej damy, Agata Duda postanowiła wrócić do Krakowa. Choć nie podjęła natychmiastowo pracy zawodowej, jej powrót do miasta, które jest jej domem, spotkał się z dużym zainteresowaniem. Wciąż pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w Polsce, zarówno ze względu na swoją rolę w życiu publicznym, jak i na dorobek zawodowy, który przez lata budowała jako nauczycielka. Źródło: Plejada, TVN
Kiedyś marzyła o wyjeździe do USA, dziś nie ukrywa rozczarowania. Córka Omeny Mensah zaskakuje wyznaniem o Polsce
Słowa Vanessy Mensah nie pozostawiają złudzień! W rozmowie z mediami poruszyła temat życia w Polsce. „Kiedyś marzyło się o tym, żeby wyjechać do Stanów i żyć tym American Dream. Ja też tak miałam”, mówi. Dziś docenia zwłaszcza jedną rzecz.
Vanessa Mensah pojawiła się na evencie z okazji premiery kolejnego wydania magazynu „GQ” w Polsce i szybko skupiła na sobie uwagę, choć na co dzień trzyma się z dala od show-biznesu. Podczas rozmowy z mediami poruszyła temat tego, jak zmienia się postrzeganie Polski, a także wróciła do doświadczeń z pobytu w Nowym Jorku. Jej przekaz był jednoznaczny. Córka Omeny Mensah o Polsce. Te słowa mówią wszystko Córka Omeny Mensah na co dzień unika medialnego szumu, jednak od czasu do czasu decyduje się na wyjątki, pojawiając się na branżowych wydarzeniach. Niedawno pojawiła się na evencie z okazji premiery kolejnego wydania magazynu „GQ” i natychmiast skupiła na sobie uwagę gości. Na co dzień dla Vanessy priorytetem są studia medyczne, a więc kierunek wymagający systematyczności i konsekwencji. Równolegle 23-latka rozwija pasję do fotografii, którą zajmuje się od lat. Doświadczenie zbierała m.in. przy współpracy z agencjami modelek. Czytaj też: Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie. W Afryce to nazwisko znaczy bardzo dużo W rozmowie z mediami Vanessa Mensah zauważyła interesującą tendencję wśród młodych ludzi. Zwróciła uwagę, że dawniej Stany Zjednoczone były dla wielu synonimem spełnienia marzeń, a dziś coraz częściej kierunek myślenia się odwraca. W jej ocenie Polska zaczyna być postrzegana jako miejsce atrakcyjne, także dla osób z zagranicy, a artyści chętniej przyjeżdżają właśnie tutaj. Wskazała też na szybki rozwój gospodarczy i widoczne zmiany, które przekładają się na wizerunek kraju. Do tej układanki dołączają projekty budujące rozpoznawalność, które podbijają poczucie, że Polska staje się ważnym punktem na mapie kultury i mediów. „Ja myślę, że Polska jest teraz na topie. Kiedyś marzyło się o tym, żeby wyjechać do Stanów i żyć tym American Dream. Ja też tak miałam – mówiłam, że chcę do Los Angeles czy Nowego Jorku. A teraz mam wrażenie, że ta tendencja się odwraca. Polska staje się miejscem, gdzie artyści lubią przyjeżdżać. Po prostu tu jest cool”, opowiadała w rozmowie z Kozaczkiem. Nowy Jork bez filtra: stres, nieprzewidywalność i niepokojąca codzienność Wątek USA miał jednak zdecydowanie mniej błysku niż dawne wyobrażenia o wielkim świecie. Vanessa Mensah przyznała, że jej własna wersja American Dream okazała się rozczarowaniem, bo startowała z bardzo wysokimi oczekiwaniami. Wspomniała o Manhattanie, gdzie mieszkała razem z mamą. Świat, który miała na wyciągnięcie ręki bardzo ją niepokoił. Zwróciła uwagę na stres towarzyszący zwykłym wyjściom na miasto, dużą liczbę osób bezdomnych i zachowania, które odbierała jako nieprzewidywalne. Wskazała także na brak publicznego sektora zdrowia, co jej zdaniem wpływa na to, że część osób pozostaje bez realnej pomocy. „Kiedy schodziłam na dół, miałam wrażenie, że od razu zaczynam się martwić. Było tam dużo osób nieprzewidywalnych, bezdomnych. Nie ma publicznego sektora zdrowia, więc wielu ludzi zostaje bez pomocy. Miałam sytuację, kiedy na pasach obok mnie ktoś zaczął wiercić wiertarką przy mojej głowie. To było bardzo stresujące”, wyznała przed kamerą Kozaczka. Czytaj też: Ich tegoroczna aukcja dla WOŚP pobiła rekordy popularności! Taką kwotę zdecydował się zapłacić zwycięzca Po tej lekcji doceniła Polskę najmocniej Po nowojorskich doświadczeniach Vanessa Mensah zaczęła inaczej patrzeć na codzienność w Polsce. Wprost podkreśliła, że w kraju czuje się na ulicach bezpieczniej. To właśnie ten kontrast sprawił, że to, co wcześniej mogło wydawać się oczywiste, nabrało nowej wartości. „Cieszę się, że u nas nie ma takich sytuacji. Czuję się na ulicach bezpiecznie”, dodawała.
O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca?
Christina Koch jest na pokładzie Artemis II, pierwszej od ponad 50 lat załogowej wyprawy ludzi w okolice Księżyca. Misja wystartowała z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego i potrwa około 10 dni. Astronauci polecą statkiem Orion, okrążą Srebrny Glob i wrócą na Ziemię.
Artemis II to moment, na który branża kosmiczna czekała od 1972 roku, czyli od czasu Apollo 17. Tym razem celem nie jest lądowanie, lecz sprawdzenie, czy Orion i cała infrastruktura programu Artemis są gotowe na kolejny krok: dłuższe misje i powrót ludzi na powierzchnię Księżyca w kolejnych etapach. Misja Artemis II, o której mówi dziś cały świat Załoga w składzie Gregory Wiseman, Victor Glover, Christina Koch oraz Jeremy Hansen z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej ma wykonać lot w okolice Srebrnego Globu, okrążyć go i bezpiecznie wrócić na Ziemię. W tle pracuje centrum kontroli lotów w Houston, gdzie specjaliści monitorują parametry statku, przebieg lotu i kondycję astronautów. Dla NASA to także test codzienności w ciasnej kabinie: procedur, pracy zespołowej, reakcji na zmęczenie i konieczność działania w stałym rytmie zadań. To właśnie dlatego Artemis II jest tak ważna dla całego programu zapoczątkowanego przez NASA w 2017 r. Artemis I w 2022 r. pokazała, że Orion potrafi wykonać bezzałogowy lot wokół Księżyca, trwający 25 dni. Teraz do tej samej przestrzeni wraca człowiek. Christina Koch: kim jest pierwsza kobieta tak blisko księżyca? W tej misji to Christina Koch skupia uwagę świata nie tylko jako pierwsza kobieta, która poleci tak blisko Księżyca, ale też jako jedna z najbardziej doświadczonych osób na pokładzie. Urodziła się 29 stycznia 1979 r. i od początku budowała karierę w oparciu o inżynierską konsekwencję: w 2001 r. ukończyła program Akademii NASA w Goddard Space Flight Center, a później pracowała jako inżynierka elektryk, m.in. przy instrumentach do badań kosmicznych i rozwiązaniach z obszaru inżynierii zdalnej. Do korpusu astronautów NASA dołączyła w 2013 r. jako członkini 21. grupy, a pełne szkolenie zakończyła dwa lata później. Kluczowe doświadczenie zdobyła w latach 2019–2020 na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, biorąc udział w ekspedycjach 59, 60 i 61. W kosmosie spędziła łącznie 328 dni 13 godz. i 58 min. Koch ma na koncie sześć spacerów kosmicznych, a łączny czas jej pracy w otwartej przestrzeni to 42 godz. 15 min. Zapisem w historii był również pierwszy spacer kosmiczny wykonany wyłącznie przez kobiety, który odbył się 18 października 2019 r. – wtedy poza stację wyszły Christina Koch i Jessica Meir. Jej życiorys ma też rozdział, który brzmi jak trening do lotu daleko od Ziemi: przez 3,5 roku, w latach 2004–2007, podróżowała po Arktyce i Antarktydzie, prowadząc badania w ekstremalnych warunkach. Później pracowała w Departamencie Kosmicznym Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa jako inżynier-elektryk. ZOBACZ TEŻ: Archiwalne nagranie Damiana Stampki-Łozińskiego. Już wtedy mówił o swoich zmaganiach Historyczna misja Artemis II. Kim są pozostali członkowie załogi? Lot w okolice Księżyca oznacza wyjście poza obszar, w którym Ziemia zapewnia naturalną osłonę. To inny poziom ryzyka niż na niskiej orbicie okołoziemskiej: mniej możliwości szybkiego wsparcia, ograniczony zapas sprzętu i konieczność działania w warunkach, gdzie każda decyzja ma wagę natychmiastowych konsekwencji. Właśnie dlatego tak duży nacisk kładzie się na kwestie, których nie widać na zdjęciach z okien Oriona. Dochodzi mała, zamknięta przestrzeń i wysokie obciążenie poznawcze. Do tego dochodzą aspekty psychologiczne: zaburzenia snu, przestawienie cyklu dobowego, komunikacja w zespole i podejmowanie decyzji pod presją. Artemis II ma wymiar symboliczny także dla reszty załogi. Victor Glover ma zapisać się w historii jako pierwsza osoba o innym niż biały kolorze skóry, która dotrze tak blisko Księżyca. Jeremy Hansen będzie pierwszym Kanadyjczykiem i – według podawanych informacji – pierwszym obywatelem spoza USA w takiej podróży. A Christina Koch wchodzi do tego zestawu jako twarz przełomu: pierwszy kobiecy krok w stronę przestrzeni, która przez dekady miała wyłącznie męskie nazwiska w archiwach. TYLKO U NAS: Jej odejście było niespodziewane; w ostatnich 30 latach życia pielęgnowała niezwykłą relację. Elżbieta Penderecka oczami Andrzeja Gizy
Lenka Klimentova ujawnia prawdę o dzieciństwie. Miała kilka miesięcy, gdy została adoptowana. Wspomina o biologicznych rodzicach
Lenka Klimentova zdecydowała się opowiedzieć o swojej przeszłości. W poruszających słowach wróciła do tematu dzieciństwa i relacji z rodzicami adopcyjnymi, odsłaniając fragmenty życia, o których rzadko mówi się publicznie. To wyznanie rzuca nowe światło na jej historię i emocje, które niosła przez lata.
Lenka Klimentova zyskała ogromną popularność dzięki programowi „Taniec z gwiazdami”. W jednym z najnowszych wywiadów postanowiła podzielić się swoją osobistą historią. W szczerej rozmowie opowiedziała o pobycie w domu dziecka, a także o decyzjach, które podjęli jej adopcyjni rodzice, by stworzyć jej bezpieczny i pełen miłości dom. Tancerka wyjawiła też, dlaczego nie szuka biologicznej rodziny. Jej historia to opowieść o sile, nadziei i nieoczekiwanych odkryciach, które odmieniły jej życie. Lenka Klimentova o dzieciństwie i adopcji Lenka Klimentova z niezwykłą szczerością dzieli się swoją poruszającą historią rodzinną, która dla niej stanowi fundament jej życia. Tancerka, w rozmowach z mediami, wielokrotnie podkreśla, jak bliska więź łączy ją z adopcyjnymi rodzicami, Yvetą Rucką i Romanem Tvrzem. To oni dmuchali w jej żagle i pomagali spełniać marzenia. A przede wszystkim, dali dzieciństwo, które, jak zaznacza, było pełne miłości i wsparcia. Czytaj też: Połączyła ich wspólna pasja, miłość dodaje skrzydeł. Lenka i Jan Klimentowie idą przez życie tanecznym krokiem W rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla Kozaczka wspominała moment, gdy trafiła do swojej rodziny. Z uśmiechem opowiada, jak jej adopcyjni rodzice, pełni determinacji, podjęli decyzję, która odmieniła jej życie. „Ja o nich bardzo lubię rozmawiać. Opowiadali, że w domu dziecka było kilkoro dzieci malutkich. Mnie adoptowali, jak miałam 4-5 miesięcy. Nie byłam po żadnych przejściach, albo być może coś tam się działo, ale nie wiem o tym i nigdy się nie dowiem. Przyszła pani, żeby powiedzieć mojej mamie i tacie: “To pani z panem sobie wybiorą”. Tata po prostu poszedł jak to mężczyzna taką mocną ręką: “Ty się do mnie uśmiechnęłaś, ja cię wziąłem na ręce. Bardzo się przytuliłaś. Ja mówię: To jest ona. Tą bierzemy”, opowiadała Lenka Klimentova. Jest świadoma, że jej historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej. „Jakiś anioł stróż nade mną powiedział: “Teraz się uśmiechnij, teraz zawalcz, bo to może być twoja rodzina”. Zdaję sobie bardzo dobrze sprawę, że w ogóle tak nie musiało być. Gdyby się ich historia potoczyła inaczej, to ja bym dalej leżała tam. Nie wiadomo czy bym rodziców miała, czy nie. Ja jestem ogromnie wdzięczna za to”, dodawała w Kozaczku. Tancerka mówi też o tym, jak budowano w domu rozmowę o adopcji. Rodzice mieli tłumaczyć jej temat delikatnie, w sposób dostosowany do wieku, po konsultacjach ze specjalistą. Dzięki temu adopcja nie była dla niej ciężarem ani wstydliwym sekretem, tylko częścią historii, którą oswaja się krok po kroku. „Tę bajkę pamiętam i chyba nigdy w życiu jej nie zapomnę. […] Miałam 3 czy 4 lata. […] Z psychologiem wymyślili po prostu taką bajeczkę, żeby to tak ładnie, łagodnie przejść i żebym z wiekiem zrozumiała, że to o to chodziło. No mama mnie nie urodziła, ale nie ma to kompletnie żadnego znaczenia. Słyszałam takie piękne zdanie: “Nie z brzuszka, tylko z serduszka”. Ważne jest, kto cię wychował, kto dał ci miłość i rodzinę”, opowiadała. Jedna decyzja, która zmieniła wszystko: nowe imię po adopcji Jednym z najbardziej poruszających wątków okazała się zmiana imienia. Lenka ujawniła, że zanim trafiła do nowego domu, nosiła inne imię: Katarzyna, a po czesku Katka. Po adopcji rodzice zdecydowali się nadać jej imię, z którym dziś kojarzy ją publiczność. Ten szczegół wybrzmiewa mocno, bo dotyka tożsamości. Dla wielu osób imię jest pierwszą etykietą, jaką dostaje się od świata, a zmiana może budzić emocje i pytania. W przypadku Klimentovej nie jest to jednak opowieść o stracie, tylko o nowym początku, który zbiegł się z pojawieniem się bezpiecznej rodziny i stabilnego domu. Lenka wyraźnie daje do zrozumienia, że nie traktuje tego jako rany, lecz jako element drogi, która doprowadziła ją do miejsca, w którym jest dziś. „Mama mi zmieniła. Tego nawet nigdzie nie mówiła. Zmienili mi nawet imię. Nazywałam się po polsku Katarzyna, po czesku Katka”, zwierzyła się Wiktorowi Słojkowskiemu. Bilogiczni rodzice Lenki Klimentovej W rozmowie pojawił się też wątek biologicznych rodziców i powracające pytanie, czy kiedykolwiek chciała ich odnaleźć. Klimentova nie ukrywa, że nie ma takiej potrzeby, bo czuje się spełniona i szczęśliwa w swojej rodzinie adopcyjnej. Podkreśla, że nigdy nie doświadczyła w domu sytuacji, w której ktoś wypominałby jej adopcję lub stawiał ją „na zewnątrz” rodzinnej wspólnoty. Z dokumentów interesowała ją przede wszystkim jedna informacja: jej biologiczny ojciec był Kubańczykiem. Ten fakt traktuje jako ciekawy trop o pochodzeniu, a jednocześnie coś, co w jej odczuciu splata się z życiową pasją. Nie rozbudowuje tego w sensacyjnym tonie i nie dopisuje brakujących elementów. Zostaje przy tym, co wie, i przy własnym wyborze: nie drążyć przeszłości tylko po to, by ryzykować spokój, który daje jej obecne życie. „Zawsze jest to ciekawa historia, że nie znasz swoich biologicznych rodziców. Nie da się tego chyba wytłumaczyć zupełnie, bo nikt tego nie poczuje. Ja to tłumaczę tym, że po prostu, jeżeli jesteś szczęśliwy to, po co grzebać się w czymś, żebyś nie był szczęśliwy. Nie, po co mi to. Po co mi to, jak ktoś mnie nie chciał, nie wiem z jakiego powodu. To po co szukać. Wiem, że zawsze mogę liczyć na moją rodzinę, swoją mamę. Jedyne co mnie interesowało z papierów to, że prawdziwy ojciec był Kubańczykiem. Te korzenie kubańskie zawsze czułam, ten taniec”, dodawała. Czytaj też: Lenka Klimentova o narodzinach synka: „Dla nas obojga jest to przeżycie, jakiego dotąd nie doświadczyliśmy” Znana z parkietu, mocna w życiu prywatnym Lenka Klimentova od lat buduje wizerunek profesjonalistki: reprezentuje najwyższą międzynarodową klasę „S” w tańcach latynoamerykańskich. A także jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy programu „Taniec z Gwiazdami”. Wspiera ją mąż, Jan Kliment. W 2022 roku na świecie pojawił się ich syn Cristian. Jej opowieść o adopcji wybrzmiewa więc jak dopięcie klamry: od niemowlęcego startu w domu dziecka po dorosłość, w której sama tworzy stabilny dom i głośno mówi o tym, że szczęście nie zawsze idzie za biologicznym pokrewieństwem, ale za relacją, którą buduje się latami.
Jednego kochała najmocniej, inni trafili do jej książek. Życie uczuciowe Joanny Chmielewskiej, o którym nikt nie mówił
Dziś mija 94. rocznica urodzin Joanny Chmielewskiej – jednej z najpopularniejszych polskich pisarek kryminalnych. Jej życie prywatne było równie barwne jak fabuły powieści: miała jednego męża i trzy głośne związki, a jednego z partnerów uwieczniła w książkach pod intrygującym pseudonimem.
Rodzina widziała ją w roli lekarza, ona wybrała architekturę, a ostatecznie została okrzyknięta królową polskiego kryminału. Joanna Chmielewska napisała ponad 60 książek, a inspiracje do wielu z nich czerpała z własnego życia, które bywało równie zaskakujące jak jej powieści. Dziś mijają 94 lata od chwili, gdy przyszła na świat w Warszawie. W jej życiu nie brakowało burzliwych relacji – przeżyła cztery wielkie historie miłosne, a trzech partnerów sportretowała później na kartach swoich książek. Joanna Chmielewska: zakochała się w swoim mężu w liceum Nazywała się Irena Barbara Becker, urodziła się w 1932 roku w Warszawie. Od rodziny słyszała, że powinna zostać lekarzem, ale jej się w liceum zamarzyła architektura. Dostała się na studia na Politechnice Warszawskiej, choć z lekkim poślizgiem, bo jeszcze w szkole średniej zakochała się w Stanisławie Kuhnie i szybko została jego żoną. Młodzi niedługo po ślubie zostali rodzicami Jerzego, a pięć lat później na świat przyszedł Robert. Urodzenie drugiego dziecka sprawiło, że śmiertelnie obraziła się na politykę, a to dlatego, że tuż przed porodem ukochany Chmielewskiej odmówił pomocy przy tym ważnym rodzicielskim momencie, na rzecz czegoś dla niego jeszcze większego, tj. wiecu politycznego. Był wtedy październik 1956 roku, a do władzy doszedł Władysław Gomułka. Małżeństwo Joanny Chmielewskiej należało do tych wybuchowych. Mówiła o mężu, że partnerem był wspaniałym, ale przy tym też cholerykiem i kiedy on wybuchał gniewem, ona po chwili do niego dołączała. Napiętą atmosferę pisarka potrafiła wyładowywać na przypadkowych przedmiotach, którymi w złości rzucała. Na szczęście nie w męża, tylko przez męża. Z drugiej strony Stanisław Kuhn nie był mężczyzną, który czeka, aż żona wykona wszystkie obowiązki domowe i przyjdzie z pracy "na gotowe". „Mój mąż miał stosunek uczciwie partnerski”, mówiła w rozmowie z Remigiuszem Grzelą. „To, które z nas pozmywa, zależało od tego, które ma czas i siłę. Miałam luz, bo oddałam robotę, on mył okna, mnie nie pozwalał w ogóle czymkolwiek się zajmować, więc siedziałam z „Przekrojem” na tapczanie. Natomiast kiedy prosiłam: Przynieś węgiel, to mówił, że nie pójdzie, bo nie ma węgla. Dobrze, powiedziałam, w cholerę jasną i wzięłam wiaderka. Na drugim piętrze już mnie doganiał, wyrywał wiaderka i szedł do piwnicy. Stałam w drzwiach i nie wolno było mi się nawet schylić. Powiedziałam, wracając na górę, kiedy on leciał z tymi wiaderkami ze śpiewem na ustach: Kochanie, dlaczego na litość boską, jak cię prosiłam, żebyś poszedł po węgiel, to nie chciałeś, a teraz radosny z tym ścierwem lecisz. Odpowiadał, że chciał ze mną, a sam to nie lubi. Miał takie upiorne pomysły, ale jako mąż był wyjątkowo porządnym człowiekiem. On mnie kochał i życzył sobie, żebym mu patrzyła na ręce". Kiedy Stanisław Kuhn zostawił żonę po 11 latach, jak sama pisała, było to "z wtorku na środę", świat jej się zawalił. Ci, co ją znali, uważali, że był jej największą miłością. Ból był na tyle duży, że myślała nawet o odebraniu sobie życia. Ale kiedy wyobraziła sobie, że wkłada głowę do piekarnika, ta wizja rozbawiła ją na tyle, że zrezygnowała. Czytaj również: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Joanna Chmielewska: życie miłosne po rozwodzie Po rozwodzie Joanna Chmielewska była jeszcze w trzech związkach, wszystkie były nieformalne. Co prawda o byłym mężu w swoich książkach pisarka nigdy nie wspomniała - ze względu na synów, ale wszyscy następni partnerzy wystąpili w jej historiach i zostali "obsmarowani". Jednym z nich był Wojciech, z zawodu prokurator, który gościł nie w jednej, a kilku powieściach i nosił pseudonim "Diabeł", bo mimo jego oczywistych zalet - był niezwykle urodziwy i męski, zdradzał Chmielewską. "W efekcie pisarka dostała nerwicy, po czym doszła do wniosku, że mężczyzn należy akceptować takimi, jakimi są, gdyż nigdy nie uda się ich zmienić", podsumował w swojej książce "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje" Sławomir Koper. W kolejny, wydawało się jej, że dość poważny związek pisarka weszła z Markiem, był warszawiakiem, tak jak ona, a co istotniejsze, był blondynem, o którym jak sądziła, wspominała jej wróżka. We „Wszystko czerwone” pisała: – No właśnie! Miałaś przyjechać w końcu czerwca. – Miałam, ale nie mogłam. Zakochałam się. – A Leszek… Alicja nagle urwała i spojrzała na mnie ze zdumieniem widocznym nawet w ciemnościach. – Co zrobiłaś?! – spytała, jakby nie wierząc własnym uszom. – Zakochałam się - wyznałam ze skruchą. – Mało ci było…?! Zwariowałaś? – Możliwe. Co ja ci na to poradzę… – W kim?! – W jednym takim. Nie znasz człowieka. Zdaje się, że to właśnie ten blondyn mego życia, którego mi wróżka przepowiadała. Bardzo długa historia i kiedy indziej ci opowiem. Ta historia miłości zakończyła się ostatecznie przeprowadzką "blondyna życia" Chmielewskiej na Warmię, gdzie rozpoczął swoje pustelnicze życie. „Mężczyźni? – pytała z zadumą pani Joanna. – Owszem, lubię ich, ale ci zwyczajni, przeciętni śmiertelnie mnie nudzą. Poza tym mają jedną straszną wadę. Oni chcą codziennie jeść”. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Joanna Chmielewska, Warszawa 1980 r. Joanna Chmielewska, Warszawa, 11.08.2011 r. Źródła: S. Koper, "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje", wyd. Harde, 2022
Niepokojące doniesienia tuż przed Wielkanocą. Magda Gessler trafiła do szpitala. Brat restauratorki zabrał głos
Magda Gessler mierzy się z problemami zdrowotnymi. Słynna restauratorka trafiła do szpitala. Głos zabrał jej brat. Piotr Ikonowicz zdradził, co dolega gwieździe „Kuchennych rewolucji”.
Tuż przed Wielkanocą, gdy w kuchniach trwa wyścig z czasem, a telefon wciąż dzwoni w sprawie zamówień, Magda Gessler musiała nagle odpuścić. Jedna z najbardziej zapracowanych przedstawicielek polskiej gastronomii trafiła do szpitala. Gwiazda „Kuchennych rewolucji” mierzy się z problemami zdrowotnymi. Co dolega restauratorce? Głos zabrał jej brat. Magda Gessler trafiła do szpitala. Co się stało? Magda Gessler trafiła do szpitala tuż przed Wielkanocą. Jeszcze niedawno była widziana w Warszawie przed swoją cukiernią Słodki i Słony, a chwilę później pojawiły się informacje o koniecznej przerwie i problemach zdrowotnych. W przedświątecznych realiach to oznacza jedno: nagłe zatrzymanie rozpędzonej machiny obowiązków. Powodem ma być rwa kulszowa. To dolegliwość, z którą restauratorka ma mierzyć się od lat, a w ostatnim czasie objawy miały się nasilić, szczególnie podczas pracy na planie telewizyjnym. W tle są kolejne nagrania, presja terminów i intensywne tempo, które wiosną wzrasta jeszcze bardziej. Głos w sprawie zabrał brat Magdy Gessler, Piotr Ikonowicz. „Magda miała rwę kulszową. To nic poważnego”, uspokajał w rozmowie z Super Expressem. W praktyce rwa kulszowa potrafi wyłączyć z normalnego funkcjonowania. Ból, ograniczenia ruchu, sprawiają, że prowadzenie lokali, ciągłe podróże i wielogodzinne nagrania stają się po prostu niemożliwe. Czytaj też: Ten majonez Magdy Gessler to hit świąt. Zrobisz go w 3 minuty Magda Gessler: Co ją teraz czeka? Plan jest jasny Z otoczenia Magdy Gessler płyną informacje, że sprawa jest pod kontrolą, a celem jest szybki powrót do pełnej sprawności. Plan ma obejmować fizjoterapię i odpoczynek. Ten scenariusz brzmi jak konieczny reset, choć wymuszony w najtrudniejszym momencie. Przed Wielkanocą Gessler łączy aktywność telewizyjną ("Kuchenne rewolucje", "MasterChef" i "Magda gotuje internet") z prowadzeniem własnych lokali, które w tym okresie notują wzmożony ruch. Do tego dochodzą kolejne zobowiązania zawodowe, które trudno przesunąć bez efektu domina. Na razie najważniejsze są sygnały o poprawie i to, że restauratorka ma zmierzać do wyzdrowienia. W praktyce oznacza to jeden priorytet: odzyskać sprawność i wrócić do rytmu bez ryzyka, że kolejny zryw w pracy skończy się następną, nagłą przerwą. „Magda musi poddać się fizjoterapii, oszczędzać się i odpoczywać, wszystko jest na dobrej drodze. Spotkała się z ekspertem od tematu i już zmierza do wyzdrowienia”, wyznała osoba z otoczenia gwiazdy w rozmowie z Super Expressem. Życzymy dużo zdrowia! Sprawdź też: Po premierze "Kuchennych rewolucji" wybuchła dyskusja. Widzowie mówią wprost o zmianie u Magdy Gessler
Senyszyn wręczyła Dodzie statuetkę Gwiazdy Roku, a potem wbiła szpilę prezydentowi
Jupitery Roku zakończyły się galą w Warszawie 1 kwietnia, a statuetka „Gwiazda Roku” trafiła do Dody. Nagrodę wręczyła Joanna Senyszyn, chwaląc wokalistkę za działania na rzecz praw zwierząt. W swojej przemowie polityczka wbiła też szpilę Karolowi Nawrockiemu, nawiązując do tzw. ustawy łańcuchowej.
Finałowa gala plebiscytu Plotka o nazwie Jupitery Roku odbyła się 1 kwietnia w Warszawie i szybko przestała być wyłącznie podsumowaniem show-biznesowego głosowania czytelników. Najmocniej wybrzmiał moment, gdy statuetka dla „Gwiazdy Roku” trafiła do Dody, a na scenie pojawiła się Joanna Senyszyn. Wręczenie nagrody zamieniło się w wyrazisty komentarz o tym, jak osoby publiczne wykorzystują swoją rozpoznawalność, i w polityczny akcent wymierzony w prezydenta Karola Nawrockiego w sprawie tzw. ustawy łańcuchowej. Statuetka dla Dody i nagły zwrot w przemowie Senyszyn To Doda była jedną z bohaterek wieczoru: w trzeciej edycji plebiscytu to właśnie ona odebrała wyróżnienie „Gwiazda Roku”. Nagrodę wręczyła Joanna Senyszyn, która w swoim wystąpieniu zaakcentowała nie tylko popularność wokalistki, lecz przede wszystkim jej zaangażowanie w działania na rzecz praw zwierząt. W tym samym wątku Senyszyn podbiła temperaturę sali, wskazując na brak podpisu prezydenta Karola Nawrockiego pod tzw. ustawą łańcuchową. Ten element przemowy wybrzmiał jak mocne przypomnienie, że temat ochrony zwierząt nie kończy się na deklaracjach i łatwych hasłach, a odpowiedzialność za decyzje dotyczy także najwyższych urzędów. - Bo przecież nawet prezydent Nawrocki nie raczył podpisać ustawy łańcuchowej - podkreśliła Senyszyn. - Tak że cieszę się, że został wskazany ten kierunek, w którym powinni pójść wszyscy ludzie zaangażowani i we właściwy sposób wykorzystywać swoją sławę, popularność i miłość fanów. Brońmy zwierząt, ale brońmy także wszystkich najsłabszych - dodała polityczka, gratulując Dodzie. Apel o obronę najsłabszych i odpowiedź Dody z mocnym przesłaniem Senyszyn połączyła temat praw zwierząt z szerszym wezwaniem do stawania po stronie najsłabszych. Zwróciła uwagę, że rozpoznawalność może działać jak narzędzie nacisku i realnej pomocy, jeśli ktoś potrafi skierować uwagę tłumu na sprawy ważniejsze niż własny wizerunek. Doda, odbierając statuetkę, podziękowała fanom za głosy i podkreśliła, że popularność nie musi sprowadzać się do muzyki, medialnych spięć czy kontrowersji. Wskazała, że siła zasięgu i „władza medialna” mogą służyć temu, by przekierować zainteresowanie publiczności na kwestie większe niż życie gwiazd. "Chciałabym podziękować wszystkim moim fanom za głosy, ponieważ konkurencja była zacna (...). Tak jak słusznie powiedziała pani Senyszyn, chodzi nie tylko o to, by tworzyć piękne piosenki, robić kontrowersje, zwracać na siebie uwagę, ale też wykorzystywać władzę medialną do tego, aby optykę publiczności zwrócić na rzeczy ważniejsze niż my sami", powiedziała wokalistka ze sceny. Czerwony dywan pod lupą: tren Dody, korale Senyszyn i spotkanie z Rutkowskim Wieczór przyciągnął tłum znanych osób, a czerwony dywan konsekwentnie pracował na własne nagłówki. Doda postawiła na spektakularną białą suknię: z prześwitami, długimi rękawami i golfem, bogato zdobioną, z długim trenem, który najmocniej budował efekt widowiskowości. Całość domknęły elegancki kok i wieczorowy makijaż, przy jednoczesnej rezygnacji z dodatków. Joanna Senyszyn pozostała wierna rozpoznawalnemu stylowi: czarny sweter, skórzane spodnie i botki zestawiła z kolorową kurtką, a charakteru jak zawsze dodały jej czerwone korale. W pewnym momencie fotoreporterzy uchwycili także rozmowę Senyszyn z Krzysztofem Rutkowskim. Wśród gości pojawiły się m.in. Anna Wendzikowska oraz Aleksandra Grysz, która zaprezentowała ciążowy brzuszek.
Dorota Wellman wróciła do najbardziej bolesnego wspomnienia. Te słowa szeptała do ucha umierającej mamie
Dorota Wellman w rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji „Weekend jak marzenie” na antenie Radia Złote Przeboje opowiedziała o sile słów „kocham cię”. Wróciła też do najbardziej bolesnego wspomnienia: trzymała mamę za rękę w chwili odchodzenia i powtarzała jej te słowa, nie wiedząc, czy je słyszy.
Dorota Wellman w rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji Weekend jak marzenie na antenie Radia Złote Przeboje opowiedziała o sile słów "kocham cię". Wróciła też do najbardziej bolesnego wspomnienia: trzymała mamę za rękę w chwili odchodzenia i powtarzała jej te słowa, nie wiedząc, czy je słyszy. Jedno zdanie, które w tej rodzinie nie jest dodatkiem, tylko codziennością Dorota Wellman nie ukrywa, że okazywanie uczuć traktuje jak coś naturalnego, a nie odświętnego. W rozmowie radiowej podkreśliła, że potrzeba mówienia kocham cię była w jej domu obecna od zawsze i wyniosła ją z relacji z mamą. To właśnie ona miała przekazać jej przekonanie, że czułość nie osłabia, tylko wzmacnia i daje oparcie na przyszłość. Dziś ten rodzinny nawyk ma swój ciąg dalszy. Wellman zwróciła uwagę, że w jej domu takie słowa nie zniknęły wraz z dorastaniem dziecka. Przeciwnie: nawet dorosły syn potrafi zakończyć dzień prostym wyznaniem skierowanym do mamy. Bardzo często na dobranoc od dorosłego syna dostaję: "kocham cię, mamo". Ja mam tę potrzebę mówienia i zawsze mówiłam temu, kogo kocham, że go kocham. Nauczyłam się tego od mojej mamy, która uważała, że okazywanie uczuć jest wspaniałą rzeczą i trzeba to robić. Myślę, że to bardzo mnie wzmocniło i przygotowało do życia, bo to było dla nas obu istotne — wyznała. Dla prezenterki to znak, że emocje mogą być komunikowane bez skrępowania i że bliskość nie musi mieć limitu wieku. W jej opowieści mocno wybrzmiewa też druga strona takiej postawy: jeśli uczucia nazywa się na bieżąco, nie zostają w człowieku niewypowiedziane rzeczy, które mogłyby później ciążyć. To nie jest deklaracja na pokaz, ale sposób budowania relacji, w której słowa idą równo z obecnością. Czytaj też: Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji Ostatnie chwile, w których liczy się tylko obecność Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczył momentu, kiedy odchodziła dziennikarki. Wellman wróciła do obrazu, który zostaje w pamięci na zawsze: ona sama przy łóżku, z dłonią mamy w swojej dłoni, próbująca dać jej spokój i pewność, że nie jest sama. Prezenterka przyznała, że w tamtym czasie powtarzała mamie kocham cię, kierując te słowa wprost do jej ucha. Zaznaczyła przy tym, że nie potrafi ocenić, czy umierająca osoba jeszcze słyszy i rozumie wszystko, co dzieje się obok. Nie wiem, czy słyszała, kiedy umierała, a ja ją trzymałam za rękę, że ja jej to cały czas powtarzałam na tę ostatnią drogę, żeby wiedziała, że ja tam jestem. Nie mam pojęcia, czy słyszała. Nie wiem, ale ja chcę wierzyć w to — powiedziała Dorota Wellman. Jednocześnie wybrzmiało w tym coś niezwykle ludzkiego: potrzeba wiary, że komunikat dotarł. Że w tych ostatnich minutach i godzinach liczy się nie tylko medyczny opis stanu, ale prosta, uparta bliskość, wyrażona głosem i dotykiem. W jej relacji nie chodzi o dramatyczne gesty, tylko o to, by towarzyszyć do końca i zostawić po sobie ślad czułości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa
Marta Nawrocka na nagraniu Melanii Trump. Jeden kadr rozpalił dyskusję
Marta Nawrocka na nagraniu Melanii Trump pojawiła się w kompilacji ujęć z międzynarodowego szczytu „Fostering the Future Together” w Waszyngtonie. Wideo pokazuje gościnie wydarzenia, a obok nich humanoidalnego robota Figure 3, co wywołało falę komentarzy i pytań o sens obecności AI.
Marta Nawrocka znalazła się w materiale opublikowanym przez Melanię Trump kilka dni po szczycie inicjatywy „Fostering the Future Together”. Nagranie to kompilacja kadrów z wydarzenia w Waszyngtonie, zorganizowanego w marcu i połączonego ze spotkaniami m.in. w amerykańskim Departamencie Stanu oraz w Białym Domu. Uwagę odbiorców przyciągnęło nie tylko to, kto pojawił się na ujęciach, lecz także obecność humanoidalnego robota Figure 3, pokazywanego obok uczestniczek. Jedno nagranie i cała lista gościń, w tym pierwsza dama Polski Wideo zestawia zdjęcia z udziałem licznych przedstawicielek i małżonek prezydentów z różnych państw. Wśród widocznych osób jest Marta Nawrocka, a także m.in. Brigitte Macron. Kadry są utrzymane w jednolitym, oficjalnym stylu: gościnie pozują obok pierwszej damy USA, a na kolejnych ujęciach w tej samej roli pojawia się również Figure 3. Szczyt „Fostering the Future Together” miał w Waszyngtonie swoją część inaugurującą 24 marca. Po upływie kilku dni Melania Trump wróciła do wydarzenia w mediach społecznościowych, publikując krótką relację wideo, która miała podkreślać międzynarodowy charakter spotkania i wspólny potencjał państw reprezentowanych na sali. Narody reprezentowane w tej sali są wyrazem ogromnego potencjału ludzkiego — napisała pierwsza dama USA pod wpisem. Robot Figure 3 w centrum kadru i w centrum sporu Największe poruszenie wywołał wątek technologiczny. W materiale robot nie jest jedynie tłem, lecz stałym elementem ujęć, pojawiającym się obok gościń tak jak pozostali uczestnicy wydarzenia. Zwrócono też uwagę, że Figure 3 miał na szczycie możliwość zabrania głosu do osób zgromadzonych na spotkaniu. To właśnie ten detal stał się zapalnikiem dyskusji w komentarzach pod nagraniem. Część odbiorców kwestionowała sens obecności humanoidalnego robota na wydarzeniu i krytycznie odnosiła się do kierunku, w którym rozmowa o przyszłości ma być prowadzona z udziałem rozwiązań AI. "Proszę, przestańcie nam wciskać ten temat sztucznej inteligencji i robotów. Czy nie widzicie, że nikt tego nie chce?", "Nie potrzebujemy robotów AI, Mel", "Nie potrzebujemy AI i robotów" - pisali. Inni skupiali się na samym zestawieniu: oficjalny szczyt z udziałem pierwszych dam i jednocześnie demonstracyjna obecność technologii, która dla wielu jest symbolem szybkich zmian. "Szczere pytanie. Jaką wartość wnosi ten robot do tego projektu?", padło pod postem. CZYTAJ TEŻ: Marta Nawrocka spotkała się z Melanią Trump. Potem odwiedziła ważne dla Polaków miejsce w USA O czym mówiła Marta Nawrocka w Waszyngtonie W trakcie wizyty w USA Marta Nawrocka zabrała głos, zwracając uwagę na edukację w realiach gwałtownie rozwijających się technologii. W wystąpieniu podkreśliła dwa powiązane ze sobą obszary odpowiedzialności: bezpieczeństwo dzieci w środowisku online oraz wyrównywanie szans edukacyjnych i rozwojowych. Pierwsza dama Polski wskazywała, że młodzi spędzają w internecie coraz więcej czasu, a jednocześnie często nie dysponują narzędziami pozwalającymi właściwie rozpoznawać zagrożenia. Akcentowała, że cyfrowe bezpieczeństwo nie powinno pozostawać dodatkiem do działań edukacyjnych, ale stanowić ich podstawę. Właśnie ten kontekst sprawił, że nagranie Melanii Trump odbierane jest nie tylko jako pamiątka po spotkaniu w Waszyngtonie, lecz także jako kolejny sygnał, jak mocno tematy edukacji i nowych technologii przenikają dziś do międzynarodowych inicjatyw. A obecność Figure 3, pokazana wprost i bez dystansu, okazała się elementem, który najmocniej rozpala emocje odbiorców. ZOBACZ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja”
Bohater meczu ze Szwecją stracił głowę dla włoskiej gwiazdy. Kim jest kobieta, która zdobyła serce Nicoli Zalewskiego? Ich miłość kwitnie
Nicola Zalewski znalazł się w centrum zainteresowania, które wykracza daleko poza piłkarskie boisko. Jego relacja ze znaną włoską influencerką, od samego początku wywołała ogromne emocje. Kim jest kobieta, która skradła jego serce?
Nicola Zalewski znalazł się w centrum zainteresowania, które wykracza daleko poza piłkarskie boisko. Relacja reprezentanta Polski ze znaną włoską gwiazdą ujrzała światło dzienne, a kolejne doniesienia i głośne sytuacje tylko podsycają atmosferę wokół tej historii. Kim jest kobieta, która skradła jego serce? Mecz Polska - Szwecja i rewelacyjny gol Nicoli Zalewskiego Wtorkowy wieczór, 31 marca, przyniósł kibicom dokładnie to, co kochają najbardziej – emocje sięgające zenitu i zwroty akcji, które trudno było przewidzieć. Starcie Polski ze Szwecją elektryzowało od pierwszego gwizdka, a oczy fanów błyskawicznie zwróciły się w stronę jednego nazwiska. To właśnie Nicola Zalewski otworzył wynik spotkania, zapisując się w pamięci kibiców jako autor pierwszej bramki dla Biało-Czerwonych. Fenomenalnie odpowiedział na atak Szwedów, wyrównując wynik. Trybuny eksplodowały, a przez chwilę wydawało się, że to będzie wieczór należący do Polaków. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna. Mimo walki i emocjonującej końcówki to Szwedzi przejęli kontrolę nad meczem i ostatecznie wygrali 3:2, przypieczętowując swój awans na mundial. Dla Polski oznacza to bolesny cios – Biało-Czerwoni nie pojadą na mistrzowską imprezę po raz pierwszy od 2014 roku i MŚ w Brazylii. Ten wieczór miał wszystko: nadzieję, euforię i rozczarowanie. A w samym jego centrum – Nicola Zalewski, który znów sprawił, że mówiła o nim cała Polska. Czytaj też: Łzy na murawie po bolesnej porażce. Wymowny wpis Roberta Lewandowskiego poruszył kibiców, spłynęła lawina komentarzy Nicola Zalewski zakochany. Ten związek wywołał ogromne emocje Wszystko wskazuje na to, że Nicola Zalewski musi przyzwyczaić się do jeszcze większego zainteresowania ze strony mediów. Jego związek z gwiazdą włoskiego show-biznesu sprawił, że stał się bohaterem nie tylko sportowych nagłówków. Członek reprezentacji Polski, a także piłkarz Atalanta Bergamo od niedawna jest zakochany. Z informacji ujawnionych w mediach jasno wynika, że piłkarz spotyka się od kilku miesięcy z Emily Pallini. Niedawno byli widziani w Mediolanie na pokazie mody. Związek piłkarza i znanej influencerki od początku był na językach – nie tylko ze względu na rozpoznawalność obojga, ale też przez kontrowersje, które wybuchły wokół tej historii. W sieci zawrzało, gdy pojawiły się zarzuty o zdradę przyjaciela. Reprezentant Polski znalazł się pod ostrzałem kibiców. Szczególnie fani AS Roma nie kryli oburzenia i wytykali mu fakt, że sportowiec spotyka się z byłą partnerką swojego przyjaciela. Sprawa urosła do takiego rozmiaru, że przeniosła się poza internet. W październiku 2025 roku na rzymskim Koloseum pojawił się transparent z mocnym przekazem: „Wiedzieliśmy już Zalewski, że jesteś kapusiem. Jednak zdrada przyjaciela to hańba”. To tylko dolało oliwy do ognia i sprawiło, że wokół piłkarza zrobiło się jeszcze głośniej. Czytaj też: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Kim jest dziewczyna, która skradła serce Nicoli Zalewskiego? Mimo burzy, jaka rozpętała się wokół ich relacji, uczucie nie zgasło. Nicola Zalewski i zjawiskowa Emily Pallini wciąż są razem i nie zamierzają ukrywać swojego związku. W grudniu piłkarz opublikował na Instagramie ich wspólne zdjęcie, czym tylko podgrzał emocje wśród fanów. To jednak nie był koniec. Niedługo później ponownie dali o sobie znać, dzieląc się kolejnymi kadrami i nagraniami, na których razem witają Nowy Rok. Kim jest Emily Pallini? Włoszka aktywnie działa w mediach społecznościowych, gdzie zgromadziła imponującą społeczność obserwatorów. Jej profil na Instagramie śledzi ponad 1 mln użytkowników, a konto na TikToku obserwuje ponad 2 mln internautów. W przeszłości współpracowała z wieloma markami, co tylko umocniło jej pozycję w świecie influencerów.
Wrócił po kilku latach, ale wybrał spokój. Ralph Kaminski wprost o bólu i cenie, jaką płaci za bycie sobą
Zniknął w momencie, gdy miał wszystko. Sukces, uwagę, tłumy. I właśnie wtedy wybrał ciszę. Ralph Kaminski wraca odmieniony, z historią, której nie da się opowiedzieć bez emocji. „Góra” nie jest tylko płytą. To zapis tego, co wydarzyło się poza sceną. I tego, czego wcześniej nie chciał mówić głośno.
Po spektakularnym sukcesie „Balu u Rafała” Ralph Kaminski zniknął z radarów. Niedawno wrócił z najbardziej osobistym projektem w swojej karierze. „Góra” to opowieść o stracie, ciszy i emocjach, których nie da się zagłuszyć. W szczerym wywiadzie artysta mówi wprost o bólu, show-biznesie i cenie, jaką płaci za bycie sobą. „Góra” Ralpha Kaminskiego. Płyta, która rozpoczyna nowy etap w jego życiu Ralph Kaminski po czasie milczenia wraca z projektem, który jest całkowitym przeciwieństwem jego wcześniejszej twórczości. Sam przyznaje, że ta zmiana była świadoma, choć życie nadało jej zupełnie inny kierunek. „Już w trakcie grania projektu „Bal u Rafała” myślałem o tym, że dobrym zwrotem akcji będzie powrót do moich korzeni, do muzyki bardziej akustycznej, takiej, która naturalnie we mnie rezonuje. Chciałem odejść od konceptualnego podejścia i skupić się na czymś bardziej osobistym, opartym na songwritingu. Planując ten album jeszcze w tamtym czasie, miałem nadzieję, że będzie w nim dużo światła i ciepła. Jednak życie pisze własne scenariusze i nie wszystko da się zaplanować”, mówi artysta. Nowa płyta „Góra” nie jest jednak tylko estetycznym zwrotem. To przede wszystkim zapis emocji, które przyszły niespodziewanie. „Nie powiedziałbym, że na tej płycie nie ma nadziei, ale zdecydowanie więcej jest w niej smutku, melancholii, pożegnań i rozstań – takich osobistych rozliczeń, które przyszły w moim życiu. Mam jednak poczucie, że obok tego wszystkiego jest tam również dużo pogodzenia i zgody. Zgody na to, że życie właśnie takie bywa. I to chyba jest największa różnica między tymi dwoma światami”, kontynuuje. Artysta nie ukrywa, że to projekt bardzo osobisty, będący próbą zamknięcia pewnego etapu życia. „Mam też poczucie, że wydając ten album, coś domykam. Nie chcę już w tym dłużej tkwić. Zamykam etap, który mi towarzyszył, i otwieram się na nowe, choć jeszcze nie wiem, czym ono będzie. Życie zresztą uczy, chyba każdego z nas, że nie wszystko da się zaplanować. Nawet to, o czym będzie płyta. Możemy mieć wyobrażenie, że chcemy pójść w jakimś kierunku, ale rzeczywistość potrafi skręcić nasze drogi zupełnie gdzie indziej”, zwierza się muzyk. Za spektakularnym sukcesem „Balu u Rafała” kryje się ogromna intensywność pracy. Kaminski nie owija w bawełnę. To był czas skrajnego wysiłku. „Założyłem sobie, że zrobię totalną przerwę, taką kontrę wobec intensywności „Balu u Rafała”. Chciałem na jakiś czas praktycznie przestać pracować, poza pojedynczymi rzeczami, jak jakiś serial czy drobne projekty. Zobaczyć, co się stanie, kiedy pozwolę sobie na „nicnierobienie”. Wiedziałem, że potrzebuję przestrzeni i na komponowanie, i na zwykłe bycie ze sobą. „Bal u Rafała” to były dwa lata bardzo intensywnej promocji, około 150 koncertów i mnóstwo rzeczy wokół. To był dla mnie projekt nie tylko wymagający artystycznie, ale też wyczerpujący fizycznie. Z drugiej strony ta przerwa nauczyła mnie, że takie gwałtowne, całkowite odcięcia też nie działają dobrze”, dodaje. Po takim maratonie artysta zdecydował się na całkowite odcięcie. Jak się okazało: nie było to łatwe doświadczenie. „Brak pracy, wbrew pozorom, również potrafi być trudny, zwłaszcza kiedy nagle zostajesz sam z emocjami, na które wcześniej nie było czasu. A prędzej czy później i tak trzeba się z nimi zmierzyć. To był ważny moment, ale też lekcja. Dla mnie takie długie przerwy nie są dobre”, kontynuuje. Dziś patrzy na to inaczej. Wie już, że skrajności nie są dla niego. „Nie chcę już pracować na skrajnych obrotach ani grać takiej liczby koncertów, jak wtedy. Muszę szukać balansu. Odpoczynek – tak, miesiąc czy dwa – ale nie rok czy półtora. To po prostu mi nie służy”. CZYTAJ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady „Od zawsze płacę cenę”. Ralph Kaminski o wrażliwości w show-biznesie Jednym z najmocniejszych wątków rozmowy jest temat wrażliwości. Kaminski mówi o niej bez filtrów, jako o darze, ale też ciężarze. „Myślę, że branża boli mnie co jakiś czas. W ogóle wykonywanie tego zawodu bywa trudne. Uważam też, że każdy twórca, nawet najbardziej komercyjny, jest wrażliwy. Pytanie brzmi tylko: jak sobie z tą wrażliwością radzimy i pod jaką maską ją ukrywamy. Ja staram się nie ukrywać swojej wrażliwości i inwestować ją w twórczość, ale od zawsze płacę za nią pewną cenę. Teraz jestem coraz bardziej świadomy tej ceny. Jednak chcąc robić to, co robię, muszę ją akceptować”, mówi. Artysta nie ma złudzeń. Show-biznes potrafi być okrutny, a emocje są w nim często maskowane. „Na scenie wydają się niewzruszeni, a kiedy reflektory gasną, mogą cierpieć tak samo jak każdy”, zaznacza. Jednocześnie podkreśla, że wrażliwość nie znika. Zmienia tylko formę. „Nie wierzę, że w show-biznesie w ogóle nie ma wrażliwości. Ona jest, tylko często opakowana w sztuczne uśmiechy, mocne osobowości, pewną przesadę czy prześmiewczość”. Po widowiskowym „Balu u Rafała” wielu spodziewało się kolejnego spektaklu. Kaminski zrobił jednak coś zupełnie odwrotnego. „Tematyka to coś, co musi mnie poruszać i być ze mną aktualne w momencie pisania płyty. Natomiast sam pomysł, żeby zrobić coś w kontrze do poprzedniego projektu, był już moim świadomym założeniem. Chciałem stworzyć coś, czego być może nikt się po mnie nie spodziewa. Miałem poczucie, że po „Balu u Rafała” ludzie mogą oczekiwać jeszcze bardziej rozbudowanej formy, mocniejszego wizerunku, większego spektaklu. A ja poczułem, że muszę się od tego odbić, że kontynuowanie tego kierunku to byłoby dla mnie po prostu za dużo. Oczywiście pewnie wiele osób byłoby zadowolonych, ale jako twórcy nie dałoby mi to nic nowego. Poczułem też potrzebę pokazania się słuchaczowi i widzowi w możliwie najbardziej odartej formie, na tyle, na ile to w ogóle jest możliwe na scenie. Chciałem odsłonić coś bardziej osobistego, bliższego mnie samego. Wiedziałem, że to będzie trudne, ale jednocześnie nowe i potrzebne. Ufałem też, że dla odbiorcy taka szczerość może mieć dodatkową wartość, zwłaszcza że temat płyty jest bardzo intymny. Tym razem nie chciałem chować się za żadną kreacją ani zbroją”, podkreśla. Nowy projekt to cisza, skupienie i emocje, które wymagają uwagi. „To płyta, która wymaga od słuchacza pewnego zaangażowania, ciszy, uważności. Jest też trochę kontrą wobec tego, czym dziś często staje się muzyka, czyli narzędziem do generowania zasięgów i zarabiania pieniędzy. Dzisiaj, przy obecnej technologii, właściwie każdy może tworzyć muzykę. Wielu twórców robi to niekoniecznie z potrzeby artystycznej, tylko raczej z myślą o popularności czy rozpoznawalności. A ja mam poczucie, że przy tym projekcie znowu idę pod prąd. Zresztą właściwie przy każdej płycie miałem takie wrażenie, że robię coś wbrew oczekiwaniom, może nawet wbrew temu, co powinienem. Ale taki już jestem”, ujawnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Spokój zamiast show. Kaminski zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał Artysta świadomie rezygnuje z łatwych rozwiązań i trendów. „Ja nigdy nie chciałem robić wygodnych rzeczy. Rozumiem ludzi, którzy wybierają komfort, ale dla mnie to po prostu trochę bez sensu. Dla mnie ważniejsze jest, żeby muzyka była intrygująca, niewygodna, zagadkowa. Sam jako odbiorca szukam czegoś takiego u innych twórców, więc staram się funkcjonować w podobny sposób”, kontynuuje. I dodaje jasno: „Ten album przypomniał mi, że jestem twórcą, że bliżej mi do artysty alternatywnego, który jakimś trafem przebił się do szerszej świadomości, nawet do mainstreamu. Zdarzało mi się grać na dużych, telewizyjnych wydarzeniach, ale nigdy nie było to coś, do czego świadomie dążyłem. Zawsze dobrze czułem się w swoim miejscu, w tej relacji ze słuchaczami, którzy naprawdę chcą słuchać tego, co robię. Dlatego też było dla mnie zaskoczeniem, że nagle dotarłem do dużo szerszej publiczności, która wcześniej w ogóle się mną nie interesowała”. Mimo rosnącej popularności Ralph Kaminski nie chce iść w stronę celebryckiego świata. Wyraźnie stawia granicę. „Wolę, żeby moja rozpoznawalność była odpryskiem tego, co robię artystycznie, a nie czystym byciem celebrytą. Nie czuję się dobrze w tej roli. Pójście do reality show sprawiłoby, że bardziej byłbym znany jako osobowość telewizyjna niż jako muzyk, a ja chcę być przede wszystkim kojarzony z muzyką”, mówi. Propozycje telewizyjne? Są, ale nie wszystkie go przekonują. „Na przykład pojawiła się propozycja udziału w ‘Tańcu z gwiazdami’”. Jednak decyzja była świadoma. „Na obecnym etapie życia czułbym, że mocno by mnie to obciążało psychicznie”. Artysta jasno określa swoje priorytety. „Może kiedyś, gdy będzie inaczej, wezmę udział. Na razie… nie podoba mi się to, choć wiem, że mógłbym np. wiele się nauczyć, poprawić swoje umiejętności taneczne, a przy okazji wziąć udział w konkursie. Ale każda przyjemność ma swoją cenę”, podsumowuje. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Odszedł 11 lat temu. Elżbieta Zapendowska poruszająco wspomina charyzmatycznego jurora programu "Idol". Te słowa rozrywają serce
To była wielka miłość Aleksandry Zawieruszanki. Jego odejście przeszło niemal bez echa
Aleksandra Zawieruszanka przez lata unikała blasku fleszy, wybierając życie z dala od show-biznesu. U jej boku był mężczyzna, który okazał się najważniejszą postacią w jej życiu. Ich historia to opowieść o miłości, lojalności i ciszy, która przyszła na końcu.
Choć widzowie pamiętają ją z kultowych ról w "Stawce większej niż życie" czy "Rzeczpospolitej babskiej", sama aktorka wielokrotnie podkreślała, że to nie kariera była jej największym spełnieniem. Najważniejsze miejsce zajmował dom, rodzina i mąż – Zdzisław Paprocki, z którym stworzyła trwały, wieloletni związek. Aleksandra Zawieruszanka nie żyje. Kim była aktorka, która wybrała prywatność zamiast sławy? Aleksandra Zawieruszanka zmarła 29 marca 2026 roku w wieku 88 lat. Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek czasów PRL-u, znaną z ról w filmach i serialach, które na stałe zapisały się w historii polskiej kultury. Widzowie kojarzą ją przede wszystkim z charakterystycznych, wyrazistych kreacji, które wnosiły do produkcji autentyczność i emocjonalną głębię. Urodziła się 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku. Występowała zarówno na scenach teatralnych, jak i przed kamerą, budując pozycję jednej z ciekawszych aktorek swojego pokolenia. Mimo zawodowych sukcesów, zdecydowała się na krok, który w środowisku był rzadkością – świadomie wycofała się z życia publicznego. "Jako aktorka miałam swoje pięć minut i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki" – wspominała po latach w rozmowie z serwisem e-teatr.pl. To właśnie wtedy na pierwszy plan wysunęło się jej życie prywatne – znacznie ważniejsze niż kolejne role. "Najważniejsze jest dla mnie osobiste prywatne życie: dom, mąż, syn... Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką", powiedziała tygodnikowi "Panorama". ZOBACZ TEŻ: U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina Zdzisław Paprocki: kim był mąż Aleksandry Zawieruszanki? Zdzisław Paprocki był postacią zupełnie spoza świata show-biznesu. Prawnik, varsavianista, człowiek głęboko związany z historią Warszawy i literaturą. To nie czerwone dywany, lecz książki i intelektualne rozmowy były jego naturalnym środowiskiem. Ich relacja od początku opierała się na wspólnych wartościach. Połączyła ich miłość do słowa pisanego, historii i spokojnego życia z dala od medialnego zgiełku. Wspólnie stworzyli dom, którego sercem była imponująca biblioteka – licząca ponad 10 tysięcy książek. "Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa" – wspominała aktorka w rozmowie z e-teatr.pl. Paprocki był młodszy od aktorki o dziewięć lat, jednak różnica wieku nigdy nie stanowiła dla nich problemu. Ich związek był partnerski, oparty na wzajemnym szacunku i codziennej bliskości. Unikali rozgłosu, nie pojawiali się na salonach, nie budowali swojego wizerunku w mediach. SPRAWDŹ TEŻ: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Życie Aleksandry Zawieruszanki po śmierci męża Zdzisław Paprocki zmarł 8 listopada 2021 roku w wieku 75 lat. Na stronie nekrologi.wyborcza.pl można było przeczytać poruszające pożegnanie rodziny. "28 listopada 2021 roku zmarł w wieku 75 lat Zdzisław Paprocki prawnik, varsavianista-kolekcjoner. Msza święta żałobna odprawiona zostanie w piątek 10 grudnia 2021 roku o godzinie 10:15 w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, po czym nastąpi odprowadzenie urny z Prochami do grobu na cmentarz miejscowy. Pogrążona w bólu żona Ala, synowa Ania i wnuki Krzysztof, Maria, Małgorzata, Antoni." Został pochowany na warszawskich Powązkach Wojskowych – miejscu, gdzie spoczywają wybitni przedstawiciele polskiej historii i kultury. Śmierć męża była dla Aleksandry Zawieruszanki momentem granicznym. Po latach wspólnego życia nagle została sama. To doświadczenie głęboko ją zmieniło. Wkrótce po odejściu Paprockiego zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie. Tam spędziła ostatnie lata swojego życia – w miejscu, które dla wielu artystów staje się spokojną przystanią na końcu drogi.