Nigdy nie chciała mieć dzieci, mimo to została matką. Tak dziś wygląda relacja Renaty Dancewicz z synem Jurkiem
Renata Dancewicz przez lata powtarzała, że macierzyństwo nie jest jej marzeniem. Życie napisało jednak inny scenariusz. Dziś aktorka nie tylko otwarcie mówi o swoich wątpliwościach sprzed lat, ale też pokazuje, że relacja z synem może być silna nawet wtedy, gdy nie zaczyna się od wielkiego pragnienia bycia matką.
Historia Renaty Dancewicz i jej syna Jerzego to opowieść o dojrzewaniu do roli, której początkowo wcale nie było w planach. Aktorka nie idealizuje macierzyństwa i nie wpisuje się w jego stereotypowy obraz. Zamiast tego proponuje coś znacznie bardziej autentycznego – relację opartą na szczerości, wolności i wzajemnym zrozumieniu. Renata Dancewicz – macierzyństwo, którego nie planowała Renata Dancewicz wielokrotnie podkreślała w wywiadach, że nie planowała zostać matką. Jak mówiła dla „Echa Dnia”: „Dobrze się stało, bo sama pewnie nigdy bym jej nie podjęła. Ostatecznie jednak zostanie matką było moim świadomym wyborem”. Choć ciąża była dla niej zaskoczeniem, decyzja o urodzeniu dziecka była już w pełni świadoma. Aktorka nie tworzy wokół macierzyństwa idealistycznej narracji – otwarcie przyznaje, że nie była to droga wynikająca z marzeń, lecz z życiowego zwrotu, który przyjęła na własnych zasadach. Ojcem Jerzego jest przedsiębiorca i brydżysta Tomasz Winciorek, z którym aktorka była w związku. Choć ich relacja nie zakończyła się małżeństwem, wspólnie wychowywali syna, tworząc rodzinę poza tradycyjnymi schematami. Syn Jerzy – „wplątał się” w jej świat Jerzy Winciorek urodził się 15 września 2003 roku. Jego pojawienie się zmieniło życie aktorki, choć – jak sama podkreśla – nie w sposób, który całkowicie je zdominował. W rozmowie z magazynem „Pani” ujęła to w charakterystyczny dla siebie sposób: „Jurek jakoś wplątał się w mój świat”. To zdanie najlepiej oddaje jej podejście – bez patosu, ale z wyczuwalną czułością i akceptacją. Macierzyństwo nie stało się dla niej jedyną definicją życia, lecz jednym z jego elementów, który nauczyła się w naturalny sposób integrować z własną niezależnością. Zobacz też: Te plotki wiele ją kosztowały. Media huczały o relacji Renaty Dancewicz i Marka Kondrata Relacja budowana na szczerości i partnerstwie Od początku Renata Dancewicz stawiała na autentyczność w relacji z synem. Nie budowała dystansu ani nie narzucała sztywnych zasad wychowawczych. Jak podkreślała w „Dzień Dobry TVN”: „Rozmawiamy o wszystkim. Zawsze tak było. Nie ściemniałam, nie owijałam w bawełnę, nie zmieniałam tematu”. Takie podejście potwierdza również Jerzy, który w rozmowie z „Pani” mówił: „Mama zawsze dość ironicznie podchodziła do roli matki. Bez zbędnego napięcia”. Ich relacja opiera się na zaufaniu i braku udawania. Dancewicz nie tworzyła sztucznego autorytetu – zamiast tego była obecna, uważna i prawdziwa. „Nie jestem matką Polką” – własna droga wychowania Renata Dancewicz nigdy nie próbowała dopasować się do społecznych oczekiwań wobec matek. W rozmowie z „Pani” powiedziała wprost: „Kocham swojego syna Jurka, ale nigdy nie chciałam mieć potomstwa”. Te słowa wywołały szeroką dyskusję i falę komentarzy. Aktorka przyznała później: „Ludzie pisali, że jestem wyrodną matką”. Mimo to nie zmieniła swojego podejścia. W jednym z wywiadów dla „Gali” dodała także: „W dawnych czasach ze swoimi poglądami pewnie byłabym… na stosie”. Dancewicz wychowywała syna, dając mu przestrzeń i ucząc samodzielności. W jej przekonaniu najważniejsze jest przygotowanie dziecka do życia, a nie spełnianie społecznych oczekiwań wobec roli matki. Relacja dziś – bliskość bez idealizowania Dziś relacja Renaty Dancewicz z dorosłym już synem opiera się na partnerstwie i wzajemnym zrozumieniu. Jerzy skońcczy w tym roku 23 lata. Jak przyznała aktorka w rozmowie z „Pani”: „Dość szybko z moim synem nauczyliśmy się siebie i dobrze funkcjonujemy do dzisiaj”. Jerzy podkreśla, że w ich domu nie było tematów tabu, a jego mama nigdy nie udawała kogoś, kim nie jest. Ta autentyczność stała się fundamentem ich więzi. Czytaj też: Macieja Kota i jego żonę Agnieszkę połączyła wspólna pasja. Tak rozpoczęła się ich historia
Dostała znak od nieżyjącej mamy. Małgorzata Potocka o pamiątce, która ma dla niej szczególne znaczenie…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w ramach formatu Viva.pl "Domy gwiazd". W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka opowiedziała o niezwykłej pamiątce po mamie i znakach, które – jak wierzy – wciąż od niej otrzymuje.
Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl otworzyła drzwi nie tylko do swojego domu, ale i do bardzo osobistych wspomnień. W rozmowie z Rafałem Kowalskim wróciła do momentu pożegnania z mamą oraz do historii, która – choć zaczęła się niepozornie – z czasem nabrała dla niej głębokiego, niemal symbolicznego znaczenia. Małgorzata Potocka o roślinie, która stała się znakiem od mamy "Pani chyba ma też w sobie ogromną miłość do roślin, zgadza się?" – zapytał Rafał Kowalski, otwierając jeden z bardziej osobistych wątków rozmowy. Małgorzata Potocka odpowiedziała z charakterystyczną dla siebie szczerością: "No, miłość do pewnych, określonych roślin". Jak wyjaśniła w materiale Viva.pl, za tym zastrzeżeniem kryje się historia, która do dziś budzi w niej ogromne emocje. Opowiadając Rafałowi Kowalskiemu, wróciła do czasu po śmierci mamy. To wtedy, porządkując jej mieszkanie, zdecydowała się zabrać jedną z roślin – choć, jak sama przyznała, nie była do niej przekonana. "Pomyślałam: co za głupi kwiatek. To nie był kwiatek, to były te liście, takie szable. Po co takie coś trzymać w domu, ale zabrałam" – powiedziała w materiale Viva.pl. Roślina przez lata po prostu rosła. Nic spektakularnego się nie działo, aż do momentu, który – jak podkreśla aktorka – zapamiętała na zawsze. "Pięć lat trzymałam, one się rozrastały, rozrastały i pomyślałam sobie, dziwne, dziwne. I pewnego dnia schodzę z góry, a tutaj witają mnie [...] takie wielkie kwiaty. Ja się tak popłakałam…" – wyznała Rafałowi Kowalskiemu. W materiale Viva.pl Małgorzata Potocka nie ukrywała, że tamta chwila miała dla niej wymiar niemal metafizyczny. "To jest coś takiego jak wydaje ci się, że ta osoba w zaświatów daje ci znak" – powiedziała, próbując ubrać w słowa doświadczenie, które trudno jednoznacznie wyjaśnić. Jednocześnie zwróciła uwagę na coś bardzo przyziemnego, a zarazem znaczącego – relację człowieka z naturą. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśliła, że rośliny reagują na uwagę i emocje. "Kwiaty czują, że jesteś po prostu zakochana w nich, że im wszystko dasz, co tylko będą chciały" – dodała. Ta opowieść staje się więc nie tylko historią o stracie, ale też o trwaniu więzi w innej formie – cichej, ale niezwykle odczuwalnej. Małgorzata Potocka o znakach od bliskich i życiu w ciągłym ruchu Rozmowa naturalnie zeszła na temat znaków od tych, którzy odeszli. Rafał Kowalski przyznał, że sam często ich szuka – w powietrzu, w pogodzie, w przedmiotach. Odpowiedź Małgorzaty Potockiej była natychmiastowa i pełna zrozumienia. "Ja mam tak samo" – powiedziała w materiale Viva.pl. Aktorka podzieliła się bardzo osobistym doświadczeniem, które powtarza się w jej życiu regularnie. "Ja przejeżdżam na przykład koło stacji benzynowej na Puławskiej i zawsze słyszę dzwonek mojej mamy" – opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Jak wyjaśniła, to dźwięk, którym mama przywoływała ją kiedyś z dołu domu. Dziś wraca niespodziewanie, w zupełnie innych okolicznościach. „Po prostu jest to standard. Zawsze tam przejeżdżam, słyszę ten dzwonek” – powiedziała Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl. Te powtarzające się momenty są dla niej czymś naturalnym, choć wciąż poruszającym. Jak przyznała, mogłaby o tym rozmawiać godzinami. Jednocześnie aktorka szczerze opowiedziała o swoim stylu życia, który nie pozwala jej na klasyczne przywiązanie do domu. "Ja nie mogę mieć kwiatów w domu. Ani kwiatów, ani psów, ani zwierząt, bo ja jestem człowiekiem, którego nie ma w domu" – wyznała Rafałowi Kowalskiemu. Mimo to rośliny, które już posiada, zdają się funkcjonować na własnych zasadach. "Ja wyjeżdżam na dwa tygodnie, wyjeżdżając podlewam, przyjeżdżam, żyją, szafa gra, witają mnie serdecznie, podlewam, na drugi dzień mam kwiat" – dodała z uśmiechem. To właśnie w takich chwilach, jak zauważył prowadzący, łatwo uwierzyć, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko przypadkiem. Może – jak zasugerował Rafał Kowalski – to rzeczywiście znak od mamy. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
"Bad boy" z rodziny królewskiej jest najbardziej pożądanym kawalerem w Anglii! Wnuk księcia Kentu skradł serca Brytyjek, ale ma jeden sekret
Cassius Taylor, 30-letni wnuk Edwarda Windsora, został uznany za najbardziej pożądanego kawalera w Wielkiej Brytanii. Łączy królewskie pochodzenie z życiem DJ-a i konsultanta, a jego obecność na londyńskich salonach i scenie nocnej nieustannie przyciąga uwagę mediów.
Cassius Taylor nie tylko nosi nazwisko, które otwiera drzwi do najbardziej ekskluzywnych salonów, ale też przyciąga uwagę całej Wielkiej Brytanii. Wnuk Edwarda Windsora został okrzyknięty najbardziej pożądanym kawalerem w ojczyźnie, a jego życie balansuje między królewskim rodowodem a światem nocnych imprez i wielkich pasji. Cassius Taylor – kim jest najbardziej pożądany kawaler w UK? Cassius Taylor coraz śmielej zaznacza swoją obecność w brytyjskiej elicie. Jako wnuk Edwarda Windsora, księcia Kentu, naturalnie przyciąga uwagę mediów, jednak to nie tylko królewskie pochodzenie buduje jego rozpoznawalność. To jednak nie tylko jego pochodzenie sprawia, że mówi o nim cała Wielka Brytania. 30-letni Cassius Taylor został uznany przez magazyn Hello! za najbardziej pożądanego kawalera w kraju, a jego nazwisko znalazło się na szczycie listy, która elektryzuje londyńskie salony. Przyjrzyjmy się mu bliżej. Czytaj też: Kate miała dość, William zwlekał. Tak wyglądały początki ich miłości. Dziś świętują 15 lat razem i są nie do złamania W świecie, gdzie status i styl mają ogromne znaczenie, on zdaje się mieć wszystko. Imię otrzymał na cześć legendy boksu Muhammada Aliego. Cassius Taylor to uosobienie współczesnej arystokracji z nutą artystycznej nonszalancji. To właśnie ta mieszanka królewskiej krwi i współczesnego stylu życia sprawia, że syn Lady Helen Taylor i Timothy'ego Taylora przyciąga uwagę. Londyńskie salony nie mogą oderwać od niego wzroku, a jego obecność na wydarzeniach natychmiast staje się tematem rozmów. Cassius studiował zarządzanie sztuką na londyńskim uniwersytecie Goldsmiths, co tylko podkreśla jego naturalne wyczucie estetyki i świata kultury. Z łatwością łączy w sobie wrażliwość z biznesową intuicją. W 2022 r. współzałożył firmę doradczą w branży eventowej TellTale, zaznaczając swoją obecność także po drugiej stronie kurtyny wielkich wydarzeń. Równolegle rozwijał różne projekty zawodowe, w tym pracował jako DJ, co szybko wyniosło go na szczyt londyńskiej sceny nocnej. Niedawno wydawało się, że wszystko, czego dotknie Cassius Taylor, zamienia się w złoto. Jednak październik 2025 r. przyniósł moment, który zachwiał tym wizerunkiem. Jego firma zakończyła działalność, co stało się pierwszym wyraźnym potknięciem na jego biznesowej drodze. Dziś 30-letni Taylor wciąż pozostaje w ruchu — zawodowo i twórczo. Realizuje się jako niezależny konsultant w branży eventowej, nie tracąc kontaktu z dynamicznym światem wielkich wydarzeń. Równolegle zanurza się w muzyce, która od zawsze była dla niego czymś znacznie głębszym niż tylko stylowym dodatkiem do życia. To właśnie ona nadaje rytm jego codzienności i buduje jego wizerunek na londyńskiej scenie. A gdy milkną dźwięki, jego uwagę przyciąga inna pasja — Formuła 1. Wnuk księcia Kentu z fascynacją śledzi wyścigowy świat, pokazując, że jego zainteresowania wykraczają daleko poza królewskie ramy. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy „Bad boy” rodziny królewskiej – prawda o jego wizerunku Media chętnie przypinają mu łatkę „bad boya”. Ten wizerunek, pełen luzu i niepokorności, tylko podsyca zainteresowanie jego osobą. Cassius Taylor wydaje się idealnie wpisywać w narrację o królewskim buntowniku, który żyje na własnych zasadach. Jednak za tym obrazem kryje się coś więcej. Choć uchodzi za postać nieco kontrowersyjną, nie jest jednowymiarowy. Jego życie nie ogranicza się do imprez i medialnych nagłówków. Wbrew pozorom 30-latek nie stroni od bardziej tradycyjnych wartości. Jak wynika z doniesień, marzy o stabilizacji i założeniu rodziny. „To mój ostateczny cel. Mam szczęście należeć do bardzo zżytej rodziny. Moi rodzice i rodzeństwo są wspaniali. Gdybym mógł mieć to samo, byłbym przeszczęśliwy”, opowiadał w rozmowie z Hello!. To właśnie ten kontrast – między wizerunkiem „bad boya” a pragnieniem spokojnego życia – sprawia, że jest tak fascynującą postacią. Cassius Taylor pozostaje jednym z najbardziej intrygujących członków brytyjskiej rodziny królewskiej, a jego przyszłość budzi ogromne emocje. Zanim jednak sam stanie na ślubnym kobiercu, los może napisać dla niego inny scenariusz. Cassius Taylor ma bowiem szansę wykorzystać swoje doświadczenie w branży eventowej przy organizacji ceremonii najbliższych członków rodziny. W 2025 r. zaręczyny ogłosiły jego kuzynki — lady Amelia Windsor i lady Marina Windsor, co naturalnie kieruje uwagę na kulisy ich przyszłych uroczystości. Czy stanie się architektem jednych z najbardziej wyczekiwanych ślubów w brytyjskich kręgach towarzyskich? Jedno jest pewne — jego nazwisko znów pojawia się tam, gdzie emocje sięgają zenitu. Źródło: Wikipedia, People, Onet, Plejada
Edyta Bartosiewicz zniknęła na lata. Ten jeden moment niemal odebrał jej wszystko. Teraz ujawniła smutną prawdę
Edyta Bartosiewicz po latach ograniczonej aktywności zawodowej znów występuje na scenie i otwarcie mówi o swojej historii, która była związana z problemami zdrowotnymi.
Choć od lat 80. była jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej, jej kariera nagle wyhamowała. W ciągu jednej dekady wydała aż sześć albumów studyjnych i wydawało się, że nic nie zatrzyma tej imponującej passy. A jednak. Życie napisało zupełnie inny scenariusz. Edyta Bartosiewicz o utracie głosu i przerwie w karierze Na długie lata zniknęła z estrady. Powód? Poważne problemy zdrowotne, które niemal odebrały jej to, co najcenniejsze, czyli głos. Edyta Bartosiewicz stanęła przed wizją, której obawia się każdy wokalista. Zamiast koncertów i świateł reflektorów była walka o powrót do formy i codzienność daleka od scenicznego blasku. Dziś jednak mówi o tamtym czasie z zaskakującym spokojem. W rozmowie z Magdą Mołek w podcaście „W moim stylu” zdobyła się na niezwykle osobiste wyznanie. „Nigdy nie wierzyłam w siebie. Teraz dopiero buduję prawdziwe poczucie własnej wartości. Właśnie dlatego cały ten proces ponad dwudziestoletni ma happy end. Aczkolwiek ciężko mówić o endzie. Tu się dzieją bardzo piękne rzeczy”, podkreśliła bez cienia żalu. CZYTAJ TEŻ: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno Edyta Bartosiewicz: „To najlepszy moment mojego życia” To właśnie ta przerwa okazała się punktem zwrotnym. Artystka przyznaje, że przez lata nie wierzyła w siebie. Dopiero teraz zaczęła budować prawdziwe poczucie własnej wartości. I choć ktoś mógłby uznać jej drogę za pasmo strat, ona widzi w niej sens. „Ja jestem w najlepszym momencie swojego życia, chociaż ktoś by mógł powiedzieć, że straciłam mnóstwo czasu, ale tak miało być. Właściwie nie wiem, co miałabym przez ten czas innego robić”, mówi z przekonaniem. Powrót na scenę nie jest już tylko kontynuacją kariery, ale czymś znacznie głębszym. To symbol zwycięstwa nad własnymi słabościami i dowód na to, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą prowadzić do czegoś dobrego. Piosenkarka nie tylko odzyskała głos, ale też odnalazła kontakt ze sobą. „Znalazłam skarb - największy, jaki można mieć, a mianowicie kontakt ze sobą”, wyznała. Droga do tego miejsca nie była łatwa. Utrata głosu zmusiła ją do całkowitej zmiany stylu życia i przewartościowania wszystkiego, co dotąd znała. To był moment brutalnego zatrzymania, który wyrwał ją z utartego schematu. „Ten głos wraca. Głos okazał się, wiesz, takim przyczynkiem. Utrata głosu była jakimś bodźcem, który mnie wywalił z toru, którym szłam do tej pory i kazał szukać zupełnie nowych rozwiązań, co oczywiście na początku było bardzo trudne, bo ja byłam bardzo przywiązana do swojego wzorca. A tutaj był dosyć okrutny sprawdzian i nie było już powrotu do starego wzorca”, wspomina. Dziś patrzy na to doświadczenie jak na konieczny etap. Jak na coś, co musiało się wydarzyć, by mogła zacząć od nowa, na własnych zasadach. „Ja myślę, że tak jest w przypadku wielu ludzi, że to co się wydaje dramatem, katastrofą i końcem, potrafi być nowym początkiem. Trzeba coś zburzyć, nawet usunąć ten gruz, żeby przywieźć nowy materiał i na tym samym placu postawić nowy dom", podsumowuje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu
Po śmierci Litewki internet ruszył na poszukiwanie winnego. Skutki są poważne
Po śmierci Łukasza Litewki internet zalała fala emocji, która szybko przerodziła się w nagonkę. W sieci zaczęły krążyć nieprawdziwe informacje, pojawiły się fałszywe tożsamości i oskarżenia wobec kierowcy uczestniczącego w wypadku. Skala reakcji była tak duża, że konieczna okazała się interwencja służb i objęcie mężczyzny ochroną. To historia równoległa do śledztwa – rozgrywająca się w komentarzach, udostępnieniach i internetowych oskarżeniach.
Pierwsze godziny po tragedii miały w sobie ciszę i niedowierzanie. Szybko jednak zostały zagłuszone przez kolejne fale wpisów, opinii i emocjonalnych reakcji. Internet nie czekał na oficjalne komunikaty. Zapełniał luki własnymi historiami, które rozprzestrzeniały się szybciej niż fakty. Lincz w sieci po śmierci Litewki – pojawienie się fałszywych informacji Wraz z rosnącym zainteresowaniem sprawą zaczęły pojawiać się treści, które nie miały potwierdzenia w ustaleniach służb. Jak opisuje Aleksandra Tchórzewska w artykule na naTemat, w sieci wykreowano fikcyjną postać rzekomego sprawcy – nadano mu imię, inicjał nazwiska i dopisano historię zawodową. To był moment, w którym narracja zaczęła żyć własnym życiem. Każde kolejne udostępnienie dodawało jej wiarygodności, a każde następne – nowe szczegóły. Pojawiały się kolejne „informacje”, które nie miały pokrycia w faktach, ale były wystarczająco sugestywne, by przyciągać uwagę. Jak wynika z relacji naTemat, niektóre z tych wpisów zdobywały setki reakcji i były masowo udostępniane. W cyfrowej rzeczywistości liczby zaczęły zastępować weryfikację, a emocje – rzetelność. Nagonka na kierowcę i próby ustalenia jego tożsamości W centrum tej internetowej burzy znalazł się 57-letni kierowca podejrzany o spowodowanie wypadku. Z każdym kolejnym wpisem jego postać przestawała być anonimowa – przynajmniej w oczach internautów. W mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się próby ustalenia jego danych, miejsca pobytu, a nawet szczegółów z życia prywatnego. Jak opisano w materiale „Faktu”, komentarze i wpisy zaczęły tworzyć atmosferę nagonki, która wykraczała poza przestrzeń opinii i stawała się realnym zagrożeniem. Internetowy tłum nie potrzebował potwierdzeń. Wystarczały przypuszczenia, półprawdy i emocje, które napędzały kolejne publikacje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szok po pogrzebie Łukasza Litewki. Jedno zdjęcie rozpętało polityczną burzę Decyzja o policyjnej ochronie podejrzanego W pewnym momencie granica została przekroczona. To, co działo się w sieci, zaczęło mieć bezpośrednie konsekwencje poza nią. Po wyjściu z aresztu – możliwym po wpłaceniu poręczenia majątkowego w wysokości 40 tys. zł – kierowca został objęty dozorem i ochroną policji. Jak wskazano w artykule „Faktu”, była to reakcja na groźby oraz nasilające się próby ustalenia jego tożsamości i miejsca pobytu. Decyzja o ochronie nie była symbolem wyjątkowego traktowania, lecz odpowiedzią na sytuację, w której internetowa presja zaczęła zagrażać bezpieczeństwu konkretnego człowieka. Równolegle toczyło się postępowanie, a służby prowadziły czynności mające wyjaśnić okoliczności tragedii. Oficjalne ustalenia a treści krążące w internecie W tym samym czasie policja publikowała komunikaty, które porządkowały fakty. Z dotychczasowych ustaleń wynikało, że zdarzenie nie miało charakteru umyślnego, a poza kierowcą nie zatrzymano innych osób. Te informacje nie zatrzymały jednak obiegu nieprawdziwych treści. Jak wynika z materiału naTemat, w sieci nadal funkcjonowały wpisy zawierające oskarżenia i sugestie sprzeczne z ustaleniami śledczych. Równolegle istniały więc dwa obrazy tej samej tragedii – jeden oparty na faktach, drugi budowany przez emocje i powielane treści. Czytaj też: Śledczy są o krok od przełomu w sprawie śmierci Litewki, ale te detale wciąż blokują odpowiedź. Eksperyment procesowy może ujawnić coś kluczowego Postępowanie i zasady prawa w tle wydarzeń Wśród licznych komentarzy i publikacji pojawiały się również głosy przypominające o obowiązujących zasadach prawa. Jak podkreślił mecenas Piotr Milik w rozmowie z „Faktem”, podejrzany korzysta z zasady domniemania niewinności do czasu wydania prawomocnego wyroku. Oznacza to, że do momentu zakończenia postępowania nie może być traktowany jako osoba winna. Wskazywano również, że w sytuacji zagrożenia państwo ma obowiązek zapewnić ochronę osobie objętej postępowaniem. Te informacje pojawiały się obok tysięcy emocjonalnych wpisów, które nadawały całej sprawie zupełnie inny ton.
Edyta Górniak wróciła w wielkim stylu! Ten gest jurora skradł całe show
To miał być wielki powrót Edyty Górniak – i był. Ale nikt nie spodziewał się, że to nie tylko jej występ wywoła takie emocje. W półfinale „Must be the music” wydarzyła się scena, która natychmiast przyciągnęła uwagę wszystkich. Jeden gest Sebastiana Karpiela-Bułecki skradł show.
Edyta Górniak otworzyła półfinał i skupiła na sobie wszystkie spojrzenia W piątek, 1 maja o godz. 21 rozpoczął się pierwszy półfinał „Must be the music”. Produkcja Polsatu weszła w decydującą fazę, a otwarcie należało do Edyty Górniak. Wokalistka pojawiła się na scenie jako pierwsza, od razu budując napięcie i przyciągając uwagę widzów. Artystka wykonała utwór „Jak najdalej” z płyty „Perła” z 2002 r. Na wydarzenie przyszła razem z synem Allanem Enso. Publiczność nie miała wątpliwości – jej powrót był jednym z najważniejszych momentów wieczoru i został nagrodzony gromkimi brawami. Ten moment skradł show. Gest Karpiela-Bułecki zaskoczył wszystkich Choć występ Edyty Górniak był szeroko komentowany, to właśnie jeden moment przeszedł do historii odcinka. W trakcie wykonywania utworu wokalistka podeszła do stołu jurorskiego, by przywitać się z jurorami. To wtedy Sebastian Karpiel-Bułecka zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Chwycił dłoń artystki i ucałował ją. Ten gest wywołał natychmiastową reakcję – zarówno w studiu, jak i wśród widzów przed telewizorami. Lider Zakopower i mąż Pauliny Krupińskiej zaskoczył nawet swoich kolegów z jury. Internauci zachwyceni: „największa i niezastąpiona diva!” W mediach społecznościowych zawrzało. Widzowie niemal natychmiast zaczęli komentować występ Edyty Górniak. Dominowały zachwyty i emocjonalne reakcje. „She is Superpower 🤩👏🏼” – napisał jeden z internautów. „świetna piosenka i świetne wykonanie!!!😍 największa i niezastąpiona diva!🔥😍” – dodał kolejny. Nie brakowało też bardziej refleksyjnych opinii. Jeden z widzów zwrócił się bezpośrednio do artystki: „Pani Edyto proszę wrócić do korzeni, sięgnąć po młodych twórców polskiej sceny muzycznej, tekściarzy i melodyków i głosem tchnąć w przestrzeń współczesnej wrażliwości ducha czasu… jeszcze może być znów pięknie.” Choć pojawiły się pojedyncze głosy krytyczne, zdecydowana większość komentarzy była pełna uznania i emocji. Powrót po przerwie i ważne słowa Edyty Górniak Występ w „Must be the music” był pierwszym od kilku miesięcy telewizyjnym występem wokalistki. Wcześniej artystka odwołała udział w gali muzycznej, tłumacząc decyzję stanem zdrowia. W oficjalnym oświadczeniu przekazała: „Decyzja ta podyktowana jest względami zdrowotnymi, które niestety uniemożliwiają mi występ w takiej formie, jakiej oczekuję od siebie i na jaką zasługujecie. W obecnej sytuacji mogłabym pojawić się na scenie jedynie w pełnym playbacku, co byłoby absolutnie najgorsze dla mnie w przypadku premierowego wykonania nowego singla "Superpower", na którego premierę tak długo czekaliśmy i który jest dla mnie niezwykle ważny” Podczas półfinału zaprezentowała się jednak w dobrej formie. Co więcej, prowadzący – Maciej Rock i Patricia Kazadi – zapowiedzieli, że tego samego wieczoru wykona utwór „Superpower”. Półfinał pełen emocji – walka o finał trwa Po mocnym otwarciu rozpoczęła się rywalizacja o miejsce w finale. W pierwszym półfinale wystąpili: Sad Smiles, Imasleep, Marcelina „Marcycha” Ruczyńska, Wiktoria „Vicky” Korończuk, Livan&Latin Boys, Laura Moskal, Duet z Pienin, Ringo Todorovic oraz posiadacz dzikiej karty. Program wkroczył w decydującą fazę, a emocje – jak widać – sięgają zenitu.
Miała 13 lat, gdy zachorowała na raka, po latach choroba wróciła. „Gdybym szybko nie miała badania, to bym nie żyła"
Nikt nie spodziewał się, że za polityczną determinacją kryje się tak dramatyczna historia. Marcelina Zawisza przez lata milczała o doświadczeniach, które mogły zakończyć jej życie, zanim na dobre się zaczęło. Dziś ujawnia szczegóły walki, która rozegrała się w cieniu i powróciła w najmniej oczekiwanym momencie.
Marcelina Zawisza, dziś znana i aktywna posłanka partii Razem, przez lata skrywała dramatyczny rozdział swojej młodości. Dopiero teraz zdecydowała się opowiedzieć o nim publicznie. I to bez upiększeń. Choroba przyszła nagle. Marcelina Zawisza miała tylko 13 lat W najnowszym wywiadzie dla portalu Zero.pl Marcelina Zawisza wróciła pamięcią do momentu, który na zawsze zmienił jej życie. Miała zaledwie 13 lat, gdy zaczęła odczuwać ból nogi. Jak sama przyznała, początkowo nie traktowała tego poważnie. „Miałam 13 lat. Trochę bolała mnie noga, a trochę chciałam zwolnienie z WF-u, bo miałam niesympatycznego wuefistę. Ale z tych dwóch: jednak przede wszystkim bolała mnie noga”, wspomina. Szybko jednak okazało się, że to nie jest zwykły uraz. Rezonans magnetyczny ujawnił dramatyczną prawdę — nowotwór kości. "Okazało się, że kość jest przeżarta przez nowotwór. Po prostu: miazga. Lekarze nie do końca rozumieli, jak to możliwe, że jeszcze chodziłam, a nawet odbijałam piłkę nad siatką. Dostałam kulę i chemioterapię", ujawniła. Choroba odebrała jej normalne dzieciństwo. Zamiast szkolnych korytarzy, szpitalne sale. Zamiast codziennych zajęć, walka o zdrowie. W tych najtrudniejszych chwilach nie była jednak sama. Największym wsparciem okazał się jej ojciec. „W najbardziej krytycznych momentach, gdy mój organizm przestawał funkcjonować, były święta, a nie było pewne, czy dożyję kolejnego tygodnia, był przy mnie tata. Cały czas był przy mnie tata. Miał umowę o pracę, mógł sobie na to pozwolić”, wyznała. To właśnie jego obecność dawała jej siłę, gdy sytuacja stawała się dramatyczna. CZYTAJ TEŻ: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno Nowotwór powrócił po latach. Płuca zajęte w 90 proc. Po latach, gdy życie nabrało tempa, a kariera polityczna zaczęła się rozwijać, wydawało się, że najgorsze już minęło. Marcelina Zawisza działała aktywnie od 2014 r., trafiła na listę Forbes 30 Under 30, pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Zdrowia do 2025 r., a w październiku 2024 r. przeszła polityczne zmiany, obejmując później funkcję przewodniczącej Koła Poselskiego Razem. Niewiele osób wiedziało jednak, że jej zdrowie znów zostało wystawione na próbę. Nowotwór powrócił. Tym razem zaatakował płuca. I zrobił to w zatrważającym tempie. „Najkrócej mówiąc, w ciągu trzech miesięcy od "czystego" płuca przeszłam do płuca zajętego w 90 proc. przez nowotwór”, ujawniła. Marcelina Zawisza nie ma wątpliwości. O jej życiu zdecydował czas. Szybka diagnostyka i dostęp do badań okazały się kluczowe. „Gdybym szybko nie miała badania, bądź co bądź krótko po poprzednim, to bym nie żyła. Po prostu: już by mnie nie było”, podkreśliła. Te słowa wybrzmiewają dziś szczególnie mocno, zwłaszcza w kontekście jej zaangażowania w kwestie zdrowia publicznego. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu
Łatwogang znów wywołał poruszenie w sieci! Ikona futbolu wsparła zbiórkę w spektakularny sposób
Łatwogang ponownie wywołał ogromne emocje w sieci. Tym razem pokazał kulisy spotkania z legendą futbolu.. Były gwiazdor Arsenalu nie tylko docenił akcję charytatywną influencera, ale także zdecydował się ją wesprzeć w spektakularny sposób, przekazując unikalną nagrodę na licytację.
Łatwogang i Thierry Henry – kulisy wyjątkowego spotkania Łatwogang opublikował nowe nagranie w piątek, 1 maja, które natychmiast przyciągnęło uwagę internautów. Materiał pojawił się w mediach społecznościowych i pokazuje rozmowę influencera z Thierrym Henrym. Spotkanie nie było przypadkowe – jego głównym tematem była akcja charytatywna prowadzona na rzecz Fundacji Cancer Fighters. Influencer wyjaśnił, że miał okazję opowiedzieć legendzie futbolu o całej inicjatywie. Jak sam podkreślił, projekt bardzo spodobał się Henry’emu. W efekcie były reprezentant Francji zdecydował się aktywnie włączyć w działania i – jak relacjonuje Łatwogang – „postanowił dołożyć swoją cegiełkę od siebie”. Thierry Henry przekazuje VIP wejściówki na mecz Arsenalu Wsparcie Thierry’ego Henry’ego przybrało bardzo konkretną formę. Były zawodnik Arsenalu FC, FC Barcelony oraz reprezentacji Francji przekazał na licytację cztery wejściówki VIP na mecz londyńskiego klubu w nadchodzącym sezonie. Nagroda ma wyjątkowy charakter. Osoba, która wygra aukcję, będzie mogła obejrzeć spotkanie razem z trójką bliskich. Co więcej, miejsca znajdują się tuż obok samego Henry’ego, co czyni ofertę jeszcze bardziej unikalną. Rekordowa zbiórka Łatwoganga dla Cancer Fighters Akcja prowadzona przez Łatwoganga już wcześniej przeszła do historii. Zbiórka na rzecz Fundacji Cancer Fighters osiągnęła wynik ponad 282 mln 741 tys. zł. To dane z 27 kwietnia, godz. 21.00, opublikowane na stronie dissnaraka.cancerfighters.pl. Kwota ta stanowi zadeklarowaną wartość wpłat i wyróżnia się na tle innych inicjatyw charytatywnych w Polsce. Skala przedsięwzięcia pokazuje ogromne zaangażowanie społeczności oraz zasięg działań Łatwoganga. Zobacz też: Po zbiórce Łatwoganga fundacja ruszyła do działania. Pierwsi podopieczni Cancer Fighters dostali ogromne wsparcie Pierwsze miliony już rozdysponowane – konkretna pomoc dla dzieci 30 kwietnia oficjalna strona zbiórki została zaktualizowana, a pierwsze środki trafiły do najbardziej potrzebujących. Blisko 7 mln zł przekazano tam, gdzie pomoc była najpilniejsza, obejmując wsparciem 57 dzieci. Wśród beneficjentów znalazł się Henio, który walczy ze wznową ostrej białaczki szpikowej – otrzymał 2,2 mln zł. Kolejną osobą jest 4-letnia Marcelina, zmagająca się z rzadką, śmiertelną chorobą genetyczną – przekazano jej prawie 27 tys. zł. Pomoc otrzymał także 2-letni Antoś, który walczy z guzem mózgu – trafiło do niego ponad 21 tys. zł. Internauci reagują na akcję Łatwoganga i Henry’ego Pod nagraniem opublikowanym przez Łatwoganga pojawiła się lawina komentarzy. Internauci oraz znane osoby nie kryją emocji i wprost komentują skalę wydarzenia. Wśród reakcji dominują krótkie, entuzjastyczne wpisy, takie jak „brawo 🔥”, „Pięknie! ❤️ Sky is the limit dla Ciebie chłopaku! 😍🔥💪” czy „Łooooo coś pięknego 🥹♥️”. Nie zabrakło też mocniejszych słów uznania – pojawiły się komentarze „Król.”, „Jesteś królem !🤴 ❤️”, „Szef”, „Boss🔥🔥🔥🔥🔥” oraz „GOAT 🔥💪”. Internauci podkreślają również zaskoczenie kolejnymi działaniami influencera, pisząc m.in. „Nie przestajesz zaskakiwać 😅” czy „Poczekaj, bo podnoszę szczękę z podłogi!!! 🔥”. W komentarzach widać także zaangażowanie społeczności w samą akcję – jeden z użytkowników napisał: „Szukam osoby, która chciałaby wziąć ze mną udział w licytacji.”. Reakcje jasno pokazują, że inicjatywa Łatwoganga wywołała ogromne poruszenie i szerokie wsparcie wśród odbiorców. ZOBACZ TEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu
Był królem komedii, jego rola w filmie "Sami swoi" do dziś jest kultowa. Ale Wacława Kowalskiego sława nie cieszyła, bo marzył o innej karierze
Jego twarz znają wszyscy Polacy. I nawet jeśli nie pamiętają jego nazwiska, to bezbłędnie wskazują, że zagrał Kazimierz Pawlaka w filmie „Sami swoi” i dwóch jego kolejnych częściach. Ta postać zapewniła mu gigantyczną popularność, której Wacław Kowalski nie lubił. Także dlatego, że wcale nie chciał zostać aktorem i przez całe lata żałował, że nie wybrał swojego wymarzonego zawodu.
2 maja mija 110 rocznica urodzin Wacława Kowalskiego – aktora, który kojarzy się od razu z rolą krewkiego przesiedleńca Kazimierza Pawlaka w „Samych swoich”. Zagrał ją genialnie i dzięki niej stał się legendą. Wacław Kowalski grał komediowe role, ale w życiu prywatnym nie był wesołym człowiekiem. Męczyła go ogromna popularność, zdarzało się, że ludzie na jego widok wołali: „Pawlak, podejdź no do płota!”, co czasem go irytowało. Marzył o innej karierze, przeżył ogromną tragedię. Jak potoczyło się życie Wacława Kowalskiego? Wacław Kowalski - dzieciństwo naznaczone stratą Urodził się w 1916 roku w miejscowości Gżatsko (obecnie Gagarin), na terenie Rosji. Dzieciństwo i młodość spędził w Gnojnie, na Lubelszczyźnie. Mieszkał tam z rodzicami i trzema siostrami. Już jako młody chłopak, Wacław Kowalski przeżył stratę bliskiej osoby. W wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł jego ojciec, kowal. "Podczas pracy w kuźni odłamek metalu wpadł dziadkowi do oka. Niedługo po przeprowadzonej w Warszawie operacji zachorował na zapalenie opon mózgowych i organizm poddał się", wspominał syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski. Kolejnym potężnym ciosem była śmierć jednej z trzech sióstr. 12-letnia Józia utopiła się w Bugu. "Wracając z koleżankami z odpustu w kościele w Niemirowie, postanowiła się wykąpać. Mówiłam jej wówczas: "Chodź do domu", ale nie posłuchała. Wróciłam do Gnojna, a niedługo po tym dowiedziałam się, że porwał ją nurt rzeki. Ciało znaleziono kilkaset metrów dalej, koło skarpy", wspominała jedna z mieszkanek Gnojna. Wacław Kowalski – jak niedoszły śpiewak został aktorem, a po drodze nauczycielem Te tragedie bardzo przeżył, ale nie załamały go. Był młody, zdolny, marzył, by ruszyć w świat. Śpiewał barytonem i myślał o występach w operze. Jednak rzeczywistość zmusiła go do wyboru innej drogi. W 1937 roku skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej oraz jako nauczyciel w szkole na Polesiu. Potem przyszła wojna, Kowalski brał udział w Kampanii Wrześniowej, 1939 roku. Po wojnie zaczął studia w wymarzonym Konserwatorium w Łodzi. I być może zrobiłby karierę jako śpiewak, zaczął jednak statystować w tamtejszym teatrze Wojska Polskiego. Tam wypatrzył go słynny reżyser Leon Schiller. Wacław Kowalski zagrał rólkę "Krakowiakach i góralach" w teatrze, oraz epizod w „Zakazanych piosenkach”, filmie z 1946 roku. Tak zaczęła się jego aktorska kariera. W 1951 roku zdał, jako aktor egzamin eksternistyczny w Szkole Teatralnej w Warszawie. Zagrał wiele ról, która zapadły w pamięć widzom. Na jego dorobek artystyczny składały się role w produkcjach takich jak "Przygoda na Mariensztacie", "Ewa chce spać", "Stawka większa niż życie" czy "Wojna domowa". Był bardzo lubiany jako dozorca, Ryszard Popiołek w serialu „Dom”. I oczywiście Kazimierz Pawlak w kultowej serii filmów, którą rozpoczęli "Sami swoi" Sylwestra Chęcińskiego, w 1967 roku. To nie on miał zagrać Pawlaka, a jeden z mistrzów aktorstwa Początkowo nie był brany pod uwagę do roli Pawlaka. Sylwester Chęciński myślał o wielkim Jacku Woszczerowiczu, już wtedy legendzie wśród polskich aktorów. Ale mistrz był schorowany, nie ruszał się z Warszawy i trzeba było szukać innego kandydata. Sama produkcja też nie budziła entuzjazmu. „Stary, po co ty się bierzesz za wiochę?”, pytali znajomi Sylwestra Chęcińskiego. Tematyka wiejska nie była wtedy w modzie. Ale on wiedział, że chce robić ten film. O Wacławie Kowalskim pomyślał, bo pracował z nim już wcześniej. Po latach wspominał że ten wybór był, jak uśmiech losu. „Mały zadziora, wulkan energii, choleryk”, mówił o Wacławie Kowalskim w roli Pawlaka. Wydawało się, że aktor, znany wtedy głównie z ról drugoplanowych nie ma podejścia do wspaniałego Władysława Hańczy – Kargula. A jednak stworzyli razem duet-legendę. Potem obaj zrobili jeszcze „Nie ma mocnych”( 1974) i „Kochaj albo rzuć”( 1977). Żonę, Stasię kochał ponad wszystko Wacław Kowalski miał 27 lat, kiedy założył rodzinę. Z przyszłą żoną, Stanisławą, wpadli sobie w oko, już na pierwszym spotkaniu. W 1943 roku para pobrała się w kościele Św. Anny w Białej Podlaskiej. Żeby zarobić na rodzinę, Wacław Kowalski rozpoczął pracę przy kolczykowaniu zwierząt. Zaledwie 3 lata później na świecie pojawił się ich pierworodny syn Jan, a po dziesięciu latach urodził się kolejny syn, Maciej. Synowie byli dumą ojca, obaj poszli na medycynę. Ale początki nie były łatwe, młody Wacław Kowalski usiłował pogodzić obowiązki domowe, pracę i studia na Konserwatorium w Łodzi. Z czasem rodzina przeniosła się do Brwinowa koło Warszawy. Podobno poza planem filmowym był człowiekiem cichszym, bardziej wycofanym, niż można by się spodziewać. Dla Wacława Kowalskiego małżeństwo było jednym z najważniejszych punktów odniesienia – stabilnością w świecie, który rzadko ją oferuje. Żona była dla niego nie tylko partnerką, ale też oparciem, kimś, kto rozumiał, czym jest życie obok aktora. Nie był człowiekiem znanym ze skandali ani medialnych wyznań. Chronił swoją prywatność. Tragedia, która zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się, gdy w 1982 roku młodszy z synów - Maciej, zginął w wypadku samochodowym. Miał wówczas 26 lat, był na ostatnim roku studiów medycznych. Aktor nie mógł sobie wybaczyć, że nie poświęcił mu wystarczająco dużo uwagi. Załamał się, wpadł w depresję i ostatecznie postanowił zakończyć aktorską karierę. „Pojechaliśmy z Jerzym Janickim, by zachęcić go do grania i wyrwać z depresji” , wspominał Andrzej Mularczyk, jeden z twórców serialu "Dom" w którym Kowalski grał tak lubianą rolę dozorcy Popiołka. On jednak nie chciał słyszeć o powrocie do pracy, deklarując stanowczo, że "to już go nie interesuje". Pokazał odwrócony do ściany telewizor. Zamknął się w domu, pracował w ogrodzie, hodował pszczoły, robił zakupy. Zmarł w 1990 roku w wieku zaledwie 74 lat. Umarł z powodu udaru, w drodze do szpitala. Został pochowany na cmentarzu w podwarszawskim Brwinowie. "Do tej pory brakuje mi bardzo ojca, tego wielkiego moralnego autorytetu. Podobnie jak i mamy (...) Bo moi rodzice bardzo się kochali, zawsze mogłem na nich liczyć i nigdy się na nich nie zawiodłem. To było wspaniałe małżeństwo", mówił starszy syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski (cytat za filmsamiswoi.wixite. com)
Muniek Staszczyk szczerze w podcaście. Po tym, co przeżył w Londynie, ma zakaz
Muniek Staszczyk, lider T.Love, od lat pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej. Jednak w ostatnich latach jego życie zmieniło się diametralnie po dramatycznym udarze. Dziś artysta coraz częściej mówi o konsekwencjach choroby i przewartościowaniu codzienności, także w najnowszych rozmowach.
Historia Muńka Staszczyka to opowieść nie tylko o muzyce, ale też o granicznych doświadczeniach, które zmieniają perspektywę. Po latach intensywnego życia i koncertów przyszedł moment zatrzymania. Od tamtej chwili jego codzienność wygląda zupełnie inaczej, a on sam coraz częściej dzieli się refleksjami na temat zdrowia, ograniczeń i nowego podejścia do życia. Muniek Staszczyk i udar, który zmienił wszystko. Co wydarzyło się w Londynie? W lipcu 2019 roku Muniek Staszczyk doznał udaru krwotocznego podczas pobytu w Londynie. Trafił do szpitala w ciężkim stanie po tym, jak został znaleziony nieprzytomny w pokoju hotelowym w pobliżu lotniska Heathrow. Diagnoza była dramatyczna – wylew krwi do mózgu. Lekarze nie dawali gwarancji powrotu do pełnej sprawności, a sam artysta otwarcie przyznawał, że był to moment graniczny jego życia. Powrót do zdrowia był procesem długim i wymagającym. Po hospitalizacji w Wielkiej Brytanii Staszczyk kontynuował leczenie i rehabilitację w Polsce. Choć wrócił na scenę, nie był już tym samym człowiekiem – zarówno fizycznie, jak i mentalnie. Udar wymusił zmianę stylu życia, większą dyscyplinę i akceptację ograniczeń, które wcześniej wydawały się nie do pomyślenia. TYLKO U NAS: Grażyna Torbicka do dziś nie może zapomnieć tego wywiadu. Nie poszedł po jej myśli... "Zaszli mi za skórę!" Muniek Staszczyk szczerzeo ograniczeniach po wylewie. "Mam po prostu zakaz" W podcaście "Abonent czasowo niedostępny" Muniek Staszczyk mówi o swojej codzienności po udarze bez filtrów i upiększeń. Jego słowa są surowe, ale jednocześnie pełne refleksji i pokory wobec tego, co się wydarzyło. "Jeżdżę teraz komunikacją publiczną, bo mam po prostu zakaz po udarze prowadzenia samochodu" – zdradził. W tej samej rozmowie Staszczyk odniósł się także do swojego dawnego stylu życia i jego konsekwencji: "Jestem człowiekiem miejskim. Kiedyś znałem wszystkie knajpy w tym mieście, dzisiaj nie znam żadnej, po prostu ze względów zdrowotnych. Jestem po wylewie. Dzięki Bogu, że jest tak jak jest i wyszedłem z tego. Teraz temat konsumpcji to po prostu jest historia" – tłumaczył. SPRAWDŹ TEŻ: Monika Richardson długo to ukrywała. "Zaczęło się w trzecim małżeństwie"
Debiutowała w "Awanturze o Basię", ale straciła główną rolę! Po latach Małgorzata Potocka wyznała dlaczego. Mówi o byciu nieznośną…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w jej domu, gdzie wróciła do wyjątkowych wspomnień z dzieciństwa. Aktorka pokazała nam niezwykłą pamiątkę związaną z filmem "Awantura o Basię" i opowiedziała historię, o której mało kto wiedział.
Małgorzata Potocka w rozmowie z Rafałem Kowalskim odsłoniła kulisy jednego z najwcześniejszych momentów swojej kariery. Choć dziś kojarzona jest z klasą i doświadczeniem, jako dziecko potrafiła postawić na swoim – i to w sposób, który zaważył na jej ekranowym debiucie. Małgorzata Potocka o utracie głównej roli w "Awanturze o Basię" Już na początku rozmowy Rafał Kowalski nie pozostawia wątpliwości, że temat "Awantury o Basię" jest obowiązkowy, a aktorka natychmiast podejmuje ten wątek. Małgorzata Potocka odpowiada bez unikania trudnych z perspektywy dziecka wspomnień: "Ja akurat w tym filmie gram małą rólkę, bo byłam bardzo wstrętna, byłam bardzo niegrzeczna". W tych kilku słowach zawiera się historia, która brzmi niemal jak anegdota, ale jednocześnie odsłania realia pracy na planie filmowym z udziałem dziecka. "Miałam grać główną rolę, ale byłam tak nieznośna, że szybko ze mnie zrezygnowano i dano mi taką niedużą rólkę" – wyznała w materiale Viva.pl. W dalszej części rozmowy Małgorzata Potocka tłumaczy, że jej obecność na planie nie była wynikiem castingu. "Nie było castingu. Ja byłam dzieckiem kina" – powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. "Ja się wychowywałam na hali zdjęciowej, tata reżyser, tata scenograf, matka reżyser. Ja byłam cały czas w tym tyglu filmowym" – wspominała. To właśnie ta pewność siebie sprawiła, że jako sześciolatka nie bała się stawiać warunków. Jak wyznała w rozmowie dla Viva.pl: "Miałam 6 lat i postawiłam bardzo ważne warunki, że sukienki mogą być tylko czarne”. SPRAWDŹ: Odwiedziliśmy z kamerą Małgorzatę Potocką: „To miał być dom na chwilę. A mieszkam tu już 20 lat!” Unikalny plakat i wzruszający gest córki. Małgorzata Potocka pokazała nam osobistą pamiątkę Wizyta kamery Viva.pl w domu aktorki to jednak nie tylko wspomnienia z planu, ale także momenty bardziej intymne. Jednym z nich było pokazanie wyjątkowej pamiątki – plakatu filmu "Awantura o Basię", który zajmuje szczególne miejsce w jej życiu. Rafał Kowalski zauważył: zdobyć taki plakat to chyba jest wielkie wyzwanie. Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl podkreśliła, że za tym przedmiotem stoi ogromny wysiłek i zaangażowanie jej córki. Aktorka nie kryła wzruszenia, opowiadając o tym, jak plakat trafił w jej ręce. "No i właśnie to wyzwanie postawiła sobie moja córka Matylda" – powiedziała. Jak dodała, zdobycie tej pamiątki wymagało prawdziwej determinacji: "Ona naprawdę chyba przejechała pół Polski, żeby w tych antykwariatach poznajdować wszystko na sprzedaż i znaleźć ‘Awanturę o Basię’". Ten gest sprawił, że plakat stał się czymś znacznie więcej niż tylko filmowym artefaktem. "Matylda mi znalazła ten plakat, jestem taka szczęśliwa, bo to jest unikalny, absolutnie unikalny" – podkreśliła w rozmowie dla Viva.pl. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Ten gest Marty Nawrockiej na pogrzebie Litewki nie był przypadkowy. Kryje się za nim niezwykła historia
Podczas pogrzebu posła Łukasza Litewki uwagę wielu przyciągnęła Nawrocka i jej symboliczny, cichy hołd. Historia tego gestu zaczęła się jednak znacznie wcześniej – i niesie ze sobą znacznie głębsze znaczenie.
Pogrzeb Łukasza Litewki był momentem refleksji, ale też przestrzenią, w której emocje wybrzmiewały najmocniej w ciszy. Hołd Nawrockiej zwrócił uwagę po tym, jak fotografka Alicja Stefaniuk opisała pewną niezwykłą historię. Marta Nawrocka w apaszce od Łukasza Litewki. Hołd dla posła poruszył Polaków To, co na pierwszy rzut oka mało wyglądać jak zwykły dodatek, w rzeczywistości miało konkretne znaczenie. Nawrocka nie wybrała tej apaszki przypadkowo. Kilka tygodni wcześniej otrzymała ją od samego Łukasza Litewki. Od tamtego momentu apaszka była przez nią noszona regularnie. Nie jako ozdoba, ale jako coś w rodzaju znaku pamięci i skojarzenia z konkretnymi wartościami, które Litewka reprezentował. Szczegółową historię opowiedziała Alicja Stefaniuk, fotografka pierwszej damy: "Ta historia zaczyna się 3 lutego. Pałac Prezydencki. Czekałam na rozpoczęcie spotkania, gotowa wykonać fotorelację ze spotkania w sprawie patoschronisk w Polsce. Wtedy podszedł do mnie poseł Łukasz Litewka. Przedstawił się z uśmiechem, bez dystansu. I może zabrzmi to patetycznie, ale od razu dało się od niego wyczuć dobro i zauważenie drugiego człowieka. Tego dnia podarował Pierwszej Damie apaszkę polskiej firmy, jak się potem dowiedziałam, z symbolami polskich miast i zabytków. Od tamtej chwili często ją zakładała, jakby wysyłała cichy sygnał o wartościach, o uważności, o tym, co ważne. Zauważyłam ją także wczoraj, podczas pogrzebu. Jako gest pamięci i hołd dla posła Łukasza Litewki.” View oEmbed on the source website
Grażyna Torbicka do dziś nie może zapomnieć tego wywiadu. Nie poszedł po jej myśli... "Zaszli mi za skórę!"
Grażyna Torbicka przez lata przeprowadziła setki rozmów z największymi nazwiskami kina. Nie wszystkie jednak przebiegały zgodnie z planem. W formacie "KULA VIVY!" wraca pamięcią do spotkań, które szczególnie zapadły jej w pamięć – zarówno tych inspirujących, jak i trudnych.
Dziennikarka od lat uchodzi za jedną z najbardziej profesjonalnych i eleganckich rozmówczyń w polskich mediach. Jej doświadczenie obejmuje wywiady z legendami światowego kina, ale – jak sama przyznaje – nawet najlepiej przygotowany dziennikarz nie zawsze ma wpływ na przebieg rozmowy. Wspomnienia z niektórych spotkań do dziś wywołują w niej silne emocje. Grażyna Torbicka i Martin Scorsese: spotkanie, które zapisało się w pamięci na zawsze W rozmowie z Rafałem Kowalskim Grażyna Torbicka wraca do jednego z najbardziej symbolicznych momentów w swojej karierze w odpowiedzi na wylosowane pytanie: Do dziś nie mogę zapomnieć spotkania z... "No, mam kilka takich spotkań, ale ponieważ rozmawiamy tu, gdzie rozmawiamy, w pokoju 503 w hotelu Bristol, to dokładnie w tym miejscu, w którym ja w tej chwili siedzę, siedział swego czasu Martin Scorsese" – wspomina. To właśnie tam rozpoczęła się ich rozmowa, która szybko przerodziła się w długi i znaczący wywiad. Scorsese, znany nie tylko jako wybitny reżyser, ale również strażnik dziedzictwa filmowego, przyjechał do Polski z konkretną misją. "Jak wiadomo, on bardzo dba o światowe zasoby kinematograficzne, stara się zachowywać te największe dzieła filmowe, uchronić je od zapomnienia i przyjechał do Polski właśnie dlatego, żeby po raz kolejny jeszcze spojrzeć na to, co można tu zarchiwizować" – tłumaczy Torbicka. To nadało rozmowie szczególny kontekst – nie była to jedynie promocja czy kurtuazyjna wymiana zdań, ale spotkanie wokół ważnej idei. TYLKO U NAS: "Przetrwaliśmy trudne lata". Grażyna Torbicka szczerze o swoim najważniejszym życiowym projekcie. W tym roku czeka go okrągły jubileusz Grażyna Torbicka o braciach Coen. "Zaszli mi za skórę" Nie wszystkie rozmowy w karierze Grażyny Torbickiej przebiegały jednak w równie komfortowej atmosferze. Dziennikarka szczerze przyznaje, że jednym z najbardziej wymagających doświadczeń był wywiad z braćmi Coen. Już na początku rozmowy pojawiły się trudności. "Już nie pamiętam, czy to było po filmie ‘To nie jest kraj dla starych ludzi’, ale zdecydowanie panowie byli nie w humorze i nie w nastroju udzielania wywiadów. I odpowiadaliali: tak, nie: – wspomina. Lakoniczne odpowiedzi i brak zaangażowania rozmówców sprawiły, że wywiad zaczął wymykać się spod kontroli. Mimo niesprzyjających warunków Torbicka postawiła na swoje doświadczenie i przygotowanie. "Zwykle jestem jednak przygotowana do takiej rozmowy. A to jest najsilniejsza broń" – podkreśla, wskazując fundament swojej pracy. Widząc, że rozmówcy nie wykazują inicjatywy, zdecydowała się przejąć stery. "Ponieważ widziałam, że oni nie mają ochoty w ogóle odpowiadać, więc troszeczkę za nich odpowiadałam, podprowadzając kolejne pytanie" – wyjaśnia. Przełom nastąpił niespodziewanie szybko. "No i gdzieś tam w trzeciej, czwartej minucie pękły te granice, te bariery i ruszyli" – relacjonuje. Choć początek był trudny, rozmowa ostatecznie nabrała tempa i zakończyła się powodzeniem. Nie zmienia to jednak faktu, że doświadczenie to zapadło jej głęboko w pamięć. "Ale to na pewno będę zawsze pamiętała. Bracia Coen zaszli mi za skórę" – podsumowuje z charakterystyczną szczerością. TYLKO W VIVIE! Mogła zrobić karierę za granicą, za każdym razem odmawiała. Grażyna Torbicka zdradza, dlaczego nigdy nie zdecydowała się opuścić Polski Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Po burzliwym rozstaniu odnalazł prawdziwą miłość. Gwiazdor „Z Archiwum X” ożenił się po raz drugi po 60-tce. Zaskakuje wyznaniem o młodszej ukochanej
Po 60. roku życia ożenił się po raz drugi i dziś nie ukrywa, że to właśnie teraz czuje się naprawdę spełniony. Kim jest ukochana Davida Duchovnego?
David Duchovny ponownie przyciąga uwagę, ale tym razem nie zawodowymi projektami. Po 60-tce aktor zdecydował się na kolejny ślub i dziś z zaskakującą szczerością opowiada o swoim życiu prywatnym. U boku młodszej partnerki odnalazł spełnienie, a niedawno para świętowała pierwszą rocznicę małżeństwa. David Duchovny małżeństwo po 60-tce – nowy etap życia aktora David Duchovny, znany na całym świecie z kultowego serialu „Z Archiwum X”, ponownie zaskoczył opinię publiczną. Aktor, który przez lata budził ogromne zainteresowanie swoim życiem prywatnym, po 60-tce wkroczył w zupełnie nowy rozdział. To właśnie teraz zdecydował się na drugi ślub i – jak sam podkreśla – odnalazł coś, czego wcześniej mu brakowało. W jednym z wywiadów wyznał wprost: „Czuję radość w moim małżeństwie”. To krótkie zdanie wywołało lawinę komentarzy i zainteresowania jego obecną relacją. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy Drugi ślub i rocznica. Co wiadomo o związku gwiazdora? Drugie małżeństwo Davida Duchovnego przyciąga uwagę nie tylko ze względu na jego status gwiazdy. Jego żona jest młodsza o trzy dekady, co dodatkowo podsyca emocje wokół tej relacji. Monique Pendleberry jest florystką. A los połączył tych dwoje trzy lata po pierwszy rozwodzie Davida. Jak się poznali? Nie była to historia rodem z czerwonego dywanu, lecz zupełnie zwyczajne spotkanie. Ich drogi przecięły się w barze z sokami – miejscu, gdzie Monique pracowała, a które należało do przyjaciela Davida. Przez lata konsekwentnie trzymali swoją relację z dala od błysku fleszy i medialnego szumu. Dopiero po latach podzielili się swoim szczęściem z całym światem. Pod koniec 2025 roku aktor w jednym z wywiadów zdradził, że od kilku miesięcy jest szczęśliwym mężem. Para niedawno świętowała pierwszą rocznicę ślubu. To ważny moment, który aktor podkreślił w swoich wypowiedziach, wskazując na stabilność i radość płynącą z tej relacji. Choć szczegóły ich codziennego życia pozostają w dużej mierze prywatne, Duchovny jasno daje do zrozumienia, że obecny związek jest dla niego wyjątkowy. Burzliwa przeszłość miłosna Davida Duchovnego Zanim jednak aktor odnalazł szczęście, jego życie uczuciowe było szeroko komentowane. W przeszłości był łączony z wieloma kobietami, a jego relacje często trafiały na pierwsze strony gazet. W jego życiorysie uczuciowym nie brakowało głośnych nazwisk – wśród kobiet, z którymi był łączony, pojawiały się m.in. Sheryl Lee, Sharon Stone, Dana Wheeler-Nicholson, Winona Ryder czy Ashley Judd. Ślub Davida Duchovnego z Téą Leoni odbył się w 1997 roku i od razu przyciągnął uwagę mediów. Aktorka była od niego młodsza o 6 lat, a wcześniej – półtora roku przed poznaniem gwiazdora – zakończyła swoje pierwsze małżeństwo. Ich historia rozwijała się w zawrotnym tempie. Decyzję o ślubie mieli podjąć już po ośmiu tygodniach znajomości, co tylko dodało tej relacji nuty sensacji. Ich relacja niemal nieustannie znajdowała się pod lupą mediów. Każdy kryzys – a tych nie brakowało – szybko stawał się tematem numer jeden, podobnie jak kolejne powroty, które elektryzowały opinię publiczną. Mimo tej huśtawki emocji przez długi czas tworzyli związek postrzegany jako trwały. W 1999 roku powitali na świecie córkę Madelaine West, a w 2002 roku ich rodzina powiększyła się o syna Kyda Millera. Ostatecznie para rozstała się w 2014 roku. David Duchovny długo deklarował, że ponowne małżeństwo nie znajduje się w jego planach i nie zamierza już wracać na ślubny kobierzec. Ale, jak już wiemy, los napisał dla niego inny scenariusz. Sprawdź też: Jego walkę o życie śledziła cała Polska. Mało kto wie, że na SORze usłyszał: "Nic panu nie jest"
Monika Richardson długo to ukrywała. "Zaczęło się w trzecim małżeństwie"
Monika Richardson w podcaście "Mój Świat" opowiedziała o swojej relacji z alkoholem z wyjątkową szczerością. Dziennikarka wróciła do trudnych doświadczeń z przeszłości, mówiła o wpływie bliskich oraz o tym, jak dziś postrzega swoje życie. To opowieść nie o sensacji, lecz o świadomości i zmianie.
W rozmowie Richardson nie unika trudnych tematów. Jej historia pokazuje, jak łatwo przekroczyć granicę między okazjonalnym piciem a nawykiem, który zaczyna pełnić zupełnie inną funkcję. Jednocześnie podkreśla, że proces wychodzenia z tego miejsca nie jest jednorazową decyzją, lecz drogą – często związaną z refleksją nad relacjami i własnymi schematami. Monika Richardson o alkoholu i rodzinie Monika Richardson, mówiąc o alkoholu, nie oddziela własnych doświadczeń od historii rodzinnej. W jej narracji pojawia się nieżyjący już brat – ważny, stanowiący część większej całości. "Był uzależniony właściwie od wszystkiego. Od wszystkich substancji lotnych, płynnych i stałych. I bardzo łatwo się uzależniał" – mówiła jakiś czas temu w rozmowie ze "Światem Gwiazd". Wątek powrócił w najnowszym podcaście "Mój Świat", a dziennikarka jasno zaznaczyła swoją postawę: "jeśli chodzi o jakiekolwiek środki psychogenne, to jestem opcja zero, bo wystarczająco doświadczyłam z moim bratem." Przez jakiś czas była też przeciwna alkoholowi, jednak zmieniło się to wraz z trzecim małżeństwem... ZOBACZ TEŻ: Sława Przybylska kończy karierę? 94-letnia legenda zdradza, co dalej i zaskakuje spokojem Monika Richardson szczerze o współuzależnieniu. "Mam uzależnieniową naturę" Najbardziej poruszający fragment rozmowy dotyczy momentu, w którym picie przestało być okazjonalne. "Nie bardzo mi ten alkohol sprawiał przyjemność i tak naprawdę takie picie codzienne, na granicy alkoholizmu, zaczęło się w moim trzecim małżeństwie, gdy byłam z osobą uzależnioną. To był tekst mojej macoszki, którą bardzo cenię i kocham. Ona powiedziała: "Jak on tak pije, to ty musisz pić z nim, pamiętaj, bo dzięki temu musisz mieć jakąkolwiek kontrolę". (...) Ja wtedy zaczęłam pić codziennie. Myślę, że mam uzależnieniową naturę" – przyznała Monika Richardson. Dziennikarka nie idealizuje swojej drogi – ale też jej nie dramatyzuje. Pokazuje ją jako proces, który prowadzi do większej świadomości i spokoju. A dziś zapewnia, że przestała pić alkohol. "Nie mam takiej potrzeby (...), nie chcę odcinać rzeczywistości, bo lubię tę moją rzeczywistość, lubię to miejsce w życiu, w którym jestem." SPRAWDŹ TEŻ: Syn Małgorzaty Rozenek-Majdan zarobił na przyszłość w kilka miesięcy po narodzinach. "Te pieniądze czekają"
Po zbiórce Łatwoganga fundacja ruszyła do działania. Pierwsi podopieczni Cancer Fighters dostali ogromne wsparcie
To jedna z tych historii, które przywracają wiarę w ludzi. Po spektakularnym sukcesie zbiórki Łatwoganga, fundacja Cancer Fighters nie zwalnia tempa – pierwsze miliony już trafiły do potrzebujących dzieci. Pomoc ruszyła błyskawicznie, a efekty są nie tylko konkretne, ale i poruszające.
Za wielkimi liczbami stoją prawdziwe emocje, dramaty i nadzieje. Sukces zbiórki Łatwoganga nie zakończył się na imponującej kwocie – to dopiero początek historii, w której najważniejszą rolę gra realna pomoc. Fundacja Cancer Fighters pokazuje, że sprawczość i zaangażowanie mogą zmieniać życie szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Łatwogang i miliony, które zmieniły wszystko. Tak fundacja Cancer Fighters wykorzystała sukces zbiórki Zbiórka Łatwoganga i Bedoesa okazała się jednym z najbardziej spektakularnych internetowych zrywów dobroczynnych ostatnich miesięcy. Kwota sięgająca niemal ponad 282 milionów złotych nie tylko robi wrażenie, ale przede wszystkim otwiera realne możliwości działania. Fundacja Cancer Fighters od pierwszych chwil po zakończeniu akcji pokazała, że działa sprawnie i zdecydowanie. Liczył się czas, bo w przypadku ciężko chorych dzieci każda chwila ma znaczenie. Organizacja natychmiast przystąpiła do analizowania najpilniejszych przypadków i uruchamiania środków. To także dowód na to, jak ogromną siłę ma dziś społeczność internetowa. Zbiórka Łatwoganga połączyła tysiące osób – influencerów, twórców i zwykłych ludzi – wokół jednego celu. A Cancer Fighters udowodniło, że potrafi tę energię przekuć w konkretne działania. ZOBACZ TEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu Co dzieje się dziś z pieniędzmi zebranymi przez Łatwoganga? Najważniejsze zaczęło się tuż po zakończeniu zbiórki. Fundacja Cancer Fighters niemal natychmiast rozpoczęła proces przekazywania środków dzieciom wymagającym pilnego leczenia. W wielu przypadkach udało się w pełni sfinansować kosztowne terapie, które wcześniej były poza zasięgiem rodzin. Leczenie, które jeszcze niedawno wydawało się nierealne, nagle stało się dostępne. Wsparcie otrzymało już aż 57 dzieci, m.in. Henio, który cierpi na ostrą białaczkę szpikową. Koszt jego leczenia sięga nawet 250 tys. zł miesięcznie. Cancer Fighters przekazało chłopcu 2,2 mln zł. "Heniu! Razem nie przegramy tej walki! Jest apel, jest szybka reakcja i zbiórka Henia została w 100 proc. zabezpieczona. Środki już trafiły na jego leczenie i umożliwiają dalsze etapy terapii, w tym przygotowanie do przeszczepu. Jeszcze kilka dni temu rodzice mówili o rosnących kosztach i ogromnej niepewności. Dziś ta sytuacja jest realnie opanowana dzięki naszej wspólnej akcji z Łatwogangiem i Bedoesem. Obiecaliśmy, że będzie szybko i konkretnie i tak właśnie działamy" – napisała fundacja. Rodzice dzieci podkreślają, że pomoc przyszła w krytycznym momencie. W sytuacjach granicznych czas jest najcenniejszy, a szybka reakcja fundacji pozwoliła uniknąć dramatycznych decyzji i niepewności. SPRAWDŹ TEŻ: To koniec? Łatwogang niespodziewanie wydał oświadczenie. Powiedział wprost: „Nie będę pokazywał się medialnie w żaden sposób"
Sława Przybylska kończy karierę? 94-letnia legenda zdradza, co dalej i zaskakuje spokojem
Sława Przybylska ma 94 lata, ale wciąż imponuje energią, klasą i sceniczną charyzmą. Teraz jednak artystka zapowiada coś, co dla wielu fanów może być trudne do przyjęcia – powoli żegna się z estradą. Jej decyzja nie jest pełna smutku, lecz dojrzałej refleksji i spokoju.
Choć przez dekady była nieodłączną częścią polskiej sceny muzycznej, dziś Sława Przybylska coraz częściej mówi o potrzebie zamknięcia pewnego rozdziału. Jak sama przyznaje, to nie nagła decyzja, lecz coś, co dojrzewało w niej od dłuższego czasu. Mimo to trudno uwierzyć, że artystka, która wciąż zachwyca formą i młodzieńczą energią, naprawdę myśli o odejściu ze sceny. Sława Przybylska planuje koniec kariery. "Czuję, że trzeba to zakończyć" Trudno wyobrazić sobie polską scenę muzyczną bez niej. Sława Przybylska przez ponad sześć dekad konsekwentnie budowała swoją pozycję, pozostając wierną własnemu stylowi i artystycznej wrażliwości. Dziś jednak sama przyznaje, że zbliża się moment, w którym chce powiedzieć "dość" intensywnemu koncertowaniu. "Ja zdaję się, już ten rok, chyba do grudnia... Ja już nie będę występować. Tak po prostu czuję, że trzeba już to zakończyć" – wyznała młodszej koleżance po fachu w audycji "Kayah zaprasza". Choć myśl o zakończeniu kariery pojawiała się już wcześniej, artystka długo ją odsuwała. Scena była dla niej była sposobem na życie, przestrzenią spotkania z ludźmi i emocjami. Publiczność dawała jej energię, a każdy koncert był kolejnym dowodem na to, że muzyka nie zna wieku. Sława Przybylska wielokrotnie podkreślała, że nie chce podejmować decyzji pod wpływem presji. Nie kieruje się metryką ani oczekiwaniami otoczenia. Teraz jednak czuje, że nadszedł moment, by pomyśleć o sobie w inny sposób. ZOBACZ TEŻ: Była przełomem w jej karierze, do dziś budzi sentyment. Wchodząc do studia, nie spodziewała się, że tym hitem zapisze się w sercach milionów Co dalej? Sława Przybylska ma plan na życie po scenie Zakończenie kariery scenicznej nie oznacza dla niej końca kontaktu ze sztuką. "Teraz zaistnieję poezją. Tylko będę właśnie pisać i będzie może wreszcie ta książka o mnie" – zapowiedziała. Nie bez znaczenia jest też fakt, że Sława Przybylska od lat dba o kondycję i dobre samopoczucie. To właśnie aktywność, ruch i pozytywne nastawienie sprawiają, że w wieku 94 lat wciąż emanuje energią i klasą. Jej historia pokazuje, że pasja nie znika – ona po prostu zmienia formę.
Jak szwajcarski pociąg widokowy, tylko w Polsce. „Nieśpieszny” PKP działa jak weekendowy reset
Widoki za oknem, powolne tempo i podróż, która sama w sobie staje się celem. „Nieśpieszny” PKP Intercity przyciąga tych, którzy chcą na chwilę zwolnić i zobaczyć Polskę inaczej. Ten pociąg porównywany jest do szwajcarskich tras widokowych – ale zamiast Alp mamy tu coś równie cennego: spokój.
Szwajcarskie pociągi widokowe od lat uchodzą za jedne z najpiękniejszych doświadczeń podróżniczych na świecie. Nie chodzi w nich o to, by dotrzeć jak najszybciej, ale by chłonąć krajobraz i samą drogę. Teraz podobna idea pojawiła się w Polsce – i szybko stała się jednym z najbardziej zaskakujących trendów tej wiosny. „Nieśpieszny” PKP Intercity to podróż, która działa jak reset. Zamiast gonić – pozwala się zatrzymać. Zamiast przewijać ekran – patrzeć przez okno. I właśnie dlatego przyciąga dziś nie tylko miłośników kolei, ale też wszystkich, którzy mają dość tempa codzienności. Slow life na torach – dlaczego wszyscy nagle chcą zwolnić Jeszcze niedawno liczyło się jedno: jak najszybciej dotrzeć do celu. Szybszy pociąg, krótsza przesiadka, optymalna trasa. Podróż była tylko środkiem do czegoś „ważniejszego”. Dziś coraz więcej osób zaczyna odwracać tę logikę. Szukamy nie tylko miejsca, do którego jedziemy, ale też jakości samej drogi. „Nieśpieszny” idealnie wpisuje się w ten moment zmiany. To nie jest pociąg dla tych, którzy się spieszą – to pociąg dla tych, którzy świadomie chcą zwolnić. Trochę jak weekend offline, tylko w bardziej fizycznej, namacalnej wersji. Nie chodzi o to, żeby odciąć się od świata, ale żeby zmienić tempo jego odbioru. Wsiadasz i nagle okazuje się, że nic nie musisz. Nie musisz odpowiadać na maile, nie musisz „produktywnie” wykorzystać czasu, nie musisz nawet nic planować. Rytm narzuca trasa, stukot kół i widok za oknem. Możesz patrzeć przez szybę i obserwować, jak krajobraz powoli się zmienia. Możesz wrócić do książki, na którą od tygodni nie było czasu. Możesz iść do Warsu na kawę i po prostu siedzieć. Albo rozmawiać z kimś w przedziale – bez pośpiechu, bez rozpraszaczy. To doświadczenie, które dla wielu osób jest dziś zaskakująco rzadkie. Bo żyjemy w rzeczywistości, w której każda chwila ma być „wykorzystana”. Nawet odpoczynek bywa zaplanowany, policzony i zoptymalizowany. „Nieśpieszny” robi coś odwrotnego – oddaje Ci czas bez instrukcji obsługi. I właśnie to „nic” zaczyna mieć największą wartość. Nie jako brak, ale jako przestrzeń. Na myśli, na oddech, na bycie tu i teraz. Dlatego ten pociąg trafia nie tylko do miłośników kolei, ale do wszystkich, którzy czują, że tempo codzienności zaczyna ich wyprzedzać. To mały, ale bardzo konkretny sposób, żeby na chwilę odzyskać kontrolę nad własnym czasem – i przypomnieć sobie, że podróż nie zawsze musi mieć cel. Czasem wystarczy, że trwa. Jak w Szwajcarii? Tak – tylko bardziej swojsko Porównania do szwajcarskich pociągów widokowych nie są przypadkowe. Tam podróż od dawna jest doświadczeniem samym w sobie – panoramiczne okna, powolne tempo i krajobrazy, które ogląda się jak film. Nikt nie wsiada do takiego pociągu „tylko po to, żeby dojechać”. Jedzie się dla drogi. „Nieśpieszny” działa na bardzo podobnej zasadzie, choć w zupełnie innym klimacie. Zamiast spektakularnych Alp mamy krajobraz bardziej subtelny, ale dla wielu – bliższy i bardziej osobisty. To Polska oglądana bez pośpiechu, bez przewijania, bez rozpraszaczy. Za oknem nie ma jednego „wow momentu”, tylko ciągłość. Pola, które zmieniają kolor w zależności od pory dnia. Lasy, które nagle się zagęszczają i znikają. Małe stacje, na których czas jakby się zatrzymał. Jeziora pojawiające się niespodziewanie między drzewami. To widoki, które na co dzień mijamy samochodem albo ignorujemy, skupieni na celu. Tutaj zaczynają mieć znaczenie, bo w końcu mamy czas, żeby je zauważyć. Co więcej, w przeciwieństwie do „pocztówkowej” perfekcji Szwajcarii, polska trasa jest bardziej surowa, autentyczna. Nie jest wyreżyserowana. I właśnie dlatego działa inaczej – bardziej jak wspomnienie niż atrakcja turystyczna. Ten pociąg nie próbuje konkurować spektakularnością. On buduje nastrój. Sprawia, że zaczynasz patrzeć inaczej – nie szukasz efektu, tylko zaczynasz widzieć detale. To trochę jak różnica między filmem a zdjęciem – nie chodzi o jeden idealny kadr, tylko o całą historię. Podróż „Nieśpiesznym” uczy też czegoś jeszcze: że nie trzeba jechać daleko, żeby poczuć zmianę. Wystarczy zmienić tempo. I nagle okazuje się, że to, co znane, może być zupełnie nowe. Powrót do lat 80. – nostalgia, która działa (i smakuje) W „Nieśpiesznym” nie znajdziesz futurystycznych wnętrz ani technologicznych gadżetów. Zamiast tego są klasyczne wagony, przedziały, charakterystyczne tkaniny i detale, które pamiętają lata 80. – od kolorystyki, przez układ siedzeń, po atmosferę, której nie da się odtworzyć w nowoczesnych składach. To jednak nie jest stylizacja „na retro”, jaką znamy z modnych miejsc. To autentyczność. Wnętrza nie udają przeszłości – one ją przypominają. Dla wielu pasażerów to niemal podróż sentymentalna: zapach wagonu, układ siedzeń, sposób, w jaki zamyka się drzwi przedziału. Otwierane okna, spokojny rytm jazdy, rozmowy z nieznajomymi, które pojawiają się naturalnie – bez ekranów, bez słuchawek, bez pośpiechu. Nagle okazuje się, że podróż zaczyna przypominać wakacje sprzed lat. Takie, w których najważniejsze było to, co działo się „po drodze”. Dla jednych to nostalgia. Dla innych – szczególnie młodszych pasażerów – coś zupełnie nowego, niemal odkrycie świata bez filtrów i technologii. Menu jak z dawnych lat – Wars, który przywraca smak podróży Ten klimat nie kończy się na wnętrzach. Bardzo ważną częścią doświadczenia jest wagon Wars – i jego menu, które idealnie wpisuje się w całą koncepcję „Nieśpiesznego”. Zamiast modnych, instagramowych dań dostajesz klasykę, którą wielu pamięta z podróży sprzed lat. Proste, konkretne jedzenie: kanapka ze smalcem, schabowy, kotlet mielony, żurek, jajecznica, tradycyjne dodatki. Do tego kawa w szklance, herbata, oranżada, kompot i szarlotka na deser. To jedzenie, które nie próbuje być „trendy”. Ono ma smakować znajomo. Kojarzyć się z czymś bezpiecznym, oswojonym. Właśnie w tym tkwi siła całego konceptu. „Nieśpieszny” działa na wszystkie zmysły – nie tylko wizualnie, ale też przez smak i atmosferę. Dla starszych pasażerów to powrót do wspomnień. Dla młodszych – doświadczenie czegoś, czego wcześniej nie znali: podróży, w której jedzenie nie jest „przekąską w biegu”, tylko częścią rytuału. Trasy „Nieśpiesznego” – podróż przez całą Polskę, nie tylko z punktu A do B „Nieśpieszny” nie jest przypisany do jednej konkretnej linii – i to właśnie czyni go tak wyjątkowym. Ten pociąg ma ambicję objechać całą Polskę i pokazać ją w rytmie slow. W planach jest kilkadziesiąt różnych połączeń, które docelowo obejmą praktycznie wszystkie regiony kraju. Każda trasa ma swój charakter i często nawet własną nazwę – jak „Góral”, „Krasnal” czy „Sawa”. To nie są zwykłe kursy z punktu A do B, ale raczej małe podróżnicze wydarzenia, które same w sobie mają być atrakcją. Już sama nazwa sugeruje klimat i kierunek – raz będzie to wyjazd w góry, innym razem spokojna trasa przez centralną Polskę albo kierunek nad morze. W praktyce oznacza to, że możesz wybrać podróż dopasowaną do nastroju. Jeśli marzy Ci się klasyczny weekendowy wyjazd – możesz wsiąść na trasie Warszawa – Zakopane i potraktować podróż jako część górskiego wypadu. Jeśli wolisz coś krótszego, bardziej miejskiego – pojawiają się relacje typu Warszawa – Poznań czy Warszawa – Kraków, które w tej wersji przestają być szybkim transferem, a zaczynają przypominać spokojną podróż z widokiem. Są też trasy nad morze – jak kierunki z Warszawy do Trójmiasta – oraz mniej oczywiste przejazdy przez mniejsze miejscowości, gdzie największą atrakcją nie jest cel, tylko sama droga. I właśnie te mniej oczywiste odcinki często robią największe wrażenie. Co ważne, wiele kursów planowanych jest w formule weekendowej. Wsiadasz rano, jedziesz kilka godzin, jesz obiad w Warsie, patrzysz przez okno, wysiadasz – albo wracasz tym samym pociągiem. Bez presji, bez napiętego planu zwiedzania. Kluczowa różnica? „Nieśpieszny” nie wybiera najkrótszej trasy. Jedzie tak, żeby było ciekawiej. Więcej przystanków, więcej zmieniających się krajobrazów, więcej czasu „pomiędzy”. To trochę jak podróżowanie bez mapy skrótów. Zamiast „najszybciej”, wybierasz „najciekawiej”. I właśnie dlatego coraz więcej osób traktuje ten pociąg nie jako sposób dotarcia do celu, ale jako cel sam w sobie.
Szwedzka księżna od lat zmaga się z nietypową chorobą. Tajemnicza dolegliwość nie zagraża jej życiu, ale naraża na kompromitację
Księżniczka Wiktoria ujawniła, że cierpi na prozopagnozję. Następczyni tronu Szwecji nie rozpoznaje twarzy gości, co znacząco utrudnia jej udział w oficjalnych uroczystościach.
Księżniczka Wiktoria, przyszła królowa Szwecji, ujawniła zaskakującą prawdę o swoim życiu. Następczyni tronu cierpi na prozopagnozję, przez co nie rozpoznaje twarzy osób, które spotyka – nawet podczas oficjalnych uroczystości. Problem ten znacząco utrudnia jej wykonywanie królewskich obowiązków i wpływa na codzienne funkcjonowanie. Księżniczka Wiktoria i prozopagnozja – trudna codzienność następczyni tronu Księżniczka Wiktoria, córka króla Karola XVI Gustawa i królowej Sylwii, jest pierwsza w kolejce do objęcia tronu Szwecji. Choć uchodzi za jedną z najbardziej cenionych postaci europejskich monarchii, jej życie skrywa poważne wyzwanie zdrowotne. Następczyni tronu cierpi na prozopagnozję, czyli tzw. ślepotę twarzy. To schorzenie sprawia, że ma ogromne trudności z rozpoznawaniem ludzi. Jak sama przyznała, problem dotyczy zarówno zapamiętywania imion, jak i twarzy. Wiktoria podkreśliła, że w jej pracy jest to szczególnie uciążliwe, ponieważ każdego dnia spotyka bardzo wiele osób. O swojej przypadłości mówiła już w 2008 r. na łamach magazynu „Foraldrakraft”. Od tamtej pory temat powraca jako jeden z najbardziej zaskakujących elementów jej życia. ZOBACZ TEŻ: Tak wyglądał królewski ślub szwedzkiej księżniczki Victorii. Oto nieznane fakty! Nie rozpoznaje gości na balach – jak radzi sobie księżniczka Wiktoria Największe trudności pojawiają się podczas oficjalnych uroczystości w pałacu, gdzie księżniczka Wiktoria musi przywitać setki gości. W takich sytuacjach prozopagnozja staje się realną przeszkodą w wykonywaniu obowiązków reprezentacyjnych. Zmiana fryzury, inny strój czy nietypowy kontekst spotkania mogą sprawić, że nie rozpoznaje rozmówcy. To oznacza, że nawet osoby, które widziała wcześniej, mogą pozostać dla niej nierozpoznawalne. Aby funkcjonować w takich warunkach, księżniczka wypracowała własne metody. Polega na innych sygnałach niż twarz – rozpoznaje ludzi po głosie, sposobie poruszania się czy charakterystycznych gestach. To właśnie te elementy pomagają jej odnaleźć się w sytuacjach, które dla innych są naturalne. Prozopagnozja w życiu publicznym – poważne konsekwencje społeczne Neuropsycholog Randi Starrfelt zwraca uwagę, że prozopagnozja może prowadzić do poważnych problemów społecznych. Ponieważ ludzie zazwyczaj identyfikują innych po twarzy, brak tej umiejętności znacząco utrudnia relacje międzyludzkie. W przypadku księżniczki Wiktorii sytuacja jest jeszcze bardziej wymagająca. Jej codzienność to liczne spotkania – zarówno z nieznajomymi, jak i znanymi osobami. Każde takie wydarzenie stanowi wyzwanie, które wymaga dodatkowego wysiłku i koncentracji. Mimo to Wiktoria nie ukrywa swojego problemu i otwarcie mówi o trudnościach, z jakimi się zmaga. ZOBACZ TEŻ: Księżniczka Wiktoria i książę Daniel, czyli szwedzka następczyni tronu i trener Szczerość księżniczki Wiktorii – otwarte wyznania o problemach zdrowotnych To nie pierwszy raz, gdy księżniczka Wiktoria dzieli się swoimi doświadczeniami zdrowotnymi. W przeszłości mówiła już o dysleksji oraz zaburzeniach odżywiania. Jej szczerość spotyka się z uznaniem zarówno wśród poddanych, jak i obserwatorów życia królewskiego. Mimo trudności, pozostaje jedną z najbardziej lubianych przedstawicielek europejskich monarchii. Jej otwartość i bezpośredniość sprawiają, że zyskała sympatię także zagranicznych mediów. Ostatnio zwróciła na siebie uwagę również zmianą fryzury, jednak to nie wygląd, a autentyczność i gotowość do mówienia o problemach sprawiają, że jej wizerunek pozostaje silny. Księżniczka Wiktoria, mimo prozopagnozji, nie przestaje pełnić swoich obowiązków i nadal aktywnie uczestniczy w życiu publicznym Szwecji. Źródło: Plejada
Po burzliwym procesie z Deppem zniknęła. Dziś życie Amber Heard wygląda zupełnie inaczej. „Straciłam zdolność mówienia”
Amber Heard po głośnym procesie z Johnnym Deppem niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego. Dziś mieszka w Hiszpanii, wychowuje troje dzieci i – jak donoszą media – posługuje się innym nazwiskiem. Jej życie zmieniło się diametralnie. Jak wygląda codzienność byłej gwiazdy Hollywood i czy to naprawdę koniec jej kariery?
Po zakończeniu jednego z najgłośniejszych procesów w historii show-biznesu Amber Heard postawiła wszystko na jedną kartę – prywatność. Opuściła Stany Zjednoczone, sprzedała dom w Kalifornii i rozpoczęła nowe życie w Europie. Dziś rzadko pojawia się publicznie, a jej codzienność skupia się wokół rodziny i prób odbudowy spokoju. Amber Heard i życie po procesie – od blasku fleszy do ciszy Amber Heard urodziła się 22 kwietnia 1986 roku w Austin w Teksasie. Jest córką Patricii Paige i Davida Clintona Hearda, ma młodszą siostrę Whitney. Jej kariera rozwijała się dynamicznie aż do momentu burzliwego rozstania z Johnnym Deppem – para rozwiodła się w 2017 roku, ale to proces o zniesławienie z 2022 roku na zawsze zmienił jej życie. Sąd w Wirginii uznał, że aktorka dopuściła się zniesławienia, a sprawa – transmitowana na żywo – stała się globalnym spektaklem. Heard po latach mówiła: „Nie obchodzi mnie, co ktoś o mnie myśli ani jakie chce wydać osądy dotyczące tego, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami mojego małżeństwa”. Jednocześnie zwracała uwagę na skalę manipulacji w sieci: „Nawet jeśli ktoś uważa, że zasługuję na tę nienawiść, nie może powiedzieć, że w mediach społecznościowych przedstawiono sprawiedliwy obraz”. Po procesie zdecydowała się całkowicie odciąć od Hollywood – środowiska, które przez lata było centrum jej życia. Czytaj też: Amber Heard. Naczelna skandalistka Hollywood czy ofiara przemocy domowej? Amber Heard w Hiszpanii – nowe nazwisko i nowe zasady Po wyjeździe z USA Amber Heard najpierw zamieszkała na Majorce, a później w Madrycie. Według doniesień medialnych zaczęła posługiwać się nazwiskiem Martha Jane Cannary – co jest nawiązaniem do legendarnej postaci Dzikiego Zachodu, Calamity Jane. Ten symboliczny krok miał pomóc jej odciąć się od przeszłości. Aktorka nie ukrywa, że dobrze odnalazła się w Hiszpanii. W rozmowie z dziennikarzami powiedziała krótko: „Bardzo kocham Hiszpanię” oraz „mam nadzieję, że tu zostanę”. Jej życie dziś jest znacznie spokojniejsze. Paparazzi sporadycznie uchwycili ją podczas codziennych sytuacji – spacerów z dziećmi czy krótkich wyjazdów, m.in. do malowniczego Cadaqués. Z relacji świadków wynika, że stara się funkcjonować jak zwykła mieszkanka, unikając rozgłosu. Amber Heard jako matka – życie rodzinne na pierwszym planie Życie rodzinne stało się dla Amber Heard absolutnym priorytetem. W 2021 roku urodziła jej się córka Oonagh Paige. Aktorka otwarcie mówiła o swojej decyzji dotyczącej macierzyństwa: „Cztery lata temu zdecydowałam, że chcę mieć dziecko. Chciałam zrobić to na własnych zasadach”. W maju 2025 roku ogłosiła, że jej rodzina się powiększyła – powitała na świecie bliźnięta, córkę Agnes i syna Oceana. W emocjonalnym wpisie podkreślała: „Dzień Matki 2025 na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Jestem przepełniona radością, bo mogę świętować spełnienie marzenia o rodzinie”. Macierzyństwo, jak sama przyznaje, stało się dla niej źródłem siły i stabilizacji. Po latach intensywnej kariery i medialnych burz to właśnie dzieci dają jej poczucie sensu i bezpieczeństwa. Media publikowały zdjęcia, na których widać ją spacerującą z trójką maluchów – z dala od czerwonych dywanów, które kiedyś były jej codziennością. Kariera Amber Heard – od Hollywood do „ery teatru” Choć wielu uznało, że jej kariera dobiegła końca, Amber Heard nie zniknęła całkowicie z życia zawodowego. Po procesie jej rola w „Aquaman i Zaginione Królestwo” została znacząco ograniczona – według doniesień miała jedynie kilkanaście kwestii i około 20 minut czasu ekranowego. Zamiast wielkich produkcji postawiła jednak na teatr. W 2024 roku wystąpiła w sztuce „Spirit of the People”, co sama skomentowała w mediach społecznościowych słowami: „Jestem teraz w swojej erze teatru”. To wyraźny sygnał, że próbuje odnaleźć się w branży na nowych zasadach – z dala od presji blockbusterów i medialnych oczekiwań. Zobacz również: Amber Heard ukrywała ciążę, pokazała zdjęcia bliźniąt. Wszyscy zachodzą w głowę, kto jest ojcem dzieci Amber Heard dziś – życie w cieniu i próba odzyskania głosu Choć Amber Heard ograniczyła swoją obecność w mediach, wciąż zabiera głos w ważnych momentach. W dokumencie „Silenced” powiedziała: „To nie chodzi o mnie. Straciłam zdolność mówienia. Nie jestem tu po to, żeby opowiadać swoją historię”. Jej aktywność w mediach społecznościowych również znacząco zmalała – ostatni wpis opublikowała pod koniec 2025 roku, dzieląc się refleksją: „To spojrzenie wstecz na wszystkie chwile pełne serca i wspólnych stołów. Mam nadzieję, że wy też macie ich w tym roku pod dostatkiem”. Czytaj także: Amber Heard przyznała się do maltretowania Deppa. Kompromitujące nagranie ujrzało światło dzienne Źródła: onet.pl, people.com, ladbible.com, graziadaily.co.uk
Syn Małgorzaty Rozenek-Majdan zarobił na przyszłość w kilka miesięcy po narodzinach. "Te pieniądze czekają"
Henryk Majdan od pierwszych chwil życia wzbudzał ogromne zainteresowanie mediów i fanów Małgorzaty Rozenek-Majdan. Dziś jego historia powraca w zupełnie nowym świetle. Czy naprawdę możliwe jest, by niemowlę "zarobiło" na swoje studia w zaledwie kilka miesięcy? Jak przyznaje sama Rozenek, za tą historią stoi przemyślana strategia i konkretne decyzje.
W świecie, w którym granica między życiem prywatnym a zawodowym coraz bardziej się zaciera, Małgorzata Rozenek-Majdan nie ukrywa, że macierzyństwo stało się dla niej także przestrzenią biznesową. Narodziny Henryka były nie tylko ogromnym wydarzeniem rodzinnym, ale również medialnym – a każde kolejne zdjęcie czy relacja przyciągały uwagę tysięcy odbiorców. Narodziny Henryka Majdana były medialnym wydarzeniem Narodziny Henryka Majdana w czerwcu 2020 roku były szeroko komentowane zarówno w mediach tradycyjnych, jak i społecznościowych. Syn Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radosława Majdana niemal od pierwszych chwil pojawiał się na profilach swojej mamy, która relacjonowała codzienność młodej rodziny z dużą otwartością. Rozenek-Majdan wprost mówiła o potencjale, jaki niesie ze sobą macierzyństwo w świecie influencerów: "Nie ma najmniejszej wątpliwości, ze macierzyństwo jest jedną z najłatwiej do zmonetyzowania aktywności w social mediach. [...] A ja jestem osobą, która zauważając okazje lubi po nie sięgać. Bardzo nie lubię marnowania okazji ani pieniędzy, które można było uzyskać" – powiedziała w wywiadzie dla Świata Gwiazd w 2024 roku. To właśnie konsekwencja i umiejętność wyczucia sprawiły, że Henryk Majdan bardzo szybko stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych "dziecięcych twarzy" w polskim show-biznesie. Jednocześnie jego obecność w mediach była zawsze kontrolowana przez rodziców, którzy decydowali o zakresie publikowanych treści. To balansowanie między prywatnością a medialnością stało się jednym z kluczowych elementów tej historii. ZOBACZ TEŻ: „Bardzo zawiodłam się na Kościele”. Kiedyś Julia Kamińska śpiewała w chórze, dziś myśli o apostazji Henryk Majdan zarobił na swoje studia. "Te pieniądze czekają" Największe emocje budzi jednak finansowy aspekt tej historii. Małgorzata Rozenek-Majdan w podcaście "Call Me Momm"” Agaty Reszko ujawniła, że jej syn już w pierwszych miesiącach życia zgromadził środki na swoją przyszłą edukację. „To ważne, co powiem, ale taka jest prawda. Henio w trakcie pierwszego pół roku swojego życia zarobił na swoje studia. [...] I żeby było jasne te pieniądze na tego Henia czekają” – powiedziała otwarcie. Celebrytka podkreśliła również, że nie są to jedynie symboliczne kwoty, ale realne oszczędności: "To nie są te wyimaginowane pieniądze z komunii [...]. Tylko to są realne środki odłożone na realnym koncie na realne cele edukacyjne. [...] Mam poczucie dumy, że dostrzegłam tę okazję, że to zrobiłam i że spokojnie będę mogła planować tak jego szkołę, żeby on był zadowolony". Te słowa pokazują nie tylko skalę przedsięwzięcia, ale też intencję – zabezpieczenie przyszłości dziecka. Historia Henryka Majdana wpisuje się w szerszą dyskusję o obecności dzieci w mediach społecznościowych i zarabianiu na ich wizerunku. Dla jednych jest to przykład nowoczesnego, przedsiębiorczego podejścia do życia i świadomego planowania przyszłości. Dla innych – temat budzący wątpliwości natury etycznej, związane z prywatnością i autonomią dziecka. SPRAWDŹ TEŻ: Anna Rusowicz o cenie wolności. Po latach ujawnia, co naprawdę przeżyła po rozwodzie
Mroczne kulisy biznesu modowego. Ewa Minge bez tabu o zaskakującym procederze. Mówi o licytowaniu modelek
Mroczne kulisy biznesu modowego to temat, który rzadko przebija się do mainstreamu. Tym razem Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w materiale „VIVA! Bez Tabu” odsłania fragment rzeczywistości, o której wielu woli milczeć. Projektantka mówi wprost o mechanizmach działania agencji, selekcji modelek i niepokojących praktykach, które rozgrywają się poza światłem fleszy.
Choć pokazy mody kojarzą się z luksusem, prestiżem i artystyczną wizją, ich zaplecze bywa znacznie bardziej złożone. Ewa Minge, która od lat funkcjonuje w międzynarodowym świecie fashion, w rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc rzeczy, które rzucają nowe światło na relacje między agencjami, modelkami i wpływowymi gośćmi obecnymi na pokazach. Pokazy mody jako przestrzeń selekcji. Ewa Minge ujawnia, co naprawdę dzieje się za kulisami Ewa Minge w materiale "VIVA! Bez Tabu" zwróciła uwagę, że choć w powszechnym odbiorze mówi się o "licytowaniu modelek" przez najbogatszych ludzi, rzeczywistość na pokazach mody wygląda nieco inaczej. Jak podkreśliła: "Na Fashion Weekach i podczas tych regularnych pokazów mody raczej się nie licytuje, ale się przegląda dziewczyny." Ten proces – jak wyjaśnia projektantka – nie jest jednak jedynie standardowym castingiem. W rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że osoby pracujące przy pokazach często nie mają pełnej wiedzy o tym, kto znajduje się na widowni i w jakim celu obserwuje modelki. To tworzy przestrzeń do działań, które wykraczają poza oficjalny obieg branży modowej. Minge zaznacza również, że niektóre agencje funkcjonują w sposób dwutorowy. Z jednej strony zajmują się klasycznym modelingiem, z drugiej – oferują modelki "do czego innego". "Dziewczyny do towarzystwa, na bardzo wysokim luksusowym poziomie, dziewczyny, które są wykształcone, dziewczyny, które są piękne, dziewczyny, które są znane”, wymieniała. TYLKO U NAS: Ewa Minge ujawnia prawdę. To dlatego znalazła się na liście Epsteina "Ta modelka 1000 euro, ta 10 000 euro" – kulisy ofert i niepokojących propozycji Jeszcze bardziej dosadny obraz wyłania się z dalszej części rozmowy. Ewa Minge powiedziała w "VIVA! Bez Tabu", że zdarzało się, iż agencje przedstawiały jej konkretne "wyceny" modelek. W tym kontekście kwoty przestają być jedynie wynagrodzeniem za udział w pokazie, a zaczynają sugerować szerszy zakres oczekiwań. Projektantka przywołała także sytuację, w której zaproponowano jej modelkę bez wynagrodzenia – w zamian za możliwość budowania jej rozpoznawalności. "Mam ją dla ciebie za darmo, bo jej nie zależy na tym, żeby zarobić […] chcielibyśmy ją pokazać w dobrym prestiżowym pokazie na wybiegu […] zrobić jej CV" – relacjonowała, cytując słowa przedstawicieli agencji. Jak podkreśla, początkowo taka propozycja nie wydawała się niczym niezwykłym w branży, gdzie budowanie portfolio jest kluczowe. Jednak z czasem zaczęła dostrzegać, że sytuacja ma drugie dno. "Ona miała świadomość tego, co się z nią dzieje i po co ona tutaj jest" – powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, opisując zachowanie modelki. Najbardziej niepokojący fragment dotyczy wydarzeń po pokazie. Minge przyznała, że dziewczyna "po pokazie już świadczyła na poczekaniu pewnego rodzaju usługi kontaktowe". Dodatkowo – jak zaznaczyła – agencje sugerowały organizatorom, które modelki warto zaprosić na after party, a nawet oferowały dodatkowe osoby określane jako "hostessy". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Miał żonę i ułożone życie, a ona nie mogła przestać o nim myśleć. Sekret Tyszkiewicz wyszedł na jaw po dekadach
To była historia, która przez dekady rozpalała wyobraźnię widzów i środowiska filmowego. Dwoje wybitnych aktorów, wspólne role i uczucie, o którym długo mówiono jedynie półgłosem....
Gdy spotkali się po raz pierwszy, ona miała zaledwie 22 lata, on był o dziewięć lat starszy. Beata Tyszkiewicz dopiero rozwijała swoją karierę, Stanisław Mikulski miał ułożone życie u boku żony Wandy. Poznali się na planie filmu „Odwiedziny prezydenta” w 1960 roku. Między nimi z miejsca narodziła się więź. O jej naturze spekulowali wówczas wszyscy. Płomienny romans, przyjaźń a może jeszcze coś innego? Ona ujawniła prawdę dopiero pół wieku później... Gdy zmarł, nie szczędziła mu pięknych, wzruszających słów. Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: zakochała się w nim bez pamięci Los pchał ich ku sobie. W latach 60. zagrali razem w kilku filmach. Poznali się w 1960 roku na planie „Odwiedzin prezydenta”: ona wcielała się w Igę, żonę Witolda, on zaś w Pawła Guzińskiego, męża mamy Jacka. Podobno między Beatą Tyszkiewicz a Stanisławem Mikulskim zaiskrzyło już w trakcie pierwszego spotkania... „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie... Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała. Musiałam kogoś pokochać, a on nadawał się do tego, jak nikt inny”, zwierzała się pierwsza dama polskiego kina w wydanej pół wieku później biografii „Nie wszystko na sprzedaż”. Nie potwierdziła oficjalnie, że chodziło właśnie o Stanisława Mikulskiego, ale znawcy kina i kultury okresu PRLu nie mają co do tego wątpliwości. „Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach”, dodawała. Twierdziła, że był „po prostu jak z obrazka” oraz że przy nim „czuła się uczuciowo uspokojona” (cytaty za serwisem Pomponik). Ponownie spotkali się w 1963 roku na planie „Skąpanych w ogniu”. Kadr, który został wówczas opublikowany na łamach „Żołnierza Polskiego”, ona określiła po latach mianem „pięknego zdjęcia zakochanych”. Z pewnością sprawił on, że o naturze łączącej ich relacji spekulowano jeszcze bardziej intensywnie... Podobno ekipa filmowa była przekonana o tym, że jest to romans, zaś oni mieli temu nie zaprzeczać. Czy jednak nie był to tylko chwyt związany z promocją dzieła? Dziś powiedzielibyśmy – chwyt marketingowy. „To był dla mnie niezwykle gorący okres. I trudny. Rozstanie z żoną, pokój w lubelskim teatrze jako adres zamieszkania, przeprowadzka do Warszawy. „Skąpanych w ogniu” zapisuję po stronie moich sukcesów w tamtym okresie”, wspominał z kolei Stanisław Mikulski na łamach książki „Niechętnie o sobie”. Nie krył przy tym, że zawsze pozostawał pod przemożnym urokiem Beaty Tyszkiewicz, zaś spotkania z nią były dla niego „chwilami przyjemności”... Gdy rok później zagrali w „Spotkaniu ze szpiegiem”, spekulacje obiegły już całą Polskę. Mieli być praktycznie nierozłączni oraz sprawiać wrażenie zajętych tylko sobą. „Staś mnie po prostu traktował dobrze. On wszystkich ludzi zawsze traktował dobrze”, podkreślała po latach na antenie Radia24.pl aktorka. On chwilę później zagrał Hansa Klossa w „Stawce większej niż życie”. Spadła na niego wielka popularność, która z pewnością była dużym wyzwaniem dla skromnego mężczyzny. Ona sama, gdy była już żoną Andrzeja Wajdy, zagrała gościnnie w jednym z odcinków produkcji. Wcieliła się w piękną i groźną Christin. „W odcinku „Zdrada” rzecz dotyczy tego, w jaki sposób piękna dziewczyna może przysłużyć się Niemcom. Kloss musi rozpracować Christin Kield. Właściwie nie wiadomo do końca, czy jest w niej autentycznie zakochany czy tylko udaje miłość, aby wypełnić zadanie”, wspominał Stanisław Mikulski po latach w książce i dodał, że do tej roli Beata Tyszkiewicz pasowała o wiele bardziej niż inne aktorki tamtych czasów... Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: przyjaźń na lata Ona w 1967 roku została żoną Andrzeja Wajdy. Chwilę wcześniej na świat przyszła ich córka Karolina. Stanisław Mikulski natomiast związał się z kostiumolog Jadwigą Rutkiewicz. Parę dotknęła zresztą bolesna tragedia: ich synowie, bliźniaki Grzegorz i Bartłomiej, zmarli w 1972 roku tuż po porodzie. Dla aktora małżonka była miłością życia. Gdy uległa wypadkowi, po którym doznała paraliżu, czule się nią opiekował. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie Beata Tyszkiewicz na łamach biografii. Ale tych dwoje połączyła więź silniejsza niż miłość: przyjaźnili się bowiem przez kolejne pół wieku. Utrzymywali ze sobą kontakt, darzyli serdecznością. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Nigdy nie potwierdzili, że w latach 60. ich uczucie miało inną naturę niż platoniczna... Do czasu. Gdy Stanisław Mikulski zmarł w 2014 roku, Beata Tyszkiewicz przyznała, że była to miłość jednostronna, niespełniona, czego ona żałowała. Jak widać, nawet jeśli pierwsze małżeństwo aktora przestawało już wówczas istnieć, nie złamał słów przysięgi. „Trudno było nie ulec jego czarowi. Staś do końca pozostał młodym chłopakiem - uroczym, życzliwym, czułym, delikatnym, bardzo wiernym w przyjaźni i miłości... do żony”, stwierdziła bez ogródek w rozmowie z reporterem TVP Info. Wspominała, że ponad wszystko cenił on prywatność. „Był niezwykle wiernym przyjacielem i niezwykle dyskretnym człowiekiem. Staś żył swoim życiem, nikomu sobą nie sprawiając kłopotu”, podkreśliła Beata Tyszkiewicz. I tak właśnie go zapamiętamy... Źródło: Pomponik.pl, O2.pl <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwVMAoV-b60fa27.jpg" width="2348" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Skapani w ogniu" w rezyserii Jerzego Passendorfera, n/z Beata Tyszkiewicz i Stanislaw Mikulski.,Image: 428855423, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="kadr z filmu "Skapani w ogniu"" /> Beata Tyszkiewicz, Stanisław Mikulski, kadr z filmu „Skąpani w ogniu” w reżyserii Jerzego Passendorfera, 1963 rok
„Bardzo zawiodłam się na Kościele”. Kiedyś Julia Kamińska śpiewała w chórze, dziś myśli o apostazji.
Julia Kamińska nie ukrywa już swoich poglądów. W szczerym wywiadzie przyznaje, że jest coraz bliższa apostazji i otwarcie mówi o swoim rozczarowaniu Kościołem. Aktorka wraca wspomnieniami do czasów głębokiej wiary, ale też wskazuje na kwestie, które dziś uważa za nieakceptowalne.
Julia Kamińska zabiera głos w sprawie swojej wiary i nie owija w bawełnę. Aktorka przyznaje, że jest coraz bliższa apostazji i otwarcie mówi o powodach swojej decyzji. Wspomina także swoje doświadczenia z Kościołem oraz komentuje sytuację w Polsce, która jej zdaniem, wymaga zmian. Julia Kamińska: „Bardzo zawiodłam się na Kościele” Julia Kamińska coraz odważniej mówi o swoim stosunku do religii. W wywiadzie dla Plejady przyznała wprost, że apostazja to temat, który jest jej coraz bliższy. Jak podkreśla, decyzja ta wciąż jest przed nią, jednak nie ma wątpliwości, że jej podejście do Kościoła uległo radykalnej zmianie. „Mam to jeszcze przed sobą. Chodzi mi to po głowie i bardzo zawiodłam się na Kościele. Im więcej informacji do mnie docierało o historii Kościoła i o Kościele w Polsce, tym bardziej było to dla mnie przykre", wyznała aktorka. Jednocześnie zaznacza, że dostrzega również pozytywne aspekty działalności duchownych. Nie wszyscy kapłani, jej zdaniem, zasługują na krytykę. „Zdaję sobie sprawę z tego, że są kapłani, którzy są naprawdę w porządku i dają ludziom dużo dobrego. Ale są pewne rzeczy, które są dla mnie po prostu nie do przejścia. Nieakceptowalne", podkreśla. Słowa Julii Kamińskiej mogą zaskakiwać, zwłaszcza że w przeszłości była osobą głęboko wierzącą. Jej relacja z Kościołem była nie tylko duchowa, ale też bardzo osobista. Aktorka śpiewała w chórze kościelnym, a uczestnictwo w mszach dawało jej poczucie wspólnoty i jedności. „Mówię to z perspektywy osoby, która kiedyś była bardzo wierząca i śpiewałam też w chórze kościelnym — to mnie ukształtowało. Były takie momenty, kiedy w kościele byłam naprawdę szczęśliwa i było mi tam dobrze. Czułam taką jedność zawsze w niedzielę, kiedy uczestniczyłam w mszach", ujawnia. CZYTAJ TEŻ: Śledczy są o krok od przełomu w sprawie śmierci Litewki, ale te detale wciąż blokują odpowiedź. Eksperyment procesowy może ujawnić coś kluczowego Apostazja Julii Kamińskiej coraz bliżej. Co wpłynęło na jej decyzję? Zmiana przyszła wraz z kolejnymi informacjami dotyczącymi historii Kościoła oraz jego funkcjonowania w Polsce. To właśnie one sprawiły, że jej podejście zaczęło się zmieniać, prowadząc do obecnych wątpliwości i decyzji o możliwej apostazji. Jednym z kluczowych tematów poruszonych przez aktorkę jest brak wyraźnego rozdziału państwa od Kościoła w Polsce. Julia Kamińska zwraca uwagę, że wiele osób przywykło do tej sytuacji, traktując ją jako coś naturalnego. Przywołuje własne doświadczenia ze szkoły, gdzie obecność symboli religijnych była czymś powszechnym. Krzyże na ścianach czy pomnik Jana Pawła II nie budziły w niej zdziwienia, mimo że szkoła powinna być instytucją świecką. „To jest coś, do czego przywykliśmy. W ogóle nie było to dla mnie dziwne, że na każdej ścianie mojej szkoły był krzyż, a przecież to powinna być instytucja świecka. Był nawet mały pomnik Jana Pawła II. W jaki sposób to miałoby być świeckie? W żaden", komentuje bez ogródek. Aktorka zaznacza, że dopiero z czasem i wraz z poszerzaniem wiedzy można dostrzec brak tego rozdziału i zadać sobie pytanie, czy jest to akceptowalne. W jej przypadku odpowiedź jest jednoznaczna — nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szok po pogrzebie Łukasza Litewki. Jedno zdjęcie rozpętało polityczną burzę
Śledczy są o krok od przełomu w sprawie śmierci Litewki, ale te detale wciąż blokują odpowiedź. Eksperyment procesowy może ujawnić coś kluczowego
To historia, która wstrząsnęła opinią publiczną i wciąż budzi ogromne emocje. Śledztwo w sprawie tragicznej śmierci Łukasza Litewki nabiera tempa, a prokuratura nie wyklucza sięgnięcia po jeden z najbardziej widowiskowych, ale i kluczowych środków dowodowych.
Czy eksperyment procesowy pomoże rozwikłać zagadkę ostatnich chwil życia posła? Wszystko wskazuje na to, że śledczy są coraz bliżej przełomu, ale wciąż brakuje jednego, precyzyjnego ustalenia momentu tragedii. Nowe ustalenia śledczych w sprawie śmierci Łukasza Litewki Przypomnijmy, że do dramatycznego wypadku doszło w czwartek na ulicy Kazimierzowskiej w Dąbrowie Górniczej. O godzinie 13:17 służby otrzymały zgłoszenie od świadka, który pojawił się na miejscu zdarzenia. Co szczególnie poruszające, telefon, z którego wykonano połączenie, należał do podejrzanego kierowcy. Jak wynika z relacji, mężczyzna nie był w stanie samodzielnie z niego skorzystać, więc sięgnął po telefon. Choć od tragedii minęło już trochę czasu, śledczy wciąż pracują nad dokładnym odtworzeniem przebiegu wydarzeń. Kluczowym elementem pozostaje ustalenie konkretnej godziny potrącenia. Jak przekazał prok. Bartosz Kilian, tzw. „okno czasowe” zostało zawężone, ale nadal nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Śledczy analizują zabezpieczone dane, w tym telefony zarówno podejrzanego, jak i ofiary. To właśnie cyfrowe ślady mogą okazać się przełomowe. Równolegle prowadzone są inne badania, wciąż oczekuje się na pełną opinię po sekcji zwłok, wyniki badań toksykologicznych, ocenę stanu psychofizycznego 57-latka oraz opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków. Każdy z tych elementów ma pomóc odpowiedzieć na najważniejsze pytania: co dokładnie się wydarzyło i kiedy. CZYTAJ TEŻ: To koniec? Łatwogang niespodziewanie wydał oświadczenie. Powiedział wprost: „Nie będę pokazywał się medialnie w żaden sposób" Eksperyment procesowy w sprawie Litewki. Jak ma wyglądać kluczowe odtworzenie zdarzeń? Jeśli jednak zgromadzony materiał dowodowy okaże się niewystarczający, prokuratura rozważa przeprowadzenie eksperymentu procesowego. To oznaczałoby odtworzenie trasy, którą miał pokonać podejrzany kierowca. Od momentu wyjazdu aż do miejsca potrącenia. „Taka ewentualność jest rozważana", potwierdził prok. Bartosz Kilian. Eksperyment miałby pomóc ustalić, ile dokładnie czasu zajmuje pokonanie tej trasy, a tym samym zawęzić moment tragedii do konkretnej minuty. Na razie śledczy liczą, że uda się to osiągnąć na podstawie już zgromadzonych dowodów. „W pierwszej kolejności chcemy ustalić ten czas na podstawie innych dowodów. Jednak jeśli okażą się niewystarczające, nie wykluczamy przeprowadzenia eksperymentu", mówi. W sprawie pojawiają się także nowe informacje dotyczące podejrzanego kierowcy. Po wpłaceniu poręczenia majątkowego w wysokości 40 tys. zł opuścił areszt. Obecnie znajduje się pod ochroną policji. W cieniu śledztwa odbyły się uroczystości pogrzebowe Łukasza Litewki. Poseł Nowej Lewicy został pochowany w środę na cmentarzu parafialnym w Sosnowcu. Pogrzeb miał charakter państwowy i zgromadził najważniejsze osoby w kraju, w tym prezydenta Karola Nawrockiego, marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego oraz premiera Donalda Tuska. Podczas mszy biskup sosnowiecki Artur Ważny podkreślił, że polityk był przykładem osoby, która pokazywała, że dobro nie potrzebuje wielkich słów. 36-letni parlamentarzysta był znany z działalności społecznej i charytatywnej. Jego fundacja TeamLitewka pomagała chorym dzieciom, zwierzętom oraz osobom poszkodowanym w wypadkach. Dziś pozostaje nie tylko pamięć o jego działalności, ale także pytania, na które wciąż czekamy odpowiedzi. Śledztwo trwa, a każdy nowy szczegół może okazać się kluczowy. Źródło: Fakt.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szok po pogrzebie Łukasza Litewki. Jedno zdjęcie rozpętało polityczną burzę