Nieznane obrazy Wojciecha Fangora w Warszawie. Wystawa, która odsłania tajemnice kosmosu
Nieznane obrazy, kosmiczne inspiracje i historia, która powraca w nowym kontekście. W Warszawie otwiera się wystawa ukazująca Wojciecha Fangora z zupełnie innej perspektywy – jako artystę sięgającego poza granice widzialnego świata.
„STARS. FANGOR. SYLWESTROWICZ” to nie tylko prezentacja prac, lecz intensywny dialog dwóch artystów – w tym prof. Arkadiusza Sylwestrowicza, wieloletniego znajomego Wojciecha Fangora i jego rodziny – łączący naukę, intuicję i współczesną energię w jednym doświadczeniu. Z inspiracji Heweliuszem W przestrzeni Centrum Bankowo-Finansowego Nowy Świat S.A. w Warszawie odbędzie się wystawa – projekt budujący dialog między sztuką, nauką i wyobraźnią. Ekspozycja będzie otwarta dla zwiedzających od 27 czerwca do 28 lipca. Na ekspozycji zaprezentowana zostanie kolekcja prac Wojciecha Fangora inspirowanych postacią Jana Heweliusza. Artysta sięga do kosmicznych map i idei porządkowania wszechświata, tworząc obrazy, które nie tyle przedstawiają rzeczywistość, ile ją współtworzą – budują doświadczenie przestrzeni, światła i percepcji. Jak pisał John Canaday na łamach The New York Times: „Fangor to wielki romantyk – tworzy nie według miary, lecz poprzez połączenie intuicji i eksperymentu. Odwołuje się nie do rozumu, lecz do naszej tęsknoty za tajemnicą.” W tym sensie jego twórczość można odczytywać jako próbę dotknięcia tego, co niewidzialne. Fangor odkrywa przed nami nieznane plany nieba Heweliusza – tajemnicze, pełne symboliki i niedopowiedzeń, pozostawiające przestrzeń dla indywidualnej interpretacji. Prace pochodzą z ostatniego cyklu malarskiego, który stworzył w 2014 roku. Artystyczny dialog dwóch geniuszy Drugim głosem wystawy jest prof. Arkadiusz Sylwestrowicz – artysta będący dziś w wyraźnej ofensywie na scenie międzynarodowej. Po sukcesie na Biennale Sztuki w Cuenca (Ekwador), gdzie prezentował projekt „Nuevo Tribu”, oraz ocenzurowanej wystawie w Chile, Sylwestrowicz pokazuje prace, które wchodzą w bezpośredni dialog z twórczością Fangora. To dialog szczególny – nie tylko formalny, ale i osobisty. Sylwestrowicz znał Wojciecha Fangora i pozostawał z nim w relacji twórczej. Jego obrazy nie są reinterpretacją, lecz kontynuacją rozmowy – prowadzonej językiem współczesności, energii i napięcia formy. Wystawa „STARS. FANGOR. SYLWESTROWICZ.” staje się spotkaniem dwóch artystów – dwóch wrażliwości, dwóch sposobów rozumienia przestrzeni i obrazu. To opowieść o przekraczaniu granic poznania i o tym, jak sztuka – podobnie jak nauka – próbuje uchwycić to, co pozostaje poza zasięgiem. Wystawa skierowana jest do tych, których fascynuje niebo, gwiazdy i tajemnica, a także do osób ciekawych twórczości Wojciecha Fangora nieznanej szerokiej publiczności. Mecenas wystawy: Totalizator Sportowy Właściciel Marki LOTTO Organizatorzy: FANGOR FOUNDATION,GI Media, Fundacja Art Forma, John Weston Group Partnerzy: APART, CBF
Jeden plakat, mnóstwo emocji. Grzegorz Myćka został zwycięzcą prestiżowego konkursu dla polskich artystów
Sztuka, emocje i historia zostały zamknięte w jednej pracy. Konkurs na plakat ogłoszony z okazji 70-lecia Totalizatora Sportowego przyciągnął setki artystów. Spośród 1687 nadesłanych prac jury wybrało zwycięski projekt. Jego autorem jest Grzegorz Myćka, grafik i ilustrator, wykładowca w Collegium da Vinci w Poznaniu.
Wyjątkowy konkurs 70 lat swojego istnienia Totalizator Sportowy świętuje z wielką pompą. Jednym z wydarzeń związanych z tym jubileuszem był konkurs na plakat artystyczny, ogłoszony we współpracy ze Stowarzyszeniem Twórców Grafiki Użytkowej. Druga edycja tego ogólnopolskiego wydarzenia spotkała się z rekordowym zainteresowaniem - zgłosiło się 834 artystów, którzy nadesłali aż 1687 projektów. Skala wydarzenia pokazała, jak ważną i żywą formą dialogu między sztuką a komunikacją wizualną pozostaje plakat. Pierwsze miejsce dla Grzegorza Myćki Pod koniec stycznia jury wyłoniło laureatów konkursu. Pierwsze miejsce zdobył Grzegorz Myćka, drugą nagrodę otrzymał Jakub Kamiński, a trzecią Przemysław Hajek. Komisja przyznała również sześć wyróżnień, które trafiły do: Alicji Wolanin, Bartosza Mikołajczyka, Macieja Lewandowskiego, Magdaleny Marchwickiej, Nikodema Pręgowskiego oraz Oli Sowińskiej. Konkurs nie zakończył się wyłącznie na werdykcie jury. W dniach 19–22 stycznia na profilu społecznościowym Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej odbyło się głosowanie publiczności. O zwycięstwie decydowała liczba reakcji oddanych na poszczególne prace, a rywalizacja trwała do samego końca. Nagrodę Publiczności zdobyła Magdalena Marchwicka. Kim jest autor zwycięskiego plakatu Grzegorz Myćka, laureat konkursu na plakat z okazji 70-lecia Totalizatora Sportowego, to artysta, który łączy pasję do grafiki, plakatu i ilustracji z działalnością edukacyjną i społeczną. Pochodzi z Zielonej Góry, jest absolwentem Wydziału Grafiki Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Jego artystyczne dokonania doczekały się wielu prestiżowych wyróżnień, a prace gościły na licznych wystawach zarówno w Polsce, jak i za granicą. Ma w dorobku złoty medal i Grand Prix na Międzynarodowej Wystawy „Satyrykon” w Legnicy, brązowy medal na Międzynarodowym Triennale Plakatu w Toyamie w Japonii czy srebreny medal w Międzynarodowym Przeglądzie Plakatu "Poster Stellars" w New Jersey w USA. Myćka działa nie tylko w przestrzeni plakatu, jego projekty obejmują ilustrację, grafikę warsztatową, projektową oraz krótkie formy animowane. Jako artysta był częścią grupy artystyczno-projektowej BiG Poster, organizującej warsztaty i promującej kulturę plakatu, a także współtworzy kolektyw ilustratorów „Ilu Nas Jest” z Poznania. Angażuje się też w projekty przestrzeni publicznej. Jego murale można oglądać w różnych zakątkach Poznania, a jedno z dzieł jest dedykowane lokalnej historii i powstało we współpracy z mieszkańcami w ramach miejskich inicjatyw artystycznych. Gdy artysta dowiedział się o zwycięstwie w konkursie Totalizatora Sportowego, napisał na Instagramie: „W konkursie na plakat z okazji Jubileuszu 70-lecia Totalizatora Sportowego organizowanego razem ze Stowarzyszeniem Twórców Grafiki Użytkowej komisja wybrała moją pracę jako najlepszą interpretację tematu jubileuszu spośród 1687 przesłanych prac. Powiedzieć, że można na tej liczbie ukruszyć zęby to nic nie powiedzieć (...)”. 70 lat tradycji i plakat jako symbol Konkurs plakatowy to jeden z elementów całorocznych obchodów jubileuszu Totalizatora Sportowego. To także nawiązanie do wieloletniej tradycji spółki. Totalizator Sportowy niemal od początku istnienia współpracował z wybitnymi polskimi grafikami, a plakat przez lata był jedną z kluczowych form komunikacji z odbiorcami. Autorem pierwszego plakatu z 1956 roku, poświęconego działalności spółki, był Konstanty Maria Sopoćko.
Niesamowity spektakl o kobiecej sile i pamięci. „Tkanki tożsamości” już w grudniu!
„Tkanki tożsamości” to artystyczny projekt oparty na kobiecym doświadczeniu, pamięci i sile. Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia w Hashtag Lab w Warszawie. Wystąpią Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska, a za choreografię odpowiadają m.in. Marta Jarnuszkiewicz i Bartłomiej Zajkowski.
„Tkanki tożsamości” to więcej niż spektakl – to artystyczny manifest. To głęboka, poruszająca opowieść o kobiecej historii, zakorzenionej w doświadczeniach przemocy, nierówności i milczenia. To opowieść, która rozgrywa się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w ciele – w geście, w spojrzeniu, w ruchu. Projekt ukazuje, jak to, co niewypowiedziane, odciska piętno na kolejnych pokoleniach kobiet. Kiedy i gdzie? Premiera w sercu Warszawy Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia o godzinie 19:00 w przestrzeni Hashtag Lab w Warszawie. To miejsce, znane z promowania eksperymentalnych i społecznie zaangażowanych projektów artystycznych, staje się sceną dla jednego z najbardziej poruszających wydarzeń tej zimy. Kobiety, które tworzą nowe narracje W spektaklu występują Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska – artystki, które swoim ruchem i obecnością przenoszą widza w świat kobiecej pamięci. Za choreografię odpowiadają wspólnie Liwia Bargieł-Kiełbowicz, Patrycja Grzywińska i Marta Jarnuszkiewicz. W ich pracy widać autentyczność i głębokie zakorzenienie w temacie. Warstwę dźwiękową spektaklu stworzył Bartłomiej Zajkowski, oprawą wizualną zajęła się Marta Jarnuszkiewicz, a konsultacje merytoryczne prowadziła Weronika Morawiec. Całość wyprodukowała Zofia Zajkowska, a projekt zrealizowano dzięki wsparciu m.st. Warszawy i partnerstwu instytucji takich jak Hashtag Lab, Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza oraz Open Studio Komuna Warszawa. Dziedziczenie bólu, budowanie siły „Tkanki tożsamości” stawiają ważne pytanie: czy można uwolnić się od dziedziczonego cierpienia? Twórczynie nie dają prostych odpowiedzi. Pokazują natomiast, że świadomość przeszłości może stać się źródłem siły. Mówią o tym, że choć nie da się wymazać historii, można na jej fundamentach budować coś nowego – lekkość, sprawczość, autentyczność. Spektakl zestawia ze sobą dwa światy – ciężar pokoleń i nowe kobiece doświadczenie. To projekt pełen nadziei, że z bólu może narodzić się wolność, a z traumy – siła do zmiany. Jak podkreślają twórczynie, walka o równość toczy się nie tylko na poziomie społecznym, ale także wewnętrznym – to proces, który zaczyna się w ciele. Dlaczego warto zobaczyć ten spektakl? „Tkanki tożsamości” to wydarzenie dla każdego, kto interesuje się sztuką zaangażowaną społecznie, performansem i kobiecym głosem we współczesnym teatrze. To spektakl, który nie tylko porusza, ale i daje przestrzeń do refleksji – o historii, o sobie, o świecie.
IV Aukcja Charytatywna „Jasiek dla Śpiocha”
Wyjątkowe wydarzenia wymagają pięknej oprawy. Tegoroczna czwarta edycja Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” odbędzie się w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego przy ul. Koszykowej w Warszawie (Parter Budynku Plomby). Budynek na co dzień będący ostoją miłośników książek stanie się sceną dla nadziei i wsparcia. Na aukcję zapraszamy w czwartek 6 listopada o godz. 19:00. Już od 3 listopada będzie można sprawdzić, jak pięknie prezentują się oprawione prace na żywo. Zapraszamy w godzinach 9.00 do 20.45. Nie może Was zabraknąć!
Jesienią Fundacja „Akogo?” Ewy Błaszczyk i Dom Aukcyjny Art in House budzą do życia! Już od czterech lat instytucje współdziałają, by nieść pomoc osobom pogrążonym w śpiączce. Poprzednia edycja aukcji „Jasiek dla Śpiocha” przyniosła dochód 308 672 zł. Co roku dołączają do niej wybitni polscy artyści, którzy żonglując stylami, kolorami i pomysłami przemieniają poszewki na poduszkę w dzieła sztuki. Podczas czwartej edycji wydarzenia pod młotek trafi 31 prac: 30 jaśków w oprawie, gotowych do powieszenia na ścianie, a także ceramiczna rzeźba. Pełna kwota zebrana podczas aukcji zostanie przekazana na rzecz podopiecznych Fundacji „Akogo?”. Fundacja „Akogo?” została założona w 2002 roku przez aktorkę Ewę Błaszczyk. Misją jej działalności jest pomoc osobom w śpiączce oraz wsparcie ich rodzin. Najbardziej znanym projektem Fundacji jest Klinika „Budzik” – pierwszy w Polsce specjalistyczny ośrodek dla dzieci w śpiączce. Klinika oferuje kompleksową opiekę medyczną, rehabilitację i terapię neurologiczną. W 2023 r., m.in. dzięki sumie pieniężnej uzyskanej podczas licytacji charytatywnych jaśków w Art in House, Fundacja otworzyła ośrodek dla dorosłych zlokalizowany przy Mazowieckiem Szpitalu Bródnowskim w Warszawie. Działalność Ewy Błaszczyk odgrywa kluczową rolę w polskim systemie zdrowotnym, otwierając nowe perspektywy dla pacjentów w śpiączce oraz ich rodzin, a także kształtując świadomość społeczną na temat tej problematyki. Art in House to dom aukcyjny i galeria sztuki z siedzibą w Warszawie specjalizujący się w sztuce najnowszej i współczesnej. Od 2015 roku jej zespół zajmuje się sprzedażą dzieł sztuki oraz organizacją licytacji i wystaw. Dom aukcyjny prężnie współpracuje z artystami i kolekcjonerami, aktywnie promując dzisiejszych twórców, a także pomaga w rozwijaniu kolekcji prywatnych i firmowych. Zgodnie z raportem Artinfo.pl dotyczącym wyników polskiego rynku sztuki w 2024 roku, Art in House sytuuje się w pierwszej piątce liderów sprzedaży dzieł sztuki najnowszej. Cześć artystów w tym roku postawiła na realizm oraz dbałość o detale. Jan Dubrowin przedstawił niemal wyjętą z fotografii dziewczynkę pogrążoną we śnie, która sprawia wrażenie jakby za chwilę miała otworzyć oczy. Natomiast Marzena Machaj uchwyciła strażniczkę światła, która niczym anioł otula białą szatą księżyc. Wygląda jakby miała przenieść je do osób pogrążonych w śpiączce, aby ich wybudzić ze snu. Malarstwo artystów przynosi nadzieję, że lepsze jutro jest tuż za rogiem. Sceny z pogranicza jawy i snu stają się elementami, po które sięgają artyści skupiający swą uwagę na osobliwym i ważnym temacie aukcji. Kreacje swojej wyobraźni przedstawiła w charakterystycznym dla siebie stylu m.in. Paulina Zalewska, która uchwyciła na lnianej poszewce sielankę, krainę błogości i spokoju, gdzie wszystko zdaje się rozpływać niczym w najpiękniejszym śnie. Z kolei Katarzyna Karpowicz w surrealistyczny sposób pokazała jak ważne w procesie powrotu do przytomności i zdrowia jest wsparcie. Na jej pracy widać grupę pomocników, którzy oświetlając drogę starają się sprowadzić uśpioną duszyczkę na okalaną kolorem nadziei ziemię. Bohaterami prac są oniryczne postaci, ale również zwierzęta, głęboko zakorzenione w ludzkiej kulturze i niosące bogate znaczenia. Na jaśkowych kompozycjach odnajdziemy konie symbolizujące siłę fizyczną oraz wolność, a w sztuce wschodniej odzwierciedlające intuicję i duchowe podróże. Artyści wybrali na bohaterów malarskich scenerii również reprezentujące odnowę i niezależność ptaki. W mitologiach nordyckich, egipskich czy greckich te stworzenia często pełniły rolę przewodników dusz, zwiastunów boskich wiadomości lub boskich wcieleń. Na jednej z prac pojawił się także majestatyczny jeleń kojarzący się z odrodzeniem, dzięki cyklicznemu odrastaniu jego poroża. Wszystkie prace będą prezentowane na wystawie w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego (ul. Koszykowa 26/28, Parter Budynku Plomby). Wokół piękna architektury centrum miasta, w jesiennym anturażu – w takich okolicznościach spotkamy się podczas IV Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” 6 listopada o godz. 19.00. Wspólnie budzimy do życia! Dołączcie do nas! Materiał promocyjny Fundacji Akogo i Domu Aukcyjnego Art in House.
Moda, technologia i celebracja życia – niezapomniane wydarzenie w Warszawie
W sercu Warszawy odbyło się wyjątkowe wydarzenie, które połączyło świat mody, designu i nowoczesnych technologii. Gości powitała świetlna instalacja w formie futurystycznego kręgu, wprowadzając ich w atmosferę innowacji i energii. Już od pierwszych chwil było jasne, że to nie tylko pokaz – to pełne emocji doświadczenie.
Takiego wieczoru jeszcze nie było! Mury Zamku Ujazdowskiego zamieniły się w futurystyczną przestrzeń, gdzie dominowały światła, czerń i energetyczna pomarańcz. Centralnym punktem była świetlna instalacja w kształcie koła – symbol ciągłości i życiowej energii. Każdy detal, od wystroju po interaktywne strefy, sprawiał wrażenie, że bierzemy udział w czymś niepowtarzalnym. Gwiazdy i ich futurystyczne stylizacje Wśród zaproszonych gości znalazły się znane postacie polskiej sceny modowej, m.in. Kasia Sokołowska, Joanna Horodyńska, Malwina Wędzikowska, Ada Fijał oraz Grażyna Szapołowska. Wszystkie zaprezentowały kreacje od MMC Studio, idealnie wpisujące się w futurystyczny klimat wydarzenia. Kasia Sokołowska postawiła na look w stylu post-apocalyptic z czarną skórzaną marynarką i dodatkami z metalu i skóry. Do tego szerokie spodnie w prążki, skórzana torebka i czarne buty w szpic – całość wspaniale się prezentowała i widać było, że gwiazda emanuje pewnością siebie. „Z jednej strony nadal żyjemy w świecie analogowym– z drugiej, nie wyobrażamy sobie życia bez cyfrowego. Przykład? Gdyby nie technologie, nie mogłybyśmy sobie pozwolić na noszenie mini-torebek. Aplikacje w naszych telefonach mocno ułatwiają życie, zarówno jeśli chodzi o proste rzeczy, takie jak nawigacja urządzeń domowych, czy bardziej wymagające, jak organizacja wielkich pokazów mody” – mówi Kasia Sokołowska. Ada Fijał połączyła militarny akcent z casualową elegancją. Jej spodnie z szeroką klamrą z ćwiekami w klimacie lat 80. świetnie łączyły się z beżowym gorsetem i oversizową marynarką w kolorze czerni. „Technologia bardzo zmieniła moje życie. W telefonie mam wszystkie potrzebne aplikacje do tego, by funkcjonować na co dzień. Od bankowości, po pamiątkowe zdjęcia czy ulubioną muzykę. Można mieć wszystko w jednym miejscu” – mówi Ada Fijał. Joanna Horodyńska zaskoczyła geometrycznym obcasem w butach przypominających projekt, jaki mogłaby stworzyć sztuczna inteligencja. To pokazało, że moda może być zarówno formą eksperymentu, jak i sztuki. „Dziś mamy do czynienia z ogromnym pędem technologicznym. Sporo wiedzy na ten temat dostarcza mi mama, która wykłada innowacje na uniwersytecie. Jeżeli chodzi o moją pracę, chętnie korzystam z technologii. Dzięki niej mogę realizować swoje artystyczne wizje” – zdradza Joanna Horodyńska. Strefy zmysłów i interakcji Na uczestników czekały kreatywne strefy partnerów. W przestrzeni Mo61 można było tworzyć własne kompozycje zapachowe, a ekspozycje MMC Studio prezentowały skórzane dodatki. Nad głowami gości unosiły się mini drony, sztuczna inteligencja generowała oryginalne selfie, a fotobudki umożliwiały nagranie tego, jak chodzimy po wybiegu. Nie zabrakło również kulinarnych niespodzianek: molekularnych lodów o niecodziennych smakach oraz orzeźwiających moktajli inspirowanych nowoczesną estetyką. Spektakl, który przeniósł w przyszłość Kulminacyjnym punktem programu był pokaz akrobatyczny – tancerki w powietrzu, w świetle wizualnych instalacji przypominających teleport, dostarczyły niezapomnianych wrażeń. Wieczór w Zamku Ujazdowskim był czymś więcej niż tylko wydarzeniem modowym – był opowieścią o przyszłości, w której moda, sztuka i technologia łączą się w jedną, pulsującą energią całość. To doświadczenie przypomniało, że celebracja życia może mieć wiele twarzy – a czasem wystarczy przekroczyć symboliczny świetlny krąg, by poczuć magię chwili.
Katowice doczekały się nowego symbolu miasta. Za nami wielkie emocje związane z jego... odsłonięciem!
Miniony czwartek był dla mieszkańców i władz Katowic szczególnym dniem. To właśnie wtedy odsłonięto na terenie miasta pomnik byka autorstwa Rafała Olbińskiego. Zobaczcie zdjęcia i film z tego wydarzenia.
160-lecie miasta Katowice stało się pretekstem do tego, by mogła powstać, a następnie zostać odsłonięta niezwykła konstrukcja o kształcie byka. To właśnie na taką rzeźbę zdecydował się jej autor Rafał Olbiński. Zobaczcie, jak wyglądała niezwykła chwila, w której mieszkańcy Katowic pierwszy raz zobaczymy nowy i kolejny symbol swojego ukochanego miasta. Byk symbolem Katowic – tak odsłonięto rzeźbę Nowy symbol Katowic, czyli rzeźba byka autorstwa Rafała Olbińskiego upamiętniła 160-lecie miasta. Wszystko dzięki Fundacji In Corpore, która od lat aktywnie działająca na rzecz kultury, sztuki oraz kultywowania śląskich tradycji. To ona zrealizowała wyjątkowy projekt artystyczny z okazji 160-lecia nadania Katowicom praw miejskich. W sercu miasta, przy zbiegu ulic Dyrekcyjnej i Dworcowej, stanęła rzeźba z brązu autorstwa światowej sławy artysty Rafała Olbińskiego. Monumentalna figura byka, symbolizująca śląskie wartości oraz dynamiczne przemiany Katowic. Inicjatywa powstała we współpracy Iwony i Jarosława Wieczorków z Rafałem Olbińskim oraz Miastem Katowice. Projekt ma na celu podkreślenie roli Katowic jako stolicy Metropolii – miasta nowoczesnego, otwartego na kulturę, rozwój i przyszłość, a jednocześnie szanującego swoje przemysłowe korzenie. Jak czytamy w informacji prasowej „odsłonięcie rzeźby odbyło się 11 września 2025 roku i towarzyszyły mu wydarzenia artystyczne, w tym spotkanie z Rafałem Olbińskim oraz promocja jego książki. Przygotowano również film dokumentujący inwestycje miejskie wpływające na życie mieszkańców, w tym rozwój infrastruktury komunikacyjnej, budowę dróg rowerowych, rozbudowę kanalizacji deszczowej oraz rewitalizację przestrzeni publicznych. Zwieńczeniem obchodów było wydarzenie kulturalne wzbogacone o program artystyczny przygotowany przez Agnieszkę Glińską, dyrektor artystyczną Art Color Ballet, oraz oprawę muzyczną przygotowaną przez Artura Rojka”. „Chcemy, by rzeźba byka stała się nowym symbolem Katowic”, mówi Iwona SosnowskaWieczorek, prezes Fundacji In Corpore. „To wyraz tożsamości miasta, które przeszło ogromną transformację – od przemysłowego serca Śląska do tętniącej życiem metropolii kultury i nowoczesnych inwestycji”, dodaje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Żył w USA 33 lata, poznał Donalda Trumpa: „Podrywał mi żonę!”. Nowy Jork oczami Rafała Olbińskiego
Mężczyźni w spódnicach przed PKiN: kampania „To nie sukienka daje przyzwolenie” porusza do głębi
Artystka Pamela Porwen wraz z grupą mężczyzn stworzyła kampanię „To nie sukienka daje przyzwolenie”, a cały projekt stanowi symboliczny gest sprzeciwu wobec przemocy dotykającej kobiety oraz osoby queerowe. Ten mocny manifest dotyka tabu, stereotypów i wzywa do refleksji nad wolnością oraz empatią.
Pamela Porwen i jej artystyczny sprzeciw wobec przemocy Pamela Porwen, polska artywistka wizualna, znana z wielu odważnych projektów, powraca z kolejną inicjatywą. Jej najnowsze dzieło to kampania społeczna „To nie sukienka daje przyzwolenie”. W jego centrum znajduje się sprzeciw wobec przemocy dotykającej kobiety oraz osoby queerowe. Wideo, będące częścią kampanii, zostało zainspirowane twórczością Gustave’a Courbeta. Porwen skupiła się w nim na zachowaniach przemocowych z powodu wyglądu, braku dostępu do legalnej aborcji i wykluczeniu osób nieheteronormatywnych we współczesnej Polsce. Symboliczny protest pod Pałacem Kultury i Nauki Przed obiektywem artystki stanęli mężczyźni w spódnicach, a w tle znalazł się plac Centralny przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. W sercu stolicy uczestnicy projektu wypowiedzieli słowa: „Wspieram kobiety. Wspieram trans kobiety, cis kobiety, kobiece osoby niebinarne. W ogóle wspieram wszystkie osoby, które kiedykolwiek doświadczyły przemocy ze względu na swój wygląd. Jestem z wami.” Ten manifest nawiązuje bezpośrednio do protestu z 2015 roku w Turcji, który się odbył po brutalnym gwałcie i zabójstwie 20-letniej Özgecan Aslan. Wówczas tysiące mężczyzn ubranych w sukienki dołączyło do kobiet, by pokazać swój sprzeciw wobec przemocy i obalić mit, że „strój prowokuje”. Społeczny wymiar kampanii i walka z wykluczeniem W projekcie Pameli Porwen część uczestników identyfikuje się jako osoby queerowe. Wypowiedzi w wideo oraz obecność trans kobiet, kobiet cis, osób niebinarnych i wszystkich doświadczających przemocy ze względu na wygląd rozszerzają przesłanie kampanii. Projekt porusza również kwestie przestarzałej definicji gwałtu, która w Polsce pozostaje niezmieniona od ponad 100 lat. W akcji wzięli udział znani aktywiści, dziennikarze i społecznicy: Michał Cessanis – dziennikarz i podróżnik Miłosz Przepiórkowski – działacz Kampanii Przeciw Homofobii Mateusz Urban – aktywista społeczny Mateusz Trzebiatowski – działacz KPH Maciej Jarosz – biotechnolog Rafał Dembe – prezes Parady Równości Tomasz Kosmalski – nauczyciel i aktywista Andrzej Sosnowski – księgowy i tłumacz Mateusz Wyszomirski – członek Partii Razem Wcześniejsze projekty Pameli Porwen – od fotografii aktywistycznej po kino dokumentalne Pamela Porwen od lat idzie swoją artystyczną drogą i w kolejnych projektach wykorzystuje fotografię jako środek wyrazu. Kieruje obiektyw w stronę społeczności LGBT+, by nagłaśniać temat wykluczenia. Już wcześniej realizowała serie zdjęć, np. „Śluby cywilne par jednopłciowych w Polsce”, w której pokazała pary pragnące zalegalizowania swoich związków. Z kolei sesja fotograficzna zatytułowana „O kobietach” została przygotowana z okazji Miesiąca Dumy i pokazywała różnorodność kobiet LGBTQ+: pozowały osoby transpłciowe, homoseksualne i panseksualne. Ważnym krokiem dla artystki było przejście od języka fotografii do filmu dokumentalnego: pełnometrażowy „Polski Film o Aborcji” z kwietnia 2025 roku to pierwszy dokument poruszający kwestię prawa do aborcji w Polsce z perspektywy osób często wykluczanych — opowiedziany poprzez sześć mikrohistorii, bez zbędnych ozdobników, ale z ogromnym ładunkiem emocji.
Oddał jej piękny hołd. Tak Maciej Stuhr uczcił pamięć o Ewie Dałkowskiej. W tych słowach jest wszystko
Maciej Stuhr opublikował poruszający wpis, w którym pożegnał Ewę Dałkowską. Przez wiele lat występowali na jednej scenie. Aktor wyraził wdzięczność za nadzieję, z którą zawsze mu się kojarzyła. Co napisał?
Maciej Stuhr w poruszających słowach pożegnał Ewę Dałkowską – wybitną aktorkę, z którą przez lata spotykał się na deskach Nowego Teatru w Warszawie. Jej obecność kojarzyła mu się z nadzieją – tą cichą, lecz niezłomną wiarą, że można wspólnie budować coś wielkiego, mimo różnic i trudnych momentów. Oddał piękny hołd artystce, która na zawsze pozostanie częścią historii polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej poruszyła środowisko artystyczne Ewa Dałkowska zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina, kreując niezapomniane role w tak wyrazistych i głośnych produkcjach jak „Skazany na bluesa”, „Body/Ciało”, „Przedwiośnie”, „Komedia małżeńska”, „Panny i wdowy” czy „Rok spokojnego słońca”. Była postacią wyjątkową – pełną charyzmy, talentu i wewnętrznej siły. Jej śmierć to bolesna strata dla polskiej kultury. Wybitna aktorka odeszła w niedzielę, 8 czerwca po ciężkiej chorobie. To bolesna strata dla polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony artystów, reżyserów i widzów. W mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy, w których środowisko artystyczne dziękowało jej za obecność, za sztukę, za emocje, które zostawiła na scenie i ekranie. Przyjaciele, współpracownicy, znajomi w poruszających wpisach żegnają Ewę Dałkowską. Jedną z tych osób był Maciej Stuhr. Na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikował portret artystki, który opatrzył słowami: „Żegnaj, Ewa!”. Czytaj też: Przyjaźnili się przez lata, ostatnia rozmowa z Ewą Dałkowską złamała mu serce: "Płakałem, prowadząc samochód" Poruszające słowa Macieja Stuhra o Ewie Dałkowskiej Następnego dnia na profilu aktora pojawił się kolejny wpis. Aktor w tych poruszających słowach zawarł tęsknotę i wdzięczność za lata wspólnej pracy. Jego pożegnanie to nie tylko osobista refleksja, ale i hołd dla kobiety, która przez dekady tworzyła historię polskiego teatru i kina. „Umarła Ewa Dałkowska. Jaką była aktorką i jaką osobą- pozostawiam to moim kolegom, którzy potrafią pisać piękne wspomnienia- ja tej sztuki nie posiadam. Byliśmy w jednym zespole teatralnym przez kilkanaście lat. Jej obecność w naszej grupie zawsze kojarzyła mi się z nadzieją, i o tym chciałbym napisać kilka słów”, zaczął. Nowy Teatr w Warszawie był miejscem, które połączyło Ewę Dałkowską i Macieja Stuhra zawodowo i emocjonalnie. To tutaj przez lata współpracowali, budując nie tylko repertuar, ale też artystyczne relacje. „Trudno o bardziej oddalone wizje politycznej rzeczywistości. „Lewacki” teatr, a w nim Ona. Członkini honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego, itp., itd. Już na lotnisku, już w samolocie, podczas licznych podróży było zabawnie, ale też trudno. Jacek Poniedziałek z Wyborczą, a obok w fotelu Ewka, Gazetą Polską, a zdarzało się też, że i z Warszawską. Nie będę opisywał licznych anegdot z tym związanych, bo nie czas ku temu”, dodawał. Sprawdź też: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Wspólne występy, próby, kulisy premier – Dałkowska i Stuhr stanowili część zespołu, który wnosił do polskiej sceny teatralnej nową jakość. Nie ukrywał, że nie zawsze wszystko układało się jak należy. Bywały trudne chwile, nie brakowało tych dobrych, ale przede wszystkim liczyło się to, że razem tworzyli piękny i ważny teatr, którego sztuka skłaniała do refleksji. W jego słowach czuć nie tylko zawodowy szacunek, ale i osobistą więź. Jak zaznaczył, Ewa Dałkowska zawsze kojarzyła mu się z nadzieją. „Przez te wszystkie lata było różnie- czasem zabawnie, czasem ciężko, czasem na krawędzi. Ale do końca nie ulegliśmy pokusom łatwych i szybkich rozwiązań. Nie było łatwo. Myślę, że chyba jej było nawet trudniej. Robiliśmy teatr. Piękny, ważny teatr, dający ludziom w Polsce do myślenia, a na świecie będący wizytówką polskiej kultury. Dla wszystkich nas było to ważniejsze, niż to, do której Polski jest nam bliżej. A zatem Ewa w naszym teatrze zawsze kojarzyła mi się z nadzieją. Da się. Da się wspólnie, przez kilkanaście lat tworzyć coś w imię wyższych celów. Dziękuję Ci Ewka za tę nadzieję”, podkreślił Pożegnanie Macieja Stuhra to nie tylko gest pamięci, ale i przypomnienie, jak ważne są słowa wypowiedziane w odpowiednim momencie – z serca, z miłości, z szacunku.
Kocha bezgranicznie, nigdy w niego nie zwątpiła. Mama Michała Piróga to jego największa siła. Ich więź jest niezwykła
Łączy ich niezwykła, bezwarunkowa miłość. Michał Piróg i jego mama Anna wspólnie przeszli przez burze i chwile wzruszeń, zawsze stając po swojej stronie. Dziś artysta z dumą przyznaje, że rodzina to jego największa siła i azyl, do którego wraca sercem – nawet z daleka.
W jego życiu zajmuje szczególne miejsce. Choć nie zawsze mówią tym samym głosem, to właśnie jej zawdzięcza najwięcej. Michała Piróga i jego mamę Annę łączy niezwykła, pełna zrozumienia więź. Choreograf i tancerz rzadko uchyla rąbka prywatności, ale zdarzały się chwile, gdy dzielił się z fanami ich wspólnymi kadrami – pełnymi czułości i bliskości. Jedenaście lat temu pani Anna stanęła u boku syna przed obiektywem w poruszającej sesji zdjęciowej dla magazynu VIVA!. A w szczerej rozmowie zdradzili wówczas, co ich dzieli, co ich łączy i dlaczego mimo różnic zawsze mogą na siebie liczyć. Ostatnia publikacja na FB 29.11.2025 r. To właśnie dzięki niej jest dziś, kim jest. Michał Piróg szczerze o mamie Annie Dorastał w domu pełnym miłości i zrozumienia. Wśród najbliższych znajdował bezwarunkowe wsparcie i akceptację. Michał Piróg od zawsze wiedział, że cokolwiek się wydarzy – może na nich liczyć. To właśnie rodzina była jego fundamentem, źródłem siły i poczucia własnej wartości, które pozwoliły mu iść przez życie z podniesioną głową. „Zawsze mama mnie wspierała, chociaż tata też. Byłem rebeliantem od dziecka i uwielbiałem wkładać kij w mrowisko. Nie dla samego wkładania, ale uważam, że nie można udawać, że niektórych rzeczy nie ma i zamiatać je pod dywan”, wspominał w serwisie Dzień Dobry TVN.pl. Pani Anna nie ukrywa, że wychowanie młodszego syna nie należało do najłatwiejszych. Z uśmiechem, ale i nutą refleksji, przyznała w archiwalnym wywiadzie VIVY!, że bywały momenty, gdy świadomie przymykała oko na jego wybory. Wiedziała, że Michał musi sam odnaleźć swoją drogę – nawet jeśli ta czasem prowadziła pod prąd. „Ciągle musieliśmy go przekupywać i chyba trochę go tym zepsuliśmy. […] Michaś w dzieciństwie bardzo ciężko chorował. Groziło mu, że w ogóle nie będzie chodził. To, co za znaczenie ma te kilka tatuaży czy jakieś drobne wyskoki? Teraz to ja nawet lubię te jego tatuaże. Tylko te ręce mnie wykończyły. Pierwszy tatuaż zrobił sobie, jak miał 17 lat. To było słońce na plecach”, opowiadała Katarzynie Zwolińskiej w VIVIE! z 2014 roku. Często ustępowała, zresztą nigdy nie kryła, że ma do niego ogromną słabość. Nawet gdy szkoła wzywała ją na rozmowę, wewnętrznie stawała po stronie Michała. Z powagą słuchała uwag nauczycieli, obiecując, że „porozmawia z synem”, ale w głębi serca... przyznawała mu rację. Bo wiedziała, że jego bunt i niezależność były częścią czegoś większego – kształtowania własnej tożsamości. „Bardzo kochamy nasze dzieci i jesteśmy w stanie przebaczyć im wszystko”, wspominała. Starała się nie denerwować, gdy spóźniał się do domu. A zawsze coś stanęło mu na przeszkodzie. „Po drodze zawsze kogoś spotkał, musiał pogadać, kogoś odprowadzić”, opowiadała pani Anna. Z rodzinnego domu w Kielcach wyfrunął wcześniej niż rówieśnicy. Już jako piętnastolatek Michał Piróg zaczął samodzielnie zarabiać i podejmować decyzje – również te finansowe. Niezależność miała dla niego ogromne znaczenie. To był czas dojrzewania w przyspieszonym tempie, ale też moment, w którym zrozumiał, że swoją przyszłość chce kształtować na własnych zasadach. "Bardzo chciałem decydować o sobie. Chciałem popełniać błędy, podejmować własne decyzje”, wspominał. Po maturze wybrał Kraków – decyzję, która dla rodziców była emocjonalnym przełomem. Choć przeżywali jego wyjazd, wspierali go z całych sił i ufali, że podąża za własnym sercem. Gdy oznajmił, że swoją przyszłość chce związać z tańcem, nikt nie był zaskoczony. W ich domu, choć dominowały ścisłe umysły – mama ekonomistka, tata inżynier, a starszy brat z wykształceniem technicznym – to właśnie taniec i muzyka tworzyły ciepłe tło codzienności. Kiedy pani Anna po raz pierwszy zobaczyła syna na scenie, nie potrafiła powstrzymać łez. Była dumna. I głęboko wzruszona. „Babcia grała na pianinie, moja mama śpiewała w Mazowszu, a ja należałam do kółka tanecznego. Raz nawet w turnieju zajęłam drugie miejsce za fokstrota i tango. Szczerze mówiąc, wolałam, żeby Michał tańczył taniec towarzyski, a nie jakiś współczesny, którego nie pojmowałam. Ale po pierwszym spektaklu, w którym wziął udział, zrozumiałam, że to jest jego wielka pasja. Aż się popłakałam ze wzruszenia”, opowiadała pani Anna dziesięć lat temu w VIVIE!. Sprawdź też: Urodziła wnuczkę dla syna i jego męża. 61-letnia Cecile pokazała, czym jest miłość bez granic Michał Piróg o rodzinie, która daje mu siłę Całą rodzinę łączą ciepłe, serdeczne relacje, które przetrwały próbę czasu. Michał Piróg nie ukrywa jednak, że do rodzinnego domu w Kielcach zagląda rzadko. Powodów jest kilka – i choć mówi o nich z uśmiechem, w jego słowach kryje się nuta szczerości. W archiwalnym wywiadzie żartobliwie przyznał: „Nie mogłem tego wytrzymać, tego, że ciągle ktoś kazał mi coś robić. I dlatego się wyprowadziłem i dlatego nie odwiedzam rodziców. Nie rozmawiam też przez telefon z tatą, bo on po czterech zdaniach zaczyna płakać. Wyobrażasz sobie?! Tak mnie kocha i tęskni, że aż płacze! Po pięćdziesiątym „kocham cię” mówię: „Dobra, daj mamę!”. „Mój brat jest takim pedantem, że jak u niego w mieszkaniu czytasz książkę i odłożysz ją na moment, bo idziesz się wysikać, jak wrócisz, będzie już leżała na swoim miejscu na półce. Gdy przychodzą goście, to on zaraz znika. I wiesz, co robi? Myje im buty. Nakreśliłem mniej więcej obraz mojej rodziny. Dlatego właśnie mamy dobry kontakt, ale rzadki (śmiech)”, zwierzał się Katarzynie Zwolińskiej. Bliscy tancerza znaleźli w tej sytuacji idealne rozwiązanie – to oni przyjeżdżają do niego w gości! Anna Piróg jest dumna z syna. Ma w niej ogromne wsparcie Pani Anna Piróg zawsze cieszyła się ogromnym zaufaniem swoich dzieci. Od najmłodszych lat starała się z nimi rozmawiać – o emocjach, lękach, miłości. Nie unikała też rozmów o tożsamości i orientacji. Michał miał zaledwie 15 lat, gdy zdecydował się powiedzieć mamie, że woli chłopaków. „A ona mi nie uwierzyła” – wspominał po latach. Pani Anna przyznaje, że wtedy się pogubiła. Miała nadzieję, że syn zakochał się w dziewczynie. Potrzebowała czasu, by zrozumieć. Ale najważniejsze było to, że nie przestała kochać – bezwarunkowo. „Zawsze otaczał cię wianuszek dziewczyn. Widywałam cię, jak idziesz roześmiany z koleżanką, trzymacie się za ręce. Twoje koleżanki wyznawały mi miłość do ciebie”, wspominała przed laty. I dodawała: „Chciałam, żebyś miał normalne życie, rodzinę, dzieci, bo wydawało mi się, że to da ci szczęście. A tylko na twoim szczęściu mi zależy”. Jak wyznała w wywiadzie VIVY! z 2014 roku przypuszczała, że jej syn jest homoseksualistą. Wszystko potwierdziło się, gdy spotkała Michała z innym chłopakiem. To w żadnym stopniu nie zmieniło ich relacji. „Rodzice muszą zrozumieć, że mieć dziecko geja lub lesbijkę to nie jest dramat. Kiedy rodzi się dziecko, to deklarujemy, że to największy skarb, a potem, jak nie spełnia naszych nadziei, tak łatwo niektórym przychodzi się odwrócić. Tak nie powinno być”, tłumaczyła mama tancerza. "Jestem osobą bardzo tolerancyjną. Tak zostałam wychowana. Rodzice zawsze mi powtarzali, że ludzie nie dzielą się na gorszych i lepszych. Mówili, że żeby być szanowanym, ja też muszę ludzi szanować. Pomagam bezdomnym, nie brzydzę się opiekować starszymi osobami. I nigdy nie oceniałam tego, że ktoś jest w porządku, bo jest heteroseksualny, a ktoś inny nie, bo jest homoseksualny", dodawała. Pani Annie od zawsze najbardziej zależało na tym, by jej syn był szczęśliwy. Marzy, by kiedyś ułożył sobie życie u boku kochającego partnera. I choć ich relacja przeszła różne etapy, dziś nie ukrywa dumy z Michała – z tego, kim jest i jaką drogę przeszedł. Podobne podejście mają tata i starszy brat artysty. W ich oczach liczy się jedno: żeby był szczęśliwy. Nieważne z kim. Nieważne gdzie. „Tak samo zresztą myślą mój mąż i starszy syn Sebastian. Obaj są bardzo wyrozumiali. Pamiętam, że to właśnie Sebastianowi Michał powiedział, że przyjeżdża do domu przedstawić ukochanego. I wtedy Sebastian przyjechał do mnie i mówił: „Mamo, tylko się nie denerwuj. Postaraj się, proszę cię, żebyś nie powiedziała mu czegoś niemiłego, czego będziesz żałować”, mówiła Anna Piróg w 2014 roku Katarzynie Zwolińskiej. Michała Piróga i jego mamę Annę łączy coś niezwykle cennego – wewnętrzna siła i niezłomność. Oboje mają charakter i potrafią postawić na swoim, ale jednocześnie nigdy nie tracą z oczu tego, co najważniejsze: rodziny. To ona jest dla nich wartością nadrzędną, którą chronią za wszelką cenę. Michał wie, że w najbliższych ma oparcie niezachwiane. Rodzina to jego azyl, przestrzeń pełna miłości i bezpieczeństwa. To oni stoją za nim murem – bezwarunkowo. Niezależnie od tego, co przyniesie życie, wie, że gdyby cały świat się odwrócił, oni zostaną. Zawsze. „Wiele osób nie ma pewności, że rodzina się od nich nie odwróci i boją się, że sami będą musieli stawić czoło całemu światu. Najważniejsze jest, żeby mieć wsparcie wśród bliskich”, mówił Michał Piróg w VIVIE! w 2014 roku. Taka rodzina to skarb!
Zaręczył się z córką Jana Frycza. Nie uwierzysz, co Albert Kosiński wyznał o relacji z "teściem"! Prawda wyszła na jaw
Albert Kosiński skradł nie tylko serce Olgi Frycz, ale i zdobył sympatię jej najbliższych. Para, która poznała się na tanecznym parkiecie, dziś wspólnie planuje przyszłość. Aktorka z dumą kibicowała ukochanemu w „Tańcu z gwiazdami”, a na widowni pojawił się nawet sam Jan Frycz. Co Albert Kosiński zdradził o relacji z teściem?
Widzowie mieli okazję poznać go za sprawą tanecznego show. Choć Adrianna Borek i Albert Kosiński nie sięgnęli po Kryształową Kulę, ich przygoda w „Tańcu z gwiazdami” zakończyła się na zaszczytnym trzecim miejscu. Przez całą edycję artysta mógł liczyć na nieocenione wsparcie bliskich. Prywatnie Albert Kosiński jest związany z Olgą Frycz, która co tydzień kibicowała mu z widowni. W jednym z wywiadów tancerz przyznał, że bardzo dobre relacje łączą go z rodziną ukochanej. Jan Frycz również bacznie obserwował jego poczynania w show! Albert Kosiński odnalazł szczęście u boku Olgi Frycz Miłość przyszła do nich niespodziewanie. Dziś Olga Frycz i Albert Kosiński tworzą zgraną i pełną czułości parę. Choć długo chronili swoją prywatność, w 2024 roku świat dowiedział się, że aktorka jest zakochana po uszy. Jej wybranek to ceniony tancerz z imponującym dorobkiem. Posiadacz najwyższej klasy tanecznej „S” w stylu latino szerokiej publiczności dał się poznać za sprawą udziału w „Tańcu z gwiazdami”. A jak zaczęła się historia Olgi Frycz i Alberta Kosińskiego? „Od kiedy pamiętam, zawsze bardzo chciałam tańczyć taniec towarzyski !!! No i właśnie dlatego dokładnie cztery miesiące temu poszłam na pierwszą taką lekcje tańca (...). Marta [agentka] oddzwoniła i powiedziała, że znalazła dla mnie Pana Alberta Kosińskiego, który uczy w systemie Pro-Am i akurat ma następnego dnia jakieś okienko 2 h i może mnie zapisać na lekcje. No to się zapisałam i poszłam. I pierwsze sekundy tego reelsa to właśnie moja pierwsza lekcja z Panem Albertem. W adidaskach i geterkach. Wtedy jeszcze nie miałam pojęcia, że najpierw zakocham się w tańcu, następnego dnia kupie buty na obcasie, kolejnego zamówię kieckę z frędzelkami a po jakimś czasie zakocham się na zabój w Panu Albercie”, pisała gwiazda w jednym z postów na Instagramie. Czytaj też: Byli sobie przeznaczeni, wytańczyli miłość. Olga Frycz i Albert Kosiński zdradzili, jak wyglądały początki ich relacji Jakiś czas temu w rozmowie z programem „Halo tu Polsat” zakochani otworzyli się na temat swojej relacji, zdradzając, że ich związek oparty jest na solidnych fundamentach: przyjaźni, zaufaniu i szczerości. Partner aktorki szybko zyskał sympatię jej córek — Helenki i Zosi, które bardzo go polubiły. Frycz podkreśliła, że była z ukochanym całkowicie szczera i nie miała wątpliwości, by wprowadzić go do życia rodzinnego. Nie było miejsca na niedomówienia. On z kolei podszedł do nowej roli z pełnym zaangażowaniem i czułością. Jak sam przyznał, wcześniejsze doświadczenia w pracy z dziećmi pozwoliły mu łatwiej nawiązać relację z córkami Olgi. Bez presji i trudności — porozumienie z dziewczynkami przyszło mu bez trudu, a atmosfera w domu okazała się ciepła i przyjazna od samego początku. Na początku 2025 Albert Kosiński poprosił ukochaną o rękę. "W nowy rok wchodzę jako najszczęśliwszy facet na świecie!", pisał w styczniu. Zakochani kroczą razem przez życie i są dla siebie ogromnym wsparciem. Olga Frycz co tydzień kibicowała ukochanemu w programie Taniec z Gwiazdami. Na widowni zasiadł także jej tata, a przyszły teść tancerza, Jan Frycz. Jakie mają relacje? Relacja Alberta Kosińskiego z przyszłym teściem, Janem Fryczem Albert Kosiński ujawnił szczegóły swojej relacji z ojcem ukochanej, Janem Fryczem. Tancerz podkreślił, że mają fantastyczne kontakty. Podczas występów Alberta Kosińskiego w „Tańcu z gwiazdami”, aktor nie pozostał obojętny. Nie tylko kontaktował się z przyszłym zięciem, ale również zasiadł na widowni jednego z odcinków programu. Jego obecność została dostrzeżona przez widzów, a także przez samego Alberta Kosińskiego, który nie krył wzruszenia i wdzięczności za doping. "Mój potencjalny teść, którego bardzo serdecznie pozdrawiam. Bardzo to miłe, bardzo był zaangażowany, nawet dzwonił do mnie — mówił, że super. Było mi bardzo miło, że przyszedł. Olga jest niesamowitym wsparciem i dziewczynki, moi kochani rodzice, moi przyjaciele, którzy wspierają całym serduchem. Mega wdzięczność", opowiadał w rozmowie z Plejadą. Taka relacja to skarb! Sprawdź też: Trójka dzieci zmieniła wszystko. Maciej Rock żałował, że wcześniej nie został ojcem
Agata Młynarska pokazała zdjęcie z córką słynnej aktorki, jest dla niej jak druga mama. Mało kto wiedział, że łączy je wyjątkowa relacja
Agata Młynarska podzieliła się poruszającym wpisem, który natychmiast przyciągnął uwagę internautów. Ciepłe słowa, szczere emocje i pełne podziwu refleksje odsłoniły niezwykle bliską relację, jaka łączy ją z córką Joanny Kurowskiej. Mało kto wiedział, że mają wyjątkową relację!
Agata Młynarska po raz kolejny udowodniła, że relacje rodzinne i przyjacielskie zajmują w jej życiu szczególne miejsce. Na Instagramie dziennikarki pojawiło się zdjęcie z Zofią Świątkiewicz – córką Joanny Kurowskiej. Okazją były imieniny Zofii, którą Młynarska nazywa „zośkowym cudem”. W poście pełnym emocji nie brakowało ciepłych słów, wspomnień i podziękowań za wspólne chwile. Nie każdy wie, że z córką przyjaciółki łączy ją szczególna więź! Agata Młynarska nie każdy wie, kim jest dla córki Joanny Kurowskiej. Łączy je wyjątkowa relacja "Wszystkim Zochom, Zosiom, Zochnom, Zofiom, Zosieńkom życzę ciepła w sercu, radości i wesołości. Zdrowia i pieniędzy. Bo takie combo zawsze jest mile widziane" – rozpoczęła swój wpis Agata Młynarska. Dziennikarka złożyła życzenia wszystkim Zofiom, które obchodzą imieniny 15 maja. Następnie zwróciła się do córki Joanny Kurowskiej. Nie każdy wie, że jest chrzestną Zofii Świątkiewicz. Agata Młynarska nie szczędziła jej komplementów. "Nie zawsze jednak pieniądze są najważniejsze, jak napisał mój Tata „w życiu oprócz kasy coś jeszcze liczy”! Takim zośkowym cudem, którego nie kupisz za żadne pieniądze jest nasza Zosia Świątkiewicz. Córka @joannakurowska_official a moja córeczka chrzestna", wyznała. W poście pełnym emocji nie brakowało ciepłych słów, wspomnień i podziękowań za wspólne chwile. To głęboka, wielowymiarowa więź, zbudowana na zaufaniu, czułości i wzajemnym wsparciu. Dziennikarka z czułością wspomina ich wspólne chwile – dojrzałe rozmowy, wybuchy śmiechu, a także te bardziej emocjonalne momenty. "Mądra, piękna, dobra. Przyjacielska dusza złożona z empatii i talentu. Kocham nasze rozmowy. Kocham nasze śmiechy, nawet łzy z Tobą jestem w stanie pokochać! Życzę Ci Zosieńko miłości, która rozpina skrzydła. Spełnienia w najtrudniejszej ze sztuk, czyli sztuce życia! Niech Cię dobra gwiazda prowadzi na największe i najpiękniejsze sceny, graj wymarzone role i bądź najzwyczajniej na świecie zdrowa i szczęśliwa! Twoja Matka nr 2 Ciocia Bibi, na którą zawsze możesz liczyć", podkreślała poruszająco. Czytaj też: Przyjaźń, która trwa od ponad 20 lat. Joanna Kurowska i Agata Młynarska zawsze mogą na siebie liczyć Zofia Świątkiewicz – młoda aktorka z artystycznymi aspiracjami Zofia Świątkiewicz, wychowała się w świecie pełnym kultury, sztuki i mediów. Nic dziwnego, że podobnie jak jej mama, Joanna Kurowska – obrała artystyczną drogę. W swoim pełnym emocji wpisie Agata Młynarska z dumą wspomina o sukcesach chrześnicy, która jest studentką łódzkiej Filmówki. Z uznaniem pisze o jej roli w spektaklu dyplomowym i jest pod wrażeniem jej talentu. To wyraźny sygnał, że Zofia z powodzeniem odnajduje się na scenie, a jej talent zwiastuje obiecującą przyszłość w świecie aktorstwa. "Jako trzecie ujęcie- fragment spektaklu dyplomowego Łódzkiej Filmówki,w którym zagrała, zresztą wybitnie, nasza Zosia!", napisała. Sprawdź też: Kibicuje jej z całych sił, odpiera krytykę i chroni przed hejtem. Joanna Kurowska o córce Wieloletnia przyjaźń Agaty Młynarskiej i Joanny Kurowskiej To właśnie od tej przyjaźni wszystko się zaczęło. Agata Młynarska i Joanna Kurowska znają się od ponad dwóch dekad. Poznały się na planie programu telewizyjnego i szybko znalazły wspólny język. Ich przyjaźń przetrwała próbę czasu, zawodowych wyzwań i prywatnych zawirowań. Kurowska była świadkową na ślubie Młynarskiej, a ta z kolei stała się częścią życia aktorki w najintymniejszych momentach. Także relacja Agaty Młynarskiej i Zofii Świątkiewicz ma wymiar niezwykle osobisty. Jak ujawniła w programie "Stylowe taxi Agaty", to właśnie ona była przy narodzinach córki Joanny Kurowskiej, odbierała poród. Wspomnienie tego dnia wywołuje uśmiech i wzruszenie – "Chciałam powiedzieć, że nie zapomnę nigdy, jak odbierałam poród twojej córki. [...] Aśka była przygotowana do rodzenia dziecka. Miała ogromną walizkę, w której był koc oraz perfumy i perły. Koniec. Pani, która nas przyjmowała do szpitala, zapytała się: "Gdzie tutaj są ubranka dla dziecka?". A ty: "Nie ma. Są perły. Są perfumy". I tak zostało do dzisiaj", mówiła kilka lat temu [cytat za Fakt]. To wydarzenie tylko zacieśniło więź między nimi. A Agata Młynarska została matką chrzestną Zofii. "Człowiek powinien mieć wiele źródeł radości. Nie może być tylko praca. Nie może być tylko rodzina. Nie może być tylko muzyka. Nie mogą być tylko dzieci. Musi być przyjaźń. Tę przyjaźń mam", wspominała wówczas Joanna Kurowska. Sprawdź też: Nie znali się osobiście a już wiedziała, że będzie jej mężem. Agata Młynarska pokazała nam niezwykłe zdjęcie Źródło: Viva.pl, Fakt, Plejada, Instagram
Nie zgadniesz, co hiszpańska marka zrobiła z obrazem sprzed 140 lat!
Z okazji 200-lecia Narodowej Galerii w Londynie marka Bimba Y Lola stworzyła kolekcję kapsułową inspirowaną obrazem Georgesa Seurata Bathers at Asnières. Punktualistyczne detale i pastelowe barwy przenoszą sztukę do świata mody w letniej odsłonie 2025 roku.
Narodowa Galeria (The National Gallery) w Londynie obchodzi w 2025 roku 200-lecie istnienia. Z tej okazji instytucja, uznawana za jedną z najważniejszych na świecie, połączyła siły z hiszpańską marką modową Bimba Y Lola. Efektem współpracy jest wyjątkowa kolekcja modowa, która ukazuje, jak sztuka sprzed ponad stu lat może inspirować współczesnych projektantów i odbiorców mody. To połączenie klasyki i nowoczesności, które wprowadza wielowymiarowość do świata fashion. Inspiracją i motywem kolekcji jest wyjątkowy obraz, który mozemy podziwiać w The National Gallery… Bathers at Asnières powstał w 1884 roku i jest jednym z najbardziej przełomowych dzieł Georgesa Seurata. Malarz miał wtedy zaledwie 24 lata. Przedstawiona na obrazie scena to robotnicy odpoczywający nad brzegiem Sekwany. Seurat z premedytacją odrzucił konwencje sztuki akademickiej, prezentując nieidealizowane, zwyczajne postacie w pełnym światła krajobrazie. Obraz wyróżnia się techniką punktualizmu – formą malarską, w której kompozycja tworzona jest z gęsto rozmieszczonych kropek. Dzieło Seurata emanuje spokojem i poetyckością, a jego podejście do codzienności jako tematu godnego sztuki wysokiej stało się inspiracją dla twórców kolekcji. Punktualizm na tkaninach – detale kolekcji BIMBA Y LOLA Kolekcja wiosna-lato 2025 to hołd dla malarskiej techniki punktualizmu przeniesiony na tkaniny. Projektanci marki Bimba Y Lola sięgnęli po drobne kropki, pastelowe barwy i motywy bezpośrednio nawiązujące do obrazu Bathers at Asnières. Znajdziemy tu koszule z nadrukami przypominającymi strukturę płótna, sukienki emanujące letnim spokojem oraz dodatki – chusty i ręczniki – które zdają się być fragmentami malarskiej kompozycji. Każdy element kolekcji celebruje codzienność i piękno ukryte w prostocie, łącząc współczesną modę z duchem XIX-wiecznej sztuki. Moda w hołdzie dla sztuki – jak wygląda kolekcja kapsułowa? W kapsułowej kolekcji Bimba Y Lola x The National Gallery znajdziemy elementy garderoby i dodatki, które reinterpretują dzieło Seurata. Szczególną uwagę przyciągają torby w dwóch rozmiarach, ozdobione wycinkami z obrazu, które przywodzą na myśl kolaże malarskie. Subtelne nawiązania do sceny nad Sekwaną obecne są również w pastelowych odcieniach ubrań, które przywodzą na myśl letni nastrój. Całość tworzy kolekcję pełną koloru, lekkości i świeżości, idealną na sezon wiosna-lato 2025. Zobacz zdjęcia kolekcji w galerii! View Gallery on the source website
Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa
Zaskoczył reżyserów, oczarował publiczność. Ma zaledwie 21 lata i już zapisał się w historii. Hugo Tarres został najmłodszym odtwórcą roli Hamleta w historii polskiego teatru. Jego występ w spektaklu reżyserowanym przez Jana Englerta, z Heleną Englert i Beatą Ścibakówną w obsadzie, wywołał poruszenie w środowisku teatralnym i otwiera przed nim drzwi do wielkiej kariery. Co wiemy o młodym artyście? Kim jest Hugo Tarres? Najmłodszy Hamlet w historii polskiego teatru Ma zaledwie 21 lat, ale już zapisał się w historii polskiego teatru. Hugo Tarres, student III roku Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, jako pierwszy w tak młodym wieku wcielił się w rolę Hamleta na deskach Teatru Narodowego. Aktor pochodzi z polsko-hiszpańskiej rodziny – jego matka jest Polką, a ojciec Hiszpanem. W którym momencie aktorstwo pojawiło się w jego życiu? Okazuje się, że był to zbieg okoliczności. „Jako młody człowiek miałem bardzo uniwersalne marzenie, zostania piłkarzem, albo prezydentem. Dopóki, kiedy wracałem z boiska z kumplem, zapytałem go, co Ty chcesz właściwie robić – „wiesz co, ja chcę być aktorem”. Czemu chcesz być aktorem? „Bo w aktorstwie jest mnóstwo pieniędzy”. Pomyślałem jako nastolatek „a nie wiedziałem, że w aktorstwie są pieniądze”. Wróciłem do domu, opowiedziałem mamie o tej historii, a ona mnie od razu zapisała do kółka teatralnego w Teatrze Roma”, zwierzał się w rozmowie z DD TVN. Później Hugo Tarres uczęszczał do Ogniska Teatralnego Machulskich. Gdy nadszedł czas przygotowań do egzaminów wstępnych do szkoły teatralnej, potrzebował wsparcia w pracy nad tekstami i ich interpretacją. Pomocną dłoń wyciągnął Grzegorz Damięcki, którego Tarres nazywa swoim mistrzem. Aplikował do kilku szkół teatralnych i choć dostał się zarówno do Krakowa, jak i do Akademii Teatralnej w Warszawie postanowił pozostać w rodzinnym mieście, kierując się intuicją. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Osiągnięcia Hugo Tarresa W 2024 roku zdobył także Grand Prix 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Zagrał Merkucja w 'Romeo i Julia' w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Muzycznym we Wrocławiu. Na szklanym ekranie zadebiutował w 2024 roku w drugim sezonie serialu „Krucjata”. Ten sam rok przyniósł mu także kinowy debiut w filmie „Piep*zyć Mickiewicza”. To był przełom w jego aktorskiej drodze."Dotarło wtedy do mnie, że choć miałem już trochę wiedzy na temat warsztatu scenicznego, nie miałem zielonego pojęcia, jak pracować z kamerą. Musiałem się szybko uczyć. Podglądałem więc Dawida Ogrodnika, który w tym filmie gra nauczyciela i ma ogromne doświadczenie filmowe. Dowiedziałem się w ten sposób bardzo dużo o tym, co robić na planie", opowiadał w wywiadzie dla Wirtualnej Polski. Rok później powrócił na wielki ekran w kontynuacji tej produkcji, wcielając się ponownie w postać Dantego w „Piep*zyć Mickiewicza 2”. Publiczność mogła go również zobaczyć w filmie „Przepiękne!”. W rozmowie z mediami dodawał, że trudno jest mu oglądać siebie na ekranie. Wciąż musi się do tego przyzwyczajać. "Jest taki moment, kiedy pierwszy raz widzi siebie na ekranie i to trudne do obserwowania. Ale na pewnym etapie edukacji przestaje się oglądać siebie i widzi postać. Musiałem się przyzwyczaić do tego", zwierzał się w rozmowie z Oscarem Netkowskim dla Dzień Dobry TVN. I dodawał: "Mówi się, że aktor jest wart tyle, co jego ostatnia rola. Jestem na początku. Kończę Akademię Teatralną. Na deskach teatralnych zrobiłem jakieś 15%. Rozumiem bardziej język kinematograficzny". Hamlet Jana Englerta: reżyserskie pożegnanie z teatrem i rola Hugo Tarresa Premiera spektaklu „Hamlet” odbyła się w kwietniu 2025 roku i stała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, ale i symbolicznym. Dla Jana Englerta – reżysera i wieloletniego dyrektora artystycznego Teatru Narodowego – była to inscenizacja domykająca jego pracę w tej instytucji po 28 sezonach. Wybór Hugo Tarresa do głównej roli był decyzją odważną i – jak się okazało – niezwykle trafioną. Spektakl nie obył się bez kontrowersji. W roli Ofelii wystąpiła Helena Englert – córka reżysera, a Gertrudę zagrała jego żona, Beata Ścibakówna. Decyzja o obsadzeniu członków własnej rodziny wywołała poruszenie w środowisku teatralnym. Jak Hugo Tarres dostał rolę Hamleta. To nie był przypadek Rola ta była dla Tarresa pierwszym występem w Teatrze Narodowym. W rozmowie z mediami młody artysta zdradził, w jaki sposób został zaangażowany do projektu. Okazuje się, że Jan Englert dostrzegł uzdolnionego aktora podczas zajęć w szkole. Po pewnym czasie złożył mu propozycję nie do odrzucenia. "Profesor miał z nami zajęcia ze scen dialogowych. Już wtedy musiał zwrócić na mnie uwagę. Kilka miesięcy później, na rozpoczęciu roku akademickiego, podszedł do mnie i powiedział, że ma propozycję. Kiedy okazało się, że to "Hamlet", oniemiałem. Zwłaszcza że podczas uroczystości, jak co roku, wspominaliśmy aktorów i aktorki, którzy odeszli w ostatnich miesiącach. Pojawiło się tam m.in. nazwisko Jerzego Stuhra. Pomyślałem wtedy o tym, że grał Hamleta w spektaklu Andrzeja Wajdy w krakowskim Teatrze Starym, występując już jednocześnie w filmach. Nie, żebym się porównywał, raczej - poczułem wtedy powagę sytuacji", relacjonował (cytat za WP.pl). Czytaj też: Nieoczekiwanie Kinga Rusin wzięła córkę Englerta w obronę. Trafiła w czuły punkt! Obawiał się, czy udźwignie tę rolę. Ostatecznie podjął rękawicę. To młodego artysty to bardzo ważny projekt. "Myślę, że to będzie bardzo ciekawy, zaskakujący spektakl. Nie chcę za dużo zdradzać, ale wydaje mi się, że Jan Englert podszedł do tej wielkiej literatury trochę pod innym kątem, niż robiono to do tej pory. [...] Po prostu staram się być jak najlepiej przygotowany i wyciągnąć z tej pracy jak najwięcej dla siebie. Nasz Hamlet ma 21 lat, jest wulkanem energii, więc nie jest aż tak daleki ode mnie. Najcenniejsza rada, jaką dostałem od pana Jana Englerta, brzmiała: 'Nie graj Hamletem'", opowiadał w rozmowie z PAP Life. Choć to dopiero początek, wiele wskazuje na to, że Tarresa czeka spektakularna przyszłość. Aktor zachwycił wszystkich swoim talentem, naturalnością i wdziękiem. Udowodnił, że młody wiek nie stoi na przeszkodzie, by sięgnąć po największe wyzwania sceniczne. Źródło: Wp.pl Film, Kozaczek, Dzień Dobry TVN, PAP Life
Jajka Faberge: najdroższe jajka na świecie! Na czym polega ich sława i fenomen?
Czym są jajka Fabergé i skąd wzięła się ich niegasnąca sława? To prawdziwe dzieła sztuki jubilerskiej, które zachwycają od ponad stu lat. Ich historia zaczęła się pod koniec XIX wieku, kiedy car Aleksander III, a później jego syn Mikołaj II, co roku wręczali bliskim na Wielkanoc wyjątkowe prezenty – misternie wykonane jajka, każde inne, każde z ukrytą niespodzianką w środku. ZOBACZ: Oto ciekawe propozycje na dania z jajkami w roli głównej! Jajka Faberge: na czym polega ich sława i fenomen? Każde jajko było arcydziełem – zdobione złotem, emalią, diamentami i szlachetnymi kamieniami. Ich wartość już wtedy była ogromna. Wszystkie powstały w pracowni słynnego jubilera Petera Carla Fabergé, który stworzył łącznie około 50 cesarskich jajek wielkanocnych. Niestety, większość z nich zaginęła w burzliwym czasie rewolucji październikowej – wywiezione z Rosji, zniknęły w zakamarkach historii. W XX wieku poszukiwaniem tych skarbów zajmował się amerykański magnat prasowy Malcolm Forbes. Udało mu się zgromadzić kolekcję dziewięciu jajek Fabergé, które po jego śmierci w 2004 roku zostały sprzedane rosyjskiemu miliarderowi Wiktorowi Wekselbergowi. Moda na dzieła inspirowane stylem Fabergé trwa do dziś – są symbolem luksusu, precyzji i nieprzemijającego piękna, które przetrwało nie tylko rewolucję, ale i próbę czasu. „Chcę dla ojczyzny odzyskać to, czego Stalin tak lekkomyślnie się pozbył”, powiedział wykładając 100 milionów dolarów. Dziewięć jajek z jego kolekcji można oglądać w muzeum w Petersburgu, a wartość całej kolekcji, nie tylko jajek, szacowana jest na około 300 milionów dolarów. CZYTAJ TEŻ: 5 sposobów na to, jak oryginalnie ozdobić świąteczne jajka Jajka Fabergé od lat uchodzą za niekwestionowany symbol bogactwa, prestiżu i mistrzostwa w sztuce jubilerskiej. Ich nazwa do dziś budzi skojarzenia z rosyjskim dworem carskim, przepychem i tajemnicą skrytą w miniaturowych arcydziełach. Ale ile tak naprawdę warte jest jedno jajko Fabergé? Gdzie obecnie się znajdują? Jak odróżnić oryginał od misternie wykonanej repliki? I dlaczego na całym świecie nie słabnie moda na ich podróbki? Tegoroczna Wielkanoc to idealna okazja, by przyjrzeć się bliżej fenomenowi, który trwa od ponad stulecia. Bo czy może być lepszy moment, by opowiedzieć o największych wielkanocnych skarbach w historii? W tym artykule wyjaśniamy, co sprawia, że jajka Fabergé niezmiennie fascynują kolekcjonerów, historyków i miłośników sztuki.
„Wicked” wkracza do Polski! Teatr Muzyczny ROMA przygotował musicalową premierę sezonu
Bilety na nowy spektakl wyprzedają się w ekspresowym tempie!
Teatr Muzyczny ROMA już 5 kwietnia 2025 wystawi kultowy musical „Wicked”. Produkcja z muzyką i tekstami piosenek Stephena Schwartza oraz librettem autorstwa Winnie Holzman zadebiutuje na Dużej Scenie. Co ważne – spektakl zobaczymy w polskiej wersji językowej i w tzw. wersji non-replica, co oznacza, że inscenizacja nie będzie kopią broadwayowskiego oryginału. Już teraz, przed premierę, trudno jest o bilety. Pierwsze wolne miejsca można znaleźć dopiero w maju! Wicked pierwszy raz w Polsce – w nowej odsłonie Za reżyserię Wicked w Teatrze Roma odpowiada Wojciech Kępczyński, libretto i teksty piosenek tłumaczy Michał Wojnarowski, a nad warstwą muzyczną czuwa Jakub Lubowicz. To wszystko na podstawie umowy licencyjnej z renomowaną agencją Music Theatre International, która reprezentuje twórców musicalu. Zespół artystyczny wyłoniono na podstawie trwającego łącznie kilka tygodni i otwartego dla wszystkich castingu, na który zgłosiło się około 600 chętnych. Przesłuchania kandydatek i kandydatów do kilku najważniejszych ról oceniał kompozytor musicalu Stephen Schwartz i to on wskazał swoje preferencje. Również scenografia, kostiumy i tłumaczenie musiały – jak zwykle – zostać przedłożone amerykańskim autorom i właścicielom praw autorskich do akceptacji. Broadwayowski hit, który podbił świat „Wicked” to prawdziwa legenda musicalu. Jego światowa prapremiera miała miejsce 30 października 2003 roku w nowojorskim Gershwin Theatre. Od tego czasu spektakl nie schodzi z afisza – z ponad 8000 wystawieniami plasuje się na 4. miejscu w rankingu najdłużej granych musicali na Broadwayu, tuż za „Upiorem w operze”, „Chicago” i „Królem Lwem”. Równie imponujący wynik „Wicked” osiągnął w Londynie, gdzie zadebiutował w 2006 roku i nadal przyciąga tłumy (ponad 6500 pokazów). Musical zawędrował również do takich krajów jak Japonia, Korea Południowa, Hiszpania, Niemcy, Meksyk, Australia i wiele innych. Zła Czarownica z nowej perspektywy Musical powstał na podstawie powieści Gregory’ego Maguire’a „Wicked: Życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu” (1995), inspirowanej klasycznym „Czarnoksiężnikiem z Krainy Oz” L. Franka Bauma. Fabuła przedstawia losy Elfaby (czyli przyszłej Złej Czarownicy z Zachodu) i Glindy (Dobrej Czarownicy z Północy) – zanim stały się ikonami dobra i zła. Musical opowiada ich historię z innej perspektywy, zadając pytania o stereotypy, akceptację, władzę, manipulację i prawdziwe znaczenie przyjaźni. W wersji książkowej, wydanej w Polsce po raz pierwszy w 2010 roku, a wznowionej w 2021 przez wydawnictwo Zysk i S-ka, znajdziemy znacznie mroczniejsze tony – powieść zawiera elementy przemocy, seksualności i politycznych intryg, przez co została skierowana do dorosłych czytelników. To właśnie ona zainspirowała twórców musicalu do stworzenia jednego z najbardziej poruszających widowisk ostatnich dekad.
Gdy przestali wierzyć w miłość, ona niespodziewanie zapukała do ich drzwi. Ta historia to gotowy scenariusz na film
„Odkąd jesteśmy razem, liczy się tu i teraz”, mówią Agata Wątróbska i Janusz Chabior
Historia ich miłości to gotowy scenariusz na film romantyczny. Janusz Chabior i Agata Wątróbska od kilku lat tworzą szczęśliwy związek małżeński. Poznali się w 2014 roku, ale w tamtym momencie wielkie uczcie nie było im pisane. Kiedy spotkali się kilka lat później… wszystko potoczyło się błyskawicznie! Jak wygląda ich miłość? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.02.2025 r.] To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Tak poznali się Janusz Chabior i Agata Wąróbska Skupiali się na budowaniu własnej kariery, spełniali się przed kamerą i na scenie, ale wciąż czegoś im brakowało. Każde z nich ma na swoim koncie bagaż osobistych doświadczeń. Z pierwszą żoną aktor doczekał się syna Nikodema. Jednak ich relacja nie przetrwała próby czasu. W pewnym momencie przestał wierzyć, że miłość go odnajdzie. Podobne myśli towarzyszyły Agacie Wątróbskiej, która przyzwyczajała się do wizji staropanieństwa. „Mam w sobie potrzebę zakochania się na zabój i pewności, że to ta właściwa osoba”, zwierzała się w programie Demakijaż. Nieoczekiwanie miłość zapukała do ich drzwi. Dzieli ich 18 lat, a łączy o wiele więcej – miłość, pasja i poczucie humoru. Trwają u swojego boku w najpiękniejszych, jak i w najtrudniejszych życiowych momentach. Są razem w życiu i czasami na tej samej scenie. Z uśmiechem kroczą wspólną ścieżką. Agata Wątróbska i Janusz Chabior w 2014 roku spotkali się na planie filmu, ale na tym się skończyło. „Widać, to nie był nasz czas. Musieliśmy jeszcze trochę przeżyć osobno, nie byliśmy wtedy na siebie gotowi”, opowiadał aktor w jednym z wywiadów dla Gali. Czytaj też: Syn Janusza Chabiora podszedł w ślady ojca. Jest do niego bardzo podobny Cztery lata później los znów splótł ich losy. Zostali zaproszeni na imprezę sylwestrową do wspólnych znajomych. Od słowa do słowa okazało się, że… trafiła ich strzała Amora! Janusz Chabior był zaskoczony, że taka fantastyczna dziewczyna przyszła na domówkę sama. I co ciekawe, nie pamiętał koleżanki ze wspólnego planu filmowego. Rozmowa płynęła, a czas mijał. „Szybko jednak okazało się, że Agata jest akurat bez pary. I jak się do siebie przysiedliśmy, tak już zostało. Od początku bardzo dużo się śmialiśmy, żartowaliśmy. A nasza wielogodzinna rozmowa skończyła się wspólnym selfie z gorącym pocałunkiem”, dodawał w Gali. Stali się nierozłączni, a potem wszystko potoczyło się naturalnie. Okazało się, że wiele ich łączy, poznawali się nawzajem i wspólnie patrzyli w przyszłość. W sierpniu 2019 roku byli już zaręczeni. Aktor oświadczył się ukochanej na Sycylii w pięknym miasteczku Corleone tuż przy katedrze. To tam usłyszał od Agaty: „Tak, chcę być twoją żoną” Ślub Agaty Wątróbskiej i Janusza Chabiora W pandemii, 20 czerwca 2020 roku zakochani stanęli na ślubnym kobiercu w Klasztorze Kamedułów na Bielanach. To było dla nich poruszające wydarzenie. „Agata przysięgała Bogu, a ja miłości. Bardzo się wzruszyliśmy i to był chyba najpiękniejszy dzień mojego życia”, dodawał. Aktor w rozmowie z Polsat Cafe. Potem w ich mieszkaniu na warszawskich Zawadach odbyła się skromna uroczystość. Goście biesiadowali do rana przy dźwiękach muzyki. „Rozmawialiśmy, tańczyliśmy, piliśmy wino, jedliśmy pizzę. W otoczeniu bliskich. Piękny czas”, zwierzał się Janusz Chabior. Dziś wiedzą jedno - miłość, która ich spotkała jest najpiękniejszych prezentem od losu. „We dwójkę łatwiej. Można o siebie dbać, opiekować się. Poszerza się horyzont”, opowiadał gwiazdor w rozmowie z Twoim Stylem. W pracy również świetnie się dogadują. Rok temu Janusz Chabior pojawił się w spektaklu „Najdroższy”, wyreżyserowanym przez Agatę Wątróbską. Aktorka także pojawiła się na scenie. „Zdaliśmy ten egzamin, specjalnie nie pokłóciliśmy się, do rozwodu nie doszło, kochamy się, chyba bardziej, niż się kochaliśmy, więc jest wszystko dobrze. Jestem z niej bardzo dumny, że tak świetnie dała radę”, opowiadał Janusz Chabior w komentarzu dla PAP. Dziś, 17 lutego aktor świętuje 62. urodziny. Z tej okazji ukochana złożyła mu wyjątkowe życzenia, do których dołączyła kompilację zabawnych filmików z udziałem męża. „Kochanie! Najlepszego! Niech Twoje życie maluje się w najpiękniejszych kolorach! Kocham Cię”, wyznała. My również życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Z okazji urodzin artysty przypominamy wspólny wywiad pary, który ukazał się na łamach VIVY! w 2022 roku. Rozmowę przeprowadziła Beata Nowicka. Czytaj też: Zaskakiwał ją romantycznymi gestami. „Mąż był najukochańszym człowiekiem na świecie”, wspomina Teresa Lipowska Janusz Chabior i Agata Wątróbska o swojej miłości w wywiadzie VIVY! Dzieli ich 18 lat różnicy wieku, ale łączy… wszystko. Prawie. Miłość, lojalność, bliskość, talent, poczucie humoru. Agata Wątróbska i Janusz Chabior w dowcipnej i pełnej czułości rozmowie opowiadają Beacie Nowickiej o tym, dlaczego mówią o sobie, że są niczym „para dobrych zdunów stawiających piec”, ukochanych psach i… małżeńskim kalendarzyku. Ale też o wierze i magii ślubnej obrączki. Każdy związek to wyzwanie, ale kiedy dwoje ludzi uprawia ten sam zawód, są narażeni na dodatkowe niebezpieczeństwa, na przykład rywalizację, zazdrość o karierę… Janusz: Gdybyśmy rywalizowali o jedno ostatnie wolne miejsce w kadrze Polski, na przykład w scrabble, odstąpiłbym je bez walki Agatce. Jestem jej zagorzałym kibicem i fanem. Jej szczęście jest moim szczęściem. Cieszy mnie to, że kariera Agatki bardzo fajnie się rozwija. Właśnie rozpoczyna nowy serial, poza tym zaczynamy wspólne projekty teatralne, żeby być bliżej siebie. Agata: Nie szukamy dodatkowych niebezpieczeństw. Świat ich ostatnio dostarcza w nadmiarze. Odnaleźliśmy się w tym świecie nie po to, by sobie zazdrościć czy rywalizować. Wybieramy bliskość i czułość, a kariera i sukcesy za tym idące są tylko dla nas nagrodą, a nie celem. Już w podstawówce zwróciłam uwagę na Chabiora, jak go widziałam w telewizorze kineskopowym Otake (śmiech). Lubię granie charakterystyczne, po całości, bo sama takie uprawiam. Mamy podobny gust, poczucie humoru, wspieramy się zawodowo i bardzo cenimy. Gramy do jednej bramki, jak któreś strzeli gola, to przy asyście drugiego. Janusz: Jesteśmy jak para dobrych zdunów stawiających piec. Piec ma ciągnąć, a nie dymić do izby. Ładnie Pan to ujął! Można nauczyć się czegoś od męża? Agata: Można. Ja, podobnie jak nasz prezydent, uczę się cały czas (śmiech). Mój mąż nauczył mnie na przykład, jak wejść na pokład samolotu, kiedy bramki były już zamknięte od 10 minut. Zaznaczę tylko, że sytuacja miała miejsce na Sycylii, więc znana buźka Mister Chabiora nie pomogła, ale jego urok osobisty tak. A na poważnie, to Januszek uczy mnie przede wszystkim dystansu do siebie, do świata, ma cudowne poczucie humoru i jest niesamowitym optymistą. Wszystko widzi w jasnych barwach. Ja mam w sobie dużo lęków. Januszek nauczył mnie patrzeć w przyszłość bardziej pozytywnie. Martwi mnie sytuacja na świecie: kryzys klimatyczny, pandemia. Wojna zmiażdżyła mnie psychicznie, strasznie boję się takich rzeczy. Od Januszka uczę się żyć chwilą, liczy się tu i teraz. Janusz: Mówię Agatce, że w tej całej koszmarnej sytuacji pozytywne jest to, że mamy siebie. Gdyby coś się stało, będziemy o siebie dbać, opiekować się sobą. A jeśli chodzi o fobie Agatki, to przyjąłem rolę kilera w naszym domu. Jestem facetem od uśmiercania wszelkich insektów, które mają czelność wpełznąć do domu przez taras. Tylko usłyszę: „Januszek, pająk!” i ruszam do akcji… Agata: Szkoda tylko, że wszystkie włażą, kiedy ciebie nie ma (śmiech). Janusz: Bo mają szósty zmysł, knują: „Słuchajcie, Chabiora nie ma w domu, Wątróbska siedzi sama, pobawmy się z nią trochę…” (śmiech). Agata: Od dwóch dni nie śpię w sypialni, bo pod sufitem siedzi dziad… Janusz: Już z nim gadałem, spakował manatki, a na odchodne powiedział: „Współczuję! Twoja kobieta strasznie chrapie”. Nie nudzi się Pani z takim mężem… Ciekawe, jakie fobie męża Pani musiała ogarnąć? Agata: Na szczęście w tej rodzinie limit fobii ja wyczerpuję. Januszek ma lęk przed samotnością. Sprawiłam tylko, a może aż tyle, że ma dom, do którego lubi wracać. Gdzie czeka na niego żona z kochającym pieskiem. Janusz: No tak. Kariera dobrze się rozwijała, pieniądze były, ale czegoś ważnego brakowało. Myślałem o tym, czy uda mi się znaleźć kogoś, z kim będę mógł dzielić życie. Okazało się, że jestem szczęściarzem. Pojawiła się Agatka. Agata: Na słynnej imprezie sylwestrowej – od której wszystko się zaczęło – nie pamiętał mnie ze wspólnego planu filmowego. Janusz tak średnio rozpoznaje i zapamiętuje twarze. Uwielbiam to u niego. Zawsze mnie śmieszy ten moment, kiedy woła mnie na film i potrafi pomylić Judi Dench z Julią Roberts (śmiech). Janusz: Jakiś czas temu koleżanka zaprosiła mnie na swój spektakl. Głupio mi było, bo nie rozpoznałem jej na scenie. Oczywiście koleżanka nie grała Lady Makbet, tylko jedną z fordanserek. Czytałem wspaniałą książkę Olivera Sacksa „Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem”. Tam były przypadki kliniczne, ale obrazowo pokazują, jak krętymi ścieżkami podąża nasz mózg. Też czytałam tę książkę. Zresztą to mózg sprawia, że kogoś kochamy. Serwuje nam koktajl chemiczny, który wprowadza nas w euforię. Pan szukał tej miłości czy sama się znalazła? Janusz: Zawsze, kiedy szukałem, to nie znajdowałem. Całe moje dotychczasowe życie nauczyło mnie, że – wbrew amerykańskim podręcznikom – nasz wpływ na to, jak będzie wyglądała nasza przyszłość, jest marginalny. Oni twierdzą, że trzeba codziennie wizualizować marzenia, żeby się spełniły. Jeśli chcesz zostać prezydentem, musisz to projektować w głowie każdego dnia. No cóż, może niektórym dodaje to wiary w siebie, we własną sprawczość, ale z pozycji swoich 60 lat wiem, że los zamiast spełnienia marzeń przynosił mi coś zupełnie innego. Im bardziej na coś napierałem, tym mniejsza była szansa, że to dostałem. Fajne rzeczy przychodziły same. Niefajne również. Zawsze kierowałem się sercem. Życie jest tak skomplikowane, że nie da się zastosować żadnego wzoru. W końcówce spektaklu „Pozytywni”, w którym gramy z Agatką w Teatrze Garnizon Sztuki, mówię: „Miałem sen, umarł Einstein, poszedł do nieba, stanął przed Panem Bogiem i pyta: »Panie Boże, jak to jest z tym światem?«. Pan Bóg na to: »Bardzo prosto, jest na to wzór«. Wziął kredę, podszedł do tablicy i zaczął pisać, mrucząc pod nosem: »Tanta ranta, pam, pam, pam, niewiadoma dzielona przez pierwiastek do sześcianu razy silnia w mianowniku do nieskończoności… pamparampa pam«. Napisał, otrzepał dłonie i powiedział: »Widzisz, Einstein, tak to jest z tym światem«. Einstein patrzy, liczy i w pewnym momencie mówi: »Ale zaraz, chwileczkę… Panie Boże, przecież o tu, w tym miejscu jest błąd«. Pan Bóg się uśmiechnął i powiedział: »No właśnie!«”. Sprawdź też: Ona otworzyła przed nim rodzinny świat, zaś on zapewnił jej poczucie bezpieczeństwa. Dziś razem się uzupełniają I jaki z tego wniosek? Janusz: W spektaklu jest troszeczkę inny kontekst, ale generalnie chodzi o to, że w życiu trzeba starać się być otwartym i tolerancyjnym. Obrączka, bransoletka czy to, co kto tam chce, to tylko insygnia związku, który tworzą dwa osobne byty. Bycie razem nie jest łatwe. Małżeństwo to rodzaj frontu. Jest szturm, kontratak, zajęcie, zawieszenie broni, oblężenie. Można zastosować całą terminologię wojenną, ale w gruncie rzeczy jest to bardzo fajna życiowa „wojna”. To Pana drugie małżeństwo, nie wypominam, po prostu stwierdzam fakt. Zastanawiał się Pan: uda się czy nie? Janusz: Pewien doświadczony przez życie i związki małżeńskie kolega po czwartym rozwodzie wyznał: „Słuchaj, muszę ci powiedzieć, że nie ma co szukać. Każda kolejna była gorsza” (śmiech). Agata: Babcia mojej koleżanki mawiała: „I tak koniec końców wszystkim tak samo śmierdzą skarpety”. W związku najważniejsze jest, żeby się lubić. Oczywiście można się zakochać bez pamięci, wręcz oszaleć z miłości, ale i tak prędzej czy później dopadnie nas proza życia. Wtedy ważne jest, żeby nie sięgać po przysłowiową nową parę skarpet, ale spróbować przyglądnąć się tej starej, czy aby na pewno nie uda się jej jeszcze naprawić. Sięgnąć do starej, zapomnianej techniki cerowania i niteczka po niteczce jakoś łatać te wszystkie żale i nieporozumienia. Wybraliście małżeństwo, a nie związek partnerski, dlaczego? Janusz: Mężczyzna w obrączce jest sexy. To symbol, który wiąże się z tym, że muszę być odpowiedzialny za moją rodzinę. Taki mój totem. Amulet. Agata: Jestem osobą wierzącą. Bez względu na to, jak bardzo nasz obecny rząd i niektórzy kościelni hierarchowie starają się zbrzydzić nam religię, dla mnie wiara pozostała ważna. Chciałam mieć ślub kościelny. Janusz: Jestem osobą niewierzącą, ale dla mnie również było to magiczne przeżycie, bo wyjątkowy był człowiek, który udzielał nam ślubu. Człowiek to słowo klucz. Wojciech Drozdowicz, proboszcz parafii na Bielanach. Wchodząc w przestrzeń jego kościoła, słuchając, co mówi i jak mówi, czułem, że on nie jest urzędnikiem, tylko bardzo bliską mi osobą. Była w tym miłość rodzica. Ksiądz Wojciech ma piękny umysł. Jest wrażliwy na dobro, na drugiego człowieka. Agata: W zasadzie to Januszek powiedział już wszystko. Po prostu czuliśmy, że jest to właściwy człowiek na właściwym miejscu. Czasami księża traktują dorosłych jak dzieci. On nas potraktował poważnie. Szybko nawiązała się między nami nić porozumienia, nie oceniał nas, rozmawialiśmy jak równi z równym, szczerze, bez moralizującego kościelnego tonu. Janusz: To był jeden z najbardziej wzruszających momentów w moim życiu. Kiedy powiedzieliśmy sobie „tak”, wszyscy płakali. Braliśmy ślub w pandemii. Udało nam się uniknąć hucznego wesela z bigosem. Była pizza, białe wino i garstka najbliższych ludzi. „Miłość nie polega na tym, żeby spoglądać sobie w oczy, tylko żeby patrzeć w tym samym kierunku” – mówił Mały Książę. Macie własną definicję partnerstwa? Janusz: Żyjemy bez definicji. Agata: Lubimy niespodzianki. Janusz: Bierzemy wspólnie odpowiedzialność za wszystko. Czasami prowadzimy gorące spory. Kiedy ja mówię, że tak powinno być, a Agata woli inaczej, rzucamy granaty. Agata: Ale wiemy, kiedy należy złożyć broń. Jeśli są dobre intencje, znajdzie się porozumienie. Janusz: Brzmi to słodko, ale czasami nie jest łatwo. Oboje jesteśmy dosyć uparci. Musimy szukać kompromisów, żeby jedna połówka nie zdominowała drugiej. To wymaga wysiłku i czujności. Dobrze w związku nie mieć bielma na oku. O, mam żonę, to już wszystko zblatowane do trumny. Chciałbym zachować swoje sokole oko i zawsze widzieć, czy Agatka jest szczęśliwa. Od razu zaprojektowaliście wspólną przyszłość? Janusz: U nas wszystko działo się szybko. Agata miała swoje mieszkanie, ja swoje. Pytanie, gdzie będziemy budować wspólne życie – u mnie czy u niej? Odpowiedź była prosta – szukamy mieszkania. Znaleźliśmy. Teraz tylko trzeba je urządzić. Wydawać by się mogło – czysta przyjemność. Nic bardziej mylnego. Okazało się, że mamy różne wizje urządzenia tego mieszkania. Na przykład żaluzje w stylu amerykańskim, które uwielbia Agatka, nie pasowały mi do tego miejsca. Agata: Pasowały, tylko ty się zatrzymałeś w latach 90. (śmiech). Janusz: No cóż, jestem 63. rocznik… Agata: Najlepszy rocznik… Janusz: W każdym razie miałem inny pomysł, przede wszystkim chciałem, żeby te okna, które wydawały mi się cudowne, bo otaczają cały salon, zostały nagie. Zmierzając do meritum, stałem twardo na swoim stanowisku: „Sorry, malutka, żadnych żaluzji”. Agata: Wtedy ja zadziałałam sposobem. Powiedziałam, że przynajmniej muszę mieć żaluzje w sypialni, bo zasypiam tylko w ciemności. Kiedy panowie przyszli je zamontować, Januszka akurat nie było w domu i poprosiłam, żeby przy okazji zmierzyli okna w salonie. Powiedziałam: „Panowie, mam przeczucie, że jutro zadzwonię do was z kolejnym zamówieniem”. Januszek wszedł do domu, zobaczył sypialnię i… …zmienił zdanie. Janusz: Pomyślałem, że jak coś jest naprawdę fajne i pasuje, to po co upierać się przy swoim. Dałem Agatce wolną rękę w urządzeniu naszego domu i zrobiła to cudownie. Wszyscy nasi goście to potwierdzają. Urodzona projektantka wnętrz. Czyli to Agata rządzi w domu? Janusz: Czasami (śmiech). Jest bardziej zorganizowana. Ja jestem Wodnik. Jest wokół mnie trochę chaosu. Dom to poważna instytucja. Także to ona często dzierży tekę ministra spraw domowych. Jesteśmy jak dwa żywioły, ale przez to jest ciekawie. Agata: Janusz przez napięty harmonogram pracy koncentruje się tylko na dniu kolejnym. Reszta tygodnia to dla niego czarna dziura. Batman, pies, którego 13 lat temu Januszek przygarnął ze schroniska, wszystko zmienił. Przez ostatni rok życia nie widział, nie słyszał, nie chodził. Zapewnialiśmy mu opiekę paliatywną 24 godziny na dobę. Czasami bywało ciężko. Janusz w swoim roztrzepaniu zapominał, że ma jakieś zdjęcia i nie może zaopiekować się psem. Janusz: Krótko mówiąc, dawałem dupy. Zawsze miałem tak dużo zajęć, że planowałem tylko dzień do przodu. Nagle musiałem nauczyć się planować z miesięcznym wyprzedzeniem. Pomyślałem, że skoro mam rachmistrza w domu, niech to koordynuje. Agatka zarządziła: „Zrobimy grafik, ja swoje zajętości zaznaczę na różowo, a twoje na zielono”. Czyli mamy nasz kalendarzyk małżeński. Agata: (śmiech) Bardzo się przydaje. Janusz: No i teraz pomaga nam w opiece nad Heńkiem. Sprawdź też: Żona Andrzeja Seweryna stanowczo o relacji z aktorem: "Nie ochraniam legendy" Następcą Batmana, psim uchodźcą z Ukrainy. Agata: Wszystkie znaki na niebie mówiły, że będzie nasz. Jego zdjęcie wyskoczyło mi na Facebooku parę dni po odejściu Batmana. Był do niego bardzo podobny. Został przywieziony pierwszym transportem rannych psów do Fundacji „Ada” w Przemyślu. Janusz: Trzynaście lat wcześniej z tego miejsca zabrałem Batmana. Agata: Heniek miał poranione tylne łapy. Na szyi obrożę „Fuck Putin”. Groziła mu amputacja. Dzięki lekarzom z Ady łapy zostały uratowane. Janusz: Tam też uratowano zmaltretowanego Batmana. Agata: Kiedy przyjechaliśmy do schroniska, miałam na sobie dres identycznego koloru co bandaże Heńka na łapach. Kiedy już wreszcie się spotkaliśmy, od razu położył głowę na moich kolanach. Poszliśmy na długi spacer, a jak z niego wracaliśmy, Henio stał się bardzo kłótliwy i warczał na wszystkie psy w pobliżu. Janusz: Wysyłał im jasny komunikat: „Odwalcie się od nich, oni są moi. To moja rodzina”. Przyjechał w tak kiepskim stanie, że przez kilka tygodni „naprawiano” go jeszcze w Fundacji „Ada”. W międzyczasie pojechaliśmy z Agatką na Florydę i Kubę. Pamiętam, że wróciliśmy wieczorem, wypraliśmy gacie, na drugi dzień rano wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy do Przemyśla po Henryka. Moja żona jest z Przemyśla… Znak! Agata: Pytała nas pani, co sobie nawzajem daliśmy… Przy Januszu zrozumiałam, że powiedzenie „Kto z kim przestaje, takim się staje” ma sens. Mam taką „przypadłość”, że w mojej obecności pada elektronika, wysiadają różne sprzęty. Mam nadzieję, że nagra się pani ten wywiad (śmiech). Odkąd się tutaj sprowadziliśmy, mamy telewizor, który żyje własnym życiem, sam się włącza i wyłącza. Tak samo z dekoderem. Do tego zmywarka, której ja nie mogę włączyć, bo reaguje tylko na Janusza. Dostałam od męża nowy telefon, który miał być niezawodny, ale… zacina się, nie słychać mnie, różne funkcje nie działają. Januszowi wyraźnie się to udziela. A ja przejęłam od męża gubienie rzeczy. Jestem roztrzepana i chaotyczna, ale nigdy nie zdarzyło mi się zgubić kluczy czy portfela. Odkąd jesteśmy razem, gubię je non stop, już kilka razy zastrzegałam karty i dowód osobisty. Niesamowite jest to, że Janusz zawsze znajduje rzeczy, które gubi. Kiedy wyjeżdżaliśmy, zgubiłam portfel, a Januszek mówił: „Nie martw się, wróci”. Jak wróci, skoro za trzy dni mamy samolot? Ale rzeczywiście wrócił w nieprawdopodobnych okolicznościach. To prawdziwa symbioza… Jeden z Pana obrazów – a jest Pan świetnym malarzem – ma cudowny tytuł „Bananowy jest po prostu żywot mój”. Macie bananowe życie? Agata: Ja akurat bananów nie lubię… (śmiech). Janusz: Patrząc na kontekst tego, o czym śpiewała grupa Vox, z perspektywy trzech lat bycia w związku mogę powiedzieć, że tak. To koktajl bananowy z dodatkami. Agata: Z papryczką chili. Janusz: Jak powiedział klasyk: „Obyś żył w ciekawych czasach”. My w takich czasach żyjemy. Dla mnie ważne jest to, że budzimy się rano razem i możemy na siebie popatrzeć. Agatka śpi w charakterystyczny sposób, który zawsze mnie rozczula. Żartuję, że „na Ramzesa”. Patrzę na nią i cieszę się, że mamy przed sobą kolejny, wspólny dzień. Odkąd jesteśmy razem, liczy się tu i teraz. Agata: Pierwszy rok naszego małżeństwa spędziliśmy w pandemii. Zostaliśmy uziemieni w naszym nowym mieszkaniu. Straszny czas, lockdown, maski, kwarantanny. My zaraz po ślubie, pełni obaw o to, co się stanie, mieliśmy z powodu zamknięcia teatrów czas tylko dla siebie. Oglądaliśmy filmy, graliśmy w kalambury, przytulaliśmy się. Paradoksalnie pandemia dała nam czas, żeby nacieszyć się sobą. Janusz: Wtedy powstał nasz kultowy program „Ja, moja garderoba i goście”. Agata narysowała sobie wąsa pod nosem, dziwnie się ubrała, dziwnie zaczęła mówić i tak powstała Pani Redaktor Czesława. Usiedliśmy w szafie, włączyliśmy nagrywarkę i każdej nocy wybierałem jakieś ciuchy z tej szafy, wkładałem je, tworzyłem jakąś postać i w ten sposób Pani Redaktor codziennie, mimo lockdownu, miała w swoim studiu innego gościa. Program wciąż zachwyca. Co Pan dostał cennego od żony? Janusz: Oprócz wielu innych rzeczy – dobroć. Rzadką w dzisiejszym świecie czułość serca, wrażliwość, empatię. Agatka jest jak piękny pulsujący neon w domu, który mówi: „Pamiętaj, że warto być dobrym”. To wspaniały dar. Źródło: Viva! 22/2022, Plejada, Gala, Świat Seriali, Interia,
Muzyka, emocje i pasja – spektakl „Kalina®” w Teatrze Rampa
Ikona polskiej estrady, symbol seksapilu i niezależności. Kobieta, która uwodziła głosem, spojrzeniem i aurą tajemnicy. Przez jednych uwielbiana, przez innych niezrozumiana. Uosobienie kontrastów. Trudno powiedzieć, jaka Kalina Jędrusik była naprawdę. Jej postać jednak wciąż mocno elektryzuje, dlatego polskie aktorki chętnie po nią sięgają. Tak jak Anna Mierzwa, aktorka Teatru Rampa na Targówku, w spektaklu muzycznym „Kalina®”. Spektakl ten warto zobaczyć co najmniej z kilku ważnych powodów. 95-lecie urodzin Kaliny Jędrusik Dokładnie 5 lutego przypada 95. rocznica urodzin tej nietuzinkowej postaci. To doskonała okazja, aby ponownie odkryć jej fenomen i przekonać się, dlaczego Kalina do dziś fascynuje kolejne pokolenia. Współczesne aranżacje i muzyka na żywo Usłyszysz największe przeboje Kaliny Jędrusik w nowoczesnych aranżacjach. Brzmi znajomo, a jednak zaskakująco. Ale uwaga – muzyka w „Kalinie®” to nie tylko tło. To integralna część opowieści. Piosenki stają się komentarzem do wydarzeń na scenie, dopełniają atmosferę i pozwalają poczuć to, co czuła sama Kalina. Nieoczywista forma teatru „Kalina®” w reżyserii Agaty Brajczewskiej nie jest zbiorem powielanych anegdot. To dynamiczny spektakl dający szansę zderzyć się z mitem i legendą. Ważne są także projekcje multimedialne oraz gra świateł, dzięki którym historia wchodzi na wyższy poziom. Charyzma płynąca ze sceny Nie można mówić o Kalinie Jędrusik, nie wspominając o jej magnetyzmie. Była ikoną swojej epoki. Szokowała i fascynowała jednocześnie. Na scenie Teatru Rampa w tę legendarną postać wciela się Anna Mierzwa – aktorka, która dosłownie żyje tą rolą. Jej talent wokalny i aktorski sprawia, że czujesz, jakby Kalina znów stała przed Tobą. Śpiewa, prowokuje, uwodzi i zmusza do refleksji – zupełnie jak oryginał. Humor, sarkazm i przekraczanie granic - W spektaklu dowiadujemy się wielu rzeczy o Kalinie Jędrusik – to jest fakt. Dla mnie jednak jej historia ma także wymiar znacznie bardziej uniwersalny. Z wieloma tematami, z którymi zmagała się ta gwiazda PRL-u, dziś stykają się kolejne pokolenia kobiet, kolejne pokolenia aktorek – mówi Anna Mierzwa. I to prawda. Muzyczny spektakl „Kalina®” to coś więcej niż biograficzna opowieść. To historia o kobiecie, która wyprzedzała swoje czasy. Znajdziesz tu absurdalny humor, ostry sarkazm, ale też chwilę refleksji. Dobre recenzje Każdy spektakl jest poddawany ocenie, a „Kalina®” przechodzi ten test śpiewająco. Recenzenci wieszczą przedstawianej historii długi żywot sceniczny. Czy dziś Kalina Jędrusik byłaby tak samo uwielbiana i kontrowersyjna? Spektakl pozwala spojrzeć na tamtą epokę i na nas samych z nowej perspektywy. Jeśli szukasz wieczoru pełnego emocji, to w „Kalinie®” znajdziesz wszystko: śmiech, łzy, pasję i muzykę, która zostaje z Tobą na długo. To nie jest zwykły spektakl, to podróż w czasie i próba zrozumienia, co tak naprawdę oznacza bycie wolnym – artystycznie i życiowo. „Kalinę®” można zobaczyć na Scenie Kameralnej Teatru Rampa na Targówku. Najbliższe terminy są zaplanowane na luty i marzec 2025 r. Bilety już można kupić na stronie teatru. Najbliższe terminy: 19, 20, 21 lutego o godzinie 19.00 27 oraz 28 marca o godzinie 19.00 i 29 marca o godzinie 16.00
Disney On Ice: Miki i Przyjaciele. Magia jest na wyciągnięcie ręki!
Przygotujcie się na niezapomnianą przygodę! Disney On Ice wraca w wielkim stylu z magicznym widowiskiem „Miki i Przyjaciele”! To wyjątkowe wydarzenie na lodzie, które przyniesie wiele radości całej rodzinie!
Dziel się emocjami i stwórz nowe wspomnienia z Disney On Ice – zapraszamy na widowiska wyprodukowane przez Feld Entertainment Inc, a promowane w Polsce przez ALTER ART SHOW. Myszka Miki, Myszka Minnie, Kaczor Donald i Goofy zapewnią niekończącą się i niepowtarzalną zabawę na lodzie. Podczas odkrywania historii Disneya, prowadzący zachęcą widownię do wzięcia udziału w przedstawieniu i pomocy jego bohaterom poprzez dzielenie się niezapomnianymi chwilami z cennych opowieści. Odkryjecie tętniące życiem miasteczko w górach Kolumbii, gdzie spotkacie Mirabel i jej niezwykłą rodzinę, zamieszkującą magiczne Encanto. Razem z odważną Vaianą wypłyniecie w pełną wyjątkowych przygód podróż w celu uratowania jej wyspy przy wsparciu potężnego półboga Mauiego. Odwiedzicie zimowy świat Arendelle, gdzie siostry Anna i Elsa odkryją, że prawdziwa miłość jest najsilniejszą magią ze wszystkich. Księżniczki Disneya dzięki wytrwałości, determinacji i ciężkiej pracy zainspirują Mikiego oraz dzieci na całym świecie do dzielenia się swoimi ulubionymi wspomnieniami związanymi z Disneyem. Po prostu płyń dalej z Dory, Nemo, Marlinem i nowym przyjacielem Hankiem z filmu Disneya i Pixara „Gdzie jest Dory” oraz świętuj prawdziwą przyjaźń z Buzzem Astralem, Chudym i ekipą Toy Story. Magia Disneya jest na wyciągnięcie ręki! Disney On Ice: Miki i Przyjaciele. Bilety Bilety w sprzedaży od 15 stycznia 2025 TAURON ARENA KRAKÓW – od 27 do 30 marca COS TORWAR WARSZAWA – od 3 do 6 kwietnia BILETY: www.alterartshow.pl i www.DisneyOnIce.com
Co może łączyć motoryzację i sztukę? PEUGEOT udowadnia, że auto to nie tylko technologia
Elegancja, technologia, świetny design. Właśnie z tym od dawna kojarzy nam się PEUGEOT. Do tego zestawu dochodzi… wyjątkowe umiłowanie sztuki – i to z najwyższej półki.
W Wirtualnej Galerii PEUGEOT, którą stworzyła marka, znajdziemy niezwykłe prace najlepszych polskich fotografów. Zbiór „Fokus na Allure” zawiera zdjęcia utalentowanych polskich fotografów Doroty Szulc, Tomka Mąkolskiego i Poli Sobuń. Główne role grają w nich nowe modele PEUGEOT E-3008 i PEUGEOT 408. Zaintrygowani? Trzy unikatowe światy artystyczne marki PEUGEOT Zdaniem Doroty Szulc (artystki, która ma na swoim koncie wiele sesji modowych i beauty, m.in. do magazynów „Elle” i „Glamour”) Allure to wszystko, co łączy pozorne sprzeczności. Jej prace są wyraziste i spontaniczne, a jednocześnie subtelne, delikatne i kobiece. Jak nikt potrafi oddać wiele różnorodnych emocji. Dla Poli Sobuń (specjalizującej się w zdjęciach modowych i reportażowych i współpracującej z największymi markami) Allure to z kolei ulotne wrażenie. Wrażliwość na światło, siła kobiecości i nieoczywiste kadry sprawiają, że jej twórczość jest jedyna w swoim rodzaju. Tomek Mąkolski, który w 2023 roku znalazł się na liście 200 najlepszych fotografów reklamowych na świecie, postrzega Allure jako surrealistyczny świat jak ze snu, który urzeka tajemniczą atrakcyjnością. Jego wyczulenie na detale sprawia, że w każdej sesji motoryzacyjnej dąży do najwyższej jakości. Nic dziwnego, że prezentowane zdjęcia mają niezwykłą moc przyciągania. Żeby jak najlepiej uchwycić wyjątkowy charakter najnowszych modeli PEUGEOT, artyści nie tylko mogli zinterpretować temat na własny sposób. Sami wybrali też lokalizacje do swoich zdjęć, a efekt jest porywający. Marka PEUGOT wierzy, że świat z odrobiną uroku i wyjątkowości (Allure) staje się piękniejszy. Kwintesencją Allure jest zmysłowość, wyrazistość linii i dynamika. Chwytliwe hasło w pełni oddaje charakter nowych elektrycznych modeli PEUGEOT E-3008 i PEUGEOT 3008, PEUGEOT 408 i E-5008, które doskonale łączą sztukę, elegancję, komfort i innowację. Ostatni model oferuje aż siedem miejsc do siedzenia (na weekendowy wypad wybierzemy się więc z całą rodziną) – to robi wrażenie i sprawia, że jest jednym z niewielu takich pojazdów na rynku. SUV może być wyposażony w Panoramic i-Cockpit z imponującym, 21-calowym zakrzywionym ekranem, co zwiększa komfort jazdy nawet przy dłuższych trasach. PEUGEOT E-5008 dba o naszą wygodę niezależnie od tego, ile mamy kilometrów do przebycia. Bezpieczną i intuicyjną jazdę zapewniają cztery kamery pokrywające pole widzenia 360° i liczne systemy wspomagające kierowcę, które znacznie poprawiają zwrotność i zdecydowanie ułatwiają manewrowanie. Warto zwrócić uwagę na różne konfiguracje bagażnika (od 259 litrów przy przewożeniu siedmiu pasażerów do 1815 litrów w układzie dwóch miejsc). Podróżowanie w tym stylu staje się przyjemnością porównywalną z obcowaniem z prawdziwą sztuką. Podążając za twoim stylem Wybierz swój ulubiony odcień spośród palety sześciu wyjątkowych kolorów nadwozia. Finezyjny wystrój wnętrza, regulowane nastrojowe dzienne i nocne oświetlenie LED, trzystrefowa klimatyzacja z systemem oczyszczania powietrza (opcjonalnie) oraz duży, panoramiczny, szklany dach (opcjonalnie) zwiększają przyjemność jazdy. Samochód jest dostępny w dwóch wersjach elektrycznych: z silnikiem o mocy 210 KM i baterią 73 kWh oraz z wersją Long Range o mocy 230 KM i baterią 97 kWh, oferującą zasięg do 664 km WLTP. Ładowanie baterii do 80% trwa jedynie pół godziny przy mocy ładowania do 160 kW. Oprócz elektrycznych napędów Peugeot 5008 jest również dostępny w wersji hybrydowej, a także hybrydowej plug-in z elektrycznym zasięgiem do 82km WLTP. Marka PEUGEOT planuje wprowadzić w 2025 roku wersję Dual Motor AWD o mocy 320 KM. Psst… Wszystkie wersje elektryczne są objęte ochroną ALLURE CARE na osiem lat lub do 160 tysięcy km przebiegu, co obejmuje kluczowe komponenty pojazdu. Od teraz każda twoja trasa stanie się Allure. Więcej informacji o tym modelu znajdziecie TUTAJ. Odwiedźcie wirtualną galerię, poznajcie nowe modele PEUGEOT i dajcie się zaskoczyć. Bo warto cieszyć się każdym kilometrem za kierownicą. Materiał promocyjny marki PEUGEOT
Była dla niej całym światem. Elżbietę Zającównę łączyła z córką wyjątkowa więź
Dotarła do nas smutna informacja o śmierci wspaniałej aktorki. Elżbieta Zającówna odeszła w wieku 66 lat. Cieszyła się ogromną popularnością i sympatią widzów. O swoim życiu prywatnym mówiła niewiele. Najważniejsza była dla niej rodzina. Artystka była żoną reżysera i scenarzysty Krzysztofa Jaroszyńskiego, z którym wspólnie doczekała się narodzin dorosłej dziś córki. Gabrielę Jaroszyńską łączyła z mamą wyjątkowa więź... [Ostatnia aktualizacja tekstu 29.10.2024] [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ 29.10.2024 r.] Elżbieta Zającówna nie żyje. Aktorka na zawsze zapisała się w sercach widzów W tym roku minęło 29 lat od premiery serialu Matki, żony i kochanki oraz 42 lata od filmu Vabank. Obie produkcje zyskały wielką popularność także dzięki udziałowi Elżbiety Zającówny. Nie tak dawno świętowała 66 urodziny. Dziś media obiegła informacja o stracie... Tak trudno w nią uwierzyć. To dla wszystkich prawdziwy cios. Wiadomość przekazał Związek Artystów Scen Polskich. "Z wielkim smutkiem i niedowierzaniem żegnamy naszą koleżankę Elżbietę Zającównę, członkinię ZASP-u, absolwentkę krakowskiej PWST, którą ukończyła grając Dziewczynę i Bajaderę w przedstawieniu dyplomowym „Pieszo” Mrożka. [...] W jednym z wywiadów powiedziała: „Uwielbiam się śmiać, uwielbiam wesołych ludzi. Tak właśnie chcę żyć…” I taką Cię zapamiętamy. Żegnaj Elu!", pisano w mediach społecznościowych. CZYTAJ TAKŻE: Nie żyje Elżbieta Zającówna. Smutne wieści przekazał Związek Artystów Scen Polskich Dla Elżbiety Zającówny najważniejsza była rodzina Dla aktorki najważniejsza była rodzina. Zawsze byli dla siebie ogromnym wsparciem i radością, wspólnie świętowali sukcesy. Cztery lata temu Elżbieta Zającówna pojawiła się na czerwonym dywanie, a okazja była wyjątkowa – premiera książki jej męża Krzysztofa Jaroszyńskiego. Półprzewodnik po Polsce to zbiór 100 pięknych i wyjątkowych miejsc oraz 100 towarzyszącym ich prawdziwych anegdot, które reżyser i scenarzysta przelał na papier. Wiele osób zwróciło wówczas uwagę, że na fotografii z Elżbietą Zającówną i Krzysztofem Jaroszyńskim jest jeszcze jedna osoba. Była nią córka pary Gabriela – która w kwietniu 2024 roku obchodziła 33. urodziny. Ona także była zaangażowana w promocję książki ojca. „Tata napisał książkę, która właściwie nie jest przewodnikiem po Polsce, ale trochę jest — dla kogoś, kto podczas wyboru miejsc na podróże bardziej kieruje się myśleniem typu ciekawe, jaka miejscowość w Polsce jest najbrzydsza albo znajdźmy najdziwniejsze muzeum i do niego pojedźmy. I w końcu nie tylko rodzina jest zdana na anegdoty z jego młodego życia. (Chociaż historia, w której w nocy ukradli łódkę ze skansenu i wypłynęli w niej na środek jeziora po to, żeby tam się utopiła, zapadła w pamięć)”, pisała na swoim Facebooku. Czytaj też: Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński wspólnie pokonywali życiowe zakręty. Byli razem blisko 40 lat Elżbieta Zającówna, Krzysztof Jaroszyński, Gabriela Jaroszyńska, w domu aktorki, 10.08.2021 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcAhIeL-065a4d6.jpg" width="1600" height="1707" alt="Fot. Pawel Wodzynski/East News, Warszawa, 10.08.2021. Promocja ksiazki "Polprzewodnik po Polsce" autorstwa aktora, scenarzysty i rezysera Krzysztofa Jaroszynskiego w Big Book Cafe. N/z: Elzbieta Zajacowna, Krzysztof Jaroszynski" title="Promocja ksi??ki Krzysztofa Jaroszy?skiego" /> Kim jest Gabriela Jaroszyńska? Córka aktorki i scenarzysty ma 33 lata Gabriela od najmłodszych lat towarzyszyła rodzicom w imprezach show-biznesowych. Czym na co dzień zajmuje się miłośniczka japońskiej kultury i języka? Wcale nie aktorstwem! Najpierw Gabriela pracowała jako instruktorka tańca, promowała również kulturę azjatycką w Polsce. Dziś zarabia dzięki stanowisku specjalistki od marketingu w firmie CD Projekt Red. W maju 2022 roku podzieliła się jeszcze jednym projektem, w którym wzięła udział: "Premierę na YouTubie miał Fullmetal Alchemist: The Musical, gdzie tańczyłam w świetnym towarzystwie i tworzyłam część choreografii. Koniecznie zobaczcie, dla świetnie napisanych i wykonanych piosenek, 10/10 cosplayu, aktorów scenicznych i głosowych, całej aranżacji scenicznej i na koniec bardzo dobrze zmontowanego materiału — wszystko najwyższej klasy'', wyznała na swoim Facebooku w publicznym poście. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: W maju 2022 roku córka Elżbiety Zającówny wzięła udział w jednym z musicali cosplay'owych, gdzie tańczyła i stworzyła część choreografii. View Burdaffi on the source website Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński z córką Gabrielą, w domu aktorki, 1992 rok Elżbieta Zającówna, Gabriela Jaroszyńska, 27.11.2009 Elżbieta Zającówna z córką Gabrielą, Premiera spektaklu pt. "I move you", 21.03.2013 rok Gabriela Jaroszyńska, Krzysztof Jaroszyński, Elżbieta Zającówna, w domu aktorki, 10.08.2021 rok Elżbieta Zającówna, lata 90. XX wieku Tekst opublikowany na VIVA! Historie 5.03.2024.
Uczta dla oczu i uszu! Premiera opery "Giulio Cesare" to najważniejsze wydarzenie XII Festiwalu Oper Barokowych
Na 12. edycję jednego z najbardziej prestiżowych festiwali na muzycznej mapie Polski – Festiwalu Oper Barokowych Warszawska Opera Kameralna zaprosiła blisko 200 artystów z kraju i zagranicy. Wśród festiwalowych wydarzeń do najważniejszych zaliczyć można premierę opery „Giulio Cesare” Georga Friedricha Händla, która odbędzie się 10 października! Plakat promujący wydarzenie stworzył ceniony projektant Marek Knap. Zapowiada się uczta dla oczu i uszu! Co na temat opery „Giulio Cesare” mówi Maestro Adam Banaszak? Zachęcamy do przeczytania wywiadu autorstwa Marcina Brzezińskiego. Premira Giulio Cesare na Festiwalu Oper Barokowych Festiwal Oper Barokowych potrwa do 24 listopada 2024 roku. Istotnym elementem jest ukazanie oddziaływania muzyki baroku na kompozycje tworzone w czasach nam bliższych, w szczególności na muzykę XX wieku. Tym samym obok twórczości Haendla, Vivaldiego, Rameau, Bacha, Purcella i Monteverdiego zabrzmią dzieła Charlesa Ivesa, Gustava Mahlera, Rachel Portman i Aarona Coplanda. A przed nami najważniejsze wydarzenie XII Festiwalu Oper Barokowych - premiera opery Giulio Cesare, HWV 17 Georga Friedricha Händla do libretta Nicoli Francesco Hayma. To arcydzieło XVIII-wiecznej muzyki od ponad stu lat – od wykonania na festiwalu w Getyndze w 1922 roku – cieszy się niegasnącym zainteresowaniem i jest dziś jednym z najczęściej wykonywanych tytułów na scenach operowych świata. Premiera w Warszawskiej Operze Kameralnej odbędzie się w 300. rocznicę pierwszego wykonania opery w Londynie (17 lutego 1724). Ale nie z powodu okrągłej rocznicy ta partytura warta jest przypomnienia i nowej interpretacji. Po pierwsze: muzyka Händla. Zmienna, pełna uczucia, namiętności i żaru, mieniąca się rozmaitymi barwami i rytmami: od zmysłowości i radości, przez bohaterstwo i zemstę, po smutek i ból. Napędem jest tu ciągły kontrast, pozbawiony schematyzmu i monotonii. Słychać to już w jednej z pierwszych odsłon, wypełnionej jakże różnymi reakcjami na wieść o śmierci Pompejusza. Cezar jest wściekły (bohaterska aria Empio, dirò, tu sei), Kornelia chce umrzeć (jej aria Priva son d’ogni conforto to lament-płacz, delikatny i cichy), Sekstus pragnie zemsty (aria Svegliatevi nel core jest ostra, prowadzona dużymi skokami, w zmiennym rytmie), Achillas jest pod urokiem Kornelii, podobnie Kurius. A wszystko rozgrywa się w ciągu kilkunastu zaledwie minut, na jednej niewielkiej przestrzeni. Pięknie, przejmująco i zmysłowo. Po drugie: tematyka. Giulio Cesare Händla opowiada głównie o pragnieniu. Silnym, wyniszczającym, pchającym do natychmiastowego działania, rodzącym gwałtowne reakcje (i wspaniały śpiew). Każdy kogoś i czegoś pragnie, od razu, od wejścia. Jednocześnie każdy ma jasno określony cel. Mistrzowską partyturę Händla na scenie Warszawskiej Opery Kameralnej wykonają: Jan Jakub Monowid i Yuriy Mynenko (Juliusz Cezar), Teresa Marut i Dorota Szczepańska (Kleopatra), Ray Chenez i Kacper Szelążek (Sekstus), Aleksandra Opała i Joanna Motulewicz (Kornelia), Nicholas Tamagna i Rafał Tomkiewicz (Ptolemeusz), Mariusz Godlewski i Artur Janda (Achillas), a także Zespół Wokalny WOK oraz Orkiestra Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV). Za pulpitem dyrygenckim stanie Adam Banaszak – od stycznia kierownik muzyczny orkiestry MACV – dla którego będzie to pierwsza premiera przygotowana dla Warszawskiej Opery Kameralnej. Za stronę inscenizacyjną odpowiedzialny jest wspaniały zespół twórców: Włodzimierz Nurkowski (inscenizacja i reżyseria), Anna Sekuła (scenografia i kostiumy), Violetta Suska (choreografia), Paweł Murlik (reżyseria światła), Adam Keller (multimedia). Czytaj też: Wybitna sopranistka Joyce Didonato, kilkukrotna laureatka Grammy wystąpi w Warszawie Wywiad z Maestro Adamem Banaszakiem Marcin Brzeziński: Maestro, dlaczego warto słuchać muzyki Georga Friedricha Händla? W wyjątkowy sposób odpowiada na to pytanie sztuka Paula Barza pt. Kolacja na cztery ręce, zrealizowana dla Teatru Telewizji z niezapomnianymi rolami Janusza Gajosa i Romana Wilhelmiego. Mimo że od śmierci Händla minęło 265 lat do dziś jego twórczość jest synonimem muzycznej obfitości, pełni, blasku, doskonałości. W ciągu kilku sekund Händel potrafi on wzbudzić rezonans z tajemnymi strunami ludzkiej duszy i przywołać miłość, tęsknotę, nadzieję, ale też rozpacz, żałobę czy... żądzę zemsty. Myślę, że dlatego tak często sięgają po jego utwory również twórcy filmów. Jakie przyjemności może dać nam dzisiaj obcowanie z jego muzyką? Utwory Händla są przy tym wszystkim bardzo „zdobne”. Za każdym razem orkiestry, soliści, chóry brzmią tu swoją pełnią kolorów i możliwości. Jest to też muzyka, której - nie ma co ukrywać - po prostu bardzo przyjemnie się słucha. Mówiąc przewrotnie: ma swoją wielką głębię i tajemnicę, ale potrafi też być comfort food dla naszej duszy. Czy opera Juliusz Cezar niesie ze sobą jakieś ponadczasowe przesłanie? Wynika ono nie tylko z opracowania muzycznego, ale też z samego tematu! Miłość i losy Cezara i Kleopatry były tematem sztuk teatralnych (Racine’a, Szekspira, Shawa i wielu innych), seriali i filmów. Obraz Mankiewicza nadał na dekady Kleopatrze twarz Elizabeth Taylor. To nie tylko romans wszech czasów, ale też wielka polityka, intryga, zdrada, zemsta. I to wszystko oparte na faktach historycznych! Co Pana zdaniem wyróżnia warszawską inscenizację? Wspaniała obsada solistów. Nasze spektakle będą popisem wirtuozerii wokalnej. Orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense gra na instrumentach historycznych bądź ich kopiach. Odtwarzamy więc brzmienie muzyki z czasu, gdy ona powstała. Dodajemy jednak nasz współczesny temperament i spojrzenie na świat. Ponadto w każdym spektaklu bierze udział aż czterech kontratenorów! To przygoda, która nie ma sobie równych! Czytaj też: Joyce DiDonato zachwyciła na otwarciu XII edycji Festiwalu Oper Barokowych Jakich trzech utworów Händla warto wysłuchać przed wizytą w Warszawskiej Operze Kameralnej? Mogę mówić o własnym doświadczeniu. Z całą pewnością moje życie byłoby uboższe bez znajomości Mesjasza, smutniejsze bez Muzyki na wodzie i Muzyki ogni sztucznych oraz mniej piękne bez jego Concerti grossi. A dla miłośników współczesnych przetworzeń lekturą obowiązkową powinna być płyta A Soulful Celebration, w której plejada znakomitych muzyków z Quincy Jonesem na czele odczytuje Mesjasza przez pryzmat muzyki gospel, bluesa, jazz fusion i hip-hopu. Sezon w Warszawskiej Operze Kameralnej w pełni. Które z nadchodzących wydarzeń cieszy Pana szczególnie? Trwa Festiwal Oper Barokowych - za chwilę na deskach naszego teatru kolejne rarytasy: Dydona i Eneasz Purcella, Judyta triumfująca Vivaldiego oraz Castor i Pollux Rameau. W szczególny sposób zapraszam na koncertowe wykonanie pierwszego arcydzieła w dziejach opery: Orfeusza Claudio Monteverdiego, którym zadyryguję w Studio Koncertowym S1 w Warszawie 29 października. Partię Muzyki wykona wtedy wybitna śpiewaczka i kompozytorka oper Agata Zubel. W szczególny i symboliczny sposób przeszłość i przyszłość opery spotkają się w jednym punkcie. Adam Banaszak - dyrygent, Kierownik Muzyczny Musicae Antiquae Collegium Varsoviense - Orkiestry Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej (od sezonu 2023/2024). W latach 2019-2024 był Kierownikiem Muzycznym Opery Wrocławskiej, a w sezonie 2021/2022 Dyrektorem Artystycznym Teatru Wielkiego w Łodzi. Jako dyrygent poprowadził przeszło 600 koncertów i spektakli, sprawował kierownictwo muzyczne lub podjął się współpracy przy przygotowaniu ponad 50 premier. Prowadził spektakle w Operze Wrocławskiej, Teatrze Wielkim w Łodzi, Operze Bałtyckiej w Gdańsku, Operze Krakowskiej, Operze Śląskiej w Bytomiu, Operze i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, Operze Nova w Bydgoszczy, Warszawskiej Operze Kameralnej. W sezonie 2024/2025 Adam Banaszak zadyryguje m.in. premierowymi spektaklami Juliusza Cezara G. F. Haendla oraz wykonaniami Stworzenia Świata J. Haydna i Orfeusza C. Monteverdiego (Warszawska Opera Kameralna), a także spektaklami w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, Operze na Zamku w Szczecinie, Operze i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. W Teatrze Wielkim - Operze Narodowej poprowadzi spektakle Czarodziejskiego fletu W. A. Mozarta.
Swoimi obrazami zachwyca kolekcjonerów na całym świecie: "Może dziś odcinam kupony, ale droga nie była łatwa"
"Każde dzieło to filtr do wnętrza naszego serca i umysłu", mówi Piotr Czajkowski
Zabiera nas w podróż po tętniącej życiem stolicy Francji, oprowadza po tajemniczym labiryncie paryskiego metra. Obrazami Piotra Czajkowskiego zachwycają się kolekcjonerzy na całym świecie, a jego dzieła znajdują się dziś w prywatnych zbiorach w Japonii, USA, Rosji, Niemczech, Belgii, Wielkiej Brytanii czy Szwajcarii. Brał udział w prestiżowych wystawach w kraju i za granicą, a na swoich obrazach zarobił już ponad milion dolarów. Piotr Czajkowski talent rozwijał w murach Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, której dziś jest wykładowcą i kształci kolejne pokolenia utalentowanych artystów. W 2012 roku powstał jego cykl Metro, na który składa się kilkaset prac – obrazów i rysunków. Co było inspiracją do jego stworzenia? Piotr Czajkowski zaprasza nas do swojego świata. W wywiadzie dla Viva.pl, artysta opowiada nam o swojej niezwykłej drodze. Piotr Czajkowski w wywiadzie dla VIVA.PL, o zawodowej drodze i pasji Kilka miesięcy temu spod Twoich skrzydeł wyfrunęli kolejni artyści. Słyszałam, że jesteś jednym z ulubionych wykładowców Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Ktoś mnie bardzo wychwalił (śmiech). To cenna informacja zwrotna. Na pewno gramy do jednej bramki. Mam okazję pracować na co dzień z fantastycznymi studentami, a czerwcowe dyplomy były bardzo ciekawe. Najbardziej cieszę się, gdy student, z którym tworzymy coś fajnego, czerpie satysfakcję ze swoich postępów. To podwójna nagroda. Staram się podchodzić do swojej pracy niesztampowo, nieszablonowo. Rozumiem, że dziś wkład dydaktyka w rozwój człowieka nie kończy się tylko na przedmiocie, który wykładała, ale należy patrzeć o wiele szerzej i dostrzegać rzeczy, na pierwszy rzut oka niezauważalne. Ta pewna relacyjność między pedagogiem, a studentem generuje zadowolenie. Poza tym, moi uczniowie zauważają świetne efekty w krótkim czasie. Zawsze obiecuję im to już na samym początku naszej współpracy. A jest jakiś haczyk? Zawsze jest (śmiech). Muszą spełnić kilka warunków. Tylko systematycznością i konsekwencją swoich działań można osiągnąć założony cel. Cieszę się, że mi ufają. Nie daję im konkretnej recepty – macie robić tak, bo tylko to zadziała. Staram się ich uwrażliwiać na pewne elementy. One mogą doprowadzić ich do ciekawego, owocnego życia, pełnego satysfakcji i entuzjazmu. To kluczowe elementy, które budują naszą codzienność, czynią je ciekawą, radosną. Więc przedstawiam im taką wieloperspektywę, ponieważ bycie artystą to również bycie człowiekiem w wielu wymiarach i jakościach. Zanim moi studenci dobiegną do mety, chcę ich przeprowadzić przez różne terytoria i aspekty pracy. Jeśli będą potrafili patrzeć na pewne rzeczy z innych perspektyw, to dostrzegą istotne różnice. A te często determinują właściwe decyzje. Zawsze jesteś szczery ze swoimi studentami? Zawsze. Często uświadamiam im, że w ich wieku nie byłem na takim etapie projektowym, który reprezentują teraz. Artystycznie byłem mocno rozwinięty, ale nie projektowo… Młodzi twórcy mają dziś dostęp do pewnych rzeczy, które dla mojego pokolenia były nieosiągalne. To były inne zasoby i możliwości. Ale to nie oznacza, że mają łatwiej. Paradoksalnie to bardzo utrudnia funkcjonowanie w dzisiejszym świecie. Trzeba w tym gąszczu dostrzec siebie, a nie być zawidzianym powidokiem, kopią swojego profesora czy mentora. Sztuka to dotykanie prawdy o sobie, o człowieku. To cenne nie tylko w artystycznym świecie. Czyli to Twój autorski sposób docierania do młodych twórców. Tak czuję. Nie jest dziś sztuką rozegrać coś na przestrzeni kartki. Nie powiem studentom – idź w prawo, wyżej, maluj ciemniej, a teraz jaśniej, dodaj więcej tego koloru, a potem innego. Nie. To jest element większej całości, po którą należy się pochylić, po którą sięgnie dobry i mądry pedagog, by rozstrzygać o pewnej jakości na tej swojej drodze edukacyjnej. Finalnie w końcu patrzymy na fantastyczne efekty. Czytaj też: Rusza 49. festiwal w Gdyni. Oto filmy nominowane w Konkursie Głównym Często spotykam się też z pytaniami na temat finansów – czy uczę studentów, jak sprzedawać swoje obrazy i jak się cenić. Odpowiedź jest jedna - nie. Sam nie stawiałem sobie od początku pytania, jak zarobić pieniądze. Nie to było najważniejsze. Jestem zwolennikiem tego, by najpierw znaleźć w sobie jakaś pasję, zbudować jakość, pokazać indywidualność i zdobyć w tym obszarze zawodowstwo. Jakość jest luksusem i to ona rodzi pieniądze. Nigdy nie dam nikomu na to jednej recepty. Aspekt finansowy zazwyczaj intryguje wiele osób, cyferki najszybciej przemawiają do ludzi. Niektórzy właśnie przez ich pryzmat wartościują dzieło i nie dostrzegają pracy, trudu i talentu, a to wszystko przecież składa się na całość. No tak. Nie widać determinacji i konsekwencji. Kulisy cały czas są przysłonięte, a na światło dzienne wychodzi jedynie niewielki wycinek naszego życia. Nie ma barwnej codzienności, poranków przy sztaludze czy zarwanych nocy. A czasami i chwil załamania, bo też ulegam słabościom, lękom, różnym formom wyczerpania. To są elementy naturalne w naszych dążeniach na życiowej ścieżce. Na pewno trzeba uważać z ambicją. Bywa nieokiełznana i sieje destrukcję. Jesteś mentorem dla innych, a co z Twoimi mistrzami? Kto Cię ukształtował? Trudno byłoby mi wskazać konkretną osobę. Mentorzy, ci książkowi, pojawiali się w na drodze mojej edukacji. A tymi prawdziwymi są ludzie, których spotykamy na co dzień. Czasami zasłyszane zdanie, które ma jakąś swoją prawdę życiową może być darem dla drugiego człowieka. Czasami wystarczy krótkie spotkanie, otwarty umysł i uważność. A to w dzisiejszych czasach nie jest tak oczywiste. Dla mnie to właśnie drugi człowiek jest naszym zwierciadłem, w którym możemy się przeglądać. To pomaga nam przemierzać nieznane, uczyć się i doświadczać siebie i życia. I to daje mi sztuka, w tym także tkwi jej piękno. Tak możemy dążyć do najlepszej wersji siebie. I doceniać te chwile szczęścia, choć w codziennym pędzie świata coś nam umyka. W rzeczywistości, jesteśmy zlepkiem doświadczeń i przeżyć swoich, a także osób, które spotykamy na swojej drodze. Dlatego czasami fascynuje mnie, jak na podstawie tego potrafimy odbierać, interpretować sztukę. Filtrujemy ją przez naszą duszę. Mówisz o pędzie. Pędzimy, po prostu ulegamy pewnym zbiorowym ruchom i podejmujemy wybory, ale nie zawsze dobre. Czas przynosi naprawdę wartościowe odpowiedzi. Warto zaufać intuicji, zatrzymać się… Stajesz się dla swoich studentów drogowskazem, zachęcasz ich do tego, by szukali własnej drogi. Kiedy Ty sam uwierzyłeś, że sztuka to Twoja właściwa i jedyna droga? Wiesz co, nie było tak, że to była jedyna droga. Zajmowałem się innymi rzeczami i też wierzyłem w ich pomyślność. Zawsze robiłem wszystko najlepiej, jak potrafiłem, z poczuciem absolutnej szczerości i pełnym zaangażowaniem. Zawsze czułem, że ustawiam sobie wysoko poprzeczkę, że mam do zaoferowania coś, na co jeszcze nie byłem gotowy. Oczywiście, teraz mogę mędrkować. Może wtedy nie potrafiłem inaczej? Za mną wiele spotkań, doświadczeń i to zamykam w dużym cudzysłowie. W końcu te kropki się połączyły, sprawiając, że byłem gotowy na rozpoczęcie kolejnego etapu. To właśnie w nim dziś jestem. Od 12 lat, nieprzerwanie. W 2012 roku rozpocząłeś swój cykl obrazów pt. Metro. Dlatego tak często, a wręcz do znudzenia, podkreślam, że te doświadczenia, dni, ciężka praca w końcu popychają cię w odpowiednią stronę. Trzeba cierpliwości . Wszystko jest po coś, wszystko na coś nas przygotowuje. A może gdyby zabrakło któregoś z elementów w tej całej układane dziś robiłbym coś zupełnie innego? Fakt, że dotarłem do swojego miejsca jest moją dumą i daje mi poczucie spełnienia, ale wciąż czuję też głód pomysłów. Wciąż wiele wyzwań przede mną, więc ta droga nie ma horyzontu. Pierwszą kropkę, ten znaczący punkt na mapie marzeń postawił Twój dziadek wręczając Ci specjalny prezent. Byłem małym chłopcem, kiedy otrzymałem od niego teczkę rysunkową. Rysowanie, malowanie sprawiało mi ogromną przyjemność. Zatrzymujemy w pamięci pewne rzeczy, traktując je wręcz, jako takie magiczne momenty. Nie bez powodu mówi się, że to czego doświadczamy w dzieciństwie, buduje nas w dorosłości. Zgadzam się z tym w pełni. Nasiąkamy wszystkim nieświadomie. Potem nasz mózg część rzeczy wypiera, a po latach skłania nas do refleksji i rozmyślań – czy to zdarzenie rzeczywiście miało znaczenie, naznaczyło moje życie. Wraca zapach tego papieru, kredek… Opieram się na tych wspomnieniach, odbijam się w nich. Te zatrzymane emocje są niesamowitym paliwem do tworzenia. Jesteś pierwszą artystyczną duszą w rodzinie, czy może kontynuujesz tradycje? Przypadło mi być pierwszym artystą z dyplomem (śmiech). Natomiast mój ojciec miał w sobie wszelkie predyspozycje do tego, by tym artystą być. Głos ludu był inny. W tamtych czasach kraj potrzebował inżynierów, więc za namową dziadka wybrał tę drogę. Ukończył Politechnikę, jednak jakiś wewnętrzny głos wciąż ciągnął go wyrażania się w różnych formach ekspresji manualnej. Czytaj też: El Greco – hiszpański artysta greckiego pochodzenia. Zwolennik ekspresji i wydłużonych form <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/15-ZURICH-Obraz-z-cyklu-ROADS-akryl-na-plotnie-2021120-x-170-cm-Obraz-nr-2-09ea1f8.jpg" width="3013" height="2119" alt="Piotr Czajkowski, 15 ZURICH, Obraz z cyklu ROADS, akryl na płótnie, 2021,120 x 170 cm, Obraz nr 2" title="Piotr Czajkowski, 15 ZURICH, Obraz z cyklu ROADS, akryl na płótnie, 2021,120 x 170 cm, Obraz nr 2" /> Ty podążałeś za głosem serca. To tylko uświadamia mi, jak ważny jest każdy, naprawdę, każdy etap. Niektórych zagłuszają niespełnione aspiracje bliskich. Człowiek nie mając tego autorytetu w sobie, przekonania i głosu intuicji będzie szukał tego na zewnątrz. Ze światem trzeba umieć się odpowiednio konfrontować. Trzeba być upartym, ale tutaj mówię o uporze jako o potencjale, nie destruktywnej sile, która gdzieś nas gubi. Dziś nie mam poczucia, że coś mi umknęło, nie mam poczucia tęsknoty za niespełnionym. Kończyłem liceum plastyczne, potem Akademię. Tworzenie od zawsze było mi bliskie, żyłem tym. Patrząc z perspektywy czasu, cykl Metro był pewnym przełomem w Twojej karierze? Myślę, że jest znamienna różnica między tym, co było przed nim, a co nastąpiło. Dziś to, co tworzę ma wymiar globalny. Jestem otwarty na to, co przynosi świat i gotowy konfrontować się najlepszymi galeriami na świecie. Mam świadomość, że moja sztuka może pretendować do tych miejsc. Wcześniej tego nie czułem, mimo tego, że zawsze czerpałem satysfakcję z tego, co robię. Teraz widzę, że moja twórczość nosi znamiona pewnej rozpoznawalności, autonomiczności. Na pewnej wystawie, jeden z polskich marszandów powiedział, że patrząc na te obrazy nie ma déjà vu. To miłe, że nie masz powidoku innego artysty, wydaje się być świeże, inne, tworzy odrębną jakość. Ilekroć dochodziło do takiej konfrontacji - widz versus obraz, dzieło rysunek, to zawsze spotykałem się z fajnymi emocjami. Cieszyłem się ogromnie, że moje prace wywołują w ludziach taką żywość, taką pobudliwość, oczywiście w dobrym tego słowa znaczeniu. Widziałem ten błysk w oku, co przynosiło mi ogromną frajdę Mnie przeniosły nie tylko w podróż po paryskim metrze, a także w piękną wyprawę po emocjach. Z zaciekawieniem próbuję się przedrzeć przez kolejne fragmenty obrazu, by poznać jego tajemnicę. Dla Ciebie, jako artysty sam proces tworzenia to z pewnością kolejna podróż w głąb siebie. Oczywiście. My tak naprawdę potrzebujemy pretekstu – momentów, które będą nas konfrontowały ze światem zewnętrznym. Dla mnie inspiracją do powstania Metra była podróż do Paryża. Dla człowieka, który ledwo co skończył Akademię było to miejsce magiczne, a wręcz symboliczne, nasycone historią sztuki. Przed oczami pojawiali się kolejni malarze czy rzeźbiarze, o których chwilę wcześniej zaczytywałem się w podręcznikach. Niesamowity świat! Niektórzy w akcie tworzenia poszukują prawdy. A ja jeszcze skłaniam się ku temu, co generujemy. Każde dzieło to filtr do wnętrza naszego serca i umysłu, doświadczeń, historii naszych relacji. Możemy to nazywać na przeróżne sposoby, ale zawsze będzie to powidok naszej prawdy o sobie. Życie to podróż z przeróżnymi przesiadkami, opóźnieniami, spotkaniami, które zmieniają bieg wydarzeń. Cykl Metro jest dla mnie mocną metaforą czasu i podróży. A nasz czas jest przecież policzony. Więc tym bardziej dostrzegam kolejną piękną emocję i przyjmuje wszystkie kolory życia. Metro składa się z kilkuset dzieł. Są takie prace, z którymi trudno było Ci się rozstać? Wiesz, ja na początku miałem z tym poważny problem (śmiech). Wszyscy mi powtarzali, że powinienem pokazać swoje prace światu. Tak się stało i doprowadziło do momentu, w którym jestem dziś. Jako już dojrzały artysta niedawno doszedłem do ściany. Dostałem propozycję dwóch wystaw, a nie miałem żadnego swojego obrazu, nie miałem co pokazać (śmiech). Pracuję dużo i systematycznie. Pracownię odwiedzam codziennie, nawet jeśli jestem na uczelni, to przyjeżdżam tutaj i tworzę, ale te prace cały czas wyruszają w świat. W końcu zacząłem dbać o to, by stworzyć taką nierozerwalną, nienaruszoną kolekcję autorską. Zbudowałem też w swojej pracowni przestrzeń galeryjną z profesjonalnym oświetleniem. Zderzając się ze sztuką, zdarza mi się słyszeć, że dla artystów akt tworzenia jest swego rodzaju formą medytacji. Jak jest w Twoim przypadku? Pewną intymnością, powrotem do tego, co tkwi we mnie. Czasami jest to odczuwalne bardziej, a czasami mniej w zależności od danego dzieła. Zdarza się, że działamy z poziomu doświadczenia, rutyny rzemieślniczej, ale często wsparte jest to nadwrażliwością, umiejętnością sięgania do emocji. To twórcze ślady naszej ekspresji. Wiem, że potykałem się, że popełniałem różne błędy, ale one w konsekwencji czasu procentowały. W dodatku byłem uparty i mimo różnych niepowodzeń miałem dużo siły. I dziś triumfujesz. Może dziś odcinam kupony, ale droga nie była łatwa. Trzeba najpierw upaść, nabić sobie guza, bo potem wdrapać się na szczyt. W tych najtrudniejszych chwilach poznałem samego siebie, ile jestem w stanie udźwignąć. Usłyszałem w jakimś podcaście słowa mężczyzny, który zdobywa kolejne górskie szczyty. Na tej górze nie ma nic oprócz widoku, ale sama droga, i to, co dzieje się z człowiekiem podczas wielu godzin intensywnego wysiłku jest największym błogosławieństwem dla niego samego. Ja od początku miałem pasję i poszedłem za tym. Dopóki masz poczucie sensu, będzie Ci ono rozświetlało każdą sytuację. Wtedy czujesz całym sercem, że żyjesz. Każdy z nas ma pewną misję. Niektórzy szukają jej całe życie. Pragnąłem zostawić po sobie dobre ślady. A dziś mogę to robić nie tylko za sprawą swoich dzieł, a także dzięki pracy dydaktycznej. Co poświęciłeś, by być w tym miejscu, w którym jesteś? Zawsze kategoria poświęcenia jest inna… Wszystko zależy od wartości, które w sobie nosimy, jaką mamy hierarchię. Każdy ma swój azymut. Zadałaś pytanie… Nie było mnie w domu przez długi czas. To odbiło się na rodzinnych relacjach. Mam świadomość, że przegapiłem wiele momentów w dorastaniu mojego syna, nie poświęcałem mu tyle uwagi, ile powinienem. Nie wypełniłem do końca swojej ojcowskiej roli i gdzieś do dzisiaj mam z tym jakiś problem, że tak się to potoczyło. Robiłem, co mogłem i co potrafiłem. I chociaż takie przekonanie może mi towarzyszyć, to po drugiej stronie jest ten drugi człowiek, ze swoimi emocjami, z polem deficytu. Za sukcesem, choć nie lubię bardzo tego określenia, zawsze idzie jakiś ekwiwalent straty, zaniedbania, rozczarowania w kontekście relacji, życia innych ludzi. Z tym trzeba się liczyć.
El Greco – hiszpański artysta greckiego pochodzenia. Zwolennik ekspresji i wydłużonych form
Twórczość artysty została doceniona, ale dopiero po śmierci
El Greco urodził się na Krecie, artystyczne umiejętności rozwijał we Włoszech, a większość czasu tworzył w Hiszpanii. To jeden z najbardziej innowacyjnych malarzy epoki manieryzmu. Jego dzieła, pełne mistycznej ekspresji, głębokiej emocji, duchowego napięcia i wydłużonych form, do dziś fascynują miłośników sztuki. El Greco poprzez swoją twórczość łączył wpływy wielu kultur i tradycji, tworząc niepowtarzalny styl – wyprzedzający epokę. Spis treści: Kim był El Greco? Życie prywatne artysty z Krety Skrócony życiorys El Greca Jak i kiedy zmarł przedstawiciel manieryzmu? Manieryzm i charakterystyczna twórczość artysty Najsłynniejsze obrazy El Greca Co El Greco chciał przekazać w swojej twórczości? Kim był El Greco? Domenikos Theotokopoulos (El Greco) urodził się na Krecie i od najmłodszych lat wyróżniał się talentem artystycznym. Początkowo młodzieniec uczył się ikonopisania, co wywarło znaczący wpływ na jego styl. Sztuka bizantyjska towarzyszyła El Greco, inspirując do rozwoju umiejętności i tworzenia wczesnych prac. W młodości uzdolniony mężczyzna przeniósł się do Wenecji, gdzie starał się naśladować styl charakterystyczny dla Tycjana i Tintoretta oraz poznawał techniki zachodnioeuropejskie. W tym okresie El Greco tworzył głównie dzieła o tematyce religijnej. Następnie artysta wyjechał do Rzymu, gdzie: studiował u Tycjana, zajął się sztuką portretowania, zetknął się z malarstwem renesansowym, rozwijał swoje umiejętności, poznając np. twórczość Rafaela Santiego i Michała Anioła, poznał wielu znaczących intelektualistów Rzymu. Ostatecznie El Greco zamieszkał w Hiszpanii. Najpierw spędził czas w Madrycie, a później osiedlił się w Toledo, gdzie zyskał znaczącą sławę i uznanie. Mężczyzna zasłynął jako artysta łączący wpływy bizantyjskie, renesansowe i manieryzmu. Jego prace cechowały się wydłużonymi postaciami, intensywnymi kolorami, a także dynamicznymi kompozycjami. El Greco był nie tylko malarzem, ale także rzeźbiarzem i architektem. Mówi się, że jego twórczość wyprzedziła epokę, co sprawiło, że był doceniony dopiero wiele lat po swojej śmierci. Współcześnie artysta uważany jest za jednego z najważniejszych malarzy w historii sztuki, a jego dzieła znajdują się w najbardziej prestiżowych muzeach na całym świecie. Życie prywatne artysty z Krety Życie prywatne El Greco jest owiane tajemnicą, ponieważ nie istnieje zbyt wiele potwierdzonych informacji dotyczących jego relacji. Wiadomo, że artysta zakochał się w Jerónime de las Cuevas – kobiecie o szlacheckim pochodzeniu. Nie wiadomo jednak, czy para zawarła związek małżeński. Jerónimie była matką jedynego syna El Greco o imieniu Jorge Manuel. Chłopiec również został malarzem i architektem, kontynuując tradycje artystyczne swojego ojca. Po śmierci El Greco to syn odziedziczył majątek wybitnego artysty i jego pracownię. Skrócony życiorys El Greca 1541 rok – narodziny Domenikos Theotokopulos na Krecie. 1567 rok – przeprowadzka artysty do Wenecji. 1569 lub 1570 rok – pobyt artysty w Rzymie. El Greco został uczniem Tycjana. 1572 rok – dołączenie malarza do cechu św. Łukasza (rejestru członków rzymskich) jako Dominico Greco. 1572 rok – otworzenie własnej pracowni. 1576 rok – przyjazd do Hiszpanii, dokładniej Madrytu. 1577 rok – powstał obraz „Męczeństwo świętego Maurycego”. 1578 rok – narodziny syna artysty Jorga Manuela. 1580 rok – prawdopodobnie pierwsze ukazanie Jerónimy de las Cuevas (wybranki El Greco) na obrazie „Święta Weronika trzymająca chustę”. 1583 rok – zamieszkanie El Greco w miejscowości Toledo. 1588 rok – świat ujrzał dzieło artysty „Pogrzeb hrabiego Orgaza”. 1610 rok – powstała fantastyczna panorama miasta „Widok Toledo”. 1614 rok 7 kwietnia – śmierć artysty w miejscowości Toledo. Jak i kiedy zmarł przedstawiciel manieryzmu? El Greco przeżył 73 lata. Już dwa lata przed śmiercią jego stan zdrowia zaczął się drastycznie pogarszać. Artysta przeczuwał, że życie powoli dobiega końca – wykupił grobowiec i spisał testament, w którym cały majątek przekazał synowi. El Greco zmarł 7 kwietnia 1614 roku w mieście Toledo, w Hiszpanii. Przyczyna jego śmierci nie jest dokładnie znana. Artysta został pochowany w klasztorze San Domingo el Antiguo, choć później szczątki przeniesiono do innej i nieznanej lokalizacji. Manieryzm i charakterystyczna twórczość artysty Manieryzm to styl artystyczny rozwijający się w Europie w drugiej połowie XVI wieku, który charakteryzował się odchodzeniem od klasycznej harmonii i proporcji renesansu na rzecz bardziej skomplikowanych kompozycji, wydłużonych form, dynamicznych linii i intensywnej ekspresji emocjonalnej. El Greco był jednym z czołowych przedstawicieli tego nurtu, zachwycając dziełami o wyjątkowej oryginalności i głębi. Jego prace zdecydowanie wyróżniały się spośród innych dzieł tamtych czasów m.in.: intensywnym duchowym wyrazem, często nierealnymi formami, silnym przekazem emocjonalnym, wydłużonymi i smukłymi postaciami, jaskrawymi, nasyconymi kolorami, dramatycznym i kontrastującym użyciem światła oraz cienia, dynamicznymi, niemal wirującymi kompozycjami, nierzadko niepokojącym i mistycznym nastrojem. Rzeźby El Greca Rzeźbiarstwo nie było główną dziedziną działalności El Greca, jednak artysta tworzył rzeźby, obok których nie sposób przejść obojętnie. Jego prace charakteryzowały się wydłużonymi formami, dynamicznymi kompozycjami i ekspresyjnymi detalami. To El Greco stworzył ołtarz w kościele Santo Domingo el Antiguo w Toledo, gdzie umieścił figury świętych o typowej dla siebie stylizacji. Najsłynniejsze obrazy El Greca Malarz stworzył wiele wybitnych dzieł. Oto niektóre z nich: „Ekstaza świętego Franciszka” (około 1578) – obraz ukazuje św. Franciszka z Asyżu w momentach mistycznej ekstazy. Dzieło wyróżnia się emocjonalnym napięciem, dramatycznym światłem i duchową głębią. „Pogrzeb hrabiego Orgaza” (1586-1588) – obraz znajdujący się w kościele Santo Tomé w Toledo. Dzieło przedstawia cudowny pogrzeb hrabiego Orgaza. Święci Augustyn i Stefan osobiście zstępują z nieba, aby złożyć ciało hrabiego do grobu. Kompozycja podzielona jest na dwie części: dolną – realistyczną scenę pogrzebu i górną – mistyczną wizję nieba. „Zwiastowanie” (1595-1600) – El Greco namalował kilka wersji „Zwiastowania”, ale najpopularniejsze zobrazowanie motywu religijnego znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Dzieło przedstawia moment, w którym archanioł Gabriel oznajmia Marii, że zostanie matką Jezusa. Prace wyróżniają charakterystyczne wydłużone postacie, intensywne kolory i mistyczny nastrój. „Widok Toledo” (1597-1610) – jeden z nielicznych pejzaży stworzonych przez El Greco, przedstawiający miasto Toledo pod burzowym niebem. Obraz wyróżnia się dynamiczną kompozycją, silnym kontrastem światła i cienia oraz melancholijną atmosferą. „Święty Jan Chrzciciel” (1600) – kompozycja przedstawia św. Jana Chrzciciela w otoczeniu pustynnego krajobrazu. Jan charakteryzuje się wydłużonymi proporcjami ciała. Święty trzyma krzyż i wskazuje na niebo, co symbolizuje jego rolę jako zwiastuna nadejścia Jezusa. Kompozycja i kolorystyka obrazu tworzą mistyczną aurę. „Chrystus niosący krzyż” (1600–1605) – to jedno z najbardziej poruszających dzieł El Greco, ukazujące Chrystusa niosącego krzyż na drodze do Golgoty. Obraz wyróżnia się intensywnym wyrazem twarzy Jezusa, pełnym cierpienia i oddania oraz dynamiczną kompozycją, która podkreśla dramatyzm sceny. „Laokoon” (1610–1614) – dramatyczne i dynamiczne dzieło El Greco, inspirowane antyczną rzeźbą Laokoona z I w. n.e. Obraz przedstawia mitologiczną scenę śmierci kapłana Apollina Tymbrejskiego w Troi i jego synów zaatakowanych przez węże morskie. Co El Greco chciał przekazać w swojej twórczości? El Greco poprzez obrazy pragnął nie tylko zachwycić widza, ale przede wszystkim skłonić odbiorcę do głębokiej refleksji nad duchowymi i egzystencjalnymi aspektami życia. Ponadto: malarz ukazywał duchowe i mistyczne doświadczenia, artysta nierzadko łączył ziemskie życie z boską rzeczywistością, El Greco kreował wydłużone postacie, dramatyczne światło i intensywne kolory, aby wyrazić silne emocje i stany duchowe; twórca traktował sztukę jako medium do pogłębiania wiary religijnej i medytacji; artysta dążył do stworzenia nowego stylu, który łączyłby różnorodne wpływy – od bizantyjskiego stylu po renesansowy realizm i manieryzm; malarz odzwierciedlał zainteresowania ludzką psychiką; El Greco często kontrastował duchowe wartości z materialnymi. Jego wizje nieba i świętych miały przypominać o duchowych priorytetach i przemijalności dóbr ziemskich.
Caravaggio – mistrz światłocienia i rewolucjonista baroku. Malarz żył jak buntownik, inspirując twórczością
Tematyka: martwa natura, mitologia, sceny rodzajowe, motywy biblijne
Caravaggio zrewolucjonizował malarstwo, zapisując się w kartach historii sztuki jako jeden z najbardziej fascynujących artystów baroku. Jego niekonwencjonalne dzieła pobudzały krytyków i wzbudzały entuzjazm wśród miłośników sztuki. Caravaggio uzyskał tytuł nie tylko mistrza wyraźnych kontrastów światła i cienia, ale również wybitnego kreatora scen: dramatycznych, emocjonalnych, pełnych napięcia oraz psychologicznej głębi. W jego pracach sacrum przeplata się z profanum, a boskość z ludzką niedoskonałością, prowokując do refleksji. Spis treści: Kim był Michelangelo Merisi da Caravaggio? Awanturnicze życie prywatne Caravaggia Skrócony życiorys włoskiego malarza Jak i kiedy zmarł przedstawiciel baroku? Charakterystyczna twórczość Merisi da Caravaggia Najsłynniejsze obrazy i dzieła Caravaggia Kim był Michelangelo Merisi da Caravaggio? Michelangelo Merisi da Caravaggio urodził się w Mediolanie. Jego ojciec był architektem, a matka pochodziła z bogatego i szanowanego rodu. Gdy chłopiec pojawił się na świecie, rodzina szybko zamieszkała w miejscowości Caravaggio, ponieważ Mediolan opanowała śmiertelna zaraza. W wieku około 13 lat uzdolniony młodzieniec rozpoczął praktykę w pracowni Simona Peterzana, podczas której poznał podstawy rzemiosła malarskiego i m.in. twórczość Leonarda da Vinci, a także sztukę Lombardii – ceniącą prostotę oraz troskę o detal. Caravaggio malował martwą naturę, sceny rodzajowe, motywy mitologiczne i biblijne. View oEmbed on the source website Malarz przeprowadził się do Rzymu. Jego talent szybko zyskał uznanie wśród bogatych mecenasów, takich jak kardynał Francesco Maria Del Monte, który stał się jego pierwszym znaczącym patronatem. Caravaggio pracował dla kościołów i prywatnych kolekcjonerów, a jego obrazy cechowały się dramatycznym realizmem oraz emocjonalną intensywnością. Caravaggio fascynował się życiem zwykłych ludzi, o czym świadczy jego twórczość. Artysta nie bał się trudnych tematów, które nierzadko prezentował w dramatyczny sposób. Malarz znany jest nie tylko jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego baroku, ale również mistrz światła i cienia oraz artysta od innowacyjnego podejścia do malarstwa. Awanturnicze życie prywatne Caravaggia Życie prywatne Caravaggia jest dość tajemnicze. W wielu źródłach można przeczytać o niepowtarzalnej pasji artysty do malarstwa oraz o jego burzliwym i awanturniczym charakterze. Brak jakichkolwiek informacji, że Caravaggio miał żonę czy też dzieci. Jego codzienność wydaje się być poświęcona sztuce i konfliktom, ale pozbawiona pragnienia posiadania tradycyjnej rodziny. W 1606 roku Michelangelo Merisi został oskarżony o nieumyślne zabicie młodego Ranuccia Tomassoniego. Dwa lata później policja oskarżyła mężczyznę o kolejne pobicie. Awanturniczy artysta uciekał z Rzymu do Neapolu, a później na Sycylię. Caravaggio cudem przeżył niespodziewany zamach na swoje życie. Mimo życiorysu, o którym można napisać kryminał, malarz był bardzo blisko Boga i Kościoła. Bez wątpienia Caravaggio mógł oczekiwać wsparcia najważniejszych osób w hierarchii Kościoła na każdym etapie swojego życia. Skrócony życiorys włoskiego malarza 1571 rok 29 września – narodziny Michelangelo Merisi da Caravaggia w Mediolanie. 1576 rok – przeprowadzka rodziny artysty do miasta Caravaggio. 1584-1588 rok – praktyki uzdolnionego młodzieńca u Simona Peterzana – mediolańskiego wybitnego malarza. 1592–1600 rok – pobyt Caravaggio w Rzymie. 1592 rok – praca malarza u Giuseppego Cesariego na stanowisku rzemieślnika. 1594 rok – początek ulicznego i awanturniczego życia. 1599 rok – realizacja zlecenia na dekoracje kaplicy Contarellich w kościele św. Ludwika Króla Francji. Od tego czasu Caravaggio określany jest jako jeden z najsłynniejszych malarzy Rzymu. 1606 rok – nieumyślne zabicie młodego Ranuccia Tomassoniego i ucieczka z Wiecznego Miasta. 1607 rok – podróż na Maltę. 1608 rok – aresztowanie za pobicie rycerza zakonu i ucieczka na Sycylię. 1608-1610 rok – tułaczka malarza m.in. po Neapolu, Sycylii, Palermo, Syrakuz. 1610 rok – ułaskawienie i planowany powrót Caravaggia do Rzymu. 1610 rok 18 lipca – śmierć włoskiego malarza. Jak i kiedy zmarł przedstawiciel baroku? Caravaggio długo tułał się po zabójstwie Ranuccio Tomassoniego i licznych bójkach, poszukując bezpieczeństwa. Dopiero w 1610 roku zdobył papieskie ułaskawienie, które pozwoliło mu na powrót do Rzymu. Jednak artysta nie dotarł do Wiecznego Miasta, zmarł 18 lipca 1610 roku w Porto Ercole (niedaleko Toskanii). Śmierć malarza jest równie tajemnicza, jak jego życie. Istnieje kilka teorii na temat przyczyny zgonu artysty. Według jednej z nich Caravaggio zmarł z powodu choroby, takiej jak malaria i wysokiej gorączki. Inne źródła sugerują, że poniósł śmierć na skutek ran odniesionych w kolejnych bójkach. Domniemanych przyczyn śmierci jest znacznie więcej. Charakterystyczna twórczość Merisi da Caravaggia Michelangelo Merisi da Caravaggio to kluczowy artysta dla rozwoju malarstwa barokowego. Jego dzieła nierzadko budziły kontrowersje, ale i nieustannie inspirowały młodych twórców. Powstał ruch zwany „caravaggionistami” definiowany przez Słownik języka polskiego PWN jako: „realistyczny kierunek w malarstwie barokowym”. Styl malarski Caravaggia był unikatowy i wyróżniał się: troską o detale, zaskakującym przekazem, psychologiczną głębią, dramatyzmem i dynamiką, emocjonalnym napięciem, techniczną innowacyjnością, autentycznością i naturalnością, często mitologicznym i religijnym motywem, wykorzystaniem scen rodzajowych, nietypowymi kompozycjami, głębokim realizmem – brak idealizacji rzeczywistości, silnym kontrastem światła i cienia – mistrzowskim wykorzystaniem techniki Chiaroscuro. Najsłynniejsze obrazy i dzieła Caravaggia Caravaggio znany jest jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego baroku, którego dorobek artystyczny wyróżnia się odrzuceniem idealizacji ludzkiego ciała (renesans) na rzecz realizmu. Oto najpopularniejsze obrazy malarza: „Bachus” (1596) – praca przedstawia boga płodności i wina. Młody mężczyzna siedzi przy stole z winnym trunkiem i owocami, idealnie komponując się z martwą naturą. Bachus przybrał zmysłową pozę, zerkając dyskretnie na odbiorcę. „Narcyz” (1597–1599) – dzieło ukazuje mitycznego Narcyza. Młodzieniec zakochał się we własnym odbiciu widocznym w tafli wody. Caravaggio wykorzystał światłocień, aby oddzielić postać Narcyza od ciemnego tła, co dodatkowo akcentuje tragiczny wymiar mitu. „Święta Katarzyna” (1598) – portret świętej dziewicy i męczennicy w chwili kontemplacji. Piękna kobieta otoczona jest atrybutami męczeństwa, takimi jak koło i miecz. Artysta oddał psychologiczną głębię portretowanej postaci. „Judyta ścinająca głowę Holofernesowi” (1598–1599) – obraz ukazuje Judytę (biblijną bohaterkę) podczas ścinania głowy asyryjskiemu generałowi Holofernesowi. W ten sposób kobieta ocaliła swoje miasto przed najeźdźcami. Praca Caravaggia charakteryzuje się wyjątkową brutalnością i realizmem. „Powołanie świętego Mateusza” (1598–1600) – dzieło przedstawia moment, w którym Chrystus wzywa Mateusza (celnika), aby został Jego uczniem. Scena odbywa się w mrocznym i zatłoczonym pomieszczeniu. Światło wpadające przez okno wskazuje na postać Mateusza, co symbolizuje powołanie. „Złożenie do grobu” (1602–1604) – realistyczny obraz, który przedstawia biblijną scenę złożenia Chrystusa do grobu. Motyw eksponuje ogromny ból i smutek uczestników wydarzenia. Mistrzowskie użycie światła i cienia akcentuje dramatyzm chwili. „Ścięcie św. Jana Chrzciciela” (1608) – to jedyny obraz podpisany przez artystę, co świadczy o jego wyjątkowości. Dramatyczne dzieło ukazuje moment ścięcia głowy św. Jana w mrocznej i surowej scenerii. Kompozycja wyróżnia się emocjonalnym napięciem.
Madonna Sykstyńska – ikona renesansowej sztuki. Kto na obrazie, oprócz matki Jezusa Chrystusa?
Santi stworzył Madonnę, bo wierzył w jej orędownictwo
Madonna Sykstyńska Rafaela Santiego to obraz, który powstał w latach 1512-1514 i nieustannie zachwyca swoim pięknem, harmonią i głęboką symboliką. Madonna z Dzieciątkiem Jezus na rękach nie tylko urzeka doskonałością techniczną zaprezentowaną przez włoskiego artystę, ale również porusza serca i umysły, przekazując ponadczasowe wartości oraz duchowe przesłanie. Na dole kompozycji obserwator widzi niewinne aniołki, które pokochał świat. Spis treści: Co przedstawia obraz „Madonna Sykstyńska”? Charakterystyczne elementy obrazu Rafaela Santiego Jak został namalowany obraz Santiego? Co autor chciał przekazać swoim dziełem? Gdzie znajduje się obraz „Madonna Sykstyńska”? Co przedstawia obraz „Madonna Sykstyńska”? Obraz „Madonna Sykstyńska” Rafaela Santiego oznacza kwintesencję włoskiego renesansu. Kompozycja dzieła wyróżnia się harmonią. Madonna z Dzieciątkiem na rękach to główne i centralne postacie na obrazie. Maria ubrana w czerwono-niebieską szatę stoi na niebiańskich chmurach i trzymając nagiego Jezusa, spogląda na widza. Jej twarz jest spokojna i pełna troski. Po lewej stronie Madonny ukazany jest św. Sykstus II (męczennik i święty kościoła katolickiego) ubrany w złoty płaszcz. Mężczyzna nie odrywa wzroku od głównych bohaterów obrazu. Po lewej stronie Santi zaprezentował św. Barbarę (dziewicę i męczennicę). Kobieta spogląda delikatnie na putta – małe aniołki namalowane w dolnej części obrazu. Postacie kontrastują z powagą głównej sceny. View oEmbed on the source website Charakterystyczne elementy obrazu Rafaela Santiego „Madonna Sykstyńska” jest często interpretowana jako symbol niebiańskiej opieki i wstawiennictwa. Przez wieki obraz inspirował artystów i był przedmiotem licznych analiz ze względu na swoją kompozycję, technikę wykonania oraz symbolikę religijną. Dzieło zawiera kilka głównych cech, które przyczyniły się do jego wyjątkowości: Centralna postać Madonny z Dzieciątkiem – Madonna trzymająca Dzieciątko Jezus, emanująca spokojem i majestatem, stanowi główny punkt kompozycji. Święci po bokach – św. Sykstus i św. Barbara otaczają Madonnę, dodając religijnej głębi i kontekstu historycznego. Aniołki u dołu obrazu – znajdują się na dole obrazu i są jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów dzieła, często reprodukowanych oddzielnie. Tło z zasłonami – zasłony tworzące tło nadają kompozycji teatralny charakter, podkreślając centralną scenę. Dynamiczna kompozycja – układ postaci i elementów obrazu jest starannie przemyślany, tworząc harmonię i równowagę. Technika malarska – Rafael wykorzystał subtelne przejścia tonalne i precyzyjne detale, aby oddać realizm oraz głębie. Jak został namalowany obraz Santiego? Obraz „Madonna Sykstyńska” autorstwa Rafaela Santiego został namalowany techniką olejną na płótnie. Proces tworzenia dzieła, typowy dla artystów renesansowych, obejmował kilka etapów, które składały się na końcowy efekt. Ponadto Santi wykorzystał: jasne i harmonijne kolory, które przyciągają wzrok i podkreślają duchowość sceny; delikatne odcienie błękitu, czerwieni i złota tworząc spójną, ale dynamiczną paletę barw – przyciągającą uwagę; symetryczną kompozycję obrazu z Madonną i Dzieciątkiem Jezus w centrum; starannie przemyślane rozmieszczenie elementów, tworzące równowagę i harmonię w kompozycji; technikę Sfumato polegającą na delikatnym przejściu między kolorami i tonami bez wyraźnych granic; detale np. brokat na ubraniu, powiew wiatru i precyzyjną technikę, świadczącą o wysokich umiejętnościach artysty; obramowanie obrazu (kotary), które dodają teatralności scenie. Co autor chciał przekazać swoim dziełem? Obraz „Madonna Sykstyńska” autorstwa Rafaela Santiego jest nie tylko arcydziełem sztuki renesansowej, ale także głęboko symbolicznym przekazem duchowym i teologicznym. Rafael pragnął ukazać Matkę Boską jako pośredniczkę między niebem a ziemią, ale również opiekunkę niosącą miłość i zbawienie. Madonna jest również symbolem macierzyństwa, orędownictwa i boskiej natury. Obecność świętych dodaje scenie dodatkowego znaczenia. Św. Sykstus II nawiązuje do Kościoła i misji szerzenia wiary, a św. Barbara, jako patronka dobrej śmierci, reprezentuje wartości związane z bezpieczeństwem i ochroną. Dwa małe aniołki wprowadzają element radości i niewinności, symbolizując nadzieję oraz radość wynikającą z boskiej opieki. Włoski malarz poprzez „Madonnę Sykstyńską” ukazał swoją głęboką wiarę i oddanie Matce Boskiej. Artysta stworzył dzieło, które inspiruje i wzrusza, zachęcając do refleksji nad duchowymi wartościami oraz pięknem wiary chrześcijańskiej. Gdzie znajduje się obraz „Madonna Sykstyńska”? „Madonna Sykstyńska”, czyli obraz Rafaela Santi, pierwotnie zdobił benedyktyński klasztor San Sisto w Piacenzy. Obecnie dzieło można podziwiać w Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie (Niemcy). To jeden z najcenniejszych eksponatów tej galerii, który przyciąga miłośników sztuki z całego świata.