Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Piosenka, która wzruszyła całą Polskę i zdobyła miano hitu dekady, mogła brzmieć zupełnie inaczej. „Dumka na dwa serca” pierwotnie była solowym utworem, który miał wykonać ktoś zupełnie inny. Kulisy jej powstania są pełne niespodzianek, wzruszeń i napięcia godnego scenariusza filmowego.
Nie każda piosenka powstaje z myślą o tym, by stać się legendą. „Dumka na dwa serca”, utwór, który poruszył serca milionów Polaków i zapisał się w historii rodzimej kinematografii, początkowo miał całkiem inne przeznaczenie. Jej tekst nie był pisany dla duetu, tytuł brzmiał zupełnie inaczej, a pierwszą wykonawczynią miała być osoba znana z zupełnie innej działalności. Historia tego hitu to pasjonująca opowieść o niespodziewanych zwrotach akcji, napięciu i magii, która rodzi się, gdy sztuka spotyka emocje. Jak powstała „Dumka na dwa serca” – letnia sesja i inspiracje Lato 1998 roku. Jacek Cygan spotyka się z Krzesimirem Dębskim, który prezentuje mu kilka melodii inspirowanych ukraińskim folklorem. Jedna z nich zostaje wybrana jako główny motyw muzyczny filmu Ogniem i mieczem. Powstaje tekst – pierwotnie zatytułowany „Pieśń Heleny” – który miał być solową piosenką oddającą emocje Heleny Kurcewiczówny, uwięzionej przez Bohuna. Pierwsza wykonawczyni miała być zupełnie inna Wstępne plany zakładały, że piosenkę zaśpiewa Izabella Scorupco – odtwórczyni głównej roli w filmie Jerzego Hoffmana. Sprowadzono ze Szwecji jej singiel, by sprawdzić możliwości wokalne. Scorupco odmówiła jednak udziału, uznając, że nie sprosta wymaganiom. Wtedy zapadła decyzja o przekształceniu utworu w duet dla Edyty Górniak i Mieczysława Szcześniaka. Cygan musiał przerobić tekst, który przyjął roboczy tytuł „Pieśń Heleny i Jana”. Zobacz też: Rzucili publiczność na kolana, nie mieli sobie równych. Później Górniak ze łzami w oczach raz na zawsze pożegnała się z Opolem Nagranie w cieniu presji i zimowej zawieruchy Jesienna sesja nagraniowa w warszawskim studiu S-4 była pełna napięcia. Kompozytor Dębski nie mógł wziąć w niej udziału. Edyta i Mietek ostatecznie nagrywali swoje partie osobno, ponieważ wspólne wykonania nie sprostały oczekiwaniom. "Kiedy są nagrywani razem, przestaje to brzmieć, jakby mieli za dużo energii, która rozsadza mikrofony" — wspominał Jacek Cygan w wywiadzie dla Onetu. Producent Rafał Paczkowski pracował niemal bez wytchnienia, aranżując całość i tworząc unikalny klimat utworu. Pomysł zakończenia piosenki a capella był ostatnim dodatkiem, który zadecydował o jej wyjątkowości. Emocjonalny finał – wzruszenia, łzy i nagrody Decydujące przesłuchanie odbyło się w obecności Jerzego Hoffmana. Po wysłuchaniu nagrania reżyser miał łzy w oczach i ze wzruszeniem powiedział: „Jacku, to jest przepiękne”. Dał twórcom błogosławieństwo i pozwolił na wykorzystanie materiałów filmowych. Piosenka zyskała tytuł „Dumka na dwa serca” – inspirowany literackimi dumkami Słowackiego i Goszczyńskiego. W 2007 roku utwór zdobył tytuł najlepszej piosenki filmowej 50-lecia w plebiscycie magazynu Film. Edyta Górniak i Mietek Szcześniak odebrali Złote Kaczki, wspominając nazwiska twórców. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielka nieobecna w Opolu. To dlatego Rodowicz nie pojawiła się na festiwalu. Ujawniła gorzką prawdę „Dumka” jako hymn pokoleń – od harcerzy po restauracje we Lwowie Historia piosenki to nie tylko jej powstanie, ale też oddziaływanie. Od polskich harcerzy śpiewających ją na obozach na Litwie, po wokalistki w lwowskich restauracjach – „Dumka na dwa serca” na stałe zapisała się w emocjach słuchaczy. Stała się hymnem miłości i nostalgii. W swojej książce Jacek Cygan wspomniał na koniec rozdziału anegdotę, która tylko potwierdza ogromną popularność i zamieszanie, jakie wywołała piosenka artysty na rynku muzycznym. "Na wiosnę 1999 roku na kanwie popularności Dumki na dwa serca zaczęły wychodzić pirackie płyty i kasety, na których często pojawiała się ta piosenka. I oto ktoś przyniósł mi okładkę jednej z takich płyt. Moje zdumione oczy zobaczyły tytuł: Dunka dwa serca ma- E. Górniak i M. Szcześniak! Dunka, nie dumka! Tłumaczę to sobie tym, że ktoś, kto nie znał określenia „ dumka”, myślał, że w to słowo wkradł się błąd literowy. Poprawił je zatem na Dunka- obywatelka Danii. A skoro miał już Dunkę to nie bardzo mu pasowało to dalsze „ na dwa serca.” Słusznie zatem zrobił uprzejmość autorowi i poprawił szyk oraz znaczenie zdania. I jak ja się teraz odwdzięczę". Źródła: Jacek Cygan, „Życie jest piosenką”, Kraków 2014, s. 295–299, zloteprzeboje.pl
JAGODZIŃSKI – WOŁEK to wyjątkowy projekt płytowo/koncertowy będący owocem artystycznego spotkania dwóch wybitnych postaci polskiej kultury – pianisty jazzowego, akordeonisty, aranżera i kompozytora Andrzeja Jagodzińskiego oraz poety, malarza i autora tekstów Jana Wołka.
To projekt łączący jazz z literaturą, refleksję z brzmieniem najwyższej próby. Na płycie usłyszymy kompozycje Andrzeja Jagodzińskiego do tekstów Jana Wołka (wyjątkami są utwory: Jasmin Lady, skomponowany przez Zbyszka Namysłowskiego, oraz Bezdźwięczni, który powstał na podstawie fragmentu z opery Georges'a Bizet 'a "Poławiacze pereł" ), interpretowane przez znakomitych artystów polskiej sceny jazzowej.To muzyka, która porusza, inspiruje i zostaje ze słuchaczem na długo – pełna energii, emocji, a teksty pełne są poetyckiej głębi. View oEmbed on the source website Wykonawcy: Andrzej Jagodziński – fortepian, Agnieszka Wilczyńska – wokal, Robert Majewski – trąbka, flugelhorn, Adam Cegielski – kontrabas, Czesław „Mały” Bartkowski – perkusja. W rozszerzonej wersji występują: Henryk Miśkiewicz – saksofon altowy i sopranowy, klarnet basowy, oraz Jacek Namysłowski – puzon, saksofon sopraninowy. Każdy z artystów jest wielką osobowością artystyczną o bogatym dorobku i wyjątkowej wrażliwości muzycznej. Wspólnie tworzą kameralną, ale pełną ekspresji atmosferę, w której słowo i muzyka współistnieją na równych prawach.
Show French Touch – wielkie widowisko muzyczne już 16 października
Już od 11 lat French Touch świętuje głęboką więź między Francją a Polską – dwoma narodami, które nigdy nie stanęły naprzeciw sobie w konflikcie wojennym, a zamiast tego przyglądały się sobie z fascynacją, darząc się szacunkiem i dzieląc się bogactwem swoich kultur. French Touch uosabia francusko-polską przyjaźń w sposób szczególny – nie poprzez politykę, lecz poprzez zmysły, styl życia, muzykę, obrazy i emocje.
Każdego roku w prestiżowych wnętrzach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie odbywa się gala French Touch La Belle Vie stanowiąca kulminacyjny punkt sezonu. W ciągu ostatniej dekady na scenie French Touch gościli czołowi polscy i francuscy artyści oraz wschodzące gwiazdy francuskiej sceny muzycznej, a także wyjątkowe zespoły taneczne i pokazy mody prosto z Paryża. Oprawę wieczoru tworzy olśniewająca scenografia, która w tym roku została zaprojektowana jako poetycka deklaracja miłości do życia. Jednak tym, co czyni French Touch naprawdę wyjątkowym, są jedyne w swoim rodzaju polsko-francuskie duety muzyczne, których nie zobaczymy nigdzie indziej, takie jak pamiętny występ Carli Bruni i Andrzeja Piasecznego czy energetyczny tandem Williego Williama i Margaret. Jakie spotkania artystów i artystek z dwóch różnych kultur czekają nas w tym roku? Tego dowiemy się już 16 października! Co roku scena French Touch gości również wschodzące talenty, które właśnie tutaj mają szansę zainicjować międzynarodową karierę, tak jak to miało miejsce w przypadku Sarah Schwab. Motywem przewodnim tegorocznej edycji show jest „La Vie en Rose” – najsłynniejsza piosenka Edith Piaf, która dzięki swojej emocjonalnej szczerości i melodyjnej prostocie stała się ponadczasowym symbolem miłości i optymizmu. Wybór tego tematu to nie tylko ukłon w stronę francuskiej kultury, lecz także zachęta, by przez jeden wieczór spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość przez różowe okulary. Na scenie Teatru Wielkiego pojawią się prawdziwe gwiazdy francuskiej estrady. Chimène Badi zachwyci publiczność swoim potężnym głosem, Patrick Fiori przypomni emocje musicalu Notre-Dame de Paris, a projekt Génération Céline odda hołd twórczości Céline Dion, przenosząc widzów w świat jej największych przebojów. Na specjalne życzenie warszawskiej publiczności powróci także Sarah Schwab – wokalistka znana z umiejętności imitowania setek znanych głosów. Nie zabraknie również polskich artystów. Po raz pierwszy na scenie French Touch wystąpi ikona pop-rocka Patrycja Markowska. Reni Jusis, która od lat z fascynacją sięga po klasykę francuskiej piosenki, zaprezentuje repertuar Édith Piaf, a trio Tre Voci ponownie udowodni, że opera może być lekka i nowoczesna. Na deskach Teatru Wielkiego zadebiutuje również piosenkarka, tancerka, aktorka i artystka musicalowa Natasza Urbańska. Kulminacyjnym punktem wieczoru będzie wielki powrót Le Moulin Rouge – żywego symbolu Paryża, który oczaruje nas swoją nieokiełznaną energią, zmysłowym wdziękiem i teatralnym przepychem. Oprócz tradycyjnego kankana, francuski kabaret po raz pierwszy odtworzy na scenie swój ikoniczny występ z zeszłorocznych Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Różowe kostiumy, blask piór i cekiny wypełnią warszawską scenę atmosferą Montmartre’u. Gala jest także okazją do wręczenia prestiżowej statuetki Marianne d’Honneur, przyznawanej osobistościom, które przyczyniają się do budowania więzi polsko-francuskich. W poprzednich latach nagrodą tą wyróżnieni zostali m.in. Andrzej Seweryn, Jean Michel-Jarre, René Goscinny i Iga Świątek. Kto dołączy do tego zaszczytnego grona w 2025 roku, pozostanie tajemnicą aż do samego wieczoru. French Touch to więcej niż koncert. Po show goście gali udadzą się do foyer Teatru Wielkiego, aby wziąć udział w ekskluzywnym after party, a następnie zejdą do podziemi teatru, aby kontynuować zabawę do białego rana przy DJ-skich setach. Wydarzeniu towarzyszą również ogólnopolska akcja handlowa (13-25 października, sklepy Carrefour i Carrefour Market) oraz premiera magazynu La Belle Vie, dzięki którym francuski klimat można poczuć także poza murami Teatru. ***** Show French Touch La Belle Vie ! « La Vie En Rose » 16 października 2025, godz. 19.30 Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie Bilety dostępne na https://frenchtouchlabellevie.pl/ Materiał promocyjny Show French Touch.
Katy Perry powraca do Polski! Niezwykły koncert artystki już za 4 tygodnie. Poznaj szczegóły
Katy Perry znów przyjedzie do kraju nad Wisłą! Jej koncert w ramach The Lifetimes Tour zagości w Krakowie już 28 października. Poznaj szczegóły wydarzenia.
Po 10 latach od koncertu w Krakowie Katy Perry znów zagra w Polsce! I to w tym samym mieście. Artystka jest w trakcie trasy The Lifetimes Tour i to właśnie stolica Małopolski zostanie przez nią odwiedzona już 28 października tego roku. Równo miesiąc dzieli nas od jednego z najważniejszych muzycznych wydarzeń najbliższego czasu. Poznaj szczegóły. Katy Perry - koncert w Krakowie. Setlista, bilety Fani amerykańskiej artystki już nie mogą doczekać się spotkania z nią w krakowskiej Tauron Arenie. Na kilka tygodni przed koncertem wiadomo już, jakie piosenki zostaną zagrane dla tych, którzy zjawią się na miejscu. Oto spis utworów, które piosenkarka wykonuje podczas trasy The Lifetimes. ARTIFICIAL Chained To The Rhythm Teary Eyes Dark Horse WOMAN'S WORLD California Gurls Teenage Dream Hot N Cold Last Friday Night (T.G.I.F.) I Kissed A Girl NIRVANA CRUSH I'M HIS, HE'S MINE Wide Awake Choose Your Own Adventure (fan choice) ALL THE LOVE E.T. Part Of Me 365 Roar Daisies LIFETIMES Firework <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/10/GettyImages-2211712823-0b670d3.jpg" width="5000" height="3707" alt="MEXICO CITY, MEXICO - Katy Perry The Lifetimes Tour 2025APRIL 23: Katy Perry performs onstage during the Katy Perry The Lifetimes Tour 2025 at CDMX Arena on April 23, 2025 in Mexico City, Mexico. (Photo by Kevin Mazur/Getty Images for Katy Perry)" title="Katy Perry The Lifetimes Tour 2025" /> Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy wciąż można kupić bilety na to wyjątkowe wydarzenie. Jeśli chodzi o oficjalne źródło sprzedaży, to na ten moment wejściówek na koncert Katy Perry w Krakowie brak. Warto jednak sprawdzać stronę oficjalnego dystrybutora, ponieważ co jakiś czas, pojawiają się na niej bilety w tak zwanej odsprzedaży. Więcej szczegółów na stronie TicketMaster. Przypomnijmy, że powracając do Europy na swoją pierwszą trasę koncertową od ponad siedmiu lat, Katy powiedziała: “I’m so incredibly chuffed to bring The Lifetimes Tour to the EU! I can’t wait to have a big sing along of all the songs you love and more! It’s going to be a giant dance party, and everyone’s invited!”. Mamy nadzieję, że obietnica rozkręcenia ogromnej muzycznej imprezy zostanie spełniona. Do zobaczenia!
Muniek Staszczyk podzielił fanów, teraz tłumaczy. „Wiedziałem, że będzie krytyka. I to ostra”
Muniek Staszczyk i zespół T.LOVE podzielili się singlem na lato. W duecie z liderem formacji wystąpiła Sarsa. I to właśnie ich wspólny numer „Mimo wszystko" podzielił internautów na dwa obozy. Jedni są zachwyceni, inni zdecydowanie mniej. Piosenkarz ma na to swój pogląd.
Jeśli szukacie piosenki idealnej na lato, być może spodoba się Wam „Mimo wszystko”. Taką nadzieję ma Muniek Staszczyk, który nagrał ten utwór w duecie z Sarsą. Fani T.LOVE wydali już pierwsze opinie dotyczące tego niebanalnego połączenia. I tak jak część jest zachwyconych i otwartych na nowe, tak innym przeszkadza, że piosenka zdecydowanie nie jest rockowa. Co na to Muniek? Muniek Staszczyk odpiera krytykę. Mówi o szanowaniu każdego gustu Niedawna premiera nowej piosenki T.LOVE spotkała się z pierwszymi recenzjami tych, którzy kochają zespół od wielu dekad. Pośród opinii o tym, że warto docenić ciekawe i lekkie brzmienie oraz uzupełniające się głosy wokalistów, znalazło się też miejsce na zawód słuchaczy, którzy nie przepadają na popem. Podczas rozmowy z VIVĄ.pl Muniek Staszczyk przyznał, że przewidział podział, jaki nastąpił wśród fanów. Dlaczego? Bo to nie pierwszy raz, gdy eksperymentuje z brzmieniami. „Wszystkich nie zadowolisz. Miałem świadomość, że będzie krytyka i to ostra, ale T. Love w swojej historii niejednokrotnie robił takie wolty stylistyczne. Pamiętam w 1997 roku, jak się pojawił singiel Chłopaki nie płaczą, były podobne głosy. Zresztą wtedy mieliśmy też taki prześmiewczy trochę teledysk, gdzie udawaliśmy boysband. One wtedy były modne. W nich chłopaki tańczyli ładnie, no a my? My już byliśmy troszkę starsi i żeśmy tańczyli nieładnie (śmiech). Ludzie mówili: co to jest w ogóle. A potem wielki hit”, opowiedział nam przed kamerą. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki hit lat 90. powstał na zmywaku w Londynie. Ta piosenka to przebój kilku pokoleń View oEmbed on the source website Dodał też, że „Mimo wszystko” to oczywiście pop, ale w jego mniemaniu jakościowy i idealny na wakacje oraz do rozgłośni mainstreamowych. Jeśli jednak ktoś ma inny gust, artysta mocno to szanuje. „Wiedziałem, że tutaj się po prostu rzucamy trochę na pożarcie. Mnie to nie dziwi, ale ja szanuję gust każdego człowieka i wiedziałem, że będzie wielu zawiedzionych. Zobaczymy jak odbiorą całą płytę Orajt. Ona już będzie rock’n’rollowa”, obiecał VIVIE.pl i podał datę premiery: marzec 2026! A jak rozpoczęła się w ogóle współpraca Muńka i Sarsy? „To, czego szukałem to ciekawy wokal. Taki, który się zapamiętuje. I w jakiejś stacji radiowej usłyszałem tego typu głos i patrzę, a to Sarsa. Już wiedziałem, że to będzie ta dziewczyna! Uderzyliśmy do niej z managementem i ona się bardzo ucieszyła. Powiedziała, że w liceum słuchała naszej płyty Prymityw i że to dla niej fajne i ważne. Nagraliśmy więc razem wspólny numer. To jest pop, ale uważam, że wyszło super”, powiedział w rozmowie z naszym reporterem Rafałem Kowalskim. Cały zapis naszego wywiadu znajdziecie na YouTubie. Zapraszamy. View oEmbed on the source website
Ten wielki hit Budki Suflera z lat 90. mógł nigdy nie powstać. Mało kto wie, że uratowały go żony
Trudno wyobrazić sobie polską muzykę rozrywkową bez utworu „Takie tango”. Był jednym z hymnów drugiej połowy lat 90. Jednak, jak się okazuje, mógł w ogóle nie ujrzeć światła dziennego! Gdyby nie żony Romualda Lipki i Andrzeja Mogielnickiego, zostałby w szufladzie. Poznaj tę niezwykłą historię.
Przebój „Takie tango” z 1997 roku niemal nie ujrzał światła dziennego. Po porażce płyty „Noc”, Budka Suflera chciała wrócić na szczyt, ale nowa stylistyka, tekst Mogielnickiego i melodia Lipki budziły opór. Dopiero żony artystów przechyliły szalę. Efekt? Milionowy sukces i hit, który przetrwał dekady. Komercyjna klęska „Nocy” i przełomowa decyzja Lipki Wydana w 1995 roku płyta „Noc” Budki Suflera okazała się – zapewne ku zaskoczeniu wielu – komercyjną porażką. Sprzedaż była dramatycznie niska, co wywołało w zespole poważne wątpliwości i pytania o przyszłość. „Na początku wzięliśmy na przeczekanie. A może rock wróci? Ale nie wracał” – wspominał Romuald Lipko. Kompozytor podjął ryzyko i zdecydował, że grupa powinna skierować się ku bardziej melodyjnemu, popowemu brzmieniu, zrywając tymczasowo z rockowym rodowodem. Lipko szybko stworzył kilka przebojowych melodii i przekazał je Andrzejowi Mogielnickiemu – dawnemu tekściarzowi Budki Suflera. Panowie nie mieli ze sobą łatwych relacji – „szorstka przyjaźń” to najłagodniejsze określenie, jakie padło z ust Mogielnickiego. To on przecież niegdyś uprowadził z Budki Izabelę Trojanowską i założył Lady Pank z Janem Borysewiczem, byłym gitarzystą zespołu. Czytaj także: Dla Felicjana Andrzejczaka rodzina była najważniejsza. Z dumą opowiadał o swoich dzieciach Tekst Mogielnickiego, który prawie trafił do kosza Słowa „bo do tanga trzeba dwojga” przyszły Mogielnickiemu do głowy niemal od razu, ale melodia Lipki nie zawierała żadnych wyraźnych wpływów argentyńskiego tanga. Zdesperowany tekściarz poszedł zapytać żonę: „Posłuchaj tego, czy to ma coś z tanga?”. „Na upartego może i ma” – odpowiedziała Ulka, a ta niepozorna odpowiedź stała się punktem zwrotnym. Romuald Lipko również nie słyszał w tej kompozycji tanga. I jemu dopiero jego żona wybiła z głowy sceptycyzm wobec tekstu Mogielnickiego. Co więcej, sam autor tekstu specjalnie zwlekał z jego wysłaniem, wiedząc, że zespół tuż przed wyjazdem do Australii będzie musiał go szybko zarejestrować. To był jego sposób na uniknięcie odrzucenia. View oEmbed on the source website Żony artystów – ciche bohaterki sukcesu Wielu nie wierzyło w sukces tego utworu. Nawet Krzysztof Cugowski, który miał zaśpiewać „Takie tango”, wyjątkowo nie lubił tego robić. Sam Romuald Lipko zapytał w pierwszym telefonie: „Mogiel, co to za tekst? Jaki atrament? Jakie Buenos Aires? Jakie tango?”. Tekściarz bronił wizji: „To wielki świat, trzeba szeroko, muzyka mnie zainspirowała”. Ostatecznie „Takie tango” przeszło, głównie dzięki naciskowi żon. To one dały swoim mężom nie tylko wsparcie, ale i potrzebną odwagę, by zaufać własnemu instynktowi. Wojciech, jeden z synów, również nie był zachwycony tą kompozycją, ale nie miał wiele do powiedzenia. Zespół był już pod presją czasu, materiał trzeba było nagrać przed wyjazdem. Czytaj także: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy! Pierwsze wydanie z pomyłką – „Jeden raz” zamiast „Tanga” Tak mało kto wierzył w sukces „Takiego tanga”, że pierwsze wydanie płyty „Nic nie boli tak jak życie” ukazało się z naklejką reklamującą inny utwór – „Jeden raz”. Paradoksalnie to nie on, lecz „Takie tango” okazało się kluczem do wielkiego powrotu Budki Suflera na szczyt. Piosenka trafiła na Listę Przebojów Programu III, gdzie zajęła 22. miejsce i utrzymała się aż przez 31 tygodni, trzykrotnie dochodząc do numeru 1. Milionowy sukces i nowy rozdział Budki Suflera 23 lata po debiucie Budka Suflera znów sprzedała milion płyt. Album „Nic nie boli tak jak życie”, promowany właśnie przez „Takie tango”, stał się najlepiej sprzedającą się płytą w historii polskiej muzyki. Sukces był możliwy także dzięki temu, że zespół wydał ją nakładem własnej wytwórni – New Abra. To pozwoliło im zatrzymać większą część zysków i kontrolować dystrybucję. Dziś „Takie tango” to nie tylko przebój, ale symbol artystycznej determinacji i przełamywania wewnętrznych barier. Przede wszystkim jednak to utwór, który mógł nigdy nie powstać – gdyby nie odwaga i intuicja kobiet stojących za jego twórcami. Czytaj także: Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym
Ten hit lat 50. śpiewało 400 gwiazd: od Dawida Bowie po Edytę Górniak. Nie zgadniesz, jaka to piosenka
Chcesz wiedzieć, co łączy Dawida Bowie, Celine Dion i Edytę Górniak? Nie tylko talent i osobowość sceniczna. Oto piosenka, którą śpiewał cały świat. Poznaj tajemnice hitu lat 50., który do dziś porusza najczulsze struny.
Słynna wyśpiewana prośba „Ne me quitte pas” – „Nie opuszczaj mnie” to jedna z najważniejszych piosenek belgijskiego barda Jacquesa Brela i jedna z najbardziej znanych miłosnych ballad na świecie. Co sprawia, że miała aż takie powodzenie? Śpiewali ją między innymi Frank Sinatra, David Bowie, Marianne Faithfull, Celine Dion, Cindy Lauper, Barbara Streisand, zaś u nas - Edyta Górniak i Michał Bajor. Na czym polega jej fenomen? Za piosenką „Nie opuszczaj mnie” stoi osobisty dramat Piosenka została napisana po tym, jak kochanka Jacquesa Brela, francuska aktorka i piosenkarka „Zizou” – Suzanne Gabriello – wyrzuciła go ze swojego życia. Poznali się w połowie lat 50. ubiegłego wieku podczas wspólnego tournée. Oboje byli młodzi, ale Brel miał już żonę i dzieci – ożenił się wieku 21 lat. Brel był zachwycony Zizou, szybko zaczął się między nimi romans. Bard wyekspediował żonę i dzieci z powrotem z Francji do rodzinnej Belgii. Wynajął pokoik w Paryżu przy placu Clichy i zamieszkał z Zizou. Związek, ukrywany przed żoną Jacquesa Brela trwał do czasu, gdy piosenkarz dowiedział się, że jego dziewczyna jest w ciąży. Przyjął to jak najgorzej, urządził jej dziką awanturę i kazał zrobić aborcję. Wtedy Zizou odeszła, powiedziała, że nie chce go widzieć. Dziecka nie urodziła. Brel nagrał swoją piosenkę po raz pierwszy we wrześniu 1959 roku. Podobno została napisana pod wpływem szoku, jakim było dla niego rozstanie z Zizou, choć w gruncie rzeczy sam do niego doprowadził. Miał napisać ją w jednej z kafejek na Montmartre , gdzie przesiadywał i patrzył z daleka w okna mieszkania Zizou. Została wydana na jego czwartym albumie „La Valse a Mille Temps” – Walc na tysiąc razy. Czytaj także: Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu View oEmbed on the source website Hymn o miłości, czy o tchórzostwie mężczyzn? Zrozpaczony mężczyzna błaga: „ Nie opuszczaj mnie / Każda moja łza szepcze, że co złe się zapomnieć da / Zapomnijmy ten utracony czas / Co oddalał nas / Co zabijał nas / I pytania złe i natrętne tak / Jak, dlaczego, jak / Zapomnijmy je / Nie opuszczaj mnie / Nie opuszczaj mnie…” To tylko fragment tej dramatycznej piosenki, w której zrozpaczony mężczyzna prosi, by ukochana mu wybaczyła i wyznaje, że jest gotowy na każde poświęcenie dla niej, nawet na upokorzenie. „Chcę, gdy słońca krąg wzejdzie / Być co dnia / Cieniem twoich rąk, cieniem twego psa”. Trudno powiedzieć, czy Brel rzeczywiście aż tak przeżywał to rozstanie, czy przetworzył tę sytuację w tak ekspresyjny, dramatyczny utwór. Jeden z biografów Brela twierdził nawet, że nie jest to piosenka, którą śpiewał dla Zizou, ale dla żony Thérese Michielsen, nazwanej Miche. Sam Jacques Brel powiedział, że „Ne me quitte pas” jest piosenką-hymnem na cześć tchórzostwa mężczyzn i stopnia, w jakim są oni skłonni do upokorzenia się. Czytaj także: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje Nie opuszczaj mnie zrobiło furorę na świecie Tak czy inaczej piosenka zaczęła żyć własnym życiem. Utwór, który ma ogromny ładunek emocjonalny, zrobił furorę na świecie. „Nie opuszczaj mnie” – tę prośbę powtarzało 400 wykonawców. Piosenka była tłumaczona nie tylko na angielski czy hiszpański, lecz także hebrajski, fryzyjski, fiński, macedoński, perski. Bez przesady można powiedzieć, że śpiewa ją cały świat. U nas znana jest najbardziej z interpretacji Edyty Górniak i Michała Bajora, tekst tłumaczył Wojciech Młynarski. Francuzi uznali „Nie opuszczaj mnie” za najlepszą piosenkę XX wieku w radiowym plebiscycie. Kim był Jacques Brel Jacques Brel urodził się w 1929 roku jako syn przemysłowca w małym belgijskim mieście Schaerbeek. Miał po ojcu przejąć fabrykę kartonów. Niepowodzenia w nauce rekompensował sobie w szkolnym teatrzyku. Miał talent do pisania piosenek, które potem z pasją wykonywał. Zaczynał karierę w Belgii, ale prawdziwą furorę zrobił w Paryżu – choć zajęło mu to trochę czasu. W połowie lat 50., w słynnej paryskiej sali koncertowej Olimpii, był zapchajdziurą, tłem dla innych gwiazd. W 1958 roku sam stał się uwielbianym wykonawcą. Jego najbardziej znane piosenki to „Port Amsterdam”, „Walc na tysiąc pas”, „Cukierki dla panienki mam”, „Flamandowie”, „Przybywam” - przejmująca piosenka o przemijaniu i odchodzeniu. Nigdy nie żył zdrowo, pił, palił, koncertował do zatracenia się. Potrafił być uroczy i prowokacyjny. Liryczny i brutalny. Był niesłychanym wykonawcą swoich piosenek. Podczas recitali wcielał się w zrozpaczonego, porzuconego kochanka, w bigota, burżuja, w staruszka, który czuje, że jego życie się kończy. Nikt nie sądził, że rak płuc zabije go w tak młodym wieku, miał zaledwie 49 lat. Ożenił się jako młody chłopak z Thérese Michielsen, z którą miał trzy córki. Nigdy formalnie się nie rozwiedli, choć Brel miał wiele kochanek. Ostatnie lata spędził z aktorką Madly Bamy na wyspach Markizach (część Polinezji Francuskiej), już wtedy chory. Zmarł w 1978 roku, we Francji, ale pochowany jest w Atuona, na tym samym cmentarzu, co słynny malarz Paul Gauguin. Chociaż wiele razy śmiał się ze swoich rodaków, w Belgii został okrzyknięty najważniejszą osobistością belgijską wszech czasów. Zizou przeszła do historii jako jedna z partnerek Jacquesa Brela i bohaterka piosenki, występowała w telewizji, śpiewała, ale wielkiej kariery nie zrobiła. Zmarła w 1992 roku... Czytaj także: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu
Utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac, który zdobył szczyt Billboard Hot 100 w 1977 roku, wrócił do łask po 43 latach dzięki nagraniu 37-latka z Idaho Falls. TikTokowy klip z sokiem żurawinowym i deskorolką stał się viralem i przyciągnął miliony odsłuchań. Przeczytaj, jak internet dał nowe życie klasycznemu hitowi!
Choć powstał w 1977 roku, w czasach, gdy nie istniały media społecznościowe ani streaming, utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac przeżywa dziś drugą młodość. Wszystko za sprawą prostego nagrania na TikToku, które w zaledwie kilka dni zmieniło się w globalny viral. Niespodziewany powrót przeboju sprzed ponad czterech dekad udowadnia, że klasyczna muzyka potrafi przebić się przez szum współczesnych trendów i dotrzeć do nowej generacji słuchaczy. Powrót "Dreams" po 43 latach – wszystko przez deskorolkę i sok żurawinowy W 1977 roku "Dreams" zespołu Fleetwood Mac zdobyło szczyt zestawienia Billboard Hot 100. Po 43 latach piosenka znów trafiła na listy przebojów. Kluczowym momentem był wrzesień 2020 roku, kiedy 37-letni Nathan Apodaca z Idaho Falls, w odpowiedzi na awarię samochodu, nagrał wideo, na którym jadąc na deskorolce, popija sok żurawinowy i udaje, że śpiewa "Dreams". Filmik stał się sensacją TikToka – odtworzono go ponad 10 mln razy, a sam utwór w tygodniu od 8 do 15 października odsłuchano w USA ponad 16 mln razy. Dzięki temu "Dreams" powróciło na 12. miejsce listy Billboard Hot 100. View oEmbed on the source website Fleetwood Mac reaguje – członkowie zespołu pokochali TikToka Zaledwie dzień po publikacji wideo, członkowie zespołu Fleetwood Mac udostępnili nagranie Apodaki. Publicznie wyrazili zachwyt jego występem. Mick Fleetwood spotkał się z nim wirtualnie przez Zoom, dziękując za „nowe życie” tchnione w piosenkę. Na viral zareagowali także inni członkowie zespołu. Stevie Nicks opublikowała własną wersję klipu – siedząc na fortepianowym stołku i zawiązując rolki, odtworzyła moment z TikToka. Swoją interpretację nagrał również Lindsey Buckingham – siedząc w siodle i popijając sok żurawinowy z "Dreams" w tle. View oEmbed on the source website Historia "Dreams" – przebój narodzony z rozstania i konfliktów "Dreams" to utwór, który powstał w wyjątkowo napiętej atmosferze. Został skomponowany przez Stevie Nicks jako emocjonalna reakcja na rozstanie z gitarzystą Lindseyem Buckinghamem – również członkiem zespołu. Zespół wówczas przechodził przez kryzysy osobiste: Christine i John McVie byli w trakcie rozwodu, a Mick Fleetwood właśnie zakończył swoje małżeństwo. Pomimo niechęci części członków grupy do szkicu piosenki, Stevie Nicks przekonała resztę do jej nagrania. Buckingham wzbogacił utwór o dodatkowe elementy aranżacyjne, a Mick Fleetwood zapętlił partie perkusji. Tak narodziło się "Dreams" – jedyny numer 1 w karierze Fleetwood Mac w zestawieniu Billboard Hot 100. "Rumours" – album nagrywany w burzliwej atmosferze "Dreams" pochodzi z albumu "Rumours" – jedenastej płyty studyjnej Fleetwood Mac, która zyskała status jednego z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki rockowej. Od momentu premiery sprzedano ponad 30 mln egzemplarzy, a w 1978 roku krążek zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy album roku”. Mimo lekkości piosenek, nagrania odbywały się w burzliwej atmosferze. Członkowie zespołu przekuli swoje osobiste dramaty w materiał muzyczny, co stało się jednym z powodów siły przekazu albumu. "Dreams" znów w czołówce – miliony odsłuchań i TikTokowy fenomen Fenomenalny wzrost popularności utworu po latach udowadnia, że dobre kompozycje nigdy się nie starzeją. Dzięki TikTokowi i 37-latkowi z Idaho Falls, klasyk rocka z lat 70. zyskał nową młodzieżową publiczność. Nagranie Apodaki, rolki Stevie Nicks i sok żurawinowy w końskim siodle Buckinghama to nowy rozdział w historii "Dreams", który zachwycił nie tylko fanów muzyki retro, ale i całe pokolenie użytkowników internetu. Źródła: wyborcza.pl, trojka.polskieradio.pl
Ten polski hit z lat 80. mógł stać się światowym przebojem. Co poszło nie tak?
Choć „Się ściemnia” Maanamu był pierwszym polskim teledyskiem emitowanym w MTV, a Kora wokalnie prezentowała światowy poziom, utwór nie przebił się na światowe listy przebojów. Dlaczego ten klimatyczny, emocjonalny i muzycznie odważny album nie stał się globalnym sukcesem? Przyczyn było wiele – od chaosu organizacyjnego, przez kontrowersyjne brzmienie, po brak wsparcia promocyjnego.
W drugiej połowie lat 80., gdy światowa scena muzyczna otwierała się na alternatywne brzmienia, polski zespół Maanam miał szansę zaistnieć globalnie. „Się ściemnia” – melancholijny, nastrojowy utwór z mocnym wokalem Kory – trafił na antenę MTV jako pierwszy polski teledysk. Dla wielu był to przełomowy moment, zwiastujący międzynarodowy sukces. A jednak, mimo artystycznej siły i odważnych kompozycji, płyta przepadła. Co sprawiło, że potencjalny hit lat 80. pozostał kultowy tylko w kraju? Jak powstawała płyta „Się ściemnia”? Marek Jackowski, współzałożyciel Maanamu, nie pozostawiał złudzeń co do stanu zespołu w momencie nagrywania płyty: „Zespół był właściwie rozwiązany. Wszystko robiłem sam, z sesyjnymi muzykami. Kora wpadła tylko nagrać wokale. Byłem na bani. To był dla mnie jakiś czyściec.” W takich warunkach powstała jedna z najbardziej nieoczywistych płyt lat 80. – emocjonalna, mroczna i pełna osobistych napięć. Choć Jackowski niemal samodzielnie stworzył materiał, sama obecność Kory wystarczyła, by tchnąć w album duszę. Zobacz też: To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują Pierwszy polski teledysk w MTV. I ostatni, który świat zignorował Utwór „Się ściemnia” doczekał się historycznego wyróżnienia – jego teledysk był pierwszym polskim klipem wyemitowanym przez MTV. Trafił także do emisji w BBC i był promowany w brytyjskich stacjach radiowych. Po wydaniu albumu w 1989 roku Maanam koncertował m.in. w Berlinie Zachodnim i Londynie. Piosenka stała się ulubionym polskim klipem na MTV i przyniosła zespołowi międzynarodową rozpoznawalność. Jednak mimo tej ekspozycji, zabrakło odpowiedniego zaplecza – nie było kontraktu z dużą zachodnią wytwórnią ani przemyślanej strategii promocyjnej. Efekt? Teledysk pojawił się na ekranach, ale nie pociągnął za sobą światowego boomu. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Produkcja w ogniu krytyki – plastikowe brzmienie i syntetyczna perkusja Choć recenzenci i fani byli zgodni co do jakości kompozycji i wokalu Kory, produkcja płyty wywołała mieszane emocje. Na blogu „gdyby wszystkie słowa” można znaleźć szereg skrajnych opinii: „Znakomita to płyta jest". "Skopane maksymalnie jest brzmienie tej płyty. Brzmienie sztuczne, płaskie, syntetyczne. (…) brak drapieżności i surowości poprzednich płyt bo ta produkcja jakaś taka plastikowa”. W komentarzach pod wpisem na blogu czytamy: „Bardzo zła płyta, niepotrzebna płyta, poza tytułowym nagraniem, do którego powstał teledysk, który grano wtedy w MTV.” Znalazły się też oceny entuzjastyczne: „Wspaniały klimatyczny album. Nie wiem o co wam chodzi. Faktycznie płyta odstaje od wcześniejszych maanamowych produkcji ale według mnie to w niczym nie przeszkadza.” SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu Śpiewała światowo, ale śpiewała po polsku – język jako bariera Wokal Kory oceniano jako „światowy” – emocjonalny, hipnotyzujący, zmysłowy. Fani i recenzenci byli zgodni: gdyby tylko ktoś umiał opakować ten talent w odpowiednią produkcję i przekaz… „Kora wokalnie wymiata światowo. Gdyby ktoś wtedy umiał to ubrać w światową produkcję – mielibyśmy hit”, obwieszczali internetowi recenzenci. Jednak album śpiewany był po polsku – co w końcówce lat 80., bez globalnej otwartości na inne języki, było znaczącą barierą. Potencjalni słuchacze z Zachodu mogli docenić brzmienie, ale nie rozumieli treści, co ograniczało komercyjny zasięg. Kultowa po latach – jak „Się ściemnia” odzyskała uznanie Dziś album „Się ściemnia” cieszy się statusem kultowym. Empik w reedycji z 2016 roku nazywa go „jedną z najbardziej zmysłowych i mrocznych płyt polskiego rocka lat 80.” i ocenia na 4,8/5. Kamil Sipowicz, mąż Kory i jej menedżer, powiedział wprost: „To niedoceniana płyta. Dla wielu fanów jedna z najlepszych w całej historii Maanamu.” Czas zrobił swoje. Dla jednych to „wspaniały klimatyczny album”, dla innych „płyta wyprzedzająca swoją epokę”. Ale wtedy, w 1988 roku, zabrakło kilku elementów, które mogły zmienić los tego krążka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap198301010ZJ-19efefa.jpg" width="4774" height="3283" alt="Warszawa 1983. Realizacja filmu dokumentalnego pt. Czuję się świetnie, w reżyserii Waldemara Szarka. Na zdjęciu: wokalistka Kora (Olga Jackowska) i zespół Maanam podczas koncertu na planie filmu w zabytkowym budynku gazowni na Woli. Z lewej Bogdan Kowalewski (1L) i Marek Jackowski (2L)." title="Warszawa 1983. Realizacja filmu dokumentalnego pt. Czuję się świetnie, w reżyserii Waldemara Szarka. Na zdjęciu: wokalistka Kora (Olga Jackowska) i zespół Maanam podczas koncertu na planie filmu w zabytkowym budynku gazowni na Woli. Z lewej Bogdan Kowalewski (1L) i Marek Jackowski (2L)." /> Źródła: gdybywszystkieslowa.blogspot.com, muzyka.interia.pl, muzolandia. pl.wikipedia.org
Ten hit legendy lat 60. na nowo podbił świat. Nim odeszła, cieszyła się ponownie wielką sławą
Po 63 latach od premiery „Pretty Little Baby” autorstwa Connie Francis przeżywa sensacyjny renesans! Dzięki viralowi na TikToku utwór pojawia się w 600 000 filmikach dziennie, zdobywając 10 mld odsłuchań w streamingu i trafiając na listy Viral 50. Teraz piosenka doczekała się międzynarodowych wersji.
Czasami wystarczy jedna nuta, by wzruszyć miliony. „Pretty Little Baby” – klasyczny utwór Connie Francis z 1962 roku – nieoczekiwanie wrócił na szczyt popularności. Dzięki TikTokowi pokochało go nowe pokolenie. Dziś piosenka zdobywa miliardy odsłuchań i przeżywa swoją drugą młodość, a świat znów zachwyca się jej ponadczasową melodią. A jego wykonawczyni, zanim odeszła, cieszyła się ponownie wielką sławą. Historia utworu, który wzrusza pokolenia Był rok 1962, gdy Connie Francis – ikona amerykańskiej muzyki – nagrała balladę „Pretty Little Baby”. Delikatny głos, subtelna melodia i klasyczne brzmienie popu tamtej dekady sprawiły, że piosenka stała się muzyczną pocztówką z przeszłości. Choć przez lata była znana głównie fanom piosenkarki, teraz wraca z niespodziewaną siłą. W 2025 roku „Pretty Little Baby” eksplodowała w sieci. Wszystko zaczęło się od TikToka – jednej z najpopularniejszych aplikacji społecznościowych świata. Użytkownicy zaczęli masowo wykorzystywać utwór w swoich nagraniach, nadając mu nowe życie i emocjonalny kontekst. Piosenka pojawia się dziś w około 600 000 filmików dziennie. Od początku roku powstało już aż 15 milionów materiałów z jej udziałem. "Jestem zachwycona i wzruszona sukcesem „Pretty Little Baby”. Nagrałam ten utwór 63 lata temu, a świadomość, że nowe pokolenie zna mnie i moją muzykę, jest dla mnie ogromnym przeżyciem. Dziękuję wszystkim, dziękuję TikTokowi"– mówi Connie Francis. Popularność w sieci natychmiast przełożyła się na wyniki streamingowe. „Pretty Little Baby” ma obecnie ponad 10 miliardów odtworzeń globalnie! Na samym Spotify w ostatnim tygodniu liczba odsłuchań sięgnęła 14 milionów. Utwór trafił na prestiżową listę Viral 50, a jego melodia ponownie rozbrzmiewa w domach, kawiarniach i słuchawkach słuchaczy na całym świecie. CZYTAJ TEŻ: Jeden z najbardziej poruszających hitów lat 80. powstał po rozwodzie. Do dziś łamie serca Piosenka w wielu językach – powrót w wersji międzynarodowej Taki sukces nie mógł przejść bez echa. W odpowiedzi na rosnące zainteresowanie, wydano wyjątkową kompilację „Pretty Little Baby – International Versions”. To niezwykłe wydawnictwo zawiera wersje piosenki w językach: francuskim, niemieckim, włoskim, japońskim, hiszpańskim i szwedzkim. Dzięki temu każdy może usłyszeć tę samą historię – opowiedzianą w różnych kulturach i językach. CZYTAJ TEŻ: To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez Legenda powraca: Connie Francis znów na ustach świata „Pretty Little Baby” to jeden z największych powrotów ostatnich lat. Nagrana 63 lata temu ballada znów porusza serca i przypomina, że prawdziwa muzyka nie zna granic czasu ani wieku. Niestety, wiadomość o śmierci Connie Francis obiegła media. Artystka odeszła w nocy z 16 na 17 lipca. Miała 87 lat. W ostatnich tygodniach miała problemy zdrowotne, z tego powodu była poddana hospitalizacji. Wśród swoich największych hitów miała również takie utwory, jak "Stupid Cupid", "Lipstick on Your Collar" czy "Where the Boys Are". W latach swojej świetności była prawdziwą ikoną, której utwory wchodziły również na listy Billboardu. Śpiewała nie tylko po angielsku. Źródło: Muzyka Interia
Wzrusza i boli. Ten hit lat 80. o Polsce porusza kolejne pokolenia
„Nie pytaj o Polskę” to więcej niż piosenka – to poruszający manifest miłości i bólu, jaki towarzyszy byciu Polakiem. Utwór Grzegorza Ciechowskiego z 1988 roku nie tylko zdobył serca słuchaczy u schyłku PRL-u, ale wciąż pozostaje aktualny i głęboko poruszający dla kolejnych pokoleń. Co sprawia, że nie można o nim zapomnieć?
„Nie pytaj o Polskę” to nie tylko jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów lat 80., ale przede wszystkim emocjonalna oda do kraju pełnego sprzeczności. Wydany w 1988 roku przez Grzegorza Ciechowskiego jako Obywatel G.C., utwór stał się wyrazem skomplikowanej relacji Polaków z ojczyzną – relacji pełnej miłości, frustracji, nadziei i bólu. W czasach upadającego PRL-u, gdy wielu szukało sensu i miejsca dla siebie, Ciechowski stworzył piosenkę, która nie tylko wzruszała wówczas, ale do dziś rezonuje w sercach słuchaczy. To muzyczny zapis emocji, które są wciąż aktualne i uniwersalne. Geneza utworu „Nie pytaj o Polskę” Wydany w 1988 roku przez Obywatela G.C., projekt solowy Grzegorza Ciechowskiego, utwór „Nie pytaj o Polskę” zadebiutował na drugiej płycie artysty zatytułowanej „Tak! Tak!”. Piosenka trafiła na listę przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia 26 czerwca 1988 roku, utrzymując się na niej przez 21 tygodni i przez miesiąc zajmując pierwsze miejsce. Powstała w kluczowym momencie – w okresie schyłku PRL-u. Kraj pogrążony był w kryzysie, reformy nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, a społeczeństwo funkcjonowało w trybie przetrwania. Zaledwie 20 proc. młodych ludzi wierzyło, że w ciągu pięciu lat Polska wyjdzie z kryzysu. Coraz więcej osób rozważało emigrację. W tym kontekście „Nie pytaj o Polskę” stała się artystycznym komentarzem do rzeczywistości – lirycznym wyrazem miłości i frustracji wobec ojczyzny. Czytaj także: Zamieszkała z nim i jego rodziną, traktowała go jak brata. Justyna Steczkowska wiele zawdzięcza Grzegorzowi Ciechowskiemu Liryczny manifest miłości do ojczyzny Tekst utworu, napisany przez samego Ciechowskiego, to głęboka i złożona metafora relacji z krajem. Podmiot liryczny traktuje Polskę jak ukochaną kobietę – kochaną, ale i rozczarowującą. Wielu interpretatorów uznaje tekst za erotyk, w którym „ona” – Polska – jawi się jako obiekt bolesnej, bezwarunkowej miłości. To uczucie pełne sprzeczności – jednocześnie bliskie, ale i trudne do zniesienia. Grzegorz Ciechowski wyznał, że pierwotnie refren miał brzmieć po prostu: „Nie pytaj mnie”, bez sprecyzowania kto, o co i dlaczego nie ma pytać. Dopiero z czasem tekst ukształtował się w głęboką opowieść o ojczyźnie – tej jedynej, której nie można opuścić, mimo wszystkich jej wad. Emisja zablokowana przez cenzurę Teledysk do „Nie pytaj o Polskę”, zrealizowany przez Małgorzatę Potocką-Robakowską – partnerkę Ciechowskiego – również miał ogromne znaczenie dla przekazu piosenki. Nagrywany na warszawskiej Pradze – dokładnie na jednym z podwórek przy ul. Brzeskiej i bazarze Różyckiego – klip zachwycał czarno-białą estetyką i autentyczną atmosferą. Przedstawiał Ciechowskiego spacerującego wśród mieszkańców. Tak silne oddziaływanie wizualne nie umknęło cenzurze – emisja została początkowo zablokowana. Potocka zmontowała teledysk na nowo w Paryżu i zaprezentowała go na targach MIDEM w Cannes, gdzie spotkał się z ogromnym uznaniem. Dopiero wtedy zdecydowano się pokazać go w polskiej telewizji. Czytaj także: To hymn PRL-u, mało kto wie, jaką tajemnicę skrywa. W latach 80. nie miał sobie równych Dziedzictwo Ciechowskiego żyje dalej „Nie pytaj o Polskę” stało się jednym z najważniejszych utworów końca lat 80. – utworem, który towarzyszył przemianom społecznym i politycznym w Polsce. Piosenka nie tylko zawojowała listy przebojów – od „Panoramy” po tygodnik „Razem” – ale i zajęła dziewiąte miejsce w Polskim Topie Wszechczasów w 2008 roku. Od 2020 roku nieprzerwanie utrzymuje się na jego szczycie. Dziś, po ponad 35 latach, utwór Ciechowskiego wciąż rezonuje z Polakami. Jego znaczenie doceniły także kolejne pokolenia artystów – piosenkę coverowali m.in. Krzysztof Zalewski i Michał Szpak, a raper Eldo w 2008 roku nagrał utwór „Nie pytaj o nią”, bezpośrednio nawiązując do kultowego oryginału. Zobacz też: Małgorzata Potocka i Grzegorz Ciechowski przeżyli uczucie, które zmieniło ich na zawsze Wciąż aktualna – piosenka, która nie przemija „Nie pytaj o Polskę” nie straciła na aktualności. Wciąż oddaje skomplikowane uczucia Polaków wobec ojczyzny – od miłości, przez bunt, po akceptację. Ciechowski mówił, że stworzył „ładną piosenkę” i że to był problem – stąd próby zbalansowania emocjonalnego przekazu z dyskotekową perkusją. Paradoksalnie, właśnie ta szczerość i elegancja utworu sprawiły, że stał się ponadczasowy. To piosenka, która wzrusza i boli. Zmusza do refleksji. Jest świadectwem czasu, ale także lustrem, w którym wciąż możemy się przeglądać. Czytaj także: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie Źródła: antyradio.pl, przystanekhistoria.pl
Jeden z najbardziej poruszających hitów lat 80. powstał po rozwodzie. Do dziś łamie serca
Dokładnie 40 lat temu Phil Collins, były perkusista Genesis, dokonał przełomu: jego ballada „Against All Odds (Take a Look at Me Now)” zajęła 1. miejsce listy Billboard Hot 100, stając się pierwszym solowym numerem jeden artysty.
W Wielkiej Brytanii utwór dotarł do 2. pozycji, wyprzedzony jedynie przez „The Reflex” Duran Duran. Ścieżka stała się również gwiazdą ścieżki dźwiękowej do filmu Przeciw Wszystkim, zdobywając Grammy i nominację do Oscara. Przeżyjmy to raz jeszcze, od liczb po emocje, które poruszyły świat muzyki w 1984 roku. Globalny przebój: od listy Billboard do UK Singles Chart W 1984 roku Phil Collins zaskoczył świat emocjonalną balladą „Against All Odds (Take a Look at Me Now)”. Dokładnie 40 lat temu utwór zdobył szczyt listy Billboard Hot 100, stając się pierwszym solowym numerem jeden Collinsa w USA. To nie był jednak jedyny sukces – w Wielkiej Brytanii piosenka uplasowała się na 2. miejscu UK Singles Chart, ustępując jedynie „The Reflex” zespołu Duran Duran. To osiągnięcie rozpoczęło pasmo sukcesów artysty – później jeszcze sześć innych jego singli dotarło na szczyt listy Billboard. „Against All Odds” stał się początkiem nowej ery w karierze Collinsa. ZOBACZ TEŻ: To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez Film „Przeciw Wszystkim”: piosenka jako głos emocji Utwór został stworzony jako część ścieżki dźwiękowej do filmu Przeciw Wszystkim (Against All Odds) z 1984 roku. Film opowiadał o trudnych emocjach, rozstaniach i nadziei – a ballada Collinsa idealnie oddawała te nastroje. Melancholijny ton piosenki, fortepianowe wprowadzenie i dramatyczne crescendo doskonale oddawały klimat filmu. W efekcie „Against All Odds” zyskało życie nie tylko jako przebój radiowy, ale również jako emocjonalny komentarz do losów bohaterów filmowych. Nagrody i kontrowersje: Grammy i nominacja Oscarowa Sukces komercyjny nie przeszedł bez echa wśród krytyków. Piosenka zdobyła nagrodę Grammy za najlepsze popowe nagranie. Dodatkowo została nominowana do Oscara w kategorii najlepsza piosenka filmowa. Choć ostatecznie przegrała z „I Just Call To Say I Love You” Steviego Wondera, samo znalezienie się w tym gronie świadczyło o wyjątkowej sile utworu. To była kolejna pieczęć potwierdzająca artystyczny kaliber Phila Collinsa. Emocjonalny przekaz: tekst o rozstaniu i nadziei Tekst ballady opowiada o samotności, rozstaniu i nadziei na powrót ukochanej. Collins śpiewa z wyraźnym żalem i tęsknotą, dając głos milionom ludzi, którzy przeżyli zawód miłosny. Słowa „Take a look at me now” stały się manifestem tych, którzy zostali porzuceni, ale nie stracili wiary. Piosenka zyskała popularność dzięki swojej autentyczności – nie było tu miejsca na banał, lecz surowe emocje, które trudno było zignorować. CZYTAJ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Dziedzictwo Collinsa: pierwszy z siedmiu numerów jeden „Against All Odds” zapoczątkowało pasmo sukcesów solowej kariery Phila Collinsa. To pierwszy z siedmiu utworów, które zdobyły 1. miejsce listy Billboard Hot 100. Piosenka nie tylko umocniła jego pozycję na rynku muzycznym, ale też pokazała, że potrafi samodzielnie stworzyć coś wielkiego – bez wsparcia zespołu Genesis. Dziedzictwo tej ballady wciąż trwa. Czterdzieści lat później nadal wzrusza, inspiruje i przypomina, że emocje są najpotężniejszym nośnikiem muzyki. Źródło: Onet
Stranger Things gra na emocjach jak nigdy. Ten klasyk lat 70. w zwiastunie wbije cię w fotel
Rockowy klasyk wlewa nową energię do wizualnego świata Stranger Things – trailer oparty na potężnych riffach Deep Purple mówi: koniec sielanki, czas na ciężkie brzmienia!
O ile wcześniejsze sezony serialu opierały się na synth‑popie lat 80., nowy zwiastun piątego sezonu prezentuje odważne odejście w stronę klasycznego hard rocka lat 70., przywołując niezwykłą "Child in Time" Deep Purple jako muzyczną zapowiedź nadchodzącego finału: to nie tylko dodatek – to punkt ciężkości zwiastuna. Dlaczego „Child in Time” to idealny wybór do zwiastuna "Stranger Things"? „Child in Time” to jeden z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie naładowanych utworów w historii muzyki rockowej. Napisany i wydany przez Deep Purple w 1970 roku na albumie „Deep Purple in Rock”, utwór ten nie tylko rezonuje z atmosferą nadciągającego mroku, ale też perfekcyjnie ilustruje emocjonalne napięcie, jakie ma towarzyszyć widzom w finałowym sezonie Stranger Things. Zaczyna się cicho – niemal kontemplacyjnie – by potem przejść w niemal apokaliptyczną eksplozję gitarowych solówek i wokalnych wzniesień Iana Gillana. To dokładnie to, czego potrzebuje zwiastun, by opowiedzieć historię emocjonalnej eskalacji i nadchodzącej konfrontacji z siłami Upside Down. Wybór tego utworu nie jest więc przypadkiem – to znak, że serial zmienia ton na poważniejszy, cięższy, bardziej dojrzały. ZOBACZ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy Tradycja muzyki rock/metal w Stranger Things Nie jest to pierwszy raz, gdy twórcy Stranger Things sięgają po muzyczne legendy. W czwartym sezonie ikoniczna scena z Eddiem Munsonem grającym „Master of Puppets” Metalliki nie tylko zapisała się w historii popkultury, ale też wyniosła serial na nowy poziom pod względem integracji muzyki z narracją. Wcześniej słyszeliśmy też „Running Up That Hill” Kate Bush, który wrócił na szczyty list przebojów, oraz „Separate Ways” Journey w synthwave'owej reinterpretacji. To wszystko pokazuje, że Stranger Things od początku traktuje muzykę jako równorzędnego bohatera opowieści – a nie jedynie tło. Zastosowanie „Child in Time” wpisuje się w tę tradycję, oferując jeszcze głębsze zanurzenie w emocjonalnym świecie bohaterów. Muzyczne brzmienie zwiastuna – nowe otwarcie czy ukłon w stronę klasyki? Wybór „Child in Time” to nie tylko ukłon w stronę muzycznej klasyki, ale też jasny komunikat: finałowy sezon nie będzie już nostalgiczną zabawą. Zwiastun nie bawi się w konwenanse. Psychodeliczna aura, mocne bębny i dramatyczny wokal tworzą atmosferę egzystencjalnego napięcia, którego nie da się zlekceważyć. To świadome odejście od synthów i new wave, które dominowały dotąd w dźwiękowej oprawie serialu. Tu każdy riff ma znaczenie – zwiastun prowokuje, buduje napięcie i podpowiada, że przed nami najbardziej mroczny rozdział tej opowieści. Dzięki takiej ścieżce dźwiękowej twórcy nie tylko oddają hołd klasykom, ale też skutecznie rozbudzają fanowskie emocje i oczekiwania. Bo jeśli zwiastun serwuje nam Deep Purple w pełnej krasie, to co przyniesie sam sezon? SPRAWDŹ TEŻ: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat View oEmbed on the source website
Najbardziej niedoceniony hit lat 90. Natalii Kukulskiej ? Posłuchaj, a zrozumiesz
„Światłoczuła” to nie tylko muzyczny manifest wrażliwości, ale też jedna z najbardziej niedocenionych piosenek lat 90. Utwór z albumu „Światło” to opowieść o pragnieniu bliskości i emocjonalnej obecności, która – mimo swej siły – umknęła uwadze szerokiej publiczności.
Gdy w 1996 roku Natalia Kukulska nagrała „Piosenkę światłoczułą”, miała zaledwie 20 lat. Była już uznaną artystką, ale jej najnowszy album „Światło” zapowiadał zupełnie nowy etap kariery – dojrzalszy, bardziej introspektywny, w duchu soulu, R&B i nowoczesnego popu. Mimo że głównym przebojem promującym krążek stał się utwór „Dłoń”, to właśnie „Światłoczuła” otwierała album – zmysłowa, wielowarstwowa i jakby stworzona do odkrywania jej warstwa po warstwie. Geneza powstania „Światłoczułej” „Piosenka światłoczuła” została nagrana we wrześniu 1996 roku w legendarnym Studio Andrzeja Puczyńskiego w Izabelinie. To właśnie tam, w towarzystwie producentów Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i samej Kukulskiej, powstał utwór, który otwierał album „Światło”. Za kompozycję odpowiadał Kuleczka, tekst napisał Ryszard Kunce, a Natalia współprodukowała całość. Piosenka ukazała się jako drugi singiel z albumu, na promocyjnej płycie CD znalazły się trzy wersje: podstawowa, remix od Music Gamblers oraz wersja z udziałem rapera Bogusza Bilewskiego Juniora. Mimo że utwór otrzymał szansę medialną (singiel zawierał też wywiad z Hieronimem Wroną), nie zdobył takiej rozpoznawalności jak na to zasługuje. Zobacz też: Tę piosenkę przed laty zaśpiewali kultowi artyści. Teraz usłyszymy ją w wykonaniu wielkich gwiazd. Tajemnice hitu PRL Tekst i sens – co przekazuje „Światłoczuła” „Światło – nosisz je w sobie” – te słowa to początek jednego z najbardziej metaforycznych i zmysłowych tekstów w dorobku Kukulskiej. To wyznanie osoby, która odczuwa brak i samotność, ale dostrzega w drugiej osobie coś, co daje ciepło i nadzieję. Światło symbolizuje tu zarówno miłość, jak i duchowe ukojenie – coś, co „nie zgaśnie choćbyś chciał”. To utwór o pragnieniu emocjonalnej bliskości, o nieustannym dążeniu do tego, by choć raz jeszcze poczuć się bezpiecznie w obecności drugiej osoby. Każdy wers jest jak czuły dotyk – subtelny, delikatny, a przy tym pełen tęsknoty. Kukulska śpiewa, że chce „choć jeden raz przy nim znowu ogrzać się” – ten wers powraca jak mantra, odzwierciedlając potrzebę światła w życiu. W wywiadzie dla PANI z 2023 roku artystka opowiedziała o swojej wrażliwej naturze oraz pracy nad tekstami: „Początkowo większość tekstów moich piosenek pisał mój ówczesny chłopak – Rysio Kunce. Razem inspirowaliśmy się poezją. Kocham wrażliwość Wisławy Szymborskiej i Jonasza Kofty”. Ta pasja do poetyckiego piękna i emocjonalnych detali jest słyszalna w każdym wersie „Światłoczułej”. ZOBACZ TEŻ: W dniu urodzin matki przekazała wspaniałe wieści, wszystko potwierdziła. Fani nie kryją radości Dlaczego utwór pozostał niedoceniony W tamtym czasie polska scena muzyczna zmieniała się dynamicznie – królowały proste hity, dance, euro pop. Piosenka z głębokim, filozoficznym tekstem, soulowo-funkową aranżacją i zmysłowym wokalem była propozycją wymagającą – może nawet zbyt subtelną na masowy odbiór. Nie pomagał też fakt, że „Światłoczuła” nie była intensywnie promowana w radiu, nie powstał do niej teledysk, a sama Kukulska była bardziej kojarzona z popowymi przebojami niż intymnymi balladami. Mimo to wielu fanów i recenzentów uważa ten utwór za perełkę z płyty „Światło”. Aranżacja i produkcja muzyczna To nie tylko tekst czyni „Światłoczułą” wyjątkową. Produkcja utworu – wspólne dzieło Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i Natalii Kukulskiej – opiera się na delikatnych warstwach klawiszy, subtelnym beacie i niemal aksamitnym wokalu. W tle można usłyszeć głosy znanych artystów chóralnych, takich jak Renata Dąbkowska czy Natalia Niemen, które wzbogacają brzmienie o kolejne emocjonalne rejestry. To prawdziwy przykład stylowego popu z wpływami R&B i soulu, jakiego dziś szuka się w twórczości światowych artystek pokroju Sade, Norah Jones czy Aaliyah. Muzyczna dojrzałość tej kompozycji aż dziwi, biorąc pod uwagę młody wiek artystki w chwili jej powstawania. CZYTAJ TEŻ: Do kogo ta piękność jest podobna? Natalia Kukulska pokazała nowe zdjęcia córki – Ania Dąbrówka wygląda zjawiskowo Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Dla wielu fanów Natalii Kukulskiej to właśnie ten utwór stanowi klucz do zrozumienia jej ewolucji artystycznej. Jest też jednym z tych utworów, które zyskały drugie życie wśród nowego pokolenia słuchaczy. W dobie rosnącej popularności muzyki refleksyjnej i minimalistycznej, „Światłoczuła” może na nowo znaleźć swoją publiczność. To utwór, który nie tylko się nie zestarzał – on dopiero teraz zaczyna wybrzmiewać w pełni. Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Co ciekawe, właśnie na YouTube widać, jak silne emocje ten utwór nadal budzi. Komentarze pod teledyskiem są pełne nostalgii, zachwytu i niedowierzania, że piosenka nie zdobyła większej popularności. „Nie rozumiem czemu te hity nie mają nawet miliona wyświetleń!! (...) Ludzie wracajcie słuchać lat 90.!” – pisze jeden z komentujących. Inny dodaje: „Natalia śpiewasz piosenkę, której ludzie nie rozumieją po dziś dzień. Zapal światło w swoim sercu i podążaj za nim…”. Fani dostrzegają nie tylko wartość muzyczną, ale też estetykę: „Gdybym miała wybrać najbardziej stylowy teledysk oddający ducha lat 90-tych, to byłby to właśnie ten!”. I wielu z nich nie ukrywa emocji: „Najbardziej niedoceniona artystka współczesnej Polski! Mama jest z Ciebie dumna Pani Natalio”. To komentarze, które mówią więcej niż jakakolwiek recenzja. To dowód, że „Światłoczuła” żyje, rezonuje i – choć cicho – dociera do serc tych, którzy naprawdę słuchają. ZOBACZ TEŻ: Cud ocalił jej życie, chwile przed tragedią rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama" Źródła: JazzSoul.pl, Viva.pl, YouTube, Lista Przebojów Trójki, POPlista RMF FM – brak archiwalnych pozycji utworu „Światłoczuła”, wikipedia.pl
To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez
Melancholijna ballada z lat 90., której refren znają miliony, została uznana za najsmutniejszą piosenkę wszech czasów. Ten utwór to coś więcej niż muzyka. To wsparcie, które dociera tam, gdzie często milkną słowa.
Ta piosenka to prawdziwy klasyk lat 90., który poruszył miliony serc na całym świecie. Została właśnie uznana za najsmutniejszy utwór w historii – i trudno się dziwić. Melancholijna melodia, przytłaczający tekst i ładunek emocjonalny sprawiają, że trudno przejść obok niej obojętnie. Wiecie już, o jakim hicie mowa? To najsmutniejsza piosenka w historii. Doskonale znasz ten utwór Ranking najsmutniejszych piosenek wszech czasów powstał w 2022 roku na zlecenie marki Earex i bazuje na ankiecie wypełnionej przez 2000 osób. Nad przebiegiem badania czuwał profesor muzyki Rupert Till z University of Huddersfield – ekspert, który doskonale wie, jak dźwięki wpływają na emocje. Kiedy dopada nas melancholia, każdy radzi sobie z nią na swój sposób. Dla jednych lekarstwem jest energetyczna playlista, która ma przegonić smutek jak ręką odjął. Dla innych – najlepszym towarzyszem staje się muzyka równie ponura jak nastrój, która pozwala zanurzyć się w emocjach i... trochę się w nich pogubić. Piosenka, która zajęła pierwsze miejsce w rankingu pochodzi z albumu „Automatic for the People” z 1992 roku i od momentu premiery porusza miliony słuchaczy na całym świecie. Mowa o „Everybody Hurts”. Uczestnicy badania wskazali, że emocjonalna głębia, prosta linia melodyczna i szczery przekaz sprawiają, że utwór pozostaje w pamięci na długo i porusza najczulsze struny. Czytaj też: Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa! Ranking najsmutniejszych piosenek w historii – kto poza R.E.M.? W zestawieniu przygotowanym na podstawie ankiety, obok R.E.M., znalazły się inne emocjonalne hity. Na drugim miejscu uplasował się utwór „Nothing Compares 2 U” wykonywany przez Sinead O’Connor. Trzecie miejsce zajęło „Tears in Heaven” autorstwa Erica Claptona – piosenka napisana po tragicznej śmierci jego syna. W rankingu pojawiły się również: • Whitney Houston – "I Will Always Love You" • The Beatles – "Yesterday" • Adele – "Someone Like You" • Celine Dion – "My Heart Will Go On" • Roy Orbison – "Crying" • Eric Carmen – "All by Myself" • Robbie Williams – "Angels" • Bill Withers – "Ain’t No Sunshine" • James Blunt – "Goodbye My Lover" • Toni Braxton – "Unbreak My Heart" • Eva Cassidy – "Songbird" • Coldplay – "Fix You" • U2 – "With or Without You" • The Beatles – "The Long and Winding Road" • Al Green – "How Can You Mend a Broken Heart?" • Sam Smith – "Stay with Me" • Amy Winehouse – "Back to Black" Każdy z tych utworów łączy jedno – szczerość przekazu i intensywność emocji, które trwale zapadają w pamięć słuchaczy. Sprawdź też: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat "Everybody Hurts”. Utwór w służbie wsparcia – Bill Berry i tekst piosenki "Everybody Hurts” to nie tylko muzyka – to list do tych, którzy znaleźli się na krawędzi. Bill Berry, perkusista zespołu R.E.M., odegrał kluczową rolę w powstaniu utworu. Jest autorem części tekstu piosenki. W balladzie lat 90. kryje się cicha nadzieja dla zagubionych i złamanych. Utwór grupy to apel do tych, którzy czują, że nie mają już siły walczyć, znajdują się w kryzysie emocjonalnym i mają myśli o odebraniu sobie życia. Prostota przekazu, nieoceniająca narracja i zapewnienie, że „wszyscy cierpią” miały działać terapeutycznie. Dopełnieniem przekazu stał się ikoniczny teledysk wyreżyserowany przez Jake’a Scotta – syna legendarnego Ridleya Scotta – który z chirurgiczną precyzją uchwycił emocje, o jakich trudno mówić, ale które trzeba usłyszeć. Wideo ukazuje ludzi stojących w korku, których myśli są przedstawione w formie napisów. Obraz ten wzmaga poczucie izolacji i wewnętrznego cierpienia bohaterów. Teledysk, sprzedaż i pomoc dla Haiti W 2010 roku, po tragicznym trzęsieniu ziemi na Haiti, utwór „Everybody Hurts” został ponownie wydany jako singiel charytatywny. Całkowity dochód ze sprzedaży przeznaczono na pomoc ofiarom kataklizmu. Inicjatorem akcji był ówczesny premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown. Singiel sprzedał się w liczbie ok. 205 000 egzemplarzy w ciągu pierwszych dwóch dni oraz osiągnął 453 000 sprzedanych kopii w ciągu tygodnia w Wielkiej Brytanii. Źródło: Radio ZET, Wikipedia, chillizet.pl View oEmbed on the source website
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat
Podczas sobotniego koncertu w Warszawie Guns N' Roses zaprezentowali niespodziankę — po 32 latach zagrali zapomniany hit! Tłum oszalał z zachwytu.
Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer, wykonany ostatnio kolejno w 1993, a następnie w 2020 roku w Meksyku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Nieoczekiwany powrót utworu „So Fine” – moment dla historii muzyki Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer „So Fine”, było to jego drugie wykonanie od 1993 roku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Utwór „So Fine” z albumu „Use Your Illusion II” nigdy nie należał do największych przebojów grupy, ale właśnie dlatego jego wykonanie stało się wydarzeniem. W XXI wieku zabrzmiał dopiero po raz drugi. Wcześniejszy raz miał miejsce w 2020 roku, jednak dla fanów w Warszawie był to pierwszy raz, gdy mogli usłyszeć go na żywo. W roli wokalisty wystąpił basista Duff McKagan – to właśnie jego głos oryginalnie prowadził ten utwór. ZOBACZ TEŻ: To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90. View oEmbed on the source website Rockowa eksplozja na PGE Narodowym – Guns N' Roses nie zawodzą Guns N' Roses pojawili się na scenie punktualnie o 19:15 i od pierwszych dźwięków rozpętali rockową burzę. W setliście nie zabrakło klasyków jak „Welcome to the Jungle”, „You Could Be Mine”, „Sweet Child o’ Mine” czy „November Rain”. Poza „So Fine” uwagę zwrócił też cover Black Sabbath – „Junior’s Eyes”, co dodatkowo zaskoczyło fanów. Koncert odbył się w ramach trasy „Because What You Want & What You Get Are Two Completely Different Things”. Warszawa była jednym z europejskich przystanków tournée, a wydarzenie promowane było jako jedno z najważniejszych rockowych show tego lata. Axl, Slash, Duff – trio, które wciąż elektryzuje tłumy Trzon zespołu – Axl Rose, Slash i Duff McKagan – mimo upływu lat wciąż trzymają scenę z niebywałą energią. Każdy z nich wniósł swój charakterystyczny styl, a ich zgranie po dekadach burzliwej historii Guns N' Roses wzbudza podziw. Fani, zarówno ci starsi, jak i młodsi, jednogłośnie przyznają – to była forma najwyższych lotów. SPRAWDŹ TEŻ: To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Ten wielki hit lat 80. jest pełen nostalgii. Mało kto wie, że miał go stworzyć ktoś zupełnie inny. To ikona PRLu
Trudno wyobrazić sobie twórczość Ireny Santor bez utworu „Już nie ma dzikich plaż”. To swoisty hymn lat 80., pełen nostalgii i pięknych emocji. Pierwotnie muzykę do niego miał skomponować ikoniczny dziś artysta. Tak się jednak nie stało... Poznaj niezwykłą historię hitu PRLu.
Tekst zrodzony z wiosennej melancholii, muzyka napisana w trzy dni i głos legendy polskiej sceny. Tak powstała piosenka „Już nie ma dzikich plaż” – jeden z najbardziej poruszających utworów w dorobku Ireny Santor. Poznaj kulisy tego niezwykłego hitu z 1985 roku. Krzysztof Logan-Tomaszewski i wiosna 1985 roku Rok 1985, maj. Krzysztof Logan-Tomaszewski, siedząc w swoim nowym mieszkaniu przy ul. Reymonta, spojrzał na pożółkłe zdjęcie matki z czasów młodości i poczuł przypływ melancholii za tym, co minione. W tej atmosferze powstał tekst piosenki „Już nie ma dzikich plaż”. Autor wspomina, że inspiracją były wspomnienia dzikich, pustych plaż Międzyzdrojów, Karwii, Ustronia Morskiego, Jastarni czy Juraty – miejsc, gdzie można było przebyć kilometry i nie spotkać nikogo (w co dziś trudno uwierzyć). Wyobraził sobie, że wędruje po nich młody człowiek, przepełniony emocjami. Linijka po linijce, zdanie po zdaniu, z rękawa „wypadały” kolejne fragmenty tekstu. Tak narodziła się piosenka nasycona nostalgią, marzycielskim tonem i tęsknotą za młodością. Powstały słowa o bursztynach, słomkowych kapeluszach i mewach kreślących ósemki nad pustą plażą. Czytaj także: Największy wakacyjny hit PRL-u. Nie uwierzysz, kto miał go śpiewać. To prawdziwa dama polskiej sceny View oEmbed on the source website Ryszard Szeremeta – jazzman, który stworzył przebój Po napisaniu tekstu Tomaszewski zwrócił się najpierw do Czesława Niemena. Ten jednak, mimo wstępnych obietnic, przyznał, że nie potrafi stworzyć pasującej melodii – „wychodzi mi walczyk” – tłumaczył. Autor postanowił więc spróbować z kimś zupełnie innym, nieoczywistym, niesztampowym – jazzmanem Ryszardem Szeremetą, członkiem właśnie rozwiązanej grupy Novi Singers. Rozpoczął on wówczas pracę w Polskim Radiu. I był to strzał w dziesiątkę! Już po zaledwie trzech dniach od otrzymania tekstu miał gotową nie tylko kompozycję, ale i zarejestrowany podkład muzyczny. Czytaj także: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u Irena Santor – głos, który dał piosence życie Kiedy melodia była gotowa, przyszedł czas na wybór wykonawcy. Ryszard Szeremeta zadzwonił do Ireny Santor z propozycją spotkania i przyniósł na nie wraz z Krzysztofem Tomaszewskim profesjonalny playback. Irena Santor – jak sama wspomina – od razu poczuła, że to „jej” piosenka. Tekst i nastrój idealnie pasowały do jej stylu. Już po trzech dniach nagrano finalną wersję piosenki. Niewiele później artystka wykonała ją po raz pierwszy podczas koncertu – najprawdopodobniej w Mławie. Publiczność była zachwycona. Jak malarz pokojowy rozpoznał przebój? Zanim piosenka trafiła do studia, miała pierwszego, nietypowego recenzenta. Był nim... malarz pokojowy. Tomaszewski, chcąc sprawdzić, czy utwór ma potencjał na przebój, podał słuchawkę robotnikowi pracującemu właśnie w jego nowym mieszkaniu. Widząc, jak ten nuci melodię i wystukuje rytm zachlapanym farbą butem, zrozumiał, że ma w ręku prawdziwy hit. I nie pomylił się! Czytaj także: Ten przebój to legenda PRL-u. Hit lat 70. narodził się przez przypadek. Rosiewicz nie mógł uwierzyć „Już nie ma dzikich plaż” – dziedzictwo i nowe interpretacje Po premierze piosenka stała się ogromnym przebojem. Agnieszka Osiecka, spotkawszy Irenę Santor, przyznała: „To jest tekst w moim klimacie. To ja powinnam go napisać. Gratuluję autorowi”. Komplement z ust Osieckiej był dla autora ogromnym zaszczytem. Z czasem pojawiło się wiele innych wersji tego utworu. Śpiewali go m.in. Irena Santor i Paweł Kukiz w duecie, Lidia Stanisławska i Krzysztof Cugowski, Lidia Stanisławska solo, Marek „Tamerlain” Sośnicki z Tomaszem Szukalskim. Piosenka stała się też ważnym punktem wspólnej płyty tria Santor-Szeremeta-Tomaszewski. View oEmbed on the source website
To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Rojek powraca na wielką scenę i po latach wykonuje niezapomniane utwory Myslovitz. Towarzyszy mu w tym, jeden z najpopularniejszych polskich muzyków młodego pokolenia – Dawid Podsiadło. Oto wszystko, co musisz wiedzieć o festiwalu ZORZA.
Kiedy Dawid Podsiadło ogłosił, że tworzy swój własny festiwal, nikt nie spodziewał się, że ZORZA tak szybko stanie się jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych w kraju. To nie tylko scena i koncerty – to ruch kulturowy, który łączy pokolenia, style i emocje. W ramach ZORZY publiczność doświadcza czegoś znacznie większego niż seria występów – to wspólnota tworzona przez artystów i fanów, której kulminacyjnym momentem był niezapomniany koncert Podsiadło i Artura Rojka w Warszawie. ZORZA – debiutancki projekt Dawida Podsiadło Dawid Podsiadło, jeden z najpopularniejszych rodzimych muzyków, w minionym roku zorganizował, bijącą rekordy zainteresowania, trasę koncertową, zapełniając siedmiokrotnie 4 największe stadiony w kraju. Wydawać by się mogło, że w Polsce osiągnął już wszystko, jednak nic bardziej mylnego. Artysta ponownie podbił stawkę i z początkiem 2025 roku, ogłosił nowy projekt – ZORZA. ZORZA to autorski projekt Podsiadło, noszący miano ogólnopolskiego festiwalu muzycznego. Jego założeniem jest rewolucja w myśleniu o tego typu wydarzeniach, wobec zrzeszania największych nazwisk branży na jednej scenie. Ale to nie wszystko, jak wspomina sam gospodarz imprezy: „Chcemy być czymś więcej niż festiwalem muzycznym. Już dziś społeczność, która towarzyszy nam od lat na koncertach – te kilkaset tysięcy ludzi – jest z nami tak naprawdę przez cały rok. Chcemy dać im nowe doświadczenie. A przede wszystkim – inspirować, udostępniać platformę i wspierać powstawanie nowych zjawisk w kulturze”. Plan ZORZY rozciąga się na dwa dni, z czego na każdy z nich, przypada różny line-up. Nowatorsko, festiwal wyruszy w trasę i tym samym, obejmie 6 największych miast w Polsce, stając się dostępnym dla fanów z całego kraju. Otwarcie imprezy przypadło na pierwszy weekend czerwca i odbyło się w Poznaniu, z kolei w dniach 27-28 rozgrzewał już teren wrocławskiego AWF’u W piątek i sobotę minionego weekendu, ZORZA odwiedziła stolicę, a my, nie możemy przestać myśleć o jednym, szczególnym występie. Ponad pokoleniami – występ Dawida Podsiadło i Rojka na ZORZY w Warszawie I choć atrakcji było wiele, a scen aż trzy, to dokładnie na ten koncert czekali wszyscy. W drugim dniu wydarzenia, 12 lipca, zamykając warszawski rozdział ZORZY, wystąpili Dawid Podsiadło i Artur Rojek, były frontman legendarnego zespołu Myslovitz. Panowie, nie po raz pierwszy stanęli ramię w ramię na jednej scenie. Na wspomnianej, stadionowej trasie koncertowej z 2024 roku, artyści wspólnie wykonywali „Długość dźwięku samotności”. Tym razem, rozszerzyli swój repertuar, i to o hity, których sam Rojek nie wykonywał od kiedy rozpoczął solową karierę. Jeszcze przed pierwszymi wydarzeniami ZORZY, współpracę skomentował Podsiadło, słowami: „Z ogromną przyjemnością będę wykonywał te kawałki na żywo, chociaż podejrzewam, że będą one tak głośno śpiewane, że ciężko będzie mnie usłyszeć. Bardzo się cieszę, że będę miał okazję przeżyć tę przygodę z Arturem Rojkiem. Wciąż nie mogę uwierzyć, że to się dzieje”. ZOBACZ TEŻ: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy! View oEmbed on the source website O godzinie 22:40 nie było już kolejek do barów, a rozmowy jakby ucichły — uwaga wszystkich uczestników ZORZY zwróciła się w stronę głównej sceny. Gdy w blasku reflektorów pojawiły się dwie sylwetki, publiczność na moment wstrzymała oddech, a po niedługiej chwili, przetoczyła się fala entuzjazmu, która natychmiast rozgrzała tłum do czerwoności. Pierwszym wykonywanym utworem był emocjonalny „Alexander” z albumu „Miłość w czasach popkultury”, ale w trakcie występu nie zabrakło także „Scenariusza dla naszych sąsiadów” czy „Długości dźwięków samotności”, która zwieńczyła koncert. Występ Podsiadło i Rojka był sentymentalną podróżą dla wielu uczestników wydarzenia, którzy nie kryli wzruszenia. Nowa aranżacja hitów sprzed lat, wzbogacona o poruszający wokal gospodarza, pozwala nie tylko przypomnieć sobie lata świetności Myslovitz, ale także zaprezentować ten ikoniczny repertuar młodszej widowni. View oEmbed on the source website Pozostałe występy odbywające się w ramach festiwalu ZORZA Line-up festiwalu jest ten sam w każdym z miast, a zaproszeni do współpracy artyści występują na trzech scenach, z czego wyróżnić można: scenę główną – to na niej występują największe gwiazdy, scenę Audioriver T-Mobile – o nieco mocniejszych brzmieniach oraz scenę FNOM - zrzeszającą mniejszych artystów. ZORZA, z założenia, łączy to czego nikt nie próbował nigdy zestawić obok siebie, tym samym staje się unikatową okazją do usłyszenia wyjątkowych repertuarów i niespodziewanych kolaboracji. Poza doskonałym duetem Podsiadło i Rojka, w trakcie festiwalu występują również: Paulina Przybysz wykonująca utwory Bajmu, Kortez powracający z „Bumerangiem”, a także, promujący swój najnowszy album „tylko haj.”, Kaśka Sochacka z Dawidem Podsiadło. Hip-hopowe brzmienia zapewnia Fisz Emade z Sokołem oraz najmłodsi przedstawiciele gatunku, bracia Kacperczyk i Kukon. Natomiast, na mniejszych scenach podziwiać można występy m.in. Catz’n’Dogs, Bassa Astrala, Flirtini czy Rosalie. Kolejne wydarzenia festiwalu ZORZA Jeżeli zdążyliście pożałować, że nie mogliście uczestniczyć w tym unikatowym wydarzeniu, to nic straconego. Organizatorzy festiwalu są dokładnie na półmetku trasy, a przed nimi zostały jeszcze 3 miasta, w kolejności są to: Kraków, Gdańsk i Katowice. Impreza cieszy się nie słabnącą popularnością, ale z tego co nam wiadomo, bilety wciąż są dostępne. Więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie festiwalu ZORZA, natomiast wejściówki zapewnia witryna ebilet. TYLKO NA VIVA.PL: Przełomowa decyzja Sary James! Rezygnuje ze swojego największego hitu, nigdy już go nie zaśpiewa
To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90.
To miał być koncert jak każdy inny, ale gdy Krzysztof Zalewski i Muniek Staszczyk weszli razem na scenę – czas stanął w miejscu. „Potrzebuję wczoraj” zabrzmiało mocniej niż kiedykolwiek, rozpalając tłum i internetowy żywioł. Męskie Granie 2025 zachwyca już od pierwszego akordu.
Zagrzmiało jak w rockowym wehikule czasu! Krzysztof Zalewski i Muniek Staszczyk dali wspólnie czadu na scenie Męskiego Grania 2025, przenosząc publiczność do roku 1994. Ich wspólna wersja legendarnego hitu „Potrzebuję wczoraj” rozpaliła tłum do czerwoności i wywołała burzę entuzjazmu w sieci. Co wydarzyło się na scenie Męskiego Grania w Żywcu i Poznaniu? Męskie Granie to celebracja dźwięków, emocji i twórczej odwagi, która od 2010 roku definiuje brzmienie lata. Na scenie pojawiają się ikony, klasyka i nowoczesność, rockowy pazur i elektroniczne echa. Ale tym razem fani mogą liczyć na coś więcej niż tylko koncerty. Organizatorzy przygotowali dla publiczności prawdziwą muzyczną galę niespodzianek. Trasa Męskie Granie 2025 ruszyła z impetem pod koniec czerwca w malowniczym Żywcu. Kilka dni temu karawana dźwięku dotarła do Poznania – miasta, które już w miniony weekend stało się kolejnym przystankiem tej niezwykłej podróży przez serce polskiej muzyki. To jednak dopiero początek! Męskie Granie odwiedzi jeszcze Gdańsk, Szczecin, Wrocław, Kraków i Warszawę – razem siedem miast, w których na fanów czekają aż dwa dni pełne muzyki, niespodzianek i koncertowej magii. Każdy z wieczorów to osobna opowieść – z własnym klimatem, rytmem i gwiazdorską obsadą. Czytaj też: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje I to podczas pierwszego przystanku trasy Męskiego Grania w Żywcu doszło do wyjątkowego spotkania. Drugiego dnia koncertów na scenie pojawili się Zalewski i T.Love, a w ich interpretacji „Potrzebuję wczoraj” porwało tysiące fanów. Chwilę później podobny spektakl miał miejsce w Poznaniu. Ci, którzy nie mogli być na miejscu, szybko nadrobili zaległości – nagranie występu błyskawicznie trafiło do sieci i zaczęło krążyć po mediach społecznościowych jak wirus dobrej muzyki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OQ-571be36.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OK-b4669d4.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> Zalewski i Muniek Staszczyk – siła muzycznej współpracy na Męskim Graniu To nie był zwykły duet – to była eksplozja dwóch światów. Krzysztof Zalewski, współczesny głos alternatywy i Muniek Staszczyk, żywa legenda polskiego rocka, stworzyli coś, co publiczność długo będzie wspominać. „Potrzebuję wczoraj” w ich wykonaniu nabrało nowej mocy – stare riffy połączyły się z nowoczesnym zacięciem, a emocje na scenie sięgnęły zenitu. To właśnie dla takich momentów Męskie Granie stało się ikoną polskiej sceny koncertowej. Utwór „Potrzebuję wczoraj” to klasyka z repertuaru T.Love, pierwotnie wydany w 1994 roku na albumie „Prymityw”. Dziś, trzy dekady później, numer ten znów rozbrzmiał na pełnej mocy, niosąc ze sobą emocje sprzed lat i nową, koncertową energię. To nie tylko piosenka – to hymn dla tych, którzy tęsknią za przeszłością, ale żyją teraźniejszością. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OH-d3cdc42.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> Wrażenia fanów i publiczności – reakcje w sieci Internet zalała fala komentarzy i udostępnień, a nagranie z koncertu zebrało wiele pozytywnych opinii. Widzowie zachwycali się tym, jak naturalnie i energetycznie Zalewski i Muniek oddali ducha utworu. Nie było cienia wątpliwości – ta wersja „Potrzebuję wczoraj” na długo zapadnie w pamięci fanów Męskiego Grania. „Tak potrzebujemy "wczorajszego" starego dobrego grania”, „I to jest Męskie Granie za jakim człowiek tęskni”, „W końcu Męskie Granie jak się patrzy! Jeden z lepszych collabo ostatnich lat”, „Słucham na okrągło, współpraca roku! K. Zalewski to dla mnie, od lat, muzyczny numer 1”, „Krzysiu czego się nie dotkniesz to magia”, tak reagowali fani. Znaczenie kolaboracji dla kultury koncertowej 2025 W świecie muzyki, gdzie łatwo popaść w powtarzalność, duet Zalewskiego i T.Love przypomina, że prawdziwe emocje nie mają terminu ważności. To spotkanie pokoleń – rockowej ikony lat 90. i współczesnego artysty sceny alternatywnej – dało nowy impuls do twórczych fuzji. Kolaboracja na Męskim Graniu 2025 pokazała, że koncert to nie tylko muzyka, to także historia, wspomnienie i dialog między epokami. A wszystko to w rytmie „Potrzebuję wczoraj”. Źródło: Męskie Granie, Radiozłoteprzeboje View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OI-4067554.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu" title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu" />
To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje
Wielu myśli, że „Angie” The Rolling Stones to efekt zdrady, jakiej miał dopuścić się David Bowie i jego romansu z Mickiem Jaggerem. Ale jak było naprawdę, wyszło na jaw dopiero po latach. Poznaj tę niezwykłą historię największego przeboju kultowego zespołu.
Piosenka „Angie” The Rolling Stones to jeden z najbardziej znanych utworów lat 70. Od chwili premiery budziła pytania o to, kto zainspirował tekst. Przez dekady powtarzano różne teorie, ale prawdziwe źródło imienia Angie ujawniono dopiero po latach. I nie jest tym, czego spodziewali się fani. Geneza utworu „Angie” – jak powstała piosenka The Rolling Stones? „Angie” została nagrana na przełomie listopada i grudnia 1972 roku, a wydana 20 sierpnia 1973 roku jako singiel promujący album „Goats Head Soup”. Ten jedenasty studyjny krążek The Rolling Stones zawierał dziesięć utworów, w tym m.in. „Winter”, „100 Years Ago” i „Coming Down Again”. Mimo że płyta spotkała się z mieszanym przyjęciem, ballada „Angie” odniosła ogromny sukces i podbiła światowe listy przebojów. Za kompozycję odpowiada Keith Richards, który stworzył linię melodyczną oraz tytuł utworu. Mick Jagger dołożył warstwę liryczną. Richards przyznał, że utwór powstał w Szwajcarii, kiedy dochodził do siebie po terapii uzależnienia od he***ny. „Napisałem ją w jedno popołudnie, siedząc w łóżku, ponieważ w końcu mogłem poruszać palcami i umieszczać je na właściwych strunach” – wyznał w autobiografii „Life”. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-585269749-454324f.jpg" width="4950" height="4157" alt="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" title="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" /> Kogo fani podejrzewali o bycie Angie? W tle skandalizujący romans Tuż po premierze „Angie” zaczęły pojawiać się domysły, że utwór został zadedykowany konkretnej osobie. Fani spekulowali, że chodzi o: Angelę Bowie – pierwszą żonę Davida Bowiego Angelę Dandelion – córkę Keitha Richardsa Angie Dickinson – amerykańską aktorkę o sporej popularności Marianne Faithfull – dawną partnerkę Micka Jaggera Najpopularniejsza teoria dotyczyła Angeli Bowie. Powtarzano, że piosenka była próbą udobruchania jej po tym, jak miała przyłapać męża w dwuznacznej sytuacji z Mickiem Jaggerem. Domniemany romans wokalisty The Rolling Stones z Davidem Bowiem od lat był tematem medialnych spekulacji. Według niektórych relacji, Angela Bowie miała nakryć ich razem, co miało skłonić Jaggera do stworzenia ballady jako formy przeprosin. Czytaj także: Niegrzeczna muza rocka - skandalizujące życie Marianne Faithfull View oEmbed on the source website Mick Jagger i Keith Richards rozwiewają wątpliwości W 2002 roku Mick Jagger kategorycznie zaprzeczył związkom piosenki z Angelą Bowie. „Mówiłem to już sto milionów razy. Ta piosenka nie jest o Angeli Bowie. Mam wrażenie, że pierwszy raz ją spotkałem już po tym, jak napisałem ten tekst” – powiedział. Keith Richards przez pewien czas sugerował, że inspiracją była jego córka Angela, urodzona w 1972 roku. Jednak w późniejszych wypowiedziach również zdementował tę wersję: „Moja córka Angela urodziła się mniej więcej w tamtym czasie, więc to imię coraz częściej rozbrzmiewało u mnie w domu. Ale nie interesuje mnie pisanie o moich dzieciach”. Richards wyjaśnił, że imię „Angie” było przypadkowe i miało po prostu dobrze brzmieć. „To mogłaby być równie dobrze Randy czy Mangy” – wspominał. W rzeczywistości utwór nie był dedykowany żadnej konkretnej osobie, mimo że tekst opowiada o bolesnym rozstaniu z dorosłą kobietą. Ale nieco odmienne zdanie ma sam Jagger. Skłania się on ku wersji, że narodziny córki były dla Richardsa przełomowym momentem, który musiał znaleźć ujście w jego twórczości. „Myślę, że Keith napisał pierwszy wers i mam wrażenie, że był o jego córce Angeli. Piosenka jest o końcu miłości, ale nie jestem pewny, skąd wzięło się imię, ale na pewno to nie było o Angeli Bowie. Myślę, że to imię córki Keitha” – przekonywał. Czytaj także: Najmłodszy syn 81-letniego Micka Jaggera ma siedem lat! Internauci są nim oczarowani Jakie tajemnice skrywa album „Goats Head Soup”? Album „Goats Head Soup”, na którym znalazła się „Angie”, powstawał w dużej mierze z dala od Wielkiej Brytanii. Mimo iż początkowo nie zdobył uznania krytyków, z czasem zyskał status kultowego wydawnictwa, bez którego trudno wyobrazić sobie twórczość The Rolling Stones. Obok romantycznej ballady zawierał utwory o bardziej eksperymentalnym brzmieniu, a zespół prezentował na nim dojrzalsze oblicze muzyczne. Pokazali się z innej strony, co z pewnością docenili fani. Dlaczego radiostacje skróciły oryginalną wersję? Mało kto pamięta, że pierwotna wersja „Angie” była dość długa jak na standardy radiowe. Z tego względu wiele stacji decydowało się na skrócenie utworu przed emisją. Wycięcie niektórych fragmentów miało umożliwić częstsze granie piosenki w eterze, bez przekraczania narzuconych limitów czasowych. Jedno jest pewne: legendy, które narosły wokół tego utworu, jeszcze bardziej podnoszą jego wartość. Nie tylko artystyczną, ale przede wszystkim sentymentalną... Czytaj także: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-119058636-3efe887.jpg" width="4803" height="3583" alt="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" title="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" />
Przełomowa decyzja Sary James! Rezygnuje ze swojego największego hitu, nigdy już go nie zaśpiewa
Sara James nie utożsamia się już z piosenkami, które były dla niej tworzone na początku kariery. Artystka zapowiedziała, że już nigdy publicznie nie wykona hitu z Eurowizji Junior. Poznaj szczegóły.
Gdy w 2021 roku zajmowała na Eurowizji Junior drugie miejsce, nikt nie spodziewał się, że przyjdzie moment, w którym odetnie się od piosenki, która przyniosła jej ten ogromny sukces. Dziś Sara James zapowiada: „Już nigdy więcej nie zaśpiewam „Somebody””. Dlaczego? Sara James o starych piosenkach. Odcina się od przeszłości Na swoich ostatnich koncertach Sara James nie grała przeboju, za który wszyscy ją pokochali. Brakowało też innych utworów z początków jej kariery. Czy przyszedł taki dzień, w którym na jednej z prób do występów powiedziała swojemu zespołowi: Koniec z „Somebody”? „Tak, raczej w ogóle nie będzie tej piosenki. I zawsze powtarzam, że to były piękne czasy, które mnie ukształtowały. Ale ja zwyczajnie dorastam, moi słuchacze razem ze mną. Dziś robię totalnie inną muzę, dziś mam totalnie inny mental. ”, mówi VIVIE.pl wokalistka. Czy nie boi się, że ludzie na koncertach chcieliby usłyszeć stare hity? Z podobnymi oczekiwaniami zmagają się przecież i Ci, którzy występują od 30 lat. „Takie są wybory. Ja nie czuję się związana z tym numerem. Wtedy miałam 12 lat, teraz mam 18. To jest wielka przepaść. Szczególnie dla tych lat życia. To są lata, kiedy najbardziej się kształtujesz, kiedy się uczysz i chłoniesz ze wszystkiego. Era „Somebody” jest już za mną, mam nadzieję, że moi fani ekscytują się na nowe tak samo jak ja”, powiedziała Rafałowi Kowalskiemu artystka. CZYTAJ TEŻ: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji Dodała też, że dziś ważne jest dla niej być częścią teamu, który wszystkie kawałki tworzy. „Kończąc wątek tej małej dramy z „Somebody”, to przede wszystkim to nie był numer, który ja napisałam. Miałam lat 12, dostałam ten numer, zaśpiewałam go. Jak wiele innych wtedy numerów. Takie były moje początki. A potem w pewnym momencie powiedziałam sobie: no nie, już „Somebody: Ci dziękujemy. Jeśli ktoś chce to tego wrócić, to zawsze może w streamingu”, padło w wywiadzie dla VIVY.pl. Żałujecie tej decyzji? Całość znajdziecie na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Ten hymn kobiet po rozstaniu ma swoją tajemnicę. Cerekwicka zdradziła ją po 18 latach
"Na kolana" to jeden z największych przebojów Kasi Cerekwickiej, który w 2006 roku podbił listy przebojów i serca słuchaczy. Piosenka opowiada o sile kobiety i jej drodze do odzyskania siebie po trudnym rozstaniu. Poznaj historię powstania tego utworu, jego znaczenie oraz ciekawostki z nim związane.
Wydana w 2006 roku piosenka "Na kolana" promowała album "Feniks" i szybko stała się hymnem kobiet odzyskujących swoją siłę po bolesnych doświadczeniach miłosnych. Autorka tekstu, Kasia Cerekwicka, czerpała inspirację z własnych przeżyć, co nadało utworowi autentyczności i głębi emocjonalnej. Piosenka zdobyła uznanie zarówno słuchaczy, jak i krytyków, stając się jednym z najważniejszych utworów w karierze artystki. Kulisy powstania hitu "Na kolana" „Na kolana” powstało w wyjątkowo emocjonalnym momencie życia Kasi Cerekwickiej. Artystka nie spodziewała się, że piosenka stanie się swoistym hymnem wszystkich kobiet po rozstaniu. "Nie chciałam, żeby to była piosenka wywołująca w nas jakieś uczucia nienawiści, negatywne. Ma dawać, nie tylko kobietom, ale wszystkim, takiego powera, żeby stawiać granice, zawalczyć o siebie" — mówiła w rozmowie z Anną Lewandowską-Kitulek w "Pytaniu na Śniadanie". Jak sama przyznała, tekst nie jest „tylko o tym, jacy faceci są źli”, lecz o odnalezieniu siły po rozpadzie miłości. Utwór napisała sama Cerekwicka, a muzykę stworzył producent i kompozytor Piotr Siejka. Proces twórczy przebiegał bardzo intuicyjnie – emocje przelały się w słowa i dźwięki niemal automatycznie. Sukces i odbiór piosenki Kasi Cerekwickiej Piosenka szybko zdobyła uznanie zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Jej siła tkwiła w szczerości przekazu i emocjonalnej intensywności. "Na kolana" dotarło do czołówki list przebojów, w tym RMF FM i Radiowej Trójki. Słuchaczki odnajdywały w niej własne historie – o złamanym sercu, ale też o sile, jaka z tego bólu się wyłania. ZOBACZ TEŻ: Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę View oEmbed on the source website Kasia Cerekwicka wykonała "Na kolana" podczas wielu prestiżowych wydarzeń, m.in. Sopot Festival i KFPP w Opolu. Piosenka otrzymała nagrodę Superjedynki w kategorii „Przebój roku”. Utwór był też jednym z największych sukcesów radiowych 2006 roku. „Na kolana” zdefiniowało wizerunek Kasi Cerekwickiej jako artystki dojrzałej emocjonalnie, świadomej siebie i autentycznej. Dzięki temu utworowi wokalistka zyskała ogromną popularność i została zapamiętana jako głos pokolenia kobiet, które przeszły przez ból i wyszły z niego silniejsze. Ciekawostki związane z piosenką "Na kolana" Mało kto pamięta, że „Na kolana” brało udział w polskich preselekcjach do Eurowizji w 2006 roku. Ostatecznie piosenka nie została wybrana jako reprezentant Polski, ale występ w konkursie przyniósł jej dodatkową rozpoznawalność. Choć utwór ma już 18 lat, w ostatnich latach przeżywa renesans w mediach społecznościowych. Fragmenty piosenki wykorzystywane są w TikTokowych filmikach, często w kontekście siły kobiet i empowermentu. Dzięki temu „Na kolana” trafia do nowego pokolenia słuchaczy. TYLKO NA VIVA.PL: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji
Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę
To jeden z najbardziej poruszających utworów polskiej muzyki lat 80. – nostalgiczny, pełen emocji i bardzo osobisty. Choć zna go niemal każdy, mało kto zna prawdziwą historię stojącą za słowami „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Jak powstał ten kultowy hit Budki Suflera i co naprawdę zainspirowało jego autora?
Ostatnia publikacja na FB: 10.01.2026r. W środę 18 września 2024 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Felicjana Andrzejczaka. Miał 76 lat. Od dłuższego czasu miał zmagać się z chorobą, zaś bezpośrednią przyczyną jego zgonu był wylew. W odejście legendarnego wokalisty Budki Suflera wprost trudno uwierzyć: wydawał się człowiekiem wręcz niepokonanym. Zawsze uśmiechnięty, pogodny, wspierający. Scena była jego żywiołem. Ale już więcej na niej nie zaśpiewa... Przypominamy historię największego przeboju kultowej formacji z Lublina, którą głos Felicjana Andrzejczaka uczynił nieśmiertelną. Kim była słynna Jolka? Hymn lat 80., wyjątkowy tekst Marka Dutkiewicza Zacznijmy od początku. To były lata 80. Czasy, kiedy „Budka suflera” szukała drugiego wokalisty, obok Krzysztofa Cugowskiego; kiedy grał w niej jeszcze na gitarze Jan Borysewicz, a teksty pisał znakomity Andrzej Mogielnicki. Ale tym razem Romuald Lipko postanowił zamówić tekst do swojej kompozycji u Marka Dutkiewicza. „Jolka, Jolka pamiętasz…” jest cały czas tak popularną piosenką, że nawet nie warto przytaczać jej słów, więc tylko fragment: „Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu, Gdy pisałaś: "tak mi źle, Urwij się choćby zaraz, coś ze mną zrób, Nie zostawiaj tu samej, o nie". Żebrząc wciąż o benzynę, gnałem przez noc, Silnik rzęził ostatkiem sił, Aby być znowu w Tobie, śmiać się i kląć, Wszystko było tak proste w te dni. Dziecko spało za ścianą, czujne jak ptak, Niechaj Bóg wyprostuje mu sny! Powiedziałaś, że nigdy, że nigdy aż tak słodkie były, jak krew Twoje łzy Emigrowałem z objęć Twych nad ranem, Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałem, Dane nam było, słońca zaćmienie, Następne będzie, może za sto lat. Piosenka po raz pierwszy została wykonana w warszawskim klubie „Park” w 1982 roku. Potem zaczęła ją grać „Trójka". Szybko stała się przebojem. Miała świetny szlagwort: „Jolka, Jolka pamiętasz...". Od razu wprowadzał słuchaczy w bardzo osobistą historię będącą trochę wspomnieniem, a trochę rozrachunkiem z dawną miłością. Było w niej też sporo odniesień do ówczesnej rzeczywistości, choćby to żebranie o benzynę, której w latach 80. zawsze brakowało. Zobacz też: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku Prawdziwa Jolka, prawdziwy hit W dodatku, jak się okazało Marek Dutkiewicz opisał w piosence swoją historię. Naprawdę przez jakiś czas spotykał się z pewną Jolką R. którą poznał nad morzem w Karwi, latem 1982 roku. Przyjechała tam na wakacje z synem, jej mąż pracował wtedy na budowie w Anglii, by zarobić pieniądze. Marek Dutkiewicz spędzał wakacje w Dębkach. Para spotykała się pod osłoną nocy. Kiedy ich znajomość się skończyła, postanowił utrwalić ją i zapisać w notatkach. Cała historia opowiedziana w piosence jest więc prawdziwa. A stało się tak dzięki Jolce, która dała Dutkiewiczowi swoją zgodę na opisanie ich miłosnej przygody w piosence. Nie było to takie oczywiste, bo w utworze rozpoznał się szybko jej mąż. Gdy po kilku latach wrócił z Anglii, spotkali się z Dutkiewiczem. Mąż Jolki był wściekły, ale jednocześnie czuł się wyróżniony, że jest bohaterem takiego przeboju. Piosenka o romansie i o zdradzie nie przysłużyła się tej parze, małżeństwo się rozpadło. Jolka nadal mieszka w Warszawie, ale z Markiem Dutkiewiczem nie ma już kontaktu. Romuald Lipko zaniemówił Romuald Lipko wspominał w jednej z rozmów, że chciał zrobić z tej piosenki polskie „Sailing”, bo był pod wrażeniem przeboju Roda Stewarta. „W pewnym sensie to się udało” – mówił. Podobno, gdy po raz pierwszy usłyszał wykonanie „Jolki” i zawodzący, płaczliwy głos Felicjana Andrzejczaka, zaniemówił. Ale dał się przekonać do tego wykonania. I było to trafienie w dziesiątkę. Poza tym piosenka miała początkowo szybsze tempo. Do spowolnienia jej namówił grupę Marek Dutkiewicz, który chciał, by historia dobrze wybrzmiała. Ekipa Budki Suflera bała się, że piosenka będzie niemiłosiernie długa. Że zrobi się z tego antyprzebój. Zmienili zdanie dopiero wtedy, gdy zobaczyli, jakie wrażenie zrobił jej tekst na dziewczynie z recepcji hotelu „Polonez” w Poznaniu. Zatrzymali się tam podczas koncertów i postanowili zrobić test. Zobacz też: Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi! Ucieczka w erotykę Marek Dutkiewicz mówił po latach: „To taka bardziej romantyczna wersja „Luz-blues, w niebie same dziury”, czyli ucieczka z klimatu stanu wojennego w erotykę. Zapis wyłącznie autentycznych wydarzeń, nie ma żadnej fikcji. Udało się „powąchać czas”. To dlatego, że utwór jest pełen autentycznych detali, przetrwał tak długo. Ale kluczem był Andrzejczak z takim jego „dziadowskim” zaśpiewem” (cytuję za blogiem mójtopwszechczasów.blogspot.com). Zobacz też: Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia Początkowo słuchacze nie rozpoznawali wykonawcy. Dopiero Piotr Kaczkowski, który grał piosenkę w „Trójce" powiedział, że to Budka Suflera. Próbowali ją śpiewać różni wokaliści, z Krzysztofem Cugowskim włącznie, ale sprawdzała się tylko w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka. Na Polskim Woodstocku w 2014 roku odśpiewało ją słowo po słowie z wokalistą ponad 500 tysięcy młodych ludzi. Jerzy Owsiak był na początku zdziwiony, bo dla niego „Jolka..." to był „fajansowy numer”. „Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, uznałem za żart, tekst wydawał mi się durny – o autobusie Arabów, o kobiecie, która się z nimi puściła, o paliwie, którego brakowało”. Powodzenie piosenki zrobiło wtedy na nim wrażenie. Okazało się, że obok „Autobiografii" Perfectu, to na pewno jeden spoza pokoleniowych klasyków muzyki pop lat 80. Wielka szkoda, że nie usłyszymy go już na żywo w wykonaniu nieodżałowanego, wspaniałego Felicjana Andrzejczaka...