Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Piosenka, która wzruszyła całą Polskę i zdobyła miano hitu dekady, mogła brzmieć zupełnie inaczej. „Dumka na dwa serca” pierwotnie była solowym utworem, który miał wykonać ktoś zupełnie inny. Kulisy jej powstania są pełne niespodzianek, wzruszeń i napięcia godnego scenariusza filmowego.
Nie każda piosenka powstaje z myślą o tym, by stać się legendą. „Dumka na dwa serca”, utwór, który poruszył serca milionów Polaków i zapisał się w historii rodzimej kinematografii, początkowo miał całkiem inne przeznaczenie. Jej tekst nie był pisany dla duetu, tytuł brzmiał zupełnie inaczej, a pierwszą wykonawczynią miała być osoba znana z zupełnie innej działalności. Historia tego hitu to pasjonująca opowieść o niespodziewanych zwrotach akcji, napięciu i magii, która rodzi się, gdy sztuka spotyka emocje. Jak powstała „Dumka na dwa serca” – letnia sesja i inspiracje Lato 1998 roku. Jacek Cygan spotyka się z Krzesimirem Dębskim, który prezentuje mu kilka melodii inspirowanych ukraińskim folklorem. Jedna z nich zostaje wybrana jako główny motyw muzyczny filmu Ogniem i mieczem. Powstaje tekst – pierwotnie zatytułowany „Pieśń Heleny” – który miał być solową piosenką oddającą emocje Heleny Kurcewiczówny, uwięzionej przez Bohuna. Pierwsza wykonawczyni miała być zupełnie inna Wstępne plany zakładały, że piosenkę zaśpiewa Izabella Scorupco – odtwórczyni głównej roli w filmie Jerzego Hoffmana. Sprowadzono ze Szwecji jej singiel, by sprawdzić możliwości wokalne. Scorupco odmówiła jednak udziału, uznając, że nie sprosta wymaganiom. Wtedy zapadła decyzja o przekształceniu utworu w duet dla Edyty Górniak i Mieczysława Szcześniaka. Cygan musiał przerobić tekst, który przyjął roboczy tytuł „Pieśń Heleny i Jana”. Zobacz też: Rzucili publiczność na kolana, nie mieli sobie równych. Później Górniak ze łzami w oczach raz na zawsze pożegnała się z Opolem Nagranie w cieniu presji i zimowej zawieruchy Jesienna sesja nagraniowa w warszawskim studiu S-4 była pełna napięcia. Kompozytor Dębski nie mógł wziąć w niej udziału. Edyta i Mietek ostatecznie nagrywali swoje partie osobno, ponieważ wspólne wykonania nie sprostały oczekiwaniom. "Kiedy są nagrywani razem, przestaje to brzmieć, jakby mieli za dużo energii, która rozsadza mikrofony" — wspominał Jacek Cygan w wywiadzie dla Onetu. Producent Rafał Paczkowski pracował niemal bez wytchnienia, aranżując całość i tworząc unikalny klimat utworu. Pomysł zakończenia piosenki a capella był ostatnim dodatkiem, który zadecydował o jej wyjątkowości. Emocjonalny finał – wzruszenia, łzy i nagrody Decydujące przesłuchanie odbyło się w obecności Jerzego Hoffmana. Po wysłuchaniu nagrania reżyser miał łzy w oczach i ze wzruszeniem powiedział: „Jacku, to jest przepiękne”. Dał twórcom błogosławieństwo i pozwolił na wykorzystanie materiałów filmowych. Piosenka zyskała tytuł „Dumka na dwa serca” – inspirowany literackimi dumkami Słowackiego i Goszczyńskiego. W 2007 roku utwór zdobył tytuł najlepszej piosenki filmowej 50-lecia w plebiscycie magazynu Film. Edyta Górniak i Mietek Szcześniak odebrali Złote Kaczki, wspominając nazwiska twórców. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielka nieobecna w Opolu. To dlatego Rodowicz nie pojawiła się na festiwalu. Ujawniła gorzką prawdę „Dumka” jako hymn pokoleń – od harcerzy po restauracje we Lwowie Historia piosenki to nie tylko jej powstanie, ale też oddziaływanie. Od polskich harcerzy śpiewających ją na obozach na Litwie, po wokalistki w lwowskich restauracjach – „Dumka na dwa serca” na stałe zapisała się w emocjach słuchaczy. Stała się hymnem miłości i nostalgii. W swojej książce Jacek Cygan wspomniał na koniec rozdziału anegdotę, która tylko potwierdza ogromną popularność i zamieszanie, jakie wywołała piosenka artysty na rynku muzycznym. "Na wiosnę 1999 roku na kanwie popularności Dumki na dwa serca zaczęły wychodzić pirackie płyty i kasety, na których często pojawiała się ta piosenka. I oto ktoś przyniósł mi okładkę jednej z takich płyt. Moje zdumione oczy zobaczyły tytuł: Dunka dwa serca ma- E. Górniak i M. Szcześniak! Dunka, nie dumka! Tłumaczę to sobie tym, że ktoś, kto nie znał określenia „ dumka”, myślał, że w to słowo wkradł się błąd literowy. Poprawił je zatem na Dunka- obywatelka Danii. A skoro miał już Dunkę to nie bardzo mu pasowało to dalsze „ na dwa serca.” Słusznie zatem zrobił uprzejmość autorowi i poprawił szyk oraz znaczenie zdania. I jak ja się teraz odwdzięczę". Źródła: Jacek Cygan, „Życie jest piosenką”, Kraków 2014, s. 295–299, zloteprzeboje.pl
JAGODZIŃSKI – WOŁEK to wyjątkowy projekt płytowo/koncertowy będący owocem artystycznego spotkania dwóch wybitnych postaci polskiej kultury – pianisty jazzowego, akordeonisty, aranżera i kompozytora Andrzeja Jagodzińskiego oraz poety, malarza i autora tekstów Jana Wołka.
To projekt łączący jazz z literaturą, refleksję z brzmieniem najwyższej próby. Na płycie usłyszymy kompozycje Andrzeja Jagodzińskiego do tekstów Jana Wołka (wyjątkami są utwory: Jasmin Lady, skomponowany przez Zbyszka Namysłowskiego, oraz Bezdźwięczni, który powstał na podstawie fragmentu z opery Georges'a Bizet 'a "Poławiacze pereł" ), interpretowane przez znakomitych artystów polskiej sceny jazzowej.To muzyka, która porusza, inspiruje i zostaje ze słuchaczem na długo – pełna energii, emocji, a teksty pełne są poetyckiej głębi. View oEmbed on the source website Wykonawcy: Andrzej Jagodziński – fortepian, Agnieszka Wilczyńska – wokal, Robert Majewski – trąbka, flugelhorn, Adam Cegielski – kontrabas, Czesław „Mały” Bartkowski – perkusja. W rozszerzonej wersji występują: Henryk Miśkiewicz – saksofon altowy i sopranowy, klarnet basowy, oraz Jacek Namysłowski – puzon, saksofon sopraninowy. Każdy z artystów jest wielką osobowością artystyczną o bogatym dorobku i wyjątkowej wrażliwości muzycznej. Wspólnie tworzą kameralną, ale pełną ekspresji atmosferę, w której słowo i muzyka współistnieją na równych prawach.
Show French Touch – wielkie widowisko muzyczne już 16 października
Już od 11 lat French Touch świętuje głęboką więź między Francją a Polską – dwoma narodami, które nigdy nie stanęły naprzeciw sobie w konflikcie wojennym, a zamiast tego przyglądały się sobie z fascynacją, darząc się szacunkiem i dzieląc się bogactwem swoich kultur. French Touch uosabia francusko-polską przyjaźń w sposób szczególny – nie poprzez politykę, lecz poprzez zmysły, styl życia, muzykę, obrazy i emocje.
Każdego roku w prestiżowych wnętrzach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie odbywa się gala French Touch La Belle Vie stanowiąca kulminacyjny punkt sezonu. W ciągu ostatniej dekady na scenie French Touch gościli czołowi polscy i francuscy artyści oraz wschodzące gwiazdy francuskiej sceny muzycznej, a także wyjątkowe zespoły taneczne i pokazy mody prosto z Paryża. Oprawę wieczoru tworzy olśniewająca scenografia, która w tym roku została zaprojektowana jako poetycka deklaracja miłości do życia. Jednak tym, co czyni French Touch naprawdę wyjątkowym, są jedyne w swoim rodzaju polsko-francuskie duety muzyczne, których nie zobaczymy nigdzie indziej, takie jak pamiętny występ Carli Bruni i Andrzeja Piasecznego czy energetyczny tandem Williego Williama i Margaret. Jakie spotkania artystów i artystek z dwóch różnych kultur czekają nas w tym roku? Tego dowiemy się już 16 października! Co roku scena French Touch gości również wschodzące talenty, które właśnie tutaj mają szansę zainicjować międzynarodową karierę, tak jak to miało miejsce w przypadku Sarah Schwab. Motywem przewodnim tegorocznej edycji show jest „La Vie en Rose” – najsłynniejsza piosenka Edith Piaf, która dzięki swojej emocjonalnej szczerości i melodyjnej prostocie stała się ponadczasowym symbolem miłości i optymizmu. Wybór tego tematu to nie tylko ukłon w stronę francuskiej kultury, lecz także zachęta, by przez jeden wieczór spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość przez różowe okulary. Na scenie Teatru Wielkiego pojawią się prawdziwe gwiazdy francuskiej estrady. Chimène Badi zachwyci publiczność swoim potężnym głosem, Patrick Fiori przypomni emocje musicalu Notre-Dame de Paris, a projekt Génération Céline odda hołd twórczości Céline Dion, przenosząc widzów w świat jej największych przebojów. Na specjalne życzenie warszawskiej publiczności powróci także Sarah Schwab – wokalistka znana z umiejętności imitowania setek znanych głosów. Nie zabraknie również polskich artystów. Po raz pierwszy na scenie French Touch wystąpi ikona pop-rocka Patrycja Markowska. Reni Jusis, która od lat z fascynacją sięga po klasykę francuskiej piosenki, zaprezentuje repertuar Édith Piaf, a trio Tre Voci ponownie udowodni, że opera może być lekka i nowoczesna. Na deskach Teatru Wielkiego zadebiutuje również piosenkarka, tancerka, aktorka i artystka musicalowa Natasza Urbańska. Kulminacyjnym punktem wieczoru będzie wielki powrót Le Moulin Rouge – żywego symbolu Paryża, który oczaruje nas swoją nieokiełznaną energią, zmysłowym wdziękiem i teatralnym przepychem. Oprócz tradycyjnego kankana, francuski kabaret po raz pierwszy odtworzy na scenie swój ikoniczny występ z zeszłorocznych Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Różowe kostiumy, blask piór i cekiny wypełnią warszawską scenę atmosferą Montmartre’u. Gala jest także okazją do wręczenia prestiżowej statuetki Marianne d’Honneur, przyznawanej osobistościom, które przyczyniają się do budowania więzi polsko-francuskich. W poprzednich latach nagrodą tą wyróżnieni zostali m.in. Andrzej Seweryn, Jean Michel-Jarre, René Goscinny i Iga Świątek. Kto dołączy do tego zaszczytnego grona w 2025 roku, pozostanie tajemnicą aż do samego wieczoru. French Touch to więcej niż koncert. Po show goście gali udadzą się do foyer Teatru Wielkiego, aby wziąć udział w ekskluzywnym after party, a następnie zejdą do podziemi teatru, aby kontynuować zabawę do białego rana przy DJ-skich setach. Wydarzeniu towarzyszą również ogólnopolska akcja handlowa (13-25 października, sklepy Carrefour i Carrefour Market) oraz premiera magazynu La Belle Vie, dzięki którym francuski klimat można poczuć także poza murami Teatru. ***** Show French Touch La Belle Vie ! « La Vie En Rose » 16 października 2025, godz. 19.30 Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie Bilety dostępne na https://frenchtouchlabellevie.pl/ Materiał promocyjny Show French Touch.
Katy Perry powraca do Polski! Niezwykły koncert artystki już za 4 tygodnie. Poznaj szczegóły
Katy Perry znów przyjedzie do kraju nad Wisłą! Jej koncert w ramach The Lifetimes Tour zagości w Krakowie już 28 października. Poznaj szczegóły wydarzenia.
Po 10 latach od koncertu w Krakowie Katy Perry znów zagra w Polsce! I to w tym samym mieście. Artystka jest w trakcie trasy The Lifetimes Tour i to właśnie stolica Małopolski zostanie przez nią odwiedzona już 28 października tego roku. Równo miesiąc dzieli nas od jednego z najważniejszych muzycznych wydarzeń najbliższego czasu. Poznaj szczegóły. Katy Perry - koncert w Krakowie. Setlista, bilety Fani amerykańskiej artystki już nie mogą doczekać się spotkania z nią w krakowskiej Tauron Arenie. Na kilka tygodni przed koncertem wiadomo już, jakie piosenki zostaną zagrane dla tych, którzy zjawią się na miejscu. Oto spis utworów, które piosenkarka wykonuje podczas trasy The Lifetimes. ARTIFICIAL Chained To The Rhythm Teary Eyes Dark Horse WOMAN'S WORLD California Gurls Teenage Dream Hot N Cold Last Friday Night (T.G.I.F.) I Kissed A Girl NIRVANA CRUSH I'M HIS, HE'S MINE Wide Awake Choose Your Own Adventure (fan choice) ALL THE LOVE E.T. Part Of Me 365 Roar Daisies LIFETIMES Firework <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/10/GettyImages-2211712823-0b670d3.jpg" width="5000" height="3707" alt="MEXICO CITY, MEXICO - Katy Perry The Lifetimes Tour 2025APRIL 23: Katy Perry performs onstage during the Katy Perry The Lifetimes Tour 2025 at CDMX Arena on April 23, 2025 in Mexico City, Mexico. (Photo by Kevin Mazur/Getty Images for Katy Perry)" title="Katy Perry The Lifetimes Tour 2025" /> Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy wciąż można kupić bilety na to wyjątkowe wydarzenie. Jeśli chodzi o oficjalne źródło sprzedaży, to na ten moment wejściówek na koncert Katy Perry w Krakowie brak. Warto jednak sprawdzać stronę oficjalnego dystrybutora, ponieważ co jakiś czas, pojawiają się na niej bilety w tak zwanej odsprzedaży. Więcej szczegółów na stronie TicketMaster. Przypomnijmy, że powracając do Europy na swoją pierwszą trasę koncertową od ponad siedmiu lat, Katy powiedziała: “I’m so incredibly chuffed to bring The Lifetimes Tour to the EU! I can’t wait to have a big sing along of all the songs you love and more! It’s going to be a giant dance party, and everyone’s invited!”. Mamy nadzieję, że obietnica rozkręcenia ogromnej muzycznej imprezy zostanie spełniona. Do zobaczenia!
Muniek Staszczyk podzielił fanów, teraz tłumaczy. „Wiedziałem, że będzie krytyka. I to ostra”
Muniek Staszczyk i zespół T.LOVE podzielili się singlem na lato. W duecie z liderem formacji wystąpiła Sarsa. I to właśnie ich wspólny numer „Mimo wszystko" podzielił internautów na dwa obozy. Jedni są zachwyceni, inni zdecydowanie mniej. Piosenkarz ma na to swój pogląd.
Jeśli szukacie piosenki idealnej na lato, być może spodoba się Wam „Mimo wszystko”. Taką nadzieję ma Muniek Staszczyk, który nagrał ten utwór w duecie z Sarsą. Fani T.LOVE wydali już pierwsze opinie dotyczące tego niebanalnego połączenia. I tak jak część jest zachwyconych i otwartych na nowe, tak innym przeszkadza, że piosenka zdecydowanie nie jest rockowa. Co na to Muniek? Muniek Staszczyk odpiera krytykę. Mówi o szanowaniu każdego gustu Niedawna premiera nowej piosenki T.LOVE spotkała się z pierwszymi recenzjami tych, którzy kochają zespół od wielu dekad. Pośród opinii o tym, że warto docenić ciekawe i lekkie brzmienie oraz uzupełniające się głosy wokalistów, znalazło się też miejsce na zawód słuchaczy, którzy nie przepadają na popem. Podczas rozmowy z VIVĄ.pl Muniek Staszczyk przyznał, że przewidział podział, jaki nastąpił wśród fanów. Dlaczego? Bo to nie pierwszy raz, gdy eksperymentuje z brzmieniami. „Wszystkich nie zadowolisz. Miałem świadomość, że będzie krytyka i to ostra, ale T. Love w swojej historii niejednokrotnie robił takie wolty stylistyczne. Pamiętam w 1997 roku, jak się pojawił singiel Chłopaki nie płaczą, były podobne głosy. Zresztą wtedy mieliśmy też taki prześmiewczy trochę teledysk, gdzie udawaliśmy boysband. One wtedy były modne. W nich chłopaki tańczyli ładnie, no a my? My już byliśmy troszkę starsi i żeśmy tańczyli nieładnie (śmiech). Ludzie mówili: co to jest w ogóle. A potem wielki hit”, opowiedział nam przed kamerą. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki hit lat 90. powstał na zmywaku w Londynie. Ta piosenka to przebój kilku pokoleń View oEmbed on the source website Dodał też, że „Mimo wszystko” to oczywiście pop, ale w jego mniemaniu jakościowy i idealny na wakacje oraz do rozgłośni mainstreamowych. Jeśli jednak ktoś ma inny gust, artysta mocno to szanuje. „Wiedziałem, że tutaj się po prostu rzucamy trochę na pożarcie. Mnie to nie dziwi, ale ja szanuję gust każdego człowieka i wiedziałem, że będzie wielu zawiedzionych. Zobaczymy jak odbiorą całą płytę Orajt. Ona już będzie rock’n’rollowa”, obiecał VIVIE.pl i podał datę premiery: marzec 2026! A jak rozpoczęła się w ogóle współpraca Muńka i Sarsy? „To, czego szukałem to ciekawy wokal. Taki, który się zapamiętuje. I w jakiejś stacji radiowej usłyszałem tego typu głos i patrzę, a to Sarsa. Już wiedziałem, że to będzie ta dziewczyna! Uderzyliśmy do niej z managementem i ona się bardzo ucieszyła. Powiedziała, że w liceum słuchała naszej płyty Prymityw i że to dla niej fajne i ważne. Nagraliśmy więc razem wspólny numer. To jest pop, ale uważam, że wyszło super”, powiedział w rozmowie z naszym reporterem Rafałem Kowalskim. Cały zapis naszego wywiadu znajdziecie na YouTubie. Zapraszamy. View oEmbed on the source website
Ten wielki hit Budki Suflera z lat 90. mógł nigdy nie powstać. Mało kto wie, że uratowały go żony
Trudno wyobrazić sobie polską muzykę rozrywkową bez utworu „Takie tango”. Był jednym z hymnów drugiej połowy lat 90. Jednak, jak się okazuje, mógł w ogóle nie ujrzeć światła dziennego! Gdyby nie żony Romualda Lipki i Andrzeja Mogielnickiego, zostałby w szufladzie. Poznaj tę niezwykłą historię.
Przebój „Takie tango” z 1997 roku niemal nie ujrzał światła dziennego. Po porażce płyty „Noc”, Budka Suflera chciała wrócić na szczyt, ale nowa stylistyka, tekst Mogielnickiego i melodia Lipki budziły opór. Dopiero żony artystów przechyliły szalę. Efekt? Milionowy sukces i hit, który przetrwał dekady. Komercyjna klęska „Nocy” i przełomowa decyzja Lipki Wydana w 1995 roku płyta „Noc” Budki Suflera okazała się – zapewne ku zaskoczeniu wielu – komercyjną porażką. Sprzedaż była dramatycznie niska, co wywołało w zespole poważne wątpliwości i pytania o przyszłość. „Na początku wzięliśmy na przeczekanie. A może rock wróci? Ale nie wracał” – wspominał Romuald Lipko. Kompozytor podjął ryzyko i zdecydował, że grupa powinna skierować się ku bardziej melodyjnemu, popowemu brzmieniu, zrywając tymczasowo z rockowym rodowodem. Lipko szybko stworzył kilka przebojowych melodii i przekazał je Andrzejowi Mogielnickiemu – dawnemu tekściarzowi Budki Suflera. Panowie nie mieli ze sobą łatwych relacji – „szorstka przyjaźń” to najłagodniejsze określenie, jakie padło z ust Mogielnickiego. To on przecież niegdyś uprowadził z Budki Izabelę Trojanowską i założył Lady Pank z Janem Borysewiczem, byłym gitarzystą zespołu. Czytaj także: Dla Felicjana Andrzejczaka rodzina była najważniejsza. Z dumą opowiadał o swoich dzieciach Tekst Mogielnickiego, który prawie trafił do kosza Słowa „bo do tanga trzeba dwojga” przyszły Mogielnickiemu do głowy niemal od razu, ale melodia Lipki nie zawierała żadnych wyraźnych wpływów argentyńskiego tanga. Zdesperowany tekściarz poszedł zapytać żonę: „Posłuchaj tego, czy to ma coś z tanga?”. „Na upartego może i ma” – odpowiedziała Ulka, a ta niepozorna odpowiedź stała się punktem zwrotnym. Romuald Lipko również nie słyszał w tej kompozycji tanga. I jemu dopiero jego żona wybiła z głowy sceptycyzm wobec tekstu Mogielnickiego. Co więcej, sam autor tekstu specjalnie zwlekał z jego wysłaniem, wiedząc, że zespół tuż przed wyjazdem do Australii będzie musiał go szybko zarejestrować. To był jego sposób na uniknięcie odrzucenia. View oEmbed on the source website Żony artystów – ciche bohaterki sukcesu Wielu nie wierzyło w sukces tego utworu. Nawet Krzysztof Cugowski, który miał zaśpiewać „Takie tango”, wyjątkowo nie lubił tego robić. Sam Romuald Lipko zapytał w pierwszym telefonie: „Mogiel, co to za tekst? Jaki atrament? Jakie Buenos Aires? Jakie tango?”. Tekściarz bronił wizji: „To wielki świat, trzeba szeroko, muzyka mnie zainspirowała”. Ostatecznie „Takie tango” przeszło, głównie dzięki naciskowi żon. To one dały swoim mężom nie tylko wsparcie, ale i potrzebną odwagę, by zaufać własnemu instynktowi. Wojciech, jeden z synów, również nie był zachwycony tą kompozycją, ale nie miał wiele do powiedzenia. Zespół był już pod presją czasu, materiał trzeba było nagrać przed wyjazdem. Czytaj także: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy! Pierwsze wydanie z pomyłką – „Jeden raz” zamiast „Tanga” Tak mało kto wierzył w sukces „Takiego tanga”, że pierwsze wydanie płyty „Nic nie boli tak jak życie” ukazało się z naklejką reklamującą inny utwór – „Jeden raz”. Paradoksalnie to nie on, lecz „Takie tango” okazało się kluczem do wielkiego powrotu Budki Suflera na szczyt. Piosenka trafiła na Listę Przebojów Programu III, gdzie zajęła 22. miejsce i utrzymała się aż przez 31 tygodni, trzykrotnie dochodząc do numeru 1. Milionowy sukces i nowy rozdział Budki Suflera 23 lata po debiucie Budka Suflera znów sprzedała milion płyt. Album „Nic nie boli tak jak życie”, promowany właśnie przez „Takie tango”, stał się najlepiej sprzedającą się płytą w historii polskiej muzyki. Sukces był możliwy także dzięki temu, że zespół wydał ją nakładem własnej wytwórni – New Abra. To pozwoliło im zatrzymać większą część zysków i kontrolować dystrybucję. Dziś „Takie tango” to nie tylko przebój, ale symbol artystycznej determinacji i przełamywania wewnętrznych barier. Przede wszystkim jednak to utwór, który mógł nigdy nie powstać – gdyby nie odwaga i intuicja kobiet stojących za jego twórcami. Czytaj także: Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym
Ten hit lat 50. śpiewało 400 gwiazd: od Dawida Bowie po Edytę Górniak. Nie zgadniesz, jaka to piosenka
Chcesz wiedzieć, co łączy Dawida Bowie, Celine Dion i Edytę Górniak? Nie tylko talent i osobowość sceniczna. Oto piosenka, którą śpiewał cały świat. Poznaj tajemnice hitu lat 50., który do dziś porusza najczulsze struny.
Słynna wyśpiewana prośba „Ne me quitte pas” – „Nie opuszczaj mnie” to jedna z najważniejszych piosenek belgijskiego barda Jacquesa Brela i jedna z najbardziej znanych miłosnych ballad na świecie. Co sprawia, że miała aż takie powodzenie? Śpiewali ją między innymi Frank Sinatra, David Bowie, Marianne Faithfull, Celine Dion, Cindy Lauper, Barbara Streisand, zaś u nas - Edyta Górniak i Michał Bajor. Na czym polega jej fenomen? Za piosenką „Nie opuszczaj mnie” stoi osobisty dramat Piosenka została napisana po tym, jak kochanka Jacquesa Brela, francuska aktorka i piosenkarka „Zizou” – Suzanne Gabriello – wyrzuciła go ze swojego życia. Poznali się w połowie lat 50. ubiegłego wieku podczas wspólnego tournée. Oboje byli młodzi, ale Brel miał już żonę i dzieci – ożenił się wieku 21 lat. Brel był zachwycony Zizou, szybko zaczął się między nimi romans. Bard wyekspediował żonę i dzieci z powrotem z Francji do rodzinnej Belgii. Wynajął pokoik w Paryżu przy placu Clichy i zamieszkał z Zizou. Związek, ukrywany przed żoną Jacquesa Brela trwał do czasu, gdy piosenkarz dowiedział się, że jego dziewczyna jest w ciąży. Przyjął to jak najgorzej, urządził jej dziką awanturę i kazał zrobić aborcję. Wtedy Zizou odeszła, powiedziała, że nie chce go widzieć. Dziecka nie urodziła. Brel nagrał swoją piosenkę po raz pierwszy we wrześniu 1959 roku. Podobno została napisana pod wpływem szoku, jakim było dla niego rozstanie z Zizou, choć w gruncie rzeczy sam do niego doprowadził. Miał napisać ją w jednej z kafejek na Montmartre , gdzie przesiadywał i patrzył z daleka w okna mieszkania Zizou. Została wydana na jego czwartym albumie „La Valse a Mille Temps” – Walc na tysiąc razy. Czytaj także: Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu View oEmbed on the source website Hymn o miłości, czy o tchórzostwie mężczyzn? Zrozpaczony mężczyzna błaga: „ Nie opuszczaj mnie / Każda moja łza szepcze, że co złe się zapomnieć da / Zapomnijmy ten utracony czas / Co oddalał nas / Co zabijał nas / I pytania złe i natrętne tak / Jak, dlaczego, jak / Zapomnijmy je / Nie opuszczaj mnie / Nie opuszczaj mnie…” To tylko fragment tej dramatycznej piosenki, w której zrozpaczony mężczyzna prosi, by ukochana mu wybaczyła i wyznaje, że jest gotowy na każde poświęcenie dla niej, nawet na upokorzenie. „Chcę, gdy słońca krąg wzejdzie / Być co dnia / Cieniem twoich rąk, cieniem twego psa”. Trudno powiedzieć, czy Brel rzeczywiście aż tak przeżywał to rozstanie, czy przetworzył tę sytuację w tak ekspresyjny, dramatyczny utwór. Jeden z biografów Brela twierdził nawet, że nie jest to piosenka, którą śpiewał dla Zizou, ale dla żony Thérese Michielsen, nazwanej Miche. Sam Jacques Brel powiedział, że „Ne me quitte pas” jest piosenką-hymnem na cześć tchórzostwa mężczyzn i stopnia, w jakim są oni skłonni do upokorzenia się. Czytaj także: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje Nie opuszczaj mnie zrobiło furorę na świecie Tak czy inaczej piosenka zaczęła żyć własnym życiem. Utwór, który ma ogromny ładunek emocjonalny, zrobił furorę na świecie. „Nie opuszczaj mnie” – tę prośbę powtarzało 400 wykonawców. Piosenka była tłumaczona nie tylko na angielski czy hiszpański, lecz także hebrajski, fryzyjski, fiński, macedoński, perski. Bez przesady można powiedzieć, że śpiewa ją cały świat. U nas znana jest najbardziej z interpretacji Edyty Górniak i Michała Bajora, tekst tłumaczył Wojciech Młynarski. Francuzi uznali „Nie opuszczaj mnie” za najlepszą piosenkę XX wieku w radiowym plebiscycie. Kim był Jacques Brel Jacques Brel urodził się w 1929 roku jako syn przemysłowca w małym belgijskim mieście Schaerbeek. Miał po ojcu przejąć fabrykę kartonów. Niepowodzenia w nauce rekompensował sobie w szkolnym teatrzyku. Miał talent do pisania piosenek, które potem z pasją wykonywał. Zaczynał karierę w Belgii, ale prawdziwą furorę zrobił w Paryżu – choć zajęło mu to trochę czasu. W połowie lat 50., w słynnej paryskiej sali koncertowej Olimpii, był zapchajdziurą, tłem dla innych gwiazd. W 1958 roku sam stał się uwielbianym wykonawcą. Jego najbardziej znane piosenki to „Port Amsterdam”, „Walc na tysiąc pas”, „Cukierki dla panienki mam”, „Flamandowie”, „Przybywam” - przejmująca piosenka o przemijaniu i odchodzeniu. Nigdy nie żył zdrowo, pił, palił, koncertował do zatracenia się. Potrafił być uroczy i prowokacyjny. Liryczny i brutalny. Był niesłychanym wykonawcą swoich piosenek. Podczas recitali wcielał się w zrozpaczonego, porzuconego kochanka, w bigota, burżuja, w staruszka, który czuje, że jego życie się kończy. Nikt nie sądził, że rak płuc zabije go w tak młodym wieku, miał zaledwie 49 lat. Ożenił się jako młody chłopak z Thérese Michielsen, z którą miał trzy córki. Nigdy formalnie się nie rozwiedli, choć Brel miał wiele kochanek. Ostatnie lata spędził z aktorką Madly Bamy na wyspach Markizach (część Polinezji Francuskiej), już wtedy chory. Zmarł w 1978 roku, we Francji, ale pochowany jest w Atuona, na tym samym cmentarzu, co słynny malarz Paul Gauguin. Chociaż wiele razy śmiał się ze swoich rodaków, w Belgii został okrzyknięty najważniejszą osobistością belgijską wszech czasów. Zizou przeszła do historii jako jedna z partnerek Jacquesa Brela i bohaterka piosenki, występowała w telewizji, śpiewała, ale wielkiej kariery nie zrobiła. Zmarła w 1992 roku... Czytaj także: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu
Utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac, który zdobył szczyt Billboard Hot 100 w 1977 roku, wrócił do łask po 43 latach dzięki nagraniu 37-latka z Idaho Falls. TikTokowy klip z sokiem żurawinowym i deskorolką stał się viralem i przyciągnął miliony odsłuchań. Przeczytaj, jak internet dał nowe życie klasycznemu hitowi!
Choć powstał w 1977 roku, w czasach, gdy nie istniały media społecznościowe ani streaming, utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac przeżywa dziś drugą młodość. Wszystko za sprawą prostego nagrania na TikToku, które w zaledwie kilka dni zmieniło się w globalny viral. Niespodziewany powrót przeboju sprzed ponad czterech dekad udowadnia, że klasyczna muzyka potrafi przebić się przez szum współczesnych trendów i dotrzeć do nowej generacji słuchaczy. Powrót "Dreams" po 43 latach – wszystko przez deskorolkę i sok żurawinowy W 1977 roku "Dreams" zespołu Fleetwood Mac zdobyło szczyt zestawienia Billboard Hot 100. Po 43 latach piosenka znów trafiła na listy przebojów. Kluczowym momentem był wrzesień 2020 roku, kiedy 37-letni Nathan Apodaca z Idaho Falls, w odpowiedzi na awarię samochodu, nagrał wideo, na którym jadąc na deskorolce, popija sok żurawinowy i udaje, że śpiewa "Dreams". Filmik stał się sensacją TikToka – odtworzono go ponad 10 mln razy, a sam utwór w tygodniu od 8 do 15 października odsłuchano w USA ponad 16 mln razy. Dzięki temu "Dreams" powróciło na 12. miejsce listy Billboard Hot 100. View oEmbed on the source website Fleetwood Mac reaguje – członkowie zespołu pokochali TikToka Zaledwie dzień po publikacji wideo, członkowie zespołu Fleetwood Mac udostępnili nagranie Apodaki. Publicznie wyrazili zachwyt jego występem. Mick Fleetwood spotkał się z nim wirtualnie przez Zoom, dziękując za „nowe życie” tchnione w piosenkę. Na viral zareagowali także inni członkowie zespołu. Stevie Nicks opublikowała własną wersję klipu – siedząc na fortepianowym stołku i zawiązując rolki, odtworzyła moment z TikToka. Swoją interpretację nagrał również Lindsey Buckingham – siedząc w siodle i popijając sok żurawinowy z "Dreams" w tle. View oEmbed on the source website Historia "Dreams" – przebój narodzony z rozstania i konfliktów "Dreams" to utwór, który powstał w wyjątkowo napiętej atmosferze. Został skomponowany przez Stevie Nicks jako emocjonalna reakcja na rozstanie z gitarzystą Lindseyem Buckinghamem – również członkiem zespołu. Zespół wówczas przechodził przez kryzysy osobiste: Christine i John McVie byli w trakcie rozwodu, a Mick Fleetwood właśnie zakończył swoje małżeństwo. Pomimo niechęci części członków grupy do szkicu piosenki, Stevie Nicks przekonała resztę do jej nagrania. Buckingham wzbogacił utwór o dodatkowe elementy aranżacyjne, a Mick Fleetwood zapętlił partie perkusji. Tak narodziło się "Dreams" – jedyny numer 1 w karierze Fleetwood Mac w zestawieniu Billboard Hot 100. "Rumours" – album nagrywany w burzliwej atmosferze "Dreams" pochodzi z albumu "Rumours" – jedenastej płyty studyjnej Fleetwood Mac, która zyskała status jednego z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki rockowej. Od momentu premiery sprzedano ponad 30 mln egzemplarzy, a w 1978 roku krążek zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy album roku”. Mimo lekkości piosenek, nagrania odbywały się w burzliwej atmosferze. Członkowie zespołu przekuli swoje osobiste dramaty w materiał muzyczny, co stało się jednym z powodów siły przekazu albumu. "Dreams" znów w czołówce – miliony odsłuchań i TikTokowy fenomen Fenomenalny wzrost popularności utworu po latach udowadnia, że dobre kompozycje nigdy się nie starzeją. Dzięki TikTokowi i 37-latkowi z Idaho Falls, klasyk rocka z lat 70. zyskał nową młodzieżową publiczność. Nagranie Apodaki, rolki Stevie Nicks i sok żurawinowy w końskim siodle Buckinghama to nowy rozdział w historii "Dreams", który zachwycił nie tylko fanów muzyki retro, ale i całe pokolenie użytkowników internetu. Źródła: wyborcza.pl, trojka.polskieradio.pl
Ten hit legendy lat 60. na nowo podbił świat. Nim odeszła, cieszyła się ponownie wielką sławą
Po 63 latach od premiery „Pretty Little Baby” autorstwa Connie Francis przeżywa sensacyjny renesans! Dzięki viralowi na TikToku utwór pojawia się w 600 000 filmikach dziennie, zdobywając 10 mld odsłuchań w streamingu i trafiając na listy Viral 50. Teraz piosenka doczekała się międzynarodowych wersji.
Czasami wystarczy jedna nuta, by wzruszyć miliony. „Pretty Little Baby” – klasyczny utwór Connie Francis z 1962 roku – nieoczekiwanie wrócił na szczyt popularności. Dzięki TikTokowi pokochało go nowe pokolenie. Dziś piosenka zdobywa miliardy odsłuchań i przeżywa swoją drugą młodość, a świat znów zachwyca się jej ponadczasową melodią. A jego wykonawczyni, zanim odeszła, cieszyła się ponownie wielką sławą. Historia utworu, który wzrusza pokolenia Był rok 1962, gdy Connie Francis – ikona amerykańskiej muzyki – nagrała balladę „Pretty Little Baby”. Delikatny głos, subtelna melodia i klasyczne brzmienie popu tamtej dekady sprawiły, że piosenka stała się muzyczną pocztówką z przeszłości. Choć przez lata była znana głównie fanom piosenkarki, teraz wraca z niespodziewaną siłą. W 2025 roku „Pretty Little Baby” eksplodowała w sieci. Wszystko zaczęło się od TikToka – jednej z najpopularniejszych aplikacji społecznościowych świata. Użytkownicy zaczęli masowo wykorzystywać utwór w swoich nagraniach, nadając mu nowe życie i emocjonalny kontekst. Piosenka pojawia się dziś w około 600 000 filmików dziennie. Od początku roku powstało już aż 15 milionów materiałów z jej udziałem. "Jestem zachwycona i wzruszona sukcesem „Pretty Little Baby”. Nagrałam ten utwór 63 lata temu, a świadomość, że nowe pokolenie zna mnie i moją muzykę, jest dla mnie ogromnym przeżyciem. Dziękuję wszystkim, dziękuję TikTokowi"– mówi Connie Francis. Popularność w sieci natychmiast przełożyła się na wyniki streamingowe. „Pretty Little Baby” ma obecnie ponad 10 miliardów odtworzeń globalnie! Na samym Spotify w ostatnim tygodniu liczba odsłuchań sięgnęła 14 milionów. Utwór trafił na prestiżową listę Viral 50, a jego melodia ponownie rozbrzmiewa w domach, kawiarniach i słuchawkach słuchaczy na całym świecie. CZYTAJ TEŻ: Jeden z najbardziej poruszających hitów lat 80. powstał po rozwodzie. Do dziś łamie serca Piosenka w wielu językach – powrót w wersji międzynarodowej Taki sukces nie mógł przejść bez echa. W odpowiedzi na rosnące zainteresowanie, wydano wyjątkową kompilację „Pretty Little Baby – International Versions”. To niezwykłe wydawnictwo zawiera wersje piosenki w językach: francuskim, niemieckim, włoskim, japońskim, hiszpańskim i szwedzkim. Dzięki temu każdy może usłyszeć tę samą historię – opowiedzianą w różnych kulturach i językach. CZYTAJ TEŻ: To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez Legenda powraca: Connie Francis znów na ustach świata „Pretty Little Baby” to jeden z największych powrotów ostatnich lat. Nagrana 63 lata temu ballada znów porusza serca i przypomina, że prawdziwa muzyka nie zna granic czasu ani wieku. Niestety, wiadomość o śmierci Connie Francis obiegła media. Artystka odeszła w nocy z 16 na 17 lipca. Miała 87 lat. W ostatnich tygodniach miała problemy zdrowotne, z tego powodu była poddana hospitalizacji. Wśród swoich największych hitów miała również takie utwory, jak "Stupid Cupid", "Lipstick on Your Collar" czy "Where the Boys Are". W latach swojej świetności była prawdziwą ikoną, której utwory wchodziły również na listy Billboardu. Śpiewała nie tylko po angielsku. Źródło: Muzyka Interia
Jeden z najbardziej poruszających hitów lat 80. powstał po rozwodzie. Do dziś łamie serca
Dokładnie 40 lat temu Phil Collins, były perkusista Genesis, dokonał przełomu: jego ballada „Against All Odds (Take a Look at Me Now)” zajęła 1. miejsce listy Billboard Hot 100, stając się pierwszym solowym numerem jeden artysty.
W Wielkiej Brytanii utwór dotarł do 2. pozycji, wyprzedzony jedynie przez „The Reflex” Duran Duran. Ścieżka stała się również gwiazdą ścieżki dźwiękowej do filmu Przeciw Wszystkim, zdobywając Grammy i nominację do Oscara. Przeżyjmy to raz jeszcze, od liczb po emocje, które poruszyły świat muzyki w 1984 roku. Globalny przebój: od listy Billboard do UK Singles Chart W 1984 roku Phil Collins zaskoczył świat emocjonalną balladą „Against All Odds (Take a Look at Me Now)”. Dokładnie 40 lat temu utwór zdobył szczyt listy Billboard Hot 100, stając się pierwszym solowym numerem jeden Collinsa w USA. To nie był jednak jedyny sukces – w Wielkiej Brytanii piosenka uplasowała się na 2. miejscu UK Singles Chart, ustępując jedynie „The Reflex” zespołu Duran Duran. To osiągnięcie rozpoczęło pasmo sukcesów artysty – później jeszcze sześć innych jego singli dotarło na szczyt listy Billboard. „Against All Odds” stał się początkiem nowej ery w karierze Collinsa. ZOBACZ TEŻ: To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez Film „Przeciw Wszystkim”: piosenka jako głos emocji Utwór został stworzony jako część ścieżki dźwiękowej do filmu Przeciw Wszystkim (Against All Odds) z 1984 roku. Film opowiadał o trudnych emocjach, rozstaniach i nadziei – a ballada Collinsa idealnie oddawała te nastroje. Melancholijny ton piosenki, fortepianowe wprowadzenie i dramatyczne crescendo doskonale oddawały klimat filmu. W efekcie „Against All Odds” zyskało życie nie tylko jako przebój radiowy, ale również jako emocjonalny komentarz do losów bohaterów filmowych. Nagrody i kontrowersje: Grammy i nominacja Oscarowa Sukces komercyjny nie przeszedł bez echa wśród krytyków. Piosenka zdobyła nagrodę Grammy za najlepsze popowe nagranie. Dodatkowo została nominowana do Oscara w kategorii najlepsza piosenka filmowa. Choć ostatecznie przegrała z „I Just Call To Say I Love You” Steviego Wondera, samo znalezienie się w tym gronie świadczyło o wyjątkowej sile utworu. To była kolejna pieczęć potwierdzająca artystyczny kaliber Phila Collinsa. Emocjonalny przekaz: tekst o rozstaniu i nadziei Tekst ballady opowiada o samotności, rozstaniu i nadziei na powrót ukochanej. Collins śpiewa z wyraźnym żalem i tęsknotą, dając głos milionom ludzi, którzy przeżyli zawód miłosny. Słowa „Take a look at me now” stały się manifestem tych, którzy zostali porzuceni, ale nie stracili wiary. Piosenka zyskała popularność dzięki swojej autentyczności – nie było tu miejsca na banał, lecz surowe emocje, które trudno było zignorować. CZYTAJ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Dziedzictwo Collinsa: pierwszy z siedmiu numerów jeden „Against All Odds” zapoczątkowało pasmo sukcesów solowej kariery Phila Collinsa. To pierwszy z siedmiu utworów, które zdobyły 1. miejsce listy Billboard Hot 100. Piosenka nie tylko umocniła jego pozycję na rynku muzycznym, ale też pokazała, że potrafi samodzielnie stworzyć coś wielkiego – bez wsparcia zespołu Genesis. Dziedzictwo tej ballady wciąż trwa. Czterdzieści lat później nadal wzrusza, inspiruje i przypomina, że emocje są najpotężniejszym nośnikiem muzyki. Źródło: Onet
Stranger Things gra na emocjach jak nigdy. Ten klasyk lat 70. w zwiastunie wbije cię w fotel
Rockowy klasyk wlewa nową energię do wizualnego świata Stranger Things – trailer oparty na potężnych riffach Deep Purple mówi: koniec sielanki, czas na ciężkie brzmienia!
O ile wcześniejsze sezony serialu opierały się na synth‑popie lat 80., nowy zwiastun piątego sezonu prezentuje odważne odejście w stronę klasycznego hard rocka lat 70., przywołując niezwykłą "Child in Time" Deep Purple jako muzyczną zapowiedź nadchodzącego finału: to nie tylko dodatek – to punkt ciężkości zwiastuna. Dlaczego „Child in Time” to idealny wybór do zwiastuna "Stranger Things"? „Child in Time” to jeden z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie naładowanych utworów w historii muzyki rockowej. Napisany i wydany przez Deep Purple w 1970 roku na albumie „Deep Purple in Rock”, utwór ten nie tylko rezonuje z atmosferą nadciągającego mroku, ale też perfekcyjnie ilustruje emocjonalne napięcie, jakie ma towarzyszyć widzom w finałowym sezonie Stranger Things. Zaczyna się cicho – niemal kontemplacyjnie – by potem przejść w niemal apokaliptyczną eksplozję gitarowych solówek i wokalnych wzniesień Iana Gillana. To dokładnie to, czego potrzebuje zwiastun, by opowiedzieć historię emocjonalnej eskalacji i nadchodzącej konfrontacji z siłami Upside Down. Wybór tego utworu nie jest więc przypadkiem – to znak, że serial zmienia ton na poważniejszy, cięższy, bardziej dojrzały. ZOBACZ: Netflix odsłania karty Stranger Things 5. Nowy zwiastun to istny pokaz mroku i grozy Tradycja muzyki rock/metal w Stranger Things Nie jest to pierwszy raz, gdy twórcy Stranger Things sięgają po muzyczne legendy. W czwartym sezonie ikoniczna scena z Eddiem Munsonem grającym „Master of Puppets” Metalliki nie tylko zapisała się w historii popkultury, ale też wyniosła serial na nowy poziom pod względem integracji muzyki z narracją. Wcześniej słyszeliśmy też „Running Up That Hill” Kate Bush, który wrócił na szczyty list przebojów, oraz „Separate Ways” Journey w synthwave'owej reinterpretacji. To wszystko pokazuje, że Stranger Things od początku traktuje muzykę jako równorzędnego bohatera opowieści – a nie jedynie tło. Zastosowanie „Child in Time” wpisuje się w tę tradycję, oferując jeszcze głębsze zanurzenie w emocjonalnym świecie bohaterów. Muzyczne brzmienie zwiastuna – nowe otwarcie czy ukłon w stronę klasyki? Wybór „Child in Time” to nie tylko ukłon w stronę muzycznej klasyki, ale też jasny komunikat: finałowy sezon nie będzie już nostalgiczną zabawą. Zwiastun nie bawi się w konwenanse. Psychodeliczna aura, mocne bębny i dramatyczny wokal tworzą atmosferę egzystencjalnego napięcia, którego nie da się zlekceważyć. To świadome odejście od synthów i new wave, które dominowały dotąd w dźwiękowej oprawie serialu. Tu każdy riff ma znaczenie – zwiastun prowokuje, buduje napięcie i podpowiada, że przed nami najbardziej mroczny rozdział tej opowieści. Dzięki takiej ścieżce dźwiękowej twórcy nie tylko oddają hołd klasykom, ale też skutecznie rozbudzają fanowskie emocje i oczekiwania. Bo jeśli zwiastun serwuje nam Deep Purple w pełnej krasie, to co przyniesie sam sezon? SPRAWDŹ TEŻ: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat View oEmbed on the source website
To najsmutniejsza piosenka w historii. Hit lat 90. do dziś wzrusza do łez
Melancholijna ballada z lat 90., której refren znają miliony, została uznana za najsmutniejszą piosenkę wszech czasów. Ten utwór to coś więcej niż muzyka. To wsparcie, które dociera tam, gdzie często milkną słowa.
Ta piosenka to prawdziwy klasyk lat 90., który poruszył miliony serc na całym świecie. Została właśnie uznana za najsmutniejszy utwór w historii – i trudno się dziwić. Melancholijna melodia, przytłaczający tekst i ładunek emocjonalny sprawiają, że trudno przejść obok niej obojętnie. Wiecie już, o jakim hicie mowa? To najsmutniejsza piosenka w historii. Doskonale znasz ten utwór Ranking najsmutniejszych piosenek wszech czasów powstał w 2022 roku na zlecenie marki Earex i bazuje na ankiecie wypełnionej przez 2000 osób. Nad przebiegiem badania czuwał profesor muzyki Rupert Till z University of Huddersfield – ekspert, który doskonale wie, jak dźwięki wpływają na emocje. Kiedy dopada nas melancholia, każdy radzi sobie z nią na swój sposób. Dla jednych lekarstwem jest energetyczna playlista, która ma przegonić smutek jak ręką odjął. Dla innych – najlepszym towarzyszem staje się muzyka równie ponura jak nastrój, która pozwala zanurzyć się w emocjach i... trochę się w nich pogubić. Piosenka, która zajęła pierwsze miejsce w rankingu pochodzi z albumu „Automatic for the People” z 1992 roku i od momentu premiery porusza miliony słuchaczy na całym świecie. Mowa o „Everybody Hurts”. Uczestnicy badania wskazali, że emocjonalna głębia, prosta linia melodyczna i szczery przekaz sprawiają, że utwór pozostaje w pamięci na długo i porusza najczulsze struny. Czytaj też: Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa! Ranking najsmutniejszych piosenek w historii – kto poza R.E.M.? W zestawieniu przygotowanym na podstawie ankiety, obok R.E.M., znalazły się inne emocjonalne hity. Na drugim miejscu uplasował się utwór „Nothing Compares 2 U” wykonywany przez Sinead O’Connor. Trzecie miejsce zajęło „Tears in Heaven” autorstwa Erica Claptona – piosenka napisana po tragicznej śmierci jego syna. W rankingu pojawiły się również: • Whitney Houston – "I Will Always Love You" • The Beatles – "Yesterday" • Adele – "Someone Like You" • Celine Dion – "My Heart Will Go On" • Roy Orbison – "Crying" • Eric Carmen – "All by Myself" • Robbie Williams – "Angels" • Bill Withers – "Ain’t No Sunshine" • James Blunt – "Goodbye My Lover" • Toni Braxton – "Unbreak My Heart" • Eva Cassidy – "Songbird" • Coldplay – "Fix You" • U2 – "With or Without You" • The Beatles – "The Long and Winding Road" • Al Green – "How Can You Mend a Broken Heart?" • Sam Smith – "Stay with Me" • Amy Winehouse – "Back to Black" Każdy z tych utworów łączy jedno – szczerość przekazu i intensywność emocji, które trwale zapadają w pamięć słuchaczy. Sprawdź też: Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat "Everybody Hurts”. Utwór w służbie wsparcia – Bill Berry i tekst piosenki "Everybody Hurts” to nie tylko muzyka – to list do tych, którzy znaleźli się na krawędzi. Bill Berry, perkusista zespołu R.E.M., odegrał kluczową rolę w powstaniu utworu. Jest autorem części tekstu piosenki. W balladzie lat 90. kryje się cicha nadzieja dla zagubionych i złamanych. Utwór grupy to apel do tych, którzy czują, że nie mają już siły walczyć, znajdują się w kryzysie emocjonalnym i mają myśli o odebraniu sobie życia. Prostota przekazu, nieoceniająca narracja i zapewnienie, że „wszyscy cierpią” miały działać terapeutycznie. Dopełnieniem przekazu stał się ikoniczny teledysk wyreżyserowany przez Jake’a Scotta – syna legendarnego Ridleya Scotta – który z chirurgiczną precyzją uchwycił emocje, o jakich trudno mówić, ale które trzeba usłyszeć. Wideo ukazuje ludzi stojących w korku, których myśli są przedstawione w formie napisów. Obraz ten wzmaga poczucie izolacji i wewnętrznego cierpienia bohaterów. Teledysk, sprzedaż i pomoc dla Haiti W 2010 roku, po tragicznym trzęsieniu ziemi na Haiti, utwór „Everybody Hurts” został ponownie wydany jako singiel charytatywny. Całkowity dochód ze sprzedaży przeznaczono na pomoc ofiarom kataklizmu. Inicjatorem akcji był ówczesny premier Wielkiej Brytanii Gordon Brown. Singiel sprzedał się w liczbie ok. 205 000 egzemplarzy w ciągu pierwszych dwóch dni oraz osiągnął 453 000 sprzedanych kopii w ciągu tygodnia w Wielkiej Brytanii. Źródło: Radio ZET, Wikipedia, chillizet.pl View oEmbed on the source website
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Warszawa była świadkiem muzycznego cudu! Wystąpili z tym numerem drugi raz od 32 lat
Podczas sobotniego koncertu w Warszawie Guns N' Roses zaprezentowali niespodziankę — po 32 latach zagrali zapomniany hit! Tłum oszalał z zachwytu.
Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer, wykonany ostatnio kolejno w 1993, a następnie w 2020 roku w Meksyku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Nieoczekiwany powrót utworu „So Fine” – moment dla historii muzyki Koncert na PGE Narodowym zgromadził dziesiątki tysięcy fanów, ale nikt nie spodziewał się aż takiej niespodzianki. Kultowy zespół sięgnął po zapomniany numer „So Fine”, było to jego drugie wykonanie od 1993 roku. To był moment, który przeszedł do historii i wywołał lawinę emocji wśród publiczności. Utwór „So Fine” z albumu „Use Your Illusion II” nigdy nie należał do największych przebojów grupy, ale właśnie dlatego jego wykonanie stało się wydarzeniem. W XXI wieku zabrzmiał dopiero po raz drugi. Wcześniejszy raz miał miejsce w 2020 roku, jednak dla fanów w Warszawie był to pierwszy raz, gdy mogli usłyszeć go na żywo. W roli wokalisty wystąpił basista Duff McKagan – to właśnie jego głos oryginalnie prowadził ten utwór. ZOBACZ TEŻ: To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90. View oEmbed on the source website Rockowa eksplozja na PGE Narodowym – Guns N' Roses nie zawodzą Guns N' Roses pojawili się na scenie punktualnie o 19:15 i od pierwszych dźwięków rozpętali rockową burzę. W setliście nie zabrakło klasyków jak „Welcome to the Jungle”, „You Could Be Mine”, „Sweet Child o’ Mine” czy „November Rain”. Poza „So Fine” uwagę zwrócił też cover Black Sabbath – „Junior’s Eyes”, co dodatkowo zaskoczyło fanów. Koncert odbył się w ramach trasy „Because What You Want & What You Get Are Two Completely Different Things”. Warszawa była jednym z europejskich przystanków tournée, a wydarzenie promowane było jako jedno z najważniejszych rockowych show tego lata. Axl, Slash, Duff – trio, które wciąż elektryzuje tłumy Trzon zespołu – Axl Rose, Slash i Duff McKagan – mimo upływu lat wciąż trzymają scenę z niebywałą energią. Każdy z nich wniósł swój charakterystyczny styl, a ich zgranie po dekadach burzliwej historii Guns N' Roses wzbudza podziw. Fani, zarówno ci starsi, jak i młodsi, jednogłośnie przyznają – to była forma najwyższych lotów. SPRAWDŹ TEŻ: To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
To jedno brzmienie doprowadziło tłumy do łez. Kultowy zespół na sentymentalnym szlaku
Rojek powraca na wielką scenę i po latach wykonuje niezapomniane utwory Myslovitz. Towarzyszy mu w tym, jeden z najpopularniejszych polskich muzyków młodego pokolenia – Dawid Podsiadło. Oto wszystko, co musisz wiedzieć o festiwalu ZORZA.
Kiedy Dawid Podsiadło ogłosił, że tworzy swój własny festiwal, nikt nie spodziewał się, że ZORZA tak szybko stanie się jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych w kraju. To nie tylko scena i koncerty – to ruch kulturowy, który łączy pokolenia, style i emocje. W ramach ZORZY publiczność doświadcza czegoś znacznie większego niż seria występów – to wspólnota tworzona przez artystów i fanów, której kulminacyjnym momentem był niezapomniany koncert Podsiadło i Artura Rojka w Warszawie. ZORZA – debiutancki projekt Dawida Podsiadło Dawid Podsiadło, jeden z najpopularniejszych rodzimych muzyków, w minionym roku zorganizował, bijącą rekordy zainteresowania, trasę koncertową, zapełniając siedmiokrotnie 4 największe stadiony w kraju. Wydawać by się mogło, że w Polsce osiągnął już wszystko, jednak nic bardziej mylnego. Artysta ponownie podbił stawkę i z początkiem 2025 roku, ogłosił nowy projekt – ZORZA. ZORZA to autorski projekt Podsiadło, noszący miano ogólnopolskiego festiwalu muzycznego. Jego założeniem jest rewolucja w myśleniu o tego typu wydarzeniach, wobec zrzeszania największych nazwisk branży na jednej scenie. Ale to nie wszystko, jak wspomina sam gospodarz imprezy: „Chcemy być czymś więcej niż festiwalem muzycznym. Już dziś społeczność, która towarzyszy nam od lat na koncertach – te kilkaset tysięcy ludzi – jest z nami tak naprawdę przez cały rok. Chcemy dać im nowe doświadczenie. A przede wszystkim – inspirować, udostępniać platformę i wspierać powstawanie nowych zjawisk w kulturze”. Plan ZORZY rozciąga się na dwa dni, z czego na każdy z nich, przypada różny line-up. Nowatorsko, festiwal wyruszy w trasę i tym samym, obejmie 6 największych miast w Polsce, stając się dostępnym dla fanów z całego kraju. Otwarcie imprezy przypadło na pierwszy weekend czerwca i odbyło się w Poznaniu, z kolei w dniach 27-28 rozgrzewał już teren wrocławskiego AWF’u W piątek i sobotę minionego weekendu, ZORZA odwiedziła stolicę, a my, nie możemy przestać myśleć o jednym, szczególnym występie. Ponad pokoleniami – występ Dawida Podsiadło i Rojka na ZORZY w Warszawie I choć atrakcji było wiele, a scen aż trzy, to dokładnie na ten koncert czekali wszyscy. W drugim dniu wydarzenia, 12 lipca, zamykając warszawski rozdział ZORZY, wystąpili Dawid Podsiadło i Artur Rojek, były frontman legendarnego zespołu Myslovitz. Panowie, nie po raz pierwszy stanęli ramię w ramię na jednej scenie. Na wspomnianej, stadionowej trasie koncertowej z 2024 roku, artyści wspólnie wykonywali „Długość dźwięku samotności”. Tym razem, rozszerzyli swój repertuar, i to o hity, których sam Rojek nie wykonywał od kiedy rozpoczął solową karierę. Jeszcze przed pierwszymi wydarzeniami ZORZY, współpracę skomentował Podsiadło, słowami: „Z ogromną przyjemnością będę wykonywał te kawałki na żywo, chociaż podejrzewam, że będą one tak głośno śpiewane, że ciężko będzie mnie usłyszeć. Bardzo się cieszę, że będę miał okazję przeżyć tę przygodę z Arturem Rojkiem. Wciąż nie mogę uwierzyć, że to się dzieje”. ZOBACZ TEŻ: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy! View oEmbed on the source website O godzinie 22:40 nie było już kolejek do barów, a rozmowy jakby ucichły — uwaga wszystkich uczestników ZORZY zwróciła się w stronę głównej sceny. Gdy w blasku reflektorów pojawiły się dwie sylwetki, publiczność na moment wstrzymała oddech, a po niedługiej chwili, przetoczyła się fala entuzjazmu, która natychmiast rozgrzała tłum do czerwoności. Pierwszym wykonywanym utworem był emocjonalny „Alexander” z albumu „Miłość w czasach popkultury”, ale w trakcie występu nie zabrakło także „Scenariusza dla naszych sąsiadów” czy „Długości dźwięków samotności”, która zwieńczyła koncert. Występ Podsiadło i Rojka był sentymentalną podróżą dla wielu uczestników wydarzenia, którzy nie kryli wzruszenia. Nowa aranżacja hitów sprzed lat, wzbogacona o poruszający wokal gospodarza, pozwala nie tylko przypomnieć sobie lata świetności Myslovitz, ale także zaprezentować ten ikoniczny repertuar młodszej widowni. View oEmbed on the source website Pozostałe występy odbywające się w ramach festiwalu ZORZA Line-up festiwalu jest ten sam w każdym z miast, a zaproszeni do współpracy artyści występują na trzech scenach, z czego wyróżnić można: scenę główną – to na niej występują największe gwiazdy, scenę Audioriver T-Mobile – o nieco mocniejszych brzmieniach oraz scenę FNOM - zrzeszającą mniejszych artystów. ZORZA, z założenia, łączy to czego nikt nie próbował nigdy zestawić obok siebie, tym samym staje się unikatową okazją do usłyszenia wyjątkowych repertuarów i niespodziewanych kolaboracji. Poza doskonałym duetem Podsiadło i Rojka, w trakcie festiwalu występują również: Paulina Przybysz wykonująca utwory Bajmu, Kortez powracający z „Bumerangiem”, a także, promujący swój najnowszy album „tylko haj.”, Kaśka Sochacka z Dawidem Podsiadło. Hip-hopowe brzmienia zapewnia Fisz Emade z Sokołem oraz najmłodsi przedstawiciele gatunku, bracia Kacperczyk i Kukon. Natomiast, na mniejszych scenach podziwiać można występy m.in. Catz’n’Dogs, Bassa Astrala, Flirtini czy Rosalie. Kolejne wydarzenia festiwalu ZORZA Jeżeli zdążyliście pożałować, że nie mogliście uczestniczyć w tym unikatowym wydarzeniu, to nic straconego. Organizatorzy festiwalu są dokładnie na półmetku trasy, a przed nimi zostały jeszcze 3 miasta, w kolejności są to: Kraków, Gdańsk i Katowice. Impreza cieszy się nie słabnącą popularnością, ale z tego co nam wiadomo, bilety wciąż są dostępne. Więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie festiwalu ZORZA, natomiast wejściówki zapewnia witryna ebilet. TYLKO NA VIVA.PL: Przełomowa decyzja Sary James! Rezygnuje ze swojego największego hitu, nigdy już go nie zaśpiewa
To collabo przejdzie do historii. Muniek i Zalewski roznieśli scenę hitem lat 90.
To miał być koncert jak każdy inny, ale gdy Krzysztof Zalewski i Muniek Staszczyk weszli razem na scenę – czas stanął w miejscu. „Potrzebuję wczoraj” zabrzmiało mocniej niż kiedykolwiek, rozpalając tłum i internetowy żywioł. Męskie Granie 2025 zachwyca już od pierwszego akordu.
Zagrzmiało jak w rockowym wehikule czasu! Krzysztof Zalewski i Muniek Staszczyk dali wspólnie czadu na scenie Męskiego Grania 2025, przenosząc publiczność do roku 1994. Ich wspólna wersja legendarnego hitu „Potrzebuję wczoraj” rozpaliła tłum do czerwoności i wywołała burzę entuzjazmu w sieci. Co wydarzyło się na scenie Męskiego Grania w Żywcu i Poznaniu? Męskie Granie to celebracja dźwięków, emocji i twórczej odwagi, która od 2010 roku definiuje brzmienie lata. Na scenie pojawiają się ikony, klasyka i nowoczesność, rockowy pazur i elektroniczne echa. Ale tym razem fani mogą liczyć na coś więcej niż tylko koncerty. Organizatorzy przygotowali dla publiczności prawdziwą muzyczną galę niespodzianek. Trasa Męskie Granie 2025 ruszyła z impetem pod koniec czerwca w malowniczym Żywcu. Kilka dni temu karawana dźwięku dotarła do Poznania – miasta, które już w miniony weekend stało się kolejnym przystankiem tej niezwykłej podróży przez serce polskiej muzyki. To jednak dopiero początek! Męskie Granie odwiedzi jeszcze Gdańsk, Szczecin, Wrocław, Kraków i Warszawę – razem siedem miast, w których na fanów czekają aż dwa dni pełne muzyki, niespodzianek i koncertowej magii. Każdy z wieczorów to osobna opowieść – z własnym klimatem, rytmem i gwiazdorską obsadą. Czytaj też: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje I to podczas pierwszego przystanku trasy Męskiego Grania w Żywcu doszło do wyjątkowego spotkania. Drugiego dnia koncertów na scenie pojawili się Zalewski i T.Love, a w ich interpretacji „Potrzebuję wczoraj” porwało tysiące fanów. Chwilę później podobny spektakl miał miejsce w Poznaniu. Ci, którzy nie mogli być na miejscu, szybko nadrobili zaległości – nagranie występu błyskawicznie trafiło do sieci i zaczęło krążyć po mediach społecznościowych jak wirus dobrej muzyki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OQ-571be36.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OK-b4669d4.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> Zalewski i Muniek Staszczyk – siła muzycznej współpracy na Męskim Graniu To nie był zwykły duet – to była eksplozja dwóch światów. Krzysztof Zalewski, współczesny głos alternatywy i Muniek Staszczyk, żywa legenda polskiego rocka, stworzyli coś, co publiczność długo będzie wspominać. „Potrzebuję wczoraj” w ich wykonaniu nabrało nowej mocy – stare riffy połączyły się z nowoczesnym zacięciem, a emocje na scenie sięgnęły zenitu. To właśnie dla takich momentów Męskie Granie stało się ikoną polskiej sceny koncertowej. Utwór „Potrzebuję wczoraj” to klasyka z repertuaru T.Love, pierwotnie wydany w 1994 roku na albumie „Prymityw”. Dziś, trzy dekady później, numer ten znów rozbrzmiał na pełnej mocy, niosąc ze sobą emocje sprzed lat i nową, koncertową energię. To nie tylko piosenka – to hymn dla tych, którzy tęsknią za przeszłością, ale żyją teraźniejszością. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OH-d3cdc42.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu." /> Wrażenia fanów i publiczności – reakcje w sieci Internet zalała fala komentarzy i udostępnień, a nagranie z koncertu zebrało wiele pozytywnych opinii. Widzowie zachwycali się tym, jak naturalnie i energetycznie Zalewski i Muniek oddali ducha utworu. Nie było cienia wątpliwości – ta wersja „Potrzebuję wczoraj” na długo zapadnie w pamięci fanów Męskiego Grania. „Tak potrzebujemy "wczorajszego" starego dobrego grania”, „I to jest Męskie Granie za jakim człowiek tęskni”, „W końcu Męskie Granie jak się patrzy! Jeden z lepszych collabo ostatnich lat”, „Słucham na okrągło, współpraca roku! K. Zalewski to dla mnie, od lat, muzyczny numer 1”, „Krzysiu czego się nie dotkniesz to magia”, tak reagowali fani. Znaczenie kolaboracji dla kultury koncertowej 2025 W świecie muzyki, gdzie łatwo popaść w powtarzalność, duet Zalewskiego i T.Love przypomina, że prawdziwe emocje nie mają terminu ważności. To spotkanie pokoleń – rockowej ikony lat 90. i współczesnego artysty sceny alternatywnej – dało nowy impuls do twórczych fuzji. Kolaboracja na Męskim Graniu 2025 pokazała, że koncert to nie tylko muzyka, to także historia, wspomnienie i dialog między epokami. A wszystko to w rytmie „Potrzebuję wczoraj”. Źródło: Męskie Granie, Radiozłoteprzeboje View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap202507112OI-4067554.jpg" width="6000" height="4000" alt="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu" title="Poznań, 12.07.2025. Na zdjęciu z 11 bm. Muniek Staszczyk i Krzysztof Zalewski podczas koncertu w ramach trasy Męskie Granie 2025 w Parku Cytadela w Poznaniu" />
To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje
Wielu myśli, że „Angie” The Rolling Stones to efekt zdrady, jakiej miał dopuścić się David Bowie i jego romansu z Mickiem Jaggerem. Ale jak było naprawdę, wyszło na jaw dopiero po latach. Poznaj tę niezwykłą historię największego przeboju kultowego zespołu.
Piosenka „Angie” The Rolling Stones to jeden z najbardziej znanych utworów lat 70. Od chwili premiery budziła pytania o to, kto zainspirował tekst. Przez dekady powtarzano różne teorie, ale prawdziwe źródło imienia Angie ujawniono dopiero po latach. I nie jest tym, czego spodziewali się fani. Geneza utworu „Angie” – jak powstała piosenka The Rolling Stones? „Angie” została nagrana na przełomie listopada i grudnia 1972 roku, a wydana 20 sierpnia 1973 roku jako singiel promujący album „Goats Head Soup”. Ten jedenasty studyjny krążek The Rolling Stones zawierał dziesięć utworów, w tym m.in. „Winter”, „100 Years Ago” i „Coming Down Again”. Mimo że płyta spotkała się z mieszanym przyjęciem, ballada „Angie” odniosła ogromny sukces i podbiła światowe listy przebojów. Za kompozycję odpowiada Keith Richards, który stworzył linię melodyczną oraz tytuł utworu. Mick Jagger dołożył warstwę liryczną. Richards przyznał, że utwór powstał w Szwajcarii, kiedy dochodził do siebie po terapii uzależnienia od he***ny. „Napisałem ją w jedno popołudnie, siedząc w łóżku, ponieważ w końcu mogłem poruszać palcami i umieszczać je na właściwych strunach” – wyznał w autobiografii „Life”. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-585269749-454324f.jpg" width="4950" height="4157" alt="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" title="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" /> Kogo fani podejrzewali o bycie Angie? W tle skandalizujący romans Tuż po premierze „Angie” zaczęły pojawiać się domysły, że utwór został zadedykowany konkretnej osobie. Fani spekulowali, że chodzi o: Angelę Bowie – pierwszą żonę Davida Bowiego Angelę Dandelion – córkę Keitha Richardsa Angie Dickinson – amerykańską aktorkę o sporej popularności Marianne Faithfull – dawną partnerkę Micka Jaggera Najpopularniejsza teoria dotyczyła Angeli Bowie. Powtarzano, że piosenka była próbą udobruchania jej po tym, jak miała przyłapać męża w dwuznacznej sytuacji z Mickiem Jaggerem. Domniemany romans wokalisty The Rolling Stones z Davidem Bowiem od lat był tematem medialnych spekulacji. Według niektórych relacji, Angela Bowie miała nakryć ich razem, co miało skłonić Jaggera do stworzenia ballady jako formy przeprosin. Czytaj także: Niegrzeczna muza rocka - skandalizujące życie Marianne Faithfull View oEmbed on the source website Mick Jagger i Keith Richards rozwiewają wątpliwości W 2002 roku Mick Jagger kategorycznie zaprzeczył związkom piosenki z Angelą Bowie. „Mówiłem to już sto milionów razy. Ta piosenka nie jest o Angeli Bowie. Mam wrażenie, że pierwszy raz ją spotkałem już po tym, jak napisałem ten tekst” – powiedział. Keith Richards przez pewien czas sugerował, że inspiracją była jego córka Angela, urodzona w 1972 roku. Jednak w późniejszych wypowiedziach również zdementował tę wersję: „Moja córka Angela urodziła się mniej więcej w tamtym czasie, więc to imię coraz częściej rozbrzmiewało u mnie w domu. Ale nie interesuje mnie pisanie o moich dzieciach”. Richards wyjaśnił, że imię „Angie” było przypadkowe i miało po prostu dobrze brzmieć. „To mogłaby być równie dobrze Randy czy Mangy” – wspominał. W rzeczywistości utwór nie był dedykowany żadnej konkretnej osobie, mimo że tekst opowiada o bolesnym rozstaniu z dorosłą kobietą. Ale nieco odmienne zdanie ma sam Jagger. Skłania się on ku wersji, że narodziny córki były dla Richardsa przełomowym momentem, który musiał znaleźć ujście w jego twórczości. „Myślę, że Keith napisał pierwszy wers i mam wrażenie, że był o jego córce Angeli. Piosenka jest o końcu miłości, ale nie jestem pewny, skąd wzięło się imię, ale na pewno to nie było o Angeli Bowie. Myślę, że to imię córki Keitha” – przekonywał. Czytaj także: Najmłodszy syn 81-letniego Micka Jaggera ma siedem lat! Internauci są nim oczarowani Jakie tajemnice skrywa album „Goats Head Soup”? Album „Goats Head Soup”, na którym znalazła się „Angie”, powstawał w dużej mierze z dala od Wielkiej Brytanii. Mimo iż początkowo nie zdobył uznania krytyków, z czasem zyskał status kultowego wydawnictwa, bez którego trudno wyobrazić sobie twórczość The Rolling Stones. Obok romantycznej ballady zawierał utwory o bardziej eksperymentalnym brzmieniu, a zespół prezentował na nim dojrzalsze oblicze muzyczne. Pokazali się z innej strony, co z pewnością docenili fani. Dlaczego radiostacje skróciły oryginalną wersję? Mało kto pamięta, że pierwotna wersja „Angie” była dość długa jak na standardy radiowe. Z tego względu wiele stacji decydowało się na skrócenie utworu przed emisją. Wycięcie niektórych fragmentów miało umożliwić częstsze granie piosenki w eterze, bez przekraczania narzuconych limitów czasowych. Jedno jest pewne: legendy, które narosły wokół tego utworu, jeszcze bardziej podnoszą jego wartość. Nie tylko artystyczną, ale przede wszystkim sentymentalną... Czytaj także: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-119058636-3efe887.jpg" width="4803" height="3583" alt="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" title="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" />
Przełomowa decyzja Sary James! Rezygnuje ze swojego największego hitu, nigdy już go nie zaśpiewa
Sara James nie utożsamia się już z piosenkami, które były dla niej tworzone na początku kariery. Artystka zapowiedziała, że już nigdy publicznie nie wykona hitu z Eurowizji Junior. Poznaj szczegóły.
Gdy w 2021 roku zajmowała na Eurowizji Junior drugie miejsce, nikt nie spodziewał się, że przyjdzie moment, w którym odetnie się od piosenki, która przyniosła jej ten ogromny sukces. Dziś Sara James zapowiada: „Już nigdy więcej nie zaśpiewam „Somebody””. Dlaczego? Sara James o starych piosenkach. Odcina się od przeszłości Na swoich ostatnich koncertach Sara James nie grała przeboju, za który wszyscy ją pokochali. Brakowało też innych utworów z początków jej kariery. Czy przyszedł taki dzień, w którym na jednej z prób do występów powiedziała swojemu zespołowi: Koniec z „Somebody”? „Tak, raczej w ogóle nie będzie tej piosenki. I zawsze powtarzam, że to były piękne czasy, które mnie ukształtowały. Ale ja zwyczajnie dorastam, moi słuchacze razem ze mną. Dziś robię totalnie inną muzę, dziś mam totalnie inny mental. ”, mówi VIVIE.pl wokalistka. Czy nie boi się, że ludzie na koncertach chcieliby usłyszeć stare hity? Z podobnymi oczekiwaniami zmagają się przecież i Ci, którzy występują od 30 lat. „Takie są wybory. Ja nie czuję się związana z tym numerem. Wtedy miałam 12 lat, teraz mam 18. To jest wielka przepaść. Szczególnie dla tych lat życia. To są lata, kiedy najbardziej się kształtujesz, kiedy się uczysz i chłoniesz ze wszystkiego. Era „Somebody” jest już za mną, mam nadzieję, że moi fani ekscytują się na nowe tak samo jak ja”, powiedziała Rafałowi Kowalskiemu artystka. CZYTAJ TEŻ: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji Dodała też, że dziś ważne jest dla niej być częścią teamu, który wszystkie kawałki tworzy. „Kończąc wątek tej małej dramy z „Somebody”, to przede wszystkim to nie był numer, który ja napisałam. Miałam lat 12, dostałam ten numer, zaśpiewałam go. Jak wiele innych wtedy numerów. Takie były moje początki. A potem w pewnym momencie powiedziałam sobie: no nie, już „Somebody: Ci dziękujemy. Jeśli ktoś chce to tego wrócić, to zawsze może w streamingu”, padło w wywiadzie dla VIVY.pl. Żałujecie tej decyzji? Całość znajdziecie na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Ten hymn kobiet po rozstaniu ma swoją tajemnicę. Cerekwicka zdradziła ją po 18 latach
"Na kolana" to jeden z największych przebojów Kasi Cerekwickiej, który w 2006 roku podbił listy przebojów i serca słuchaczy. Piosenka opowiada o sile kobiety i jej drodze do odzyskania siebie po trudnym rozstaniu. Poznaj historię powstania tego utworu, jego znaczenie oraz ciekawostki z nim związane.
Wydana w 2006 roku piosenka "Na kolana" promowała album "Feniks" i szybko stała się hymnem kobiet odzyskujących swoją siłę po bolesnych doświadczeniach miłosnych. Autorka tekstu, Kasia Cerekwicka, czerpała inspirację z własnych przeżyć, co nadało utworowi autentyczności i głębi emocjonalnej. Piosenka zdobyła uznanie zarówno słuchaczy, jak i krytyków, stając się jednym z najważniejszych utworów w karierze artystki. Kulisy powstania hitu "Na kolana" „Na kolana” powstało w wyjątkowo emocjonalnym momencie życia Kasi Cerekwickiej. Artystka nie spodziewała się, że piosenka stanie się swoistym hymnem wszystkich kobiet po rozstaniu. "Nie chciałam, żeby to była piosenka wywołująca w nas jakieś uczucia nienawiści, negatywne. Ma dawać, nie tylko kobietom, ale wszystkim, takiego powera, żeby stawiać granice, zawalczyć o siebie" — mówiła w rozmowie z Anną Lewandowską-Kitulek w "Pytaniu na Śniadanie". Jak sama przyznała, tekst nie jest „tylko o tym, jacy faceci są źli”, lecz o odnalezieniu siły po rozpadzie miłości. Utwór napisała sama Cerekwicka, a muzykę stworzył producent i kompozytor Piotr Siejka. Proces twórczy przebiegał bardzo intuicyjnie – emocje przelały się w słowa i dźwięki niemal automatycznie. Sukces i odbiór piosenki Kasi Cerekwickiej Piosenka szybko zdobyła uznanie zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Jej siła tkwiła w szczerości przekazu i emocjonalnej intensywności. "Na kolana" dotarło do czołówki list przebojów, w tym RMF FM i Radiowej Trójki. Słuchaczki odnajdywały w niej własne historie – o złamanym sercu, ale też o sile, jaka z tego bólu się wyłania. ZOBACZ TEŻ: Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę View oEmbed on the source website Kasia Cerekwicka wykonała "Na kolana" podczas wielu prestiżowych wydarzeń, m.in. Sopot Festival i KFPP w Opolu. Piosenka otrzymała nagrodę Superjedynki w kategorii „Przebój roku”. Utwór był też jednym z największych sukcesów radiowych 2006 roku. „Na kolana” zdefiniowało wizerunek Kasi Cerekwickiej jako artystki dojrzałej emocjonalnie, świadomej siebie i autentycznej. Dzięki temu utworowi wokalistka zyskała ogromną popularność i została zapamiętana jako głos pokolenia kobiet, które przeszły przez ból i wyszły z niego silniejsze. Ciekawostki związane z piosenką "Na kolana" Mało kto pamięta, że „Na kolana” brało udział w polskich preselekcjach do Eurowizji w 2006 roku. Ostatecznie piosenka nie została wybrana jako reprezentant Polski, ale występ w konkursie przyniósł jej dodatkową rozpoznawalność. Choć utwór ma już 18 lat, w ostatnich latach przeżywa renesans w mediach społecznościowych. Fragmenty piosenki wykorzystywane są w TikTokowych filmikach, często w kontekście siły kobiet i empowermentu. Dzięki temu „Na kolana” trafia do nowego pokolenia słuchaczy. TYLKO NA VIVA.PL: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji
Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia
„Aleja gwiazd” Zdzisławy Sośnickiej to jeden z największych przebojów lat 80., który niemal nie trafił do radia. Poznaj historię piosenki, która zyskała status kultowej.
W 1987 r. Zdzisława Sośnicka nagrała utwór, który miał stać się jej największym przebojem. Jednak droga „Alei gwiazd” na szczyty list przebojów nie była łatwa – początkowo piosenka została odrzucona przez redakcję radiową jako „niereprezentatywna”. Dopiero determinacja artystki i sukces w telewizyjnym konkursie sprawiły, że utwór zyskał popularność. Kulisy powstania „Alei gwiazd” Historia piosenki zaczęła się od kompozytora Romualda Lipki – kluczowej postaci w świecie polskiego popu. Tekst napisał Marek Dutkiewicz, znany z wielu radiowych hitów. Zdzisława Sośnicka podjęła się interpretacji i nadała mu wyjątkowego charakteru. Trójka artystów stworzyła coś ponadczasowego. Sośnicka, znana z mocnego, dramatycznego głosu, nadała utworowi emocjonalną głębię, której inne wokalistki mogłyby nie osiągnąć. Tekst „Alei gwiazd” był inspirowany samotnością i refleksją nad przemijaniem – tematami, które w drugiej połowie lat 80. rezonowały z publicznością. Piosenka nie jest prostym love songiem. To ballada o straconych marzeniach, mijającym czasie, o tym, co zostaje po wielkich chwilach. Jej metaforyczna warstwa przywodzi na myśl nie tylko gwiazdy estrady, ale też ulotność sławy, życia, pamięci. Nic dziwnego, że po latach utwór zyskał miano „polskiego klasyka”. Droga na szczyt: od odrzucenia do hitu „Aleja gwiazd” nie miała łatwego startu. Redakcja Polskiego Radia początkowo uznała, że piosenka „nie nadaje się do emisji” – miała być zbyt melancholijna, zbyt trudna, mało przebojowa. Sośnicka nie poddała się – wiedziała, że utwór ma potencjał. Odrzucenie przez radio było ciosem, ale nie końcem drogi. Piosenka została zgłoszona do telewizyjnego konkursu „Premiery” na festiwalu w Opolu w 1987 r. Tam wywołała poruszenie i... podział opinii. Jedni byli zachwyceni głębią i wykonaniem, inni nie rozumieli fenomenu. ZOBACZ TEŻ: Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi View oEmbed on the source website Publiczność zdecydowała. Sośnicka zdobyła nagrodę, a piosenka rozpoczęła triumfalny marsz po polskich domach. Wkrótce „Aleja gwiazd” rozbrzmiewała w każdym radiu, na prywatkach, w telewizji. Do dziś trudno sobie wyobrazić muzyczną panoramę lat 80. bez tego utworu. Dziedzictwo „Alei gwiazd” Dziś, po niemal czterech dekadach od premiery, „Aleja gwiazd” pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Dla Zdzisławy Sośnickiej był to przełom. Choć miała już na koncie liczne sukcesy, to właśnie ten utwór zapewnił jej status ikony. Stała się symbolem klasy i artystycznej odwagi, a „Aleja gwiazd” – jej wizytówką. Nie bez powodu utwór doczekał się licznych coverów i nawiązań – zarówno w polskich, jak i zagranicznych mediach. Dziś słuchają go nowe pokolenia, a zagraniczni słuchacze porównują go do twórczości Whitney Houston czy Barbry Streisand. To najlepszy dowód, że prawdziwa sztuka nie zna granic czasu. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi!
Piosenka „Życie jest nowelą” z serialu „Klan” od lat towarzyszy widzom. Niewielu jednak zna prawdziwą historię jej powstania. Jacek Cygan ujawnił, że inspiracją do słów wcale nie był człowiek...
W podcaście Onetu „Rachunek sumienia” Jacek Cygan podzielił się nieznaną dotąd historią powstania piosenki „Życie jest nowelą”. Tekst utworu, który od 1997 r. otwiera każdy odcinek serialu „Klan”, został zainspirowany spojrzeniem psa Cygana podczas spaceru po łąkach, gdzie obecnie znajduje się siedziba TVN. Spacer z psem, który zainspirował hit Wydawałoby się, że słowa piosenki otwierającej każdy odcinek „Klanu” są jedynie poetyckim komentarzem do zmienności życia. Tymczasem w rzeczywistości niosą bardzo osobisty ładunek emocjonalny. Jak zdradził Jacek Cygan w grudniowym odcinku podcastu Onetu „Rachunek sumienia”, kluczowa fraza – „Jak pory roku Vivaldiego, zmienia się światło w twoich oczach” – powstała podczas spaceru z jego ukochanym psem. ZOBACZ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku To właśnie Mirza, seter angielski, był adresatem tych słów. Podczas codziennej przechadzki po łąkach, które dziś zajmuje siedziba TVN, Cygan zauważył, jak światło odbija się w oczach zwierzęcia. Zaintrygowany i poruszony tym momentem, przelał tę obserwację na papier, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych wersów w historii polskiej telewizji. "Wyszedłem z Mirzą na spacer i mówię do niego: "Mirza, co napisać". A on zawsze, jak chciał coś zrozumieć, to przekrzywiał głowę i tak patrzył na mnie, zobaczyłem to światło w jego oczach, a jak wychodziłem z domu to były "Cztery pory roku" — relacjonował Jacek Cygan. Ekspresowe tempo tworzenia utworu Nie tylko inspiracja była nietuzinkowa – równie wyjątkowe było tempo powstawania utworu. Jacek Cygan napisał tekst „Życie jest nowelą” w ciągu jednego dnia. Już następnego Krzesimir Dębski stworzył do niego muzykę. Wkrótce potem Ryszard Rynkowski, jeden z najbardziej charakterystycznych głosów lat 90., nagrał utwór w studio. " Musiałem napisać tekst w czwartek czy w piątek, w sobotę Krzesimir Dębski muzykę, w niedzielę aranżacja, w poniedziałek Ryszard to nagrał, we wtorek podłączyli do "Klanu" — wspominał. Cały proces zamknął się w kilku dniach, a efekt do dziś pozostaje w pamięci milionów Polaków jako nieodłączny element popkulturowego krajobrazu. Piosenka stała się symbolem serialu, który od 1997 r. gości na antenie TVP. SPRAWDŹ TEŻ: Poznał ją, gdy miała 13 lat. Po latach rozpoznał po oczach i zakochał się bez pamięci
Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Czasem największe przeboje rodzą się zupełnie niespodziewanie… Historia jednej z najbardziej rozpoznawalnych piosenek w historii polskiej muzyki zaczęła się od przypadkowej rozmowy i jednego żartu. Co wydarzyło się dalej? Tego nie da się przewidzieć…
Niektóre przeboje rodzą się z wieloletniego planowania, inne — z przypadkowego żartu. Taka właśnie jest historia kultowego utworu „Czy te oczy mogą kłamać”, który do dziś budzi emocje. Napisany przez Agnieszkę Osiecką i skomponowany przez Jana Pietrzaka w 1965 roku, stał się nie tylko muzyczną perłą PRL-u, ale też fenomenem, który do dziś inspiruje kolejne pokolenia artystów. „Czy te oczy mogą kłamać”. Piosenka zrodzona z żartu Nie uwierzycie, ale pomysł na jeden z najbardziej rozpoznawalnych tekstów polskiej muzyki powstał… podczas luźnej rozmowy w kawiarni! W latach 60. artyści często spotykali się w warszawskiej „Antycznej”, by wymieniać się pomysłami i rozmawiać o sztuce. To właśnie tam, podczas jednej z rozmów, Osiecka i Pietrzak wpadli na pomysł piosenki. Gdy dyskusja przybrała nieco ostrzejszy ton, Pietrzak — by rozładować napięcie — zrobił lekkiego zeza i rzucił: „Popatrz, czy te oczy mogą kłamać?”. Dla Osieckiej to był strzał w dziesiątkę. „To jest świetny pomysł na piosenkę. Ja ci go napiszę!” — miała odpowiedzieć. I tak się stało. Po dwóch dniach gotowy tekst był w rękach Pietrzaka. CZYTAJ TEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu Geneza powstania piosenki „Czy te oczy mogą kłamać” Utwór zdobył serca słuchaczy, a jego fragment „A gdy się zejdą raz i drugi kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach” stał się niemalże kultowy. Początkowo Pietrzak planował przekazać piosenkę innemu artyście, ale ostatecznie postanowił sam ją wykonać. Popularność piosenki rosła błyskawicznie. W pamięci fanów zapisały się niezapomniane wykonania Krystyny Sienkiewicz i Bogdana Łazuki w Teatrze Syrena. W kolejnych latach utwór interpretowali także: zespół „Raz, dwa, trzy”, a także duety: Biedrzyńska-Zamachowski, Steczkowska-Domogarow oraz Zamachowski-Machalica. Każdy z artystów nadał tekstowi Osieckiej nowy wymiar. Spontaniczny przebój, który przeszedł do historii Choć powstał spontanicznie, „Czy te oczy mogą kłamać” szybko trafił do kanonu polskiej muzyki. Dziś trudno wyobrazić sobie scenę bez tego poruszającego, pełnego emocji utworu. To kolejny dowód na to, że największe dzieła często rodzą się w najmniej spodziewanych okolicznościach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit lat 90. był hymnem miłości. Co dziś robią wykonawcy? O nim głośno, o niej cicho... Źródło: Pomponik.pl.
To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują
Piosenka „Kocham cię, kochanie moje” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów zespołu Maanam. Choć tekst powstał jako osobisty list miłosny Kory, szybko stał się hymnem miłości dla całego pokolenia. Komu wokalistka zadedykowała te poruszające słowa?
Wydana w kwietniu 1983 roku piosenka „Kocham cię, kochanie moje” szybko zdobyła serca słuchaczy, stając się jednym z największych przebojów Maanamu. Przez 21 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego, a jej słowa – pozornie proste, lecz niezwykle emocjonalne – przeszły do historii polskiej muzyki rozrywkowej. Utwór miał być listem miłosnym – intymnym, osobistym, dedykowanym jednej osobie. Ale los chciał inaczej – piosenka stała się publicznym wyznaniem uczuć całego pokolenia. Kulisy powstania „Kocham cię, kochanie moje” Choć wielu słuchaczy do dziś utożsamia ten utwór z uniwersalnym wyrazem miłości, jego początki były zgoła inne – to historia bardzo osobista. Tekst piosenki został napisany przez Korę Jackowską. Wokalistka była wówczas związana z jedną osobą – Markiem Jackowskim, liderem zespołu i jej ówczesnym mężem. Jako małżeństwo spędzili 13 lat. Choć ich związek przechodził burzliwy okres, tekst powstał z potrzeby serca. Kora napisała słowa jako list – szczery, bezpretensjonalny, pełen miłości, nadziei i tęsknoty, a Marek Jackowski skomponował muzykę. Tak narodziła się jedna z najbardziej znanych ballad polskiej muzyki lat 80. Piosenka szybko zaczęła żyć własnym życiem. Późniejsze interpretacje przypisywały piosenkę różnym postaciom z życia Kory. Istnieje teoria, że osobą, do której wokalistka zwracała się czule "kochanie moje", mógł być także Kamil Sipowicz, którego poznała będąc jeszcze w związku z Jackowskim. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Sukces i wpływ piosenki na polską muzykę W realiach PRL-u „Kocham cię, kochanie moje” była czymś więcej niż tylko przebojem – była rodzajem manifestu. W czasach, gdy uczucia wyrażało się ostrożnie i często przez aluzje, ta piosenka uderzała prostotą i siłą przekazu. Ludzie zakochani nucili ją swoim partnerom, puszczano ją na weselach, a nawet... w radiowęzłach szkolnych. Stała się symbolem emocjonalnej szczerości i jedności pokolenia. Piosenka do dziś pojawia się na listach przebojów wszech czasów i jest chętnie interpretowana przez młodych artystów. Tekst nie traci na aktualności – pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cytowanych w polskiej muzyce. Dla wielu to „polski odpowiednik” światowych ballad miłosnych. „Kocham cię, kochanie moje” w kontekście twórczości Kory Choć Kora napisała wiele przebojów, „Kocham cię, kochanie moje” wyróżnia się szczególnym ładunkiem emocjonalnym. To nie tylko hit – to część biografii artystki. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym, niemal hymnem – zarówno na koncertach Maanamu, jak i podczas solowych występów. Włączała ją do repertuaru przez całe życie. Kora nigdy nie ukrywała, że inspiracją dla jej twórczości były jej własne przeżycia – miłości, rozstania, walka o wolność. „Kocham cię, kochanie moje” to esencja tej filozofii – prosty tekst, który niesie uniwersalne emocje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu View oEmbed on the source website
Ten hit lat 90. był hymnem miłości. Co dziś robią wykonawcy? O nim głośno, o niej cicho...
Piosenka "Za to, że żyję" w wykonaniu Lory Szafran i Mietka Szcześniaka stała się hymnem miłości lat 90. Poznaj historię tego kultowego duetu i dowiedz się, co dziś robią artyści.
W latach 90. duet Lora Szafran i Mietek Szcześniak oczarował publiczność utworem "Za to, że żyję", który stał się symbolem miłości i nadziei. Ich wspólne występy były pełne emocji i harmonii, a piosenka do dziś porusza serca słuchaczy. Choć oboje reprezentowali odmienne style, ich muzyczna wrażliwość zgrała się perfekcyjnie, dając początek jednej z najbardziej pamiętnych kooperacji w historii polskiej muzyki. Początki współpracy Lory Szafran i Mietka Szcześniaka Lora Szafran, uznawana za jedną z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych, i Mietek Szcześniak, mistrz muzyki soul i pop, po raz pierwszy zetknęli się zawodowo w pierwszej połowie lat 90. Choć każde z nich miało już ugruntowaną pozycję na rynku muzycznym, to właśnie ich współpraca pokazała, jak potężne emocje potrafi wywołać artystyczne spotkanie dwóch charyzmatycznych osobowości. Ich duet rozpoczął się od wspólnej interpretacji utworu "Za to, że żyję", skomponowanego przez Grzegorza Czaję z tekstem Justyny Holm. Piosenka powstała z potrzeby opowiedzenia o wdzięczności za życie i miłość, które nie zawsze są dane na zawsze, ale zawsze warto je pielęgnować. Wspólne występy i nagrania duetu Po sukcesie "Za to, że żyję" artyści pojawiali się wspólnie na scenie podczas różnych koncertów i festiwali, m.in. na Festiwalu w Opolu. Mimo że nie wydali wspólnego albumu, często występowali razem w koncertach tematycznych, dzięki czemu w sieci zostały nagrania ich wspólnych występów telewizyjnych w programach muzycznych. View oEmbed on the source website Ich głosy – ciepły, głęboki głos Mietka i aksamitny, jazzowy sopran Lory – uzupełniały się w wyjątkowy sposób. Chemia sceniczna między nimi była autentyczna i emocjonalnie prawdziwa, dzięki czemu każdy ich wspólny występ niósł wartość nie tylko artystyczną, ale i duchową. ZOBACZ TEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu "Za to, że żyję" – hymn miłości lat 90. Nie jest przesadą stwierdzenie, że "Za to, że żyję" stało się hymnem pokolenia. Utwór poruszał temat wdzięczności za obecność drugiej osoby, za chwilę bliskości, za codzienność pełną wzruszeń. W czasach transformacji ustrojowej, kiedy wiele osób poszukiwało emocjonalnej kotwicy, piosenka ta trafiła prosto w serce społeczeństwa. Utwór był często grany w rozgłośniach radiowych, prezentowany w telewizji i do dziś cieszy się ogromną popularnością wśród fanów muzyki lat 90. Nagranie doczekało się licznych coverów i nadal pojawia się na listach "najpiękniejszych polskich duetów wszech czasów". Co dziś robią Lora Szafran i Mietek Szcześniak? Mimo że Mietek Szcześniak wciąż pozostaje obecny w mediach, to jego obecność sceniczna jest bardziej selektywna niż kiedyś. Artysta wyprowadził się z Warszawy i zamieszkał na wsi, gdzie tworzy nowe projekty z dala od zgiełku show-biznesu. Podczas 62. Festiwalu w Opolu zaśpiewał w duecie z Edytą Górniak jedną z najbardziej kultowych utworów — Dumkę na dwa serca. Lora Szafran natomiast w ostatnich latach skupiła się na występach klubowych i projektach jazzowych, rzadziej pojawiając się w mediach. Jej koncerty mają intymny charakter, a publiczność wciąż docenia jej technikę wokalną i interpretacyjną klasę. Szafran współpracuje również z młodymi muzykami i bierze udział w wydarzeniach poświęconych pamięci wielkich twórców polskiej sceny jazzowej. Choć dziś rzadko można zobaczyć ich razem na scenie, dziedzictwo ich wspólnej pracy wciąż żyje – w emocjach, które wzbudzają ich piosenki, i w pamięci tych, którzy dorastali przy dźwiękach "Za to, że żyję". SPRAWDŹ TEŻ: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy!