Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
Zanim na jaw wyjdą skrywane sekrety, a prawda zacznie przebijać się przez warstwy milczenia, jest Śląsk – surowy, nieoczywisty i pełen tajemnic. W serii „Kryminalny Śląsk” Magdalena Majcher zabiera czytelniczki i czytelników do miejsc, gdzie zbrodnia wyrasta z historii i problemów lokalnego społeczeństwa, a każda ulica ma swoją pamięć. Jej kryminały wciągają od pierwszej strony i zostają w głowie znacznie dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli szukasz mrocznych opowieści z charakternym głównym bohaterem i autentycznym tłem, ta seria może okazać się twoim nowym literackim odkryciem!
Seria „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher to jedna z najbardziej wyrazistych propozycji polskiego kryminału ostatnich lat – cykl, który z powodzeniem łączy wciągającą intrygę z reporterską uważnością i głębokim zakorzenieniem w historii oraz tożsamości regionu. Autorkę, która sama pochodzi ze Śląska, rodzimy region fascynuje swoją wielowymiarowością i niejednoznacznością. To właśnie ten kontekst staje się pełnoprawnym bohaterem serii – mrocznym, autentycznym i przejmująco prawdziwym. „Cała seria Kryminalny Śląsk to są powieści bardzo bliskie mojemu sercu, nie tylko dlatego, że osadziłam akcję w mieście, z którym jestem prywatnie związana, czyli w Katowicach. Ważny jest też dla mnie Borys Dyrda, główny bohater, którego historia jest nierozerwalnie związana z moją” tłumaczy Magdalena Majcher – „Życie prywatne tej postaci – tak, jak i wątki kryminalne – w pewnym stopniu inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami, a konkretnie przeszłością moją i mojej rodziny. To jedne z najbardziej osobistych i najważniejszych dla mnie książek”. Pierwszy tom, „Bajtel”, otwiera cykl historią inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i wprowadza czytelników w świat dziennikarza śledczego Borysa Dyrdy. Majcher pokazuje Śląsk „jakiego już nie ma” – z jego robotniczymi dzielnicami, przemysłową codziennością i społecznymi pęknięciami. Kryminalna zagadka staje się tu pretekstem do opowieści o wykluczeniu, traumach i konsekwencjach przemilczanych tragedii, a surowy realizm sprawia, że historia na długo zostaje w pamięci. Druga część serii, „Frela”, pogłębia zarówno portret głównego bohatera, jak i obraz regionu. W historii o zamordowanej aktorce Majcher z jeszcze większą precyzją łączy fikcję literacką z dokumentalną wrażliwością, pokazując Śląsk widziany oczami jego mieszkańców – pełen sprzeczności, lokalnego języka i nieoczywistych emocji. To kryminał, który nie ucieka od trudnych tematów społecznych, a jednocześnie trzyma w napięciu i konsekwentnie rozwija główną oś fabularną cyklu. Zwieńczeniem trylogii jest nowość „Rechtorka”, której premiera zaplanowana jest na 25 lutego. To coś więcej niż kryminał. To inspirowane prawdziwymi wydarzeniami świadectwo gnębionej przez nauczycielkę nastolatki. Nastolatki, której nikt nie uwierzył, bo w takich sytuacjach słowa dorosłego są warte więcej niż zapewnienia dziecka, a w wyniku zaszczucia łatwo o tragedię. To także historia o bezradności rodziców i nauczycieli wobec systemu, który z zamysłu powinien chronić dziecko. W najnowszej odsłonie Borys Dyrda mierzy się nie tylko z kolejną brutalną zbrodnią, ale także z własnym kryzysem osobistym. Sprawa nauczycielki zamordowanej w jednym z katowickich liceów odsłania kolejne warstwy śląskiej rzeczywistości, a autorka ponownie udowadnia, że potrafi budować napięcie, stawiając na psychologiczną wiarygodność i społeczne tło wydarzeń. „Kryminalny Śląsk” to seria, która wyróżnia się na tle gatunku autentycznością i odwagą w podejmowaniu tematów trudnych, często niewygodnych. Magdalena Majcher nie tylko opowiada o zbrodniach, ale przede wszystkim o ludziach i miejscach naznaczonych historią. To propozycja dla czytelników szukających czegoś więcej niż klasycznej zagadki – literatury zaangażowanej, mocno osadzonej w realiach i pozostawiającej przestrzeń do refleksji długo po odłożeniu książki. Materiał promocyjny GW Foksal
To książka, w której odnajdzie się każda z nas. Warto wejść z nią w nowy rok
Zmagania, upadki, strata, ale też podnoszenie się i sukcesy – to wszystko wpisane jest w życie każdego z nas i tej solidarności doświadczeń można czerpać siłę. Jak znaleźć światełko, kiedy wydaje się, że otacza nas tylko ciemność? Książka „Wolta. Opowieść o kobietach w zmianie” Joanny Gierak-Onoszko jest zapisem drogi wielu silnych, dzielnych kobiet. Niesie nadzieję i jest potężnym dowodem na to, że zawsze, ale to zawsze można coś zrobić.
„Wolta” to nie tylko reportaż o przemianie, lecz także książka o kobiecym odzyskiwaniu własnego głosu. Czasem jest to głos zmieniony przez życiowe doświadczenia, ale wciąż należy do ich właścicielek. Czy w trakcie pracy był taki moment, kiedy szczególnie to poczułaś? Joanna Gierak-Onoszko: To książka o zmianie, w której odnajdzie się każdy i każda, kto kiedykolwiek chciał albo musiał zmienić swój los. Przełom roku to dobry czas na robienie postanowień – kto z nas nie chce zmienić swego życia na lepsze? Kto z nas choć raz nie musiał poradzić sobie z kryzysem? Łatwiej to zrobić, kiedy widzi się swoją sprawczość. Praca nad „Woltą” to także zapis drogi do samej siebie. Oczywiście, wyraźnie czułam tę siłę płynącą z dobywania własnego głosu. Pamiętam dobrze chwile, kiedy te niezwykle poruszające opowieści wybrzmiewały najdonośniej. Paradoksalnie, nie były to momenty wyznań, ale ciszy w naszych rozmowach. Ale nie takich pauz, których byśmy się spodziewali, czyli na przykład momentów odpoczynku, które następowały po najbardziej wymagających opowieściach. Zazwyczaj była to cisza tuż przed tym, kiedy padły te najważniejsze zdania. Taki moment koncentracji, ale też zawahania, zebrania w sobie wszystkich sił. Trochę jak zaczerpnięcie oddechu i spięcie mięśni przed oddaniem skoku. To ważny moment w pracy reportera. Trzeba umieć wytrzymać to milczenie, nie wolno poganiać, nie wolno zagadać. Jak mówi jedna z kobiet w książce, zadaniem lekarza jest wytrzymać milczenie pacjenta. Tak samo myślę o reporterach, dlatego jestem ogromnie wdzięczna bohaterkom „Wolty”, że nie bały się odsłonić i pokazały się w takich momentach. Wszyscy możemy czerpać z tych doświadczeń. Wspólne przechodzenie przez trudności jest mniej straszne. W książce bohaterki mierzą się z bardzo trudnymi uczuciami, m.in. poczuciem winy, wstydu lub lęku — które z tych uczuć najmocniej rezonowało z Tobą jako kobietą, nie tylko jako reporterką? – Chyba wstyd jest tą najbardziej demokratyczną emocją. Dobrze ją tu w Polsce znamy, szczególnie my, kobiety. Mieszka z nami od pokoleń; latami dbały o niego szkoły, instytucje, domy – i te, w których kobiety dorastały, a potem czasem te, które same tworzyły. Na szczęście to się zmienia. Coraz częściej przekonujemy się, że czasy, kiedy byłyśmy śliczne i posłuszne, żeby posłużyć się tytułem porażającego reportażu Mariusza Szczygła – cóż, te czasy coraz częściej są już przeszłe dokonane. Kobiety przekonują się, że wstyd i umniejszanie sobie niepotrzebnie odbiera nam sprawczość, godność i siłę. Uczy nas posłuszeństwa, uległości i ciszy. Nie robić kłopotu, nie zawracać sobą głowy, na wszystko się godzić. Słyszymy: lepiej będzie, jeśli zrobisz to czy to. Dlatego warto zadać sobie pytanie: komu? Komu będzie lepiej? Bohaterki „Wolty” pokazują, że umiały znaleźć w sobie siłę, by te dawne zasady zakwestionować, odrzucić role napisane dla nich cudzą ręką, nie zgodzić się grać dalej kartami, które los wcisnął im do rękawa. Wspaniale było móc obserwować te przemiany. A jakie emocje dominowały w Tobie, kiedy opuszczałaś spotkania z bohaterkami? I czy może musiałaś czasem „przepracować” w sobie poznane historie? Na pewno wychodziłam z tych spotkań zmieniona, poruszona, bo każda z historii jest niezwykłym zapisem ludzkich losów, głęboko humanistycznego doświadczenia. Każdy, kto ma serce, przeżyje te historie w swoim rytmie, ale na pewno ich nie zapomni. Z naszych spotkań wychodziłam zawsze na miękkich nogach, uważnie niosąc w rękach historie, którymi właśnie podzieliły się ze mną bohaterki. Szłam ostrożnie, żeby niczego nie zgubić, nie uszkodzić. Najczęściej od razu siadałam w aucie albo nawet na najbliższej ławce, brałam do ręki zeszyt i notowałam szybko to, czego nie zdążyłam zapisać – impresje, wrażenie, jakieś powidoki z naszych rozmów. Detale, które z każdą minutą mogą uciec z głowy. Aktywne słuchanie to bardzo ciężka, wyczerpująca fizycznie praca. Łatwo zgubić koncentrację, a w reportażu ważne są szczegóły. Nie mogę napisać, co mi się wydawało. Muszę oprzeć się na tym, co widziałam i słyszałam. Czy w którejś z opowieści zobaczyłaś odbicie własnych doświadczeń— coś, co sprawiło, że „Wolta” stała się dla Ciebie tym bardziej osobistą podróżą? Och, wszystkie te rozmowy, na których opiera się książka, to nie były wywiady, lecz dobre spotkania, głębokie i osobiste wymiany myśli. Z każdej z rozmów wychodziłam z poczuciem, że choć jako kobiety jesteśmy tak różne, łączy nas niezwykła wspólnota doświadczeń. Choć bohaterki „Wolty” pochodzą z różnych porządków, ja sama odnajduję się absolutnie w każdej z tych historii. Przy każdym rozdziale mogłam powiedzieć: wiem, jak to jest, choć miałam przecież inaczej. Jednak istnieje uwspólnione doświadczenie przechodzenia przez kryzys oraz szukania oparcia w sobie i w bliskich. Myślę, że to także dlatego, że doświadczenie straty, a także doświadczenie podnoszenia się po kryzysie jest czymś głęboko uniwersalnym. Dotyczy każdego i każdej z nas, chociaż na różnych etapach życia i w różnych odsłonach. Który fragment kobiecej drogi w „Wolcie” uważasz za najbardziej uniwersalny — taki, z którym mogłaby utożsamić się niemal każda kobieta? Chyba ten moment, kiedy daje o sobie znać imperatyw życia. Kiedy w chwilach zwątpienia, w czasach nadciągających zmian i złej pogody, przychodzi gotowość do sprzeciwu i działania wbrew prognozom, czasem nawet wbrew rachunkowi prawdopodobieństwa. Taki moment pojawiał się w każdej z opisywanych przeze mnie historii. Żadna z tych kobiet nie była bezradna, choć stawały w obliczu sytuacji granicznych. To dlatego „Woltę” uważam za reporterski przewodnik po wychodzeniu z ciemności. Co ciekawe, nie zdecydowałam się na wskazanie czytelnikom, w którym momencie dochodzi do tej tytułowej wolty. Być może każdy z nas zobaczy tę zmianę w innym momencie. Być może ten punkt przegięcia zaznaczymy samodzielnie, ta iskra rozbłyśnie w różnych miejscach. Nie zawsze wielka zmiana jest widoczna od razu, czasem to dłuższy proces. Ale to podnoszenie się w kryzysie i negocjowanie nowego życia jest czymś absolutnie uniwersalnym. Każda ze znanych mi kobiet ma za sobą takie doświadczenie. Czasem dotyczy ono życia osobistego: związku, macierzyństwa, walki o dziecko. Czasem zawodowego. Zawsze jednak chodzi o godność, sprawczość i niegasnącą nadzieję. Czy myślisz, że istnieje w ogóle coś takiego jak klucz do kobiecego doświadczenia zmiany? Chodzi o coś, co byłoby wspólne dla nas wszystkich – coś co jest w każdej z nas, chociaż możemy nie zdawać sobie z tego sprawy. W liceum uczyłam się łaciny. Viva znaczy „niech żyje”, od vivere, czyli „żyć”. Radosny okrzyk, afirmacja życia. To właśnie jest klucz do tego doświadczenia zmiany – pragnienie życia. Bliskie jest mi hasło Zofii Nałkowskiej, pisarki znanej też z prokobiecych postulatów. Nałkowska mawiała: chcemy całego życia! Chcemy prawa do edukacji, wolności w życiu osobistym, prawa do decyzji o macierzyństwie, do rozwoju zawodowego. Chcemy pełni życia, bo mamy je jedno. Bohaterki „Wolty” dobitnie pokazują, że w sytuacjach trudnych, krytycznych, wręcz granicznych, też chcą całego życia dla siebie i ukochanych przez siebie ludzi. Walczą o to pazurami, walczą zaciekle i bez końca. Dlatego uważam, że to doświadczenie zmiany, które nas dotyka w sposób uniwersalny, jest możliwe do przejścia dzięki temu imperatywowi, by żyć w najpełniejszym możliwym wymiarze. Czasem taka zmiana jest planowana, wyczekana, a czasem bierze za rękę i nie pyta, czy chcemy iść, jak mówi jedna z bohaterek w książce. Jednak gotowość, by ze zmianą stanąć oko w oko i przeżyć w pełni to doświadczenie, jest moim zdaniem dowodem na istnienie nadziei. Czy praca nad „Woltą” zmieniła zatem Twój sposób patrzenia na kobiecą solidarność, relacje między kobietami? Pisałam tę książkę z miejsca zmiany – silna doświadczeniami, których mnie samej życie nie skąpiło, ale też historiami innych kobiet. Im jestem starsza, tym mocniej te kobiety we mnie istnieją i pracują. Z wiekiem zdaję sobie sprawę z siły tych doświadczeń. Cieszę się, że mogę wybrać, z których chcę skorzystać, a które z ulgą zostawiam za sobą. Ta wspólnota doświadczeń – kryzysu, straty, nadziei, odbudowywania się po pożarze – jest czymś uniwersalnym i bardzo krzepiącym. Czy jest w tym solidarność? Nie zawsze, nie ona mnie zresztą tu pociąga. Jako reporterka szukam raczej mechanizmów, które pozwalają przebrnąć przez mrok i znaleźć w nim nadzieję. To chyba najważniejsze zadanie, jakie stoi przed literaturą non-fiction. Nawet jeśli rzeczywistość bywa trudna, to należy nieustępliwie szukać dobrej drogi, nadziei, tych przynoszących ulgę szczelin istnienia. „Wolta” jest więc zapisem takiej drogi wielu silnych, dzielnych kobiet. Niesie nadzieję i jest potężnym dowodem na to, że zawsze, ale to zawsze można coś zrobić. To ważna lekcja, z którą dobrze wejść w nowy rok. Materiał promocyjny marki GW Foksal
O sile kobiet i drapieżnikach w ludzkiej skórze
Izabela Janiszewska, autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych, w najnowszej książce „Nieznajomi” zabiera czytelników do świata, w którym codzienność skrywa mrok, a największe zagrożenia potrafią kryć się za najcieplejszym uśmiechem. W szczerej rozmowie opowiada o sile kobiet, empatii, drapieżnikach w ludzkiej skórze i o tym, dlaczego nawet w mroku warto wciąż szukać światła. Twoja nowa książka „Nieznajomi” zaczyna się od mocnej, niemal filmowej sceny. Czy to od emocji, obrazu, czy może pytania o ludzką naturę zaczyna się dla Ciebie każda historia? Każda opowieść zaczyna się w zupełnie innym miejscu. Czasem od bohatera, innym razem od prawdziwej historii, która uwiera i nie daje zasnąć, a niekiedy od myśli czy refleksji i chęci zrozumienia tego, skąd w człowieku bierze się zło. W dedykacji napisałaś: „Kobietom, by uważały na siebie w świecie pełnym drapieżników” – to brzmi jak ostrzeżenie, ale i manifest. Co chciałaś przekazać kobietom, które sięgną po tę książkę? W jednej ze scen w „Nieznajomych” nawiązuję do słynnego zdjęcia niemiecko-australijskiego artysty Helmuta Newtona zatytułowanego „Krokodyl pożerający balerinę”. Ta fotografia w pełni oddaje to, o czym jest książka, o pięknych i kruchych istotach, które wpadają w sidła bestii. Pisałam tę historię z myślą o tym, by ustrzec kobiety przed takim losem i by żadna z nich nie została pożarta przez przyczajone wokół drapieżniki. Ludzie od wieków boją się lwów i tygrysów, ale często zapominają, że to człowiek potrafi być najgroźniejszym, a przy tym najbardziej nieprzewidywalnym drapieżnikiem. W „Nieznajomych” codzienność staje się niepokojąca – dom, relacja, sąsiedztwo. Czy chciałaś pokazać, że największe zagrożenia często rodzą się tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej? Jeden z popularnych autorów kryminałów, Mieczysław Gorzka, powiedział, że dla niego ta książka to opowieść o potworach, ale nie takich z horrorów, z zębami ociekającymi krwią, przerażających wyglądem czy wydających straszne odgłosy. „Nieznajomi” to książka o potworach, które mają miłe, sympatyczne twarze, są uprzejme, mówią nam dzień dobry, mijają się z nami na ulicy, głaszczą nasze dziecko albo piją z nami herbatę. Nie uważam, by największe zagrożenia czyhały na nas tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej, ale jestem przekonana, że jeśli spotkają nas właśnie w tej bezpiecznej przestrzeni, to wywołują o wiele większy wstrząs, bo zupełnie się ich nie spodziewamy. Chcemy wierzyć, że potrafimy odróżnić dobro od zła i w porę umknąć przed tym ostatnim, ale zapominamy, że potworność wcale nie musi mieć brzydkiej twarzy. Często to za najmilszymi obliczami kryją się najstraszniejsze intencje. Twoje bohaterki są zranione, ale nie bezbronne. Czy właśnie w zdolności podnoszenia się po upadku widzisz prawdziwą kobiecą siłę? Zdecydowanie tak. Wierzę, że ogromną częścią siły jest zdolność przyznania się do tego, że ma się również słabości. Moje bohaterki nie są idealne, zdarza się im błądzić, podejmować niewłaściwe decyzje, ale jednocześnie mają w sobie moc, by przyznawać się do tych porażek, wyciągać z nich wnioski i z wiarą w siebie iść dalej przez życie, mądrzejsze o zdobyte doświadczenia. Wszyscy w życiu się potykamy, ale to sposób, w jaki podniesiemy się z tych upadków, decyduje o tym, kim ostatecznie się staniemy. Może dlatego serwuję kobietom w moich książkach tak wiele wyzwań, bo staram się je zahartować i przygotować na niespodzianki losu. W Twoich książkach przemoc bywa ukryta pod pozorami normalności. Jak to jest przez miesiące wchodzić w ten mrok i jednocześnie nie stracić wiary w człowieka? Kiedy piszę, jestem w pełni skupiona na procesie twórczym. Liczy się dla mnie utrzymanie dramaturgii, budowanie napięcia i intrygujące rozwijanie historii. Wiem, że tekst, który wystukuję na klawiaturze, jest fikcją, że to nie dzieje się naprawdę i dzięki temu nawet najmroczniejsze fabuły nie są w stanie mnie dotknąć. Trudniej jest, gdy przygotowuję się do pisania książki, gdy robię research, czytam reportaże, fora internetowe, rozmawiam z ekspertami i zagłębiam się w mrok tak głęboki, że później dręczą mnie koszmary. Wtedy rzeczywiście bywa, że na moment moja wiara w ludzi się chwieje. Mam jednak to szczęście, że na co dzień otacza mnie ogrom jasnych osób, dzięki którym szybko odzyskuję równowagę. Twoje postaci są niezwykle prawdziwe – ich lęk, wstyd, złość. Skąd czerpiesz tę emocjonalną autentyczność: z obserwacji innych, z własnych doświadczeń, czy z dziennikarskiej empatii? Trudno mi na to odpowiedzieć, bo właściwie nie wkładam w ten proces żadnego specjalnego wysiłku. Myślę, że piszę tak, jak czuję, i że to w dużej mierze moja głęboka wrażliwość, która bywa zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, pomaga mi tworzyć takie autentyczne emocjonalnie postaci. O ludziach wysoko wrażliwych mówi się, że intensywniej niż inni przetwarzają bodźce zmysłowe, emocjonalne i społeczne, staram się więc wykorzystywać ten dar najlepiej, jak potrafię. i uważać na jego mroczne strony, bo osobom o tym profilu zdarza się skłonność do nadmiernej analizy, a to już prosta droga do zatracenia. W recenzjach często pojawia się zdanie, że potrafisz „otworzyć czytelnika od środka”. Czy czujesz odpowiedzialność za emocje, które wywołujesz swoimi historiami? Nie. Przez lata czytania literatury psychologicznej, rozmów z ekspertami oraz własnej terapii uczyłam się, że to, za co odpowiadamy, to nasze działania, słowa, intencje, czyny, ale nie jesteśmy w stanie kontrolować uczuć innych osób. Kiedy piszę, nigdy nie wiem, na jaki grunt padnie moja historia, czy ktoś przeżył coś podobnego i doświadczy wstrząsu, czy może poczuje się wreszcie zrozumiany. Mając świadomość tego, gdzie kończą się granice mojego wpływu, staram się profesjonalnie podchodzić do swojej pracy i za każdym razem wykonywać ją z wyczuciem i zaangażowaniem. Opisuję trudne rzeczy w najdelikatniejszy sposób, nie epatuję krwią, nie bawi mnie fetyszyzowanie przemocy ani nakręcanie niezdrowych emocji sensacją czy krzywdą. Chcę jedynie zrozumieć, co musi się stać w człowieku, że pewnego dnia pęka i decyduje się przejść na tę ciemną stronę mocy. Jak wygląda moment po napisaniu ostatniego zdania – potrafisz zamknąć za sobą ten świat, czy Twoi bohaterowie zostają z Tobą jeszcze długo? Moja rzeczywistość jest tak absorbująca, że właściwie nie ma dnia, by nie wyciągała po mnie swoich macek. Dlatego po skończeniu książki bohaterowie jak najszybciej muszą odejść i ustąpić miejsca prawdziwym herosom mojego życia, najbliższym, którzy fundują mi nieustanny kurs odporności psychicznej i przyspieszonego samorozwoju, a jednocześnie są sensem mojego życia. Są jednak tacy bohaterowie, którzy narodzili się ze mnie i otrzymali w spadku wiele moich cech, oni niekiedy towarzyszą mi w codzienności. I wreszcie – co chciałabyś, by czytelnicy wynieśli z tej książki? Jaką myśl chciałabyś im zostawić, gdy odłożą „Nieznajomych” na półkę? Żeby tylko jedną (śmiech). Że to nie ofiary powinny się wstydzić, tylko oprawcy. Że zło potrafi ubierać zwodnicze maski i że trzeba uważać na krokodyle, zwłaszcza te, które lubią pożerać baleriny.
„MARA”. Premiera nowej powieści Małgorzaty Domagalik
Małgorzata Domagalik, po czterech latach wraca z odważną i zaskakującą erotyczną śmiałością, powieścią o niezależności, pragnieniu wolności i radzeniu sobie z samotnością. Odważną opowieścią o wolności wyboru i przekraczaniu obyczajowych granic w poszukiwaniu bliskości z drugim człowiekiem.
W nowej powieści Małgorzata Domagalik prowadzi z czytelnikami książki wyrafinowaną grę, którą jak partie szachów rozgrywa jej główna bohaterka, nieoczekiwanie uwikłana w miłosny trójkąt. „MARA", to emocjonujący zapis namiętności, rozciągnięty między Warszawę, fińskie krajobrazy i atmosferę Berlina. Jego bohaterowie za wszelką cenę próbują odnaleźć się w świecie ukrytych pragnień i relacji, w których porażka bywa spełnieniem najodważniejszych marzeń. Seks zaś nie musi oznaczać miłości, a tej bywa nie po drodze z wiernością. „MARA" to także kobiecy manifest, któremu towarzyszy pewność, że w życiu można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. „Samotność się mnie nie boi", to tytuł książki w książce, którą pisze bohaterka „MARA" i swego rodzaju poradnik radzenia sobie i czerpania siły z życia w pojedynkę. „MARA" – prowokuje, porusza, podnieca Małgorzata Domagalik o „MARZE": Grzech lubi ciszę, a niewierności łatwiej ukryć się w mroku. To wtedy, gdy pożądanie walczy z rozumem, a pragnienie nic sobie nie robi z rozsądku. MARA, tak ma na imię główna bohaterka tej historii, mogłaby być każdą z Nas. W życiu przecież można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. Trzeba się tylko odważyć i otworzyć kolejne drzwi we własnej opowieści życia. Tylko tyle, czy aż tyle… Paweł Wilczak narrator książki o MARZE: Erotyzm, jako zaskakująca metafora życiowego wyboru: Jak się okazało opowieści o kobiecie niezależnej i bezkompromisowej, zwłaszcza wobec samej siebie. To co zaintrygowało mnie w tej książce, to wielowymiarowe podejście głównej bohaterki do miłości, emocji, seksu i mężczyzn, których nieoczekiwanie spotyka w życiu. Także, to graniczące z pewnością przekonanie, że erotyczna gra między kobietą a mężczyzną, łącząca kochanków namiętność zdaje się nie mieć wieku i obyczajowych granic. Nie zna poczucia wstydu i nic sobie nie robi z przyjętej definicji grzechu. Wzajemne fascynacje, pożądanie i bezwarunkowe poddanie się zmysłom, to droga jaką podąża MARA. Miłość - tęsknota za nią, ale i ucieczka przed uczuciami – sąsiaduje z samotnością, która cierpliwie czeka na każdego z nas. Nie stroi min nie przybiera póz i nie godzi się na fałsz. Jest prosta i czysta. W odróżnieniu od miłości, która czasami gaśnie, ta nigdy cię nie zawiedzie a bywa, że okaże się pomocna. O tym przeczytałem i to wszystko znalazłem w MARZE. Bezpruderyjnej opowieści o kobiecie, która pewnego dnia zdecyduje o życiu, z którego nie musi się tłumaczyć. Za gra o pełną pulę. Przeczytajcie. „MARA” to pierwsza polska powieść obyczajowa w Polsce, w której treść łączy się z muzyką za pomocą kodów QR. MARA gra emocjami. Czytelnicy mogą skanować kody umieszczone w tekście i słuchać utworów towarzyszących bohaterom. Dzięki temu książka staje się pełniejszym doświadczeniem – pozwala głębiej wejść w świat emocji i namiętności MARY. Książka MARA jest wydawana w modelu self-publishingu oraz w formie preorderu, co daje czytelnikom możliwość wcześniejszego zamówienia tytułu. Cały proces wydawniczy prowadzony jest niezależnie, bez udziału tradycyjnego wydawcy. Projekt ten ma charakter unikalny i nowatorski w Polsce – książka, jako osobna marka i projekt, debiutuje z własnym profilem w mediach społecznościowych: @mara_ksiazka. To właśnie poprzez ten kanał autorka nawiązuje interakcję z czytelnikami, dzieli się fragmentami powieści i zaprasza do wejścia w świat Mary. Książka dostępna w sprzedaży tylko na: www.mara.pl Dostępne pakiety z e- bookiem oraz limitowana edycja – z personalizowaną dedykacją i wybranym przez autorkę cytatem. Premiera powieści „MARY” Małgorzaty Domagalik już za nami! W czwartek, 24 października, w klimatycznych wnętrzach Sheraton Sopot Hotel, Małgorzata Domagalik świętowała wraz z czytelnikami premierę swojej najnowszej powieści „MARA”. Wieczór wypełniły emocje, słowa i bliskość – autorka opowiedziała o książce, która powstała nocą, z potrzeby opowiedzenia o miłości gwałtownej, namiętności i samotności – tej będącej często wyborem, a nie porażką. Fragmenty powieści w mistrzowskiej interpretacji Pawła Wilczaka poruszyły publiczność, a rozmowa z autorką o poszukiwaniu wolności i prawdy zgromadziła liczne grono czytelników. „MARA” to historia kobiecej niezależności, odwagi i subtelnej gry uczuć – rozgrywającej się na styku Warszawy, fińskich pejzaży i Berlina. To opowieść, która hipnotyzuje i prowokuje do refleksji, także dzięki unikatowej formie: książce towarzyszy ścieżka dźwiękowa dostępna poprzez kody QR, pozwalająca jeszcze głębiej zanurzyć się w świecie emocji bohaterów. Premiera zakończyła się mottem: „W życiu można mieć wszystko, ale nie równocześnie.” Goście mieli okazję spotkać się z autorką, zdobyć dedykację oraz nabyć limitowaną edycję książki, dostępną wyłącznie online na stronie www.mara.pl. Czytelniczki po premierze napisały: Te słowa doskonale oddają moc, z jaką „MARA” odsłania prawdę o namiętności, intymności i samotności. Materiał promocyjny Arskom
„Napisałaś książkę i chcesz ją wydać?” – rozmowa z Katarzyną Ławską z Wydawnictwa Poligraf
VIVA: Kim jest dziś Autorka, która trafia do Wydawnictwa Poligraf? Katarzyna Ławska: Najczęściej to dojrzała kobieta, która domyka ważny rozdział albo świadomie otwiera nowy. Pisze powieść, pamiętnik, poradnik, książkę kulinarną. Ma gotowy tekst i chce zobaczyć go w formie prawdziwej książki – pięknie wydanej i dostępnej w księgarniach. Szuka partnera, który przeprowadzi ją od pliku do półki w księgarni w sposób profesjonalny i spokojny. VIVA: Dlaczego teraz jest dobry moment, żeby zrobić ten krok? K.Ł.: Bo książka to nie tylko spełnione marzenie. To narzędzie – do budowania rozpoznawalności, pozycji eksperckiej, rozwoju kariery i, oczywiście, do zarabiania pieniędzy. U nas mówimy wprost: dobrze przygotowana i wydana książka potrafi otworzyć drzwi, do których wielu osobom nawet nie przyszłoby do głowy zapukać. VIVA: Co konkretnie zapewnia Poligraf? K.Ł.: Kompleksową opiekę – od redakcji i korekt, przez indywidualny projekt okładki, skład i przygotowanie do druku, aż po sam druk oraz dystrybucję do największych sieci księgarskich i księgarni internetowych. Zapewniamy również przejrzysty system rozliczeń w Strefie Autora, gdzie można na bieżąco śledzić sprzedaż książki. Zwykle mówimy o około 3 miesiącach od startu do gotowej książki, w zależności od parametrów publikacji i zakresu prac. Zajmujemy się również przygotowaniem i wprowadzeniem na rynek e-booka oraz audiobooka. Co najważniejsze, Autorka zachowuje realny wpływ na wszystkie kluczowe decyzje w trakcie procesu wydawniczego. VIVA: Jak wygląda pierwszy kontakt i wycena? K.Ł.: Wysyłasz całość lub 25–30 stron z krótkim opisem i informacją o objętości. Odpowiadamy bezpłatną kalkulacją i planem wydania: rekomendacje redakcyjne, harmonogram, wstępny termin premiery. Jeśli chcesz, rozkładamy koszty na wygodne, nieoprocentowane raty – to częste rozwiązanie. Wystarczy, że prześlesz całość tekstu lub ok. 25–30 stron z krótkim opisem i informacją o planowanej objętości. W odpowiedzi otrzymasz bezpłatną kalkulację oraz wstępny plan wydania, który obejmuje m.in. rekomendacje redakcyjne, harmonogram prac i propozycję terminu premiery. Na życzenie możemy także rozłożyć koszty na wygodne, nieoprocentowane raty – to rozwiązanie wybierane przez wielu Autorów. VIVA: A dystrybucja? Czy książka faktycznie trafia do sprzedaży? K.Ł.: Tak. Wprowadzamy tytuł do ogólnopolskiej sieci sprzedaży – w tym do dużych podmiotów (np. Empik) oraz wielu księgarń internetowych. Zapewniamy też egzemplarze obowiązkowe do bibliotek narodowych – Twoja książka będzie wiecznie przechowywana w zasobach najważniejszych bibliotek w kraju. VIVA: Wiele Czytelniczek pyta o przykłady self-publishingu. Czy to naprawdę działa? K.Ł.: Działa – i to od dawna. Wśród autorów, którzy finansowali sami swoje książki, są m.in.: Mark Twain, Lewis Carroll, George Bernard Shaw, Marcel Proust, Edgar Allan Poe, Rudyard Kipling, Erich von Däniken. W Polsce własnym sumptem wydawali m.in. Juliusz Słowacki, Adam Mickiewicz, Aleksander Fredro, Witold Gombrowicz. A są i tacy, którzy wydają we własnych wydawnictwach – Andrzej Stasiuk, Katarzyna Grochola, Tomasz Sekielski, Wojciech Cejrowski, Olga Tokarczuk, Bogusław Wołoszański. To nie plan B. To pełnoprawna ścieżka. VIVA: Na Waszej stronie www.wydawnictwopoligraf.pl macie sekcję „Czy wiesz, że…”. Co z niej warto zapamiętać? K.Ł.: Pięć rzeczy: 1) Wielu klasyków zaczynało od self-publishingu – to normalna droga, nie wyjątek. 2) Wielkie tytuły bywały odrzucane – upór i niezależne wydanie często otwiera później drzwi (historia jak z „Harrym Potterem”). 3) Twoja książka zostaje na zawsze – egzemplarze w Bibliotece Narodowej i Jagiellońskiej gwarantują trwały ślad. 4) Pracuje dla Ciebie doświadczony zespół – redaktorzy i korektorzy z silnym warsztatem, m.in. z doświadczeniem z Ossolineum. 5) Druk + e-book + audiobook – równoległe wydanie i obecność w największych księgarniach internetowych zwiększa zasięg i sprzedaż. VIVA: A rozliczenia? Czy self-publishing oznacza, że wszystko jest „na mojej głowie”? K.Ł.: Nie w naszym przypadku. Autorka finansuje wydanie, ale ma największy udział we wpływach ze sprzedaży – niemal 40%. Dbamy o jasną komunikację i regularne, przejrzyste rozliczenia. Co istotne, prawa autorskie i cały nakład pozostają po stronie Autorki – to ona decyduje o dalszych działaniach. VIVA: Co z okładką i nazwiskiem na okładce? K.Ł.: Projekt okładki przygotowujemy indywidualnie, na podstawie pomysłu Autorki. Pomagamy w doborze materiałów oraz odpowiednim opisie książki. Na życzenie Autorki mamy możliwość wydania publikacji pod pseudonimem. VIVA: Jakie gatunki najczęściej wydajecie? I czy publikujecie e-booki? K.Ł.: Najczęściej powieści, wspomnienia, poradniki i kulinaria. Ale jesteśmy otwarci na każdy rodzaj literatury. E-book? Bardzo często – równolegle z drukiem. Audiobook – również, ale chwile po wydruku książki. VIVA: Najbardziej poruszająca historia z Wydawnictwa Poligraf? K.Ł.: Jedna z najbardziej poruszających historii, jakie zapamiętamy na zawsze. Zgłosiła się do nas kobieta – matka, która straciła swoje największe szczęście – dziecko. Po czasie odnalazła tekst napisany przez syna i zadała jedno, bardzo ważne pytanie: „Czy pomożecie spełnić jego ostatnie marzenie?” To były trudne rozmowy, wiele emocji, łzy i wzruszenie... Ale finał był piękny – udało się — chłopiec zostawił cząstkę siebie dla innych. Książka została wydana i spotkała się z dużym zainteresowaniem, a my do dziś pozostajemy z Autorką w kontakcie. To właśnie dla takich chwil warto robić to, co robimy. VIVA: Zróbmy krótkie „krok po kroku” dla Czytelniczki VIVY, która ma gotowy tekst. K.Ł.: 1. Wyślij plik (Word lub inny edytor) – może być całość albo 25–30 stron + informacja o objętości. 2. Odbierz kalkulację i plan – bezpłatnie: rekomendacje redakcyjne, koszty, terminy. 3. Redakcja, okładka, skład – pracujemy, konsultujemy, akceptujesz. 4. Druk i dystrybucja – realna obecność w sieciach i księgarniach online. 5. Sprzedaż i rozliczenia – Strefa Autora, regularne raporty, dobry zysk dla Ciebie. VIVA: Co powiedziałaby Pani komuś, kto wciąż się waha? K.Ł.: Powiedziałabym, że najtrudniejszy jest tylko pierwszy krok. W praktyce to często po prostu wysłanie maila z tekstem, czasami przed - krótka rozmowa. Później większość pracy przejmujemy my. A największą nagrodą jest ten wyjątkowy moment, gdy trzymasz w rękach swoją książkę – czujesz zapach druku, ciężar papieru, widzisz swoje nazwisko na okładce i dostajesz gratulacje od bliskich. Tego uczucia nie da się z niczym porównać! Pierwszy krok: wyślij swój tekst na biuro@wydawnictwopoligraf.pl lub wejdź na WydawnictwoPoligraf.pl i skorzystaj z formularza. Bezpłatna konsultacja • Realna dystrybucja • Raty 0% • 40% wpływów dla Autorki _______________________________________________________________________________________ Materiał został opublikowany na zlecenie Wydawnictwa Poligraf.
Śladami Poirota po Nilu. Ta jedna podróż pokaże Egipt jak z powieści Agathy Christie
Zamiast oglądać Egipt z okien autokaru – wskocz na pokład statku jak Herkules Poirot. Rejs po Nilu to podróż w czasie i klimacie, który Agatha Christie znała z autopsji.
Marzysz o urlopie innym niż wszystkie? Zamiast kolejnych wakacji all inclusive w Hurghadzie czy Marsa Alam wybierz inny rodzaj wakacji w Egipcie – rejs po Nilu. To jedna z najbardziej niecodziennych, eleganckich i zarazem romantycznych form podróżowania. To coś więcej niż zwiedzanie – to zanurzenie się w historii, mitach i klimacie dawnych czasów. Przemierzając Egipt z pokładu parowca, można poczuć się jak bohater powieści Agathy Christie. To właśnie ona opisała tę trasę w „Śmierci na Nilu”, inspirowana własnymi podróżami z mężem-archeologiem. Dziś można podążyć jej śladami – odwiedzić te same hotele, świątynie, a nawet zamieszkać w tej samej kajucie co Herkules Poirot. Takiego urlopu nie da się porównać z żadnym innym – jest pełen słońca, tajemnicy i niezapomnianych krajobrazów. ZOBACZ TEŻ: Namiętność, zbrodnia i zagadka. „Śmierć na Nilu” już od piątku 11 lutego tylko w kinach! Jak Agatha Christie zakochała się w Egipcie (i truciznach) „Pomysły na książki najczęściej pojawiają się podczas zmywania, bo to zajęcie tak głupie, że zawsze rodzi we mnie myśl o zabójstwie”, mówiła Agatha Christie, najsłynniejsza pisarka kryminałów. Ale pomysł na „Śmierć na Nilu nie zrodził się wcale przy kuchennym zlewozmywaku. Agatha dokładnie wiedziała o czym pisze, zarówno jeśli chodzi o morderstwa, jak i o Egipt i rejs po Nilu. Doświadczenie zdobywała osobiście. Oczywiście nikogo nie zamordowała, ale podczas I wojny światowej pracowała w szpitalu, a potem w aptece i właśnie wtedy zaczęła zgłębiać tajniki… trucizn. To zafascynowało ją do tego stopnia, że w jej książkach wielu morderców korzysta z tego sposobu. Od 1920 roku kiedy napisała „Tajemniczą historię w Styles” do „Śmierci na Nilu” upłynęło siedemnaście lat, a słynny detektyw Hercules Poirot zdołał rozwiązać czternaście zagadek. Zresztą nie była to pierwsza wyprawa Herculesa Poirot. Słynny belgijski detektyw mieszkający na stałe w Londynie z obsesją porządku i symetrii podróżował po świecie szlakiem swojej twórczyni. Christie bowiem 11 września 1930 roku po raz drugi wyszła za mąż. Jej wybrankiem został Max Mallowan, brytyjski archeolog odkrywający tajemnice Bliskiego Wschodu, kierujący między innymi wykopaliskami w północnej Mezopotamii. Christie często żartowała: „Archeolog to najlepszy mąż, jakiego można sobie wyobrazić. Im starsza staje się żona, tym bardziej wzrasta jej wartość w oczach męża”. Tak więc i Hercules Poirot w ślad za nimi trafił do Mezopotamii do obozu archeologów, podróżował Orient Expressem ze Stambułu do Londynu, szukał mordercy w Dolnie Królów i oczywiście na Nilu. CZYTAJ TAKŻE: Agatha Christie pisała kryminały, ale w życiu była bohaterką tragicznego romansu Egipt oczami Agathy Christie – zachwyt, który przyszedł z czasem Podczas pierwszego pobytu w Egipcie Agatha nie zachwyciła się tym miejscem. W wydanej w 1965 roku autobiografii pisała: „Nie miałam najmniejszej ochoty na oglądanie cudów starożytności i muszę powiedzieć, jestem wdzięczna matce, że mnie tam nie zabrała. Klejnoty Egiptu, Luksor i Karnak, olśniły mnie mniej więcej dwadzieścia lat potem. Jakże wiele by straciły, gdybym oglądała je wtedy - obojętnymi oczami”. I rzeczywiście, podczas podróży w towarzystwie męża pisarka zachwyciła się i Luksorem i Karnakiem czemu dała wyraz w powieści. „Tak mnie to wszystko zachwyca! Czarne skały Elefantyny, i to słońce, i łodzie na rzece. Jak dobrze jest żyć!” wychwalała Egipt ustami Herculesa Poirota. Nic dziwnego, że „Śmierć na Nilu” do dzisiaj jest najlepszą reklamą jaką tylko można sobie wymarzyć. Rejs po Nilu jak za czasów Poirota – luksus, historia i tajemnica Jak mawiał jeden z bohaterów książki Tim Allerton Egipt to „prawdziwe ciepło, nieruchome piaski, Nil”. Jeśli więc chcecie sprawdzić czy miał rację, a przy okazji cofnąć się w czasie i odbyć podróż śladem Agathy, Herculesa i innych bohaterów powieści udajcie się do Asuanu. Tam na przeciwko wyspy Elefantyny znajduje się słynny hotel The Old Cataract, w którym mieszkali bohaterowie. Wiktoriański budynek wzniesiony w 1899 roku upodobali sobie car Mikołaj, Winston Churchill, Howard Carter, Margaret Tatcher, Francois Mitterand, Agatha Christie i księżna Diana, a do dzisiaj okupowany jest przez wielbicieli luksusu i fanów Herculesa Poirota. Teraz nazywa się Sofitel Legend Old Cataract, a ceny noclegów wahają się od pięciuset do prawie dwóch tysięcy złotych za noc. Codziennie można spotkać przed nim turystów dzierżących w dłoniach egzemplarze książki i zaczytujących się w jego opisach. A potem zaokrętujcie się na zwodowany w 1885 roku statek SS Sudan, na którym w 1978 roku kręcono zdjęcia do filmu z Peterem Ustinovem i podziwiajcie Egipt i jego życiodajną rzekę, o zaskakująco niebieskim kolorze wody w ciągu dnia, a w nocy czarną jak smoła. Spójrzcie jak oni ku czarnym, połyskującym skałom na Nilu: „W świetle księżyca wyglądały wprost niesamowicie, jak olbrzymie przedpotopowe stwory na wpół wychylone z wody”. Ale nie martwcie się, kapitan na pewno dobrze wie, gdzie one się znajdują. Większość statków pływa przecież nocą, bo w ciągu dnia podróżni zwiedzają zlokalizowane wzdłuż brzegów Nilu starożytne zabytki. Odwiedzają dawne świątynie egipskie, podziwiają sfinksy i wędrują alejami procesyjnymi o długości kilku kilometrów. ZOBACZ WIĘCEJ: Zagrał Herkulesa Poirota w adaptacji powieści Agathy Christie. Oto fascynujące życie Davida Sucheta! SS Sudan – parowiec z duszą i kajutą Herkulesa Poirot Wycieczkowe statki cumują przy brzegu po cztery na raz. Większość jest nowoczesna, szybka i… taka zwyczajna. Ale SS Sudan to co innego. Na górnym pokładzie druga po po prawej stronie to kajuta Herculesa Poirot. Lepsze od niej są tylko dwa apartamenty ulokowane na dziobie statku noszące imiona Agathy Christie i lady Duff Gordon, żyjącej na przełomie XIX i XX wieku brytyjskiej projektantki mody. Kajuta detektywa ma dwa okna wychodzące na pokład, na którym przy okrągłych stolikach stoją wiklinowe fotele. Mijane krajobrazy można więc podziwiać siedząc sobie całkiem wygodnie sącząc napoje i delektując się słońcem. Ściany kajuty wyłożone są lśniącą drewnianą boazerią i zdobione złotymi sztukateriami. Wielkie łóżko składające się z miedzianej ramy i wygodnego miękkiego materaca sprawi, że podróż minie naprawdę w komfortowych warunkach. Zresztą wyposażenie statku, restauracja, obsługa i usługi godne są najlepszego hotelu. Parostatek sunie po wodzie skrzącej się w promieniach słońca. Brzegi Nilu są zaskakująco zielone. Nic dziwnego, że przez wieki Egipcjanie osiedlali się wzdłuż brzegów i nazywali Nil życiodajną rzeką. Im dalej w głąb lądu tym robi się coraz bardziej sucho, nieprzyjaźnie. I nieludzko wręcz gorąco. Egipt bez filtrów – co naprawdę czeka na turystów nad Nilem „Egipt jest pełen humoru tak jak każde inne miejsce na ziemi - tak jak życie zawsze i wszędzie - i nawet tragedia ma swoje zabawne strony”, pisała Christie. Nie wiedziała, że oprócz tego Egipt pod pewnymi względami jest niezmienny. I nie chodzi tylko o piramidy i inne kamienne budowle liczące sobie po kilka tysięcy lat. Chodzi o wszechobecny tłum - żebrzące dzieci, handlarze namolnie namawiający do kupna swoich towarów, okrzyki, odgłosy wielbłądów i osłów. Już w 1937 roku Agatha Christie pisała: „Pięciu czujnych sprzedawców paciorków, dwóch sprzedawców pocztówek, trzech sprzedawców gipsowych skarabeuszy, dwóch młodocianych poganiaczy osłów, kilkoro płochliwych, lecz pełnych nadziei maleńkich obdartusów otoczyło ich kołem. Pan chce korale? Bardzo ładne! Bardzo tanio! Pani chce skarabeusza? Proszę! To sama królowa! Przynosi szczęście! Niech pan spojrzy. Prawdziwy lapis. Bardzo tanio! Pan chce jechać na osiołku? Bardzo dobry! Nazywa się Whisky”. Dzisiaj jest tak samo. Nie sposób pozbyć się nachalnych sprzedawców. Nie ma innej rady niż przyzwyczaić się do tego. Albo skorzystać z proponowanych usług. Można wsiąść na osiołka lub wielbłąda i pojechać na nich ze statku, aż pod bramy świątyni. Trzeba tylko uważać, żeby wielbłąd nie opluł, a osioł nie stanął na środku drogi jak słup soli, bo inaczej trzeba będzie wędrować pieszo. W upale panującym w Egipcie to może być nie lada wyzwanie. Gdzie zatrzymać się w czasie rejsu? Najpiękniejsze świątynie nad Nilem Egipt to nie tylko piramidy w Gizie, ale też ogromne świątynie, które przed wiekami Egipcjanie wznosili ku czci swoich bóstw, gigantyczne posągi bogów, faraonów, sfinksów. Gdybyście chcieli podążyć dokładnie śladem statku Karnak według książki z Asuanu powinniście udać się w górę rzeki, na południe do Nubii (obecnie na południu Egiptu i północy Sudanu) i zejść na ląd w Wadi Ez Sebua, czyli w Dolinie Lwów, a potem popłynąć dalej do Abu Simbel, gdzie stoją dwie świątynie mające ukazywać potęgę starożytnego Egiptu przybyszom z Nubii:„… w odległości paruset metrów w blasku porannego słońca wznosiła się ogromna świątynia wykuta cała w skalnym bloku. Cztery wyciosane w kamieniu olbrzymie postacie wpatrywały się wieczyście w Nil i w tarczę wschodzącego słońca. (…) Czy to nie cudowne! Jakież są ogromne i pełne spokoju! Kiedy się na nie patrzy, to człowiek czuje się mały i nędzny jak robak, a wszystko robi się takie nieważne…”. Gdybyście jednak kierowali się filmową wersją z 1978 roku z Peterem Ustinovem w roli głównej powinniście udać się do Karnaku, gdzie znajduje się wielki kompleks świątynny z wielką świątynią Amona Re. Jeśli wybierzecie opcję podróżowania śladem Davida Suchet’a wcielającego się w detektywa w słynnym serialu („Śmierć na Nilu” to odcinek nakręcony w 2004), pierwszy przystanek wypadnie w Denderze w świątyni Hathor. Można sobie wyobrazić jak Poirot przechadza się pomiędzy wielkimi kolumnami, podziwia sfinksy i figury bogów ubrany w biały garnitur, różową koszulę z wielką ogromną muchą, w korkowym hełmie na głowie i idealnie wypomadowanymi zakręconymi ku górze wąsami. Na tym właściwie powinniście zakończyć podróż śladem Herculesa Poirot. Dlaczego? Podczas rejsu została zamordowana milionerka Linnet Doyle. Bohaterowie przestali podziwiać widoki, palmy i pola uprawne, a skupili się na znalezieniu mordercy. Choć SS Sudan kursuje tylko między Luksorem a Asusanem można przesiąść się na inny statek i pożeglować w dół rzeki do Kairu. Tam zobaczyć piramidy, przepłynąć się feluką, drewnianą łódką z żaglem, a w Muzeum Egipskim zobaczyć najsłynniejszą maskę świata - złotą maskę Tutenchamona, z widniejącym na niej wizerunkiem kobry egipskiej, jadowitego węża, który stał się symbolem władców Egiptu. Można wraz z Herculesem wybrać się do Doliny Królów, gdzie zamordowano archeologów w „Tajemnicy egipskiego grobowca”. Zanim jednak wybierzecie się do Egiptu śladami Herculesa Poirot z książki „Śmierć na Nilu", obejrzyjcie koniecznie film Kennetha Branagha nakręcony na jej podstawie.
Marcin Szczygielski dorastał w cieniu rodzinnego rozstania i samotności. Mało kto wie, że jego mama była gwiazdą, którą kochała cała Polska
Partner Tomasza Raczka. Utalentowany pisarz. Niezwykły, ciepły człowiek. Taki jest właśnie Marcin Szczygielski. Ale niewiele osób wie, jakie tajemnice skrywa prywatnie. Ma dwóch przyrodnich braci, zaś rozstanie rodziców okupił samotnością. Odsłaniamy jego rodzinne sekrety!
Marcin Szczygielski, ceniony pisarz i grafik, w poruszających wywiadach opowiada o swoim dzieciństwie u boku samotnej matki oraz relacjach z przyrodnimi braćmi. Rodzinne zawirowania odcisnęły silne piętno na jego życiu i literaturze. To tak naprawdę historia, którą opowiada w swoich powieściach... Matka Marcina Szczygielskiego – opoka samotnego dzieciństwa Matką Marcina Szczygielskiego jest Iwona Racz-Szczygielska, była wokalistka zespołu Filipinki. Występowała w legendarnym girlsbandzie, który zasłynął hitami takimi jak „Batumi” czy „Do widzenia, profesorze”. Szczygielski promował wspólnie z matką ich książkę „Filipinki – to my!”, która dokumentuje historię zespołu. Z perspektywy autora, jej zawodowa przeszłość nie była czymś niezwykłym – dla niego była przede wszystkim mamą. Mimo to, odegrała kluczową rolę w jego życiu: to ona nauczyła go miłości do książek, czytała mu od najmłodszych lat i wybierała lektury z niezwykłą trafnością. „Mama po rozwodzie z moim ojcem pracowała na dwa etaty, a ja oglądałem telewizję albo czytałem. Głównie czytałem, bo ile razy można obejrzeć ten sam film o ruskich partyzantach? Mieliśmy z mamą mnóstwo książek. To był podstawowy problem u nas w domu – gdzie by tu jeszcze schować książki. Pamiętam, jak jedliśmy raz śniadanie, nagle mama patrzy na parapet i mówi: „Zobacz, tu, pod parapetem, jest jeszcze tyle miejsca, możemy tu zrobić półki”. Poza tym mama mi jeszcze książki ciągle wypożyczała z biblioteki i kupowała kolejne w antykwariatach. Wizyty w antykwariatach uwielbiałem najbardziej”, zwierzał się w rozmowie z Agnieszką Sowińska dla „Gazety Wyborczej” w lutym 2020 roku. Czytaj także: Dzieli ich 15 lat, poznali się na randce w ciemno. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski od trzech dekad świata poza sobą nie widzą Dzieciństwo w PRL-u – wyobraźnia zamiast rodziny Marcin Szczygielski urodził się w 1972 roku. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał zaledwie 7 lat. A to było bardzo trudne wyzwanie. „Rozstanie moich rodziców to element dzieciństwa, który mnie ukształtował. Miałem siedem lat, gdy ten rozwód się zaczął, wtedy rozwody trwały naprawdę długo. Ludzie bili się w sądzie o kubki, i to nie jest przenośnia [...] Pamiętam, że moja mama autentycznie się martwiła tym, że nie będziemy mieli sztućców”, wspominał. W wieku 12 lat przeprowadził się z Warszawy do Szczecina – doświadczenie to opisał jako traumatyczne. Nie umiał odnaleźć się w nowym środowisku, nie lubił nowej szkoły, często symulował choroby, aby móc wagarować i spędzać czas z książkami. Przychodnia i sąsiadująca z nią biblioteka stały się jego schronieniem. Matka pracowała bardzo dużo, więc wiele chwil spędzał samotnie. Książki były dla niego namiastką rzeczywistości, która go fascynowała znacznie bardziej niż codzienność. „Przeciętnie wtedy przez dwa tygodnie w miesiącu chodziłem do szkoły, a przez dwa pozostałe siedziałem w domu. Obok mojej przychodni znajdowała się biblioteka, po każdej wizycie uwieńczonej sukcesem pędziłem więc do wypożyczalni i wracałem objuczony książkami. Mama chyba nawet nie zdawała sobie z tego wszystkiego sprawy, bo pracowała bardzo dużo, a ja jakimś cudem nie miałem zaległości w nauce i paradoksalnie właśnie w tamtym czasie dostawałem najlepsze oceny. Wtedy wydawało mi się, że jestem okropnie nieszczęśliwy, ale dziś wspominam ten okres całkiem nieźle - właśnie dzięki książkom, bo one zastąpiły mi rzeczywistość i dostarczały niesamowitych emocji”, wspominał w rozmowie z Moniką Obuchow, autorką bloga Znak Zorro. Dodawał, że choć dziś okres ten wspomina dobrze, nie chciałby przeżyć go ponownie. Dlaczego? „Nie z racji przykrości, ale ze względu na ograniczenia - dziecko jest małe, ubezwłasnowolnione, nie posiada pieniędzy, nie może decydować o sobie, musi wykonywać polecenia. Dla wielu ten stan jest błogi, ale mnie denerwował odkąd zdałem sobie z niego sprawę, czyli mniej więcej od 6 roku życia”, kwitował. Szybko się usamodzielnił: jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności zamieszkał sam. „Jestem bardzo wdzięczny mojej mamie, że mi to umożliwiła i się temu nie sprzeciwiała, choć wiem, że było to dla niej trudne, bo jesteśmy ze sobą bardzo mocno związani, a ja jestem jedynym jej dzieckiem”, podkreślał. Czytaj także: Przez lata królował w TVP, z dnia na dzień zniknął z telewizji. Jak dziś wygląda życie Tomasza Raczka? Bracia przyrodni – temat, który wybrzmiewa ciszą W opisie dzieciństwa Marcina Szczygielskiego zazwyczaj nie pojawiają się inne dzieci Choć nie wychowywał się z braćmi przyrodnimi, ma z nimi kontakt. Starszy ma na imię Tomasz, młodszy zaś Wojciech. „Mój brat ma drugą żonę, dzieci z nią, a jednocześnie dobre kontakty z pierwszą żoną, a córka z pierwszego małżeństwa ma świetny kontakt z jego obecną żoną. Sam z takiej rodziny pochodzę, bo mój ojciec miał cztery żony i oprócz mnie jeszcze dwóch synów z różnych małżeństw”, zdradził w „Gazecie Wyborczej”. Jego narracja wskazuje na silne poczucie samotności i brak klasycznej struktury rodzinnej. To właśnie ta samotność, wynikająca z modelu wychowawczego i życiowych okoliczności, zbudowała w nim ogromną wyobraźnię i potrzebę kreacji. „Rzeczywiście jest tak, że jako dziecko byłem bardzo pojedynczy, miałem trudne relacje z rówieśnikami i rówieśnicy też nigdy nie wydawali mi się interesujący. Wolałem być sam. I to mi do dzisiaj zostało. Był taki moment w życiu, kiedy znalazłem się nagle na świeczniku, moje nazwisko pojawiało się w tabloidach, twarz na okładkach czasopism. I to był najbardziej przykry czas, jakiego doświadczyłem. Dobrze, że się skończył. Najlepiej się czuję nad morzem w domku, w którym są ze mną tylko koty. Dlatego chyba wybrałem taki zawód. Pisanie książek to zajęcie dla najbardziej samotnych ludzi, jacy są”, kwitował. Czytaj także: Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczne akcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim” Ojciec nieobecny – emocjonalne konsekwencje To matka była filarem rodziny, osobą, z którą miał emocjonalną, silną więź. Ojciec Marcina Szczygielskiego, Cezary, był z zawodu artystą scenicznym. Jednak jego obecność w życiu autora była długo niemal nieodczuwalna. Choć wspomnienia dotyczą głównie matki, ojciec na pewnym etapie odegrał znaczącą rolę wychowawczą. „Paradoksalnie, na początku nie miałem wielkiego problemu z rozwodem rodziców, bo mojego ojca i tak prawie nigdy nie było w domu. Jest aktorem, ciągle w rozjazdach, robił dziesiątki chałtur w całej Polsce, nie widywałem go miesiącami. Odreagowałem to dopiero, gdy miałem 11-12 lat, zacząłem np. uciekać ze szkoły. Wtedy też zacząłem spędzać z ojcem więcej czasu. Jechałem z nim w trasę i całe lato krążyliśmy po ośrodkach wypoczynkowych, w których występował. Dla dzieciaka było to bardzo atrakcyjne – wszyscy z wielką estymą odnosili się do mojego ojca i jego przyjaciół – piosenkarzy i aktorów. Kompletnie inne życie, do pokoju wracało się w nocy”, wspominał. Podkreślał przy tym, że mama nigdy nie nastawiała go przeciwko ojcu. Czytaj także: Tomasz Raczek był jedynym, którego Kałużyński wpuścił do życia u jego schyłku. To on namówił go do coming outu Rodzina jako źródło inspiracji i literackiego buntu Szczygielski wielokrotnie podkreślał, że jego dzieciństwo i rodzinne tło mają ogromny wpływ na jego twórczość. Bohaterowie jego książek często przechodzą przez emocjonalne wyzwania, doświadczają samotności i braku zrozumienia ze strony dorosłych – dokładnie tak, jak on sam. Silne kobiety w jego powieściach są inspirowane matką i innymi kobietami, które odegrały ważną rolę w jego życiu. Wyjątkową postacią była także Stefania Grodzieńska, której opowieści zainspirowały wiele jego dzieł. Czytaj także: Pobił kolegę, sprawiał problemy nauczycielom. Tomasz Raczek opowiedział o swoim dzieciństwie Źródło: Gazeta.pl, Histmag, Znak Zorro
Psychopaci, cisza i kawałki prawdy. Jak Adrian Bednarek buduje historie, które nie dają spać?
Niektórzy piszą o mordercach z lękiem — on robi to z takim luzem, jakby opowiadał o zakupach w Lidlu. Z Adrianem Bednarkiem, mistrzem mrocznych charakterów, rozmawiamy o tym, co go straszy, co śmieszy i dlaczego w jego głowie nikt nie chciałby zamieszkać na stałe. - Stephen King przyznaje, że boi się własnych horrorów i dlatego pisze wyłącznie w dzień. Masz podobnie? Piszę głównie za dnia, choć nie z powodu lęku przed własnymi historiami. W naturalnym świetle słowa łatwiej układają mi się na ekranie – są bardziej plastyczne i brzmią pełniej. Noc zarezerwowałem natomiast na burzę pomysłów: wtedy wymyślam zwroty akcji, najciemniejsze wątki i portrety bezwzględnych morderców. Kiedy dom pogrążony jest w ciszy, wyobraźnia przekracza granice, jakby mrok znosił wszelkie ograniczenia. Żyję wtedy tą opowieścią – robię notatki, a za dnia zamieniam nocny chaos w konkretny tekst. - W Twoich książkach zło nie tylko kusi — ono wciąga jak binge na Netflixie. Kiedy piszesz o psychopatach… jesteś bardziej ich terapeutą czy wspólnikiem? To zależy od postaci. Niektórzy antagoniści stają się mi szczególnie bliscy – wtedy z przyjemnością gram rolę ich wspólnika i pomagam im unikać konsekwencji, mimo ciężaru zła, które w sobie niosą. Inni nie zasłużyli na taką wyrozumiałość. Każdego jednak próbuję zrozumieć: docieram do źródeł ich szaleństwa, motywacji i krzywd. W tym sensie bywam też ich terapeutą, a czasem nawet przyjacielem – po trochu jednym i drugim. - Jaka plotka na Twój temat najbardziej Cię rozbawiła – i którą potajemnie rozpuściłbyś dalej, bo świetnie pasuje do Twojego wizerunku? Rzadko śledzę plotki o sobie; wolę czytać opinie o moich książkach. Gdybym jednak miał puścić w obieg jedną historię, zasugerowałbym, że traumatyczne wydarzenia, które uczyniły Kubę Sobańskiego seryjnym mordercą, są odbiciem moich własnych doświadczeń. Taka pogłoska mogłaby dodatkowo zaintrygować czytelników i zachęcić ich do sięgnięcia po jego historię. W końcu każdy pisarz coś przemyca z siebie – czasem więcej, niż sam chciałby przyznać. Brzmi groźnie? Tym lepiej.
Osiecka była wściekła, Rodowicz odmówiła. Wtedy napisała „Orszaki, dworaki” dla Błaszczyk [fragment książki]
Tak powstała jedna z najmocniejszych piosenek uznanej poetki
Przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Ewy Błaszczyk zaczęła się od wspólnej pracy – a z czasem przerodziła się w coś wyjątkowego. Poznały się w latach 80., gdy spotkały się na deskach teatru i w kabarecie Pod Egidą. Osiecka pisała dla Błaszczyk piosenki, idealnie dopasowane do jej osobowości i emocji. Choć aktorka nie należała do najbliższego kręgu znajomych poetki, łączyła je silna nić porozumienia i artystyczna intuicja. W książce Agnieszka. Osiecka między wierszami autorstwa Piotra Derlatki, Błaszczyk wraca do tamtych chwil, opowiadając o kulisach ich współpracy, wspólnych poszukiwaniach i relacji, która zostawiła trwały ślad w polskiej kulturze. Bunt i szuflada pełna tekstów. Kulisy powstania „Orszaków, dworaków” [FRAGMENT] W kabarecie Pod Egidą Osiecka zaprzyjaźniła się z Ewą Błaszczyk. Poznały się w 1984 roku, kiedy warszawski Teatr Współczesny wystawiał "Niech no tylko zakwitną jabłonie" w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego. Oprócz Błaszczyk na scenie wystąpiła plejada najznakomitszych aktorów, między innymi Wojciech Wysocki, Krystyna Tkacz, Agnieszka Kotulanka, Mieczysław Czechowicz, Krzysztof Tyniec, Maria Pakulnis, Adam Ferency, Emilia Krakowska, Krzysztof Kolberger, Wiesław Michnikowski i Pola Raksa. W tamtym czasie Ewa Błaszczyk występowała też w kabarecie Jana Pietrzaka. „Potrzebowałam repertuaru, w kabarecie ciągle trzeba było mieć jakąś nową piosenkę, więc Agnieszka pisała mi teksty – wspominała aktorka. – Myślę, że wyczuwała mnie intuicyjnie… Pierwsze zdanie, jakie o mnie napisała, brzmiało: »Jakaś nerwica życia czai się w niej zimnym ogniem i popycha do wciąż nowego kroku i do nowego ryzyka«. Ona też miała tę »nerwicę życia«. I niesamowite wyczucie ludzi, od razu wiedziała i widziała. Zobacz też: Ewa Błaszczyk w poruszających słowach o kontakcie z córką. Ola rozpoznaje jej kroki, mają codzienne rytuały Poznałyśmy się lepiej dzięki współpracy, dzięki piosenkom. Wspólnie poszukiwałyśmy – dobrych kompozytorów właściwych dróg interpretacji, artystycznych rozwiązań. Strasznie się wtedy rozpuściłam: teksty pisali dla mnie Osiecka, Kofta, Janczarski…”. To właśnie wtedy Osiecka napisała – specjalnie dla Ewy Błaszczyk – jedną z najmocniejszych swoich piosenek Orszaki, dworaki: „Historio, historio / Tyle w tobie marzeń / Często ciebie piszą / kłamcy i gówniarze”. Wielką zaletą współpracy Agnieszki Osieckiej z Ewą Błaszczyk było to, że dobrze się znały – poetka doskonale wyczuwała, jakie piosenki chce śpiewać aktorka. „Miałam z Agnieszką nić porozumienia, choć nigdy nie należałam do najbliższego grona jej znajomych – wspominała Błaszczyk. – Spotykałyśmy się we dwie, miałyśmy zupełnie osobny, inny kod. Z wyborem tekstów bywało różnie – czasem pisała po prostu »na zamówienie«, czasami jednak pozwalała, żebym sama sobie wybrała piosenkę z całej masy tekstów, które mi pokazywała. Pamiętam, że kiedyś pojechałyśmy z Ewą Bogacką, żoną Janusza, kompozytora muzyki do Jeżeli jest, do Agnieszki na Saską Kępę. Była wściekła, bo Maryla Rodowicz odrzuciła właśnie jakąś jej piosenkę. Zobacz też: Marylę Rodowicz i Agnieszkę Osiecką łączyła wyjątkowa przyjaźń. Jak się poznały? Wyciągnęła całą szufladę swoich tekstów i w szale zaczęła je segregować. »Widzisz? Dobre do dobrych, złe do złych, średnie do średnich! Proszę bardzo, weź sobie. Weź sobie, co chcesz! Chcesz średni tekst, proszę bardzo, chcesz zły – są tutaj«. Czasem więc mogłam przeglądać jej szuflady pełne piosenek. Generalnie jednak wiedziała, co mnie interesuje, co mnie dotyka. Na przykład piosenka Orszaki, dworaki, którą wykonywałam w kabarecie Pod Egidą, powstała po śmierci Grzegorza Przemyka. Pewien kompozytor napisał do niej muzykę. Poszłyśmy do niego, usiadłyśmy, żeby posłuchać melodii. Przypominała Wojenko, wojenko! Kiedy Agnieszka to usłyszała, wściekła się, chciała przytrzasnąć mu dłonie wiekiem od pianina… Złapała mnie za rękę, wyciągnęła stamtąd na ulicę i krzyczała: »I co teraz? Kto napisze do tego muzykę?!«. »Ja mam takiego kogoś, ale ty go nie znasz« – powiedziałam. W ten sposób poznałam Agnieszkę z Jurkiem Satanowskim. I Jurek napisał, bardzo dobrą zresztą, muzykę do Orszaków. Początkowo ta piosenka była krótsza o dwie zwrotki. Śpiewałam ją i czułam, że coś tu nie gra. W końcu doszłyśmy – z Agnieszką – do tego, co jest nie tak. Piosenka była za krótka. Zanim widzowie w to weszli, już się kończyła. Dodatkowe zwrotki zupełnie zmieniły percepcję”. Zobacz również: Podróżowały wspólnie po całym świecie, łączyła je niezwykła więź. Anna Szałapak i Agnieszka Osiecka były nierozłączne *** Fragment pochodzi z książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Z dziennikarza w „księcia komedii kryminalnej”. Alek Rogoziński odsłania przed nami swoje tajemnice
Joanna Chmielewska byłaby dumna. On dziś rozdaje karty w gatunku polskiej komedii kryminalnej
Wychowany na powieściach Joanny Chmielewskiej, dziś sam nosi tytuł „księcia polskiej komedii kryminalnej”. Z dziennikarstwem pożegnał się bez żalu i dobrze na tym wyszedł. Alek Rogoziński obecnie jest niekwestionowanym mistrzem fabuły z pazurem. Udowadnia, że lekkie pióro i cięty humor to przepis na sukces. Rozkochał w sobie czytelników, sprzedał już ponad milion książek, które bawią do łez i przyprawiają o dreszcz. Nie zamierza zwalniać tempa – choć sam przyznaje, że po tym roku czeka go urlop od szaleństwa. W szczerej rozmowie Alek Rogoziński opowiada o swoim jubileuszu, zdradza, jak zemścił się na show-biznesie i wyznał, co go napędza do twórczej pracy. Alek Rogoziński w rozmowie dla Viva.pl - Na początku musimy coś uporządkować. Jak właściwie wygląda hierarchia wśród twórców komedii kryminalnych w Polsce? Ty jesteś często nazywany „księciem polskiej komedii kryminalnej” – a kto w takim razie jest cesarzową albo królową? I… no właśnie – kogo jeszcze brakuje do uzupełnienia tej królewskiej układanki? Ha! Jeśli miałbym wskazać matkę chrzestną całego gatunku, bez wątpienia byłaby nią Joanna Chmielewska. To ona przecierała szlaki i zbudowała fundamenty pod całą komedię kryminalną w Polsce. Po jej odejściu ten tytuł bezdyskusyjnie należy się Oldze Rudnickiej – pisze od nastu lat i nigdy nie schodzi poniżej znakomitego poziomu. A król? Cóż, mówią, że to ja nim jestem. Ale… król to jednak brzmi poważnie, dostojnie, może nawet trochę staro. Książę brzmi znacznie lepiej – młodziej, lżej, z przymrużeniem oka. Więc zostanę przy księciu! (śmiech). Kogo jeszcze mamy w tej naszej kryminalnej monarchii? Przydałaby się jakaś księżniczka! Myślę o Marcie Matyszczak i Gosi Staroście, ale która z nich otrzyma ten tytuł – to już panie muszą rozstrzygnąć w pojedynku! (śmiech). - Chcesz mi powiedzieć, że nie rywalizujecie ze sobą? Nas – twórców komedii kryminalnych – jest naprawdę niewielu. I często słyszymy pytania, czy ze sobą konkurujemy. Zawsze wtedy odpowiadam: nie mamy jak ze sobą konkurować. Wręcz przeciwnie – wspieramy się, polecamy swoje książki, dzielimy się z czytelnikami tym, co nas samych śmieszy. Chcemy pokazać, że humor w narodzie jeszcze nie zginął i ma się naprawdę dobrze. Niestety, często jesteśmy traktowani przez poważniejsze gremia jako literatura drugiego sortu. Bardzo mnie to boli. Bo przecież piszemy z takim samym zaangażowaniem i z równie solidnym researchem, jak autorzy literatury „poważnej”. A mimo to, przez lata komedia kryminalna była spychana na margines. Przestałem z tym walczyć. Dziś jestem dumny z tego, co osiągnąłem – przekroczyłem milion sprzedanych egzemplarzy i to jest dla mnie ogromna nagroda. Ale najważniejsze są spotkania z czytelnikami. Jeżdżę po całej Polsce, a ludzie przychodzą tłumnie – z sympatią, z emocją, z miłością do tych książek. Dostaję mnóstwo wiadomości. Jedna z nich zapadła mi szczególnie w pamięć: „Wróciłam do domu wściekła. Chciałam się rozwieść z mężem, dzieciom powiedzieć, że są adoptowane, a kota wyrzucić za drzwi. Ale wtedy zamknęłam się z pana książką na pół godziny w wannie. Gdy wyszłam, znów kochałam męża, dzieci były najlepsze na świecie, a kotek dostał nowe papu”. - No i powiedz sam – czy można dostać piękniejszą recenzję? Jako genialny obserwator nie narzekasz na brak inspiracji. Na swoim koncie masz już ponad 30 książek! Wspaniały wynik! Inspiracje są absolutnie wszędzie. Wsłuchuję się w ludzi, podglądam ich codzienność, zapisuję w głowie okruchy zdarzeń... Czasem wystarczy jedna sekunda – i już wiem, że mam materiał na całą historię. Mam taki osobisty zwyczaj – 1 listopada odwiedzam groby moich ukochanych artystów na Powązkach. Zawsze zapalam światełko dla Joanny Chmielewskiej, Ireny Kwiatkowskiej, Violetty Villas, Hanki Bielickiej... To dla mnie ważne, bardzo symboliczne chwile. Ostatnio, wracając z cmentarza do domu, słuchałem Madonny. Akurat poleciał jej utwór „Beautiful Killer”, który bardzo lubię. I wtedy, dosłownie w ciągu trzech minut i dwudzisetu sekund, w mojej głowie narodziła się cała fabuła nowej książki. Błysk! Tak po prostu. Książka nosi tytuł „Piękny Zabójca”. - A gdybyś miał napisać książkę w zupełnie innym gatunku niż dotychczas? Nie planuję uciekać daleko od komedii. Ktoś przecież musi dbać o to, by na naszych twarzach częściej gościł uśmiech – nawet podczas codziennych spacerów ulicą. Poza tym, komedia kryminalna to tak pojemny gatunek, że można w niej flirtować z innymi konwencjami co pięć minut. Flirtowałem już ze slasherem, potem z thrillerem... A teraz, dzięki najnowszej części serii „Gorset i szpada”, zatytułowanej „Zagubiona relikwia”, z przyjemnością zanurkowałem w świat powieści historycznej. I czuję się tam jak u siebie. - Tempo masz iście… zabójcze! Książka goni książkę. Jeśli miałbym to podsumować jednym słowem – powiedziałbym: dziesięciolecie. To mój jubileusz. I właśnie dlatego postanowiłem zaszaleć – w tym roku aż sześć premier i pięć wznowień. Totalne tempo! Ale to też ostatni raz, kiedy tak pędzę bez opamiętania. A potem ruszam w świat. Czas na zasłużone wakacje, naładowanie baterii i chwilę oddechu. Czytaj też: Alek Rogoziński: Mam jedno niezawodne źródło inspiracji. Są nim ludzie - Bo nawet książę kryminału potrzebuje czasem regeneracji! Mam nadzieję, że wśród tych premier jest kontynuacja „Zagubionej relikwii”. Jak mogłeś zakończyć historię w takim momencie… Nie masz litości! Ale nie spoileruj! Wiesz z czego to wynika? Zainspirowałem się Remigiuszem Mrozem. Uwielbiam go! I absolutnie nie dziwię się, że dziś jest jednym z najpopularniejszych pisarzy w Polsce. Mimo ogromnego sukcesu, jaki odniósł, pozostał sobą – i do tego jest niesamowicie sympatycznym człowiekiem. Pamiętam, jak podczas jednego ze spotkań autorskich ktoś z czytelników powiedział: „Bo te pana książki zawsze kończą się w tak oczywisty sposób, a nie jak u Remigiusza, gdzie z wypiekami na twarzy czekamy miesiącami na rozwój wydarzeń.” Przyznałem im rację. I właśnie wtedy postanowiłem to zmienić! Zrobiłem zakończenie, które zostawia czytelnika z myślą: „O nie! To nie może się tak skończyć!” – dokładnie tak, żeby było nieoczywiste. I teraz sam mam wypieki na twarzy, czekając na reakcje czytelników. - Udało się! Tylko rozczaruję Cię, bo wszystko wyjaśni się na początku 2026 roku. Muszę zakończyć inne serie. - Wracając do „Zagubionej Relikwii”, cofnąłeś się aż do XVII wieku. Pieczołowicie opisywałeś czasy Marysieńki i Jana Sobieskiego. Co Cię do tego natchnęło? Tęsknota za przeszłością? Uwielbienie dla historii? Szefowa jednego z wydawnictw zaprosiła mnie na kawę. Usiadła naprzeciwko mnie i zakomunikowała, że ma pomysł, który chciałaby zrealizować. Chciała stworzyć historię o „polskich Bridgertonach”. W mojej głowie zakiełkowała inna myśl. Najmniej wiedziałem o czasach sarmacji, Sobieskiego i Marysieńki. Zamknąłem się w domu na cały miesiąc i obłożyłem książkami. Wertowałem tysiące stron. W tym czasie, dzięki specjalnym projekcjom na YouTubie, spacerowałem wirtualnie po XVII-wiecznej Warszawie. Tak wszedłem w ten świat, że kiedy odbierałem paczkę od kuriera, powiedziałem do niego: „Azaliż dokumenta podpisać muszę” [śmiech]. - Wykonałeś nad tą sagą olbrzymią pracę. To było naprawdę trudne zadanie. Musiałem całkowicie zapomnieć o współczesnej Warszawie i wyobrazić sobie, że właściwie… nie ma niczego poza Zamkiem Królewskim – choć w zupełnie innej odsłonie niż dziś. Wokół tylko dwory magnackie, reszta świata jakby nie istniała. Zanurzyłem się w tamtej epoce całym sobą. Zgłębiałem kulinarne zwyczaje XVII wieku – opisałem, czym się raczono i jak, aż sam miałem ochotę rzucić wszystko i wpaść na ucztę. Ale największym wyzwaniem okazały się opisy stylizacji. Na szczęście trafiłem na fenomenalną lekturę opracowaną przez studentów, którzy jeden do jednego odtworzyli stroje z tamtego okresu. To było bezcenne źródło wiedzy. Z czasem doszedłem do wniosku, że choć brakowało tam całego technologicznego anturażu naszych czasów, to żyło się… po prostu łatwiej. Psychicznie. Ludzie naprawdę pielęgnowali relacje – nie zerkali co chwilę na powiadomienia w telefonach. Ten powrót do XVII wieku stał się dla mnie strefą komfortu. Chętnie się w nią zanurzyłem – i nie ukrywam, że z wielką przyjemnością. - Wracając do Twojej niedalekiej przeszłości. Nie tęsknisz za pracą w redakcji? Jeszcze nie tak dawno mijaliśmy się na korytarzach jednego z wydawnictw. Skąd! Niektóre gwiazdy dały mi wtedy nieźle popalić – wcale za tym nie tęsknię! (śmiech) Ale żeby była jasność – to był fenomenalny czas w moim życiu. Poznałem artystów, których zawsze chciałem poznać. No i zobaczyłem show-biznes od zupełnie innej strony. Tej nieoczywistej, tej zakulisowej. Z perspektywy widza wszystko wygląda pięknie – światła, kamery, blichtr. A tak naprawdę sukces to nie tylko talent, pracowitość i dobre intencje. To również trudne wybory, zakulisowe rozgrywki i sporo… mroku. To doświadczenie mocno wpłynęło na moje pisanie – odreagowałem je w kilku kryminałach. Artyści może i odebrali mi kawał życia swoimi dąsami, ale ja się „zemściłem” – i rozprawiłem się z nimi na kartach „Ukochanego z piekła rodem”. (śmiech) Wiesz, jakiś czas temu byłem na koncercie Cyndi Lauper – to jej pożegnalne tournée. Jest w świetnej formie, śpiewa znakomicie, rusza się jak za dawnych lat – nic nie wskazuje na to, że powinna kończyć karierę. A jednak w którymś momencie wygłosiła poruszającą mowę: mówiła, że często boimy się zamykać kolejne rozdziały życia. Niepotrzebnie. Przecież nie wiemy, co nas czeka dalej – a to może być fascynująca przygoda. Zgadzam się z nią całkowicie. Mam dokładnie tak samo. - Jednym z Twoich zamkniętych rozdziałów była praca w radiu. To właśnie tam zaczęła się Twoja dziennikarska droga. Tak, to był początek. I wtedy radio naprawdę było jeszcze czymś, co nazywam dziś „przyjaznym teatrem wyobraźni”. Od zawsze pasjonowała mnie muzyka, więc przynosiłem do studia własne płyty. Setki kompaktów. Pół mojej skoliozy kręgosłupa to efekt dźwigania ich na plecach! (śmiech) Za mikrofonem spędziłem blisko 15 lat. I z bólem serca muszę przyznać, że z czasem radio przestało być tym, czym było kiedyś. Prezenter stał się połączeniem pogodynki i zegarynki. Pamiętam doskonale swoją ostatnią audycję. Chwilę wcześniej odbyłem rozmowę z moją panią dyrektor, która dolała oliwy do ognia. Wróciłem do studia, zamknąłem się na trzy godziny i puszczałem wyłącznie piosenki Madonny. A potem powiedziałem: „No, to było na tyle” – i wyszedłem z radia. Nigdy nie wróciłem. - Pamiętasz swoje początki jako pisarz? To było całkiem interesujące doświadczenie. Usiadłem kiedyś naprzeciwko pewnego pana – eksperta od rynku wydawniczego. Zadał mi proste pytanie: „Jakie jest pana marzenie?” Odpowiedziałem bez wahania, zgodnie z prawdą: „Chciałbym pisać i móc się z tego utrzymywać”. Potrzebowałem zmian. Spojrzał na mnie, uśmiechnął się półgębkiem i rzucił: „A, no to musi pan zmienić gatunek. Z komedią to pan daleko nie zaleci. Polacy nie mają poczucia humoru, komedia to stracona pozycja”. - Nie wiedział, z kim ma do czynienia [śmiech]. Dziś masz na swoim koncie ponad milion sprzedanych egzemplarzy i kilkadziesiąt książek. I choć wtedy mówiono mi, że z komedią nic nie osiągnę, teraz mogę śmiało powiedzieć – to właśnie humor był i jest moją siłą. Chciałbym dziś usiąść naprzeciwko tego pana, spojrzeć mu prosto w oczy i po tych dziesięciu latach powiedzieć jedno: udało się. To kompletna bzdura, że Polacy nie mają poczucia humoru! Mamy – tylko czasami próbujemy je ukrywać, bo boimy się, co pomyślą inni. Nie wiem, czy to zauważyłaś, ale żyjemy w czasach udawania. Uśmiechamy się na Instagramie, a w środku często jesteśmy kompletnie rozbici. I wiesz co? Jeśli jesteśmy nieszczęśliwi – pokażmy to. Może komuś to pomoże, może ktoś się w tym odnajdzie. A jeśli mamy dobry humor – dzielmy się nim, bo przecież dostajemy od świata to, co sami mu dajemy. To może i banał, ale życie naprawdę składa się z prawd banalnych. I właśnie one – te najprostsze – sprawdzają się najlepiej. Trochę jak w kryminale: ta najbardziej podejrzana postać okazuje się mordercą, ale ponieważ była zbyt oczywista, nikt jej nie podejrzewa… I wszyscy na końcu mówią: „Wow, to jednak ona!”. Tak samo jest w życiu. Trzymajmy się tych prostych zasad – bo to one pomagają nam przetrwać wszystko. - A ja życzę Ci, żeby ten etap, w którym dziś jesteś trwał jak najdłużej! Nie wiem, czy będzie trwał wiecznie, ale na razie jest fajnie. I bardzo to lubię. Chociaż świetnie się przy tym bawię, trzeba przyznać jedno – pisanie to potwornie samotna robota. Tylko ty, komputer, pusty pokój i hektolitry earl greya. To trwa przez miesiąc, dwa, czasem trzy. Siadam do pisania wieczorami i mogę pisać do rana. To mój czas. Dlatego kiedy w końcu wyrywam się do ludzi, ruszam w trasę i spotykam z czytelnikami – nie mogę się nagadać! - W swoich książkach bawisz humorem. Czy śmiech jest lekiem na wszystko? Na pewno nie zaszkodzi, a może uratować! W moim przypadku śmiech to nie przypadek – to wypracowany mechanizm obronny. Sposób na to, by jakoś ogarniać rzeczywistość, która – nie oszukujmy się – potrafi zgrzytać na całego. Każde wydarzenie, niezależnie od kalibru, można przeżyć na dwa sposoby: załamać się, płakać, rwać włosy z głowy… albo zatrzymać się, przemyśleć, wyciągnąć lekcję i ruszyć dalej. Mam na to świetny przykład z życia. Pamiętam, jak razem z moją mamą pojechałem kiedyś na pogrzeb. Ksiądz, który prowadził mszę, miał wyraźną wadę wymowy i wymawiał wszystko zupełnie inaczej, niż powinno to wybrzmiewać. W pewnym momencie dopadł mnie taki atak śmiechu, że musieliśmy wyjść z kaplicy. Mama spojrzała na mnie z powagą i oznajmiła: „To był ostatni pogrzeb, na który poszedłeś ze mną”. Mówię o tym, bo mam to gdzieś głęboko w sobie – dla własnego komfortu psychicznego lubię szukać w życiu jego groteskowych stron. Bo przecież życie takie właśnie jest: nieustannie przeplata momenty tragiczne z tymi kompletnie absurdalnymi, czasem nawet zabawnymi. Kiedyś ktoś powiedział mi, że powinienem pielęgnować to moje groteskowe spojrzenie. Że to nie wada, tylko tarcza obronna – i coś w tym jest. Dlatego świadomie dbam o swoje poczucie humoru, o ten ironiczny filtr, przez który patrzę na świat. Bo, szczerze? Nie znam lepszej broni, którą mógłbym użyć w starciu z rzeczywistością. - Na pewno taki mechanizm obronny przydaje się na co dzień. I to też przemycasz w swoich książkach. Zwłaszcza, że żyjemy w dość niepewnym świecie. Nie wiadomo, co przyniesie jutro. Żyjemy w rzeczywistości popandemicznej, w obliczu cały czas trwającej wojny, mamy traumę, której jeszcze nie przepracowaliśmy. A co gorsza – wielu z nas nawet nie zdaje sobie sprawy, że ją nosi. Dlatego tak desperacko szukamy bezpiecznych przestrzeni. Czegoś, co daje nam ulgę, choćby na chwilę. Nie wiesz, jak będzie wyglądało twoje życie za dzień czy dwa, ale sięgasz po dobrą książkę – i zaczynasz się śmiać. Albo bawisz się z kotem i nagle ten dzień staje się lepszy. Bo życie nigdy nie jest czarno-białe. Nie jest ani totalnie beznadziejne, ani całkowicie euforyczne. Ono toczy się gdzieś pośrodku – i właśnie tam próbujemy się odnaleźć. Czytaj też: Ten jeden obrazek z dzieciństwa Alicji Majewskiej mówi wszystko o jej relacji z ojcem. Najstarszą siostrę zna tylko z opowieści… - Wspominałeś też, że Twoje spotkania autorskie to standupy. Mógłbym podczas nich rozmawiać godzinami! Ta samotność, której doświadczam podczas pisania, sprawia, że kiedy wychodzę do ludzi – chłonę te chwile radości całym sobą. Z każdego spotkania autorskiego czerpię garściami. I uwierz mi – nie odpuszczam, dopóki nie rozbawię całej sali. Każde spotkanie jest wyjątkowe. Albo dzieje się coś absolutnie niepowtarzalnego, albo pada jakieś zabawne pytanie. A wiesz, jeszcze nie napisałem książki, w której morderstwo dzieje się podczas spotkania autorskiego. A nie – jednak napisałem! (śmiech) Ale czuję, że ten motyw jeszcze kiedyś wróci. Bo takich spotkań nie da się zapomnieć – a dobre inspiracje zawsze znajdą drogę na papier. - W jednym z wywiadów podkreślałeś, że pisarze i artyści to najwięksi złodzieje - kradną zachowania, historie, opisy charakteru czy postaci. Co ostatnio sam tak… przygarnąłeś? Niech pomyślę. Ostatnio bardzo dawno nic nie ukradłem! Przypomniałaś, że muszę powrócić do kradzieży. Taką chyba sztandarową historią, taką kwintesencją i symbolem, była opowieść zasłyszana od mojej przyjaciółki, która była szefową firmy kurierskiej. Opowieść jest – delikatnie mówiąc – nie do podrobienia. Dwie panie. Jedna wyjeżdża do sanatorium, a drugiej zostawia pod opieką kota. Zwierzak, dość wiekowy, niestety umiera już następnego dnia. Opiekunka dzwoni do właścicielki i informuje o tragedii. Ta, ze łzami w oczach, mówi, że się tego spodziewała. Kot miał 18 lat i ciężko chorował. Prosi jednak, żeby przyjaciółka… wysłała jej zwłoki kota kurierem, bo chce go pochować w pięknych okolicznościach przyrody. Kobieta pakuje kota w pudełko po butach, umieszcza na nim naklejkę - „ostrożnie: szkło”, zamawia kuriera i… zaczyna się dramat. Kurier ma po drodze wypadek, paczki wypadają z bagażnika. Zaciekawiony, co takiego „stłukło się” w środku, otwiera pudełko i widzi martwego kota. Jest przekonany, że to on go zabił. W panice zakopuje zwłoki w lesie, a na pobliskim placu budowy znajduje identycznego dachowca. Zabiera go do weterynarza, faszeruje „głupim jasiem” i dostarcza nowego kota właścicielce. Następnego dnia kobieta pyta przyjaciółkę: „Pochowałaś już pupila?” A ta odpowiada: „Ale co ja miałam pochować?! W nocy mi pół pokoju zdemolował!”. I tak oto dostała nowego kota na kolejne kilkanaście lat życia. A ja... wierzę, że kurierzy naprawdę nie mają lekko. Zresztą sam kiedyś doprowadziłem jednego z nich niemal do zawału. Pracowałem nad książką i zastanawiałem się nad pewnym technicznym szczegółem. Podpisując dokumenty, zupełnie mimochodem zapytałem: „Jak pan myśli, ile czasu będą się rozkładać zwłoki, które aktualnie trzymam w wannie wypełnionej kwasem?”. Jeszcze nikt nie zbiegał po schodach tak szybko jak ten kurier! Następnego dnia postanowiłem go przeprosić. Przychodzi kolejna paczka, znowu ta sama firma. Otwieram drzwi, a tam dziewczyna. Patrzy na mnie i bez ceregieli rzuca: „To pan jest tym świrem?” „No... chyba ja”, skwitowałem. „To dobrze”, odpowiedziała z uśmiechem. „Kolega się pana boi, więc teraz ja będę pana obsługiwać. Ale proszę się nie martwić, ja jestem jeszcze bardziej świrnięta”. - Możesz spokojnie tworzyć scenariusz filmowy (śmiech). No właśnie, czemu żaden jeszcze nie powstał? Z filmem bywa ciężko. Mamy naprawdę świetnych scenarzystów – ale głównie tych, którzy specjalizują się w dramatach. Kiedy temat dotyczy narkomanii, alkoholizmu, szarych osiedli i wszelkiego rodzaju patologii – wtedy naprawdę mamy nieograniczone pole do popisu. Ale przepraszam, że to powiem: nie mamy dobrych scenarzystów komediowych. I to jest problem. Komedia – zwłaszcza ta dobrze napisana, z wyczuciem, lekkością i błyskotliwością – to u nas wciąż towar deficytowy. Kiedyś wpadł mi w ręce scenariusz na podstawie „Skradzionego klejnotu”, czyli pierwszej części serii „Gorset i szpada”. To miała być lekka komedia, z finezją, błyskiem, puszczeniem oka do widza. A co dostałem? Moralitet o bolesnym dojrzewaniu siedemnastolatki w XVII wieku. Pomyślałem wtedy: „Ale ponuro... i to na podstawie mojej książki?! Jak to się w ogóle stało?!”. Choć sprzedałem prawa do ekranizacji czterech książek, wszystkie utknęły na tym samym etapie – budowy scenariusza. I jeśli ktoś miałby ochotę się tego podjąć – zapraszam z otwartymi ramionami! Mam nawet swoją wymarzoną obsadę do „Gorsetu i szpady”. Od początku widziałem w roli Piera Macieja Musiała. Obserwuję jego rozwój od lat i jestem przekonany, że to jedyny aktor z odpowiednią dozą bigla i odwagi, by tę rolę unieść. Ale trzeba się spieszyć zanim Maciej się nie zestarzeje! (śmiech) Dlatego apeluję do wszystkich scenarzystów: pomyślcie, jak zrobić dobrą komedię. - Napisanie dobrej komedii kryminalnej to też prawdziwa sztuka! Joanna Chmielewska, nasza literacka matka chrzestna komedii kryminalnej, powiedziała kiedyś, że to najtrudniejsza ze wszystkich form literackich. I miała absolutną rację. Bo tutaj naprawdę trzeba pogodzić ogień z wodą – tragedię morderstwa z lekkością komedii. Ale to dopiero początek wyzwań. Komedia to niezwykle subiektywny gatunek – każdy z nas ma inne poczucie humoru, inne punkty zapalne, inne rzeczy go bawią. Trzeba to wszystko wypośrodkować, żeby trafić do jak najszerszej grupy czytelników. A to już jest sztuka! - Czy jest coś, z czego nie żartujesz? Zarówno w książkach, jak i na spotkaniach? Kiedyś sobie obiecałem, że nie tknę trzech rzeczy i staram się tego przestrzegać. Nigdy nie żartuję z poważnych chorób. Przenigdy nie tykałem żadnego tematu związanego z krzywdą dzieci. W literaturze nie akceptuję też jakiejkolwiek krzywdy wyrządzonej zwierzakom. Nie potrafiłbym tego nawet dobrze opisać! - W ostatnim czasie wiele mówi się o roli nowych technologii, a temat AI nie schodzi z nagłówków. Niektórzy drżą w obawie przed tym, że pozbawi ich pracy. Artystyczne zawody – w tym pisarze, mogą być spokojni? Jak do tego podchodzisz? Hmm, ostrożnie. Nie wydaje mi się, by sztuczna inteligencja – przynajmniej na tym etapie – miała zdolność abstrakcyjnego myślenia. A to przecież fundament każdej literatury. I oby nigdy się tego nie nauczyła, bo to mogłoby oznaczać koniec naszego gatunku. W przypadku literatury faktu – tu już zaczyna się robić niepokojąco. Myślę, że ci wszyscy, którzy tworzą książki historyczne, reportaże, opracowania – właśnie oni mogą mieć powody do obaw. Bo w ich pracy liczą się przede wszystkim fakty, a nie abstrakcyjna kreacja. A to sprawia, że AI staje się dla wydawców coraz bardziej kuszącą alternatywą. Co innego beletrystyka. Tu wszystko opiera się na wyobraźni, na tworzeniu światów, na czymś ulotnym i nieuchwytnym. Czymś, czego – jestem o tym przekonany – sztuczna inteligencja jeszcze długo nie pojmie. Owszem, można ułożyć ładne zdania, napisać zgrabną scenę… Ale tej iskry – tej chwili, kiedy w ludzkim mózgu nagle rodzi się pomysł – tego AI wciąż nie potrafi. I, mam nadzieję, długo jeszcze nie będzie potrafiła. Sztuczna inteligencja pozostaje – i oby pozostała – odtwórcza, a nie twórcza. Dlatego na razie śpię spokojnie. Ale wróćmy do tej rozmowy za pięć lat. Może wtedy ten spokój już nie będzie taki oczywisty… Bo jeśli naprawdę nauczymy maszyny abstrakcyjnego myślenia – tego, co dziś jest zarezerwowane wyłącznie dla ludzi – to będzie, w moim odczuciu, powolny koniec ludzkości. Choć... może brzmię teraz jak moja praprababcia, która nigdy nie wsiadła do tramwaju elektrycznego, bo wierzyła, że skoro nie ciągnie go koń, to musi go nieść sam diabeł. - Przed naszym wywiadem poprosiłam sztuczną inteligencję o to, by stworzyła mi kilka pytań – oryginalnych, niebanalnych, zaskakujących! Pozwolę sobie przytoczyć jedno z nich. Jesteś gotowy? Dawaj! - Twój humor jest pełen ciętych ripost i zaskakujących zwrotów akcji. Jak byś opisał swoje poczucie humoru, gdybyś miał porównać je do jakiegoś stylu muzycznego? Ha! Porównałbym go do występu Nemo na ubiegłorocznej Eurowizji. Pamiętasz? To był totalny mix wszystkiego ze wszystkim: pop, rock, opera, rap... Miszmasz, który z pozoru nie powinien działać, a jednak sprawiał, że trudno było oderwać wzrok i nie uśmiechnąć się pod nosem. No, chyba że ktoś żyje w przekonaniu, że facet w baletowej sukience to zagrożenie moralne i trzeba natychmiast wzywać egzorcystę. Ale jeśli masz w sobie choć odrobinę luzu i dystansu – to łapiesz, że w tym wszystkim była też ogromna dawka autoironii i komediowego pazura. I właśnie dlatego to chwyciło. Sprawdź też: Blanka o Justynie Steczkowskiej: „Zazdroszczę jej!”. Mówi o problemach ze swoim występem na Eurowizji - Słyszę, że trafiłam na fana Eurowizji. To moje absolutne guilty pleasure. Przez lata skrywałem tę miłość, jakbym miał się przyznać do czegoś wstydliwego. Bo przecież Eurowizja – w oczach wielu – to synonim kiczu, coś jak disco polo (którego, swoją drogą, nie słucham!). Ale potem przyszło młodsze pokolenie i bezceremonialnie powiedziało mi, że jestem ramolem, jeśli się tego wstydzę. Bo Eurowizja jest cool. I teraz mówię to głośno – kocham ten festiwal i już się tego nie boję! - Kibicujesz Justynie Steczkowskiej? Mocno trzymam za nią kciuki. Uważam, że nawet gdyby zajęła drugie miejsce byłoby to ogromnym sukcesem. To, jak działa przed konkursem jest absolutnie zjawiskowe. Naprawdę ją za to podziwiam. Justyna pokazuje, że metryka to tylko cyferki – a wiek? Można go śmiało „przekręcić” na własnych zasadach. Jej energia, wygląd, głos i to, jak świetnie odnajduje się w świecie nowoczesnych technologii – to jest coś absolutnie inspirującego. Przy okazji widać, że Justyna ma ogromny dystans do show-biznesu i za to ją kocham jeszcze bardziej. Bo dla mnie dystans, zwłaszcza do samego siebie, to jedyny sposób, żeby pozostać normalnym człowiekiem. Gdy go zagubimy i zaczniemy się traktować jak ósmy cud świata… to cóż, pora powoli rozglądać się za trumną. ____________________________ Alek Rogoziński Dziennikarz, pisarz, autor popularnych komedii kryminalnych i powieści obyczajowych. Wśród jego najbardziej znanych tytułów znajdują się: „Jak Cię zabić, kochanie?”, „Teściowe muszą zniknąć”, „Nieboszczyk sam w domu”, „Babka z zakalcem” oraz „Dom tajemnic”. W 2019 roku jego kryminał „Raz, dwa, trzy... giniesz ty!” został przeniesiony na deski teatru. Trzy lata później, w 2022 roku, otrzymał prestiżową nagrodę Złoty Pocisk za całokształt twórczości. Książki sygnowane jego nazwiskiem sprzedały się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Prywatnie - pasjonat podróży, fan Madonny i Jima Morrisona, miłośnik herbaty Earl Grey, włoskiej kuchni, gry w kręgle oraz gier karcianych.
Ojciec miał zmusić ją do ślubu, ale to ona podjęła decyzję. Nieznana prawda o pierwszym małżeństwie Violetty Villas [fragment książki]
Pierwsze małżeństwo Violetty Villas przez lata owiane było tajemnicą, a sama artystka przedstawiała je jako dramatyczny epizod swojego życia. W biograficznej książce „VILLAS”, autorzy Iza Michalewicz i Jerzy Danilewicz docierają do nieznanych dotąd faktów i relacji bliskich. Jak naprawdę wyglądał związek młodziutkiej Czesławy Gospodarek z Piotrem Gospodarkiem? Czy rzeczywiście było to małżeństwo z przymusu, czy raczej wybór, którego Villas nie chciała pamiętać? Oto fragment książki wydanej przez W.A.B., który rzuca nowe światło na tę historię. [Ostatnia publikacja na FB: 11.04.2026 r.] Kim był pierwszy mąż Violetty Villas? Na temat tego małżeństwa powstało wiele kłamstw "– Janka, wiesz co, te dziewczyny to nas do grobu wpędzą – mawiała Janina Cieślak, matka Czesi, do Janki Chabrowej, matki Krysi. Bo ich córki robiły zbytki. Umawiały się z kilkoma chłopcami naraz, tego samego dnia, w tym samym miejscu i o tej samej godzinie. I nie przychodziły na spotkanie. A potem z ukrycia podglądały miny niedoszłych amantów. Ale tamten miał na pagonach dwie gwiazdki, włosy blond zaczesane urokliwie do góry i bardzo zmysłowe usta. Do tego jeździł konno, nosił bryczesy, uśmiechał się nieśmiało, wzbudzając zachwyt kobiet pod każdą szerokością Kotliny Kłodzkiej. Piotr Gospodarek, lat wówczas około dwudziestu, syn pułku. Sierota. Spokojny, niepijący. Przystojny jak ułan. Tak mówią dziś lewinianki. Krystyna Poloczkowa zapamięta go w każdym szczególe. – Najbardziej mi się podobał, jak chodził w galowym mundurze, z lampasami i w oficerkach. Jak on mu, ten mundur, pasował! Dobry był z niego kąsek. Myśmy się nawet z Violetką o tego Piotrka pobiły. A było tak. Zabawy w Lewinie gromadziły mnóstwo panien na wydaniu, w których mogło przebierać stacjonujące nieopodal w Kotle liczne wojsko pogranicza. Cześka, świetnie tańcząca, uczyła inne dziewczyny, jak się poruszać. Któregoś razu podeszła do Krysi i podstawiła jej nogę. – Nie mogła znieść, że mi się ten Gospodarek podoba, bo ona wyraźnie go sobie upatrzyła. Kryśka runęła na parkiet. Ale wstała i niewiele się namyślając – trach! – Cześkę za włosy. A było za co łapać. Czesia upadła jakoś tak nieszczęśliwie, że wybiła sobie dwa zęby. – A mnie się tylko ruszały – powie Krystyna po latach. – Musiałyśmy się potem przeprosić, całować. Rodzice kazali. (...) Wszystko przez to, że starszy brat Krysi wcześniej przyprowadził młodego podporucznika do domu. Czesia też z nimi była. I nie dało się ukryć, że chłopak cholernie się Krysi spodobał. Poloczkowa (z wyraźnym żalem): – Ale ona prędzej umiała go rozkochać, bo później został jej mężem. Zazdrosna byłam. Maria Skrzypczyk, która przyjaźniła się z Wandą, potwierdza, że Czesia nie wyszła za mąż z przymusu: – On jej się po prostu podobał. I był w nią wpatrzony. To na pewno była miłość. Ale Cześka całe życie lubiła mówić niepotrzebne rzeczy i na tym dużo straciła. ZOBACZ TEŻ: Chciał zapomnieć o matce i wszystkim, co z nią związane. Taka była relacja Violetty Villas z synem Podobnie uważa żona Jurka, Maria Cieślak. I dodaje: – Niedługo po ślubie, może kilka miesięcy, Piotrek Gospodarek przejeżdżał konno koło mojego domu. I powiedział: Szkoda, że to nie my jesteśmy razem. Bardzo się na Cześce zawiodłem. Nie wiadomo, dlaczego Czesia przez wiele późniejszych lat, kiedy już stanie się popularną i sławną Villas, będzie chciała zakłamać swoją młodość. A właściwie to Violetta wypchnie Czesię poza nawias własnego życiorysu. Zapytana wiele lat później przez dziennikarzy Programu 2 Telewizji Polskiej o młodzieńcze uczucia i pierwszą miłość odpowie: „Nie takie to było, jak pani sobie wyobraża. Bardzo skromniutkie”. A czy pamięta pierwsze łzy z powodu miłości? „Ja nigdy nie płakałam z tego powodu. Umiałam to sobie szybko wytłumaczyć. A jeśli płakałam, to w nocy, kiedy nikt nie widział. Do poduszki”. Drugi mąż Wandy, Jan Mulawa, powtarza wersję Violetty. Ale zna ją tylko z relacji swojej żony. – Zakochana była? A skąd! Ojciec ją na chama wydał za mąż. Nie będziesz tu się włóczyć, mówił, po świecie, bo jeszcze dziecko przyniesiesz. Bolesław Cieślak poza tym, że był despotą, to jeszcze lubił kobiety. I zdradzał swoją żonę. Bał się, że jego córki spotka podobny los – czyichś kochanek. Wandę też zmusił do pierwszego małżeństwa. I też z wojskowym. A po latach, na krótko przed śmiercią, szedł do księdza, żeby ślub unieważnić. I przyznał, że stało się tak z jego winy. Najbliższa rodzina wiele szczegółów z życia artystki będzie się starała trzymać w tajemnicy. Aby ją chronić, a może – aby chronić siebie przed jej gniewem. A ten potrafił być bezgraniczny. Wandzie ojciec faktycznie zrujnował życie, wydając ją za człowieka, którego nie kochała i który po paru miesiącach stał się jej oprawcą. Podtrzymywała jednak wersję siostry, choć tak naprawdę był to jej własny los. (...) Zachowało się też kilka zdjęć ze ślubnego przyjęcia, które Bolesław Cieślak (podobnie jak pozostałym swoim dzieciom) wydał w domu. Czesia widnieje na nich już z porucznikiem Gospodarkiem. Uśmiechnięta. Nie wygląda na nieszczęśliwą. Jednak do dziś istnieje w mediach rozpowszechniana przez Villas, jak mantra, historia „zmuszonej do małżeństwa”. Był to z pewnością łatwiejszy sposób na budowanie legendy. Przez te wszystkie lata każdy, kto zetknie się z artystką, powie, że kochała wymyślać. Mity, jakie tworzyła, nigdy przez nikogo nieweryfikowane, krążą po świecie prasy, telewizji i Internetu do dnia dzisiejszego. Po stokroć klonowane i wygodne dla VV, jak jej długie rękawiczki, zakładane przed występem. Dla programu Krzysztofa Ibisza Ibisekcja, 1999 rok: – Miałam piętnaście lat, tu mi urosło, tam mi urosło, i miałam takie długie włosy… Mój ojciec był prostym człowiekiem, bardzo się o mnie bał. Dlatego doszło do tego nieszczęsnego małżeństwa, bo uważał, że trzeba mi wybić szkołę z głowy. Że z tymi kształtami to jest tylko niebezpiecznie […]. Lepiej jest mnie wydać za mąż, będzie spokój. I ojciec to zrobił przymusem. – Czyli to nie było małżeństwo z miłości? – Nie, nie. Byłam małoletnia, sąd musiał dać zezwolenie. Ale ja powiedziałam: jak skończę osiemnaście lat, to i tak cię zostawię. I tak się stało. Dla „Faktu”, 2007 rok: Mój ojciec […], który był prostym, skromnym człowiekiem […], uznał, że dla mojego dobra najlepsze jest, bym szybko wyszła za mąż i miała dom. Gdy miałam piętnaście lat, byłam już bardzo rozwinięta, wyglądałam co najmniej na siedemnaście. Upodobał mnie sobie wtedy pewien porucznik po szkole oficerskiej na służbie WOP-u w Kudowie. Miał dwadzieścia siedem lat. Wpadłam mu w oko. Ale ja nie chciałam wychodzić za mąż […]. Pragnęłam zostać piosenkarką. Ojciec jednak nie chciał się na to zgodzić […]. I zmusił mnie do małżeństwa z tym porucznikiem. Buntowałam się. Nie chciałam go. Ale ojciec przekonywał, że z czasem go pokocham. Że przyzwyczaję się do niego. Dopiął swego i za pozwoleniem sądu, bo byłam nieletnia, wydał mnie za mąż w wieku szesnastu lat. Wzięliśmy ślub cywilny i zamieszkaliśmy z moimi rodzicami w Lewinie. W dniu ceremonii przyrzekłam sobie, że jak tylko skończę osiemnaście lat, to ucieknę od porucznika Gospodarka, zostawię go. W międzyczasie urodził się nasz syn Krzysztof. Ale ja rozpaczałam. Stale płakałam i modliłam się w kościele, żeby Bóg pozwolił mi zostać śpiewaczką i uciec od męża. Jak postanowiłam, tak zrobiłam. View oEmbed on the source website CZYTAJ RÓWNIEŻ: Violetta Villas była w nim obsesyjnie zakochana. Uciekł od niej i wrócił do żony, która czekała na niego 10 lat Piotr Gospodarek urodził się 10 maja 1934 roku *. W chwili ślubu z Violettą nie miał więc jeszcze skończonych dwudziestu jeden lat. Czyli: między młodymi różnica wieku wynosiła cztery lata, a nie – jak chciała Violetta – dwanaście. Być może to „postarzanie” męża miało podkreślić jej dramat – ojciec wydał ją wbrew jej woli, i to w dodatku za „starego” mężczyznę (w tamtych czasach dla nastolatki był takim niewątpliwie). Ze związku Czesi i Piotra 8 stycznia 1956 roku przychodzi na świat Krzysztof. Rodzi go, mając niespełna osiemnaście lat. Cofając zegar o dziewięć miesięcy, wnioskujemy, że w ciążę musiała zajść w kwietniu 1955 roku. Miała wtedy, bez dwóch miesięcy, lat prawie siedemnaście. Na jednym ze zdjęć z archiwum rodzinnego Marii Cieślak, przedstawiającym Czesię i Piotra, przytulonych do siebie jak świeżo upieczone małżeństwo, jest data 21 lutego 1955 roku. Jak zapamiętała Maria, Gospodarkowie pobiorą się zimą. Czesia nie pójdzie do ślubu, bo zmusi ją do tego niechciana ciąża. Ale na zdjęciu wyraz jej oczu będzie już nieodgadniony. A Piotr? Delikatnie, błogo uśmiechnięty. Z jego twarzy przebija autentyczne szczęście. Co było powodem tak wczesnego zamążpójścia Czesi? Młodzi mogli być tak zakochani, a Czesia wyglądała nad wyraz dojrzale, że zapobiegliwy Bolesław postanowił czym prędzej wydać córkę za mąż. Być może chciał oszczędzić sobie nerwowego myślenia: a co będzie, jeśli moje ukochane dziecko zajdzie w nieślubną ciążę? Albo po prostu miał nadzieję, że miłość i małżeństwo faktycznie zatrzymają w Lewinie rozgorączkowaną marzeniami o sławie dziewczynę? View oEmbed on the source website Czesia (jeśli wierzyć Violetcie) nie będzie chciała się wiązać. Małżeństwo tylko krępowałoby jej ruchy. Chęć robienia kariery będzie silniejsza od ślubnego flirtu z porucznikiem. Jak się później okaże, wpłynie także na wiele innych życiowych decyzji, które podejmie. – Dla tej kariery się odkochała – skwituje szkolna koleżanka Maria Skrzypczyk. Villas po latach faktycznie wstydziła się fascynacji Piotrem Gospodarkiem. I nie przyznawała się do niej. Tak jak nigdy nie powiedziała publicznie, że jeden z wojskowych notabli zachęcał ją do kształcenia głosu: W Kłodzku na balu WOP zaśpiewała jakąś piosenkę. Podobno był tam dyrektor wojskowego zespołu „Granica”. Zachwycił się jej głosem, przysiadł do niej i namówił do pójścia do szkoły muzycznej *. Kiedy spełni się jej amerykański sen, Czesia – już jako Violetta – odwiedzi matkę Krysi Poloczek. (...) CZYTAJ RÓWNIEŻ: Violetta Villas nazywała zwierzęta braćmi mniejszymi, były jej bliższe niż ludzie. Każdemu ofiarowała ciepły kąt Zobacz też: Maria Cieślak zachowała z tej uroczystości dwa zdjęcia Czesi i Piotra. On w galowym mundurze, ona – w sukience z falbankami. Na szyi sznur pereł. Włosy (mocno kręcone, gęste, wyraźnie krótsze) zaczesane z przedziałkiem na lewą stronę. We włosach kwiat, jak w piosence Dla ciebie miły. Jej pierwszym wielkim przeboju. – Sukienka miała kolor błękitny – opowiada Maria Cieślak. – Po ślubie dała ją w prezencie mojej siostrze Zosi, z którą na wzgórzach robiła mostki. Ale potem, nie wiedzieć czemu, kazała ją sobie oddać. Cała Cześka. Po ślubie młodzi zamieszkają w domu na wzgórzu. Na zdjęciach ze ślubnego przyjęcia Wandy w styczniu 1956 roku, jeśli wierzyć pamięci drugiego jej męża – Jana Mulawy, Czesia będzie już po porodzie: Gdy urodził się mój syn, miałam siedemnaście lat. Byłam niepełnoletnia. W szpitalu tak się o niego bałam, że jak go siostra niosła i nosek miał przykryty poduszką, to strasznie krzyczałam, że go zaraz uduszą! […] Gdy Krzyś się urodził, mieszkałam z rodzicami i ja się nim przeważnie opiekowałam. Wszystko chciałam robić sama i chyba wychodziło mi to dobrze, bo wyrósł na zdrowego chłopca. Mama oczywiście dawała mi rady i trochę uczyła opieki *. Ale wbrew temu, co opowiada, już po kilku miesiącach 1956 roku Czesia zostawi dziecko, pobiegnie na stację i wsiądzie do pociągu. (...) Najpierw pojedzie do Szczecina. Zamieszka u Wandy, która z mężem przeprowadzi się do tego miasta szukać lepszego życia. Jej wojskowy zostanie tam milicjantem. Poszłam na żywioł. Miałam ostatnią pensję mojego męża, dostałam stypendium w szkole, w Szczecinie, tam pojechałam, żeby nikt mnie nie znalazł. I tam zdałam egzamin do średniej szkoły muzycznej. Byłam bardzo szczęśliwa. Mieszkałam na strychu. Mój mąż mnie odnalazł w tej szkole i poszedł do dyrektora na skargę, że moje miejsce jest w domu. A pan Antoni Huebner powiedział: Ona nie jest dla pana, a pan dla niej. Od czasu wojny nie było tu takiego talentu. Pożegnaliśmy się. I wtedy dyrektor napisał list do mojego ojca […]. Że jestem wielkim talentem, mam się uczyć itd. I jak mój ojciec przeczytał ten list, bardzo żałował, że zrobił taką rzecz swojemu dziecku. Nie mógł sobie miejsca znaleźć *. Piotr został więc w domu z synem i rodzicami Czesi. I czekał. – Był sierotą, chciał mieć rodzinę. A ona go tak potraktowała – zżyma się Maria Skrzypczyk. A Krystyna Poloczek zapamiętała, jak młody porucznik wychodził po żonę na stację („Tak było, bo jak po nią szedł, tośmy go z koleżankami śledziły”). Zawsze z kwiatami. I bywało, że nikt nie wysiadał z pociągu. – Zaglądał do każdego wagonu, z tym bukietem, w mundurze. A tu nikogo. Nie przyjechała. On naprawdę ją kochał, a ona zwyczajnie złamała mu serce. W końcu pewnego dnia na zabawie pokłóci się kilku chłopaków. Może któryś z nich będzie natrząsał się z Piotrka, zawiedzionego, że zostawiła go młoda żona. Nie wiadomo, co tak naprawdę się wydarzyło. Ale po Lewinie pójdzie fama, że porucznik nie wytrzymał. Wyjął pistolet i zaczął strzelać. Próbował go rozbroić Tadeusz Chaber, brat Krysi. Kula świsnęła mu tuż koło ucha. Nikomu nic się nie stało. Tylko straż wojskowa zareagowała błyskawicznie. Piotr Gospodarek nigdy już do wojska nie wróci. Do Lewina też nie. Jeszcze przez jakiś czas będzie odwiedzał Krzysia. Potem zamieszka we Wrocławiu. Ożeni się powtórnie, będzie dobrym mężem i ojcem dla dwojga swoich dzieci. Sąsiedzi zapamiętają, że nigdy nie powie ani słowa na temat małżeństwa z Violettą. Usunie się z jej życia bezboleśnie, jak sen. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Violetta Villas i Ted Kowalczyk: „To była miłość gwałtowna, namiętna i w jakimś sensie piękna”. Ich związek trwał niecały rok...
Remigiusz Mróz żyje w zaciszu, na koncie ma miliony. Dopiero po latach ujawnił długo skrywany sekret
Odsłaniamy kulisy życia najlepiej zarabiającego polskiego pisarza
Remigiusz Mróz uchodzi za jednego z najlepszych polskich pisarzy. Autor wielu książek jest również inspiracją dla innych twórców. Przypomnijmy, że jakiś czas temu na podstawie jego powieści powstał serial „Chyłka", zaś niebawem na platformie SkyShowtime będziemy mogli obejrzeć spin-off tej historii zatytułowany „Langer". Ujawniany szczegóły nadchodzącej produkcji. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 06.03.2025 r.] Serial „Langer". Znamy szczegóły produkcji Jakub Gierszał powróci do roli Piotra Langera juniora. Przypomnijmy, że artysta doskoanle wykreował tę postać w serialu „Chyłka". Tym razem zachwyci widzów w produkcji „Langer". Fabuła skupi się na historii Piotra, czyli syna wpływowego biznesmena i milionera. Bohater po śmierci ojca odziedzicza po nim ogromny majątek i musi zająć się biznesem. Po godzinach pracy jest seryjnym mordercą, który doskonale się maskuje i nieustannie wymyka się z rąk prokuratury. Jego życie nagle się zmieni wraz z pojawieniem się tajemniczej kobiety, która wejdzie z nim w niebezpieczną grę. Nina na początku wchodzi z nim w romans, a następnie będzie próbować znaleźć dowody na to, że Langer jest seryjnym zabójcą. Czy uda jej się zdemaskować biznesemana? Jakie konsekwencje poniesie za próbę ujawnienia prawdy? W tytułową postać wcieli się Jakub Gierszał. Reżyserem serialu jest Łukasz Palkowski, który odpowiada za takie hity jak: Belfer, Żmijowisko, Behawiorysta, czy Chyłka. Za produkcję odpowada Violetta Furmaniuk-Zaorska, która już wcześniej współpracowała z reżyserem. Data premiery nie jest jeszcze dokładnie znana. Wiemy jednak, że już w tym roku będziemy mogli obejrzeć serial na platformie SkyShowtime. CZYTAJ TEŻ: Od lat są przyjaciółkami, mało kto wie, co ich do siebie zbliżyło. Natalia Kukulska i Małgorzata Socha niedawno ujawniły prawdę Przypominamy tekst opublikowany przez Katarzynę Piątkowską na łamach magazynu Viva! 2/2020. Pierwszy milion zarobił kilka lat temu. „Milionerem zostałem przed trzydziestką i było to dla mnie kompletnym zaskoczeniem, bo przecież nikt nie pisze powieści po to, żeby realizować się finansowo. Jeśli się tym kieruje, to raczej w ogóle nie skończy pierwszej książki, a po drodze pewnie sam wybije sobie ten pomysł z głowy”, mówi pisarz, który od dłuższego czasu znajduje się na szczycie wszelkich rankingów. Jest fenomenem wśród polskich autorów. Żaden nie pisze książek w takim tempie jak Remigiusz Mróz. Żaden też w takim tempie jak on ich nie sprzedaje. Gdy pod koniec ubiegłego roku tygodnik „Wprost” opublikował listę najlepiej zarabiających pisarzy, nikogo chyba nie zdziwił fakt, że na pierwszym miejscu, nie tylko wśród autorów kryminałów, znajduje się właśnie Mróz. W tyle zostawił nawet Olgę Tokarczuk, która od lat ma się świetnie, a po przyznaniu jej Literackiej Nagrody Nobla sprzedaż jej książek wzrosła kilkukrotnie. „Wprost” podsumował zarobki. Mróz, według ich szacunków, mógł zarobić 1 821 944,20 złotych, Tokarczuk 908 819,87. Na drugim miejscu, pomiędzy nimi, uplasowała się Blanka Lipińska, która mogła wzbogacić się o 958 323,20. Remigiusz Mróz twierdzi, że te kwoty nie do końca są zgodne z prawdą. „Dobrze, że takie zestawienia powstają, bo po pierwsze, w końcu mamy realną analizę rynku książki w Polsce, po drugie, ściągamy łatkę tabu z zarobków osób publicznych. A jak niewiele wiadomo o tej sferze, dowodzi sam ranking – wyliczenia dochodów, które tam się pojawiły, w rzeczywistości odpowiadają… podatkowi, jaki płaci większość wymienionych tam pisarzy”, mówi. A czy zazdrości Nobla Oldze Tokarczuk? „Nobel jest bezcenny, więc Olga jest z urzędu na szczycie każdego zestawienia niezależnie od kryteriów. Ale pewnie, to bardzo miłe, bo pokazuje, jak wielu ludzi sięgnęło po moje książki”. Milioner w T-shircie Nigdy publicznie nie pokazuje się w innym stroju niż nienagannie wyprasowana marynarka, koszula i krawat. W swojej głuszy pod rodzinnym Opolem korzysta z pisarskiego uniformu – koszulki Iron Maiden i spodni dresowych. „Krawat i marynarka to tylko zbroja, w której wychodzę do ludzi”, tłumaczy. Robi to rzadko, tylko z powodu wyjątkowych okazji, jak wręczenie nagród czy spotkanie z czytelnikami. Mówi, że nie boi się niewygodnych pytań, czego dowodem jest jego udział w programie Kuby Wojewódzkiego. „Kuba podobno jest straszny i powoduje drżenie różnych części ciała u różnych ludzi”, żartuje. Jednak najbardziej szczery jest, pisząc. W poprzednim wywiadzie, którego mi udzielił, mówił, że lepiej można go poznać, czytając jego książki, bo w każdej przemyca kawałek siebie. Gdy rozmawia, często stawia wokół siebie mur, gdy pisze, nigdy. „Pisząc, mogę ci opowiedzieć o wszystkim, a w innym wypadku trafisz na zasieki – albo zmienię temat, który mi nie leży, albo wymigam się od odpowiedzi. Przypuszczam, że dokładnie odwrotnie jest w przypadku aktorów czy polityków, ale pisarze z pewnością nie należą do ekstrawertyków – wpuszczamy ludzi do swojego świata na kartach książek, co w gruncie rzeczy tworzy dość intymną relację, bo odkrywamy przed odbiorcą całą naszą psychikę. Może dlatego drzwi do naszego życia zazwyczaj są zamknięte”. Jaki jest Remigiusz Mróz? Nie używa telefonu komórkowego, bo nie lubi, gdy w pracy coś go rozprasza. „Sprawy urzędowe załatwiam mailowo, bo mogę to robić wieczorem, po skończonej robocie. Gdybym używał komórki do celów służbowych, nie robiłbym nic poza wiszeniem na telefonie”. Czy dla tak zapracowanego człowieka liczy się coś poza pracą? Rok temu mówił, że „miłość zawsze sama zrobi sobie tyle miejsca, ile potrzebuje”. I zrobiła. Na początku ubiegłego roku media obiegła wiadomość, że jest w związku z równie popularną jak on pisarką Katarzyną Bondą. Już wcześniej były sygnały, że tych dwoje łączy przynajmniej przyjaźń. Gdy dwa lata temu Mróz wydał drugi tom z cyklu „W kręgach władzy”, zatytułowany „Większość bezwzględna”, znalazła się tam dedykacja: „Dla Kasi Bondy z podziękowaniem za to, że wygoniła mnie na urlop”. W odpowiedzi, na swoim profilu na Facebooku, pisarka napisała: „Dziękuję! Jeszcze nikt nigdy nie zadedykował mi książki. Ale to jest superuczucie! Nie wiem doprawdy, czym zasłużyłam, ale i tak się raduję!”. Czy byli zazdrośni o swoje sukcesy? „W naszym wypadku było dokładnie odwrotnie – bardziej cieszyły sukcesy drugiej osoby niż własne”, odpowiada Remigiusz. I przyznaje, że to był jedyny moment, kiedy pisał odrobinę mniej, ale tylko trochę. „Jeśli jesteś z kimś, kto zajmuje się tym samym co ty, zachodzi nieustanne wzajemne ładowanie akumulatorów”. Remigiusz Mróz i Katarzyna Bonda rozstali się pod koniec 2019 roku. Dlaczego ich związek przeszedł do historii, żadne z nich nie chce zdradzić. Jedyny komentarz pisarza: „Słusznie zauważyłaś, że prowadzę pustelnicze życie – samotność to więc mój tryb domyślny. W tym wszystkim najważniejsze jest dla mnie to, że Kasia i ja rozstaliśmy się jako przyjaciele, dalej się lubimy, kibicujemy sobie i wspieramy się”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pozostawiono go na pastwę losu, ratunek nadszedł z niespodziewanej strony. To zmieniło go na zawsze Akt tworzenia Nawet więc miłość nie była w stanie sprawić, by zmienił tryb swojej pracy, bo „kiedy dana historia chce być opowiedziana, nie masz innego wyjścia. Musisz siadać i pisać, bo nie da ci spokoju. Jest z tobą cały czas, snuje się jak cień, nie pozwala o sobie zapomnieć i domaga się, by została opowiedziana”. W swoich podziękowaniach Katarzyna Bonda napisała jeszcze: „A teraz errata: wygoniłam Remka na urlop, żeby się trochę polenił, gdyż miałam w tym swój niecny interes. Pragnęłam uratować siebie i innych autorów powieści rozrywkowych, coby Remek dał nam szansę się ogarnąć, coś popisać, a ten cholernik stuknął na urlopie powieść. Ten facet jest nie do wytrzymania!!! Zęby mnie bolą z zazdrości nad zorganizowaniem i szybkością działania wspomnianego wyżej Autora”. On sam mówi, że nawet na wakacje ciężko mu wyjechać, bo ma wrażenie, że to jest strata czasu. Gdy go pytałam o urlop, odpowiedział: „W kwietniu 2018 roku byłem w Rzymie przez tydzień i to był ostatni dłuższy wyjazd. Zazwyczaj staram się je łączyć z czymś konstruktywnym, na przykład jakiś czas temu odwiedziłem Zamość, bo miałem tam spotkanie autorskie w ramach Festiwalu Języka Polskiego. Wtedy nie czuję wyrzutów sumienia, że mitrężę czas”. Nic dziwnego, że od zeszłego roku wydał sześć powieści, do kilku sprzedał prawa, napisał jeszcze parę nowych. Zarzuty o to, że ktoś mu w tym pomaga, odpiera bez mrugnięcia okiem. „Znów Cię o to zapytam, ktoś Ci pomaga?”, drążę. „Chciałbym!”, odpowiada i od razu tłumaczy: „Nie tyle jeśli chodzi o pisanie, ile o sprawy poboczne. Samego aktu tworzenia nigdy nie scedowałbym na kogoś innego, bo jaki miałbym w tym cel? Odbierałbym sobie to, co kocham najbardziej, w zamian nie dostając niczego. Poza tym jestem zwolennikiem – żeby nie powiedzieć fanatykiem – kontroli. Muszę trzymać pieczę nad każdym zdaniem, słowem i znakiem interpunkcyjnym. Nad ułożeniem tekstu, nad okładką, nad grzbietem książki i tak dalej. Nie potrafiłbym z tego zrezygnować, ale chętnie odciążyłbym się trochę pod względem researchu. Problem polega na tym, że jeśli nie wykonam go sam, nie czuję się związany z książką. To trochę tak, jakby dobiec na metę biegu po dołączeniu w połowie trasy. Cel osiągnięty, ale satysfakcji brak”. I choć co chwila pojawiają się plotki, że na jego sukces pracuje cały sztab ghostwriterów, wygląda na to, że Mróz jest po prostu dobrze zorganizowanym pracoholikiem. „Nawet gdy jest trudno, to wciąż najprzyjemniejsza praca na świecie”, twierdzi. Nic więc dziwnego, że właściwie oddaje się jej bez reszty. „Jeśli zajmuję się jakąś powieścią odpowiednio długo i intensywnie, to staje się ona całym moim życiem, a ja wchodzę w stan ciągłego gromadzenia pomysłów”. I przyznaje, że pisarze „są trochę jak narkomani, kiedy wpadną w swój wir, wszystko inne przestaje mieć znaczenie”. Porwany przez historie Chęć opowiadania historii była w nim od zawsze, ale tak na dobre dopadło go na studiach prawniczych. „Skończyłem wtedy czytać trylogię Stiega Larssona i odczuwałem czytelniczą pustkę. Zacząłem sprawdzać inne skandynawskie kryminały, ale za każdym razem brakowało mi czegoś, czego nawet nie potrafiłem nazwać. Pomyślałem wtedy, że spróbuję sam wykreować historię, którą chciałbym przeczytać. Ostatecznie w okolicy dwusetnej strony uderzyła mnie myśl, że to jest to, co chcę robić. I to, co muszę robić”. Domknął sprawy uczelniane, zrobił magisterkę, a potem, gdy już zajmował się pisaniem, obronił doktorat. Był dla niego furtką na wypadek, gdyby mu się nie powiodło i okazałoby się, że z pisania nie da się żyć. „Postawiłem sobie dwa warunki. Po pierwsze, dałem sobie tylko rok. Postanowiłem, że jeśli książki nie wypalą, wracam na uczelnię i postaram się kontynuować to, co przerwałem”. Na szczęście dla niego i dla czytelników wszystko wypaliło. Choć pierwszy nakład jego książki to były, jak sam mówi, ilości raczej śladowe – około trzech tysięcy egzemplarzy – dzisiaj każda jego powieść sprzedaje się w kilkuset tysiącach egzemplarzy. Na rynku właśnie ukazał się „Chór zapomnianych głosów”. Tym razem Mróz przerzucił się na science fiction, bo mówi, że lubi płodozmian. „Najlepiej pisze mi się te książki, które fabularnie i stylistycznie są najdalsze od poprzednich. Nigdy więc nie biorę się od razu do czegoś podobnego lub kolejnego tomu danej serii, bo zwyczajnie straciłbym zapał i nie skończyłbym projektu. A inna sprawa, że science fiction uwielbiam i gdyby ktoś kazał mi wybrać jeden gatunek, w którym będę pisał do końca życia, to padłoby właśnie na ten. Możesz tam zrobić absolutnie wszystko. Puścić wodze wyobraźni, cofać czas, tworzyć nowe technologie, obce światy… ale też komentować otaczającą nas rzeczywistość i poruszać ważkie tematy”. Zwolnić? Nie mam zamiaru Nie jest tajemnicą, że tempo pracy Mroza może wkurzać kolegów po fachu. W każdej księgarni, gdzie nie spojrzeć, leżą książki z jego nazwiskiem. W większości domów na półce jest przynajmniej jedna powieść, a w telewizji „leci” Chyłka z Magdaleną Cielecką w roli głównej. „Środowisko literackie jest bardziej skore do wyrażania opinii o kolegach po fachu niż inne. Wystarczy przypomnieć sobie konflikty między Hemingwayem i Faulknerem, Trumanem Capote i Vidalem albo Koontzem i Kingiem. Jakaś doza zawiści pewnie występuje i u nas, ale wydaje mi się, że nie większa niż w innych krajach”. I deklaruje: „Zwolnię dopiero, kiedy zacznie mi brakować pomysłów. Tak naprawdę to jedyne, co się liczy – jeśli kłębią mi się w głowie idee, z których może powstać dobra powieść, siadam i podejmuję próbę. Czasem kończy się sukcesem, czasem po kilkudziesięciu stronach okazuje się, że nic z tego nie będzie. Biorę się więc do kolejnego pomysłu. Chcę opowiadać historie i dopóki będę miał ich pod dostatkiem, dopóty będę je spisywać”. CZYTAJ TEŻ: W sieci zawrzało, wypomniano mu taneczną przeszłość. Teraz aktor mówi dość, tak kwituje wszystkie plotki
Klasa sama w sobie! Jolanta Kwaśniewska olśniła na gali, ze sceny wspomniała o ukochanym mężu
"Zaproponował mi przez połowę mojego życia taki gigantyczny polityczny rollercoaster"
To wyjątkowe wyróżnienie! Do rąk Jolanty Kwaśniewskiej trafiła statuetka Bestsellerów Empiku 2024 w kategorii Literatura faktu. Była pierwsza dama ze sceny zwróciła się do ukochanego męża, Aleksandra Kwaśniewskiego. Padły ważne słowa! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.02.2025 r.] Bestsellery Empiku 2024: Jolanta Kwaśniewska z nagrodą. Ze sceny podziękowała mężowi. Za nami gala Bestsellerów Empiku 2024. Poznaliśmy zwycięzców poszczególnych kategorii, laureatów Odkrycia Empiku, Twórcy Internetowego Roku, Artysty Muzycznego czy Pisarza Empiku. Statuetka w kategorii „literatura faktu” trafiła w ręce Jolanty Kwaśniewskiej za książkę „Pierwsza Dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł”. Pozycja opowiada historię życia byłej pierwszej damy. W wywiadzie-rzece Jolanta Kwaśniewska otwiera się przed czytelnikiem. Wspomina o dzieciństwie, dorastaniu, dotyka tematu relacji z bliskimi, miłości, a także mówi szczerze o polityce i wartościach. Nagrodę wręczyli jej Katarzyna Nosowska i Marcin Meller. Jolanta Kwaśniewska nie szczędziła ciepłych słów, podziękowała wszystkim, którzy przyłożyli się do tego sukcesu. Przy okazji zdradziła też, jak doszło do tego, że sama zapragnęła wydać książkę. Okazuje się, że zainspirował ją do tego ukochany mąż. „Niespodzianka. Bardzo pięknie dziękuję za tą nagrodę, za to wyróżnienie. Zwłaszcza wręczone przez ludzi, których ogromnie cenię i kocham. […] To był taki moment, kiedy mąż napisał swoją książkę i powiedziałam: „Teraz ja”, żeby było po równo”, wyznała ze sceny Jolanta Kwaśniewska. „I ogromnie dziękuję za zaproponowanie Emilii Padoł, fantastycznej autorki, która spędziła ze mną wiele godzin, by tę książkę tak pięknie napisać”, dodawała. Czytaj też: Kuba Badach niespodziewanie wyznał, co łączy go z teściową. Mało kto o tym wiedział... Następnie Jolanta Kwaśniewska zwróciła się do ukochanego męża. „Wy dziękujecie żonom, pozwólcie, że ja mężowi podziękuję. Bo zaproponował mi przez połowę mojego życia taki gigantyczny polityczny rollercoaster. Gdyby nie te niezwykłe 10 lat spędzone w Pałacu Prezydenckim, nie byłoby połowy opisanych przeze mnie niezwykłych opowieści”, wyznała. Jolanta Kwaśniewska zadała szyku! Tak prezentowała się na gali Nie dało się przejść obojętnie obok niezwykłej stylizacji byłej pierwszej damy. Jolanta Kwaśniewska postawiła na czerń, jednak nie było mowy o nudzie! Uwagę przyciągała marynarka, która mieniła się w blasku fleszy, a przy dekolcie kończyła się interesującą ozdobą. Oprócz tego była pierwsza dama postawiła na szerokie spodnie, elegancką torebkę i ponadczasowy makijaż. Wyrazistym akcentem były czerwone usta. Klasa sama w sobie!
Żył w USA 33 lata, poznał Donalda Trumpa: „Podrywał mi żonę!”. Nowy Jork oczami Rafała Olbińskiego
Rok 1978 zmienił jego życie. To wtedy Rafał Olbiński wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i mieszkał w nich ponad 30 lat. Nowy Jork stał się jego drugim domem. Czy zawsze serce pozostawało w nim polskie? I jak poznał Donalda Trumpa? Opowiedział nie tylko w swojej książce „Olbiński – Nowy Jork”, ale i nam podczas wieczoru premierowego. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 25.12.2024 r.] Rafał Olbiński o Nowym Jorku Czterdzieści sześć lat temu Polskę i Stany dzieliły nie tylko tysiące kilometrów, ale i kultura, postęp technologiczny, odcienie dnia codziennego. W 1978 roku Rafał Olbiński wysiadł z samolotu i zaczął poznawać Nowy Jork. Miasto, które stało się jego domem na ponad 3 dekady. Co zapamiętał z początków? „Pierwszy taki moment, w którym dotarło do mnie, że chciałbym tu dłużej zostać, był na samym początku. To była wiosna, piękna pogoda za oknem, siedziałem sobie w kawiarni Caffe Reggio w West Village. Mnóstwo młodzieży, każdy stolik inny, na ścianach jakieś obrazy, taki totalnie piękny bałagan, wszyscy tacy rozluźnieni, słońce… I wtedy pomyślałem sobie: kurczę, dlaczego ja mam wracać do tej szarzyzny w Warszawie. Przecież to jest o wiele bardziej moje miejsce chyba. I pamiętam, że tamtego dnia ktoś za mnie zapłacił, bo nie miałem pieniędzy. Potem już miałem pieniądze na kawę”, opowiedział nam Rafał Olbiński. OBEJRZYJ RÓWNIEŻ: VIVA! People Power 2024: zakulisowe spotkania, radość zwycięzców i... jedno pytanie. Zadaliśmy je gwiazdom przed kamerą VIVY.pl. Zobacz relację! Przed kamerą VIVY.pl wyznał też, że Nowy Jork to dla niego przede wszystkim ludzie. „Przede wszystkim to, co utkwiło mi w głowie, to spotykanie fantastycznych ludzi. To działo się zwykle przypadkiem, wtedy nie zwracałem na to uwagi. Dziś wiemy, źe niektórzy z tych ludzi przeszli do legendy, niektórzy dalej pracują nad swoją legendą. To naprawdę było zupełnie wyjątkowe, bo wśród nich był np. Donald Trump”, usłyszeliśmy. Jak panowie i Mariola Olbińska, z którą wtedy artysta był związany, się poznali? „Był wtedy na publicznym kanale 13 taki bardzo prestiżowy program o kulturze, o sztuce itd. Zorganizowano przy jego 20-leciu event. To było w Nowym Jorku w Rockefeller Center. Trump wtedy nie był znany, był jakimś deweloperem. Uścisnął mi rękę, ale w sumie na mnie nie zwracał uwagi. Uwagę zwracał za to na moją żonę, piękną blondynkę. Ja tam nie byłem zupełnie do niczego potrzebny. Moja żona wtedy wykorzystała okazję i przypomniała Donaldowi Trumpowi, że gdy chodziła do szkoły średniej w tej samej dzielnicy, w której jego rodzina miała rezydencję, to on ją parę razy podrywał! To było bardzo zabawne, ale ja się w tej rozmowie nie liczyłem”, śmiał się głośno Rafał Olbiński. A czy wciąż dużo jest w nim z nowojorczyka? I czy zawsze miał polskie serce? Obejrzyj cały materiał i dowiedz się już teraz.
Książkowe bestsellery, które będą idealnymi prezentami pod choinkę
Książka to ponadczasowy prezent – pozwala przenieść się do innych światów, inspiruje, wzrusza i daje chwile wytchnienia. Na tegoroczną gwiazdkę przygotowaliśmy przegląd wyjątkowych tytułów, które idealnie sprawdzą się pod choinką. W ofercie wydawnictwa Świat Książki znajdziemy pozycje zarówno dla miłośników literatury obyczajowej, biograficznej, jak i tych poszukujących dreszczyku emocji. Oto książki, które nie tylko uprzyjemnią zimowe wieczory, ale także sprawią radość bliskim. Jedną z najbardziej intrygujących propozycji jest autobiografia Joanny Sarapaty, zatytułowana „Do stu razy sztuka”. Sarapata, znana polska malarka, w szczery sposób opowiada o swoim życiu, sztuce oraz osobistych zmaganiach. To historia pełna pasji i refleksji, ukazująca życie artystki, której twórczość – subtelne, pełne emocji akty – zdobyła uznanie na arenie międzynarodowej. Opowieść Sarapaty zabiera czytelnika w podróż, od jej młodzieńczych lat spędzonych w Polsce, przez wystawy w Paryżu i Nowym Jorku, aż po głębokie przemyślenia o miłości, sztuce i poszukiwaniu własnej tożsamości. „Do stu razy sztuka” to coś więcej niż autobiografia – to inspiracja dla wszystkich, którzy cenią sztukę, autentyczność i odwagę w dążeniu do własnych marzeń. Miłośnikom biografii artystów spodoba się także album „Van Gogh i artyści, których podziwiał” autorstwa Stevena Naifeha. Ten bogato ilustrowany tom, pełen reprodukcji, ukazuje, jak fascynacja takimi mistrzami jak Manet, Seurat czy Millet wpłynęła na Vincenta van Gogha i pozwoliła mu wypracować własny, niepowtarzalny styl. Naifeh, analizując bogatą korespondencję van Gogha z bratem Theo, odsłania przed czytelnikiem rozwój artysty, a także złożone procesy twórcze i emocje, które kształtowały jego dzieła. To prezent idealny dla tych, którzy cenią sztukę i pragną zrozumieć, co ukształtowało geniusz van Gogha. Dla wielbicieli magii, natury i słowiańskich wierzeń Joanna Laprus przygotowała trylogię książek – „Słowiańskie Boginie ziół”, „Słowiańskie rośliny czarowne” oraz „Boginie słowiańskich szeptów” – które wprowadzą czytelnika w świat na pograniczu baśni i rzeczywistości. Autorka zafascynowana etnobotaniką, przybliża magiczne właściwości roślin oraz postacie z dawnych wierzeń, jak Rusałki czy Dziwożony, których obecność do dziś inspiruje folklor i sztukę. Czarowne ilustracje uzupełniają książki, przenosząc czytelnika do świata pełnego tajemnic. W tej serii znajdziemy także „Czarowny kalendarz 2025” – nie tylko terminarz, ale także magiczny zielnik, który wprowadzi wyjątkową aurę w codzienność obdarowanego. „Wróg” Łukasza Orbitowskiego to kolejna pozycja, która przyciągnie fanów literatury pełnej napięcia i głębokich emocji. Orbitowski, autor takich książek jak „Inna dusza” i „Kult”, tym razem łączy elementy thrillera, historii i psychologii, tworząc poruszającą opowieść o sekretach i pasji. Akcja rozgrywa się jednocześnie w Krakowie 2003 roku i starożytnym Rzymie Nerona, gdzie losy bohaterów, strażaka Staszka Zolla i cesarza Nerona, splatają się poprzez czas i miejsce. Orbitowski z mistrzowską precyzją odmalowuje zarówno współczesny Kraków, jak i pełen przepychu antyczny Rzym, tworząc narrację, która wciągnie zarówno miłośników historii, jak i tych, którzy szukają literatury na najwyższym poziomie. Dla wielbicieli literatury obyczajowej doskonałym wyborem będą najnowsze powieści Kristin Hannah, Nory Roberts i Santy Montefiore – autorek, które zdobyły serca czytelników na całym świecie. Każda z nich oferuje coś wyjątkowego: Kristin Hannah porusza swoją książką „Kobiety”, Nora Roberts w „Spuściźnie” zabiera nas w emocjonalną podróż pełną tajemnic, a Santa Montefiore w „Cygańskiej madonnie” wprowadza w świat historii i pięknych uczuć. Te historie z pewnością ucieszą każdą miłośniczkę dobrej powieści, oferując zarówno chwile wzruszenia, jak i inspiracji. Na koniec warto wspomnieć o thrillerach, które doskonale sprawdzą się jako prezent dla fanów mocnych wrażeń. „Powiedz mi, proszę” Mike’a Omera to pełna zwrotów akcji historia kryminalna, w której zagadki i tajemnice przyciągną każdego czytelnika. Natomiast Nora Roberts w książce „Śmiertelna desperacja” – kolejnym tomie cyklu „Oblicza śmierci” – wprowadza nas w mroczny świat przygód Eve Dallas, idealny dla fanów mrocznych thrillerów i silnych bohaterek. Książki to prezenty, które trafiają do serca – dają możliwość odpoczynku i refleksji, pozwalając jednocześnie zanurzyć się w zupełnie innych światach. Wszystkie opisane tytuły znajdziemy w sieci księgarń Świat Książki oraz online na swiatksiazki.pl i ksiazki.pl. Wybierzmy wyjątkową książkę dla bliskich i podarujmy im chwilę relaksu pod choinką.
Barbie świętuje 65 lat książką „My Barbie Story”. Gwiazdy w poruszający sposób opisują, co znaczy dla nich kultowa lalka
W książce „My Barbie Story” wydanej przez Mattel z okazji jubileuszu wypowiada się m.in. Małgosia Socha, ambasadorka projektu w Polsce.
Barbie to społeczny i kulturowy fenomen, który od pokoleń towarzyszy dzieciom w procesie dorastania. Niewiele jest osób, które nigdy o niej nie słyszało. Zaryzykujemy nawet twierdzenie, że nie ma na świecie słynniejszej zabawki i drugiej takiej, która mieściłaby w sobie tak wiele dziecięcych emocji i dostarczałaby tylu inspiracji oraz wspomnień. Dla większości z nas lalka firmy Mattel była nie tylko towarzyszką zabaw, ale również nauczycielką, powierniczką sekretów, adresatką wielu pytań, świadkiem chwil radości i małych dramatów. Miała też kolosalne znaczenie socjalizacyjne, bo pomagała nam ćwiczyć interakcje z innymi ludźmi. Barbie powstała w 1959 roku i na początku była bardzo szczupłą i długowłosą blondynką o idealnym uśmiechu. Świat poszedł jednak do przodu, a wraz z nim Barbie. Kolekcja powiększyła się o lalki o rozmaitych typach urody i sylwetki, o różnych kolorach skóry, z niepełnosprawnościami czy „wykonujące” stereotypowo męskie zawody. Dzisiaj już nikogo nie dziwi Barbie czarnoskóra, Barbie plus size, Barbie kosmonautka czy Barbie na wózku inwalidzkim. Dzięki tym zmianom stała się prawdziwą inspiracją dla dzieci, pomaga im zaakceptować siebie i pozwala wierzyć, że mogą być, kim chcą. „My Barbie Story” – osobiste historie gwiazd Aby uhonorować dziedzictwo Barbie, z okazji jej 65. urodzin Mattel zaprosił przyjaciół, fanów i kolekcjonerów z całego świata do współtworzenia książki „My Barbie Story”, w której znalazły się ich osobiste historie związane z lalką. Opracowanie zawierające 108 wzruszających opowieści i zdjęć właśnie trafiło do sprzedaży. Całkowity dochód zostanie przekazany organizacji ONZ Kobiety Wielka Brytania, z którą Barbie współpracuje przy projekcie Barbie Dream Gap. Jego celem jest wyrównywanie szans dziewczynek na całym świecie i usuwanie barier stojących im na drodze do osiągnięcia pełnego potencjału. W książce „My Barbie Story” znajdziemy wspomnienia m.in. Helen Mirren, Claudii Schiffer, czy Adwoa’y Aboah, modelki, aktorki i aktywistki. Te trzy kobiety łączy to, że wszystkie zostały Barbie Role Model – Mattel stworzył wzorowane na ich wizerunkach lalki. Helen Mirren porównuje ten zaszczyt do swoich największych filmowych sukcesów: - Coś, czego nie wyobrażałabym sobie w najśmielszych snach, że wydarzy się w tym momencie mojego życia. To wyjątkowy moment, który mogę dodać do listy moich ulubionych osiągnięć: tytuł Damy Imperium Brytyjskiego, zdobycie Oscara, gwiazda na Hollywoodzkiej Alei Sław, a teraz – własna Barbie. Dla Claudii Schiffer Barbie to coś dużo więcej niż lalka – to ikona mody. - W dzieciństwie Barbie była moim pierwszym krokiem w świat mody. Nauczyła mnie wyobraźni, kompletowania stylizacji, uwielbiałam oddawać się zabawie w moim wymyślonym świecie – mówi modelka. - Moje najwcześniejsze wspomnienia to zabawa Barbie i marzenie o tym, by być jak ona. Pół wieku później Mattel spełnił to marzenie. To było surrealistyczne, widzieć siebie jako Barbie. Dla mnie lalka Barbie symbolizuje szczęśliwe wspomnienia – zarówno te z dzieciństwa, mojej kariery, jak i te związane z zabawą lalkami z moimi córkami – dodaje Schiffer. Adwoa Aboah, modelce, aktorce i założycielce organizacji Gurls Talk, bardzo bliska jest idea przyświecająca projektowi „My Barbie Story”: - Wierzę, że dzięki współpracy możemy wspierać dziewczynki w odnalezieniu ich autentycznego głosu i razem budować lepszy świat, w którym będą żyły przyszłe pokolenia. Poprzez moją pracę z Gurls Talk i partnerstwo z Mattel mam nadzieję inspirować dziewczynki do podejmowania prób zmieniania świata wokół siebie, zarówno przez wielkie, jak i małe czyny. Chcę pomóc zlikwidować dream gap, aby nigdy więcej żadna dziewczynka nie musiała się zastanawiać, czy jest wystarczająco mądra lub odważna, i by społeczeństwo nie nakładało żadnych ograniczeń na ich możliwości. Małgosia Socha wśród międzynarodowych gwiazd z własną „Barbie Story” W „My Barbie Story” nie brakuje też polskich akcentów. Ambasadorką projektu w Polsce została Małgosia Socha, jedna z najbardziej rozpoznawalnych i utytułowanych aktorek. Swoimi historiami o tym, jak Barbie wpłynęła na ich życie i karierę, dzielą się także przedstawicielki różnych pokoleń i branż: spadochroniarka Maja Kuczyńska, mistrzyni olimpijska w rzucie młotem Anita Włodarczyk, modelka Sylwia Butor, wokalistka i autorka tekstów Julia Pośnik, influencerka Amelia Matyjasek oraz autorka Aleksandra Więcka. Oddajmy głos Małgosi Sosze. Aktorka wspomina, że jej marzenie o Barbie – która przez długi czas wydawało się być poza zasięgiem – pomogła spełnić ciotka z Ameryki. - Do dziś pamiętam radość podczas rozpakowywania paczki, w której była ta moja pierwsza wyczekana Barbie! Miała długie, karbowane włosy, zestaw ubrań do aerobiku, różowy boombox i zginające się kolana i ręce! To był taki mój prawdziwy dziecięcy skarb – opowiada. Potem ich drogi na trochę się rozeszły, ale Barbie na nowo zagościła w jej życiu, gdy Gosia została mamą. Jest pod wrażeniem metamorfozy, jaką przez te lata przeszła słynna lalka. - Z radością obserwuję, jak moje córki dzięki Barbie odkrywają piękno, uczą się szacunku i tolerancji. Cieszę się, że Barbie daje im nie tylko zabawę, ale też uczy otwartości i wpływa na ich postrzeganie świata. Dzięki moim dzieciom odkryłam Barbie na nowo i zakochałam się w niej ponownie, choć dziś z zupełnie innych powodów niż kiedyś – przyznaje Socha w książce. Społeczna misja Co jeszcze bardziej wyjątkowe – książka ma wesprzeć szczytny cel. Mattel deklaruje, że całkowity dochód ze sprzedaży zostanie przekazany organizacji ONZ Kobiety Wielka Brytania, a ponadto pula zebranych w ten sposób środków zostanie powiększona o dodatkową darowiznę pochodzącą bezpośrednio z Fundacji Mattel. Książka jest już dostępna do zakupu na Amazon. - Wydana z okazji 65 lat marki książka „My Barbie Story” oddaje hołd marzeniom i nieograniczonym możliwościom, do których Barbie inspirowała przez pokolenia – powiedziała Krista Berger Senior Vice President Barbie i Global Head of Dolls w Mattel. - Przekazując dochód z jej sprzedaży ONZ Kobiety Wielka Brytania, kontynuujemy naszą misję wzmacniania pozycji dziewczynek na całym świecie, aby pomóc im uwierzyć w nieograniczony potencjał, który w nich drzemie – dodała. Charytatywny aspekt akcji jest nie bez znaczenia dla polskiej ambasadorki. - Czuję się wyjątkowo związana z Barbie, z racji na moje wspomnienia z dzieciństwa oraz misję Barbie, którą jest wspieranie i inspirowanie małych dziewczynek - przyznała Socha. - Wsparcie instytucji działających na rzecz praw kobiet jest dla mnie równie ważne – dodała. ONZ Kobiety Wielka Brytania to niezależna organizacja charytatywna z Wielkiej Brytanii, która koncentruje się na problemach kobiet przez zbieranie funduszy, zwiększanie świadomości społecznej i inicjatywy rzecznicze, wspierając globalny komitet ONZ Kobiety. Zebrane ze sprzedaży książki środki pomogą poprawić jakość życia kobiet na całym świecie, co podkreśla Tabitha Morton, Executive Director ONZ Kobiety Wielka Brytania, w oficjalnym komunikacie: Dzięki naszym programom ONZ Kobiety realizowanym na całym świecie, chcemy zapewnić każdej kobiecie i dziewczynce dostęp do bezpieczeństwa, wyboru i głosu. Ta książka i jej historie się do tego przyczynią. Dla każdej z nas Barbie oznacza trochę coś innego. Wspólny mianownik jest jednak jeden: kultowa lalka stanowi ogromną część naszego dzieciństwa, dorastania, a nawet dorosłości. I każda z nas ma z pewnością jakąś „Barbie Story”. A jaka jest twoja? Materiał promocyjny marki Matell
Dla tej relacji wywrócił swoje życie do góry nogami. Jerzy Żurek opisał historię niezwykłego związku z Alicją Wahl
"Kiedy ją poznałem, miała czterdzieści sześć lat, a urodę i wigor dwudziestolatki"
Jedne z najpopularniejszych bliźniaczek polskiego świata sztuki XX wieku. Siostry Alicja i Bożena Wahl, wybitne malarki oraz rysowniczki, które stworzyły szereg niesamowitych dzieł. Jerzy Żurek, ceniony dramaturg i prozaik wraca po latach artystycznego milczenia, by przedstawić czytelnikom fragment ich historii, a także zapisy ze swojego życia. Na łamach książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u znajdziemy wybuchową miłość, nieoczekiwane przyjaźnie i towarzyskie układanki, rodzinne dramaty, chorobę, smutek rozstania. Również niebanalny humor i często drwiący smak codzienności. A także mnóstwo słodkogorzkich wątków epoki Peerelu i pierwszych lat nowej Polski. „Z dzisiejszej perspektywy książka Jerzego Żurka zdaje się opowieścią o innej, odległej galaktyce. Alicja i Bożena to bohaterki romantyczne, które w realiach peerelowskiej Warszawy zrobiły sobie swój własny Nowy Jork, stworzyły osobny kosmos, z plejadą nazwisk i miejsc. Opowieść autora jest kolejnym kolorowym elementem warszawskiej, powojennej układanki, tylko z pozoru szarej i smutnej. Niezwykle inspirująca książka o pasji, życiu i miłości”, pisał Jan Młynarski. Poniższe fragmenty pochodzą z książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Jerzy Żurek powraca z nową książką. Co łączyło go z Alicją Wahl? Dla Jerzego Żurka to także dla wyjątkowa podróż. Sentymentalna. Autora takich powieści jak Casanova i Biała Góra oraz licznych sztuk teatralnych przez dwadzieścia lat łączył z Alicją Wahl wyjątkowy związek. Byli partnerami i małżeństwem. To oni w latach 80. i 90. XX wieku współtworzyli Galerię Sztuki Alicji i Bożeny Wahl na warszawskim Żoliborzu. To tutaj pojawiały się prace Jana Lebensteina, Zdzisława Beksińskiego, Franciszka Starowieyskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza „Witkacego”, Bruno Schulza, Jacka Waltosia. Nie brakowało też dzieł słynnych bliźniaczek – malarek oraz rysowniczek. Alicję i Bożenę Wahl kojarzono za sprawą charakterystycznych czarno-białych prac. „Na których żyły własnym życiem ni to realistyczne, ni to odrealnione postacie, głównie kobiece, często niepokojąco seksualne i niepokojąco podobne do samych autorek”, pisze Jerzy Żurek na łamach książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. Pisarz opisał swoje wspomnienia z lat spędzonych u boku artystek. Został również jednym z bohaterów powieści. „Bliźniaczki, artystki, skandalistki, piękne kobiety, przez całe dziesięciolecia olśniewające Warszawę swoją urodą i talentami. Kolorowe, egzotyczne motyle, otoczone uwielbieniem wróbelków i nienawiścią srok i kruków. Ponad dwadzieścia lat byłem przy nich blisko. A nawet bliżej niż blisko. […] Na pierwszy rzut oka prawie identyczne, co samo w sobie wzbudzało sensację. Obie urodziwe, inteligentne, nieduże. Dość krzykliwe i ekscentrycznie jak na owe czasy ubrane, w rozkloszowanych kolorowych spódnicach i mocno wydekoltowanych bluzkach, szokowały na ulicach Warszawy. A jeszcze — na głowach potężne, nastroszone fryzury, z kręcących się czarnych włosów, na nogach tenisówki albo wysokie szpilki. Pewne siebie i sławne, musiały wywoływać także — a może przede wszystkim? — niechęć. Otoczone zawsze stadkiem psów (to głównie B.) i dyskretnie się snujących panów, zwracały uwagę nawet na Krakowskim Przedmieściu, które miało przecież ambicję odróżniania się od PRL-owskiej szarości”, pisze. Jerzy Żurek przez długi czas był partnerem życiowym, a następnie mężem Alicji Wahl. Poznał ją, gdy miała 46 lat. Dla tego związku wywrócił do góry nogami całe swoje życie. „Miałem trzydzieści dwa lata, trzyletniego synka i siedem lat małżeńskiego stażu. Także dwie z trudem wydane książki i sztukę — niewystawioną. To nie był dla mnie dobry czas. Unikałem już patrzenia w lustro, miałem coraz mocniejsze poczucie, że to nie ja — jeszcze młody, przystojny, utalentowany — patrzę na świat i stawiam mu swoje warunki, tylko jakaś smętna postać, walcząca o resztki uznania dla siebie, rozmywa się w codziennej szarości. A tu nagle taki prysznic uczuć, odświeżający, gorący, dodający odwagi i pewności siebie. Wart wszystkiego, choćby nawet groził poparzeniem”, wspomina pisarz na łamach swojej książki. Czytaj też: „Przetańczyliśmy całą noc. Wiedzieliśmy już, że trudno będzie się rozstać”. Historia miłości Mai Ostaszewskiej i Michała Englerta <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/Siedzi-Bozena-lezy-Alicja-Chalupy-poczatek-lat-70.-fot.-Wojciech-Druszcz-f1c7877.jpg" width="4445" height="3744" alt="07 1973 Chałupy - Alicja i Bożena Wahl - artystki, malarki, scenografki, właścicielki jednej z pierwszych prywatnych galerii sztuki w Warszawie, znane postacie świata kultury w PRL NIE UŻYWAĆ PONOWNIE" title="07 1973 Chałupy - Alicja i Bożena Wahl - artystki, malarki, scenografki, właścicielki jednej z pierwszych prywatnych galerii sztuki w Warszawie, znane postacie świata kultury w PRL NIE UŻYWAĆ PONOWNIE" /> „Szybko zakochałem się — po uszy — w drugiej siostrze. I po uszy wpadłem w gęstwinę moralnych dylematów. Jak nie ranić rodziny, ale i nie zabić siebie? Odwieczny problem wszystkich uwikłanych w takie związki. Marysia, trzyletni Kuba. Jak ich ochronić? Jak? Nijak. Nie da się wejść do wody i się nie zamoczyć. W dodatku pojawił się znowu Cyryl, „Cynia”. Poprzedni partner, „mąż” Alicji. Ten „łotr”, co to ją nie dawno zostawił. Miał — przy swoich blisko trzydziestu latach — urodę chłopca i właściwie był chłopcem. Pięknym, poczciwym blondynkiem, który nie chciał nikomu robić krzywdy, zakochał się i reszta jakoś tak sama wyszła. Chciał wrócić, przepraszał Alicję — jego wybranka miała nowe pomysły na życie, a on nie miał się gdzie podziać. Pewnie również dlatego A. nie chciała o niczym więcej między nami słyszeć. Przynajmniej na początku. Ale początek przeminął, a my dalej popatrywaliśmy na siebie łakomie. I któregoś dnia wyprawa do Puszczy Kampinoskiej skończyła się w krzakach. Wyglądałoby to właściwie dość żałośnie — dwoje dorosłych ludzi kryje się wśród paproci, odganiając komary i popatrując, czy ktoś nie idzie, ale smak tego zbliżenia był tak ostry i gorący, że wszystko dawało się przeboleć. Jak co drugi głupek w tej sytuacji nie chciałem okłamywać żony. Przyznałem się do wszystkiego. A ona, jak prawie każda kobieta postawiona przed takim dylematem, szybko dojrzewała do oświadczenia: „albo ta ona, albo ja”. No jakżeż — co to teraz za wybór? Po jednej stronie miałem już codzienną, głównie milczącą wzgardę. Po drugiej, niekoniecznie świadomej wszystkich moich dylematów, czułość i niekończącą się gadaninę wszystkich ze wszystkimi, spacery po Żoliborzu, wybieranie desek na podłogę w galerii, przenoszenie obrazów i tek z rysunkami, wielogodzinne poranne herbaty. Zabrałem więc trochę ciuchów, książek i maszynę do pisania, i ciężki od poczucia winy, ale i pełen nadziei na nowe życie, przeniosłem się do Alicji. Poznawałem różne zakamarki tej nowej rzeczywistości. Najpierw jasne, tylko te jasne. Obrazy stały w pracowni twarzami do ściany, ale zaglądać do nich nie było wolno. Nie bardzo wiedziałem dlaczego. Obejrzeć mogłem tylko rysunki. I to był szok, olśnienie. Z topornej teki wyłoniły się prawdziwe cacka — te rysunki, częściowo znane z reprodukcji w tygodnikach i na okładkach książek, w oryginale były o wiele piękniejsze, zwykle kolorowe, bardziej witalne, zmysłowe. Wielkości karty brystolu albo ko perty. Sporo niepublikowanych autoportretów. I Alicji, i Bożeny. Kreska Bożeny była delikatniejsza, postaci bardziej drapieżne, ale przy wszystkich różnicach to były dwie wspaniałe siostry Wahl. Takie, jakie znałem. I chciałem znać. Pewnego wieczora jednak, na pożegnanie, na przystanku tramwajowym przy placu Inwalidów, Bożena, już bez uśmiechu, walcząc z wyrywającym się jamnikiem, powiedziała do mnie głośno: — Nie myśl sobie, że my tylko takie wesołe i zgodne jesteśmy. My potrafimy być straszne”. Źródło fragmentu: Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. Wydawnictwa Lira
Kto się boi George’a Orwella i Wielkiego Brata?
Jeden z najważniejszych pisarzy XX wieku. Ponadczasowe dzieła. Głęboka analiza ludzkiej natury, przenikliwość społeczna i polityczna oraz mistrzowskie operowanie językiem. Adaptacje i ekranizacje jego książek podtrzymują ich aktualność, przenosząc przesłanie autora do nowych mediów i kultur. W świecie, który ciągle zmaga się z problemami wolności, władzy i prawdy, Orwellowskie ostrzeżenia brzmią dziś równie donośnie, jak wtedy, gdy zostały napisane, ale… czy czytelnicy w ogóle czytali 1984 i Folwark zwierzęcy? Orwell, świadek i krytyk totalitaryzmu w różnych jego formach, stworzył w swoich dziełach obrazy dystopijnych społeczeństw, które wciąż rezonują ze współczesnymi problemami politycznymi. Rok 1984 to przestroga przed skrajnym autorytaryzmem, kontrolą myśli oraz manipulacją prawdą przez władze. Orwellowska wizja „Wielkiego Brata” w którego – o czym warto wspomnieć – w najnowszej adaptacji słuchowiskowej stworzonej przez Audible, wciela się Tom Hardy, stała się symbolem wszędobylskiego nadzoru państwowego, który dziś, w dobie cyfryzacji i rozwoju technologii inwigilacyjnych, ale również prawie totalnego oddania się mediom społecznościowym, nabiera zupełnie nowego znaczenia. Trudno nie odnieść wrażenia, że tak ceniona przez autora „prywatność”, została przez nas oddana wielkim firmom całkowicie za darmo, a Orwella mamy co najwyżej w sercu… albo w internetowym memie. Z kolei w Folwarku zwierzęcym Orwell w alegoryczny sposób przedstawił mechanizmy władzy, które prowadzą do korupcji i tyranii. Jego krytyka rewolucji, które zamiast przynieść wolność, przekształcają się w nowe formy ucisku, odnosi się do uniwersalnych problemów, z którymi ludzkość boryka się na przestrzeni wieków. Ta uniwersalność, w połączeniu z prostotą i klarownością przekazu, czyni książki Orwella narzędziem do zrozumienia współczesnych realiów politycznych. Przerażające jest to, że tak samo, jak u Orwella większość współczesnych kampanii politycznych i szlachetnych inicjatyw zaczyna się od słów o równości, wzajemnym poszanowaniu i braterstwie, wcale jednak nie mając tego na myśli. Klasyka, której nikt nie czyta? Orwell nie tylko przewidział rozwój pewnych zjawisk społecznych, ale również nadał im uniwersalny charakter, dzięki czemu jego książki są czytane i analizowane w różnych kontekstach historycznych i kulturowych. To sprawia, że twórczość Orwella jest wciąż żywa i aktualna. Tematyka poruszana przez Orwella – władza, wolność, prawda, manipulacja – to zagadnienia, które są nieodłączną częścią ludzkiej egzystencji, a poza tym są bardzo nośne. Autor dzięki temu stał się pewnego rodzaju symbolem i chyba nie będzie nadużyciem, jeżeli napiszę, że stał się nim do tego stopnia, że towarzysko wręcz nie wypada powiedzieć, że się Orwella nie czytało. Rok 1984 i Folwark Zwierzęcy w tym sensie przerosły same siebie. Dwie najsłynniejsze powieści – z całej jego bogatej bibliografii – wciąż są żywo omawianie i znajdują nowe pokolenia czytelników, którzy w jego twórczości odnajdują samych siebie. W Roku 1984 Orwell stworzył także unikalny, dystopijny język – nowomowę, której celem było ograniczenie zdolności do krytycznego myślenia. Ta koncepcja nadal ma swoje odniesienia w świecie współczesnym, gdzie manipulacja językiem w mediach i polityce bywa narzędziem kontroli. Czyli dokładnie tak jak dziś. Niekończące się źródło inspiracji Istotnym elementem, który podtrzymuje żywotność książek Orwella i jego powszechność w świadomości czytelników, są liczne adaptacje i ekranizacje jego dzieł. Filmowe i teatralne wersje Roku 1984 oraz Folwarku zwierzęcego nie tylko przypominają o znaczeniu tych książek, ale przede wszystkim aktualizują ich kontekst. Jedną z najbardziej znanych ekranizacji jest film Rok 1984 w reżyserii Michaela Radforda z 1984 roku. Film ten, mimo że wierny duchowi książki, wprowadził pewne zmiany, które nadały historii nowy wymiar, dostosowany do odbiorcy lat 80. Ekranizacja ta była nie tylko hołdem dla twórczości Orwella, ale także komentarzem na temat ówczesnych zagrożeń dla wolności jednostki. Z kolei Folwark zwierzęcy doczekał się adaptacji animowanej w 1954 roku, która była pierwszą pełnometrażową brytyjską animacją. Film, wyprodukowany przez Johna Halasa i Joy Batchelor, ukazał mroczną wizję totalitarnego społeczeństwa w formie, która mogła dotrzeć zarówno do dorosłych, jak i młodszych widzów. Kto się boi George’a Orwella? Orwell nie daje prostych odpowiedzi, a raczej zmusza do zastanowienia się nad skomplikowanymi kwestiami, które mogą być trudne lub niewygodne. Wszystko jest jednak napisane prosty, żywym językiem, a książki choć niejednoznaczne, są bardzo przystępne i często… przezabawne. To pozwala wysnuć wniosek, że Orwella nie należy się bać, tylko po prostu go czytać, a wizja Roku 1984 a jego rzeczywista, książkowa treść może potencjalnych czytelników dość mocno zaskoczyć. W Polsce dzieła autora doczekały się licznych wydań, a ten obiektywnie najpiękniejsze, stanowią część Ekskluzywnej Kolekcji Klasyki Świata Książki. Chyba nie było wcześniej lepszej okazji, żeby rzeczywiście poznać dzieła Orwella… a być może lektura jego książek sprawi, że zawahamy się, oddając za darmo naszą prywatność, albo głębiej zainteresujemy się programem wyborczym partii, na którą głosujemy? Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć.
Natychmiastowy bestseller New York Timesa: Nowa powieść Kristin Harmel
Kristin Harmel, autorka bestsellerów takich jak „Księga utraconych imion” i „Żona winiarza”, powróciła z kolejną poruszającą opowieścią osadzoną w realiach okupowanego Paryża podczas II wojny światowej. Jej najnowsza powieść, „Paryska córka”, to historia o miłości, nadziei i walce o przetrwanie, która z pewnością porusza serca czytelników na całym świecie. O czym jest "Paryska córka"? Fabuła skupia się na losach dwóch kobiet, Elise i Juliette, które zmagają się z brutalną rzeczywistością wojny. Elise, młoda matka, staje przed dramatycznym wyborem, aby ocalić swoje dziecko przed grozą nazistowskiej okupacji. Z kolei Juliette, właścicielka księgarni w sercu Paryża, niespodziewanie staje się opiekunką małej dziewczynki, którą ktoś zostawił w jej sklepie. Obie kobiety, mimo różnych dróg, muszą stawić czoła niewyobrażalnym wyzwaniom i odkryć, co to znaczy prawdziwa odwaga i poświęcenie. Harmel, jak zawsze, doskonale oddaje emocje swoich bohaterów, ukazując ich wewnętrzne konflikty i motywacje. W jednym z wywiadów autorka podkreśliła, że II wojna światowa była okresem, w którym wielu zwykłych ludzi dokonywało niezwykłych czynów w obliczu niewyobrażalnych trudności. „Paryska córka” przypomina o tej niebywałej sile ludzkiego ducha i odwadze, która wciąż inspiruje. Autorka słynie z umiejętności tworzenia głębokich, wielowymiarowych postaci oraz z wnikliwego portretowania relacji międzyludzkich. Jej najnowsza książka nie tylko wzrusza, ale także skłania do refleksji nad tym, co naprawdę jest ważne w życiu. Harmel wierzy, że to właśnie relacje – z rodziną, przyjaciółmi i bliskimi – są tym, co nadaje życiu sens i co warto chronić, zwłaszcza w trudnych czasach. Kulisy powstania "Paryskiej córki" Inspiracją do napisania „Paryskiej córki” pojawiła się podczas researchu do poprzedniej powieści, „Księga Utraconych Imion” z 2020 roku, która częściowo dotyczyła dzieci ukrywanych podczas II wojny światowej. Harmel wspomina: „Podczas zbierania materiałów ciągle natykałam się na wzmianki o alianckich bombardowaniach, na przykład w wywiadach z osobami, które były kiedyś „ukrytymi dziećmi”. Dotyczyło to szczególnie Francji, o której często piszę. Moja wyobraźnia zaczęła intensywnie pracować. Zaczęłam zastanawiać się nad wszystkimi cywilami zabitymi podczas alianckich bombardowań w okupowanych krajach – i tak narodził się pierwszy pomysł na fabułę tej powieści. Kristin Harmel zdobyła uznanie zarówno wśród czytelników, jak i krytyków literackich. „Paryska córka” została doceniona przez Publishers Weekly, a nawet okrzyknięta najlepszą powieścią autorki. Harmel, poprzez swoją narrację, przekazuje uniwersalne przesłanie o nadziei, miłości i determinacji, które pozostaje aktualne bez względu na upływ czasu. Ta książka z pewnością zasługuje na miejsce na półce każdego, kto ceni wzruszające i inspirujące historie, które przypominają o sile ludzkiego ducha. Jednocześnie to kolejny triumf Kristin Harmel, która po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie pełne emocji, głęboko zapadające w pamięć i poruszające do głębi serca. Egzemplarz książki można zakupić pod tym linkiem.
Kobiety mają swoją historię, nawet jeśli świat nie jest na nią gotowy….
Kristin Hannah powróciła z nową powieścią „Kobiety”
Kristin Hannah od lat chciała pisać o Wietnamie. Hannah, znana z epickich dzieł historycznych, skupia się teraz na 11 000 kobiet, które służyły w Wietnamie. Najnowsza powieść nosi tytuł ,,Kobiety”, ale tytuł ten byłby właściwy dla wszystkich jej książek. Od ,,Słowika” po ,,Gdzie poniesie wiatr” autorka skupia się na kobiecych postaciach uwikłanych w nurt historii. Kristin Hannah o nowej powieści „Kobiety” To, czego się nauczyłam, to to, co powinnam była wiedzieć, i to, czego powinnam być nauczona: Kobiety są niesamowicie wytrzymałe, odważne i śmiałe, mówi autorka dla portalu TODAY.com. Wykonywały niesamowite rzeczy przez całe stulecia, aby utrzymać przy życiu swoje dzieci i przeciwstawić się siłom próbującym odebrać im to, co miały lub je zranić. Frankie to dwudziestoletnia dziewczyna wychowana w przekonaniu, że szkoła pielęgniarska jest okresem oczekiwania na jej prawdziwe zadanie: zawarcie małżeństwa i założenie rodziny. Ale mamy lata sześćdziesiąte w USA, a wszyscy mężczyźni, których zna, są powoływani do walki w Wietnamie, w tym jej starszy brat. Wkrótce, z powodu zaskakującego zwrotu wydarzeń, Frankie postanawia wyruszyć do Wietnamu. Staje się jedną z pielęgniarek Armii, o których nie pamiętano jako o walczących na wojnie w Wietnamie. Ponad 265 000 kobiet służyło w wojsku w tamtym okresie, w tym 11 000 w Wietnamie. Zdecydowana większość z tych 11 000 kobiet to pielęgniarki takie jak Frankie. Nic nie może przygotować Frankie na brutalność, której doświadcza w Wietnamie, daleko od chwały pola bitwy, o którym opowiadał jej ojciec. Jako pisarka, Hannah mówi, że nurtowało ją pytanie: Co bym zrobiła w tej sytuacji? Czy podjęłabym wyzwanie? W przypadku ,,Kobiet”, autorka wątpi, że byłaby w stanie poradzić sobie tak, jak jej postacie. Nie byłabym wystarczająco twarda i silna, żeby to zrobić. To właśnie dlatego tak bardzo je podziwiam. Powieść jest podzielona na dwie części: podczas wojny i po niej. Realia Wietnamu są surowe i brutalne, również dla lekarzy i pielęgniarek ratujących życie rannych żołnierzy. Losy Frankie są obrazem zbiorowego doświadczenia weteranek i zostały ukształtowane na podstawie bezpośrednich rozmów, które Hannah przeprowadziła z niektórymi kobietami służącymi w Wietnamie. Nie ma ich już wiele. Hannah mówi, że umierały na raka – jak się powszechnie uważa, choroba związana jest z ekspozycją na Agent Orange (mieszanina herbicydów stosowana przez armię Stanów Zjednoczonych podczas wojny w Wietnamie). Te kobiety były tak inspirujące, silne i szczere. Osiągnęły tak wiele i przeżyły tak wiele. Wtedy zrozumiałam, że wcześniej książka była dla mnie ważna, bo chciałam opowiedzieć tę historię. Ale naprawdę zaczęłam rozumieć, jak ważna jest ta historia z ich perspektywy, kiedy je spotkałam, mówi. Pisząc książkę, nie chciałam, żeby moje postacie były wzorami do naśladowania. Starałam się je stworzyć tak, żeby były pełnowartościowymi ludźmi, którzy może nauczą cię czegoś i rozbawią. Cechą bycia kimś, kogo można naśladować, jest to, że jesteś osobą, która się nie poddaje. Bez względu na to, jakie popełniasz błędy, zawsze dajesz z siebie wszystko, żeby je naprawić i wrócić na właściwą ścieżkę, przekonuje Kristin Hannah. ,,Kobiety” to najnowsza powieść Kristin Hannah, a na polskim rynku wydawniczym ukazała się 2 miesiące po światowej premierze.
Nie żyje wybitny poeta i prozaik. Ernest Bryll odszedł w wieku 89 lat
Napisał teksty do wielu znanych polskich piosenek
Wspaniały poeta, pisarz, autor tekstów piosenek, tłumacz, krytyk filmowy, dyplomata, dziennikarz… W wieku 89 lat odszedł Ernest Bryll. O śmierci wybitnego twórcy poinformowało Stowarzyszenie RWE im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Śmierć Ernesta Brylla Smutną informację o śmierci Ernesta Brylla podało Stowarzyszenie RWE im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Wybitny prozaik odszedł w domu w nocy z 16 na 17 marca. „ERNEST BRYLL 1.03.1935 - 16.03.2024 Żegnamy wybitnego poetę, wielkiego pisarza”, napisano. Joanna Szczepkowska pożegnała pisarza w poruszającym wpisie. Udostępniła jeden z jego wierszy. „Dziś w nocy zmarł Ernest Bryll. Poeta. "Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają I co chwila nam ziemia pęka pod stopami A te okrawki Kraju na którym stoimy Z hukiem od siebie w ciemność odpływają Bądźmy dla siebie bliscy kiedy się boimy Gdy byle kamyk może poruszyć lawiny Bądźmy dla siebie bliscy kiedy ciemne góry Odpychają nas nagle swoim ciałem zimnym Bądźmy dla siebie wierni kiedy rosną mury Bo tyle w nas jest siebie ile ciepła tego Które weźmiemy od kogoś drugiego A drugi od nas weźmie i w sobie zatai Bądźmy dla siebie bliscy bo nas rozdzielają" Ernest Bryll - 1985”, czytamy. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fwolnaeuropa%2Fposts%2Fpfbid0oWvUaxfYd1nGoh2booaVfBiYR9Nx9bLkbSQBmqzHit7qcahYoVW56u2nvepwCcnzl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="213" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjoanna.szczepkowska53%2Fposts%2Fpfbid0SxTVk2iPkaganiQaTCW99csGjgqED3mGBkeaB9ZCfwFjgMgtRfVdCSzFFP3cgfotl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Ernest Bryll - kariera, osiągnięcia Ernest Bryll urodził się 1 marca 1935 roku. Był absolwentem filologii polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Kończył też studium wiedzy filmowej przy Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Pierwszy tomik wierszy wydał w 1958 roku. Pisał dramaty, widowiska, zajmował się też tłumaczeniami z literatury czeskiej irlandzkiej. Zasłynął także jako twórca tekstów piosenek. Współpracował z najważniejszymi artystami polskiej sceny muzycznej, wiele popularnych tekstów napisał do muzyki Katarzyny Gärtner. Utwory Ernesta Brylla wykonywali m.in.: 2 plus 1, Partita, Myslovitz, Skaldowie i Waganci, Michał Bajor, Stan Borys, Halina Frąckowiak, Marek Grechuta, Edward Hulewicz, Halina Kunicka, Bernard Ładysz, Czesław Niemen, Jerzy Połomski, Krystyna Prońko, Danuta Rinn, Maryla Rodowicz, Andrzej Rybiński, Urszula Sipińska. Na swoim koncie ma także role w serialu „Tulipan”. Czytaj też: Zbigniew Ziobro przerywa milczenie. Opublikował zdjęcie ze szpitala i opisał kulisy leczenia Ernest Bryll był odznaczony Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” (1967), Orderem Kawalera Irlandzkiego Rodu Królewskiego O'Conor (1995), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006) oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2010). W połowie lat 60. pisarz wstąpił do PZPR, ale po wprowadzeniu stanu wojennego wystąpił z partii. Zasiadał na stanowisku kierownika literackiego w Teatrze Telewizji, następnie był kierownikiem w Teatrze Polskim w Warszawie. Pełnił także funkcję dyrektora Instytutu Kultury Polskiej w Londynie. Od 1991 do 1995 roku pełnił funkcję ambasadora RP w Irlandii. Ernest Bryll był mężem Małgorzaty Goraj. Poeta i pisarz doczekał się trójki dzieci: syna i dwóch córek. Rodzinie i bliskim przesyłamy wyrazy głębokiego współczucia.
Czy Bogusław Kaczyński mówił prawdę o swoim życiu?
Nowa biografia znawcy opery i muzyki klasycznej "Primadonna. Biografia Bogusława Kaczyńskiego"
Zawsze elegancki. Często w muszce, a na pewno w garniturze. Nigdy nie pozwolił sobie na pogniecione, czy nieelegenackie ubrania. Taki wybrał styl, bo był on elementem postaci, którą przez lata zbudował. W książce „Primadonna. Biografia Bogusława Kaczyńskiego” Bartosza Żurawieckiego” czytamy: „I wtedy na scenę wkracza Bogusław Kaczyński. Nareszcie! Ani żeśmy się spostrzegli, jak nastał rok 1975. Od czasu występu w Teleechu minęło już trochę czasu. Nadal nic nie wskazuje na to, że telewizja stanie się przeznaczeniem Bogusława, ale o Kaczyńskim wspomina Zbigniewowi Napierale Sławomir Pietras. To nie tylko przyjaciel Bogusia, ale też prezes Towarzystwa Przyjaciół Opery i przez pewien czas kierownik artystyczny Estrady Poznańskiej. – Przyjechał ten Boguś – wspomina Napierała. – Był inny, dziwny, w muszce. Mówił do mnie trochę jakby kokieteryjnie, przypominał Wojciecha Pszoniaka w Czterdziestolatku. W jednym z odcinków bardzo wówczas popularnego, a już przywoływanego w tej książce serialu Czterdziestolatek Wojciech Pszoniak gra rólkę zniewieściałego, mówiącego cienkim głosikiem homoseksualisty, który kupuje kawę w warszawskiej kawiarni. Stefan Karwowski (Andrzej Kopiczyński) obrzuca go wzrokiem pełnym odrazy i czym prędzej wychodzi z lokalu. „Dziwak!” – komentuje zachowanie Karwowskiego homoseksualista, zdobywając tym komentarzem naszą sympatię. Po czym wypija łyk kawy”. Skąd pochodził Bogusław Kaczyński? Bogusław Kaczyński urodził się w Białej Podlaskiej i od początku wymyślił siebie. A wytrwale pracował nad tym, by postrzegano go właśnie jako eleganckiego pana zajmującego się muzyką klasyczną w szerokim pojęciu. Bogusława Kaczyńskiego wywodzącego się z kresowego ziemiaństwa: „Moi rodzice wywodzili się z kresowego ziemiaństwa, po mieczu herbu Pomian, po kądzieli Dołęgowscy herbu Dołęga" (jak się okazuje nie jest to prawda, ale o tym przeczytacie we fragmencie książki „Primadonna”). Nie obce mu przecież były tajniki opery, był jej znawcą, choć początkowo sam pragnął być muzykiem. W 1964 roku ukończył Państwową Średnią Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie (uczył się tam grać na fagocie, a później na fortepianie). Myśli o muzycznej karierze porzucił, gdy nie przyjęto go do Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie na wymarzony wydział (ukończył ją w 1971 roku pisząc pracę magisterską na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury i Teorii). I stał się znawcą opery. Mówił, że kochał dwie kobiety Edith Piaf i Marię Callas. Aleksandra Kurzak, wybitna śpiewaczka operowa wspominała mi przy okazji wywiadu do VIVY!, że oglądała każdy odcinek jego programu o operze. „Od razu miałam wielkie marzenia (śmiech). Marzyłam o Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Jak byłam mała, oglądałam z mamą program prowadzony przez Bogusława Kaczyńskiego „Rewelacja miesiąca”. Bardzo często można było w nim zobaczyć opery właśnie stamtąd. Już pal licho ze śpiewaniem! Ja marzyłam, żeby choć raz tam pojechać i przeżyć to osobiście”. Czytaj też: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Prawda czy fałsz? Żurawiecki pisze, że Bogusław Kaczyński konsekwentnie kształtował swoją biografię. I że w jego opowieściach na swój własny temat prawda była najmniej ważna. Juliusz Kurkiewicz w Gazecie Wyborczej cytuje przyjaciółkę Kaczyńskiego: „Hanna Popowska, przyjaciółka, zapytała kiedyś: „Boguś, po co tak zmyślasz? Znacznie lepiej, gdybyś powiedział: Pochodzę z biednej, ale dobrej, kochającej się rodziny (…). Boguś odpowiedział mi wtedy: Może masz rację, ale już za późno". Co więc wiadomo o nim na pewno? Kochał operę, muzykę klasyczną i pragnął należeć do tego świata. A ponieważ przyszło mu żyć w siermiężnych czasach PRL postanowił, że tę sztukę wyższą wprowadzi pod strzechy. Doprowadził do tego, że śpiewacy operowi stali się rozpoznawalni na ulicy, a zwykli ludzie mieli poczucie, że sztuka wyższa nie jest przeznaczona tylko dla wyższych sfer. Pokazał, że opera jest fascynująca. Praca była całym jego życiem. Pracował bez umiaru, aż w 2007 roku przeszedł pierwszy udar. Udało mu się z niego wyjść. Drugi okazał się śmiertelny. Zmarł 21 stycznia 2016 roku. Miał jedną żonę. Śpiewaczki Maria Fołtyn i Barbara Kostrzewska poznały go ze scenografką i malarką Jadwigą Marią Jarosiewicz. Małżeństwo przetrwało tylko pięć lat, ale do końca życia Kaczyńskiego ex-małżonkowie pozostawali w dobrych stosunkach. Zobacz także: Synowa Marty Lipińskiej to znana i ceniona aktorka. Nie każdy wiedział, że są rodziną Świat opery nie miał przed nim tajemnic. Prowadził programy: „Rewelacja Miesiąca”, „Operowe Qui pro quo”, „Muzyczne spotkania ze znakiem zapytania”. Był dyrektorem plenerowego Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy, dyrektorem Teatru Muzycznego Roma, prorektorem Akademii Muzycznej w Warszawie. Założył fundację Orfeo zajmującą się wspieraniem i promocją muzyków, której zapisał swój majątek. Bartosz Żurawiecki napisał jak tak naprawdę wyglądało dzieciństwo Bogusława Kaczyńskiego, to które skrzętnie próbował przed wszystkimi ukryć. Fragment książki „Primadonna. Biografia Bogusława Kaczyńskiego”. Nieszczęśliwe dzieciństwo nie pasowałoby do wizerunku Kaczyńskiego, jaki sam sobie stworzył – pana prowadzącego słuchaczy w baśniowe przestrzenie sztuki operowej. W tym świecie mogą się dziać wielkie, nierzeczywiste tragedie, ale nigdy prozaiczne dramaty. Proza życia – zwłaszcza mroczna, bolesna – musi więc zostać usunięta także z autobiografii. Wszystko musi być w niej cudowne: cudowne dziecko, cudowni rodzice, cudowne dzieciństwo. Zresztą, jakim prawem mielibyśmy kwestionować, że było to dzieciństwo faktycznie szczęśliwe? Nie chci Fałszywy ziemianin Być może Boguś nie zmyślił opowieści z dzieciństwa, ale na pewno zmyślił swój rodowód. „Moi rodzice wywodzili się z kresowego ziemiaństwa (po mieczu herbu Pomian, po kądzieli Dołęgowscy herbu Dołęga)” – napisze w autobiografii. Nie, nie z kresowego ziemiaństwa, nawet nie ze zubożałej szlachty. Co więcej, w oficjalnej biografii Kaczyńskiego Będę sławny, będę bogaty Anna Lisiecka po dokładnym prześwietleniu antenatów swojego bohatera musi przyznać, że żaden z nich nie był nobilitowany. Bogusław pochodził z rodziny chłopów i rzemieślników. (…) Sukces Kaczyńskiego polegał także na tym, że zręcznie poruszał się między swojskością a jaśniepańskością. Był „naszym Bogusiem”, jak z sympatią i rozczuleniem mówiły o nim wielbicielki, ale jednocześnie Bogusławem Kaczyńskim, postacią z panteonu. (…) Wróćmy jednak do rodziców Kaczyńskiego. W wywiadach i książkach Bogusław nigdy nie wymienia ich z imienia i nazwiska. To są zawsze Ojciec i Matka, pisane z reguły dużą literą mityczne figury. Trzeba zajrzeć do indeksu osób w jego publikacjach lub wpatrzeć się w zdjęcie rodzinnego nagrobka, aby odkryć, że ojciec nazywał się Jan Kaczyński (urodzony w 1906 roku), a matka – Julia z Dołęgowskich Kaczyńska (urodzona w 1910). Oboje pochodzili z Białej Podlaskiej. Poznali się bliżej, gdy śpiewali razem w chórze tamtejszego kościoła Świętej Anny. Ślub wzięli w tymże kościele 27 maja roku 1929. Wcześniej Jana ciężko doświadczyła wojna. W 1915 roku wraz z wieloma innymi mieszkańcami zachodnich guberni imperium rosyjskiego musiał z powodu napierającego frontu niemieckiego udać się w głąb Rosji. To przymusowe wysiedlenie ludności nazwano potem bieżeństwem, od rosyjskiego słowa oznaczającego uchodźstwo. Z matką Marianną i sześciorgiem rodzeństwa (ojciec, Roman Kaczyński, został wcielony do carskiej armii) znaleźli się Kaczyńscy w Jekaterynosławiu w południowo-wschodniej Ukrainie, dzisiaj nazywającym się po prostu Dniepr. Rewolucja październikowa zmusiła ich jednak do ponownej wędrówki, z powrotem do rodzinnego miasta. Te peregrynacje rodzinne dały Bogusławowi asumpt do snucia w wywiadach dramatycznych opowieści o rodzinnym majątku rzekomo puszczonym z dymem przez bolszewików. Pozbawiony na wychodźstwie możliwości edukacji kilkunastoletni Jan musiał nadrabiać po powrocie do Białej Podlaskiej program szkoły podstawowej. Od 1922 uczył się w Warszawie zawodu, uczęszczając jednocześnie do szkoły wieczorowej. Na stałe wrócił do Białej w 1926 roku (Bogusław napisze w autobiografii, że jego ojciec „przyjechał z Warszawy do (...) miasteczka Biała Podlaska” jako „wybitny specjalista”). Otrzymał pracę lakiernika w Podlaskiej Wytwórni Samolotów. Zarabiał w niej na tyle dobrze, że w 1935 roku wzniósł drewniany piętrowy dom przy oddalonej od śródmieścia, za to położonej blisko dworca kolejowego ulicy Piaskowej 8 (obecnie Kardynała Wyszyńskiego) – miał stamtąd niedaleko do pracy. Państwo Kaczyńscy wprowadzili się tam z urodzonym w 1930 roku synem Ryszardem. Zginie on tragicznie w wieku jedenastu lat, wpadając pod koła kolejki wąskotorowej łączącej Białą Podlaską z Cieleśnicą. Rok później pojawi się w rodzinie Bogusław. O tragicznej śmierci brata także nie znajdziemy ani słowa w autobiograficznych tekstach Kaczyńskiego. Pracując jako lakiernik, Jan Kaczyński jednocześnie uczył się w gimnazjum wieczorowym. Skończył cztery klasy, chciał się dalej kształcić, iść na studia, ale na przeszkodzie stanęła wojna. Podlaską Wytwórnię Samolotów zniszczyły niemieckie bombardowania, a to, co z niej zostało, rozgrabili Rosjanie, którzy wkroczyli do miasta 24 września 1939, zgodnie z paktem Ribbentrop-Mołotow, ale przebywali tam tylko do 10 października. Następnego dnia miasto zajęli Niemcy. Spod hitlerowskiej okupacji Biała Podlaska została wyzwolona 26 lipca 1944 roku. W 1948 roku rodzice Bogusia sprzedali dom przy Piaskowej – ten, w którym mogły się rozgrywać opisane wyżej „disnejowskie” cuda z sarenką i barankiem – bo przypominał im o tragicznej śmierci pierworodnego. Przenieśli się do ścisłego centrum Białej, na ulicę Pocztową 11. (…) Po wojnie Jan Kaczyński ima się różnych zajęć rzemieślniczych, aż wreszcie zostaje kierownikiem lakierni i malarni w Remontowych Zakładach Sprzętu Wodno-Melioracyjnego. Będzie tam pracował do emerytury. Po godzinach śpiewa w chórze Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem”. I rządzi domem twardą ręką. „Miał silną osobowość, prawdziwy macho” – wspominał Kaczyński ojca, który chował dzieci wedle przedwojennych zasad. (…) Śpiewaczka Maria Fołtyn, która dobrze znała rodziców Kaczyńskiego, określiła Jana jako „szlachetnego i uczciwego człowieka”, który „kochał syna obłędną, bałwochwalczą miłością”. Jednakże to właśnie z postacią surowego ojca związane są te wypowiedzi Bogusia, w których pozwalał sobie na sugestię, że jego dzieciństwo nie było wyłącznie różowe i beztroskie. Natomiast niewątpliwie ojciec był dla syna wzorem self-made mana, który do wszystkiego doszedł uparcie własnymi siłami. Sam też się będzie na takiego kreował. (…) Nie zapominajmy jednak, że ten self-made man Jan Kaczyński miał wsparcie w osobie stojącej niezmiennie w jego cieniu żony. Julia Kaczyńska zajmowała się w Białej Podlaskiej „ogniskiem domowym”. „Nie pracowała zawodowo ani jednego dnia, gdyż byłoby to wielkim dyshonorem dla Ojca (...), który wziął na siebie (...) trud utrzymania rodziny”. Bogusław, którego w dorosłym wieku ukształtowały silne, niezależne kobiety, w książkach i wywiadach ukazuje matkę wyłącznie w wyidealizowanej postaci, jako uosobienie cnót niewieścich i macierzyńskich. Czytaj też: Agnieszka Osiecka do końca ukrywała przed przyjaciółmi, że zmaga się z chorobą. Tak wyglądały jej ostatnie chwile fot. Bogusław Kaczyński z rodzicami (…) „Włoska uroda, kobieta bardzo elegancka. Brunetka z dużym temperamentem, pięknie mówiła” – tak ją opisuje Kaczyński. W jego wspomnieniach matka przygotowuje przyjęcia, głowiąc się nad tym, jakie przygotować menu, „aby nie powtórzyła się żadna z potraw podawanych podczas poprzednich przyjęć”. Jej specjalnością są nalewki własnej roboty, każda w innym kolorze: „od białej anyżkowej i złotej z pigwy, poprzez różową z tarniny i szmaragdową z piołunu, do bordowej z czarnej porzeczki i hebanowej z orzecha włoskiego”. Po raz pierwszy szeroka publiczność mogła zobaczyć zdjęcia matki Bogusława dopiero w biografii Lisieckiej. Nie widać na nich ani „włoskiej urody”, ani „dużego temperamentu”. Julia nie ma też nieugiętego spojrzenia swojego męża. Spogląda na nas trochę lękliwie, najwyraźniej nie lubi się wchodzić na pierwszy plan. Jedna z tych fotografii podpisana została w książce Lisieckiej: „Julia Kaczyńska – zawsze uśmiechnięta”. Ano tak, Matka Polka zawsze musi być uśmiechnięta. W 1956 roku Jan Kaczyński staje się obiektem zainteresowania Urzędu Bezpieczeństwa, który odkrył, że w latach 1933-1937 był on informatorem SRI DOK (Samodzielnego Referatu Informacyjnego Dowództwa Okręgu Korpusu), czyli kontrwywiadu wojskowego. To nie dziwi, skoro Jan pracował w fabryce produkującej także samoloty wojskowe. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza UB, Kaczyński jest dobrze sytuowany (ma motor!) i „ładnie się ubiera”. Zarazem sprawia wrażenie człowieka, który się czegoś obawia. Kłania się grzecznie, ale z daleka, i jest ostrożny, jeśli chodzi o zawieranie znajomości. Mało rozmowny, spokojny. Nadto unika Milicji Obywatelskiej. Niejaki „R” – znający trochę Kaczyńskiego z racji „luźnych spotkań” – donosi Urzędowi, że jego zdaniem żona Kaczyńskiego nosi się „bardzo z pańska”. (…) Kaczyński nigdy nie skrytykował konserwatywnego, patriarchalnego modelu rodziny, w którym wzrastał. Przeciwnie – od czasu do czasu bolał nad jego upadkiem we współczesnym świecie. W wywiadzie dla „Tarnowskich Azotów” (w roku 1998) powiedział: „Urodziłem się w czasie wojny, kiedy rodziny były jeszcze instytucjami działającymi według boskich i ludzkich praw, to znaczy matka nie chodziła do pracy”. Skądinąd wywiad ten nosi tytuł „Śmiać się ze wszystkich, mimo wszystko i ze wszystkiego”, podczas gdy ewidentnie z niego wynika, że z rodziny i patriarchatu śmiać się nie należy. Z podobnym oddaniem będzie Kaczyński bronił XIX-wiecznej estetyki operowej. Bogusław idealizuje przeszłość – jest ona zawsze piękniejsza, godniejsza, bardziej elegancka i bardziej moralna niż współczesność. Po prostu boska, w każdym tego słowa znaczeniu. A jednak w narracji Kaczyńskiego poświęconej latom szczenięcym kryje się wątek przewrotny genderowo. Jego bohaterką jest siostra Bogusława, Anna Janina, zwana Hanką. Choć młodsza od niego o cztery lata (urodziła się 26 czerwca 1946 roku), daje wycisk łobuzom, gdy przezywają jej brata „Kaczka”. Podczas gdy Boguś musi od małego ćwiczyć grę na fortepianie – pod karcącym spojrzeniem ojca, który wymyślił sobie, że syn będzie pianistą – Hanka kategorycznie odmawia poddania się rygorowi edukacji muzycznej (mówi ojcu, że wolałaby zamiatać ulice). Za to skacze po drzewach, uprawia sport. Chodzi po górach, zdobywa szczyty Tatr. Jest chłopczycą. Boguś w dorosłym życiu zajmie się czymś tak „zniewieściałym” i afektowanym jak opera, Anna natomiast czymś tak „męskim” i konkretnym jak matematyka. Oboje więc, jakkolwiek by na to patrzeć, odrzucą patriarchalne wzorce. fot. Bogusław Kaczyński z siostrą Hanną Hanna ukończy w 1968 roku studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego, a potem przez długich dziewięć lat będzie pracować jako nauczycielka matematyki w Liceum Ekonomicznym nr 4 w Warszawie. W 1975 roku „po męsku” zapisze się do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej – znowu w przeciwieństwie do brata, który wystrzegał się wszelkich partyjnych organizacji. W końcu też i Hanka żywo zainteresuje się muzyką. Wstąpi do Młodzieżowego Ruchu Miłośników Muzyki „Pro Sinfonika” i do warszawskiego oddziału Jeunesses Musicales, stowarzyszenia działającego pod patronatem UNESCO. Bo przecież muzyka ma z matematyką w gruncie rzeczy bardzo wiele wspólnego. Jest równie ścisła i uporządkowana, nawet jeśli na estradzie przybiera formę ekstrawagancji artystycznej. Wreszcie Anna porzuci Polskę i przeniesie się do Szwecji (wyjedzie w roku 1977), kraju – w stereotypowym oglądzie – surowego i zimnego. Męskiego. Boguś hołubić będzie Włochy i inne ciepłe, wibrujące emocjami kraje śródziemnomorskie, Anna natomiast odnajdzie swoje miejsce w Skandynawii. Wyjdzie za mąż w 1978 roku za Zbigniewa Jabłońskiego, rozwiedzie się, będzie się imać rozmaitych prac, aż wreszcie w połowie lat 80. ukończy kurs komputerowy i znajdzie pracę w firmie ubezpieczeniowej. „Jadła jak Szwedka, ubierała się jak Szwedka, miała odruchy jak Szwedka. Wszystko w jej Szwecji było piękne, wszystko chwaliła” – napisze o siostrze jej brat. W 1986 roku Anna zamieni ostatecznie obywatelstwo polskie na szwedzkie. W przeciwieństwie do matki Hankę znaleźć można na wielu zdjęciach reprodukowanych w książkach Kaczyńskiego. Nie jako młodą dziewczynę, ale już dojrzałą kobietę. Zawsze krótko ostrzyżona, o ostrych rysach i pozbawionym kokieterii spojrzeniu. Ubrana prosto, z niewyszukaną elegancją, w wywatowane żakiety nadające jej żołnierską posturę. Pozuje do zdjęć z gwiazdami festiwali muzycznych kierowanych przez brata, których jest stałą gościnią. Odróżnia się od ekstrawagancko wystrojonych, wdzięczących się do obiektywu diw – a więc także od swojego brata, nawet jeśli porównanie ich twarzy nie pozostawia wątpliwości, że Bogusław i Anna są rodzeństwem. (…) Zobacz też: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie Cudowne dziecko Bogusia od dziecka fascynuje scena, teatr, widowisko. Gdy w reprezentacyjnej sali Białej Podlaskiej zwanej „Skalą” pokazywane jest szkolne przedstawienie Jaś i Małgosia, ogląda je „wpatrzony nieprzytomnym wzrokiem w scenę”. Nie słyszy, co do niego mówi mama, która wcześniej pełna niepokoju szukała go po całym mieście. Z zapartym tchem Boguś chłonie też spektakle operowe w Warszawie i we Wrocławiu, na które wożą go rodzice – słynną Halkę z Marią Fołtyn czy Aidę z Krystyną Jamróz i „złocistym rydwanem unoszonym przez dwa rumaki”. To one wyznaczą estetyczny wzorzec, którego Kaczyński będzie się trzymał do końca życia. No i ćwiczy wytrwale na fortepianie. Inne dzieci bawią się, grają w piłkę i chowanego, a Boguś powtarza gamy i pasaże. Ojciec pilnuje, by syn codziennych ćwiczeń nie zaniedbywał. – Boguś dbał o swoje ręce, więc nie brał udziału w naszych młodzieńczych zabawach. Był troszeczkę obok – mówi Jerzy Domaradzki. W niemal każdym wywiadzie Kaczyński będzie powtarzał, że był cudownym dzieckiem, a swój pierwszy występ dał w „Skali” już w wieku czterech lat (a może trzech?, a może pięciu i pół? – zależy, który wywiad weźmiemy do ręki). Wyszedł na scenę w aksamitnych spodenkach, bolerku z białym, wykładanym kołnierzem i perłowymi guzikami i zagrał jedyny utwór, który umiał wówczas grać – walczyka Jaś mi z jarmarku przywiózł pierścionek. Publiczność ponoć oszalała z zachwytu. Zewsząd krzyczano: „Mały, graj! Mały, graj!”. Boguś oszołomiony tym sukcesem spojrzał na ojca stojącego w kulisach. Ojciec skinął głową, więc młody wirtuoz zagrał walczyka raz jeszcze. Ale na jednym bisie się nie skończyło. Publiczność nie chciała cudownego dziecka puścić ze sceny. Boguś bisował trzy razy. Choć w niektórych wywiadach przyznawał, że zaledwie dwa. Od tamtej triumfalnej chwili nie opuściło go już marzenie o wielkiej artystycznej sławie. Na widowni w „Skali” było ponoć kilku profesjonalnych muzyków, którzy utwierdzili ojca w przekonaniu, że powinien dalej kształcić syna w kierunku muzycznym. Staje się więc Boguś – oczywiście, jeśli wierzyć temu, co napisał w autobiografii – „najlepszym pianistą w Białej Podlaskiej i na całym Podlasiu”. Występuje na szkolnych akademiach z okazji 1 maja czy rocznicy rewolucji październikowej. Gdy umiera Stalin, musi odegrać Marsz żałobny Chopina. Dorasta. Idzie do gimnazjum. Raz w miesiącu odwiedzają szkołę zespoły muzyczne, by edukować młodzież. Zapraszają Bogusia, by coś z nimi zagrał. Występy przeplata opowieściami o muzyce i kompozytorach. Bryluje, już od wczesnych lat ma niekwestionowany dar wymowy. Boguś złotousty! (…) Do Białej Podlaskiej Kaczyński miał zawsze stosunek czuły. Tak przynajmniej deklarował w wywiadach i książkach. Jako dziennikarz i recenzent pisywał życzliwie o lokalnych inicjatywach muzycznych. Przyjeżdżał do rodzinnego miasta nie tylko w odwiedziny do rodziców, ale także na spotkania autorskie organizowane przez Bialskopodlaskie Towarzystwo Muzyczne. W wywiadzie z roku 1980 cieszył się z „awansu miasta”, który jego zdaniem polegał na przykład na tym, że „w miejscu, gdzie jeszcze do niedawna sprzedawano sery, urządzono salon Desy”. Nic dziwnego, skoro sam jako człowiek pozujący na arystokratę namiętnie kolekcjonował antyki. W autobiografii poddał Kaczyński Białą Podlaską baśniowej metamorfozie. W ten sposób złagodził wyraźnie przebijającą z kart książki radość, że udało mu się wyrwać z tej małej miejscowości, w której byłby skazany na życie smutne i banalne. W zamian, z perspektywy swojego sukcesu, może przywoływać obraz „drewnianych domów fantazyjnie ozdobionych rzeźbionymi gankami, okiennicami i galeryjkami, jak również dworków zatopionych w pachnących ogrodach i otulonych zielenią starych drzew”. Tę arkadię zniszczyli „bezduszni architekci” kształceni w PRL-u, którzy nastawiali w mieście „brzydkich betonowych bunkrów”. Tam zaś, gdzie nie ma arkadii, nie może też być Bogusia. Idealizacja objęła także coroczne wakacje w pobliskich Serpelicach nad Bugiem, gdzie „biegaliśmy wraz z Siostrą po łąkach z wiejskimi chłopakami, jeździliśmy na grzbiecie konia, mocno trzymając się za grzywę, za gospodynią truchtem podążaliśmy na poziomki i jagody”. Nie dowiemy się jednak z memuarów Bogusia tego, że jego ojciec w ośrodku wczasowym w Serpelicach nie był szanownym letnikiem, lecz pracował tam latem jako konserwator, spec od wszelkich awarii. Bo jakże to – przedstawiciel kresowego ziemiaństwa złotą rączką?!
To opowieść pełna pasji i romantyzmu. Prezentujemy fragment książki „Miłość i inne słowa”
Poznaj losy kochanków, którzy spotykają się po dekadzie rozłąki
Poznali się i pokochali, gdy byli jeszcze nastolatkami. Ich relacja rozpadła się, ale po dekadzie drogi tej pary ponownie się krzyżują. Powieść Christiny Lauren „Miłość i inne słowa” nie tylko wzrusza, lecz także jest pełna romantyzmu oraz pikanterii. Co musi się stać, by dawni kochankowie zrozumieli błędy przeszłości? Mimo bolesnych doświadczeń, ogień między nimi wciąż płonie... Poniżej prezentujemy fragmenty powieści Christiny Lauren. (…) omiatam spojrzeniem ladę, przenosząc wzrok z kobiety z różowymi dredami na niewysokiego mężczyznę z tatuażem na szyi; oboje przyjmują zamówienia na kawę. Naprzeciwko nich widzę potężny męski tors – i w jednej chwili staję się czujna jak ważka. Jego włosy mają kolor zbliżony do czerni. Są w nieładzie, gęste kosmyki opadają mu na uszy. Kołnierzyk koszulki jest wywinięty z jednej strony, rąbek wysuwa się zza paska znoszonych czarnych dżinsów. Ma na sobie wsuwane vansy z modnym wiele lat temu, wyblakłym już nadrukiem. Sfatygowaną listonoszkę ma przewieszoną przez ramię i opartą na biodrze. Gdy tak stoi plecami do mnie, wygląda jak tysiące innych mężczyzn w Berkeley, ale ja doskonale wiem, kim jest ten konkretny facet. Zdradziła go ciężka książka z oślimi uszami, którą trzyma pod pachą. Istnieje tylko jedna osoba, która co roku w październiku po raz kolejny pogrąża się w lekturze Ivanhoe, oddając się temu rytuałowi z niesłabnącym zachwytem. Niezdolna spojrzeć w drugą stronę, siedzę jak sparaliżowana, oczekując na moment, w którym odwróci się, a ja będę mogła zobaczyć, jak zmieniło go te niemal jedenaście lat. Ledwie myślę o tym, jak sama się prezentuję: mam na sobie uniform w kolorze miętowym, praktyczne sportowe obuwie, włosy niedbale ściągnięte w koński ogon… Z drugiej strony nigdy wcześniej nie myśleliśmy o swoich twarzach czy o tym, jak wyglądamy w oczach tego drugiego. Zawsze byliśmy zbyt zajęci zapamiętywaniem siebie nawzajem. Sabrinie udaje się odzyskać moją uwagę w momencie, gdy duch przeszłości zbiera się do zapłacenia za kawę. – Mace? Znów parokrotnie mrugam. – Przepraszam. Ja… przepraszam. Yyy… co? – Właśnie nawijałam o wysypce wywołanej przez pieluszki, ale znacznie bardziej interesuje mnie, co cię tak… – Odwraca się, by spojrzeć w stronę lady. – Och. Jej „och” na razie nie zdradza pełnego zrozumienia sytuacji. Odnosi się wyłącznie do tego, jak ten facet prezentuje się od tyłu. Jest wysoki – to akurat wydarzyło się zupełnie nagle, gdy skończył piętnaście lat. Jego barki są szerokie – to również zmieniło się nieoczekiwanie, ale nieco później. Doskonale pamiętam, gdy zauważyłam to po raz pierwszy; unosił się nade mną w garderobie (dżinsy miał zsunięte do kostek), a jego szeroka sylwetka zasłaniała słabe światło górnej żarówki. Jego włosy są gęste – to akurat żadna nowość. Dżinsy wiszą nisko na biodrach, a jego tyłek prezentuje się naprawdę niesamowicie. A ja nie mam pojęcia, kiedy to wszystko się wydarzyło. Właściwie wygląda dokładnie jak koleś, którego w milczeniu taksowałybyśmy wzrokiem, by następnie spojrzeć po sobie i wyszeptać bezgłośnie: „Niezły, co nie?”. To jedna z najbardziej surrealistycznych myśli: uświadamiam sobie, że doroślejąc, zamienił się w faceta, za którym z zachwytem wodzę wzrokiem. To naprawdę dziwne uczucie obserwować go od tyłu. Wlepiam w niego wzrok z taką intensywnością, że przez chwilę udaje mi się przekonać samą siebie, że to jednak nie może być on. W sumie to może być ktokolwiek – po ponad dekadzie rozłąki nie znam już jego ciała tak dobrze, prawda? Ale właśnie wtedy on się odwraca, a ja czuję, jak z wnętrza kawiarni ucieka całe powietrze. Zupełnie jakbym dostała nagły cios w splot słoneczny, a moja przepona przestała pracować. Sabrina słyszy piskliwy, stłumiony odgłos, który z siebie wydaję, i patrzy z powrotem w moją stronę. Widzę, jak podnosi się z krzesła. – Mace? – pyta. Wciągam powietrze, ale nie jestem w stanie wziąć głębokiego oddechu. W ustach mam kwaśny posmak, czuję pieczenie pod powiekami. Jego twarz jest węższa, szczęka mocniej zarysowana, poranny zarost gęstszy. Wciąż nosi okulary w grubych oprawkach, ale teraz nie czynią go już podobnym do krasnala, za to grube szkła sprawiają, że jego orzechowe oczy wydają się większe. Nos mu się nie zmienił, ale teraz nie wygląda na zbyt długi w stosunku do reszty twarzy. Usta też ma takie same – o nienagannym wykroju, zdolne ułożyć się w najdoskonalszy na świecie sardoniczny uśmiech. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie wyrazu jego twarzy, gdyby mnie teraz dostrzegł. Może tej akurat miny nie widziałam nigdy wcześniej? – Mace? – Sabrina wyciąga do mnie wolną rękę, łapiąc mnie za ramię. – Skarbie, wszystko gra? Przełykam ślinę, po czym zamykam oczy, usiłując otrząsnąć się z transu. – Jasne. Wydaje się nieprzekonana. – Jesteś pewna? – To znaczy… – Kolejne przełknięcie śliny, po którym otwieram oczy, próbując spojrzeć na przyjaciółkę, ale wzrok znów ucieka mi ponad jej ramię. – Tamten facet… to Elliot. Tym razem jej „och” jest bardziej znaczące. Książka „Miłość i inne słowa” Christiny Lauren w tłumaczeniu Aleksandry Dzierżawskiej ukazała się nakładem wydawnictwa Poradnia K. Szczegóły znajdziesz POD TYM LINKIEM.
Beata Tadla dołączy do grona prowadzących Pytanie na śniadanie?
Jeśli wierzyć doniesieniom mediów do Pytania na śniadanie lada moment dołączy nowa para prowadzących. W duecie gospodarzy ma pojawić się Beata Tadla. Podano też nazwisko dziennikarza, z którym miałaby prowadzić Pytanie na śniadanie. Beata Tadla wraca do Telewizji Polskiej i będzie prowadzić Pytanie na śniadanie? Tak jak zapowiadano, program Pytanie na śniadanie przechodzi spore zmiany. Zmieniło się dotychczasowe grono prowadzących. Od pewnego czasu, widzowie mogą podziwiać na szklanym ekranie nowe duety gospodarzy. Klaudia Carlos i Robert El Gendy, Joanna Górska i Robert Stockinger czy Katarzyna Dowbor i Filip Antonowicz mają za sobą debiuty. To oznacza, że wkrótce poznamy jeszcze dwie pary, które pojawią się na wizji. Według nieoficjalnych doniesień Pudelka, do ekipy Pytania na śniadanie dołączą Beata Tadla i Tomasz Tylicki. Nie podano, kiedy moglibyśmy się ich spodziewać na ekranie. Serwis zauważa, że dziennikarka zaobserowała profil kolegi na Instagramie. „Aktualnie Tadla przebywa na urlopie w górach, ale zdążyła już zaobserwować profil Tylickiego na Instagramie i udziela się pod jego postami. Dziennikarka "lajkuje" też posty na oficjalnym profilu "PnŚ”, przekazał Pudelek. Czytaj też: Tomasz Kammel żegna się z Pytaniem na śniadanie. Zwrócił się do Marzeny Rogalskiej Beata Tadla, Pytanie na śniadanie, 2015 rok Beata Tadla, Viva! 4/2020 Beata Tadla - tak komentuje doniesienia mediów W rozmowie z Plotkiem, Beata Tadla nie zaprzeczyła ani nie potwierdziła tych rewelacji. „Nie potwierdzam, ale i nie zaprzeczam. Na razie nic nie mówię. Przyjdzie czas, to się wypowiem”, podkreśliła. Beata Tadla przed laty była związana z Telewizją Polską. Dziennikarka pojawiała się na ekranie od 2012 do 2016 roku jako prowadząca głównego wydania Wiadomości. Była również gospodynią Dziś wieczorem w TVP Info, a także mogliśmy ją podziwiać w programie Kawa czy herbata?. Następnie związała się ze stacją Nova TV, Radiem Zet, Superstacją. Od czterech lat współprowadzi program Onet Rano. Co wiemy o Tomaszu Tylickim, z którym dziennikarka ma prowadzić poranny program? To lektor, konferansjer i dziennikarz, który na swoim koncie ma współprace z Polsatem czy stacją TVN. Obecnie jest reporterem Pytania na śniadanie. Sprawdź też: Katarzyna Dowbor debiutuje w Pytaniu na śniadanie. Co wiemy o drugim prowadzącym? Tomasz Tylicki, 2023 rok
Jakie książki będziemy czytać w 2024 roku? Oto nasz wybór
Powieść laureata literackiej Nagrody Nobla, biografia królowej mody i opowieść o kobiecym gniewie
Wbrew opiniom, że Polacy mało czytają okazuje się, że nie jest z nami tak najgorzej. Na przykład książka Joanny Kuciel-Frydryszak „Chłopki” już w październiku sprzedała się w 160 tysiącach egzemplarzy, a wydawnictwo Marginesy robiły dwunasty dodruk. Na początku roku publikowane są rankingi najlepiej zarabiających pisarzy i na tej liście jest kilkoro milionerów. W 2021 roku Remigiusz Mróz sprzedał blisko 900 tysięcy książek i prawdopodobnie mógł zarobić około trzech milionów złotych. Seria dla dzieci o Puciu przyniosła jego autorce Marcie Galwskiej-Kustrze podobne zarobki, podobnie jak seria o Kici Koci Anicie Głowińskiej. W pierwszej piątce był też Andrzej Sapkowski i Olga Tokarczuk. Jak będzie się przedstawiała lista za 2023 rok zobaczymy już niedługo. Tymczasem sprawdziliśmy, co polskie wydawnictwa zaplanowały na 2024 rok. Amy Odel, "Anna Wintour", wyd. Marginesy Już na początku roku wielbiciele mody i filmu „Diabeł ubiera się u Prady” będą mogli przeczytać biografię Anny Wintour pióra Amy Odel. Autorka stara się odpowiedzieć na pytanie jakim trzeba być człowiekiem, żeby utrzymać się przez 35 lat w niezwykle zmiennej i kapryśnej branży mody. Stara się przedrzeć przez legendarnie chłodny obraz apodyktycznej Wintour. Rozmawia z jej przyjaciółmi i współpracownikami, których nazwiska tworzą współczesną branżę modową, i odmalowuje portret kobiety charakteryzującej się przede wszystkim budzącymi podziw determinacją i intuicją, a przy tym wyjątkowo dyskretnej, wycofanej, chroniącej swoje życie prywatne. Wpisuje tę historię w szerszy kontekst hierarchicznej struktury branży oraz nierealistycznych oczekiwań, z którymi muszą się mierzyć kobiety u władzy. Sonia Kisza, "Histeria sztuki. Niemy krzyk obrazów", wyd. Znak koncept Sonia Kisza napisała „Histerię sztuki. Niemy krzyk obrazów”. Przywołuje w niej znane i mniej znane obrazy i rzeźby, by pokazać je w świeżym, buntowniczym świetle. Przedziera się przez tomy starych podręczników, przez tysiące lat fałszywych przekonań, przez wieki propagandy i metry kurzu. Robi to, żeby dotrzeć do ukrytych znaczeń sztuki europejskiej. Sztuki związanej z kobietami, z zapomnianym światem naszych przodkiń. Ta książka to drogowskaz, jak czytać obrazy. To zbiór świadectw kobiet, bogiń i herosek, które kultura skazała na tortury, a potem zgubiła znaczenie ich dorobku. Eva Minge, "Decydująca runda", wyd. Prószyński Projektantka Eva Minge zajmuje się nie tylko modą. Maluje, rzeźbi i pisze książki, a świat show-biznesu poznała od podszewki. Nie oszczędza go w swoich powieściach. Jej bohaterka Anna znów wkracza w świat bogactwa, modelingu, prostytucji i handlu ludźmi. Po akcji na Syberii Anna próbuje zorganizować sobie życie wraz z rodziną u boku Małgorzaty. Stany depresyjne mijają, wraca poczucie bezpieczeństwa, ale choć sprawy układają się idealnie, Anna zaczyna mieć wrażenie zamknięcia w złotej klatce. Jej dyskomfort potęguje odkrycie, iż Setha śledzi każdy jej krok. Była policjantka podejmuje więc decyzję o powrocie do Polski. Nie wytrwa w niej długo – ulegnie prośbom Sethy, by jeszcze raz wziąć udział w grze w ludzi i pomóc międzynarodowym służbom złapać jej najważniejszego organizatora. Jak zakończy się Decydująca runda i kto będzie triumfował w tej grze? Komu Anna powinna zaufać, skoro nawet Setha nie jest z nią szczera? Czy Robert kolejny raz zachowa się podle? A może to jednak szejk Zahir od zawsze działał na dwa fronty? Janek Strojny, "Nie zostawaj influencerem", wyd. Znak Literanova Janek Strojny postanowił odwieść wszystkich od zostania influencerami. To niełatwe, bo w dzisiejszych czasach większość młodych ludzi marzy o tym, żeby zaistnieć w sieci, pociągnąć za sobą miliony ludzi i miliony zarabiać. I zapowiada, że pokaże świat social mediów, jakiego nie znamy. Janek sam był influencerem: „Widziałem ludzi, którzy dla zasięgów robili z siebie idiotów, porzucali swoje miłości i oszukiwali najbliższych. Bywałem na imprezach, gdzie cukiernice z kokainą przechodziły z rąk do rąk, a milionowe kontrakty dostawali tylko ci, którzy ćpali. Byłem po drugiej stronie świata, w którym influencerzy zdejmowali maski i wszyscy, co do jednego, wierzyli, że są bogami. Wiem, jak wspiąć się na ten Olimp. Stałem na jego szczycie i chciałem skoczyć na główkę. Gdybym nie zwariował, byłbym dzisiaj warszawskim landlordem z niezłą bryką. Ale zamiast tego trafiłem do szpitala psychiatrycznego. Nie wytrzymałem tego patoświata social mediów. Chciałem się wylogować. Dosłownie. W realu. Byłem influencerem. Takim zabawnym gościem w różnokolorowych czapeczkach beanie. Nagrywałem filmiki na TikToka. W najlepszym miesiącu miały osiemdziesiąt milionów wyświetleń. Słowem: wiem, jak zarobić w internecie kupę szmalu. Powiem wam, jak to zrobić. Ale przede wszystkim pokażę, dlaczego nie warto”. Aleksandra Nowak, „Wyp***lać. Historia kobiecego gniewu”, wyd. Horyzont To książka, w której autorka prezentuje swoją prywatną kronikę gniewu, wściekłości i furii. A zaczęło się 22 października 2020 roku, kiedy trybunał Julii Przyłębskiej zaostrzył prawo aborcyjne i wydał wyrok na Polki. Na ulice wyszły tłumy. Kobiecy gniew eksplodował wtedy mocniej niż w trakcie Czarnego Protestu. Setki tysięcy kobiet w dziesiątkach miast głośno upomniały się o swoje prawa. Prawa, których wiele z nas nie miało nigdy. Autorka przygląda się współczesnej kulturze, tradycyjnemu wychowaniu i religii. Sięgając do własnych doświadczeń, w przejmująco osobistej książce analizuje siłę, której nie sposób powstrzymać. J.M. Coetze, „Polak”, wyd. Znak Ta książka w Argentynie ukazała się już rok temu. Pochodzący z RPA laureat literackiej Nagrody Nobla (2003) nawiązuje w niej do romansu Fryderyka Chopina i George Sand, choć to nie o nich jest ta historia. Spotykają się w Barcelonie – polski pianista i hiszpańska mecenaska sztuki. W pierwszej chwili nic nie zapowiada, że połączy ich coś więcej niż tylko jeden wspólny wieczór. Powoli rozkwitająca znajomość zmienia się w zderzenie żywiołów. I choć Beatriz nie rozumie, dlaczego ulega Witoldowi, nie potrafi oprzeć się zachwytowi, który dostrzega w jego oczach. Widzi i czuje, że dla kogoś jest najważniejsza na świecie. Kameralna, subtelna opowieść o dwojgu samotnych ludzi wibruje i iskrzy od niedopowiedzeń. Prowokuje pytania o to, skąd bierze się fascynacja, kiedy rodzi się namiętność, i wreszcie: czym jest miłość. Jasny ton, klarowny, wyrazisty język i umiejętnie budowane napięcie sprawiają, że powieść czyta się jednym tchem. Polak to absolutny literacki triumf jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy.