Święta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami – czas obdarowywania, wzruszeń i wyjątkowych gestów. Jeśli szukasz prezentu, który naprawdę pozostanie w pamięci, pomyśl o… teatrze. Otwarte bilety Teatru Polonia i OCH-Teatru to elegancki, niecodzienny upominek, który daje pełną swobodę wyboru: bez wskazania spektaklu czy terminu. To obdarowana osoba decyduje, kiedy i na co chce się wybrać – a Ty masz pewność, że prezent będzie trafiony. To doskonała propozycja dla miłośników kultury, ale też dla tych, którzy dopiero odkrywają magię sceny. Sprawdzi się jako prezent dla rodziny, współpracowników, przyjaciół – również tych, którzy mieszkają poza Warszawą, ale planują wizytę w stolicy. W czasie ważności voucherów można wybierać spośród ponad 50 tytułów granych na scenach Teatru Polonia i OCH-Teatru. W repertuarze znajdziemy polską klasykę – m.in. Mąż i żona Aleksandra Fredry z udziałem Marii Dębskiej, Małgorzaty Kożuchowskiej i braci Hycnar, Ożenek czy Zemstę. Są też poruszające dramaty – Aleja Zasłużonych z Krystyną Jandą i Olgierdem Łukaszewiczem czy Sztuka wywiadu z Janem Peszkiem. Nie brakuje komedii: Słoneczni chłopcy z Arturem Barcisiem i Cezarym Żakiem, Lily, Pomoc domowa z plejadą gwiazd czy nowe tytuły, jak Żar z Mają Komorowską, Janem Englertem i Danielem Olbrychskim, oraz Extasy Show z Kamilą Baar i Magdaleną Zawadzką. Silnym akcentem repertuaru są również monodramy – w tym kultowa Biała bluzka, Zapiski z wygnania oraz My Way Krystyny Jandy, Życie pani Pomsel Anny Seniuk czy Na pierwszy rzut oka Marii Seweryn. Nadchodzący sezon zapowiada kolejne premiery. W ofercie znajdziemy bilety otwarte, bilety dla dwojga oraz karnety na wszystkie spektakle. Wszystkie vouchery są starannie zapakowane w eleganckie, metaliczne koperty w kolorach złotym i czerwonym – gotowe, by położyć je pod choinką. Bilety można kupić w kasach OCH-Teatru i Teatru Polonia, a także wygodnie online TUTAJ. Bilety do teatru mogą być udanym prezentem pod choinkę! Podaruj bliskim coś więcej niż rzecz. Podaruj im przeżycie. Podaruj teatr!
Nie tylko hebrajski i jidysz. Moc języków żydowskich w Muzeum POLIN
Nowa wystawa czasowa w Muzeum POLIN to fascynująca opowieść o językach, które przez stulecia towarzyszyły Żydom na całym świecie. Na wystawie można zobaczyć kilkadziesiąt oryginalnych obiektów — w tym babilońską magiczną misę z aramejskimi napisami z II w. n.e. i sefardyjską sukienkę na Torę – z czołowych europejskich muzeów. „Moc słów. O językach żydowskich” to pierwszy tego typu przekrojowy pokaz w Polsce. Wystawa potrwa do 8 czerwca 2026 r.
Od 21 listopada w Muzeum POLIN można zobaczyć nową wystawę czasową „Moc słów. O językach żydowskich”. To interaktywna opowieść o językach, które przez stulecia towarzyszyły Żydom na całym świecie. W jej centrum znajduje się oczywiście hebrajski – język starożytny, święty, ale i współczesny. Nie zabraknie jednak solidnej dawki wiedzy na temat innych, mniej znanych języków – jak jidysz, ladino (judeo-hiszpański), judeo-włoski, judeo-perski, czy judeo-arabski. Ciekawym elementem wystawy jest również część poświęcona związkom języków żydowskich z polszczyzną. Mało kto wie, że po dziś dzień w języku polskim zachowało się wiele jidyszyzmów i hebraizmów, jak choćby: ksywa, bajzel, chawira, bachor, git czy fanaberia. „Moc słów” to wyjątkowa okazja, aby odkryć wielokulturowe echa w naszych codziennych rozmowach. Jak podkreśla dyrektor Muzeum, Zygmunt Stępiński, jest to prawdopodobnie pierwsza ekspozycja prezentująca polskiej publiczności zagadnienie języków żydowskich. Na wystawie można zobaczyć kilkadziesiąt oryginalnych obiektów, związanych z poszczególnymi rozdziałami długiej historii języków żydowskich m.in. żydowskie stele (płyty) nagrobne z greckimi epitafiami (I w. p.n.e.), babilońska magiczna misa z aramejskimi napisami (II w. n.e.), sefardyjska sukienka na Torę (XVII w.), liczne hebrajskie amulety (XIX-XX w.) czy iluminowany hebrajski modlitewnik (XIV w.). Eksponaty pochodzą nie tylko ze zbiorów Muzeum POLIN, ale także m.in.: Muzeum Żydowskiego w Pradze, Muzeum Żydowskiego w Rzymie czy Archiwum Bauhausu w Berlinie. Na wystawie nie zabraknie również sztuki współczesnej – wyjątkowych dzieł w wykonaniu żydowskich artystów i artystek. „Język stanowi klucz do zrozumienia żydowskiej kultury: jej starożytnych korzeni, religii i obrzędowości, diaspory i migracji, wreszcie emancypacji, modernizacji, narodowego odrodzenia” – podsumowuje kuratorka wystawy, dr Tamara Sztyma. Wystawę „Moc Słów. O językach żydowskich” będzie można oglądać do 8 czerwca 2026 w Muzeum POLIN.
Niesamowity spektakl o kobiecej sile i pamięci. „Tkanki tożsamości” już w grudniu!
„Tkanki tożsamości” to artystyczny projekt oparty na kobiecym doświadczeniu, pamięci i sile. Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia w Hashtag Lab w Warszawie. Wystąpią Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska, a za choreografię odpowiadają m.in. Marta Jarnuszkiewicz i Bartłomiej Zajkowski.
„Tkanki tożsamości” to więcej niż spektakl – to artystyczny manifest. To głęboka, poruszająca opowieść o kobiecej historii, zakorzenionej w doświadczeniach przemocy, nierówności i milczenia. To opowieść, która rozgrywa się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w ciele – w geście, w spojrzeniu, w ruchu. Projekt ukazuje, jak to, co niewypowiedziane, odciska piętno na kolejnych pokoleniach kobiet. Kiedy i gdzie? Premiera w sercu Warszawy Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia o godzinie 19:00 w przestrzeni Hashtag Lab w Warszawie. To miejsce, znane z promowania eksperymentalnych i społecznie zaangażowanych projektów artystycznych, staje się sceną dla jednego z najbardziej poruszających wydarzeń tej zimy. Kobiety, które tworzą nowe narracje W spektaklu występują Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska – artystki, które swoim ruchem i obecnością przenoszą widza w świat kobiecej pamięci. Za choreografię odpowiadają wspólnie Liwia Bargieł-Kiełbowicz, Patrycja Grzywińska i Marta Jarnuszkiewicz. W ich pracy widać autentyczność i głębokie zakorzenienie w temacie. Warstwę dźwiękową spektaklu stworzył Bartłomiej Zajkowski, oprawą wizualną zajęła się Marta Jarnuszkiewicz, a konsultacje merytoryczne prowadziła Weronika Morawiec. Całość wyprodukowała Zofia Zajkowska, a projekt zrealizowano dzięki wsparciu m.st. Warszawy i partnerstwu instytucji takich jak Hashtag Lab, Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza oraz Open Studio Komuna Warszawa. Dziedziczenie bólu, budowanie siły „Tkanki tożsamości” stawiają ważne pytanie: czy można uwolnić się od dziedziczonego cierpienia? Twórczynie nie dają prostych odpowiedzi. Pokazują natomiast, że świadomość przeszłości może stać się źródłem siły. Mówią o tym, że choć nie da się wymazać historii, można na jej fundamentach budować coś nowego – lekkość, sprawczość, autentyczność. Spektakl zestawia ze sobą dwa światy – ciężar pokoleń i nowe kobiece doświadczenie. To projekt pełen nadziei, że z bólu może narodzić się wolność, a z traumy – siła do zmiany. Jak podkreślają twórczynie, walka o równość toczy się nie tylko na poziomie społecznym, ale także wewnętrznym – to proces, który zaczyna się w ciele. Dlaczego warto zobaczyć ten spektakl? „Tkanki tożsamości” to wydarzenie dla każdego, kto interesuje się sztuką zaangażowaną społecznie, performansem i kobiecym głosem we współczesnym teatrze. To spektakl, który nie tylko porusza, ale i daje przestrzeń do refleksji – o historii, o sobie, o świecie.
Plebiscyt VIVA! PEOPLE POWER 2025. Kto został nominowany?
To już druga edycja wyjątkowego plebiscytu VIVA! People Power 2025. Ma on na celu pokazywanie wyjątkowych ludzi, którzy swoimi dokonaniami podbijają świat. Ma też misję opowiadania niezwykłych historii o ludziach, prowadzenia rozmów, które poruszają emocje, wspierania idei i zdarzeń, które definiują nasze czasy.
VIVA! PEOPLE POWER 2025 to nagrody w 8 kategoriach przyznawane inspirującym ludziom, którzy w ciągu minionego roku zaskoczyli nas swoim wyjątkowym działaniem, odnieśli spektakularny sukces, dokonali rzeczy niezwykłych, sprawili, że świat jest ciekawszy i lepszy. Chcemy, aby nagrody trafiły do wyróżniających się w różnych dziedzinach ludzi. Do twórców, artystów, filantropów, biznesmenów, sportowców, do autorów ciekawych inicjatyw, którzy nadają kierunek, wyprzedzają trendy, robią rzeczy niezwykłe. VIVA! PEOPLE POWER 2025 chce doceniać oryginalne inicjatywy, spektakularne sukcesy, ale i debiutantów, których „nowy głos” może być wyznacznikiem przyszłości. Laureatów poznamy 3 grudnia 2025 podczas uroczystej gali wręczenia nagród, która transmitowana będzie w stacji TVN. Oto nazwiska nominowanych w tegorocznej edycji plebiscytu: CZŁOWIEK DLA CZŁOWIEKA Agata Młynarska Od 35 lat działa charytatywnie. Współtwórczyni WOŚP, laureatka Orderu Uśmiechu i założycielka Fundacji „Zdrowie bez tabu”, która daje głos pacjentom z chorobami przewlekłymi. Swoje doświadczenia zamieniła w pomoc innym. Siostra Małgorzata Chmielewska Mówi: „Zawsze powtarzam, że Bóg stawia przed nami proroków. Czasem są to dzieci…”. Przełożona Wspólnoty „Chleb Życia” od lat wytrwale wspiera ludzi w sytuacjach kryzysowych, zwłaszcza dzieci. Bogna Sworowska Jej motto: „Na twoje życie nigdy nie jest za późno” inspiruje kobiety. Modelka, bizneswoman, po 30 latach triumfalnie wróciła na wybiegi. Udowadnia i uczy kobiety, że w każdym wieku można wyglądać pięknie i mieć przyszłość. SUKCES ROKU Jan Komasa Po pięciu latach reżyser nominowany w 2020 roku do Oscara wraca dwoma fantastycznymi filmami – hollywoodzką produkcją „Rocznica” (polska premiera 17 listopada) i polsko-brytyjskim „Dobrym chłopcem” (premiera w Polsce w przyszłym roku). Iga Świątek Pierwsza Polka, która wygrała najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie – Wimbledon. „Absolutna dominatorka”, donosiły media. Powołała też „Iga Świątek Foundation”, wspierającą młodych sportowców. Eliza Kącka Jej książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” (Karakter) uhonorowano Nagrodą NIKE 2025 i Nagrodą Publiczności. Autorka, matka wychowująca córkę w spektrum autyzmu, snuje opowieść o ich dwuosobowym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności. Człowiek dla sztuki Agnieszka Holland Jej film „Franz Kafka” został polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Reżyserka od lat konsekwentnie realizuje swoje artystyczne wizje, ma odwagę mówić, co myśli. Eryk Kulm To nazwisko znają dzisiaj wszyscy. Hipnotyzujący w roli Chopina w filmie „Chopin, Chopin!”, mówił w wywiadzie dla VIVY!: „Wszystko w moim życiu złożyło się tak, żeby zagrać właśnie Fryderyka Chopina”. Małgorzata Kożuchowska Ma na koncie wiele wyrazistych teatralnych, filmowych i serialowych ról. Od lat nas zaskakuje i zachwyca nowymi wcieleniami. Ostatnio fenomenalna w serialu „Aniela”. Nie boi się wyzwań i ryzyka. Człowiek dla planety Magda Łucyan „Jak blisko klimatycznej katastrofy jesteśmy? I co możemy zrobić, by ją powstrzymać?”, pyta reporterka „Faktów” TVN, autorka programów i podcastu o zmianach klimatu – „Rozmowy o końcu świata”. Karolina Kuszlewicz Adwokatka, obrończyni praw zwierząt. Pisze bloga i nagrywa podcast „Kuszlewicz w imieniu” – dla ludzi, którym zależy na zwierzętach i przyrodzie. Walczy, by sprawiedliwość wobec innych gatunków stała się normą. Sławosz Uznański--Wiśniewski Inżynier, astronauta, drugi Polak w kosmosie. Idol młodzieży. Podczas Expo w Osace połączył się na lekcję fizyki z ponad 43 000 uczniów i nauczycieli z całego świata. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przeznaczył aż 20 procent czasu na działania edukacyjne. Nowy głos Iga Lis Jej debiutancki dokument „Bałtyk” zdobył nagrody na wielu festiwalach filmowych. Obraz urzekał pięknymi, realistycznymi zdjęciami, szacunkiem dla bohaterów i słodko-gorzkim klimatem. Kamila Urzędowska Naturalność, wrażliwość, wielki aktorski potencjał. I niezwykła zdolność do wcielania się w role. Jej Jagna w „Chłopach” stała się dzięki niej postacią wielowymiarową. Wierzymy, że taka też będzie jej Izabela Łęcka w nowej ekranizacji „Lalki”. Kornelia Wieczorek Ma 17 lat i zmienia świat nauki! Amerykański magazyn „Time” umieścił ją na liście Girls of the Year 2025 – zestawieniu 10 młodych liderek, które „inspirują społeczności z całego świata”. Wizjoner Magda Butrym Jako jedyna Polka znalazła się na tegorocznej liście portalu Business of Fashion –BoF 500, najbardziej wpływowych ludzi kształtujących modowe globalne trendy. Projektantka swoją wizją podbija świat. Mikołaj „Bagi” Bagiński Popularny influencer, założyciel projektu Dre$$code. Jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli młodego pokolenia w internecie. W tym roku trafił na listę 30 Under 30 magazynu „Forbes”. Anja Rubik Supermodelka, działaczka. Jej fundacja SEXEDPL współtworzyła aplikację HomeGirl. Aplikacja jest odpowiedzią na coraz powszechniejszy problem przemocy seksualnej wobec kobiet podczas powrotów do domu, tam, gdzie zawodzą tradycyjne systemy. Człowiek w sieci Małgorzata Ohme Psycholożka, dziennikarka. Jej wspierający kobiety kanał na YouTubie Gosia Ohme to miejsce, „w którym psychologia, emocje i relacje łączą się w inspirującą całość”. Prowadzi podcasty: „Life No Makeup”, „Rozmowy o zdrowym życiu”, a jej „Kafka 15” to społeczny fenomen. Adam Mirek Doktor inżynierii biomedycznej, autor książek. Popularyzator nauki i laureat nagrody Bestsellery Empiku. Jako pierwszy Polak trafił na prestiżową listę The Discover List platformy TikTok. Łączy wiedzę naukową z nowoczesnymi formami komunikacji i edukacji. Maja Michalak Historyczka sztuki, edukatorka. Jej podcast „Sztuka Poza Ramami”, w którym rozmawia z najważniejszymi ludźmi ze świata sztuki, bije rekordy popularności. Ma misję uświadamiania ludziom, że sztuka jest dla wszystkich. Wydarzenie roku Koncert Natalii Kukulskiej na Expo 2025 Natalia Kukulska wystąpiła w Japonii podczas Światowej Wystawy Expo Osaka 2025. Na wypełnionej po brzegi arenie Matsuri rozbrzmiał niezwykły koncert „Czułe struny” – pierwsza na świecie poetycka i symfoniczna interpretacja twórczości Fryderyka Chopina. Artystce towarzyszyła Orkiestra Filharmonii Narodowej. Wystawa Andy’ego Warhola O geniuszu jednego z współtwórców pop-artu możemy się przekonać na wystawie w Pop Culture Gallery w Starym Browarze w Poznaniu, gdzie zaprezentowano bogaty wybór jego dzieł i materiałów z prywatnych oraz instytucjonalnych kolekcji. Konkurs Chopinowski Dziś internet rozbrzmiewa nie tylko przebojami Taylor Swift, ale także nokturnami i etiudami Chopina. Wszystko dzięki jednemu z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów pianistycznych na świecie – Konkursowi Chopinowskiemu.
JAGODZIŃSKI – WOŁEK to wyjątkowy projekt płytowo/koncertowy będący owocem artystycznego spotkania dwóch wybitnych postaci polskiej kultury – pianisty jazzowego, akordeonisty, aranżera i kompozytora Andrzeja Jagodzińskiego oraz poety, malarza i autora tekstów Jana Wołka.
To projekt łączący jazz z literaturą, refleksję z brzmieniem najwyższej próby. Na płycie usłyszymy kompozycje Andrzeja Jagodzińskiego do tekstów Jana Wołka (wyjątkami są utwory: Jasmin Lady, skomponowany przez Zbyszka Namysłowskiego, oraz Bezdźwięczni, który powstał na podstawie fragmentu z opery Georges'a Bizet 'a "Poławiacze pereł" ), interpretowane przez znakomitych artystów polskiej sceny jazzowej.To muzyka, która porusza, inspiruje i zostaje ze słuchaczem na długo – pełna energii, emocji, a teksty pełne są poetyckiej głębi. View oEmbed on the source website Wykonawcy: Andrzej Jagodziński – fortepian, Agnieszka Wilczyńska – wokal, Robert Majewski – trąbka, flugelhorn, Adam Cegielski – kontrabas, Czesław „Mały” Bartkowski – perkusja. W rozszerzonej wersji występują: Henryk Miśkiewicz – saksofon altowy i sopranowy, klarnet basowy, oraz Jacek Namysłowski – puzon, saksofon sopraninowy. Każdy z artystów jest wielką osobowością artystyczną o bogatym dorobku i wyjątkowej wrażliwości muzycznej. Wspólnie tworzą kameralną, ale pełną ekspresji atmosferę, w której słowo i muzyka współistnieją na równych prawach.
„Zjem go całego!” – Basia Kurdej-Szatan o świętach, rodzinie i nowym filmie „Piernikowe serce”
Blask choinki, cynamon i bożonarodzeniowe cuda. Aktorka Basia Kurdej-Szatan zdradza, jakie są jej ulubione świąteczne tradycje i zaprasza na film „Piernikowe serce”, który w listopadzie trafi do kin. Na ekranie zobaczymy pełną emocji opowieść o relacjach i miłości, z klimatycznym Toruniem w tle.
Dla Basi Kurdej-Szatan najważniejszym elementem świąt jest czas spędzony z rodziną. Jak sama przyznaje, to bycie razem tworzy prawdziwą magię Bożego Narodzenia. Od lat kultywuje również tradycję wkładania orzeszka do jednego z pierogów z kapustą i grzybami – ten, kto go znajdzie, ma mieć szczęście przez cały rok. A jakie smaki mają jej święta? Rodzina, pierogi i skarpety – święta Basi Kurdej-Szatan W domu Basi dobry humor to podstawa. Od lat rodzinną tradycją jest wkładanie orzeszka do jednego z pierogów z kapustą i grzybami — ten, kto na niego trafi, może liczyć na szczęście przez cały rok. Jeśli chodzi o prezenty, Mikołaj odwiedza wyłącznie dzieci. Dorośli symbolicznie obdarowują się skarpetami, a pieniądze, które mogliby przeznaczyć na upominki, trafiają na cele charytatywne. Jedną z ulubionych świątecznych atrakcji jest konkurs na najzabawniejsze skarpety. Uczestnicy prezentują je po kolacji wigilijnej, a dzieci wcielają się w rolę jury i wybierają zwycięzcę. W zeszłym roku wygrała teściowa Małgosia, czym zasłużyła sobie na ogromne brawa. Trzeba przyznać, że to wesoła zabawa, która wprowadza w świąteczny klimat. A jakie smaki królują w kuchni? Poza pierogami, na stole nie może zabraknąć tradycyjnego barszczu z uszkami. Całości dopełnia zapach pierników, który nieodłącznie kojarzy się jej z domowym ciepłem i przygotowaniami do Bożego Narodzenia. A skoro mowa o słodkościach… „Piernikowe serce” – świąteczna komedia już od 28.11 w kinach „Piernikowe serce” – pełna emocji, ciepła i humoru opowieść, której akcja rozgrywa się w magicznie przystrojonym Toruniu. To właśnie tam splatają się losy kilku rodzin, dla których święta stają się szansą na pojednanie, spełnienie marzeń i nowe początki. Jednymi z głównych bohaterów są Samanta i Paweł – temperamentni sąsiedzi, którzy wnoszą do historii mnóstwo energii i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Samantę gra Basia Kurdej-Szatan. Jej postać to kobieta o silnym charakterze, która decyduje się porzucić dotychczasową pracę i zostać influencerką, by żyć na własnych zasadach. W roli jej męża pojawia się Piotr Głowacki. Ich relacja nie należy do najłatwiejszych, ale to związek pełen miłości, choć niepozbawiony napięć. Toruń – miasto pierników i zimowej magii Zdjęcia do „Piernikowego serca” kręcono w zimowym Toruniu, którego zabytkowa sceneria stworzyła idealne tło dla świątecznej opowieści. Jak mówi Kurdej-Szatan, miasto w świątecznej odsłonie wygląda jak z bajki: ulice pełne światełek, pachnące pierniki i wyjątkowy klimat sprawiają, że trudno o lepsze miejsce do opowiedzenia takiej historii. Dla aktorki Toruń ma również osobiste znaczenie – w ramach swojej działalności charytatywnej zabrała na plan zdjęciowy dzieci z domu dziecka, które mogły poczuć się jak część filmowego świata. Jak dodaje aktorka, dla wielu z nich była to pierwsza taka przygoda, która miała ogromną wartość i zostawiła ciepłe wspomnienia. „Piernikowe serce” to film, który niesie ze sobą jasny przekaz: nawet jeśli życie się komplikuje, święta potrafią wszystko poskładać na nowo. To historia o drugich szansach, rodzinnych więzach i miłości, która potrafi przetrwać niejeden kryzys. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat świątecznej premiery filmu „Piernikowe serce”? Obejrzyj wideo! Materiał promocyjny marki
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
O sile kobiet i drapieżnikach w ludzkiej skórze
Izabela Janiszewska, autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych, w najnowszej książce „Nieznajomi” zabiera czytelników do świata, w którym codzienność skrywa mrok, a największe zagrożenia potrafią kryć się za najcieplejszym uśmiechem. W szczerej rozmowie opowiada o sile kobiet, empatii, drapieżnikach w ludzkiej skórze i o tym, dlaczego nawet w mroku warto wciąż szukać światła. Twoja nowa książka „Nieznajomi” zaczyna się od mocnej, niemal filmowej sceny. Czy to od emocji, obrazu, czy może pytania o ludzką naturę zaczyna się dla Ciebie każda historia? Każda opowieść zaczyna się w zupełnie innym miejscu. Czasem od bohatera, innym razem od prawdziwej historii, która uwiera i nie daje zasnąć, a niekiedy od myśli czy refleksji i chęci zrozumienia tego, skąd w człowieku bierze się zło. W dedykacji napisałaś: „Kobietom, by uważały na siebie w świecie pełnym drapieżników” – to brzmi jak ostrzeżenie, ale i manifest. Co chciałaś przekazać kobietom, które sięgną po tę książkę? W jednej ze scen w „Nieznajomych” nawiązuję do słynnego zdjęcia niemiecko-australijskiego artysty Helmuta Newtona zatytułowanego „Krokodyl pożerający balerinę”. Ta fotografia w pełni oddaje to, o czym jest książka, o pięknych i kruchych istotach, które wpadają w sidła bestii. Pisałam tę historię z myślą o tym, by ustrzec kobiety przed takim losem i by żadna z nich nie została pożarta przez przyczajone wokół drapieżniki. Ludzie od wieków boją się lwów i tygrysów, ale często zapominają, że to człowiek potrafi być najgroźniejszym, a przy tym najbardziej nieprzewidywalnym drapieżnikiem. W „Nieznajomych” codzienność staje się niepokojąca – dom, relacja, sąsiedztwo. Czy chciałaś pokazać, że największe zagrożenia często rodzą się tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej? Jeden z popularnych autorów kryminałów, Mieczysław Gorzka, powiedział, że dla niego ta książka to opowieść o potworach, ale nie takich z horrorów, z zębami ociekającymi krwią, przerażających wyglądem czy wydających straszne odgłosy. „Nieznajomi” to książka o potworach, które mają miłe, sympatyczne twarze, są uprzejme, mówią nam dzień dobry, mijają się z nami na ulicy, głaszczą nasze dziecko albo piją z nami herbatę. Nie uważam, by największe zagrożenia czyhały na nas tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej, ale jestem przekonana, że jeśli spotkają nas właśnie w tej bezpiecznej przestrzeni, to wywołują o wiele większy wstrząs, bo zupełnie się ich nie spodziewamy. Chcemy wierzyć, że potrafimy odróżnić dobro od zła i w porę umknąć przed tym ostatnim, ale zapominamy, że potworność wcale nie musi mieć brzydkiej twarzy. Często to za najmilszymi obliczami kryją się najstraszniejsze intencje. Twoje bohaterki są zranione, ale nie bezbronne. Czy właśnie w zdolności podnoszenia się po upadku widzisz prawdziwą kobiecą siłę? Zdecydowanie tak. Wierzę, że ogromną częścią siły jest zdolność przyznania się do tego, że ma się również słabości. Moje bohaterki nie są idealne, zdarza się im błądzić, podejmować niewłaściwe decyzje, ale jednocześnie mają w sobie moc, by przyznawać się do tych porażek, wyciągać z nich wnioski i z wiarą w siebie iść dalej przez życie, mądrzejsze o zdobyte doświadczenia. Wszyscy w życiu się potykamy, ale to sposób, w jaki podniesiemy się z tych upadków, decyduje o tym, kim ostatecznie się staniemy. Może dlatego serwuję kobietom w moich książkach tak wiele wyzwań, bo staram się je zahartować i przygotować na niespodzianki losu. W Twoich książkach przemoc bywa ukryta pod pozorami normalności. Jak to jest przez miesiące wchodzić w ten mrok i jednocześnie nie stracić wiary w człowieka? Kiedy piszę, jestem w pełni skupiona na procesie twórczym. Liczy się dla mnie utrzymanie dramaturgii, budowanie napięcia i intrygujące rozwijanie historii. Wiem, że tekst, który wystukuję na klawiaturze, jest fikcją, że to nie dzieje się naprawdę i dzięki temu nawet najmroczniejsze fabuły nie są w stanie mnie dotknąć. Trudniej jest, gdy przygotowuję się do pisania książki, gdy robię research, czytam reportaże, fora internetowe, rozmawiam z ekspertami i zagłębiam się w mrok tak głęboki, że później dręczą mnie koszmary. Wtedy rzeczywiście bywa, że na moment moja wiara w ludzi się chwieje. Mam jednak to szczęście, że na co dzień otacza mnie ogrom jasnych osób, dzięki którym szybko odzyskuję równowagę. Twoje postaci są niezwykle prawdziwe – ich lęk, wstyd, złość. Skąd czerpiesz tę emocjonalną autentyczność: z obserwacji innych, z własnych doświadczeń, czy z dziennikarskiej empatii? Trudno mi na to odpowiedzieć, bo właściwie nie wkładam w ten proces żadnego specjalnego wysiłku. Myślę, że piszę tak, jak czuję, i że to w dużej mierze moja głęboka wrażliwość, która bywa zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, pomaga mi tworzyć takie autentyczne emocjonalnie postaci. O ludziach wysoko wrażliwych mówi się, że intensywniej niż inni przetwarzają bodźce zmysłowe, emocjonalne i społeczne, staram się więc wykorzystywać ten dar najlepiej, jak potrafię. i uważać na jego mroczne strony, bo osobom o tym profilu zdarza się skłonność do nadmiernej analizy, a to już prosta droga do zatracenia. W recenzjach często pojawia się zdanie, że potrafisz „otworzyć czytelnika od środka”. Czy czujesz odpowiedzialność za emocje, które wywołujesz swoimi historiami? Nie. Przez lata czytania literatury psychologicznej, rozmów z ekspertami oraz własnej terapii uczyłam się, że to, za co odpowiadamy, to nasze działania, słowa, intencje, czyny, ale nie jesteśmy w stanie kontrolować uczuć innych osób. Kiedy piszę, nigdy nie wiem, na jaki grunt padnie moja historia, czy ktoś przeżył coś podobnego i doświadczy wstrząsu, czy może poczuje się wreszcie zrozumiany. Mając świadomość tego, gdzie kończą się granice mojego wpływu, staram się profesjonalnie podchodzić do swojej pracy i za każdym razem wykonywać ją z wyczuciem i zaangażowaniem. Opisuję trudne rzeczy w najdelikatniejszy sposób, nie epatuję krwią, nie bawi mnie fetyszyzowanie przemocy ani nakręcanie niezdrowych emocji sensacją czy krzywdą. Chcę jedynie zrozumieć, co musi się stać w człowieku, że pewnego dnia pęka i decyduje się przejść na tę ciemną stronę mocy. Jak wygląda moment po napisaniu ostatniego zdania – potrafisz zamknąć za sobą ten świat, czy Twoi bohaterowie zostają z Tobą jeszcze długo? Moja rzeczywistość jest tak absorbująca, że właściwie nie ma dnia, by nie wyciągała po mnie swoich macek. Dlatego po skończeniu książki bohaterowie jak najszybciej muszą odejść i ustąpić miejsca prawdziwym herosom mojego życia, najbliższym, którzy fundują mi nieustanny kurs odporności psychicznej i przyspieszonego samorozwoju, a jednocześnie są sensem mojego życia. Są jednak tacy bohaterowie, którzy narodzili się ze mnie i otrzymali w spadku wiele moich cech, oni niekiedy towarzyszą mi w codzienności. I wreszcie – co chciałabyś, by czytelnicy wynieśli z tej książki? Jaką myśl chciałabyś im zostawić, gdy odłożą „Nieznajomych” na półkę? Żeby tylko jedną (śmiech). Że to nie ofiary powinny się wstydzić, tylko oprawcy. Że zło potrafi ubierać zwodnicze maski i że trzeba uważać na krokodyle, zwłaszcza te, które lubią pożerać baleriny.
Tajlandia śladami "Białego Lotosu". Szykuj się na podróż pełną pięknych widoków, luksusu i buddyjskich świątyń
Serial „Biały Lotos”, satyryczny dramat społeczny podszyty czarnym humorem, rozbudza wyobraźnię widzów. Rozpala też pragnienie podążenia śladami bohaterów. Zapraszamy w podróż po Tajlandii pełnej pięknych widoków, luksusowych hoteli i buddyjskich świątyń.
Jak dobrze się bawić i zarabiać pieniądze, pastwiąc się nad bogaczami? Jak pławić się w luksusach w Tajlandii, a wcześniej na Hawajach i na Sycylii, nie wydając ani grosza? Jak sprawić, by hollywoodzkie sławy marzyły o tym, żeby zagrać w serialu? Odpowiedzi na te pytania zna Mike White, scenarzysta i reżyser serialu HBO „Biały Lotos”. Serialu, który zyskał miano kultowego i sprawił, że ludzie ruszają w świat, by odwiedzić miejsca, gdzie powstawał. Wszyscy kochają Tajlandię? Tak można by powiedzieć, gdyby to była prawda. Nie wszyscy przecież w Tajlandii byli. Ale ci, którzy byli, i ci, którzy obejrzeli trzeci sezon „Białego Lotosu”… wszyscy kochają ten kraj! Za jego różnorodność, pyszne jedzenie, duchowość, ale też zachodnie rozrywki. Za dżungle, tanie noclegi i luksusowe hotele. Za lazurowe morze i obłędne widoki. Mike White, reżyser i scenarzysta „Białego Lotosu”, wspominał, że pewnego dnia otrzymał SMS od swojego ojca, który mieszka w Kalifornii. Mel White napisał z dumą, że serial trafił na pierwszą stronę „Los Angeles Times”, a artykuł zatytułowany był „Tajlandia przygotowuje się na korzyści z roli”, i informował o tym, że ten azjatycki kraj spodziewa się zwiększonego ruchu turystycznego. Na łamach „Los Angeles Times” producent wykonawczy David Bernad mówił: „Staraliśmy się przedstawić Tajlandię, piękno ludzi i kultury w autentyczny sposób, który, mamy nadzieję, przywróci Tajlandii większe zainteresowanie”. I faktycznie, serial sprawił, że na lotnisku na drugiej co do wielkości wyspie Koh Samui można zobaczyć nie tylko rejsowe samoloty, ale też prywatne odrzutowce amerykańskich milionerów, którzy postanowili wyskoczyć do Tajlandii na wycieczkę szlakiem „Białego Lotosu”. Startujemy! Rajska przygoda Wakacyjny klimat można poczuć już na lotnisku, które co prawda w serialu nie jest pokazane, ale jest niezwykle interesujące. Otwarte w 1989 roku, należące do linii lotniczych Bangkok Airlines, w niczym nie przypomina tych europejskich czy amerykańskich. Gdy tylko pasażerowie staną na jego płycie, od razu mogą poczuć, że oto zaczynają rajską przygodę, tym bardziej że do terminala podróżują… meleksami, czyli jak w ogromnych luksusowych kurortach. Lotnisko bowiem zbudowano na dawnej plantacji kokosów, a otwarte ze wszystkich stron pawilony przypominają knajpki i sklepiki z tajskich nocnych marketów. Trzy lata temu fotografka Basia Czartoryska i jej partner operator Kuba Łubniewski pokazywali na łamach VIVY! MODY swój tajlandzki dom. Przy okazji opowiedzieli o swoim życiu na wyspie Koh Phangan (odbywa się tam słynne Full Moon Party, na które udają się bohaterowie serialu). Gdy pytałam, dlaczego wybrali akurat to miejsce, mówili wtedy: „Mimo brzydkich domów jest tu cudownie. Ludzie, niezależnie od tego, czy miejscowi, czy ekspaci, są niezwykle życzliwi. Poświęcają dla innych swój czas i pracę. Na zwierzęta i dla biednych są w stanie oddać ostatnie pieniądze. Tu jest naprawdę magicznie, a historie ludzi, których tu poznaliśmy, mogłyby stać się wielotomowymi powieściami albo co najmniej serialami o wielu sezonach”. Najsłynniejsza, największa plażowa impreza na świecie i mnisi śpiewający mantry. Luksusowe kurorty i maleńkie chatki, w których można przenocować za grosze. Wykwintne restauracje i uliczne bary. Takie kontrasty nie są w Tajlandii niczym nadzwyczajnym. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock182632904KOLOR-689a32d.jpg" width="3992" height="2242" alt="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." title="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." /> Gdy w ubiegłym roku ogłoszono, że Mike White ma zamiar umieścić akcję trzeciego sezonu nie, jak wcześniej planował, w Japonii, ale właśnie tam, gubernator Urzędu ds. Turystyki Tajlandii Thapanee Kiatphaibool powiedziała: „Egzotyczne piękno przyrody, bogate zabytki oraz różnorodne krajobrazy naszego królestwa stanowią idealne tło do zaprezentowania naszej fascynującej kultury, wyśmienitej kuchni, najwyższej klasy oferty wellness i luksusu, a przede wszystkim naszych ludzi i tajskiej gościnności”. Konflikty w raju Musiała już wtedy wiedzieć, że „Biały Lotos” to nie idylliczny obraz pięknych krain, tylko społeczna satyra, pokazująca w krzywym zwierciadle oderwanie od rzeczywistości zamożnych białych. Emilia Konwerska na łamach „Krytyki Politycznej” pisała: „»Biały Lotos« to jedyny w swoim rodzaju serial, który wprowadza widza w błąd lekkością i słodyczą po to, żeby poruszyć tematy najważniejsze i złamać mu serce”. „Biały Lotos” jest jednym z najbardziej intrygujących fenomenów współczesnej telewizji. Początkowo planowany był jako zamknięta opowieść, później przerodził się w antologię, której każdy sezon rozgrywa się w innym luksusowym kurorcie (HBO nawiązało stałą współpracę z luksusową siecią Four Seasons) i skupia się na nowej grupie bohaterów. Co ciekawe, do jego powstania przyczyniła się pandemia COVID-19, gdy szefowie HBO zapytali White’a, czy ma pomysł na serial, który można by zrealizować w zamknięciu. I tak pierwszy sezon powstał na Hawajach, drugi na Sycylii, a trzeci właśnie w Tajlandii. White znalazł też sposób na to, by zachęcić gwiazdy do udziału w jego przedsięwzięciu. A prawda jest taka, że wcale namawiać za bardzo ich nie musiał, bo kto nie chciałby spędzić kilku miesięcy w najbardziej luksusowych hotelach, jakie można sobie wyobrazić, na koszt stacji produkującej serial, zarobić pieniądze, dobrze się przy tym bawić i jeszcze zgarnąć nagrody („Biały Lotos” ma na koncie dwa Złote Globy, w tym dla Jennifer Coolidge za najlepszą rolę drugoplanową, 15 Nagród Emmy i jeszcze kilka innych). Serial jest zarówno satyrą społeczną, jak i kryminałem, lustrem odbijającym lęki, obsesje i niewygodną prawdę o podziałach klasowych, a jego tytuł pochodzi od fikcyjnej sieci luksusowych hoteli, w których rozgrywa się akcja. Każdy sezon rozpoczyna się od wątku kryminalnego, czyli morderstwa jednego z bohaterów (lub więcej), i zaprasza widzów w podróż w czasie, pozwalając snuć domysły i wciąż zmieniać zdanie na temat tego, kto tym razem padł ofiarą Mike’a White’a. Dlaczego Tajlandia? Pomysł na ulokowanie trzeciego sezonu w Tajlandii przyszedł White’owi do głowy w trakcie poszukiwań lokalizacji, kiedy to zachorował na zapalenie oskrzeli, a sterydy, które dostawał, nie pozwalały mu zasnąć. Siedząc w hotelu, często z maską od nebulizatora na twarzy, zaczął wyobrażać sobie grupę bogaczy przybywającą na jedną z wysp Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia (jak się okazało w trakcie serialu, nie wszyscy bohaterowie tego poszukiwali). Ciekawe, że poszukiwania duchowości zaczynają się od zameldowania się w luksusowym hotelu sieci Four Season, gdzie tydzień dla dwóch osób w sezonie zaczyna się od 50 tysięcy złotych, a w okresie Bożego Narodzenia nie ma szans na choćby jeden nocleg. Tak więc, jeśli chcecie poczuć się jak rodzina Ratliffów, czyli Timothy (Jason Isaacs), Victoria (Parker Posey) i ich dzieci, Saxon (w tej roli fantastyczny syn Arnolda Schwarzennegera Patrick), Piper (Sarah Catherine Hook), Lochlan (Sam Nivola), zakochana para Rick (Walton Goggins) i Chelsea (Aimee Lou Wood) czy aktorka Jaclyn (Michelle Monaghan) i jej dwie przyjaciółki Laurie i Kate (Carrie Coon i Leslie Bibb), zacznijcie swoją przygodę właśnie od hotelu Four Seasons Resort Koh Samui na drugiej co do wielkości tajlandzkiej wyspie, który w serialu „zagrał” White Lotos Resort & SPA. Bar w drzewach i inne atrakcje W tej harmonijnej enklawie natury znajduje się 60 przestronnych willi z jedną sypialnią i apartamentami, a każda ma własny duży basen bez krawędzi. Ośrodek wtapia się w tropikalny krajobraz palm kokosowych, a rozciąga się na zboczu wzgórza aż po przepiękną piaszczystą plażę, oczywiście wyłącznie na użytek hotelowych gości. Wiele scen rozgrywa się w willach, w częściach wspólnych, na głównym basenie, na ścieżkach i w strefie fitness. Śniadania i obiady bohaterowie jedzą w hotelowych restauracjach, ale żadna z nich nie spełniła oczekiwań ekipy, jeśli chodzi o pierwszy odcinek sezonu. Idealny lokal, w którym bohaterowie jedzą pierwszą kolację, znaleźli w Anantara Lawana Koh Samui Resort. Położony w bujnej koronie 120-letniego drzewa The Singing Bird Lounge, to tropikalny raj na aperitify przed kolacją z fantastycznym widokiem z góry. Goście mogą delektować się tu drinkami o nazwach ptaków zamieszkujących wyspę lub autorskim koktajlem Anantara White Lotus Mirage, stworzonym… na cześć serialu HBO. Niektóre sceny kolacji nagrywano również w restauracji Ta Khai w luksusowym hotelu Rosewood Phuket, na największej wyspie Tajlandii na Morzu Adamańskim. Po odrodzenie Aby nagrać sceny w luksusowej willi jednego z bohaterów – Gary’ego (w poprzednim sezonie znanego jako George), wynajęto dwie wille – Samujana Villa 12 na Koh Samui i Amaravida na Phuket. Wspomniane już Full Moon Party ma miejsce co miesiąc na wyspie Koh Phangan. I właśnie na nią płyną luksusowym jachtem bohaterowie „Białego Lotosu”. Warto wybrać się na prawdziwe Full Moon Party na plaży Haad Rin, bo historia tego wydarzenia sięga lat 80. XX wieku, a zawdzięczamy ją hipisom przybywającym tu z różnych stron świata. W miarę upływu czasu impreza zyskała miano kultowej. Jeśli jednak od szalonych party wolicie spokój i medytacje, na Koh Samui znajdziecie mnóstwo odpowiednich do tego miejsc. Przewodniki polecają centrum medytacji Dipabhavan znajdujące się na szczycie porośniętej dżunglą góry, a jeśli – jak czytamy – twoja duchowa podróż wymaga luksusów, idealne będzie Kamalaya Koh Samui. To legendarne sanktuarium wellness i holistyczne spa wznosi się na południowym wybrzeżu w otoczeniu bujnej zieleni, dyskretnych willi i spokojnych ścieżek. Jest też coś dla entuzjastów jogi, czyli Vikasa Yoga, miejsce, gdzie można praktykować ją w spokojnym otoczeniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock434369971KOLOR-2b97a54.jpg" width="5826" height="3971" alt="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju /" title="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju" /> Piper Ratliff namówiła całą rodzinę na przyjazd do Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia. Wprost z luksusów trafia do buddyjskiego klasztoru, a potem… jej się odmienia, bo nie odpowiadają jej warunki lokalowe. Sceny z jej udziałem kręcono między innymi w Wat Phukhao Thong, w pobliżu Bangkoku. Świątynia ze swoimi złotymi detalami, mitycznymi stworzeniami i cichymi zakątkami słynie ze spokojnej atmosfery i jest bardzo popularnym miejscem wśród osób poszukujących wyciszenia. Pojawia się również w scenach ze smoczymi schodami i stanowi zewnętrzne oraz wewnętrzne tło buddyjskiego ogrodu klasztornego. Prawie jak w niebie HBO podało dokładną listę lokacji wykorzystanych w serialu. Jeśli więc naprawdę chcecie podążyć śladami ekipy, musicie udać się również na Phuket. Kluczowe sceny otwierające i zamykające sezon nakręcono właśnie tam, w pawilonie spa położonym w pięknej lagunie w kurorcie Anantara Mai Khao Phuket. W tym ośrodku znajduje się też przepiękna willa, w której kręcono sceny z Belindą (Natasha Rothwell), bohaterką znaną z pierwszego sezonu z Maui, która przyleciała do Tajlandii na szkolenie w spa. Odwiedźcie też marinę Phuket Yacht Haven, Café del Mar i plażę Ya Nui. I nie zapomnijmy o Bangkoku, stolicy i największym mieście Tajlandii, który – tak jak cały kraj – zachwyca kontrastami. Z jednej strony tętni życiem nawet późną nocą, z drugiej oferuje chwile wytchnienia w świątyniach buddyjskich, takich jak Wat Arun czy Wat Pho. W powietrzu unosi się zapach ulicznego jedzenia, ostrego, słodkiego i aromatycznego zarazem, a ulice przepełnione są kolorami i tropikalnym żarem. Luksusowe wieżowce sąsiadują z tradycyjnymi drewnianymi domami, a nowoczesne centra handlowe przeplatają się z lokalnymi bazarami. Panuje tu atmosfera chaosu, ale jednocześnie swoistego porządku, który mieszkańcy i odwiedzający zdają się doskonale rozumieć. Jeden z głównych bohaterów, wiecznie niezadowolony Rick wyrusza właśnie tam, by zrealizować swój plan… i dokonać zemsty. Ze starym przyjacielem Frankiem (nie, to nie jego chce zabić) spotyka się w The Bamboo Bar znajdującym się w historycznym hotelu Mandarin Oriental, zlokalizowanym nad rzeką Chao Phraya. Hotel mieści się w sercu nowej dzielnicy kreatywnej Bangkoku i oferuje 331 pokoi, z których te w skrzydle River zostały rozbudowane i odnowione, nadano im bardziej współczesny, tajski wystrój. Apartamenty Authors’ Suites są wyjątkowo piękne, nazwane na cześć wielkich pisarzy, takich jak Joseph Conrad i Barbara Cartland. Jest tam też 12 restauracji i barów. The Bamboo Bar to jeden z najbardziej legendarnych barów w Bangkoku, w którym serwowane są wykwintne koktajle, a goście mogą słuchać muzyki jazzowej granej na żywo. Jedną z tradycyjnych hotelowych łodzi można popłynąć na drugą stronę rzeki do The Oriental Spa, które ulokowane jest w stuletnim domu z drewna tekowego. Mike White mówi: „To jest jak moja wymarzona praca. Ponieważ pod koniec każdego sezonu mogę spalić dom i zacząć budować od nowa”. Czekamy więc na budowę nowego domu Mike’a White’a (może jednak w Japonii?), tymczasem podziwiając krajobrazy Tajlandiii wytyczając trasy, by podążyć śladami bohaterów serialu. Fenomenu kulturowego i turystycznego, który na nowo dał sławę takim miejscom jak Four Seasons Resort Koh Samui, Anantara Bophut czy Mandarin Oriental w Bangkoku i całej Tajlandii.
Filmowy plan na Halloween 2025 last minute: które tytuły naprawdę działają?
Już dziś Halloween, a Ty nadal zastanawiasz się, co włączyć wieczorem? Spokojnie — zbieramy zestaw filmów, które działają zarówno jako zabawa, jak i klimat grozy. Oto sprawdzony plan na seans dla całej ekipy.
W noc 31 października każdy może zostać kinomanem‑poszukiwaczem strachu, śmiechu albo nostalgii. Halloween to nie tylko cukierki i przebrania — to przede wszystkim atmosfera: mrok, tajemnica, drobny dreszczyk i chwila, w której możemy pozwolić sobie na odrobinę przesady. W 2025 roku warto sięgnąć po tytuły, które nie tylko pokazują duchy i potwory, ale robią to z pomysłem — od klasyków aż po animacje, które sprawdzą się też w gronie mniej strachliwych widzów. Przygotowaliśmy dla Was listę filmów, które naprawdę działają — czyli pobudzają, bawią i zostawiają w głowie obraz, którym warto się pochwalić. Spis treści: Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Inne filmy na Halloween Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Film opowiada o trzech wyzwolonych kobietach z małego, purytańskiego miasteczka w Nowej Anglii. Alexandra Medford (Cher), Jane Spofford (Susan Sarandon) i Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) są niepocieszone tym, że w takim miejscu nie ma dla nich interesującej partii. Co więcej, okazuje się, że kobiety władają magią. Spotykają się w każdy czwartek, aby eksperymentować z czarami i doskonalić kunszt. Pewnego wieczoru postanawiają przywołać mężczyznę godnego ich uczuć. Następnego dnia w miasteczku pojawia się tajemniczy nieznajomy (Jack Nicholson). Wszystkie trzy są oczarowane jego urokiem, więc naprzemiennie rzucają na niego coraz silniejsze czary. Jednak mężczyzna też skrywa pewien sekret. „Czarownice z Eastwick” w reżyserii George'a Millera zostały nagrodzone na festiwalu BAFTA w 1988 r. za najlepsze efekty specjalne. Dodatkowo Jack Nicholson otrzymał Saturna za rolę demonicznego Daryla Van Horne'a. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. Świat stoi w obliczu zagłady, spowodowanej ponownym pojawieniem się sumeryjskiego boga Gozera. Zwiastunem nadciągającego zniszczenia są duchy, których inwazji nie są w stanie powstrzymać standardowe służby bezpieczeństwa, czyli policja i wojsko. Dlatego powstają tytułowi „Pogromcy duchów” – grupa naukowców, próbująca badać zjawisko z zastosowaniem metod akademickich. Firmę tworzą Egon Spengler (Harold Ramis), Ray Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Komedia grozy w reżyserii Ivana Reitmana doczekała się kontynuacji w 1989 r., a także odświeżonej wersji w 2016 r. W filmie „Ghostbusters. Pogromcy duchów” Paula Feiga zjawiska paranormalne badają cztery kobiety. Pierwowzór z 1984 r. zdobył nagrodę na festiwalu Saturny w 1985 r. jako najlepszy film fantasy. Zajmuje także 14. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów, opublikowanej przez Amerykańską Gildię Scenarzystów w 2015 r. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Czarno–biały film w reżyserii Tima Burtona nawiązuje do popularnej powieści Mary Shelley. Tylko tym razem zamiast człowieka, do życia powraca pies Sparky – najlepszy przyjaciel Victora. Chłopiec nie zamierza dzielić się wieścią o ożywieniu zwierzaka, ale trudno jest mu ukryć go w tajemnicy. Niestety, wkrótce będzie musiał zmierzyć się z konsekwencjami ingerencji w porządek życia i śmierci. Film zachwyca świetnymi kadrami, zrealizowanymi w wyniku połączenia metody poklatkowej z animacją 3D. Do klimatycznego obrazu idealnie pasuje muzyka skomponowana przez Danny'ego Elfmana. „Frankenweenie” został nagrodzony dwoma Saturnami w 2013 r. – jako najlepszy film animowany i za rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł To pierwsza część z serii zabawnych filmów animowanych na Halloween. Tytułowy hotel Transylwania to miejsce prowadzone przez hrabiego Draculę jako bezpieczna przystań dla wszelkiej maści duchów i potworów. Budynek został specjalnie zabezpieczony przed ludźmi, więc żaden śmiertelnik nie ma tam prawa wstępu. W hotelu, poza upiornymi gośćmi, mieszka także właściciel posiadłości – hrabia Dracula i jego córka, Mavis. Ich życie toczy się spokojnym torem do dnia, w którym próg hotelu przekracza śmiertelny chłopiec. „Hotel Transylwania” powstał w reżyserii Genndy'ego Tatarkovsky'ego. W oryginalnym dubbingu głosu hrabiemu Draculi użyczył Adam Sandler, za co został nagrodzony Sterowcem na gali Kids Choice w 2013 r. Do tej pory powstały 4 części serii – więcej na ten temat w rankingu filmów o wampirach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi „Sok z żuka” to już drugi w rankingu film Tima Burtona – specjalisty od mrocznych klimatów. Tym razem główną postacią jest Beetlejuice, bioegzorcysta – czyli postać z zaświatów, która pomaga duchom wypędzać ludzi. To do niego zwracają się Barbara i Adam Maitlandowie (Geena Davis i Alec Baldwin), kiedy po ich śmierci przytulny dom, który zamieszkiwali za życia, zostaje zamieniony w muzeum przez nowych właścicieli i miłośników sztuki. Na bazie scenariusza do filmu powstał znany serial animowany – „Żukosoczek”. Produkcja z 1988 r. została nagrodzona Oscarem w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. „Sok z żuka” zajmuje również 6. miejsce w naszym rankingu filmów o duchach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny W rankingu filmów na Halloween nie może zabraknąć historii o najmroczniejszej rodzinie wszech czasów – rodzinie Addamsów. Gomez (Raúl Juliá), Morticia (Anjelica Huston) i ich dwójka dzieci (Christina Ricci i Jimmi Workman) mieszkają w pełnej tajemnic posiadłości na odludziu. Uznani za dziwaków i ekscentryków trzymają się z dala od ludzi z miasteczka. Pewnego dnia urządzają seans spirytystyczny, aby dowiedzieć się, gdzie przepadł brat Gomeza, Fester (Chrstopher Lloyd). Jednocześnie w posiadłości pojawia się Gordon, który wyglądem przypomina zaginionego brata. Upiorna rodzina daje się nabrać, tymczasem mężczyzna planuje dostać się do ukrytego w rezydencji skarbu. Film w reżyserii Barry'ego Sonnenfelda powstał w oparciu o komiks autorstwa Charlesa Addamsa, który był publikowany w tygodniku The New Yorker od 1938 do 1988 r., a także na podstawie serialu telewizyjnego z 1964 r. W ostatnich latach pojawiła się kolejna „Rodzina Addamsów” (2019) – w reżyserii Conrada Vernona i Grega Tiernana. Dużą popularnością cieszy się także serial „Wednesday” w reżyserii Alfreda Gougha i Milesa Millara, opowiadający historię córki Gomeza i Morticii. W roli głównej – Jenna Ortega. Produkcja z 1991 r. figuruje na Filmwebie z oceną: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach W dniu swojego ślubu Victor, przerażony czekającą go przyszłością, ucieka sprzed ołtarza do lasu. Tam gubi obrączkę, która przez przypadek ląduje na palcu nieżyjącej Emily. Dziewczyna, zamordowana przed laty przez swojego ówczesnego narzeczonego, zabiera go w zaświaty. Za pomocą podstępu Victor przedostaje się ponownie do świata żywych, gdzie udaje mu się powiadomić o wszystkim swoją prawdziwą narzeczoną, Victorię. „Gnijąca panna młoda” to już trzeci w rankingu film Tima Burtona (ale czy ostatni?). Animacja została stworzona poklatkowo z zastosowaniem dużych lalek z mechanizmem przekładniowym. Lalki mówią głosami Johnny'ego Deppa, Heleny Bonham Carter czy Emily Watson. W 2006 r. film zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Wenecji, Saturna i nagrodę na festiwalu Annie za osiągnięcia techniczne. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Akcja rozgrywa się w upiornym miasteczku Halloween, którego królem jest Jack Skellington. Jednak jest on już znudzony rolą najstraszniejszego potwora na świecie. Błądząc po lesie znajduje portal do zupełnie innego, pełnego kolorów Gwiazdkowego Miasteczka św. Mikołaja. Postanawia porwać dobrodusznego staruszka z białą bordą i przejąć jego obowiązki. Film powstał w reżyserii Henry'ego Selicka, według scenariusza Tima Burtona, Catherine Thompson i Michaela McDowella. „Miasteczko Halloween” otrzymało dwa Saturny w 1994 r. – jako najlepszy film fantasy i za najlepszą muzykę – oraz dwie nagrody Annie (również w 1994 r.) – za najlepsze osiągnięcie artystyczne w dziedzinie animacji (dla Deane'a Taylora i Henry'ego Selicka). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Z filmów w klimacie Halloween należy wymienić jeszcze jeden tytuł Tima Burtona. „Edward Nożycoręki” – to piękna baśń w mrocznym stylu noir o człowieku–androidzie. Główny bohater mieszka zupełnie sam w zamczysku na skraju miasteczka. Po śmierci swojego twórcy nie ma nikogo. O jego istnieniu dowiaduje się przypadkiem akwizytorka, Peg Boggs (Dianne Wiest). Poruszona historią wrażliwego Edwarda (Johnny Depp), zabiera go do domu. Dziwny nieznajomy z nożycami zamiast rąk wzbudza mieszane uczucia u lokalnych mieszkańców. Jedni wykorzystują go w celach użytkowych, inni stronią od niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Osobą, która wydaje się rozumieć Edwarda najbardziej, jest córka akwizytorki o imieniu Kim (Winona Ryder). Kultowy film lat 90. zdobył w 1991 r. nagrodę Hugo za najlepszą prezentację dramatyczną, a w 1992 r. – Saturna jako najlepszy film fantasy i nagrodę BAFTA za najlepszą scenografię. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Filmem, który w szczególnie malowniczy sposób oddaje nastrój Halloween, jest piękna i mądra animacja Disneya – „Coco” w reżyserii Lee Unkricha i Adriana Moliny. Akcja filmu w dużym stopniu rozgrywa się w krainie zmarłych, a w świecie wierzeń meksykańskich zaświaty przedstawione są w wyjątkowo ciekawy sposób. Do świata zmarłych trafia dwunastoletni Miguel. Chłopiec pragnie zostać muzykiem wbrew obecnym tradycjom rodzinnym. Zagłębiając się w przeszłość, dociera do swoich przodków, dzięki którym może urzeczywistnić marzenie. W świecie „Coco” znajdziemy wiele przedmiotów i symboli, które są obecne w kulturze Meksyku – duchowymi przewodnikami ludzi po krainie umarłych są fantastyczne zwierzęta z mitologii, a domy, ulice i cmentarze na listopadowe święta ozdabiają aksamitki. Szkielety z animacji stały się także inspiracją dla projektantów strojów i twórców makijażu na Halloween. Film animowany o zmarłych zdobył dwa Oscary w 2018 r., z czego jeden został przyznany za utwór „Remember me” w wykonaniu Miguela i Natalii Lafourcade. Obraz otula doskonała ścieżka dźwiękowa. „Coco” to także nasz numer 1 w rankingu filmów animowanych. Ocena na Filmwebie: 8,3. View oEmbed on the source website Inne filmy na Halloween Osoby, które szukają dobrego i strasznego seansu na Halloween, mogą rozważyć następujące pomysły: Halloween (1978) – przerażający horror w reżyserii Johna Carpentera rozgrywający się w wigilię Halloween, Totalna magia (1998) – film o dwóch siostrach (Sandra Bullock i Nicole Kidman), wychowywanych przez ciotki–czarownice. Reżyseria: Griffin Dunne, Upiorna noc Halloween (2007) – to kilka mrocznych historii rozgrywających się w noc halloweenową. Reżyseria: Michael Dougherty, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który posiada dar rozmowy z duchami zmarłych. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Carrie (2013) – ekranizacja powieści Stephena Kinga o dziewczynce (Chloë Grace Moretz) posiadającej zdolności paranormalne, reżyseria: Kimberly Peirce, Gęsia skórka (2015) – film o potworach uwolnionych z baśni na podstawie książek R. L. Stine'a. Reżyseria: Rob Letterman, Dziedzictwo. Hereditary (2018) – horror w reżyserii Ariego Astera o tajemnicy seniorki rodu Grahamów, która po jej śmierci ciąży nad rodziną córki, Annie (Toni Collette).
„MARA”. Premiera nowej powieści Małgorzaty Domagalik
Małgorzata Domagalik, po czterech latach wraca z odważną i zaskakującą erotyczną śmiałością, powieścią o niezależności, pragnieniu wolności i radzeniu sobie z samotnością. Odważną opowieścią o wolności wyboru i przekraczaniu obyczajowych granic w poszukiwaniu bliskości z drugim człowiekiem.
W nowej powieści Małgorzata Domagalik prowadzi z czytelnikami książki wyrafinowaną grę, którą jak partie szachów rozgrywa jej główna bohaterka, nieoczekiwanie uwikłana w miłosny trójkąt. „MARA", to emocjonujący zapis namiętności, rozciągnięty między Warszawę, fińskie krajobrazy i atmosferę Berlina. Jego bohaterowie za wszelką cenę próbują odnaleźć się w świecie ukrytych pragnień i relacji, w których porażka bywa spełnieniem najodważniejszych marzeń. Seks zaś nie musi oznaczać miłości, a tej bywa nie po drodze z wiernością. „MARA" to także kobiecy manifest, któremu towarzyszy pewność, że w życiu można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. „Samotność się mnie nie boi", to tytuł książki w książce, którą pisze bohaterka „MARA" i swego rodzaju poradnik radzenia sobie i czerpania siły z życia w pojedynkę. „MARA" – prowokuje, porusza, podnieca Małgorzata Domagalik o „MARZE": Grzech lubi ciszę, a niewierności łatwiej ukryć się w mroku. To wtedy, gdy pożądanie walczy z rozumem, a pragnienie nic sobie nie robi z rozsądku. MARA, tak ma na imię główna bohaterka tej historii, mogłaby być każdą z Nas. W życiu przecież można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. Trzeba się tylko odważyć i otworzyć kolejne drzwi we własnej opowieści życia. Tylko tyle, czy aż tyle… Paweł Wilczak narrator książki o MARZE: Erotyzm, jako zaskakująca metafora życiowego wyboru: Jak się okazało opowieści o kobiecie niezależnej i bezkompromisowej, zwłaszcza wobec samej siebie. To co zaintrygowało mnie w tej książce, to wielowymiarowe podejście głównej bohaterki do miłości, emocji, seksu i mężczyzn, których nieoczekiwanie spotyka w życiu. Także, to graniczące z pewnością przekonanie, że erotyczna gra między kobietą a mężczyzną, łącząca kochanków namiętność zdaje się nie mieć wieku i obyczajowych granic. Nie zna poczucia wstydu i nic sobie nie robi z przyjętej definicji grzechu. Wzajemne fascynacje, pożądanie i bezwarunkowe poddanie się zmysłom, to droga jaką podąża MARA. Miłość - tęsknota za nią, ale i ucieczka przed uczuciami – sąsiaduje z samotnością, która cierpliwie czeka na każdego z nas. Nie stroi min nie przybiera póz i nie godzi się na fałsz. Jest prosta i czysta. W odróżnieniu od miłości, która czasami gaśnie, ta nigdy cię nie zawiedzie a bywa, że okaże się pomocna. O tym przeczytałem i to wszystko znalazłem w MARZE. Bezpruderyjnej opowieści o kobiecie, która pewnego dnia zdecyduje o życiu, z którego nie musi się tłumaczyć. Za gra o pełną pulę. Przeczytajcie. „MARA” to pierwsza polska powieść obyczajowa w Polsce, w której treść łączy się z muzyką za pomocą kodów QR. MARA gra emocjami. Czytelnicy mogą skanować kody umieszczone w tekście i słuchać utworów towarzyszących bohaterom. Dzięki temu książka staje się pełniejszym doświadczeniem – pozwala głębiej wejść w świat emocji i namiętności MARY. Książka MARA jest wydawana w modelu self-publishingu oraz w formie preorderu, co daje czytelnikom możliwość wcześniejszego zamówienia tytułu. Cały proces wydawniczy prowadzony jest niezależnie, bez udziału tradycyjnego wydawcy. Projekt ten ma charakter unikalny i nowatorski w Polsce – książka, jako osobna marka i projekt, debiutuje z własnym profilem w mediach społecznościowych: @mara_ksiazka. To właśnie poprzez ten kanał autorka nawiązuje interakcję z czytelnikami, dzieli się fragmentami powieści i zaprasza do wejścia w świat Mary. Książka dostępna w sprzedaży tylko na: www.mara.pl Dostępne pakiety z e- bookiem oraz limitowana edycja – z personalizowaną dedykacją i wybranym przez autorkę cytatem. Premiera powieści „MARY” Małgorzaty Domagalik już za nami! W czwartek, 24 października, w klimatycznych wnętrzach Sheraton Sopot Hotel, Małgorzata Domagalik świętowała wraz z czytelnikami premierę swojej najnowszej powieści „MARA”. Wieczór wypełniły emocje, słowa i bliskość – autorka opowiedziała o książce, która powstała nocą, z potrzeby opowiedzenia o miłości gwałtownej, namiętności i samotności – tej będącej często wyborem, a nie porażką. Fragmenty powieści w mistrzowskiej interpretacji Pawła Wilczaka poruszyły publiczność, a rozmowa z autorką o poszukiwaniu wolności i prawdy zgromadziła liczne grono czytelników. „MARA” to historia kobiecej niezależności, odwagi i subtelnej gry uczuć – rozgrywającej się na styku Warszawy, fińskich pejzaży i Berlina. To opowieść, która hipnotyzuje i prowokuje do refleksji, także dzięki unikatowej formie: książce towarzyszy ścieżka dźwiękowa dostępna poprzez kody QR, pozwalająca jeszcze głębiej zanurzyć się w świecie emocji bohaterów. Premiera zakończyła się mottem: „W życiu można mieć wszystko, ale nie równocześnie.” Goście mieli okazję spotkać się z autorką, zdobyć dedykację oraz nabyć limitowaną edycję książki, dostępną wyłącznie online na stronie www.mara.pl. Czytelniczki po premierze napisały: Te słowa doskonale oddają moc, z jaką „MARA” odsłania prawdę o namiętności, intymności i samotności. Materiał promocyjny Arskom
Sinfonia Varsovia Brass zagra dla "Fundacji Polskie Hospicja"
Sinfonia Varsovia Brass zagra 25 października 2025 roku koncert charytatywny w Sali Koncertowej Domu Kultury Stare Babice. Koncert ten będzie również inauguracją działalności społecznej "Fundacji Polskie Hospicja". Patronat Honorowy nad wydarzeniem objął Starosta Powiatu Warszawskiego Zachodniego oraz Wójt Gminy Stare Babice. Celem tegorocznej zbiórki pieniędzy jest zakup koncentratorów tlenu. Koncentrator tlenu to urządzenie stosowane przez chorych mających problemy z oddychaniem. Podaje pacjentowi nawilżone powietrze ze zwiększoną do ponad 90% zawartością tlenu. Zakupiony sprzęt zostanie przekazany najbardziej potrzebującym hospicjom. Termin październikowy nie został wybrany przypadkowo, ponieważ to właśnie w październiku (druga sobota) obchodzony jest Światowy Dzień Hospicjów i Opieki Paliatywnej. W 2025 roku ten dzień przypada na 11 października. Tego dnia organizacje i hospicja na całym świecie podkreślają znaczenie opieki paliatywnej i hospicyjnej. ,,Fundacja Polskie Hospicja” Została powołana do życia 08 października 2024 r. Głównym celem działań ,,Fundacji Polskie Hospicja” jest pomoc hospicjom w zakupie niezbędnego sprzętu, wyposażenia czy usług, które polepszą warunki bytowe osób pozostających pod opieką tych placówek. ,,Fundacja Polskie Hospicja” pragnie, poza zakupami sprzętu czy usług, wesprzeć polskie hospicja, prowadząc kampanie społeczne informujące o zakresie pomocy oferowanej przez hospicja. Hospicjum to nie wyrok śmierci. Hospicjum to też życie i możliwość na odzyskanie zdrowia, przedłużenia życia oraz, co bardzo ważne w chorobach terminalnych, na dożycie w godności i bez bólu.
Roman Polański w ogniu pytań. „Niczego nie obiecuję”. Wrócił do Polski z miłości do …Mazur
Roman Polański nie schodzi z czołówki gazet, choć konsekwentnie odmawia wywiadów i publicznych wystąpień. Tym razem zrobił wyjątek. Jego benefis podczas niedawnego IX Forum Kultury Warmii i Mazur, który odbył się w Hotelu HP Park w Olsztynie wzbudził ogromne zainteresowanie. „Nie wiem, co interesującego mogę powiedzieć”, zaczął. „Czy jest jakieś miejsce, gdzie może pan wyjechać i zachować jeszcze anonimowość?”, padło pytanie. „Nie próbuję”, ripostował dowcipnie. Mimo swoich 92 lat wykazał się świetną formą. Podpisując piękny, artystyczny plakat ze swoją podobizną znów zażartował: „Niemożliwe, czy tak wyglądam? Jestem tu jakiś inny, niepodobny do siebie”. Kaprysy Romana Polańskiego Chwilę przed benefisem poprosił o ciastko i espresso. Był głodny. Życzenie reżysera zostało natychmiast spełnione. Dostał dwa kawałki pysznego sernika i kawę. „Poprosił też o szklankę czystej wody bez mięty i cytryny. To były jego jedyne kaprysy. Nie miał żadnych wymagań co do zakwaterowania, dostał jeden z apartamentów”, wspomina Dorota Kłyszewska, szefowa Hotelu HP Park, w którym Polański zatrzymał się na nocleg. Spotkanie z reżyserem planowano od dawna. Jak powiedział Bogumił Osiński, szef Warmińsko-Mazurskiego Funduszu Filmowego i członek Polskiej Akademii Filmowej, było to jedno z cyklicznych wydarzeń honorujących twórców związanych z tym regionem. Benefisy mieli już m.in. Janusz Majewski, Jerzy Hoffman i Jerzy Skolimowski. Dołączył do nich Polański, który swój pierwszy fabularny film „Nóż w wodzie” nakręcił na mazurskich jeziorach, w okolicach Giżycka. Film przyniósł mu rozgłos, sławę i nominację do Oskara w 1964 r. „Kiedy zacząłem szkołę filmową, zakochałem się w Mazurach. Przyjeżdżałem tutaj co roku. Miałem „bandę” przyjaciół, którzy tak samo kochali Mazury jak ja. I kiedy przyszedł moment na zrobienia pierwszego filmu, natychmiast po studiach, pomyślałem: gdzie? Na Mazurach! Tak powstał scenariusz do tego filmu”, mówił Polański przypominając, że współautorem scenariusza był Jerzy Skolimowski, przyszły wybitny reżyser i scenarzysta. Polański — mazurska pogoda i szpital… Polański wspomniał, że zdjęcia były bardzo trudne, kręcone na wodzie, nie pomagała też kapryśna mazurska pogoda, a debiutująca w filmie aktorka była mocno zestresowana. W „Nożu w wodzie” zagrali też Leon Niemczyk i Zygmunt Malanowicz. Reporter lokalnej gazety napisał, że ekipa filmowa to grupa młodzieńców, która fundusze przeznaczone na kinematografię trwoni na pływanie luksusowym jachtem i przejażdżki ekstrawaganckim Mercedesem. „Jak państwo widzą, takie są moje pierwsze kontakty z prasą”, żartował Polański. Samochód szybko wymieniono na Peugeota, żeby nie wzbudzić ogólnonarodowej histerii. Niestety, po zdjęciach doszło do wypadku. Wracali z pleneru, była jesień, dużo liści na drodze, auto wpadło w poślizg i wjechało w drzewo. To był dość przerażający widok, jak wspominał Polański, bo kiedy wyszedł z samochodu, zobaczył, że drzewo wyrasta z …motoru. Ze złamaną podstawę czaszki trafił do miejscowego szpitala, gdzie spędził dwa tygodnie. Starski: "praca z Romanem zawsze miała sens” Zdarzają się przy kręceniu zdjęć wesołe momenty, ale film to nie jest bajka, jak mówił scenograf Allan Starski, zdobywca Oskara za „Pianistę”. Zwykle wszyscy chcą dać z siebie maksimum swoich możliwości, a często budżet jest ograniczony i producenci mają swoje wymagania. „Reżyser musi mi imponować. Jeśli powie, jak film ma wyglądać i ja w to w stu procentach uwierzę , to wówczas praca ma sen. I praca z Romanem zawsze miała sens”, dodał. Przy „Pianiście” wszyscy pracowali jak w transie. Odtworzenie powojennych ruin Warszawy okazało się piekielnie trudne. „Zrobić scenografię pięknej, przedwojennej Warszawy to nie jest wielka trudność, ale jak zrobić zburzoną Warszawę?” zastanawiał się Andrzej Wajda. Udało się — film zdobył trzy Oscary za reżyserię, scenariusz i rolę Brody’ego. Biedrzycka-Sheppard: „jest bystry, nic nie przeoczy” „Roman ma ze swoimi współpracownikami na planie bardzo bliski kontakt. Wie, co chce w filmie osiągnąć i potrafi to przekazać”, mówiła Anna Biedrzycka-Sheppard, kostiumolożka, trzykrotnie nominowana do Oscara. Nauczyła się podczas pracy z nim , że trzeba realizować sny reżysera i nie ma rzeczy niemożliwych. Zrobiła z nim „Pianistę” i „Oliwiera Twista”. „To jedyny reżyser, który interesuje się wszystkim, co go otacza w filmie. Niczego nie przeoczy.” Pamięta, jak przychodził do garderoby, głaskał płaszcz i mówił, że taki płaszcz pamięta jeszcze sprzed wojny. Był wówczas chłopcem, ale już wtedy miał niesamowitą zdolność obserwacji. Albo rysował, jak mają wyglądać buty bohatera. „To, czego mnie nauczył w tych dwóch filmach, stało się moim znakiem rozpoznawczym. Robiąc kolejne filmy, zawsze myślałam, jak on by to ocenił.” Skolimowski: „przyjaźnimy się i lubimy swoje filmy…” Jerzy Skolimowski, reżyser i współautor scenariusza do ostatniego filmu Polańskiego „Pałac”, widział go kiedyś grającego w Paryżu po francusku Amadeusza w sztuce Petera Shaffera . „To było coś niezwykłego. Ale nie rywalizujemy ze sobą. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności lubimy swoje filmy, a to bardzo pomaga w przyjaźni”, powiedział. Czy jest szansa, że wspólnie nakręcą film na Warmii i Mazurach, gdzie zaczęła się ich wspólna przygoda filmowa? „Jestem gotów”, wyznał Skolimowski, na co zareagował Polański „Chyba jakiś filozof powiedział, że nie można wchodzić dwa razy do tej samej wody. Bo to już nie ta sama woda i nie ten sam pływak”.
IV Aukcja Charytatywna „Jasiek dla Śpiocha”
Wyjątkowe wydarzenia wymagają pięknej oprawy. Tegoroczna czwarta edycja Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” odbędzie się w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego przy ul. Koszykowej w Warszawie (Parter Budynku Plomby). Budynek na co dzień będący ostoją miłośników książek stanie się sceną dla nadziei i wsparcia. Na aukcję zapraszamy w czwartek 6 listopada o godz. 19:00. Już od 3 listopada będzie można sprawdzić, jak pięknie prezentują się oprawione prace na żywo. Zapraszamy w godzinach 9.00 do 20.45. Nie może Was zabraknąć!
Jesienią Fundacja „Akogo?” Ewy Błaszczyk i Dom Aukcyjny Art in House budzą do życia! Już od czterech lat instytucje współdziałają, by nieść pomoc osobom pogrążonym w śpiączce. Poprzednia edycja aukcji „Jasiek dla Śpiocha” przyniosła dochód 308 672 zł. Co roku dołączają do niej wybitni polscy artyści, którzy żonglując stylami, kolorami i pomysłami przemieniają poszewki na poduszkę w dzieła sztuki. Podczas czwartej edycji wydarzenia pod młotek trafi 31 prac: 30 jaśków w oprawie, gotowych do powieszenia na ścianie, a także ceramiczna rzeźba. Pełna kwota zebrana podczas aukcji zostanie przekazana na rzecz podopiecznych Fundacji „Akogo?”. Fundacja „Akogo?” została założona w 2002 roku przez aktorkę Ewę Błaszczyk. Misją jej działalności jest pomoc osobom w śpiączce oraz wsparcie ich rodzin. Najbardziej znanym projektem Fundacji jest Klinika „Budzik” – pierwszy w Polsce specjalistyczny ośrodek dla dzieci w śpiączce. Klinika oferuje kompleksową opiekę medyczną, rehabilitację i terapię neurologiczną. W 2023 r., m.in. dzięki sumie pieniężnej uzyskanej podczas licytacji charytatywnych jaśków w Art in House, Fundacja otworzyła ośrodek dla dorosłych zlokalizowany przy Mazowieckiem Szpitalu Bródnowskim w Warszawie. Działalność Ewy Błaszczyk odgrywa kluczową rolę w polskim systemie zdrowotnym, otwierając nowe perspektywy dla pacjentów w śpiączce oraz ich rodzin, a także kształtując świadomość społeczną na temat tej problematyki. Art in House to dom aukcyjny i galeria sztuki z siedzibą w Warszawie specjalizujący się w sztuce najnowszej i współczesnej. Od 2015 roku jej zespół zajmuje się sprzedażą dzieł sztuki oraz organizacją licytacji i wystaw. Dom aukcyjny prężnie współpracuje z artystami i kolekcjonerami, aktywnie promując dzisiejszych twórców, a także pomaga w rozwijaniu kolekcji prywatnych i firmowych. Zgodnie z raportem Artinfo.pl dotyczącym wyników polskiego rynku sztuki w 2024 roku, Art in House sytuuje się w pierwszej piątce liderów sprzedaży dzieł sztuki najnowszej. Cześć artystów w tym roku postawiła na realizm oraz dbałość o detale. Jan Dubrowin przedstawił niemal wyjętą z fotografii dziewczynkę pogrążoną we śnie, która sprawia wrażenie jakby za chwilę miała otworzyć oczy. Natomiast Marzena Machaj uchwyciła strażniczkę światła, która niczym anioł otula białą szatą księżyc. Wygląda jakby miała przenieść je do osób pogrążonych w śpiączce, aby ich wybudzić ze snu. Malarstwo artystów przynosi nadzieję, że lepsze jutro jest tuż za rogiem. Sceny z pogranicza jawy i snu stają się elementami, po które sięgają artyści skupiający swą uwagę na osobliwym i ważnym temacie aukcji. Kreacje swojej wyobraźni przedstawiła w charakterystycznym dla siebie stylu m.in. Paulina Zalewska, która uchwyciła na lnianej poszewce sielankę, krainę błogości i spokoju, gdzie wszystko zdaje się rozpływać niczym w najpiękniejszym śnie. Z kolei Katarzyna Karpowicz w surrealistyczny sposób pokazała jak ważne w procesie powrotu do przytomności i zdrowia jest wsparcie. Na jej pracy widać grupę pomocników, którzy oświetlając drogę starają się sprowadzić uśpioną duszyczkę na okalaną kolorem nadziei ziemię. Bohaterami prac są oniryczne postaci, ale również zwierzęta, głęboko zakorzenione w ludzkiej kulturze i niosące bogate znaczenia. Na jaśkowych kompozycjach odnajdziemy konie symbolizujące siłę fizyczną oraz wolność, a w sztuce wschodniej odzwierciedlające intuicję i duchowe podróże. Artyści wybrali na bohaterów malarskich scenerii również reprezentujące odnowę i niezależność ptaki. W mitologiach nordyckich, egipskich czy greckich te stworzenia często pełniły rolę przewodników dusz, zwiastunów boskich wiadomości lub boskich wcieleń. Na jednej z prac pojawił się także majestatyczny jeleń kojarzący się z odrodzeniem, dzięki cyklicznemu odrastaniu jego poroża. Wszystkie prace będą prezentowane na wystawie w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego (ul. Koszykowa 26/28, Parter Budynku Plomby). Wokół piękna architektury centrum miasta, w jesiennym anturażu – w takich okolicznościach spotkamy się podczas IV Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” 6 listopada o godz. 19.00. Wspólnie budzimy do życia! Dołączcie do nas! Materiał promocyjny Fundacji Akogo i Domu Aukcyjnego Art in House.
Kraków startuje: Wyspiański znów w centrum uwagi
Tradycyjnie — jak co roku — krakowski Teatr zainaugurował nowy sezon artystyczny podczas spotkania z mediami. Hasłem przewodnim tego sezonu jest „Naród się zgubił”, zdanie zaczerpnięte z „Wyzwolenia” Stanisława Wyspiańskiego, które w lutym wyreżyseruje na deskach dużej sceny Maja Kleczewska domykając tryptyk Dziady — Wesele — Wyzwolenie. Ponadto w Krakowie będzie można zobaczyć premiery m.in.: „Wegetariankę” noblistki Han Kang w reżyserii Pawła Miśkiewicza, „Pana Tadeusza” w reżyserii Wojtka Klemma, czy rapowaną „Antygonę” w reż. Jakuba Roszkowskiego. Repertuar na www.teatrwkrakowie.pl
Nie chce być kopią znanego ojca, podjął przełomową decyzję. Eryk Kulm prosi, by już go tak nie nazywać
Bywa tak, że mijający czas skłania nas do pewnych przemyśleń. Sześć lat po śmierci taty Eryk Kulm dotarł do momentu w życiu, w którym nie chce już być nazywany juniorem. Dlaczego?
Przy okazji promocji filmu „Chopin, Chopin” udało się nam porozmawiać z Erykiem Kulmem. Aktor opowiedział nam o przygotowaniach do roli; tym, ile stresu kosztowało go granie na fortepianie i czego nauczyła go praca przy tym projekcie. Przy okazji wspomniał, dlaczego w zwiastunie kinowym i na plakatach do najnowszej produkcji nie jest już podpisywany jako „jr.”. Eryk Kulm już nie junior. Dlaczego podjął taką decyzję? Jak zauważył nasz dziennikarz, w materiałach promocyjnych do filmu „Chopin, Chopin” Eryk Kulm pierwszy raz nie jest podpisywany jako „Eryk Kulm jr.”. To ogromna zmiana, bo przedtem aktor bardzo pilnował, aby we wszelkich większych wzmiankach o nich widniało określenie „junior”. Dlaczego nagle zdecydował inaczej? Zapytaliśmy. „Pomyślałem sobie, że nie chcę być kopią mojego ojca ani jego kontynuacją, tylko jestem osobnym bytem. Rodzice dali mi zbiór wartości, ale nie jestem już juniorem. Już wystarczy tego bycia juniorem”, opowiedział VIVIE.pl przed naszą kamerą. „Kiedyś był mój dziadek - też Eryk -, był mój ojciec i ja, więc gdzieś było to rozgraniczenie. Ale teraz rozgraniczenia, które przecież powstało naturalnie, już nie ma. Więc można już po prostu zostać mężczyzną”, dodał aktor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy Roman Polański to usłyszał, nie mógł uwierzyć. Twórcy „Chopin, Chopin” o kosztach i kulisach powstania filmu Przypomnijmy, że tata Eryka Kulma był znanym muzykiem i perkusistą jazzowym. Zmarł w 2019 roku po walce z nowotworem. Cały wywiad z Erykiem Kulmem i Karoliną Gruszką znajdziecie na YouTubie. View oEmbed on the source website
Nie tylko prąd – ENERGA S.A. zasila kulturę
Od pięćdziesięciu lat Festiwal Polskich Filmów Fabularnych jest najważniejszą sceną prezentującą dorobek krajowej kinematografii i wspierającą jej rozwój. Już po raz trzeci sponsorem tego wydarzenia była ENERGA S.A.
Jubileuszowa edycja FPFF w Gdyni miała szczególny charakter – w programie znalazły się zarówno nowe dzieła uznanych twórców, jak i pierwsze oraz drugie filmy młodych reżyserów. Dlaczego akurat działania kulturalne wspiera ENERGA? ENERGA jest kobietą, ENERGA jest Kulturą. Hasło marki brzmi dosłownie "Włączamy kulturę" – jak należy to dokładnie rozumieć? Między innymi na ten temat porozmawialiśmy z Magdaleną Marszałkowską, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. ENERGA włącza kulturę, choć nie tylko – włącza też sport i naukę. Przez to marka rozumie udostępnianie przestrzeni. Sztuka staje się pretekstem do dialogu, do wyrażania emocji, jakbyśmy się trochę ulepszali, ubogacali nasze wnętrze, abyśmy byli bardziej świadomi i śmiało mówili o tym, co mamy w środku. Mamy wiele projektów – od wydarzeń i festiwali, także tych lokalnych – tłumaczy Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. Festiwal FPFF to nie tylko filmy – to także spotkania: widzów z twórcami, twórców z twórcami, a przede wszystkim wyjątkowa atmosfera. Jubileuszowa edycja Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni była dla marki pretekstem do jeszcze większego zaangażowania. Stoisko ENERGA cieszyło się ogromnym zainteresowaniem – uwagę przyciągał m.in. artysta tworzący portrety-karykatury. Równie istotne było jednak wsparcie młodych talentów – w tym roku przyznano nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Krótki metraż to taka trochę odwaga, dużo emocji, a ENERGA chce wspierać młode talenty właśnie w tych ich emocjach, bo wierzy, że to, co dzisiaj powstaje, być może będzie w przyszłości nagradzane na wielkich galach – zaznacza Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA SA. Kultura jest wymagającą dziedziną. Jakie znaczenie ma dla strategii ENERGA? Lubimy być przy symbolicznych wydarzeniach – dużych, pięknych, eleganckich, z mnóstwem ludzi, z przestrzenią do rozmów. Ale też jesteśmy w regionach, na mniejszych wydarzeniach. Chcemy być blisko społeczności i wyrównywać dostęp do kultury, bo nie każdy ma kino czy teatr w swojej miejscowości i nad tym mocno pracujemy. Jesteśmy tam, gdzie społeczności nas potrzebują i chcą przeżywać emocje, oglądać, wymieniać się poglądami – dodaje Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. ENERGA prowadzi już około 150 projektów, co – jak podkreśla Magdalena Marszałkowska – nie jest łatwe, ale bardzo satysfakcjonujące. Jak te działania zmieniły obraz marki? Odpowiedzi na to i inne pytania znajdziecie w naszym materiale wideo. Materiał promocyjny marki ENERGA S.A.
Show French Touch – wielkie widowisko muzyczne już 16 października
Już od 11 lat French Touch świętuje głęboką więź między Francją a Polską – dwoma narodami, które nigdy nie stanęły naprzeciw sobie w konflikcie wojennym, a zamiast tego przyglądały się sobie z fascynacją, darząc się szacunkiem i dzieląc się bogactwem swoich kultur. French Touch uosabia francusko-polską przyjaźń w sposób szczególny – nie poprzez politykę, lecz poprzez zmysły, styl życia, muzykę, obrazy i emocje.
Każdego roku w prestiżowych wnętrzach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie odbywa się gala French Touch La Belle Vie stanowiąca kulminacyjny punkt sezonu. W ciągu ostatniej dekady na scenie French Touch gościli czołowi polscy i francuscy artyści oraz wschodzące gwiazdy francuskiej sceny muzycznej, a także wyjątkowe zespoły taneczne i pokazy mody prosto z Paryża. Oprawę wieczoru tworzy olśniewająca scenografia, która w tym roku została zaprojektowana jako poetycka deklaracja miłości do życia. Jednak tym, co czyni French Touch naprawdę wyjątkowym, są jedyne w swoim rodzaju polsko-francuskie duety muzyczne, których nie zobaczymy nigdzie indziej, takie jak pamiętny występ Carli Bruni i Andrzeja Piasecznego czy energetyczny tandem Williego Williama i Margaret. Jakie spotkania artystów i artystek z dwóch różnych kultur czekają nas w tym roku? Tego dowiemy się już 16 października! Co roku scena French Touch gości również wschodzące talenty, które właśnie tutaj mają szansę zainicjować międzynarodową karierę, tak jak to miało miejsce w przypadku Sarah Schwab. Motywem przewodnim tegorocznej edycji show jest „La Vie en Rose” – najsłynniejsza piosenka Edith Piaf, która dzięki swojej emocjonalnej szczerości i melodyjnej prostocie stała się ponadczasowym symbolem miłości i optymizmu. Wybór tego tematu to nie tylko ukłon w stronę francuskiej kultury, lecz także zachęta, by przez jeden wieczór spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość przez różowe okulary. Na scenie Teatru Wielkiego pojawią się prawdziwe gwiazdy francuskiej estrady. Chimène Badi zachwyci publiczność swoim potężnym głosem, Patrick Fiori przypomni emocje musicalu Notre-Dame de Paris, a projekt Génération Céline odda hołd twórczości Céline Dion, przenosząc widzów w świat jej największych przebojów. Na specjalne życzenie warszawskiej publiczności powróci także Sarah Schwab – wokalistka znana z umiejętności imitowania setek znanych głosów. Nie zabraknie również polskich artystów. Po raz pierwszy na scenie French Touch wystąpi ikona pop-rocka Patrycja Markowska. Reni Jusis, która od lat z fascynacją sięga po klasykę francuskiej piosenki, zaprezentuje repertuar Édith Piaf, a trio Tre Voci ponownie udowodni, że opera może być lekka i nowoczesna. Na deskach Teatru Wielkiego zadebiutuje również piosenkarka, tancerka, aktorka i artystka musicalowa Natasza Urbańska. Kulminacyjnym punktem wieczoru będzie wielki powrót Le Moulin Rouge – żywego symbolu Paryża, który oczaruje nas swoją nieokiełznaną energią, zmysłowym wdziękiem i teatralnym przepychem. Oprócz tradycyjnego kankana, francuski kabaret po raz pierwszy odtworzy na scenie swój ikoniczny występ z zeszłorocznych Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Różowe kostiumy, blask piór i cekiny wypełnią warszawską scenę atmosferą Montmartre’u. Gala jest także okazją do wręczenia prestiżowej statuetki Marianne d’Honneur, przyznawanej osobistościom, które przyczyniają się do budowania więzi polsko-francuskich. W poprzednich latach nagrodą tą wyróżnieni zostali m.in. Andrzej Seweryn, Jean Michel-Jarre, René Goscinny i Iga Świątek. Kto dołączy do tego zaszczytnego grona w 2025 roku, pozostanie tajemnicą aż do samego wieczoru. French Touch to więcej niż koncert. Po show goście gali udadzą się do foyer Teatru Wielkiego, aby wziąć udział w ekskluzywnym after party, a następnie zejdą do podziemi teatru, aby kontynuować zabawę do białego rana przy DJ-skich setach. Wydarzeniu towarzyszą również ogólnopolska akcja handlowa (13-25 października, sklepy Carrefour i Carrefour Market) oraz premiera magazynu La Belle Vie, dzięki którym francuski klimat można poczuć także poza murami Teatru. ***** Show French Touch La Belle Vie ! « La Vie En Rose » 16 października 2025, godz. 19.30 Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie Bilety dostępne na https://frenchtouchlabellevie.pl/ Materiał promocyjny Show French Touch.
Katy Perry powraca do Polski! Niezwykły koncert artystki już za 4 tygodnie. Poznaj szczegóły
Katy Perry znów przyjedzie do kraju nad Wisłą! Jej koncert w ramach The Lifetimes Tour zagości w Krakowie już 28 października. Poznaj szczegóły wydarzenia.
Po 10 latach od koncertu w Krakowie Katy Perry znów zagra w Polsce! I to w tym samym mieście. Artystka jest w trakcie trasy The Lifetimes Tour i to właśnie stolica Małopolski zostanie przez nią odwiedzona już 28 października tego roku. Równo miesiąc dzieli nas od jednego z najważniejszych muzycznych wydarzeń najbliższego czasu. Poznaj szczegóły. Katy Perry - koncert w Krakowie. Setlista, bilety Fani amerykańskiej artystki już nie mogą doczekać się spotkania z nią w krakowskiej Tauron Arenie. Na kilka tygodni przed koncertem wiadomo już, jakie piosenki zostaną zagrane dla tych, którzy zjawią się na miejscu. Oto spis utworów, które piosenkarka wykonuje podczas trasy The Lifetimes. ARTIFICIAL Chained To The Rhythm Teary Eyes Dark Horse WOMAN'S WORLD California Gurls Teenage Dream Hot N Cold Last Friday Night (T.G.I.F.) I Kissed A Girl NIRVANA CRUSH I'M HIS, HE'S MINE Wide Awake Choose Your Own Adventure (fan choice) ALL THE LOVE E.T. Part Of Me 365 Roar Daisies LIFETIMES Firework <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/10/GettyImages-2211712823-0b670d3.jpg" width="5000" height="3707" alt="MEXICO CITY, MEXICO - Katy Perry The Lifetimes Tour 2025APRIL 23: Katy Perry performs onstage during the Katy Perry The Lifetimes Tour 2025 at CDMX Arena on April 23, 2025 in Mexico City, Mexico. (Photo by Kevin Mazur/Getty Images for Katy Perry)" title="Katy Perry The Lifetimes Tour 2025" /> Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy wciąż można kupić bilety na to wyjątkowe wydarzenie. Jeśli chodzi o oficjalne źródło sprzedaży, to na ten moment wejściówek na koncert Katy Perry w Krakowie brak. Warto jednak sprawdzać stronę oficjalnego dystrybutora, ponieważ co jakiś czas, pojawiają się na niej bilety w tak zwanej odsprzedaży. Więcej szczegółów na stronie TicketMaster. Przypomnijmy, że powracając do Europy na swoją pierwszą trasę koncertową od ponad siedmiu lat, Katy powiedziała: “I’m so incredibly chuffed to bring The Lifetimes Tour to the EU! I can’t wait to have a big sing along of all the songs you love and more! It’s going to be a giant dance party, and everyone’s invited!”. Mamy nadzieję, że obietnica rozkręcenia ogromnej muzycznej imprezy zostanie spełniona. Do zobaczenia!
Gdy Roman Polański to usłyszał, nie mógł uwierzyć. Twórcy „Chopin, Chopin” o kosztach i kulisach powstania filmu
To drugi po "Quo Vadis" najdroższy film w polskim kinie. Co zjadło największą część budżetu? Jakie były największe wyzwania na planie? I jak aktorzy chcieli zbudować swoje postaci? Podczas premiery filmu o Chopinie pytał Rafał Kowalski
Premiera filmu „Chopin, Chopin” zgromadziła w Teatrze Wielkim plejadę znakomitych gwiazd. Nam udało się porozmawiać z twórcami filmu, o którym mówiło się już od kilku miesięcy. Produkcja wejdzie do kin 10 października, ale najbardziej niecierpliwi widzowie już zastanawiają się: czy na ekranie zobaczymy biografię Chopina, czy wyobrażenie reżysera o nim; jak zostanie ukazane życie muzyka oraz na co dokładnie wydano 70 milionów złotych? Relacja z premiery „Chopin, Chopin”. Ile kosztował ten film? Podczas spotkania z reżyserem filmu Michałem Kwiecińskim udało się nam go zapytać, o koszty, jakie wygenerowało opowiedzenie historii Chopina na dużym ekranie. Filmowiec wyjaśnił nam, co było najdroższe. „Na pewno część tego budżetu największą pochłonęło pobyt we Francji i po prostu zdjęcia za granicą, bo tam wszystko było de facto cztery razy droższe. Ale nie tylko. Precyzja, z którą dziewczyny podeszły do scenografii, była niezwykła. Tu nie ma żadnego kostiumu polskiego z naszych magazynów, tam jest bardzo dużo kostiumów autentycznych”, opowiadał nam przed kamerą VIVY.pl reżyser. „Zresztą sam Roman Polański zobaczył ten film i zapytał: „Za ile to zrobiłeś?”. Ja powiedziałem: no tak mniej więcej 18 milionów euro. A on na to: „Nie no błagam Cię, to jest niemożliwe. To powinno być minimum 70 milionów euro!”. Więc po prostu my ciągle - i szkoda, jesteśmy w takim poczuciu – uważamy, że to jest bardzo dużo, a ja uważam, że żeby dobrze przygotować film z taką należytą starannością, to kosztuje właśnie takie pieniądze. I uważam, że my i tak te filmy robimy bardzo tanio, bo umiemy robić tanio”, dodał Michał Kwieciński. Jak Roman Polański ocenił cały film? „Ja myślę, że mu się bardzo podobał, więc nie ukrywam, że byłem z tego dumny. I powiedział, że nie wyobrażał sobie, że dowie się tak bardzo wielu nowych rzeczy na temat Chopina. Czegoś, o czym w ogóle nie miał pojęcia. Nigdy nie chciał zrobić filmu o Chopinie, więc pewnie tak bardzo nie wnikał, ale wiem, że Chopina bardzo ceni, lubi i jest mu bliski”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. A co zdradzili nam aktorzy filmu? Zobacz cały materiał i dowiedz się. View oEmbed on the source website
Kobiety w centrum debaty – XXXIV Forum Ekonomiczne w Karpaczu
Na XXXIV Forum Ekonomicznym w Karpaczu istotne miejsce zajęły panele poświęcone obecności kobiet w życiu publicznym i społecznym oraz problematyce równości płci. Debaty zgromadziły przedstawicielki i przedstawiciele świata polityki, biznesu, nauki oraz mediów, stając się przestrzenią do dyskusji o roli kobiet w przestrzeni publicznej, wyzwaniach na rynku pracy oraz potrzebie dalszego wzmacniania ich reprezentacji w decyzyjnych gremiach. Parytety – narzędzie czy przeżytek? Jednym z kluczowych punktów była dyskusja „Parytety w polityce i biznesie: czy są jeszcze potrzebne?”. Rozmowę poprowadziła Magdalena Szefernaker, zastępca dyrektora Biura Promocji Fundacji Instytut Studiów Wschodnich, autorka książek „Mama na obcasach” oraz „Samorząd na obcasach”. Jako moderatorka zadbała o wielowymiarowe spojrzenie na temat i zestawienie różnych perspektyw – politycznych, samorządowych i biznesowych. Wśród panelistów znaleźli się m.in. Alicja Łepkowska-Gołaś, posłanka na Sejm RP, Agnieszka Muras, wiceprezeska Szkoły Liderstwa im. Zbigniewa Pełczyńskiego, Marcin Chludziński, przewodniczący Rady Centrum Strategii Rozwojowych, Paweł Czuliński, burmistrz Twardogóry oraz Monika Klaus-Piskała, dyrektor ds. farmakoekonomiki i polityki lekowej w MSD Polska. Paneliści zastanawiali się, czy obowiązujące od 2011 roku przepisy gwarantujące kobietom co najmniej 35% miejsc na listach wyborczych nadal pełnią swoją rolę. Dyskusja dotyczyła wpływu parytetów na równość szans, reprezentację w polityce oraz na różnorodność zespołów w biznesie, a także możliwych alternatywnych rozwiązań wspierających równowagę płci. Kobiety w nauce – bariery i szanse Równie ważnym wydarzeniem był panel „Kobiety w nauce – wczoraj – dziś – jutro”, moderowany przez Natalię Schmidt-Polończyk, prezes AGH i doktor habilitowaną. Ekspertki z największych polskich uczelni – prof. Iwona Chmura-Rutkowska z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Agnieszka Chłoń-Domińczak, prorektorka ds. nauki SGH oraz Ewa Krogulec, prorektorka ds. rozwoju Uniwersytetu Warszawskiego – analizowały bariery, z jakimi wciąż mierzą się kobiety w środowisku akademickim. Rozmawiano o nierównym dostępie do awansów, niewystarczającej reprezentacji na stanowiskach kierowniczych, a także o potrzebie wprowadzania parytetów w gremiach decyzyjnych. Wskazano również na rolę języka inkluzywnego i konieczność zwiększania widoczności osiągnięć naukowczyń. Feminizm w nowym ujęciu W programie Forum znalazło się także inspirujące spotkanie z Aleksandrą Karasińską, dyrektorką z Ringier Axel Springer Polska, zatytułowane „Dlaczego feminizm się opłaca?”. Rozmowę poprowadziła Magdalena M. Baran z Fundacji Liberte!. Karasińska podkreślała, że feminizm to przede wszystkim solidarność i działanie na rzecz osób wykluczonych – niezależnie od płci. Jej wystąpienie pokazało, że współczesna definicja feminizmu powinna obejmować nie tylko walkę o prawa kobiet, lecz także szerzej rozumianą równość i wspieranie tych, którzy mają utrudnioną drogę do sukcesu. Czy kobiety przesądzają o wynikach wyborów? Panel „Czy kobiety decydują o wynikach wyborów?” skupił się na rosnącym znaczeniu głosu kobiet w procesach demokratycznych. Dyskusję moderował dr Bartłomiej Biskup z Uniwersytetu Warszawskiego. Wśród panelistów znaleźli się m.in. Violeta Labaziuk, przewodnicząca Chmielnickiej Rady Obwodowej na Ukrainie, Elżbieta Burkiewicz, posłanka na Sejm RP, Katarzyna Zygmunt, prezes Infinitas Klubu Hokejowego KTH, Łukasz Pawłowski, prezes Ogólnopolskiej Grupy Badawczej, oraz Sandra Żywicka-Sztul, dyrektor marketingu i komunikacji Polskiego Holdingu Obronnego. Eksperci i ekspertki zwrócili uwagę, że kobiety stanowią największą grupę niezdecydowanych wyborców, a ich preferencje wyborcze coraz częściej przesądzają o ostatecznych wynikach. Polki na rynku pracy Nie zabrakło także miejsca na refleksję o sytuacji kobiet w gospodarce. Panel „Czy Polki nie chcą pracować? Czyli kobiety na polskim rynku pracy” moderowała Aleksandra Karasińska. Wśród panelistek znalazły się Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, ministra rodziny, pracy i polityki społecznej, Karolina Hołownia-Twardowska, radna Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, Agnieszka Chłoń-Domińczak z SGH, Katarzyna Lubiniecka-Różyło, pełnomocniczka wojewody ds. równego traktowania, oraz Renata Gabryjelska, CEO Resilience Institute. Dyskusja pokazała, że udział kobiet w życiu zawodowym jest niezbędny dla innowacyjności i rozwoju kraju, jednak nadal istnieją bariery ograniczające ich aktywność. Kobiety w polityce i gospodarce Podczas Forum wybrzmiały także głosy kobiet z rządu – Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, minister funduszy i polityki regionalnej, w rozmowie prowadzonej przez Tomasza Żółciaka z Money.pl; Pauliny Hennig-Kloski, minister klimatu i środowiska, w dialogu z Jakubem Wiechem z Energetyka24.com; oraz Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, która wygłosiła keynote speech „Roboty, korporacje i ludzie pracy – nowa walka klas, czyli kto skorzysta na cyfrowej rewolucji”. Ich wystąpienia pokazały, że kobiety odgrywają dziś znaczącą rolę w kształtowaniu kluczowych polityk państwa – od ochrony klimatu, przez fundusze europejskie, po rynek pracy. Kobiety wśród laureatek nagród Również podczas uroczystych gal XXXIV Forum Ekonomicznego doceniono kobiety za ich osiągnięcia. Trzeciego dnia wręczone zostały Nagrody Rankingu Samorządu Terytorialnego za rok 2024 – w kategorii Gmina Wiejska nagrodę odebrała Małgorzata Pachecka, wójt gminy Michałowice. Z kolei pierwszego dnia Forum Nagrodę Gospodarczą SGH Warsaw School of Economics otrzymała Irena Pichola, prezeska Forum Odpowiedzialnego Biznesu. XXXIV Forum Ekonomiczne w Karpaczu udowodniło, że rozmowa o kobietach i równości płci nie jest już marginalnym wątkiem, lecz centralnym elementem debaty o przyszłości polityki, nauki, gospodarki i społeczeństwa. Dyskusje pokazały, że włączanie kobiet do procesów decyzyjnych na każdym szczeblu nie tylko sprzyja sprawiedliwości społecznej, ale też realnie podnosi jakość zarządzania i dynamikę rozwoju. Obecność liderek z rządu, samorządu, świata nauki i biznesu potwierdziła, że kobiety są dziś nie tylko uczestniczkami dialogu, lecz także jego współtwórczyniami i inicjatorkami. Równość płci przedstawiono jako warunek skutecznej polityki społecznej i gospodarczej, a także jako jeden z filarów nowoczesnego państwa. Forum stało się przestrzenią, w której kobiety nie muszą już zabiegać o „miejsce przy stole” – one ten stół współtworzą, wyznaczając kierunki zmian na kolejne lata. ___________ Materiał został opublikowany na zlecenie XXXIV Forum Ekonomicznego w Karpaczu
Moda, technologia i celebracja życia – niezapomniane wydarzenie w Warszawie
W sercu Warszawy odbyło się wyjątkowe wydarzenie, które połączyło świat mody, designu i nowoczesnych technologii. Gości powitała świetlna instalacja w formie futurystycznego kręgu, wprowadzając ich w atmosferę innowacji i energii. Już od pierwszych chwil było jasne, że to nie tylko pokaz – to pełne emocji doświadczenie.
Takiego wieczoru jeszcze nie było! Mury Zamku Ujazdowskiego zamieniły się w futurystyczną przestrzeń, gdzie dominowały światła, czerń i energetyczna pomarańcz. Centralnym punktem była świetlna instalacja w kształcie koła – symbol ciągłości i życiowej energii. Każdy detal, od wystroju po interaktywne strefy, sprawiał wrażenie, że bierzemy udział w czymś niepowtarzalnym. Gwiazdy i ich futurystyczne stylizacje Wśród zaproszonych gości znalazły się znane postacie polskiej sceny modowej, m.in. Kasia Sokołowska, Joanna Horodyńska, Malwina Wędzikowska, Ada Fijał oraz Grażyna Szapołowska. Wszystkie zaprezentowały kreacje od MMC Studio, idealnie wpisujące się w futurystyczny klimat wydarzenia. Kasia Sokołowska postawiła na look w stylu post-apocalyptic z czarną skórzaną marynarką i dodatkami z metalu i skóry. Do tego szerokie spodnie w prążki, skórzana torebka i czarne buty w szpic – całość wspaniale się prezentowała i widać było, że gwiazda emanuje pewnością siebie. „Z jednej strony nadal żyjemy w świecie analogowym– z drugiej, nie wyobrażamy sobie życia bez cyfrowego. Przykład? Gdyby nie technologie, nie mogłybyśmy sobie pozwolić na noszenie mini-torebek. Aplikacje w naszych telefonach mocno ułatwiają życie, zarówno jeśli chodzi o proste rzeczy, takie jak nawigacja urządzeń domowych, czy bardziej wymagające, jak organizacja wielkich pokazów mody” – mówi Kasia Sokołowska. Ada Fijał połączyła militarny akcent z casualową elegancją. Jej spodnie z szeroką klamrą z ćwiekami w klimacie lat 80. świetnie łączyły się z beżowym gorsetem i oversizową marynarką w kolorze czerni. „Technologia bardzo zmieniła moje życie. W telefonie mam wszystkie potrzebne aplikacje do tego, by funkcjonować na co dzień. Od bankowości, po pamiątkowe zdjęcia czy ulubioną muzykę. Można mieć wszystko w jednym miejscu” – mówi Ada Fijał. Joanna Horodyńska zaskoczyła geometrycznym obcasem w butach przypominających projekt, jaki mogłaby stworzyć sztuczna inteligencja. To pokazało, że moda może być zarówno formą eksperymentu, jak i sztuki. „Dziś mamy do czynienia z ogromnym pędem technologicznym. Sporo wiedzy na ten temat dostarcza mi mama, która wykłada innowacje na uniwersytecie. Jeżeli chodzi o moją pracę, chętnie korzystam z technologii. Dzięki niej mogę realizować swoje artystyczne wizje” – zdradza Joanna Horodyńska. Strefy zmysłów i interakcji Na uczestników czekały kreatywne strefy partnerów. W przestrzeni Mo61 można było tworzyć własne kompozycje zapachowe, a ekspozycje MMC Studio prezentowały skórzane dodatki. Nad głowami gości unosiły się mini drony, sztuczna inteligencja generowała oryginalne selfie, a fotobudki umożliwiały nagranie tego, jak chodzimy po wybiegu. Nie zabrakło również kulinarnych niespodzianek: molekularnych lodów o niecodziennych smakach oraz orzeźwiających moktajli inspirowanych nowoczesną estetyką. Spektakl, który przeniósł w przyszłość Kulminacyjnym punktem programu był pokaz akrobatyczny – tancerki w powietrzu, w świetle wizualnych instalacji przypominających teleport, dostarczyły niezapomnianych wrażeń. Wieczór w Zamku Ujazdowskim był czymś więcej niż tylko wydarzeniem modowym – był opowieścią o przyszłości, w której moda, sztuka i technologia łączą się w jedną, pulsującą energią całość. To doświadczenie przypomniało, że celebracja życia może mieć wiele twarzy – a czasem wystarczy przekroczyć symboliczny świetlny krąg, by poczuć magię chwili.
Nie wszyscy wierzyli w jej film, wyjechała z Gdyni z nagrodą. Festiwalowe wspomnienia Olgi Chajdas
Piękny film nie zawsze wystarczy. Czasem - gdy chodzi o zdobywanie nagród - musi sprzyjać mu też polityka. O nieznanych kulisach poprzednich edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni opowiedziała nam Olga Chajdas.
Konkurs Perspektyw to jeden z ważnych filarów Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jurorka tej sekcji Olga Chajdas opowiedziała nam o pracach komisji; tym, czy zawsze zgadza się ze swoimi kolegami-twórcami a także powspominała swoje sukcesy na poprzednich edycjach imprezy. Słuchał Rafał Kowalski. FPFF: Olga Chajdas o najpiękniejszych wspomnieniach z Gdyni Wyreżyserowała dwie produkcje, które zachwyciły jurorów na Festiwalu w Gdyni. „Nina” i „Imago” zyskały nagrody, dzięki którym Olga Chajdas szczególnie miło wspomina tę imprezę. Przyznanie jednej z nich nie było wcale takie oczywiste, bo jak wspomina reżyserka, politycznie były to zupełnie inne czasy... CZYTAJ RÓWNIEŻ: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? W tym roku sama została jurorką i zdecydowała o tym, którzy artyści zostaną nagrodzeni w sekcji „Perspektywy”. O obradach jury, kulisach przyznawaniu nagród i głodzie na kolejne opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu w studiu festiwalowym VIVY!. Zobacz cały materiał na górze strony lub na naszym YouTubie. Z kolei wszystkich laureatów 50. edycji FPFF Gdynia znajdziesz w osobnym artykule. View oEmbed on the source website
Po tym filmie trudno się pozbierać. Agata Turkot o roli w „Domu dobrym” Smarzowskiego. Czekała na nią wiele lat
Już dziś wieczorem poznamy laureatów nagrody Złote Lwy. Zanim dowiemy się, czy to "Dom dobry" Wojciecha Smarzowskiego wróci z Gdyni z nagrodą, porozmawialiśmy z aktorką, która zagrała w nim główną rolę. Agata Turkot o kulisach pracy i swojej drodze do realizowania się w aktorstwie.
Trzy lata temu zdobiła okładkę specjalnego wydania VIVY!, którego bohaterkami były debiutujące na Festiwalu w Gdyni aktorki młodego pokolenia. Dziś na tej samej imprezie promuje film Wojciecha Smarzowskiego Dom dobry, w którym zagrała główną rolę. O doświadczeniu pracy z tak uznanym reżyserem i obcowaniu z tak trudnym tematem, jakim jest przemoc domowa, Agata Turkot opowiedziała VIVIE.pl. Agata Turkot o filmie Dom dobry. Kulisy pracy Wielu widzów mówi o tym filmie, że już nigdy nie da rady obejrzeć go po raz drugi. Inni wskazują też na tak mocne sceny, że zapomnieć o nich nie będzie im łatwo. Wojciech Smarzowski po raz kolejny wybrał mocną formę przekazu, jak jednak mówią fani jego twórczości – jest to uzasadnione. Czy tak bardzo, że „Dom dobry” otrzyma Złote Lwy? Dowiemy się już dziś wieczorem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: FPFF Gdynia: Najgłośniejszy debiut tego roku! Filip Zaręba o roli w filmie LARP i skrajnych ocenach wokół serialu 1670. Czy przejmuje się opiniami widzów? Agata Turkot – odtwórczyni głównej roli – opowiedziała nam o tym, czy jest to dla niej projekt wyczekany i jak go niego trafiła. Wskazała też, dlaczego uważa ten film za szczególnie ważny i wyraziła nadzieję, że pomoże on wielu osobom uwikłanym w toksyczne związki. Cała rozmowa na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Sara James rusza w debiutancką trasę koncertową promującą album „Playhouse”
Po sukcesie debiutanckiego albumu „Playhouse” Sara James ogłasza swoją pierwszą trasę koncertową! Młoda artystka, która podbiła serca fanów nie tylko w Polsce, ale i na arenie międzynarodowej, wyrusza w wyjątkową muzyczną podróż po największych miastach kraju. Trasa koncertowa, zatytułowana „Playhouse. The full story…”, rozpocznie się już tej jesieni i obejmie m.in. Warszawę, Kraków, Gdańsk, Poznań i Wrocław. Każdy koncert to nie tylko spotkanie z energetyczną i dojrzałą muzyką z debiutanckiego krążka, ale także oprawa wizualna i emocje, które odzwierciedlają osobisty i artystyczny rozwój Sary. Sara James: album „Playhouse” „Playhouse” to mieszanka nowoczesnego popu, soulu i R&B, która spokojnie mogłaby zostać wydana przez światowej sławy artystów. Album zawiera zarówno przebojowe single, jak i bardziej intymne, poruszające kompozycje – wszystko to zaprezentowane zostanie na żywo w nowych, specjalnie przygotowanych aranżacjach. – Ta trasa to spełnienie mojego marzenia. Chcę dzielić się swoją muzyką z ludźmi, spojrzeć im w oczy i razem z nimi przeżywać te emocje. „Playhouse” to mój świat – teraz zapraszam do niego moich fanów – mówi Sara James. Sara James jest jednym z największych odkryć młodego pokolenia muzyków. Laureatka Eurowizji Junior 2021, finalistka amerykańskiego „America’s Got Talent” oraz zdobywczyni licznych nagród, zachwyca nie tylko wyjątkowym głosem, ale i sceniczną charyzmą. Jej debiutancki album „Playhouse” to wyraz artystycznej dojrzałości i muzycznej odwagi. Harmonogram trasy koncertowej promującej album „Playhouse” Harmonogram trasy „Playhouse. The full story…” 10.10.2025, g. 19:00 – Łódź / Scenografia 24.10.2025, g. 19:00 – Poznań / Blue Note 25.10.2025, g. 19:00 – Zielona Góra / Kawon 4.11.2025, g. 19:00 – Gdańsk / Drizzly Grizzly 23.11.2025, g. 19:00 – Wrocław / Stary Klasztor 30.11.2025, g. 19:00 – Kraków / Forty Kleparz 4.12.2025, g. 19:00 – Warszawa / Palladium Bilety na koncerty, a także bilety meet&greet są już w sprzedaży na www.eventim.pl. Bilet meet&greet zawiera: bilet na wydarzenie, spotkanie z artystką, giftpack oraz early entrance. Organizatorem trasy jest poznańska agencja koncertowa Good Taste Production. Regulamin wydarzenia: www.goodtaste.pl/regulamin ________ Materiał powstał we współpracy z Good Taste Production