Teatr Sabat Małgorzaty Potockiej to jedyny teatr REWIOWY w Polsce!
Warszawa tej wiosny ma jeden adres dla miłośników elegancji i wielkich emocji. Teatr Sabat Małgorzaty Potockiej — jedyny teatr rewiowy w Polsce — zaprasza na wieczory pełne muzyki, tańca i atmosfery, która przenosi widzów do świata prawdziwego show-biznesowego blasku.
W czasach, gdy wszystko dzieje się szybko, Sabat pozostaje miejscem wyjątkowym. Tutaj wieczór zaczyna się już od chwili przekroczenia progu — przy stolikach, w klimatycznych wnętrzach i w atmosferze przedwojennej elegancji. Rewiowe spektakle łączą widowiskową choreografię, muzykę na żywo, zjawiskowe kostiumy i wyjątkową energię artystów, którzy są dosłownie na wyciągnięcie ręki widza. To nie jest zwykłe wyjście do teatru. To doświadczenie, które angażuje wszystkie zmysły. Wiosenny repertuar Sabatu został stworzony z myślą o tych, którzy szukają piękna, lekkości i emocji podanych z klasą. Goście mogą spodziewać się widowiskowych odsłon rewii, nowych aranżacji muzycznych i wieczorów pełnych artystycznego temperamentu. Nie bez powodu Teatr Sabat od lat przyciąga zarówno warszawiaków, jak i turystów z całej Polski — to miejsce, które przypomina, że luksusem staje się dziś czas spędzony naprawdę wyjątkowo. Tej wiosny warto pozwolić sobie na odrobinę magii. Wieczór w Teatrze Sabat to idealny pomysł na randkę, spotkanie z przyjaciółmi albo prezent dla kogoś, kto ceni kulturę w najbardziej eleganckim wydaniu. Bo są miejsca, do których nie przychodzi się tylko na spektakl. Do Sabatu przychodzi się po emocje. Gospodarzem każdego wieczoru jest założycielka teatru – Małgorzata Potocka.
"Przetrwaliśmy trudne lata". Grażyna Torbicka szczerze o swoim najważniejszym życiowym projekcie. W tym roku czeka go okrągły jubileusz
Dla Grażyny Torbickiej Festiwal Dwa Brzegi to coś więcej niż wydarzenie filmowe – to osobisty projekt życia. Dziś, po latach wyzwań i momentach niepewności, nadchodzi jego jubileuszowa, 20. edycja. W rozmowie z Rafałem Kowalskim zdradza, w jakiej kondycji jest festiwal, co przetrwał i czym zaskoczy widzów tego lata.
Nie każdy projekt kulturalny potrafi przetrwać próbę czasu, a jeszcze mniej – wyjść z niej silniejszym. Festiwal Dwa Brzegi, związany nierozerwalnie z Kazimierzem Dolnym, przez lata budował swoją markę wśród miłośników kina i sztuki. Dziś Grażyna Torbicka mówi o nim z dumą, ale i szczerością, nie ukrywając, że droga do jubileuszu nie była łatwa. Festiwal Dwa Brzegi przetrwał trudne chwile. Nadchodzi 20. edycja wydarzenia Były momenty, gdy przyszłość festiwalu nie była oczywista. Problemy finansowe, napięcia organizacyjne i realne ryzyko, że kolejne edycje mogą się nie odbyć – to wszystko na przestrzeni lat stawało się częścią tej historii. Dwa Brzegi, choć artystycznie spełnione, musiały mierzyć się z wyzwaniami, które często pozostają niewidoczne dla widzów. To właśnie wtedy ujawniła się siła zespołu i determinacja Grażyny Torbickiej. Festiwal nie tylko przetrwał, ale zachował swoją wyjątkową tożsamość – miejsce spotkań kina, muzyki i refleksji. Trudne doświadczenia nie złamały projektu, lecz nadały mu nową głębię. Dziś, w obliczu jubileuszu, mają one zupełnie inne znaczenie – są dowodem wytrwałości. Grażyna Torbicka o sile jubileuszu 20. edycji. "Naprawdę piękny" Grażyna Torbicka pojawiła się na okładce najnowszego numeru magazynu VIVA!. W trakcie sesji dziennikarka wzięła udział w formacie "Kula VIVY!", z której wylosowała wiele interesujących pytań. Jedno z nich dotyczyło wydarzenia: Festiwal Dwa Brzegi miał swoje piękne lata, ale też edycje pełne wyzwań. W jakiej jest dziś kondycji? "W tym roku mamy 20. edycję. Fajny jubileusz, naprawdę piękny” – mówi Grażyna Torbicka z wyraźną satysfakcją. W jej głosie słychać nie tylko dumę, ale i pewien rodzaj wzruszenia – bo za tym jubileuszem stoją lata pracy, decyzji i niełatwych momentów. Dziś festiwal wraca w dobrej formie, a jego twórczyni nie ukrywa, że przeszłość była wymagająca. "Także Dwa Brzegi teraz mają się naprawdę dobrze. Było trudno, ale dzięki wytrwałości całego zespołu przetrwaliśmy te trudne lata. Bardzo to nas też wzmocniło i działamy" – podkreśla. Co wydarzy się na 20. edycji Dwóch Brzegów? Program, który łączy kino i muzykę Tegoroczna edycja zapowiada się jako wydarzenie wielowymiarowe. "Startujemy 1 sierpnia, 8 sierpnia jest finał. Oprócz oczywiście spotkań filmowych i premier filmowych, będą w tym roku bardzo ciekawe, bardzo mocne koncerty. I one będą miały związek z sztuką filmową" – zdradza Torbicka. Program jubileuszowej edycji wypełnią wyjątkowe nazwiska i autorskie projekty. "Będzie na pewno Wojtek Mazolewski z Marcinem Dorocińskim w takim kosmicznym projekcie Witkacy. Będzie na pewno Arek Jakubik ze swoim nowym koncertem, nowym takim performance ‘Romeo i Julia żyją’" – wylicza. Nie zabraknie również mocnego akcentu filmowego. "Będzie koncert przygotowywany specjalnie właśnie na tę 20. edycję. Antoni Komasa-Łazarkiewicz i Mary Komasa z muzyką filmową, ale nie tylko" – zapowiada dziennikarka. Szczególne miejsce zajmie także retrospektywa jednego z najważniejszych polskich reżyserów młodego pokolenia: "To będzie miało też bezpośredni związek z retrospektywą, ponieważ przygotowuję retrospektywę Jana Komasy i wszystkich jego sukcesów zagranicznych, które miały miejsce w zeszłym roku i w tym roku”. Całość dopełnia miejsce, które od lat jest nieodłącznym bohaterem festiwalu. "Kazimierz Dolny jest przepięknym miejscem, więc to tak się wszystko składa, że można cudownie spędzić ten czas letni, wakacyjny" – dodaje. I trudno się z tym nie zgodzić – bo Dwa Brzegi to nie tylko program, ale też atmosfera, której nie da się podrobić. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Była królową komedii, ale w życiu prywatnym miała mroczną tajemnicę. Zofia Merle przez całe życie ukrywała prawdę o mężu i córce
Zagrała dziesiątki ról i niemal w każdej błyszczała swoim talentem komediowym. „Zmiennicy", „Alternatywy 4", „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?" - to tylko kilka tytułów, w których stworzyła uwielbiane przez Polaków kreacje. Prywatnie Zofia Merle cieszyła się szczęśliwym małżeństwem z Janem Mayzelem, za którego wyszła, gdy miała 45 lat. Dopiero po jej śmierci wyszło na jaw, że to był jej drugi mąż. O pierwszym mężu nigdy nie wspominała, podobnie jak o córce, którą z nim miała.
Zofia Merle była znaną i lubianą przez wszystkich aktorką, znaną przede wszystkim z jej ról w serialu „Klan” czy „Na dobre i na złe” oraz w kultowym dziś filmie „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz”. Widzowie cenili ją za poczucie humoru, uśmiech i niezwykłą zdolność do tego, by nawet z roli epizodycznej zrobić perełkę. Aktorka, która urodziła się dokładnie 88 lat temu, niechętnie dzieliła się opowieściami o swoim życiu prywatnym. Po jej śmierci w grudniu 2023 roku okazało się, że miała powód. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 12.06.2024 r.] Zofia Merle miała innego męża przed Janem Mayzelem W wywiadach powtarzała, że była panną przez aż 45 lat, dopóki nie wyszła za mąż za Jana Mayzela. Prawda była jednak zupełnie inna: zanim stała się rozpoznawalną aktorką stanęła na ślubnym kobiercu z kolegą z teatru. Przez całe życie Zofia Merle ukrywała jednak ten fakt. Co więcej, ukrywała też to, że syn, którego miała z Janem Mayzelem, nie był jej pierwszym dzieckiem. Tę tajemnicę chciała zabrać ze sobą do grobu... Przyszła aktorka poznała mężczyznę tuż po maturze, gdy dołączyła do Studenckiego Teatru Satyryków. Chociaż Zofia Merle początkowo nie planowała rozkręcać kariery w teatrze, spróbowała swoich sił i okazało się, że do aktorstwa ma prawdziwy talent. Wojciech Solarz w książce „STS. Tu wszystko się zaczęło” napisał, że była nie tylko utalentowana, ale także charyzmatyczna i piękna: zachwyciła swoją urodą wszystkich kolegów. „Miała śnieżne zęby i oczy jak gwiazdy. Jej naiwność i zdziwienie były warte wszystkiego” czytamy. Zobacz także: Jego trzecia żona była młodsza od niego o ponad cztery dekady. Ignacy Machowski został ojcem po siedemdziesiątce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9xyHOy-fd7fd19.jpg" width="2291" height="1600" alt="1966. Kadr z filmu "Ktokolwiek wie..." w rezyserii Kazimierza Kutza, n/z Zofia Merle.,Image: 429074750, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Ktokolwiek wie..."" /> Zofia Merle 1966 r. Zofia Merle całe życie ukrywała pierwszego męża i córkę Jak się okazało po latach, w tamtym czasie Zofia Merle zakochała się w jednym z kolegów z teatru. Dziś nie wiadomo, o kogo chodziło: aktorka nigdy nie wymieniła jego imienia, a nawet nie wspomniała o tym związku. Nie jest jasne, czy para w ogóle planowała wspólną przyszłość. Do ślubu ze studentem historii sztuki miał skłonić ją fakt, że... zaszła w ciążę. Aktorka, która zachwyciła wszystkich wcielając się w Jenny w „Operze za trzy grosze”, wystawianej w Teatrze Współczesnym, miała urodzić swoją córkę, a później oddać ją pod opiekę męża. Ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu: nawet wspólne dziecko nie było w stanie scalić ich związku. Od tamtego czasu Zofia Merle nigdy nie wspomniała o tym, że raz już założyła rodzinę. „Z córką łączą ją trudne relacje, o czym nikt, kto je zna, nie chce mówić, nawet anonimowo” pisał Rafał Dajbor w książce „Mój mąż jest z zawodu dyrektorem, czyli Jak u Barei 2”. Czytaj również: Po wielu latach rozstała się z mężem, rozprawia się z plotkami. Katarzyna Zdanowicz wydała oświadczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgXNgg4b-a27dbb5.jpg" width="1806" height="1565" alt="Warszawa, lata szeædziesi¹te. Wystêp Studenckiego Teatru Satyryków. Reprodukcja z albumu wydanego z okazji 10 lecia istnienia STSu, ze zbiorów Archiwum Dokumentacji Artystycznej. Nz m.in. Jacek Fedorowicz (2L), Zofia Merle (C), Stanis³aw Tym (2P), Ryszard Pracz (1P). ma PAP/Reprodukcja Jakub Grelowski" title="Reprodukcja z jubileuszowego albumu" /> NN, Jacek Fedorowicz, Zofia Merle, Stanisław Tym, Ryszard Pracz Ostatnie chwile Zofii Merle Zofia Merle później związała się z innym aktorem, którego poznała w Studenckim Teatrze Satyryków, Janem Mayzlem, który dla niej rozstał się ze swoją pierwszą żoną, Zofią Kucówną. Chociaż para szła razem przez życie przez wiele lat i nawet doczekała się syna, Zofia Merle bardzo długo zastanawiała się, czy chce zostać jego żoną. W końcu 14 lipca 1984 r. zdecydowali się wymienić obrączkami. Od tamtej pory artystka zawsze mówiła o Janie jako o swoim jedynym mężu, puszczając w niepamięć pierwszy, nieudany związek. Niestety Zofię Merle spotkało w życiu jeszcze wiele smutnych wydarzeń. Okazało się, że jej jedyny syn cierpi na raka trzustki. Mężczyzna zmarł przedwcześnie w 2013 r. w wieku zaledwie 42 lat. Osiem lat później aktorka pochowała także swojego męża, Jana Mayzela. Po jego śmierci nie odzyskała już wigoru: sama z resztą zmagała się z chorobą nowotworową. Ostatnie miesiące spędziła w samotności, odcinając się od świata zewnętrznego. Po kilkutygodniowym pobycie w szpitalu zmarła 13 grudnia 2023 r. Jej ciało zostało pochowane zaraz obok męża i syna. Według niepotwierdzonych doniesień organizacją pogrzebu zajęła się jej jedyna krewna — córka, którą przez lata ukrywała przed światem... Sprawdź też: Cudem uniknęła śmierci, ból był nie do zniesienia. Chciała poprosić obsługę o odłączenie maszyny podtrzymującej ją przy życiu Jan Mayzel, Zofia Merle, Warszawa, 04.06.2010 rok Zofia Merle i Jan Mayzel, Warszawa, 08.07.2012 rok
Oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza” w kinie KinoGram
12 lutego br. w kinie KinoGram odbyła się oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza”, dystrybuowanego przez Warner Bros. Entertainment. Wieczór utrzymany był w romantycznym nastroju i eleganckiej oprawie, zgodnej z charakterem historii odtworzonej przez Emerald Fennell.
Wśród zaproszonych gości na miejscu znaleźli się m.in. Paulina Gałązka, Agnieszka Kaczorowska, Joanna Brodzik, Roma Gąsiorowska, Edyta Herbuś, Karolina Malinowska i Oliwer Janiak, Kamila Szczawińska, Maria Jeleniewska, Agata Turkot, Anna Dereszowska, Katarzyna Zielińska oraz Marta Dąbrowska. Wydarzeniu towarzyszyły czerwony dywan, ścianka oraz obecność fotoreporterów i mediów. Po seansie została podana kolacja dla zaproszonych gości, serwowana przez Plated Catering. To jedna z pierwszych tak dużych premier filmowych w tym roku i element konsekwentnie prowadzonej strategii, w ramach której kino rozwija ofertę wydarzeń o wysokim standardzie organizacyjnym. Kameralny charakter przestrzeni, wysoka jakość projekcji oraz dbałość o komfort widzów pozostają stałymi wyróżnikami tego miejsca. Podczas wydarzenia obecni byli partnerzy i sponsorzy: Archicom Collection, Kérastase Paris, Range Rover oraz Plated Catering. KinoGram to butikowe kino w Fabryce Norblina w Warszawie. Kameralna atmosfera, dopracowana przestrzeń z wygodnymi rozkładanymi fotelami oraz wysoki standard projekcji i dźwięku tworzą idealne miejsce, gdzie można spędzić wieczór. Premiera odbyła się w kinie KinoGram w Fabryce Norblina przy ul. Żelaznej 51/53 w Warszawie. PR premiery: Dream Music & PR Materiał promocyjny KinoGram
Jeden plakat, mnóstwo emocji. Grzegorz Myćka został zwycięzcą prestiżowego konkursu dla polskich artystów
Sztuka, emocje i historia zostały zamknięte w jednej pracy. Konkurs na plakat ogłoszony z okazji 70-lecia Totalizatora Sportowego przyciągnął setki artystów. Spośród 1687 nadesłanych prac jury wybrało zwycięski projekt. Jego autorem jest Grzegorz Myćka, grafik i ilustrator, wykładowca w Collegium da Vinci w Poznaniu.
Wyjątkowy konkurs 70 lat swojego istnienia Totalizator Sportowy świętuje z wielką pompą. Jednym z wydarzeń związanych z tym jubileuszem był konkurs na plakat artystyczny, ogłoszony we współpracy ze Stowarzyszeniem Twórców Grafiki Użytkowej. Druga edycja tego ogólnopolskiego wydarzenia spotkała się z rekordowym zainteresowaniem - zgłosiło się 834 artystów, którzy nadesłali aż 1687 projektów. Skala wydarzenia pokazała, jak ważną i żywą formą dialogu między sztuką a komunikacją wizualną pozostaje plakat. Pierwsze miejsce dla Grzegorza Myćki Pod koniec stycznia jury wyłoniło laureatów konkursu. Pierwsze miejsce zdobył Grzegorz Myćka, drugą nagrodę otrzymał Jakub Kamiński, a trzecią Przemysław Hajek. Komisja przyznała również sześć wyróżnień, które trafiły do: Alicji Wolanin, Bartosza Mikołajczyka, Macieja Lewandowskiego, Magdaleny Marchwickiej, Nikodema Pręgowskiego oraz Oli Sowińskiej. Konkurs nie zakończył się wyłącznie na werdykcie jury. W dniach 19–22 stycznia na profilu społecznościowym Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej odbyło się głosowanie publiczności. O zwycięstwie decydowała liczba reakcji oddanych na poszczególne prace, a rywalizacja trwała do samego końca. Nagrodę Publiczności zdobyła Magdalena Marchwicka. Kim jest autor zwycięskiego plakatu Grzegorz Myćka, laureat konkursu na plakat z okazji 70-lecia Totalizatora Sportowego, to artysta, który łączy pasję do grafiki, plakatu i ilustracji z działalnością edukacyjną i społeczną. Pochodzi z Zielonej Góry, jest absolwentem Wydziału Grafiki Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Jego artystyczne dokonania doczekały się wielu prestiżowych wyróżnień, a prace gościły na licznych wystawach zarówno w Polsce, jak i za granicą. Ma w dorobku złoty medal i Grand Prix na Międzynarodowej Wystawy „Satyrykon” w Legnicy, brązowy medal na Międzynarodowym Triennale Plakatu w Toyamie w Japonii czy srebreny medal w Międzynarodowym Przeglądzie Plakatu "Poster Stellars" w New Jersey w USA. Myćka działa nie tylko w przestrzeni plakatu, jego projekty obejmują ilustrację, grafikę warsztatową, projektową oraz krótkie formy animowane. Jako artysta był częścią grupy artystyczno-projektowej BiG Poster, organizującej warsztaty i promującej kulturę plakatu, a także współtworzy kolektyw ilustratorów „Ilu Nas Jest” z Poznania. Angażuje się też w projekty przestrzeni publicznej. Jego murale można oglądać w różnych zakątkach Poznania, a jedno z dzieł jest dedykowane lokalnej historii i powstało we współpracy z mieszkańcami w ramach miejskich inicjatyw artystycznych. Gdy artysta dowiedział się o zwycięstwie w konkursie Totalizatora Sportowego, napisał na Instagramie: „W konkursie na plakat z okazji Jubileuszu 70-lecia Totalizatora Sportowego organizowanego razem ze Stowarzyszeniem Twórców Grafiki Użytkowej komisja wybrała moją pracę jako najlepszą interpretację tematu jubileuszu spośród 1687 przesłanych prac. Powiedzieć, że można na tej liczbie ukruszyć zęby to nic nie powiedzieć (...)”. 70 lat tradycji i plakat jako symbol Konkurs plakatowy to jeden z elementów całorocznych obchodów jubileuszu Totalizatora Sportowego. To także nawiązanie do wieloletniej tradycji spółki. Totalizator Sportowy niemal od początku istnienia współpracował z wybitnymi polskimi grafikami, a plakat przez lata był jedną z kluczowych form komunikacji z odbiorcami. Autorem pierwszego plakatu z 1956 roku, poświęconego działalności spółki, był Konstanty Maria Sopoćko.
Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
Zanim na jaw wyjdą skrywane sekrety, a prawda zacznie przebijać się przez warstwy milczenia, jest Śląsk – surowy, nieoczywisty i pełen tajemnic. W serii „Kryminalny Śląsk” Magdalena Majcher zabiera czytelniczki i czytelników do miejsc, gdzie zbrodnia wyrasta z historii i problemów lokalnego społeczeństwa, a każda ulica ma swoją pamięć. Jej kryminały wciągają od pierwszej strony i zostają w głowie znacznie dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli szukasz mrocznych opowieści z charakternym głównym bohaterem i autentycznym tłem, ta seria może okazać się twoim nowym literackim odkryciem!
Seria „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher to jedna z najbardziej wyrazistych propozycji polskiego kryminału ostatnich lat – cykl, który z powodzeniem łączy wciągającą intrygę z reporterską uważnością i głębokim zakorzenieniem w historii oraz tożsamości regionu. Autorkę, która sama pochodzi ze Śląska, rodzimy region fascynuje swoją wielowymiarowością i niejednoznacznością. To właśnie ten kontekst staje się pełnoprawnym bohaterem serii – mrocznym, autentycznym i przejmująco prawdziwym. „Cała seria Kryminalny Śląsk to są powieści bardzo bliskie mojemu sercu, nie tylko dlatego, że osadziłam akcję w mieście, z którym jestem prywatnie związana, czyli w Katowicach. Ważny jest też dla mnie Borys Dyrda, główny bohater, którego historia jest nierozerwalnie związana z moją” tłumaczy Magdalena Majcher – „Życie prywatne tej postaci – tak, jak i wątki kryminalne – w pewnym stopniu inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami, a konkretnie przeszłością moją i mojej rodziny. To jedne z najbardziej osobistych i najważniejszych dla mnie książek”. Pierwszy tom, „Bajtel”, otwiera cykl historią inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i wprowadza czytelników w świat dziennikarza śledczego Borysa Dyrdy. Majcher pokazuje Śląsk „jakiego już nie ma” – z jego robotniczymi dzielnicami, przemysłową codziennością i społecznymi pęknięciami. Kryminalna zagadka staje się tu pretekstem do opowieści o wykluczeniu, traumach i konsekwencjach przemilczanych tragedii, a surowy realizm sprawia, że historia na długo zostaje w pamięci. Druga część serii, „Frela”, pogłębia zarówno portret głównego bohatera, jak i obraz regionu. W historii o zamordowanej aktorce Majcher z jeszcze większą precyzją łączy fikcję literacką z dokumentalną wrażliwością, pokazując Śląsk widziany oczami jego mieszkańców – pełen sprzeczności, lokalnego języka i nieoczywistych emocji. To kryminał, który nie ucieka od trudnych tematów społecznych, a jednocześnie trzyma w napięciu i konsekwentnie rozwija główną oś fabularną cyklu. Zwieńczeniem trylogii jest nowość „Rechtorka”, której premiera zaplanowana jest na 25 lutego. To coś więcej niż kryminał. To inspirowane prawdziwymi wydarzeniami świadectwo gnębionej przez nauczycielkę nastolatki. Nastolatki, której nikt nie uwierzył, bo w takich sytuacjach słowa dorosłego są warte więcej niż zapewnienia dziecka, a w wyniku zaszczucia łatwo o tragedię. To także historia o bezradności rodziców i nauczycieli wobec systemu, który z zamysłu powinien chronić dziecko. W najnowszej odsłonie Borys Dyrda mierzy się nie tylko z kolejną brutalną zbrodnią, ale także z własnym kryzysem osobistym. Sprawa nauczycielki zamordowanej w jednym z katowickich liceów odsłania kolejne warstwy śląskiej rzeczywistości, a autorka ponownie udowadnia, że potrafi budować napięcie, stawiając na psychologiczną wiarygodność i społeczne tło wydarzeń. „Kryminalny Śląsk” to seria, która wyróżnia się na tle gatunku autentycznością i odwagą w podejmowaniu tematów trudnych, często niewygodnych. Magdalena Majcher nie tylko opowiada o zbrodniach, ale przede wszystkim o ludziach i miejscach naznaczonych historią. To propozycja dla czytelników szukających czegoś więcej niż klasycznej zagadki – literatury zaangażowanej, mocno osadzonej w realiach i pozostawiającej przestrzeń do refleksji długo po odłożeniu książki. Materiał promocyjny GW Foksal
To książka, w której odnajdzie się każda z nas. Warto wejść z nią w nowy rok
Zmagania, upadki, strata, ale też podnoszenie się i sukcesy – to wszystko wpisane jest w życie każdego z nas i tej solidarności doświadczeń można czerpać siłę. Jak znaleźć światełko, kiedy wydaje się, że otacza nas tylko ciemność? Książka „Wolta. Opowieść o kobietach w zmianie” Joanny Gierak-Onoszko jest zapisem drogi wielu silnych, dzielnych kobiet. Niesie nadzieję i jest potężnym dowodem na to, że zawsze, ale to zawsze można coś zrobić.
„Wolta” to nie tylko reportaż o przemianie, lecz także książka o kobiecym odzyskiwaniu własnego głosu. Czasem jest to głos zmieniony przez życiowe doświadczenia, ale wciąż należy do ich właścicielek. Czy w trakcie pracy był taki moment, kiedy szczególnie to poczułaś? Joanna Gierak-Onoszko: To książka o zmianie, w której odnajdzie się każdy i każda, kto kiedykolwiek chciał albo musiał zmienić swój los. Przełom roku to dobry czas na robienie postanowień – kto z nas nie chce zmienić swego życia na lepsze? Kto z nas choć raz nie musiał poradzić sobie z kryzysem? Łatwiej to zrobić, kiedy widzi się swoją sprawczość. Praca nad „Woltą” to także zapis drogi do samej siebie. Oczywiście, wyraźnie czułam tę siłę płynącą z dobywania własnego głosu. Pamiętam dobrze chwile, kiedy te niezwykle poruszające opowieści wybrzmiewały najdonośniej. Paradoksalnie, nie były to momenty wyznań, ale ciszy w naszych rozmowach. Ale nie takich pauz, których byśmy się spodziewali, czyli na przykład momentów odpoczynku, które następowały po najbardziej wymagających opowieściach. Zazwyczaj była to cisza tuż przed tym, kiedy padły te najważniejsze zdania. Taki moment koncentracji, ale też zawahania, zebrania w sobie wszystkich sił. Trochę jak zaczerpnięcie oddechu i spięcie mięśni przed oddaniem skoku. To ważny moment w pracy reportera. Trzeba umieć wytrzymać to milczenie, nie wolno poganiać, nie wolno zagadać. Jak mówi jedna z kobiet w książce, zadaniem lekarza jest wytrzymać milczenie pacjenta. Tak samo myślę o reporterach, dlatego jestem ogromnie wdzięczna bohaterkom „Wolty”, że nie bały się odsłonić i pokazały się w takich momentach. Wszyscy możemy czerpać z tych doświadczeń. Wspólne przechodzenie przez trudności jest mniej straszne. W książce bohaterki mierzą się z bardzo trudnymi uczuciami, m.in. poczuciem winy, wstydu lub lęku — które z tych uczuć najmocniej rezonowało z Tobą jako kobietą, nie tylko jako reporterką? – Chyba wstyd jest tą najbardziej demokratyczną emocją. Dobrze ją tu w Polsce znamy, szczególnie my, kobiety. Mieszka z nami od pokoleń; latami dbały o niego szkoły, instytucje, domy – i te, w których kobiety dorastały, a potem czasem te, które same tworzyły. Na szczęście to się zmienia. Coraz częściej przekonujemy się, że czasy, kiedy byłyśmy śliczne i posłuszne, żeby posłużyć się tytułem porażającego reportażu Mariusza Szczygła – cóż, te czasy coraz częściej są już przeszłe dokonane. Kobiety przekonują się, że wstyd i umniejszanie sobie niepotrzebnie odbiera nam sprawczość, godność i siłę. Uczy nas posłuszeństwa, uległości i ciszy. Nie robić kłopotu, nie zawracać sobą głowy, na wszystko się godzić. Słyszymy: lepiej będzie, jeśli zrobisz to czy to. Dlatego warto zadać sobie pytanie: komu? Komu będzie lepiej? Bohaterki „Wolty” pokazują, że umiały znaleźć w sobie siłę, by te dawne zasady zakwestionować, odrzucić role napisane dla nich cudzą ręką, nie zgodzić się grać dalej kartami, które los wcisnął im do rękawa. Wspaniale było móc obserwować te przemiany. A jakie emocje dominowały w Tobie, kiedy opuszczałaś spotkania z bohaterkami? I czy może musiałaś czasem „przepracować” w sobie poznane historie? Na pewno wychodziłam z tych spotkań zmieniona, poruszona, bo każda z historii jest niezwykłym zapisem ludzkich losów, głęboko humanistycznego doświadczenia. Każdy, kto ma serce, przeżyje te historie w swoim rytmie, ale na pewno ich nie zapomni. Z naszych spotkań wychodziłam zawsze na miękkich nogach, uważnie niosąc w rękach historie, którymi właśnie podzieliły się ze mną bohaterki. Szłam ostrożnie, żeby niczego nie zgubić, nie uszkodzić. Najczęściej od razu siadałam w aucie albo nawet na najbliższej ławce, brałam do ręki zeszyt i notowałam szybko to, czego nie zdążyłam zapisać – impresje, wrażenie, jakieś powidoki z naszych rozmów. Detale, które z każdą minutą mogą uciec z głowy. Aktywne słuchanie to bardzo ciężka, wyczerpująca fizycznie praca. Łatwo zgubić koncentrację, a w reportażu ważne są szczegóły. Nie mogę napisać, co mi się wydawało. Muszę oprzeć się na tym, co widziałam i słyszałam. Czy w którejś z opowieści zobaczyłaś odbicie własnych doświadczeń— coś, co sprawiło, że „Wolta” stała się dla Ciebie tym bardziej osobistą podróżą? Och, wszystkie te rozmowy, na których opiera się książka, to nie były wywiady, lecz dobre spotkania, głębokie i osobiste wymiany myśli. Z każdej z rozmów wychodziłam z poczuciem, że choć jako kobiety jesteśmy tak różne, łączy nas niezwykła wspólnota doświadczeń. Choć bohaterki „Wolty” pochodzą z różnych porządków, ja sama odnajduję się absolutnie w każdej z tych historii. Przy każdym rozdziale mogłam powiedzieć: wiem, jak to jest, choć miałam przecież inaczej. Jednak istnieje uwspólnione doświadczenie przechodzenia przez kryzys oraz szukania oparcia w sobie i w bliskich. Myślę, że to także dlatego, że doświadczenie straty, a także doświadczenie podnoszenia się po kryzysie jest czymś głęboko uniwersalnym. Dotyczy każdego i każdej z nas, chociaż na różnych etapach życia i w różnych odsłonach. Który fragment kobiecej drogi w „Wolcie” uważasz za najbardziej uniwersalny — taki, z którym mogłaby utożsamić się niemal każda kobieta? Chyba ten moment, kiedy daje o sobie znać imperatyw życia. Kiedy w chwilach zwątpienia, w czasach nadciągających zmian i złej pogody, przychodzi gotowość do sprzeciwu i działania wbrew prognozom, czasem nawet wbrew rachunkowi prawdopodobieństwa. Taki moment pojawiał się w każdej z opisywanych przeze mnie historii. Żadna z tych kobiet nie była bezradna, choć stawały w obliczu sytuacji granicznych. To dlatego „Woltę” uważam za reporterski przewodnik po wychodzeniu z ciemności. Co ciekawe, nie zdecydowałam się na wskazanie czytelnikom, w którym momencie dochodzi do tej tytułowej wolty. Być może każdy z nas zobaczy tę zmianę w innym momencie. Być może ten punkt przegięcia zaznaczymy samodzielnie, ta iskra rozbłyśnie w różnych miejscach. Nie zawsze wielka zmiana jest widoczna od razu, czasem to dłuższy proces. Ale to podnoszenie się w kryzysie i negocjowanie nowego życia jest czymś absolutnie uniwersalnym. Każda ze znanych mi kobiet ma za sobą takie doświadczenie. Czasem dotyczy ono życia osobistego: związku, macierzyństwa, walki o dziecko. Czasem zawodowego. Zawsze jednak chodzi o godność, sprawczość i niegasnącą nadzieję. Czy myślisz, że istnieje w ogóle coś takiego jak klucz do kobiecego doświadczenia zmiany? Chodzi o coś, co byłoby wspólne dla nas wszystkich – coś co jest w każdej z nas, chociaż możemy nie zdawać sobie z tego sprawy. W liceum uczyłam się łaciny. Viva znaczy „niech żyje”, od vivere, czyli „żyć”. Radosny okrzyk, afirmacja życia. To właśnie jest klucz do tego doświadczenia zmiany – pragnienie życia. Bliskie jest mi hasło Zofii Nałkowskiej, pisarki znanej też z prokobiecych postulatów. Nałkowska mawiała: chcemy całego życia! Chcemy prawa do edukacji, wolności w życiu osobistym, prawa do decyzji o macierzyństwie, do rozwoju zawodowego. Chcemy pełni życia, bo mamy je jedno. Bohaterki „Wolty” dobitnie pokazują, że w sytuacjach trudnych, krytycznych, wręcz granicznych, też chcą całego życia dla siebie i ukochanych przez siebie ludzi. Walczą o to pazurami, walczą zaciekle i bez końca. Dlatego uważam, że to doświadczenie zmiany, które nas dotyka w sposób uniwersalny, jest możliwe do przejścia dzięki temu imperatywowi, by żyć w najpełniejszym możliwym wymiarze. Czasem taka zmiana jest planowana, wyczekana, a czasem bierze za rękę i nie pyta, czy chcemy iść, jak mówi jedna z bohaterek w książce. Jednak gotowość, by ze zmianą stanąć oko w oko i przeżyć w pełni to doświadczenie, jest moim zdaniem dowodem na istnienie nadziei. Czy praca nad „Woltą” zmieniła zatem Twój sposób patrzenia na kobiecą solidarność, relacje między kobietami? Pisałam tę książkę z miejsca zmiany – silna doświadczeniami, których mnie samej życie nie skąpiło, ale też historiami innych kobiet. Im jestem starsza, tym mocniej te kobiety we mnie istnieją i pracują. Z wiekiem zdaję sobie sprawę z siły tych doświadczeń. Cieszę się, że mogę wybrać, z których chcę skorzystać, a które z ulgą zostawiam za sobą. Ta wspólnota doświadczeń – kryzysu, straty, nadziei, odbudowywania się po pożarze – jest czymś uniwersalnym i bardzo krzepiącym. Czy jest w tym solidarność? Nie zawsze, nie ona mnie zresztą tu pociąga. Jako reporterka szukam raczej mechanizmów, które pozwalają przebrnąć przez mrok i znaleźć w nim nadzieję. To chyba najważniejsze zadanie, jakie stoi przed literaturą non-fiction. Nawet jeśli rzeczywistość bywa trudna, to należy nieustępliwie szukać dobrej drogi, nadziei, tych przynoszących ulgę szczelin istnienia. „Wolta” jest więc zapisem takiej drogi wielu silnych, dzielnych kobiet. Niesie nadzieję i jest potężnym dowodem na to, że zawsze, ale to zawsze można coś zrobić. To ważna lekcja, z którą dobrze wejść w nowy rok. Materiał promocyjny marki GW Foksal
Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Piosenka, która wzruszyła całą Polskę i zdobyła miano hitu dekady, mogła brzmieć zupełnie inaczej. „Dumka na dwa serca” pierwotnie była solowym utworem, który miał wykonać ktoś zupełnie inny. Kulisy jej powstania są pełne niespodzianek, wzruszeń i napięcia godnego scenariusza filmowego.
Nie każda piosenka powstaje z myślą o tym, by stać się legendą. „Dumka na dwa serca”, utwór, który poruszył serca milionów Polaków i zapisał się w historii rodzimej kinematografii, początkowo miał całkiem inne przeznaczenie. Jej tekst nie był pisany dla duetu, tytuł brzmiał zupełnie inaczej, a pierwszą wykonawczynią miała być osoba znana z zupełnie innej działalności. Historia tego hitu to pasjonująca opowieść o niespodziewanych zwrotach akcji, napięciu i magii, która rodzi się, gdy sztuka spotyka emocje. Jak powstała „Dumka na dwa serca” – letnia sesja i inspiracje Lato 1998 roku. Jacek Cygan spotyka się z Krzesimirem Dębskim, który prezentuje mu kilka melodii inspirowanych ukraińskim folklorem. Jedna z nich zostaje wybrana jako główny motyw muzyczny filmu Ogniem i mieczem. Powstaje tekst – pierwotnie zatytułowany „Pieśń Heleny” – który miał być solową piosenką oddającą emocje Heleny Kurcewiczówny, uwięzionej przez Bohuna. Pierwsza wykonawczyni miała być zupełnie inna Wstępne plany zakładały, że piosenkę zaśpiewa Izabella Scorupco – odtwórczyni głównej roli w filmie Jerzego Hoffmana. Sprowadzono ze Szwecji jej singiel, by sprawdzić możliwości wokalne. Scorupco odmówiła jednak udziału, uznając, że nie sprosta wymaganiom. Wtedy zapadła decyzja o przekształceniu utworu w duet dla Edyty Górniak i Mieczysława Szcześniaka. Cygan musiał przerobić tekst, który przyjął roboczy tytuł „Pieśń Heleny i Jana”. Zobacz też: Rzucili publiczność na kolana, nie mieli sobie równych. Później Górniak ze łzami w oczach raz na zawsze pożegnała się z Opolem Nagranie w cieniu presji i zimowej zawieruchy Jesienna sesja nagraniowa w warszawskim studiu S-4 była pełna napięcia. Kompozytor Dębski nie mógł wziąć w niej udziału. Edyta i Mietek ostatecznie nagrywali swoje partie osobno, ponieważ wspólne wykonania nie sprostały oczekiwaniom. "Kiedy są nagrywani razem, przestaje to brzmieć, jakby mieli za dużo energii, która rozsadza mikrofony" — wspominał Jacek Cygan w wywiadzie dla Onetu. Producent Rafał Paczkowski pracował niemal bez wytchnienia, aranżując całość i tworząc unikalny klimat utworu. Pomysł zakończenia piosenki a capella był ostatnim dodatkiem, który zadecydował o jej wyjątkowości. Emocjonalny finał – wzruszenia, łzy i nagrody Decydujące przesłuchanie odbyło się w obecności Jerzego Hoffmana. Po wysłuchaniu nagrania reżyser miał łzy w oczach i ze wzruszeniem powiedział: „Jacku, to jest przepiękne”. Dał twórcom błogosławieństwo i pozwolił na wykorzystanie materiałów filmowych. Piosenka zyskała tytuł „Dumka na dwa serca” – inspirowany literackimi dumkami Słowackiego i Goszczyńskiego. W 2007 roku utwór zdobył tytuł najlepszej piosenki filmowej 50-lecia w plebiscycie magazynu Film. Edyta Górniak i Mietek Szcześniak odebrali Złote Kaczki, wspominając nazwiska twórców. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielka nieobecna w Opolu. To dlatego Rodowicz nie pojawiła się na festiwalu. Ujawniła gorzką prawdę „Dumka” jako hymn pokoleń – od harcerzy po restauracje we Lwowie Historia piosenki to nie tylko jej powstanie, ale też oddziaływanie. Od polskich harcerzy śpiewających ją na obozach na Litwie, po wokalistki w lwowskich restauracjach – „Dumka na dwa serca” na stałe zapisała się w emocjach słuchaczy. Stała się hymnem miłości i nostalgii. W swojej książce Jacek Cygan wspomniał na koniec rozdziału anegdotę, która tylko potwierdza ogromną popularność i zamieszanie, jakie wywołała piosenka artysty na rynku muzycznym. "Na wiosnę 1999 roku na kanwie popularności Dumki na dwa serca zaczęły wychodzić pirackie płyty i kasety, na których często pojawiała się ta piosenka. I oto ktoś przyniósł mi okładkę jednej z takich płyt. Moje zdumione oczy zobaczyły tytuł: Dunka dwa serca ma- E. Górniak i M. Szcześniak! Dunka, nie dumka! Tłumaczę to sobie tym, że ktoś, kto nie znał określenia „ dumka”, myślał, że w to słowo wkradł się błąd literowy. Poprawił je zatem na Dunka- obywatelka Danii. A skoro miał już Dunkę to nie bardzo mu pasowało to dalsze „ na dwa serca.” Słusznie zatem zrobił uprzejmość autorowi i poprawił szyk oraz znaczenie zdania. I jak ja się teraz odwdzięczę". Źródła: Jacek Cygan, „Życie jest piosenką”, Kraków 2014, s. 295–299, zloteprzeboje.pl
Święta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami – czas obdarowywania, wzruszeń i wyjątkowych gestów. Jeśli szukasz prezentu, który naprawdę pozostanie w pamięci, pomyśl o… teatrze. Otwarte bilety Teatru Polonia i OCH-Teatru to elegancki, niecodzienny upominek, który daje pełną swobodę wyboru: bez wskazania spektaklu czy terminu. To obdarowana osoba decyduje, kiedy i na co chce się wybrać – a Ty masz pewność, że prezent będzie trafiony. To doskonała propozycja dla miłośników kultury, ale też dla tych, którzy dopiero odkrywają magię sceny. Sprawdzi się jako prezent dla rodziny, współpracowników, przyjaciół – również tych, którzy mieszkają poza Warszawą, ale planują wizytę w stolicy. W czasie ważności voucherów można wybierać spośród ponad 50 tytułów granych na scenach Teatru Polonia i OCH-Teatru. W repertuarze znajdziemy polską klasykę – m.in. Mąż i żona Aleksandra Fredry z udziałem Marii Dębskiej, Małgorzaty Kożuchowskiej i braci Hycnar, Ożenek czy Zemstę. Są też poruszające dramaty – Aleja Zasłużonych z Krystyną Jandą i Olgierdem Łukaszewiczem czy Sztuka wywiadu z Janem Peszkiem. Nie brakuje komedii: Słoneczni chłopcy z Arturem Barcisiem i Cezarym Żakiem, Lily, Pomoc domowa z plejadą gwiazd czy nowe tytuły, jak Żar z Mają Komorowską, Janem Englertem i Danielem Olbrychskim, oraz Extasy Show z Kamilą Baar i Magdaleną Zawadzką. Silnym akcentem repertuaru są również monodramy – w tym kultowa Biała bluzka, Zapiski z wygnania oraz My Way Krystyny Jandy, Życie pani Pomsel Anny Seniuk czy Na pierwszy rzut oka Marii Seweryn. Nadchodzący sezon zapowiada kolejne premiery. W ofercie znajdziemy bilety otwarte, bilety dla dwojga oraz karnety na wszystkie spektakle. Wszystkie vouchery są starannie zapakowane w eleganckie, metaliczne koperty w kolorach złotym i czerwonym – gotowe, by położyć je pod choinką. Bilety można kupić w kasach OCH-Teatru i Teatru Polonia, a także wygodnie online TUTAJ. Bilety do teatru mogą być udanym prezentem pod choinkę! Podaruj bliskim coś więcej niż rzecz. Podaruj im przeżycie. Podaruj teatr!
Nie tylko hebrajski i jidysz. Moc języków żydowskich w Muzeum POLIN
Nowa wystawa czasowa w Muzeum POLIN to fascynująca opowieść o językach, które przez stulecia towarzyszyły Żydom na całym świecie. Na wystawie można zobaczyć kilkadziesiąt oryginalnych obiektów — w tym babilońską magiczną misę z aramejskimi napisami z II w. n.e. i sefardyjską sukienkę na Torę – z czołowych europejskich muzeów. „Moc słów. O językach żydowskich” to pierwszy tego typu przekrojowy pokaz w Polsce. Wystawa potrwa do 8 czerwca 2026 r.
Od 21 listopada w Muzeum POLIN można zobaczyć nową wystawę czasową „Moc słów. O językach żydowskich”. To interaktywna opowieść o językach, które przez stulecia towarzyszyły Żydom na całym świecie. W jej centrum znajduje się oczywiście hebrajski – język starożytny, święty, ale i współczesny. Nie zabraknie jednak solidnej dawki wiedzy na temat innych, mniej znanych języków – jak jidysz, ladino (judeo-hiszpański), judeo-włoski, judeo-perski, czy judeo-arabski. Ciekawym elementem wystawy jest również część poświęcona związkom języków żydowskich z polszczyzną. Mało kto wie, że po dziś dzień w języku polskim zachowało się wiele jidyszyzmów i hebraizmów, jak choćby: ksywa, bajzel, chawira, bachor, git czy fanaberia. „Moc słów” to wyjątkowa okazja, aby odkryć wielokulturowe echa w naszych codziennych rozmowach. Jak podkreśla dyrektor Muzeum, Zygmunt Stępiński, jest to prawdopodobnie pierwsza ekspozycja prezentująca polskiej publiczności zagadnienie języków żydowskich. Na wystawie można zobaczyć kilkadziesiąt oryginalnych obiektów, związanych z poszczególnymi rozdziałami długiej historii języków żydowskich m.in. żydowskie stele (płyty) nagrobne z greckimi epitafiami (I w. p.n.e.), babilońska magiczna misa z aramejskimi napisami (II w. n.e.), sefardyjska sukienka na Torę (XVII w.), liczne hebrajskie amulety (XIX-XX w.) czy iluminowany hebrajski modlitewnik (XIV w.). Eksponaty pochodzą nie tylko ze zbiorów Muzeum POLIN, ale także m.in.: Muzeum Żydowskiego w Pradze, Muzeum Żydowskiego w Rzymie czy Archiwum Bauhausu w Berlinie. Na wystawie nie zabraknie również sztuki współczesnej – wyjątkowych dzieł w wykonaniu żydowskich artystów i artystek. „Język stanowi klucz do zrozumienia żydowskiej kultury: jej starożytnych korzeni, religii i obrzędowości, diaspory i migracji, wreszcie emancypacji, modernizacji, narodowego odrodzenia” – podsumowuje kuratorka wystawy, dr Tamara Sztyma. Wystawę „Moc Słów. O językach żydowskich” będzie można oglądać do 8 czerwca 2026 w Muzeum POLIN.
Niesamowity spektakl o kobiecej sile i pamięci. „Tkanki tożsamości” już w grudniu!
„Tkanki tożsamości” to artystyczny projekt oparty na kobiecym doświadczeniu, pamięci i sile. Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia w Hashtag Lab w Warszawie. Wystąpią Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska, a za choreografię odpowiadają m.in. Marta Jarnuszkiewicz i Bartłomiej Zajkowski.
„Tkanki tożsamości” to więcej niż spektakl – to artystyczny manifest. To głęboka, poruszająca opowieść o kobiecej historii, zakorzenionej w doświadczeniach przemocy, nierówności i milczenia. To opowieść, która rozgrywa się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w ciele – w geście, w spojrzeniu, w ruchu. Projekt ukazuje, jak to, co niewypowiedziane, odciska piętno na kolejnych pokoleniach kobiet. Kiedy i gdzie? Premiera w sercu Warszawy Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia o godzinie 19:00 w przestrzeni Hashtag Lab w Warszawie. To miejsce, znane z promowania eksperymentalnych i społecznie zaangażowanych projektów artystycznych, staje się sceną dla jednego z najbardziej poruszających wydarzeń tej zimy. Kobiety, które tworzą nowe narracje W spektaklu występują Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska – artystki, które swoim ruchem i obecnością przenoszą widza w świat kobiecej pamięci. Za choreografię odpowiadają wspólnie Liwia Bargieł-Kiełbowicz, Patrycja Grzywińska i Marta Jarnuszkiewicz. W ich pracy widać autentyczność i głębokie zakorzenienie w temacie. Warstwę dźwiękową spektaklu stworzył Bartłomiej Zajkowski, oprawą wizualną zajęła się Marta Jarnuszkiewicz, a konsultacje merytoryczne prowadziła Weronika Morawiec. Całość wyprodukowała Zofia Zajkowska, a projekt zrealizowano dzięki wsparciu m.st. Warszawy i partnerstwu instytucji takich jak Hashtag Lab, Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza oraz Open Studio Komuna Warszawa. Dziedziczenie bólu, budowanie siły „Tkanki tożsamości” stawiają ważne pytanie: czy można uwolnić się od dziedziczonego cierpienia? Twórczynie nie dają prostych odpowiedzi. Pokazują natomiast, że świadomość przeszłości może stać się źródłem siły. Mówią o tym, że choć nie da się wymazać historii, można na jej fundamentach budować coś nowego – lekkość, sprawczość, autentyczność. Spektakl zestawia ze sobą dwa światy – ciężar pokoleń i nowe kobiece doświadczenie. To projekt pełen nadziei, że z bólu może narodzić się wolność, a z traumy – siła do zmiany. Jak podkreślają twórczynie, walka o równość toczy się nie tylko na poziomie społecznym, ale także wewnętrznym – to proces, który zaczyna się w ciele. Dlaczego warto zobaczyć ten spektakl? „Tkanki tożsamości” to wydarzenie dla każdego, kto interesuje się sztuką zaangażowaną społecznie, performansem i kobiecym głosem we współczesnym teatrze. To spektakl, który nie tylko porusza, ale i daje przestrzeń do refleksji – o historii, o sobie, o świecie.
Plebiscyt VIVA! PEOPLE POWER 2025. Kto został nominowany?
To już druga edycja wyjątkowego plebiscytu VIVA! People Power 2025. Ma on na celu pokazywanie wyjątkowych ludzi, którzy swoimi dokonaniami podbijają świat. Ma też misję opowiadania niezwykłych historii o ludziach, prowadzenia rozmów, które poruszają emocje, wspierania idei i zdarzeń, które definiują nasze czasy.
VIVA! PEOPLE POWER 2025 to nagrody w 8 kategoriach przyznawane inspirującym ludziom, którzy w ciągu minionego roku zaskoczyli nas swoim wyjątkowym działaniem, odnieśli spektakularny sukces, dokonali rzeczy niezwykłych, sprawili, że świat jest ciekawszy i lepszy. Chcemy, aby nagrody trafiły do wyróżniających się w różnych dziedzinach ludzi. Do twórców, artystów, filantropów, biznesmenów, sportowców, do autorów ciekawych inicjatyw, którzy nadają kierunek, wyprzedzają trendy, robią rzeczy niezwykłe. VIVA! PEOPLE POWER 2025 chce doceniać oryginalne inicjatywy, spektakularne sukcesy, ale i debiutantów, których „nowy głos” może być wyznacznikiem przyszłości. Laureatów poznamy 3 grudnia 2025 podczas uroczystej gali wręczenia nagród, która transmitowana będzie w stacji TVN. Oto nazwiska nominowanych w tegorocznej edycji plebiscytu: CZŁOWIEK DLA CZŁOWIEKA Agata Młynarska Od 35 lat działa charytatywnie. Współtwórczyni WOŚP, laureatka Orderu Uśmiechu i założycielka Fundacji „Zdrowie bez tabu”, która daje głos pacjentom z chorobami przewlekłymi. Swoje doświadczenia zamieniła w pomoc innym. Siostra Małgorzata Chmielewska Mówi: „Zawsze powtarzam, że Bóg stawia przed nami proroków. Czasem są to dzieci…”. Przełożona Wspólnoty „Chleb Życia” od lat wytrwale wspiera ludzi w sytuacjach kryzysowych, zwłaszcza dzieci. Bogna Sworowska Jej motto: „Na twoje życie nigdy nie jest za późno” inspiruje kobiety. Modelka, bizneswoman, po 30 latach triumfalnie wróciła na wybiegi. Udowadnia i uczy kobiety, że w każdym wieku można wyglądać pięknie i mieć przyszłość. SUKCES ROKU Jan Komasa Po pięciu latach reżyser nominowany w 2020 roku do Oscara wraca dwoma fantastycznymi filmami – hollywoodzką produkcją „Rocznica” (polska premiera 17 listopada) i polsko-brytyjskim „Dobrym chłopcem” (premiera w Polsce w przyszłym roku). Iga Świątek Pierwsza Polka, która wygrała najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie – Wimbledon. „Absolutna dominatorka”, donosiły media. Powołała też „Iga Świątek Foundation”, wspierającą młodych sportowców. Eliza Kącka Jej książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” (Karakter) uhonorowano Nagrodą NIKE 2025 i Nagrodą Publiczności. Autorka, matka wychowująca córkę w spektrum autyzmu, snuje opowieść o ich dwuosobowym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności. Człowiek dla sztuki Agnieszka Holland Jej film „Franz Kafka” został polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Reżyserka od lat konsekwentnie realizuje swoje artystyczne wizje, ma odwagę mówić, co myśli. Eryk Kulm To nazwisko znają dzisiaj wszyscy. Hipnotyzujący w roli Chopina w filmie „Chopin, Chopin!”, mówił w wywiadzie dla VIVY!: „Wszystko w moim życiu złożyło się tak, żeby zagrać właśnie Fryderyka Chopina”. Małgorzata Kożuchowska Ma na koncie wiele wyrazistych teatralnych, filmowych i serialowych ról. Od lat nas zaskakuje i zachwyca nowymi wcieleniami. Ostatnio fenomenalna w serialu „Aniela”. Nie boi się wyzwań i ryzyka. Człowiek dla planety Magda Łucyan „Jak blisko klimatycznej katastrofy jesteśmy? I co możemy zrobić, by ją powstrzymać?”, pyta reporterka „Faktów” TVN, autorka programów i podcastu o zmianach klimatu – „Rozmowy o końcu świata”. Karolina Kuszlewicz Adwokatka, obrończyni praw zwierząt. Pisze bloga i nagrywa podcast „Kuszlewicz w imieniu” – dla ludzi, którym zależy na zwierzętach i przyrodzie. Walczy, by sprawiedliwość wobec innych gatunków stała się normą. Sławosz Uznański--Wiśniewski Inżynier, astronauta, drugi Polak w kosmosie. Idol młodzieży. Podczas Expo w Osace połączył się na lekcję fizyki z ponad 43 000 uczniów i nauczycieli z całego świata. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przeznaczył aż 20 procent czasu na działania edukacyjne. Nowy głos Iga Lis Jej debiutancki dokument „Bałtyk” zdobył nagrody na wielu festiwalach filmowych. Obraz urzekał pięknymi, realistycznymi zdjęciami, szacunkiem dla bohaterów i słodko-gorzkim klimatem. Kamila Urzędowska Naturalność, wrażliwość, wielki aktorski potencjał. I niezwykła zdolność do wcielania się w role. Jej Jagna w „Chłopach” stała się dzięki niej postacią wielowymiarową. Wierzymy, że taka też będzie jej Izabela Łęcka w nowej ekranizacji „Lalki”. Kornelia Wieczorek Ma 17 lat i zmienia świat nauki! Amerykański magazyn „Time” umieścił ją na liście Girls of the Year 2025 – zestawieniu 10 młodych liderek, które „inspirują społeczności z całego świata”. Wizjoner Magda Butrym Jako jedyna Polka znalazła się na tegorocznej liście portalu Business of Fashion –BoF 500, najbardziej wpływowych ludzi kształtujących modowe globalne trendy. Projektantka swoją wizją podbija świat. Mikołaj „Bagi” Bagiński Popularny influencer, założyciel projektu Dre$$code. Jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli młodego pokolenia w internecie. W tym roku trafił na listę 30 Under 30 magazynu „Forbes”. Anja Rubik Supermodelka, działaczka. Jej fundacja SEXEDPL współtworzyła aplikację HomeGirl. Aplikacja jest odpowiedzią na coraz powszechniejszy problem przemocy seksualnej wobec kobiet podczas powrotów do domu, tam, gdzie zawodzą tradycyjne systemy. Człowiek w sieci Małgorzata Ohme Psycholożka, dziennikarka. Jej wspierający kobiety kanał na YouTubie Gosia Ohme to miejsce, „w którym psychologia, emocje i relacje łączą się w inspirującą całość”. Prowadzi podcasty: „Life No Makeup”, „Rozmowy o zdrowym życiu”, a jej „Kafka 15” to społeczny fenomen. Adam Mirek Doktor inżynierii biomedycznej, autor książek. Popularyzator nauki i laureat nagrody Bestsellery Empiku. Jako pierwszy Polak trafił na prestiżową listę The Discover List platformy TikTok. Łączy wiedzę naukową z nowoczesnymi formami komunikacji i edukacji. Maja Michalak Historyczka sztuki, edukatorka. Jej podcast „Sztuka Poza Ramami”, w którym rozmawia z najważniejszymi ludźmi ze świata sztuki, bije rekordy popularności. Ma misję uświadamiania ludziom, że sztuka jest dla wszystkich. Wydarzenie roku Koncert Natalii Kukulskiej na Expo 2025 Natalia Kukulska wystąpiła w Japonii podczas Światowej Wystawy Expo Osaka 2025. Na wypełnionej po brzegi arenie Matsuri rozbrzmiał niezwykły koncert „Czułe struny” – pierwsza na świecie poetycka i symfoniczna interpretacja twórczości Fryderyka Chopina. Artystce towarzyszyła Orkiestra Filharmonii Narodowej. Wystawa Andy’ego Warhola O geniuszu jednego z współtwórców pop-artu możemy się przekonać na wystawie w Pop Culture Gallery w Starym Browarze w Poznaniu, gdzie zaprezentowano bogaty wybór jego dzieł i materiałów z prywatnych oraz instytucjonalnych kolekcji. Konkurs Chopinowski Dziś internet rozbrzmiewa nie tylko przebojami Taylor Swift, ale także nokturnami i etiudami Chopina. Wszystko dzięki jednemu z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów pianistycznych na świecie – Konkursowi Chopinowskiemu.
JAGODZIŃSKI – WOŁEK to wyjątkowy projekt płytowo/koncertowy będący owocem artystycznego spotkania dwóch wybitnych postaci polskiej kultury – pianisty jazzowego, akordeonisty, aranżera i kompozytora Andrzeja Jagodzińskiego oraz poety, malarza i autora tekstów Jana Wołka.
To projekt łączący jazz z literaturą, refleksję z brzmieniem najwyższej próby. Na płycie usłyszymy kompozycje Andrzeja Jagodzińskiego do tekstów Jana Wołka (wyjątkami są utwory: Jasmin Lady, skomponowany przez Zbyszka Namysłowskiego, oraz Bezdźwięczni, który powstał na podstawie fragmentu z opery Georges'a Bizet 'a "Poławiacze pereł" ), interpretowane przez znakomitych artystów polskiej sceny jazzowej.To muzyka, która porusza, inspiruje i zostaje ze słuchaczem na długo – pełna energii, emocji, a teksty pełne są poetyckiej głębi. View oEmbed on the source website Wykonawcy: Andrzej Jagodziński – fortepian, Agnieszka Wilczyńska – wokal, Robert Majewski – trąbka, flugelhorn, Adam Cegielski – kontrabas, Czesław „Mały” Bartkowski – perkusja. W rozszerzonej wersji występują: Henryk Miśkiewicz – saksofon altowy i sopranowy, klarnet basowy, oraz Jacek Namysłowski – puzon, saksofon sopraninowy. Każdy z artystów jest wielką osobowością artystyczną o bogatym dorobku i wyjątkowej wrażliwości muzycznej. Wspólnie tworzą kameralną, ale pełną ekspresji atmosferę, w której słowo i muzyka współistnieją na równych prawach.
„Zjem go całego!” – Basia Kurdej-Szatan o świętach, rodzinie i nowym filmie „Piernikowe serce”
Blask choinki, cynamon i bożonarodzeniowe cuda. Aktorka Basia Kurdej-Szatan zdradza, jakie są jej ulubione świąteczne tradycje i zaprasza na film „Piernikowe serce”, który w listopadzie trafi do kin. Na ekranie zobaczymy pełną emocji opowieść o relacjach i miłości, z klimatycznym Toruniem w tle.
Dla Basi Kurdej-Szatan najważniejszym elementem świąt jest czas spędzony z rodziną. Jak sama przyznaje, to bycie razem tworzy prawdziwą magię Bożego Narodzenia. Od lat kultywuje również tradycję wkładania orzeszka do jednego z pierogów z kapustą i grzybami – ten, kto go znajdzie, ma mieć szczęście przez cały rok. A jakie smaki mają jej święta? Rodzina, pierogi i skarpety – święta Basi Kurdej-Szatan W domu Basi dobry humor to podstawa. Od lat rodzinną tradycją jest wkładanie orzeszka do jednego z pierogów z kapustą i grzybami — ten, kto na niego trafi, może liczyć na szczęście przez cały rok. Jeśli chodzi o prezenty, Mikołaj odwiedza wyłącznie dzieci. Dorośli symbolicznie obdarowują się skarpetami, a pieniądze, które mogliby przeznaczyć na upominki, trafiają na cele charytatywne. Jedną z ulubionych świątecznych atrakcji jest konkurs na najzabawniejsze skarpety. Uczestnicy prezentują je po kolacji wigilijnej, a dzieci wcielają się w rolę jury i wybierają zwycięzcę. W zeszłym roku wygrała teściowa Małgosia, czym zasłużyła sobie na ogromne brawa. Trzeba przyznać, że to wesoła zabawa, która wprowadza w świąteczny klimat. A jakie smaki królują w kuchni? Poza pierogami, na stole nie może zabraknąć tradycyjnego barszczu z uszkami. Całości dopełnia zapach pierników, który nieodłącznie kojarzy się jej z domowym ciepłem i przygotowaniami do Bożego Narodzenia. A skoro mowa o słodkościach… „Piernikowe serce” – świąteczna komedia już od 28.11 w kinach „Piernikowe serce” – pełna emocji, ciepła i humoru opowieść, której akcja rozgrywa się w magicznie przystrojonym Toruniu. To właśnie tam splatają się losy kilku rodzin, dla których święta stają się szansą na pojednanie, spełnienie marzeń i nowe początki. Jednymi z głównych bohaterów są Samanta i Paweł – temperamentni sąsiedzi, którzy wnoszą do historii mnóstwo energii i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Samantę gra Basia Kurdej-Szatan. Jej postać to kobieta o silnym charakterze, która decyduje się porzucić dotychczasową pracę i zostać influencerką, by żyć na własnych zasadach. W roli jej męża pojawia się Piotr Głowacki. Ich relacja nie należy do najłatwiejszych, ale to związek pełen miłości, choć niepozbawiony napięć. Toruń – miasto pierników i zimowej magii Zdjęcia do „Piernikowego serca” kręcono w zimowym Toruniu, którego zabytkowa sceneria stworzyła idealne tło dla świątecznej opowieści. Jak mówi Kurdej-Szatan, miasto w świątecznej odsłonie wygląda jak z bajki: ulice pełne światełek, pachnące pierniki i wyjątkowy klimat sprawiają, że trudno o lepsze miejsce do opowiedzenia takiej historii. Dla aktorki Toruń ma również osobiste znaczenie – w ramach swojej działalności charytatywnej zabrała na plan zdjęciowy dzieci z domu dziecka, które mogły poczuć się jak część filmowego świata. Jak dodaje aktorka, dla wielu z nich była to pierwsza taka przygoda, która miała ogromną wartość i zostawiła ciepłe wspomnienia. „Piernikowe serce” to film, który niesie ze sobą jasny przekaz: nawet jeśli życie się komplikuje, święta potrafią wszystko poskładać na nowo. To historia o drugich szansach, rodzinnych więzach i miłości, która potrafi przetrwać niejeden kryzys. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat świątecznej premiery filmu „Piernikowe serce”? Obejrzyj wideo! Materiał promocyjny marki
Wybierz się w Tatry na set jetting i odkryj miejsca, które znasz z kultowych filmów i seriali
Pełen emocji i magii świat kina połączył się z surowym pięknem gór. W sercu polskich Tatr i malowniczym Zakopanem wybrzmiały sceny kultowych filmów i to nie tylko polskich. Przemierzamy Dolinę Chochołowską, Dolinę Kościeliską, Polanę Płazówka i inne miejsca, które stały się tłem ekranowych historii. Przyłącz się do filmowego spaceru po Tatrach i Podhalu!
Coraz więcej osób wybiera kierunki podróży inspirowane filmami i serialami. Ten trend nazywa się set-jetting i polega na odwiedzaniu miejsc znanych z planów zdjęciowych. Fani kultowych produkcji chcą stanąć tam, gdzie ich ulubieni bohaterowie, czy to na tle majestatycznych Tatr, czy w magicznych zakątkach Zakopanego. Set-jetting łączy miłość do kina z pasją odkrywania, to podróż śladami emocji, historii i niezwykłych ujęć, które przenoszą nas z fotela w sali kinowej wprost na górskie szlaki. Tatry i Podhale jako wymarzone plenery filmowe Tatry i Podhale od dziesięcioleci przyciągają twórców filmowych swoim wyjątkowym klimatem i zapierającymi dech krajobrazami. Naturalne światło, majestatyczne szczyty, doliny i sielskie polany sprawiają, że to jeden z najpiękniejszych planów filmowych w Polsce. To właśnie tu powstawały sceny znanych filmów i seriali, które pokazały Tatry z nowej, twórczej perspektywy. Lokalne plenery często były integralną częścią historii i klimatu opowieści filmowych. Jakie miejsca najczęściej pojawiają się na dużym i małym ekranie? Najbardziej znane miejsca z filmowych kadrów Dolina Chochołowska, największa i jedna z najpiękniejszych dolin w polskich Tatrach, była tłem dla wielu produkcji filmowych, jedną z nich był słynny „Potop” z 1974 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. W tej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza dolina odegrała rolę przestrzeni bitewnej. Jej szerokie, dzikie tereny doskonale oddawały brutalność i bezwzględność XVII-wiecznych potyczek. Dzięki charakterystycznym świerkom, halom i naturalnym przejściom skalnym miejsce to nadawało się idealnie do realizacji widowiskowych scen batalistycznych, w których udział brały dziesiątki statystów, konie i działa pirotechniczne. Dolina Kościeliska znana jest z bardziej romantycznych i dramatycznych ujęć. Jej kręte ścieżki, wapienne turnie i głębokie wąwozy zagrały w filmie „Trędowata” z 1976 roku, adaptacji powieści Heleny Mniszkówny. Dolina stworzyła melancholijne i nastrojowe tło dla historii tragicznej miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego. To właśnie tu rozgrywały się kluczowe sceny, w których przyroda podkreślała emocje bohaterów , od dramatycznych decyzji po subtelne momenty okazywanych uczuć. Nie można też pominąć serialowej wersji „Janosika” z lat 70., gdzie Dolina Kościeliska została wykorzystana jako naturalna sceneria do życia góralskiej bandy. Jej dzikość i trudno dostępne rejony doskonale wpisywały się w opowieść o legendarnym bohaterze ludowym, który przemierzał góry, wymierzając sprawiedliwość według własnego kodeksu. Polana Płazówka to miejsce doskonale znane miłośnikom filmu „Panna z mokrą głową” z 1994 roku, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Jej rozległe łąki i widok na Tatry stworzyły przestrzeń idealną dla przeżycia filmowej przygody. To właśnie tam kręcono sceny, w których główna bohaterka, Irenka, przeżywała pierwsze fascynacje, wzloty i konflikty. Tatrzańskie plenery w polskich serialach Wśród filmowych lokalizacji w Tatrach warto również wymienić Dolinę Strążyską, która pojawiła się w serialu „Szpilki na Giewoncie”. To właśnie tam, u podnóża Giewontu, kręcono sceny ukazujące kontrast między wielkomiejskim stylem życia a lokalną, góralską społecznością. Serialowa bohaterka, warszawianka trafiająca do Zakopanego, przechodziła wewnętrzną przemianę na tle surowych, lecz pięknych tatrzańskich krajobrazów. Dolina Strążyska, porośnięta świerkami i z charakterystycznym widokiem na Giewont, stanowiła idealną scenerię dla tej opowieści. Z kolei w serialu „Śleboda” twórcy sięgnęli po jeszcze inne lokalizacje. Zdjęcia realizowano nie tylko w okolicach Zakopanego, ale również na górskich szlakach po obu stronach granicy polsko-słowackiej. W serialu obecne są ujęcia z Kasprowego Wierchu i tatrzańskich dolin, co wzmacnia klimat tajemnicy i osadzenia historii w realiach podhalańskiej tradycji. Trudny teren i górskie warunki były nie tylko tłem, ale też tworzyły filmowe napięcia. Tatry pojawiły się również w filmie „Biała Odwaga”, gdzie odegrały rolę wręcz pierwszoplanową. Zdjęcia realizowano m.in. przy Morskim Oku, Czarnym Stawie pod Rysami, na Kazalnicy Mięguszowieckiej i Mięguszowieckim Szczycie Wielkim. Filmowy przekaz opierał się na ekstremalnym realizmie. Sceny wspinaczkowe i dramatyczne odbywały się na prawdziwych, wymagających ścianach górskich. Twórcy zrezygnowali z efektów specjalnych, dzięki czemu Tatry nabrały w tej produkcji wymiaru nie tylko wizualnego, ale i emocjonalnego, były niemym, ale silnym bohaterem historii. Zakopane i okolice w polskim kinie Zakopane od lat oczarowuje nie tylko turystów, ale i filmowców, którzy z zachwytem sięgają po jego unikalny klimat. To właśnie tutaj rozgrywały się losy bohaterów popularnego filmu „Nigdy w życiu!” z 2004 roku. Widzowie z pewnością pamiętają sceny, w których główna bohaterka, szukając nowego początku, trafia w góry, gdzie krajobrazy Tatr towarzyszą jej osobistej metamorfozie. W 2016 roku miasto pojawiło się również w filmie „Tancerz”, inspirowanym postacią słynnego baletmistrza Vaslava Nijinsky'ego. Tym razem Zakopane zagrało rolę artystycznej przystani, miejsca pełnego natchnienia, emocji i twórczych napięć, które doskonale oddały dramatyczną naturę bohaterów. Górskie otoczenie, połączone z bohemą artystyczną, stworzyło wyjątkowy klimat jednocześnie nostalgiczny i poruszający. Bollywood i zagraniczne produkcje w Tatrach Jednym z najbardziej nietypowych przypadków wykorzystania Tatr w filmie była produkcja „Fanaa” z 2006 roku. Popularny bollywoodzki melodramat z Kajol i Aamirem Khanem udawał w polskich Tatrach… indyjski Kaszmir. Zdjęcia kręcono w Dolinie Chochołowskiej i okolicach, a krajobraz zimowych Tatr miał imitować zaśnieżone Himalaje. To wydarzenie było głośne również medialnie. Ekipa filmowa wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród turystów i mieszkańców.
O sile kobiet i drapieżnikach w ludzkiej skórze
Izabela Janiszewska, autorka bestsellerowych thrillerów psychologicznych, w najnowszej książce „Nieznajomi” zabiera czytelników do świata, w którym codzienność skrywa mrok, a największe zagrożenia potrafią kryć się za najcieplejszym uśmiechem. W szczerej rozmowie opowiada o sile kobiet, empatii, drapieżnikach w ludzkiej skórze i o tym, dlaczego nawet w mroku warto wciąż szukać światła. Twoja nowa książka „Nieznajomi” zaczyna się od mocnej, niemal filmowej sceny. Czy to od emocji, obrazu, czy może pytania o ludzką naturę zaczyna się dla Ciebie każda historia? Każda opowieść zaczyna się w zupełnie innym miejscu. Czasem od bohatera, innym razem od prawdziwej historii, która uwiera i nie daje zasnąć, a niekiedy od myśli czy refleksji i chęci zrozumienia tego, skąd w człowieku bierze się zło. W dedykacji napisałaś: „Kobietom, by uważały na siebie w świecie pełnym drapieżników” – to brzmi jak ostrzeżenie, ale i manifest. Co chciałaś przekazać kobietom, które sięgną po tę książkę? W jednej ze scen w „Nieznajomych” nawiązuję do słynnego zdjęcia niemiecko-australijskiego artysty Helmuta Newtona zatytułowanego „Krokodyl pożerający balerinę”. Ta fotografia w pełni oddaje to, o czym jest książka, o pięknych i kruchych istotach, które wpadają w sidła bestii. Pisałam tę historię z myślą o tym, by ustrzec kobiety przed takim losem i by żadna z nich nie została pożarta przez przyczajone wokół drapieżniki. Ludzie od wieków boją się lwów i tygrysów, ale często zapominają, że to człowiek potrafi być najgroźniejszym, a przy tym najbardziej nieprzewidywalnym drapieżnikiem. W „Nieznajomych” codzienność staje się niepokojąca – dom, relacja, sąsiedztwo. Czy chciałaś pokazać, że największe zagrożenia często rodzą się tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej? Jeden z popularnych autorów kryminałów, Mieczysław Gorzka, powiedział, że dla niego ta książka to opowieść o potworach, ale nie takich z horrorów, z zębami ociekającymi krwią, przerażających wyglądem czy wydających straszne odgłosy. „Nieznajomi” to książka o potworach, które mają miłe, sympatyczne twarze, są uprzejme, mówią nam dzień dobry, mijają się z nami na ulicy, głaszczą nasze dziecko albo piją z nami herbatę. Nie uważam, by największe zagrożenia czyhały na nas tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej, ale jestem przekonana, że jeśli spotkają nas właśnie w tej bezpiecznej przestrzeni, to wywołują o wiele większy wstrząs, bo zupełnie się ich nie spodziewamy. Chcemy wierzyć, że potrafimy odróżnić dobro od zła i w porę umknąć przed tym ostatnim, ale zapominamy, że potworność wcale nie musi mieć brzydkiej twarzy. Często to za najmilszymi obliczami kryją się najstraszniejsze intencje. Twoje bohaterki są zranione, ale nie bezbronne. Czy właśnie w zdolności podnoszenia się po upadku widzisz prawdziwą kobiecą siłę? Zdecydowanie tak. Wierzę, że ogromną częścią siły jest zdolność przyznania się do tego, że ma się również słabości. Moje bohaterki nie są idealne, zdarza się im błądzić, podejmować niewłaściwe decyzje, ale jednocześnie mają w sobie moc, by przyznawać się do tych porażek, wyciągać z nich wnioski i z wiarą w siebie iść dalej przez życie, mądrzejsze o zdobyte doświadczenia. Wszyscy w życiu się potykamy, ale to sposób, w jaki podniesiemy się z tych upadków, decyduje o tym, kim ostatecznie się staniemy. Może dlatego serwuję kobietom w moich książkach tak wiele wyzwań, bo staram się je zahartować i przygotować na niespodzianki losu. W Twoich książkach przemoc bywa ukryta pod pozorami normalności. Jak to jest przez miesiące wchodzić w ten mrok i jednocześnie nie stracić wiary w człowieka? Kiedy piszę, jestem w pełni skupiona na procesie twórczym. Liczy się dla mnie utrzymanie dramaturgii, budowanie napięcia i intrygujące rozwijanie historii. Wiem, że tekst, który wystukuję na klawiaturze, jest fikcją, że to nie dzieje się naprawdę i dzięki temu nawet najmroczniejsze fabuły nie są w stanie mnie dotknąć. Trudniej jest, gdy przygotowuję się do pisania książki, gdy robię research, czytam reportaże, fora internetowe, rozmawiam z ekspertami i zagłębiam się w mrok tak głęboki, że później dręczą mnie koszmary. Wtedy rzeczywiście bywa, że na moment moja wiara w ludzi się chwieje. Mam jednak to szczęście, że na co dzień otacza mnie ogrom jasnych osób, dzięki którym szybko odzyskuję równowagę. Twoje postaci są niezwykle prawdziwe – ich lęk, wstyd, złość. Skąd czerpiesz tę emocjonalną autentyczność: z obserwacji innych, z własnych doświadczeń, czy z dziennikarskiej empatii? Trudno mi na to odpowiedzieć, bo właściwie nie wkładam w ten proces żadnego specjalnego wysiłku. Myślę, że piszę tak, jak czuję, i że to w dużej mierze moja głęboka wrażliwość, która bywa zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, pomaga mi tworzyć takie autentyczne emocjonalnie postaci. O ludziach wysoko wrażliwych mówi się, że intensywniej niż inni przetwarzają bodźce zmysłowe, emocjonalne i społeczne, staram się więc wykorzystywać ten dar najlepiej, jak potrafię. i uważać na jego mroczne strony, bo osobom o tym profilu zdarza się skłonność do nadmiernej analizy, a to już prosta droga do zatracenia. W recenzjach często pojawia się zdanie, że potrafisz „otworzyć czytelnika od środka”. Czy czujesz odpowiedzialność za emocje, które wywołujesz swoimi historiami? Nie. Przez lata czytania literatury psychologicznej, rozmów z ekspertami oraz własnej terapii uczyłam się, że to, za co odpowiadamy, to nasze działania, słowa, intencje, czyny, ale nie jesteśmy w stanie kontrolować uczuć innych osób. Kiedy piszę, nigdy nie wiem, na jaki grunt padnie moja historia, czy ktoś przeżył coś podobnego i doświadczy wstrząsu, czy może poczuje się wreszcie zrozumiany. Mając świadomość tego, gdzie kończą się granice mojego wpływu, staram się profesjonalnie podchodzić do swojej pracy i za każdym razem wykonywać ją z wyczuciem i zaangażowaniem. Opisuję trudne rzeczy w najdelikatniejszy sposób, nie epatuję krwią, nie bawi mnie fetyszyzowanie przemocy ani nakręcanie niezdrowych emocji sensacją czy krzywdą. Chcę jedynie zrozumieć, co musi się stać w człowieku, że pewnego dnia pęka i decyduje się przejść na tę ciemną stronę mocy. Jak wygląda moment po napisaniu ostatniego zdania – potrafisz zamknąć za sobą ten świat, czy Twoi bohaterowie zostają z Tobą jeszcze długo? Moja rzeczywistość jest tak absorbująca, że właściwie nie ma dnia, by nie wyciągała po mnie swoich macek. Dlatego po skończeniu książki bohaterowie jak najszybciej muszą odejść i ustąpić miejsca prawdziwym herosom mojego życia, najbliższym, którzy fundują mi nieustanny kurs odporności psychicznej i przyspieszonego samorozwoju, a jednocześnie są sensem mojego życia. Są jednak tacy bohaterowie, którzy narodzili się ze mnie i otrzymali w spadku wiele moich cech, oni niekiedy towarzyszą mi w codzienności. I wreszcie – co chciałabyś, by czytelnicy wynieśli z tej książki? Jaką myśl chciałabyś im zostawić, gdy odłożą „Nieznajomych” na półkę? Żeby tylko jedną (śmiech). Że to nie ofiary powinny się wstydzić, tylko oprawcy. Że zło potrafi ubierać zwodnicze maski i że trzeba uważać na krokodyle, zwłaszcza te, które lubią pożerać baleriny.
Tajlandia śladami "Białego Lotosu". Szykuj się na podróż pełną pięknych widoków, luksusu i buddyjskich świątyń
Serial „Biały Lotos”, satyryczny dramat społeczny podszyty czarnym humorem, rozbudza wyobraźnię widzów. Rozpala też pragnienie podążenia śladami bohaterów. Zapraszamy w podróż po Tajlandii pełnej pięknych widoków, luksusowych hoteli i buddyjskich świątyń.
Jak dobrze się bawić i zarabiać pieniądze, pastwiąc się nad bogaczami? Jak pławić się w luksusach w Tajlandii, a wcześniej na Hawajach i na Sycylii, nie wydając ani grosza? Jak sprawić, by hollywoodzkie sławy marzyły o tym, żeby zagrać w serialu? Odpowiedzi na te pytania zna Mike White, scenarzysta i reżyser serialu HBO „Biały Lotos”. Serialu, który zyskał miano kultowego i sprawił, że ludzie ruszają w świat, by odwiedzić miejsca, gdzie powstawał. Wszyscy kochają Tajlandię? Tak można by powiedzieć, gdyby to była prawda. Nie wszyscy przecież w Tajlandii byli. Ale ci, którzy byli, i ci, którzy obejrzeli trzeci sezon „Białego Lotosu”… wszyscy kochają ten kraj! Za jego różnorodność, pyszne jedzenie, duchowość, ale też zachodnie rozrywki. Za dżungle, tanie noclegi i luksusowe hotele. Za lazurowe morze i obłędne widoki. Mike White, reżyser i scenarzysta „Białego Lotosu”, wspominał, że pewnego dnia otrzymał SMS od swojego ojca, który mieszka w Kalifornii. Mel White napisał z dumą, że serial trafił na pierwszą stronę „Los Angeles Times”, a artykuł zatytułowany był „Tajlandia przygotowuje się na korzyści z roli”, i informował o tym, że ten azjatycki kraj spodziewa się zwiększonego ruchu turystycznego. Na łamach „Los Angeles Times” producent wykonawczy David Bernad mówił: „Staraliśmy się przedstawić Tajlandię, piękno ludzi i kultury w autentyczny sposób, który, mamy nadzieję, przywróci Tajlandii większe zainteresowanie”. I faktycznie, serial sprawił, że na lotnisku na drugiej co do wielkości wyspie Koh Samui można zobaczyć nie tylko rejsowe samoloty, ale też prywatne odrzutowce amerykańskich milionerów, którzy postanowili wyskoczyć do Tajlandii na wycieczkę szlakiem „Białego Lotosu”. Startujemy! Rajska przygoda Wakacyjny klimat można poczuć już na lotnisku, które co prawda w serialu nie jest pokazane, ale jest niezwykle interesujące. Otwarte w 1989 roku, należące do linii lotniczych Bangkok Airlines, w niczym nie przypomina tych europejskich czy amerykańskich. Gdy tylko pasażerowie staną na jego płycie, od razu mogą poczuć, że oto zaczynają rajską przygodę, tym bardziej że do terminala podróżują… meleksami, czyli jak w ogromnych luksusowych kurortach. Lotnisko bowiem zbudowano na dawnej plantacji kokosów, a otwarte ze wszystkich stron pawilony przypominają knajpki i sklepiki z tajskich nocnych marketów. Trzy lata temu fotografka Basia Czartoryska i jej partner operator Kuba Łubniewski pokazywali na łamach VIVY! MODY swój tajlandzki dom. Przy okazji opowiedzieli o swoim życiu na wyspie Koh Phangan (odbywa się tam słynne Full Moon Party, na które udają się bohaterowie serialu). Gdy pytałam, dlaczego wybrali akurat to miejsce, mówili wtedy: „Mimo brzydkich domów jest tu cudownie. Ludzie, niezależnie od tego, czy miejscowi, czy ekspaci, są niezwykle życzliwi. Poświęcają dla innych swój czas i pracę. Na zwierzęta i dla biednych są w stanie oddać ostatnie pieniądze. Tu jest naprawdę magicznie, a historie ludzi, których tu poznaliśmy, mogłyby stać się wielotomowymi powieściami albo co najmniej serialami o wielu sezonach”. Najsłynniejsza, największa plażowa impreza na świecie i mnisi śpiewający mantry. Luksusowe kurorty i maleńkie chatki, w których można przenocować za grosze. Wykwintne restauracje i uliczne bary. Takie kontrasty nie są w Tajlandii niczym nadzwyczajnym. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock182632904KOLOR-689a32d.jpg" width="3992" height="2242" alt="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." title="Monumentalny posąg Wielkiego Buddy na wyspie Phuket mierzy 45 metrów wysokości i wykonany jest z białego marmuru. Znajduje się na wzgórzu Nakkerd, oferującym zapierające dech widoki." /> Gdy w ubiegłym roku ogłoszono, że Mike White ma zamiar umieścić akcję trzeciego sezonu nie, jak wcześniej planował, w Japonii, ale właśnie tam, gubernator Urzędu ds. Turystyki Tajlandii Thapanee Kiatphaibool powiedziała: „Egzotyczne piękno przyrody, bogate zabytki oraz różnorodne krajobrazy naszego królestwa stanowią idealne tło do zaprezentowania naszej fascynującej kultury, wyśmienitej kuchni, najwyższej klasy oferty wellness i luksusu, a przede wszystkim naszych ludzi i tajskiej gościnności”. Konflikty w raju Musiała już wtedy wiedzieć, że „Biały Lotos” to nie idylliczny obraz pięknych krain, tylko społeczna satyra, pokazująca w krzywym zwierciadle oderwanie od rzeczywistości zamożnych białych. Emilia Konwerska na łamach „Krytyki Politycznej” pisała: „»Biały Lotos« to jedyny w swoim rodzaju serial, który wprowadza widza w błąd lekkością i słodyczą po to, żeby poruszyć tematy najważniejsze i złamać mu serce”. „Biały Lotos” jest jednym z najbardziej intrygujących fenomenów współczesnej telewizji. Początkowo planowany był jako zamknięta opowieść, później przerodził się w antologię, której każdy sezon rozgrywa się w innym luksusowym kurorcie (HBO nawiązało stałą współpracę z luksusową siecią Four Seasons) i skupia się na nowej grupie bohaterów. Co ciekawe, do jego powstania przyczyniła się pandemia COVID-19, gdy szefowie HBO zapytali White’a, czy ma pomysł na serial, który można by zrealizować w zamknięciu. I tak pierwszy sezon powstał na Hawajach, drugi na Sycylii, a trzeci właśnie w Tajlandii. White znalazł też sposób na to, by zachęcić gwiazdy do udziału w jego przedsięwzięciu. A prawda jest taka, że wcale namawiać za bardzo ich nie musiał, bo kto nie chciałby spędzić kilku miesięcy w najbardziej luksusowych hotelach, jakie można sobie wyobrazić, na koszt stacji produkującej serial, zarobić pieniądze, dobrze się przy tym bawić i jeszcze zgarnąć nagrody („Biały Lotos” ma na koncie dwa Złote Globy, w tym dla Jennifer Coolidge za najlepszą rolę drugoplanową, 15 Nagród Emmy i jeszcze kilka innych). Serial jest zarówno satyrą społeczną, jak i kryminałem, lustrem odbijającym lęki, obsesje i niewygodną prawdę o podziałach klasowych, a jego tytuł pochodzi od fikcyjnej sieci luksusowych hoteli, w których rozgrywa się akcja. Każdy sezon rozpoczyna się od wątku kryminalnego, czyli morderstwa jednego z bohaterów (lub więcej), i zaprasza widzów w podróż w czasie, pozwalając snuć domysły i wciąż zmieniać zdanie na temat tego, kto tym razem padł ofiarą Mike’a White’a. Dlaczego Tajlandia? Pomysł na ulokowanie trzeciego sezonu w Tajlandii przyszedł White’owi do głowy w trakcie poszukiwań lokalizacji, kiedy to zachorował na zapalenie oskrzeli, a sterydy, które dostawał, nie pozwalały mu zasnąć. Siedząc w hotelu, często z maską od nebulizatora na twarzy, zaczął wyobrażać sobie grupę bogaczy przybywającą na jedną z wysp Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia (jak się okazało w trakcie serialu, nie wszyscy bohaterowie tego poszukiwali). Ciekawe, że poszukiwania duchowości zaczynają się od zameldowania się w luksusowym hotelu sieci Four Season, gdzie tydzień dla dwóch osób w sezonie zaczyna się od 50 tysięcy złotych, a w okresie Bożego Narodzenia nie ma szans na choćby jeden nocleg. Tak więc, jeśli chcecie poczuć się jak rodzina Ratliffów, czyli Timothy (Jason Isaacs), Victoria (Parker Posey) i ich dzieci, Saxon (w tej roli fantastyczny syn Arnolda Schwarzennegera Patrick), Piper (Sarah Catherine Hook), Lochlan (Sam Nivola), zakochana para Rick (Walton Goggins) i Chelsea (Aimee Lou Wood) czy aktorka Jaclyn (Michelle Monaghan) i jej dwie przyjaciółki Laurie i Kate (Carrie Coon i Leslie Bibb), zacznijcie swoją przygodę właśnie od hotelu Four Seasons Resort Koh Samui na drugiej co do wielkości tajlandzkiej wyspie, który w serialu „zagrał” White Lotos Resort & SPA. Bar w drzewach i inne atrakcje W tej harmonijnej enklawie natury znajduje się 60 przestronnych willi z jedną sypialnią i apartamentami, a każda ma własny duży basen bez krawędzi. Ośrodek wtapia się w tropikalny krajobraz palm kokosowych, a rozciąga się na zboczu wzgórza aż po przepiękną piaszczystą plażę, oczywiście wyłącznie na użytek hotelowych gości. Wiele scen rozgrywa się w willach, w częściach wspólnych, na głównym basenie, na ścieżkach i w strefie fitness. Śniadania i obiady bohaterowie jedzą w hotelowych restauracjach, ale żadna z nich nie spełniła oczekiwań ekipy, jeśli chodzi o pierwszy odcinek sezonu. Idealny lokal, w którym bohaterowie jedzą pierwszą kolację, znaleźli w Anantara Lawana Koh Samui Resort. Położony w bujnej koronie 120-letniego drzewa The Singing Bird Lounge, to tropikalny raj na aperitify przed kolacją z fantastycznym widokiem z góry. Goście mogą delektować się tu drinkami o nazwach ptaków zamieszkujących wyspę lub autorskim koktajlem Anantara White Lotus Mirage, stworzonym… na cześć serialu HBO. Niektóre sceny kolacji nagrywano również w restauracji Ta Khai w luksusowym hotelu Rosewood Phuket, na największej wyspie Tajlandii na Morzu Adamańskim. Po odrodzenie Aby nagrać sceny w luksusowej willi jednego z bohaterów – Gary’ego (w poprzednim sezonie znanego jako George), wynajęto dwie wille – Samujana Villa 12 na Koh Samui i Amaravida na Phuket. Wspomniane już Full Moon Party ma miejsce co miesiąc na wyspie Koh Phangan. I właśnie na nią płyną luksusowym jachtem bohaterowie „Białego Lotosu”. Warto wybrać się na prawdziwe Full Moon Party na plaży Haad Rin, bo historia tego wydarzenia sięga lat 80. XX wieku, a zawdzięczamy ją hipisom przybywającym tu z różnych stron świata. W miarę upływu czasu impreza zyskała miano kultowej. Jeśli jednak od szalonych party wolicie spokój i medytacje, na Koh Samui znajdziecie mnóstwo odpowiednich do tego miejsc. Przewodniki polecają centrum medytacji Dipabhavan znajdujące się na szczycie porośniętej dżunglą góry, a jeśli – jak czytamy – twoja duchowa podróż wymaga luksusów, idealne będzie Kamalaya Koh Samui. To legendarne sanktuarium wellness i holistyczne spa wznosi się na południowym wybrzeżu w otoczeniu bujnej zieleni, dyskretnych willi i spokojnych ścieżek. Jest też coś dla entuzjastów jogi, czyli Vikasa Yoga, miejsce, gdzie można praktykować ją w spokojnym otoczeniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/11/AdobeStock434369971KOLOR-2b97a54.jpg" width="5826" height="3971" alt="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju /" title="Niewiele wysp w Tajlandii ma tak piękne plaże jak wyspa Phuket. Jasny, drobny piasek i lazurowe wody sprawiają, że turyści czują się tutaj jak w raju" /> Piper Ratliff namówiła całą rodzinę na przyjazd do Tajlandii w poszukiwaniu duchowego odrodzenia. Wprost z luksusów trafia do buddyjskiego klasztoru, a potem… jej się odmienia, bo nie odpowiadają jej warunki lokalowe. Sceny z jej udziałem kręcono między innymi w Wat Phukhao Thong, w pobliżu Bangkoku. Świątynia ze swoimi złotymi detalami, mitycznymi stworzeniami i cichymi zakątkami słynie ze spokojnej atmosfery i jest bardzo popularnym miejscem wśród osób poszukujących wyciszenia. Pojawia się również w scenach ze smoczymi schodami i stanowi zewnętrzne oraz wewnętrzne tło buddyjskiego ogrodu klasztornego. Prawie jak w niebie HBO podało dokładną listę lokacji wykorzystanych w serialu. Jeśli więc naprawdę chcecie podążyć śladami ekipy, musicie udać się również na Phuket. Kluczowe sceny otwierające i zamykające sezon nakręcono właśnie tam, w pawilonie spa położonym w pięknej lagunie w kurorcie Anantara Mai Khao Phuket. W tym ośrodku znajduje się też przepiękna willa, w której kręcono sceny z Belindą (Natasha Rothwell), bohaterką znaną z pierwszego sezonu z Maui, która przyleciała do Tajlandii na szkolenie w spa. Odwiedźcie też marinę Phuket Yacht Haven, Café del Mar i plażę Ya Nui. I nie zapomnijmy o Bangkoku, stolicy i największym mieście Tajlandii, który – tak jak cały kraj – zachwyca kontrastami. Z jednej strony tętni życiem nawet późną nocą, z drugiej oferuje chwile wytchnienia w świątyniach buddyjskich, takich jak Wat Arun czy Wat Pho. W powietrzu unosi się zapach ulicznego jedzenia, ostrego, słodkiego i aromatycznego zarazem, a ulice przepełnione są kolorami i tropikalnym żarem. Luksusowe wieżowce sąsiadują z tradycyjnymi drewnianymi domami, a nowoczesne centra handlowe przeplatają się z lokalnymi bazarami. Panuje tu atmosfera chaosu, ale jednocześnie swoistego porządku, który mieszkańcy i odwiedzający zdają się doskonale rozumieć. Jeden z głównych bohaterów, wiecznie niezadowolony Rick wyrusza właśnie tam, by zrealizować swój plan… i dokonać zemsty. Ze starym przyjacielem Frankiem (nie, to nie jego chce zabić) spotyka się w The Bamboo Bar znajdującym się w historycznym hotelu Mandarin Oriental, zlokalizowanym nad rzeką Chao Phraya. Hotel mieści się w sercu nowej dzielnicy kreatywnej Bangkoku i oferuje 331 pokoi, z których te w skrzydle River zostały rozbudowane i odnowione, nadano im bardziej współczesny, tajski wystrój. Apartamenty Authors’ Suites są wyjątkowo piękne, nazwane na cześć wielkich pisarzy, takich jak Joseph Conrad i Barbara Cartland. Jest tam też 12 restauracji i barów. The Bamboo Bar to jeden z najbardziej legendarnych barów w Bangkoku, w którym serwowane są wykwintne koktajle, a goście mogą słuchać muzyki jazzowej granej na żywo. Jedną z tradycyjnych hotelowych łodzi można popłynąć na drugą stronę rzeki do The Oriental Spa, które ulokowane jest w stuletnim domu z drewna tekowego. Mike White mówi: „To jest jak moja wymarzona praca. Ponieważ pod koniec każdego sezonu mogę spalić dom i zacząć budować od nowa”. Czekamy więc na budowę nowego domu Mike’a White’a (może jednak w Japonii?), tymczasem podziwiając krajobrazy Tajlandiii wytyczając trasy, by podążyć śladami bohaterów serialu. Fenomenu kulturowego i turystycznego, który na nowo dał sławę takim miejscom jak Four Seasons Resort Koh Samui, Anantara Bophut czy Mandarin Oriental w Bangkoku i całej Tajlandii.
Filmowy plan na Halloween 2025 last minute: które tytuły naprawdę działają?
Już dziś Halloween, a Ty nadal zastanawiasz się, co włączyć wieczorem? Spokojnie — zbieramy zestaw filmów, które działają zarówno jako zabawa, jak i klimat grozy. Oto sprawdzony plan na seans dla całej ekipy.
W noc 31 października każdy może zostać kinomanem‑poszukiwaczem strachu, śmiechu albo nostalgii. Halloween to nie tylko cukierki i przebrania — to przede wszystkim atmosfera: mrok, tajemnica, drobny dreszczyk i chwila, w której możemy pozwolić sobie na odrobinę przesady. W 2025 roku warto sięgnąć po tytuły, które nie tylko pokazują duchy i potwory, ale robią to z pomysłem — od klasyków aż po animacje, które sprawdzą się też w gronie mniej strachliwych widzów. Przygotowaliśmy dla Was listę filmów, które naprawdę działają — czyli pobudzają, bawią i zostawiają w głowie obraz, którym warto się pochwalić. Spis treści: Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Inne filmy na Halloween Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Film opowiada o trzech wyzwolonych kobietach z małego, purytańskiego miasteczka w Nowej Anglii. Alexandra Medford (Cher), Jane Spofford (Susan Sarandon) i Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) są niepocieszone tym, że w takim miejscu nie ma dla nich interesującej partii. Co więcej, okazuje się, że kobiety władają magią. Spotykają się w każdy czwartek, aby eksperymentować z czarami i doskonalić kunszt. Pewnego wieczoru postanawiają przywołać mężczyznę godnego ich uczuć. Następnego dnia w miasteczku pojawia się tajemniczy nieznajomy (Jack Nicholson). Wszystkie trzy są oczarowane jego urokiem, więc naprzemiennie rzucają na niego coraz silniejsze czary. Jednak mężczyzna też skrywa pewien sekret. „Czarownice z Eastwick” w reżyserii George'a Millera zostały nagrodzone na festiwalu BAFTA w 1988 r. za najlepsze efekty specjalne. Dodatkowo Jack Nicholson otrzymał Saturna za rolę demonicznego Daryla Van Horne'a. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. Świat stoi w obliczu zagłady, spowodowanej ponownym pojawieniem się sumeryjskiego boga Gozera. Zwiastunem nadciągającego zniszczenia są duchy, których inwazji nie są w stanie powstrzymać standardowe służby bezpieczeństwa, czyli policja i wojsko. Dlatego powstają tytułowi „Pogromcy duchów” – grupa naukowców, próbująca badać zjawisko z zastosowaniem metod akademickich. Firmę tworzą Egon Spengler (Harold Ramis), Ray Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Komedia grozy w reżyserii Ivana Reitmana doczekała się kontynuacji w 1989 r., a także odświeżonej wersji w 2016 r. W filmie „Ghostbusters. Pogromcy duchów” Paula Feiga zjawiska paranormalne badają cztery kobiety. Pierwowzór z 1984 r. zdobył nagrodę na festiwalu Saturny w 1985 r. jako najlepszy film fantasy. Zajmuje także 14. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów, opublikowanej przez Amerykańską Gildię Scenarzystów w 2015 r. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Czarno–biały film w reżyserii Tima Burtona nawiązuje do popularnej powieści Mary Shelley. Tylko tym razem zamiast człowieka, do życia powraca pies Sparky – najlepszy przyjaciel Victora. Chłopiec nie zamierza dzielić się wieścią o ożywieniu zwierzaka, ale trudno jest mu ukryć go w tajemnicy. Niestety, wkrótce będzie musiał zmierzyć się z konsekwencjami ingerencji w porządek życia i śmierci. Film zachwyca świetnymi kadrami, zrealizowanymi w wyniku połączenia metody poklatkowej z animacją 3D. Do klimatycznego obrazu idealnie pasuje muzyka skomponowana przez Danny'ego Elfmana. „Frankenweenie” został nagrodzony dwoma Saturnami w 2013 r. – jako najlepszy film animowany i za rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł To pierwsza część z serii zabawnych filmów animowanych na Halloween. Tytułowy hotel Transylwania to miejsce prowadzone przez hrabiego Draculę jako bezpieczna przystań dla wszelkiej maści duchów i potworów. Budynek został specjalnie zabezpieczony przed ludźmi, więc żaden śmiertelnik nie ma tam prawa wstępu. W hotelu, poza upiornymi gośćmi, mieszka także właściciel posiadłości – hrabia Dracula i jego córka, Mavis. Ich życie toczy się spokojnym torem do dnia, w którym próg hotelu przekracza śmiertelny chłopiec. „Hotel Transylwania” powstał w reżyserii Genndy'ego Tatarkovsky'ego. W oryginalnym dubbingu głosu hrabiemu Draculi użyczył Adam Sandler, za co został nagrodzony Sterowcem na gali Kids Choice w 2013 r. Do tej pory powstały 4 części serii – więcej na ten temat w rankingu filmów o wampirach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi „Sok z żuka” to już drugi w rankingu film Tima Burtona – specjalisty od mrocznych klimatów. Tym razem główną postacią jest Beetlejuice, bioegzorcysta – czyli postać z zaświatów, która pomaga duchom wypędzać ludzi. To do niego zwracają się Barbara i Adam Maitlandowie (Geena Davis i Alec Baldwin), kiedy po ich śmierci przytulny dom, który zamieszkiwali za życia, zostaje zamieniony w muzeum przez nowych właścicieli i miłośników sztuki. Na bazie scenariusza do filmu powstał znany serial animowany – „Żukosoczek”. Produkcja z 1988 r. została nagrodzona Oscarem w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. „Sok z żuka” zajmuje również 6. miejsce w naszym rankingu filmów o duchach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny W rankingu filmów na Halloween nie może zabraknąć historii o najmroczniejszej rodzinie wszech czasów – rodzinie Addamsów. Gomez (Raúl Juliá), Morticia (Anjelica Huston) i ich dwójka dzieci (Christina Ricci i Jimmi Workman) mieszkają w pełnej tajemnic posiadłości na odludziu. Uznani za dziwaków i ekscentryków trzymają się z dala od ludzi z miasteczka. Pewnego dnia urządzają seans spirytystyczny, aby dowiedzieć się, gdzie przepadł brat Gomeza, Fester (Chrstopher Lloyd). Jednocześnie w posiadłości pojawia się Gordon, który wyglądem przypomina zaginionego brata. Upiorna rodzina daje się nabrać, tymczasem mężczyzna planuje dostać się do ukrytego w rezydencji skarbu. Film w reżyserii Barry'ego Sonnenfelda powstał w oparciu o komiks autorstwa Charlesa Addamsa, który był publikowany w tygodniku The New Yorker od 1938 do 1988 r., a także na podstawie serialu telewizyjnego z 1964 r. W ostatnich latach pojawiła się kolejna „Rodzina Addamsów” (2019) – w reżyserii Conrada Vernona i Grega Tiernana. Dużą popularnością cieszy się także serial „Wednesday” w reżyserii Alfreda Gougha i Milesa Millara, opowiadający historię córki Gomeza i Morticii. W roli głównej – Jenna Ortega. Produkcja z 1991 r. figuruje na Filmwebie z oceną: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach W dniu swojego ślubu Victor, przerażony czekającą go przyszłością, ucieka sprzed ołtarza do lasu. Tam gubi obrączkę, która przez przypadek ląduje na palcu nieżyjącej Emily. Dziewczyna, zamordowana przed laty przez swojego ówczesnego narzeczonego, zabiera go w zaświaty. Za pomocą podstępu Victor przedostaje się ponownie do świata żywych, gdzie udaje mu się powiadomić o wszystkim swoją prawdziwą narzeczoną, Victorię. „Gnijąca panna młoda” to już trzeci w rankingu film Tima Burtona (ale czy ostatni?). Animacja została stworzona poklatkowo z zastosowaniem dużych lalek z mechanizmem przekładniowym. Lalki mówią głosami Johnny'ego Deppa, Heleny Bonham Carter czy Emily Watson. W 2006 r. film zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Wenecji, Saturna i nagrodę na festiwalu Annie za osiągnięcia techniczne. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Akcja rozgrywa się w upiornym miasteczku Halloween, którego królem jest Jack Skellington. Jednak jest on już znudzony rolą najstraszniejszego potwora na świecie. Błądząc po lesie znajduje portal do zupełnie innego, pełnego kolorów Gwiazdkowego Miasteczka św. Mikołaja. Postanawia porwać dobrodusznego staruszka z białą bordą i przejąć jego obowiązki. Film powstał w reżyserii Henry'ego Selicka, według scenariusza Tima Burtona, Catherine Thompson i Michaela McDowella. „Miasteczko Halloween” otrzymało dwa Saturny w 1994 r. – jako najlepszy film fantasy i za najlepszą muzykę – oraz dwie nagrody Annie (również w 1994 r.) – za najlepsze osiągnięcie artystyczne w dziedzinie animacji (dla Deane'a Taylora i Henry'ego Selicka). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Z filmów w klimacie Halloween należy wymienić jeszcze jeden tytuł Tima Burtona. „Edward Nożycoręki” – to piękna baśń w mrocznym stylu noir o człowieku–androidzie. Główny bohater mieszka zupełnie sam w zamczysku na skraju miasteczka. Po śmierci swojego twórcy nie ma nikogo. O jego istnieniu dowiaduje się przypadkiem akwizytorka, Peg Boggs (Dianne Wiest). Poruszona historią wrażliwego Edwarda (Johnny Depp), zabiera go do domu. Dziwny nieznajomy z nożycami zamiast rąk wzbudza mieszane uczucia u lokalnych mieszkańców. Jedni wykorzystują go w celach użytkowych, inni stronią od niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Osobą, która wydaje się rozumieć Edwarda najbardziej, jest córka akwizytorki o imieniu Kim (Winona Ryder). Kultowy film lat 90. zdobył w 1991 r. nagrodę Hugo za najlepszą prezentację dramatyczną, a w 1992 r. – Saturna jako najlepszy film fantasy i nagrodę BAFTA za najlepszą scenografię. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Filmem, który w szczególnie malowniczy sposób oddaje nastrój Halloween, jest piękna i mądra animacja Disneya – „Coco” w reżyserii Lee Unkricha i Adriana Moliny. Akcja filmu w dużym stopniu rozgrywa się w krainie zmarłych, a w świecie wierzeń meksykańskich zaświaty przedstawione są w wyjątkowo ciekawy sposób. Do świata zmarłych trafia dwunastoletni Miguel. Chłopiec pragnie zostać muzykiem wbrew obecnym tradycjom rodzinnym. Zagłębiając się w przeszłość, dociera do swoich przodków, dzięki którym może urzeczywistnić marzenie. W świecie „Coco” znajdziemy wiele przedmiotów i symboli, które są obecne w kulturze Meksyku – duchowymi przewodnikami ludzi po krainie umarłych są fantastyczne zwierzęta z mitologii, a domy, ulice i cmentarze na listopadowe święta ozdabiają aksamitki. Szkielety z animacji stały się także inspiracją dla projektantów strojów i twórców makijażu na Halloween. Film animowany o zmarłych zdobył dwa Oscary w 2018 r., z czego jeden został przyznany za utwór „Remember me” w wykonaniu Miguela i Natalii Lafourcade. Obraz otula doskonała ścieżka dźwiękowa. „Coco” to także nasz numer 1 w rankingu filmów animowanych. Ocena na Filmwebie: 8,3. View oEmbed on the source website Inne filmy na Halloween Osoby, które szukają dobrego i strasznego seansu na Halloween, mogą rozważyć następujące pomysły: Halloween (1978) – przerażający horror w reżyserii Johna Carpentera rozgrywający się w wigilię Halloween, Totalna magia (1998) – film o dwóch siostrach (Sandra Bullock i Nicole Kidman), wychowywanych przez ciotki–czarownice. Reżyseria: Griffin Dunne, Upiorna noc Halloween (2007) – to kilka mrocznych historii rozgrywających się w noc halloweenową. Reżyseria: Michael Dougherty, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który posiada dar rozmowy z duchami zmarłych. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Carrie (2013) – ekranizacja powieści Stephena Kinga o dziewczynce (Chloë Grace Moretz) posiadającej zdolności paranormalne, reżyseria: Kimberly Peirce, Gęsia skórka (2015) – film o potworach uwolnionych z baśni na podstawie książek R. L. Stine'a. Reżyseria: Rob Letterman, Dziedzictwo. Hereditary (2018) – horror w reżyserii Ariego Astera o tajemnicy seniorki rodu Grahamów, która po jej śmierci ciąży nad rodziną córki, Annie (Toni Collette).
„MARA”. Premiera nowej powieści Małgorzaty Domagalik
Małgorzata Domagalik, po czterech latach wraca z odważną i zaskakującą erotyczną śmiałością, powieścią o niezależności, pragnieniu wolności i radzeniu sobie z samotnością. Odważną opowieścią o wolności wyboru i przekraczaniu obyczajowych granic w poszukiwaniu bliskości z drugim człowiekiem.
W nowej powieści Małgorzata Domagalik prowadzi z czytelnikami książki wyrafinowaną grę, którą jak partie szachów rozgrywa jej główna bohaterka, nieoczekiwanie uwikłana w miłosny trójkąt. „MARA", to emocjonujący zapis namiętności, rozciągnięty między Warszawę, fińskie krajobrazy i atmosferę Berlina. Jego bohaterowie za wszelką cenę próbują odnaleźć się w świecie ukrytych pragnień i relacji, w których porażka bywa spełnieniem najodważniejszych marzeń. Seks zaś nie musi oznaczać miłości, a tej bywa nie po drodze z wiernością. „MARA" to także kobiecy manifest, któremu towarzyszy pewność, że w życiu można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. „Samotność się mnie nie boi", to tytuł książki w książce, którą pisze bohaterka „MARA" i swego rodzaju poradnik radzenia sobie i czerpania siły z życia w pojedynkę. „MARA" – prowokuje, porusza, podnieca Małgorzata Domagalik o „MARZE": Grzech lubi ciszę, a niewierności łatwiej ukryć się w mroku. To wtedy, gdy pożądanie walczy z rozumem, a pragnienie nic sobie nie robi z rozsądku. MARA, tak ma na imię główna bohaterka tej historii, mogłaby być każdą z Nas. W życiu przecież można mieć prawie wszystko tyle, że nie równocześnie. Trzeba się tylko odważyć i otworzyć kolejne drzwi we własnej opowieści życia. Tylko tyle, czy aż tyle… Paweł Wilczak narrator książki o MARZE: Erotyzm, jako zaskakująca metafora życiowego wyboru: Jak się okazało opowieści o kobiecie niezależnej i bezkompromisowej, zwłaszcza wobec samej siebie. To co zaintrygowało mnie w tej książce, to wielowymiarowe podejście głównej bohaterki do miłości, emocji, seksu i mężczyzn, których nieoczekiwanie spotyka w życiu. Także, to graniczące z pewnością przekonanie, że erotyczna gra między kobietą a mężczyzną, łącząca kochanków namiętność zdaje się nie mieć wieku i obyczajowych granic. Nie zna poczucia wstydu i nic sobie nie robi z przyjętej definicji grzechu. Wzajemne fascynacje, pożądanie i bezwarunkowe poddanie się zmysłom, to droga jaką podąża MARA. Miłość - tęsknota za nią, ale i ucieczka przed uczuciami – sąsiaduje z samotnością, która cierpliwie czeka na każdego z nas. Nie stroi min nie przybiera póz i nie godzi się na fałsz. Jest prosta i czysta. W odróżnieniu od miłości, która czasami gaśnie, ta nigdy cię nie zawiedzie a bywa, że okaże się pomocna. O tym przeczytałem i to wszystko znalazłem w MARZE. Bezpruderyjnej opowieści o kobiecie, która pewnego dnia zdecyduje o życiu, z którego nie musi się tłumaczyć. Za gra o pełną pulę. Przeczytajcie. „MARA” to pierwsza polska powieść obyczajowa w Polsce, w której treść łączy się z muzyką za pomocą kodów QR. MARA gra emocjami. Czytelnicy mogą skanować kody umieszczone w tekście i słuchać utworów towarzyszących bohaterom. Dzięki temu książka staje się pełniejszym doświadczeniem – pozwala głębiej wejść w świat emocji i namiętności MARY. Książka MARA jest wydawana w modelu self-publishingu oraz w formie preorderu, co daje czytelnikom możliwość wcześniejszego zamówienia tytułu. Cały proces wydawniczy prowadzony jest niezależnie, bez udziału tradycyjnego wydawcy. Projekt ten ma charakter unikalny i nowatorski w Polsce – książka, jako osobna marka i projekt, debiutuje z własnym profilem w mediach społecznościowych: @mara_ksiazka. To właśnie poprzez ten kanał autorka nawiązuje interakcję z czytelnikami, dzieli się fragmentami powieści i zaprasza do wejścia w świat Mary. Książka dostępna w sprzedaży tylko na: www.mara.pl Dostępne pakiety z e- bookiem oraz limitowana edycja – z personalizowaną dedykacją i wybranym przez autorkę cytatem. Premiera powieści „MARY” Małgorzaty Domagalik już za nami! W czwartek, 24 października, w klimatycznych wnętrzach Sheraton Sopot Hotel, Małgorzata Domagalik świętowała wraz z czytelnikami premierę swojej najnowszej powieści „MARA”. Wieczór wypełniły emocje, słowa i bliskość – autorka opowiedziała o książce, która powstała nocą, z potrzeby opowiedzenia o miłości gwałtownej, namiętności i samotności – tej będącej często wyborem, a nie porażką. Fragmenty powieści w mistrzowskiej interpretacji Pawła Wilczaka poruszyły publiczność, a rozmowa z autorką o poszukiwaniu wolności i prawdy zgromadziła liczne grono czytelników. „MARA” to historia kobiecej niezależności, odwagi i subtelnej gry uczuć – rozgrywającej się na styku Warszawy, fińskich pejzaży i Berlina. To opowieść, która hipnotyzuje i prowokuje do refleksji, także dzięki unikatowej formie: książce towarzyszy ścieżka dźwiękowa dostępna poprzez kody QR, pozwalająca jeszcze głębiej zanurzyć się w świecie emocji bohaterów. Premiera zakończyła się mottem: „W życiu można mieć wszystko, ale nie równocześnie.” Goście mieli okazję spotkać się z autorką, zdobyć dedykację oraz nabyć limitowaną edycję książki, dostępną wyłącznie online na stronie www.mara.pl. Czytelniczki po premierze napisały: Te słowa doskonale oddają moc, z jaką „MARA” odsłania prawdę o namiętności, intymności i samotności. Materiał promocyjny Arskom
Sinfonia Varsovia Brass zagra dla "Fundacji Polskie Hospicja"
Sinfonia Varsovia Brass zagra 25 października 2025 roku koncert charytatywny w Sali Koncertowej Domu Kultury Stare Babice. Koncert ten będzie również inauguracją działalności społecznej "Fundacji Polskie Hospicja". Patronat Honorowy nad wydarzeniem objął Starosta Powiatu Warszawskiego Zachodniego oraz Wójt Gminy Stare Babice. Celem tegorocznej zbiórki pieniędzy jest zakup koncentratorów tlenu. Koncentrator tlenu to urządzenie stosowane przez chorych mających problemy z oddychaniem. Podaje pacjentowi nawilżone powietrze ze zwiększoną do ponad 90% zawartością tlenu. Zakupiony sprzęt zostanie przekazany najbardziej potrzebującym hospicjom. Termin październikowy nie został wybrany przypadkowo, ponieważ to właśnie w październiku (druga sobota) obchodzony jest Światowy Dzień Hospicjów i Opieki Paliatywnej. W 2025 roku ten dzień przypada na 11 października. Tego dnia organizacje i hospicja na całym świecie podkreślają znaczenie opieki paliatywnej i hospicyjnej. ,,Fundacja Polskie Hospicja” Została powołana do życia 08 października 2024 r. Głównym celem działań ,,Fundacji Polskie Hospicja” jest pomoc hospicjom w zakupie niezbędnego sprzętu, wyposażenia czy usług, które polepszą warunki bytowe osób pozostających pod opieką tych placówek. ,,Fundacja Polskie Hospicja” pragnie, poza zakupami sprzętu czy usług, wesprzeć polskie hospicja, prowadząc kampanie społeczne informujące o zakresie pomocy oferowanej przez hospicja. Hospicjum to nie wyrok śmierci. Hospicjum to też życie i możliwość na odzyskanie zdrowia, przedłużenia życia oraz, co bardzo ważne w chorobach terminalnych, na dożycie w godności i bez bólu.
Roman Polański w ogniu pytań. „Niczego nie obiecuję”. Wrócił do Polski z miłości do …Mazur
Roman Polański nie schodzi z czołówki gazet, choć konsekwentnie odmawia wywiadów i publicznych wystąpień. Tym razem zrobił wyjątek. Jego benefis podczas niedawnego IX Forum Kultury Warmii i Mazur, który odbył się w Hotelu HP Park w Olsztynie wzbudził ogromne zainteresowanie. „Nie wiem, co interesującego mogę powiedzieć”, zaczął. „Czy jest jakieś miejsce, gdzie może pan wyjechać i zachować jeszcze anonimowość?”, padło pytanie. „Nie próbuję”, ripostował dowcipnie. Mimo swoich 92 lat wykazał się świetną formą. Podpisując piękny, artystyczny plakat ze swoją podobizną znów zażartował: „Niemożliwe, czy tak wyglądam? Jestem tu jakiś inny, niepodobny do siebie”. Kaprysy Romana Polańskiego Chwilę przed benefisem poprosił o ciastko i espresso. Był głodny. Życzenie reżysera zostało natychmiast spełnione. Dostał dwa kawałki pysznego sernika i kawę. „Poprosił też o szklankę czystej wody bez mięty i cytryny. To były jego jedyne kaprysy. Nie miał żadnych wymagań co do zakwaterowania, dostał jeden z apartamentów”, wspomina Dorota Kłyszewska, szefowa Hotelu HP Park, w którym Polański zatrzymał się na nocleg. Spotkanie z reżyserem planowano od dawna. Jak powiedział Bogumił Osiński, szef Warmińsko-Mazurskiego Funduszu Filmowego i członek Polskiej Akademii Filmowej, było to jedno z cyklicznych wydarzeń honorujących twórców związanych z tym regionem. Benefisy mieli już m.in. Janusz Majewski, Jerzy Hoffman i Jerzy Skolimowski. Dołączył do nich Polański, który swój pierwszy fabularny film „Nóż w wodzie” nakręcił na mazurskich jeziorach, w okolicach Giżycka. Film przyniósł mu rozgłos, sławę i nominację do Oskara w 1964 r. „Kiedy zacząłem szkołę filmową, zakochałem się w Mazurach. Przyjeżdżałem tutaj co roku. Miałem „bandę” przyjaciół, którzy tak samo kochali Mazury jak ja. I kiedy przyszedł moment na zrobienia pierwszego filmu, natychmiast po studiach, pomyślałem: gdzie? Na Mazurach! Tak powstał scenariusz do tego filmu”, mówił Polański przypominając, że współautorem scenariusza był Jerzy Skolimowski, przyszły wybitny reżyser i scenarzysta. Polański — mazurska pogoda i szpital… Polański wspomniał, że zdjęcia były bardzo trudne, kręcone na wodzie, nie pomagała też kapryśna mazurska pogoda, a debiutująca w filmie aktorka była mocno zestresowana. W „Nożu w wodzie” zagrali też Leon Niemczyk i Zygmunt Malanowicz. Reporter lokalnej gazety napisał, że ekipa filmowa to grupa młodzieńców, która fundusze przeznaczone na kinematografię trwoni na pływanie luksusowym jachtem i przejażdżki ekstrawaganckim Mercedesem. „Jak państwo widzą, takie są moje pierwsze kontakty z prasą”, żartował Polański. Samochód szybko wymieniono na Peugeota, żeby nie wzbudzić ogólnonarodowej histerii. Niestety, po zdjęciach doszło do wypadku. Wracali z pleneru, była jesień, dużo liści na drodze, auto wpadło w poślizg i wjechało w drzewo. To był dość przerażający widok, jak wspominał Polański, bo kiedy wyszedł z samochodu, zobaczył, że drzewo wyrasta z …motoru. Ze złamaną podstawę czaszki trafił do miejscowego szpitala, gdzie spędził dwa tygodnie. Starski: "praca z Romanem zawsze miała sens” Zdarzają się przy kręceniu zdjęć wesołe momenty, ale film to nie jest bajka, jak mówił scenograf Allan Starski, zdobywca Oskara za „Pianistę”. Zwykle wszyscy chcą dać z siebie maksimum swoich możliwości, a często budżet jest ograniczony i producenci mają swoje wymagania. „Reżyser musi mi imponować. Jeśli powie, jak film ma wyglądać i ja w to w stu procentach uwierzę , to wówczas praca ma sen. I praca z Romanem zawsze miała sens”, dodał. Przy „Pianiście” wszyscy pracowali jak w transie. Odtworzenie powojennych ruin Warszawy okazało się piekielnie trudne. „Zrobić scenografię pięknej, przedwojennej Warszawy to nie jest wielka trudność, ale jak zrobić zburzoną Warszawę?” zastanawiał się Andrzej Wajda. Udało się — film zdobył trzy Oscary za reżyserię, scenariusz i rolę Brody’ego. Biedrzycka-Sheppard: „jest bystry, nic nie przeoczy” „Roman ma ze swoimi współpracownikami na planie bardzo bliski kontakt. Wie, co chce w filmie osiągnąć i potrafi to przekazać”, mówiła Anna Biedrzycka-Sheppard, kostiumolożka, trzykrotnie nominowana do Oscara. Nauczyła się podczas pracy z nim , że trzeba realizować sny reżysera i nie ma rzeczy niemożliwych. Zrobiła z nim „Pianistę” i „Oliwiera Twista”. „To jedyny reżyser, który interesuje się wszystkim, co go otacza w filmie. Niczego nie przeoczy.” Pamięta, jak przychodził do garderoby, głaskał płaszcz i mówił, że taki płaszcz pamięta jeszcze sprzed wojny. Był wówczas chłopcem, ale już wtedy miał niesamowitą zdolność obserwacji. Albo rysował, jak mają wyglądać buty bohatera. „To, czego mnie nauczył w tych dwóch filmach, stało się moim znakiem rozpoznawczym. Robiąc kolejne filmy, zawsze myślałam, jak on by to ocenił.” Skolimowski: „przyjaźnimy się i lubimy swoje filmy…” Jerzy Skolimowski, reżyser i współautor scenariusza do ostatniego filmu Polańskiego „Pałac”, widział go kiedyś grającego w Paryżu po francusku Amadeusza w sztuce Petera Shaffera . „To było coś niezwykłego. Ale nie rywalizujemy ze sobą. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności lubimy swoje filmy, a to bardzo pomaga w przyjaźni”, powiedział. Czy jest szansa, że wspólnie nakręcą film na Warmii i Mazurach, gdzie zaczęła się ich wspólna przygoda filmowa? „Jestem gotów”, wyznał Skolimowski, na co zareagował Polański „Chyba jakiś filozof powiedział, że nie można wchodzić dwa razy do tej samej wody. Bo to już nie ta sama woda i nie ten sam pływak”.
IV Aukcja Charytatywna „Jasiek dla Śpiocha”
Wyjątkowe wydarzenia wymagają pięknej oprawy. Tegoroczna czwarta edycja Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” odbędzie się w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego przy ul. Koszykowej w Warszawie (Parter Budynku Plomby). Budynek na co dzień będący ostoją miłośników książek stanie się sceną dla nadziei i wsparcia. Na aukcję zapraszamy w czwartek 6 listopada o godz. 19:00. Już od 3 listopada będzie można sprawdzić, jak pięknie prezentują się oprawione prace na żywo. Zapraszamy w godzinach 9.00 do 20.45. Nie może Was zabraknąć!
Jesienią Fundacja „Akogo?” Ewy Błaszczyk i Dom Aukcyjny Art in House budzą do życia! Już od czterech lat instytucje współdziałają, by nieść pomoc osobom pogrążonym w śpiączce. Poprzednia edycja aukcji „Jasiek dla Śpiocha” przyniosła dochód 308 672 zł. Co roku dołączają do niej wybitni polscy artyści, którzy żonglując stylami, kolorami i pomysłami przemieniają poszewki na poduszkę w dzieła sztuki. Podczas czwartej edycji wydarzenia pod młotek trafi 31 prac: 30 jaśków w oprawie, gotowych do powieszenia na ścianie, a także ceramiczna rzeźba. Pełna kwota zebrana podczas aukcji zostanie przekazana na rzecz podopiecznych Fundacji „Akogo?”. Fundacja „Akogo?” została założona w 2002 roku przez aktorkę Ewę Błaszczyk. Misją jej działalności jest pomoc osobom w śpiączce oraz wsparcie ich rodzin. Najbardziej znanym projektem Fundacji jest Klinika „Budzik” – pierwszy w Polsce specjalistyczny ośrodek dla dzieci w śpiączce. Klinika oferuje kompleksową opiekę medyczną, rehabilitację i terapię neurologiczną. W 2023 r., m.in. dzięki sumie pieniężnej uzyskanej podczas licytacji charytatywnych jaśków w Art in House, Fundacja otworzyła ośrodek dla dorosłych zlokalizowany przy Mazowieckiem Szpitalu Bródnowskim w Warszawie. Działalność Ewy Błaszczyk odgrywa kluczową rolę w polskim systemie zdrowotnym, otwierając nowe perspektywy dla pacjentów w śpiączce oraz ich rodzin, a także kształtując świadomość społeczną na temat tej problematyki. Art in House to dom aukcyjny i galeria sztuki z siedzibą w Warszawie specjalizujący się w sztuce najnowszej i współczesnej. Od 2015 roku jej zespół zajmuje się sprzedażą dzieł sztuki oraz organizacją licytacji i wystaw. Dom aukcyjny prężnie współpracuje z artystami i kolekcjonerami, aktywnie promując dzisiejszych twórców, a także pomaga w rozwijaniu kolekcji prywatnych i firmowych. Zgodnie z raportem Artinfo.pl dotyczącym wyników polskiego rynku sztuki w 2024 roku, Art in House sytuuje się w pierwszej piątce liderów sprzedaży dzieł sztuki najnowszej. Cześć artystów w tym roku postawiła na realizm oraz dbałość o detale. Jan Dubrowin przedstawił niemal wyjętą z fotografii dziewczynkę pogrążoną we śnie, która sprawia wrażenie jakby za chwilę miała otworzyć oczy. Natomiast Marzena Machaj uchwyciła strażniczkę światła, która niczym anioł otula białą szatą księżyc. Wygląda jakby miała przenieść je do osób pogrążonych w śpiączce, aby ich wybudzić ze snu. Malarstwo artystów przynosi nadzieję, że lepsze jutro jest tuż za rogiem. Sceny z pogranicza jawy i snu stają się elementami, po które sięgają artyści skupiający swą uwagę na osobliwym i ważnym temacie aukcji. Kreacje swojej wyobraźni przedstawiła w charakterystycznym dla siebie stylu m.in. Paulina Zalewska, która uchwyciła na lnianej poszewce sielankę, krainę błogości i spokoju, gdzie wszystko zdaje się rozpływać niczym w najpiękniejszym śnie. Z kolei Katarzyna Karpowicz w surrealistyczny sposób pokazała jak ważne w procesie powrotu do przytomności i zdrowia jest wsparcie. Na jej pracy widać grupę pomocników, którzy oświetlając drogę starają się sprowadzić uśpioną duszyczkę na okalaną kolorem nadziei ziemię. Bohaterami prac są oniryczne postaci, ale również zwierzęta, głęboko zakorzenione w ludzkiej kulturze i niosące bogate znaczenia. Na jaśkowych kompozycjach odnajdziemy konie symbolizujące siłę fizyczną oraz wolność, a w sztuce wschodniej odzwierciedlające intuicję i duchowe podróże. Artyści wybrali na bohaterów malarskich scenerii również reprezentujące odnowę i niezależność ptaki. W mitologiach nordyckich, egipskich czy greckich te stworzenia często pełniły rolę przewodników dusz, zwiastunów boskich wiadomości lub boskich wcieleń. Na jednej z prac pojawił się także majestatyczny jeleń kojarzący się z odrodzeniem, dzięki cyklicznemu odrastaniu jego poroża. Wszystkie prace będą prezentowane na wystawie w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy – Bibliotece Głównej Województwa Mazowieckiego (ul. Koszykowa 26/28, Parter Budynku Plomby). Wokół piękna architektury centrum miasta, w jesiennym anturażu – w takich okolicznościach spotkamy się podczas IV Aukcji Charytatywnej „Jasiek dla Śpiocha” 6 listopada o godz. 19.00. Wspólnie budzimy do życia! Dołączcie do nas! Materiał promocyjny Fundacji Akogo i Domu Aukcyjnego Art in House.
Kraków startuje: Wyspiański znów w centrum uwagi
Tradycyjnie — jak co roku — krakowski Teatr zainaugurował nowy sezon artystyczny podczas spotkania z mediami. Hasłem przewodnim tego sezonu jest „Naród się zgubił”, zdanie zaczerpnięte z „Wyzwolenia” Stanisława Wyspiańskiego, które w lutym wyreżyseruje na deskach dużej sceny Maja Kleczewska domykając tryptyk Dziady — Wesele — Wyzwolenie. Ponadto w Krakowie będzie można zobaczyć premiery m.in.: „Wegetariankę” noblistki Han Kang w reżyserii Pawła Miśkiewicza, „Pana Tadeusza” w reżyserii Wojtka Klemma, czy rapowaną „Antygonę” w reż. Jakuba Roszkowskiego. Repertuar na www.teatrwkrakowie.pl
Nie chce być kopią znanego ojca, podjął przełomową decyzję. Eryk Kulm prosi, by już go tak nie nazywać
Bywa tak, że mijający czas skłania nas do pewnych przemyśleń. Sześć lat po śmierci taty Eryk Kulm dotarł do momentu w życiu, w którym nie chce już być nazywany juniorem. Dlaczego?
Przy okazji promocji filmu „Chopin, Chopin” udało się nam porozmawiać z Erykiem Kulmem. Aktor opowiedział nam o przygotowaniach do roli; tym, ile stresu kosztowało go granie na fortepianie i czego nauczyła go praca przy tym projekcie. Przy okazji wspomniał, dlaczego w zwiastunie kinowym i na plakatach do najnowszej produkcji nie jest już podpisywany jako „jr.”. Eryk Kulm już nie junior. Dlaczego podjął taką decyzję? Jak zauważył nasz dziennikarz, w materiałach promocyjnych do filmu „Chopin, Chopin” Eryk Kulm pierwszy raz nie jest podpisywany jako „Eryk Kulm jr.”. To ogromna zmiana, bo przedtem aktor bardzo pilnował, aby we wszelkich większych wzmiankach o nich widniało określenie „junior”. Dlaczego nagle zdecydował inaczej? Zapytaliśmy. „Pomyślałem sobie, że nie chcę być kopią mojego ojca ani jego kontynuacją, tylko jestem osobnym bytem. Rodzice dali mi zbiór wartości, ale nie jestem już juniorem. Już wystarczy tego bycia juniorem”, opowiedział VIVIE.pl przed naszą kamerą. „Kiedyś był mój dziadek - też Eryk -, był mój ojciec i ja, więc gdzieś było to rozgraniczenie. Ale teraz rozgraniczenia, które przecież powstało naturalnie, już nie ma. Więc można już po prostu zostać mężczyzną”, dodał aktor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy Roman Polański to usłyszał, nie mógł uwierzyć. Twórcy „Chopin, Chopin” o kosztach i kulisach powstania filmu Przypomnijmy, że tata Eryka Kulma był znanym muzykiem i perkusistą jazzowym. Zmarł w 2019 roku po walce z nowotworem. Cały wywiad z Erykiem Kulmem i Karoliną Gruszką znajdziecie na YouTubie. View oEmbed on the source website
Nie tylko prąd – ENERGA S.A. zasila kulturę
Od pięćdziesięciu lat Festiwal Polskich Filmów Fabularnych jest najważniejszą sceną prezentującą dorobek krajowej kinematografii i wspierającą jej rozwój. Już po raz trzeci sponsorem tego wydarzenia była ENERGA S.A.
Jubileuszowa edycja FPFF w Gdyni miała szczególny charakter – w programie znalazły się zarówno nowe dzieła uznanych twórców, jak i pierwsze oraz drugie filmy młodych reżyserów. Dlaczego akurat działania kulturalne wspiera ENERGA? ENERGA jest kobietą, ENERGA jest Kulturą. Hasło marki brzmi dosłownie "Włączamy kulturę" – jak należy to dokładnie rozumieć? Między innymi na ten temat porozmawialiśmy z Magdaleną Marszałkowską, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. ENERGA włącza kulturę, choć nie tylko – włącza też sport i naukę. Przez to marka rozumie udostępnianie przestrzeni. Sztuka staje się pretekstem do dialogu, do wyrażania emocji, jakbyśmy się trochę ulepszali, ubogacali nasze wnętrze, abyśmy byli bardziej świadomi i śmiało mówili o tym, co mamy w środku. Mamy wiele projektów – od wydarzeń i festiwali, także tych lokalnych – tłumaczy Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. Festiwal FPFF to nie tylko filmy – to także spotkania: widzów z twórcami, twórców z twórcami, a przede wszystkim wyjątkowa atmosfera. Jubileuszowa edycja Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni była dla marki pretekstem do jeszcze większego zaangażowania. Stoisko ENERGA cieszyło się ogromnym zainteresowaniem – uwagę przyciągał m.in. artysta tworzący portrety-karykatury. Równie istotne było jednak wsparcie młodych talentów – w tym roku przyznano nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Krótki metraż to taka trochę odwaga, dużo emocji, a ENERGA chce wspierać młode talenty właśnie w tych ich emocjach, bo wierzy, że to, co dzisiaj powstaje, być może będzie w przyszłości nagradzane na wielkich galach – zaznacza Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA SA. Kultura jest wymagającą dziedziną. Jakie znaczenie ma dla strategii ENERGA? Lubimy być przy symbolicznych wydarzeniach – dużych, pięknych, eleganckich, z mnóstwem ludzi, z przestrzenią do rozmów. Ale też jesteśmy w regionach, na mniejszych wydarzeniach. Chcemy być blisko społeczności i wyrównywać dostęp do kultury, bo nie każdy ma kino czy teatr w swojej miejscowości i nad tym mocno pracujemy. Jesteśmy tam, gdzie społeczności nas potrzebują i chcą przeżywać emocje, oglądać, wymieniać się poglądami – dodaje Magdalena Marszałkowska, dyrektor Departamentu Marketingu ENERGA S.A. ENERGA prowadzi już około 150 projektów, co – jak podkreśla Magdalena Marszałkowska – nie jest łatwe, ale bardzo satysfakcjonujące. Jak te działania zmieniły obraz marki? Odpowiedzi na to i inne pytania znajdziecie w naszym materiale wideo. Materiał promocyjny marki ENERGA S.A.