Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY!
W domu Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich zapanowała ogromna radość. Posłanka poinformowała, że 25 maja na świat przyszedł ich syn. Szczęśliwi rodzice podzielili się tą wyjątkową wiadomością za pośrednictwem mediów społecznościowych. A my przypominamy wyjątkowy wywiad, który pojawił się w VIVIE! w 2025 roku.
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska podzieliła się z obserwatorami wyjątkową wiadomością. We wzruszającym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych poinformowała, że ona i Sławosz Uznański-Wiśniewski zostali rodzicami. „Za nami najpiękniejszy Dzień Matki i Dzień Dziecka. Od 25 maja jest z nami nasz syn”, napisała. A my przypominamy wywiad posłanki dla „Vivy!”, który pojawił się na łamach magazynu w 2025 toku. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska opowiadała o nam budowaniu rodziny i wyjątkowej relacji z mężem, podkreślając, że więcej ich łączy, niż dzieli. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską Działaczka humanitarna, społeczna i polityczna, posłanka na Sejm. W zaledwie kilkanaście dni stała się bohaterką zbiorowej wyobraźni. Cały świat śledził, jak kibicuje mężowi, astronaucie Sławoszowi Uznańskiemu-Wiśniewskiemu. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska w egzystencjalnej i wzruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Nie tylko o miłości. Nasz wielki Polak”, „bohater” – tak mówią dzieci, którym dziennikarz TVN-u podsuwa mikrofon na Okęciu przy powitaniu polskiego astronauty Sławosza, który wraca z długiej i dalekiej podróży. Ale bohaterką jest też jego żona Aleksandra, która wspiera męża, odkąd go zna, odważnie jest przy nim i mówi o Sławoszu, że to najważniejszy człowiek w jej życiu. Spotkałyśmy się w Czytelniku przy Wiejskiej, kiedy jeszcze przebywał w kosmosie. Udało się, bo Aleksandra była w tym dniu w Sejmie, jest w tej kadencji parlamentarzystką w klubie PO. Śliczna, uśmiechnięta i bardzo spontaniczna dziewczyna. Tak naprawdę chcę wiedzieć, nie jaki jest Sławosz, bo to widać, słychać i czuć – specjaliści od mowy ciała określają go jako władczego i pewnego siebie, ale skromnego – tylko jaka jest jego partnerka. Bo to, kim jesteśmy, zależy nie tylko od nas samych, lecz od najbliższych nam ludzi, którzy są naszą opoką. W chwilach i tych trudnych, i tych cudownych. I dlatego to właśnie ich wybraliśmy na życiową drogę. – Zacznijmy od uśmiechu. Dlaczego jest w życiu taki ważny? To najprostszy dar i gest, jakim możemy przekonać do siebie drugiego człowieka i obdarowywać go dobrem. Sami często przechodzimy przez momenty mroku czy niepokoju i tak bardzo potrzebujemy wtedy ciepła i wsparcia. A taki bezinteresowny uśmiech, zwłaszcza w tym świecie i w tych czasach, jest najważniejszy. Ja na uśmiechach nie oszczędzam. – Pytam, bo Wasza znajomość i miłość ze Sławoszem zaczęła się właśnie od uśmiechu… Tego uśmiechu z ulicy Piotrkowskiej w Łodzi? Jechałam wtedy rowerem z grupą wolontariuszy mojego ideowego zespołu. Latem 2023 roku braliśmy udział w kampanii wyborczej, namawiając do udziału w wyborach, bo mieliśmy głęboki sprzeciw wobec ludzkiej obojętności w tak krytycznym dla naszej demokracji momencie. Wróciłam właśnie z 12-miesięcznej misji w Ukrainie, gdzie pracowałam jako kierownik misji INTERSOS – organizacji humanitarnej niosącej pomoc medyczną i psychologiczną na linii frontu. W sektorze humanitarnym pracowałam przez całe życie zawodowe, niosąc pomoc ofiarom konfliktów zbrojnych, między innymi przez dwa lata kierując misją PAH na wojnie w Jemenie. Wcześniej pracowałam też w Iraku, Jordanii, Turcji i w obozach dla uchodźców. Do Polski wróciłam po 12 latach za granicą. Po raz pierwszy na poważnie rozważyłam powrót po masowym rosyjskim bombardowaniu Ukrainy 14 stycznia 2023 roku. Jedna z rakiet hipersonicznych uderzyła w budynek mieszkalny nieopodal naszego biura w Dnipro. Ponad 200 mieszkań zawaliło się, było wiele ofiar śmiertelnych. Organizacje humanitarne są poniekąd sumieniem świata, ale odwracają uwagę od tych, którzy mają prawdziwą odpowiedzialność i sprawczość – podmiotów politycznych. Miałam dość nakładania metaforycznego bandaża na rany, do których ktoś cały czas strzela. W tym samym czasie, w mojej ocenie, nasze państwo, nabierające geopolitycznie dużo istotniejszej odpowiedzialności przez tragedie tej wojny, ulegało erozji instytucji demokratycznych, populizmowi i flirtowi z autorytaryzmem ówczesnej władzy. Wróciłam i dołączyłam do walki o Polskę. I tak, na łódzkiej ulicy, jadąc rowerem, w kampanii zobaczyłam Sławosza. Szedł do galerii sztuki taty, Piotra Uznańskiego. Uśmiechnęłam się. Odnalazł mnie. Umówiliśmy się na obiad. Szybko zrozumiałam, że jest w nim coś wyjątkowego, że to niesamowity umysł. Mówił z pasją, był już wtedy rezerwistą Europejskiej Agencji Kosmicznej. On był za granicą blisko 18 lat, ja 12. A spotkaliśmy się właśnie tu, w naszym mieście rodzinnym. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę – Jak tu nie wierzyć w przeznaczenie? Nie wiem, czy to przeznaczenie. Ale los nas wtedy zetknął. – A przecież mogłaś się bawić i żyć życiem młodej dziewczyny. Tak, tylko że ja musiałam coś robić dla ludzi. Musiałam zająć się pomocą psychologiczną i medyczną w Ukrainie, a głównie przy linii frontu, od Charkowa po Mikołajew. Babcia, która mnie wychowywała, bo rodzice dużo pracowali, zawsze dawała mi błogosławieństwo ze słowami czułości i obawy. Mówiła: „Dziewczyny w twoim wieku się bawią, a ty ryzykujesz życie”. Miałam w sobie głęboką potrzebę pomagania, którą nasiąkłam w domu rodzinnym, mając wyjątkowo mądrych najbliższych. Rodzice założyli fundację prowadzącą dziś kilkanaście rodzinnych domów dziecka, jednoczącą rozdzielone rodzeństwa w państwowej pieczy zastępczej. Kiedy miałam 17 lat, otrzymałam stypendium z włoskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, by przez dwa lata uczyć się Włoszech w United World College of the Adriatic. Wiele lat później – jako absolwentka byłam w jury – wybraliśmy na stypendystkę Małgosię Stadnicką, którą przed chwilą poznałaś i która jest teraz stażystką w moim biurze poselskim. – W 2015 roku, kiedy kończyłaś już studia w Londynie, pojechałaś na wyspę Lesbos do Grecji. I widziałam, jak ludzie tracą życie, tonąc w Morzu Egejskim, próbując przedostać się do Unii Europejskiej. Dla mnie polityka była nieistotna – jeśli ktoś tonie, trzeba mu pomóc. Taki ludzki odruch. – Masz współczucie w genach. Po ojcu, mamie? Po obojgu. Mama urodziła się w Bangkoku. Dziadek był uchodźcą z Chin i jako sześcioletnie dziecko uciekł łodzią właśnie do Bangkoku. Mama jest pracowita, analityczna, studiowała na stypendium w Stanach Zjednoczonych, potem wróciła do Bangkoku i prowadziła rodzinny biznes – wysyłania cargo do Europy. Czytaj też: O ich ślubie mówiła cała Polska, pokazali zdjęcia. Tak zaczęła się ich miłość! – I wtedy poznała Twojego ojca? Tata był studentem medycyny Akademii Medycznej w Łodzi, a jednocześnie wyjeżdżał na Bliski Wschód, próbując importować różne produkty. Poznali się w Bangkoku i pobrali, wbrew kulturze, geografii, uprzedzeniom. Na początku lat 90. mama przyjechała do Polski. Jest wyjątkowa, mądra, silna i oddana swojej drugiej ojczyźnie. Daje mi poczucie, że przynależymy do ludzkiego świata, któremu trzeba służyć. – Dała Ci poczucie wspólnoty ze wszystkimi ludźmi. To niezwykle szerokie myślenie. To prawda, w mojej rodzinie łączyło się zarówno tradycje chrześcijańskie, jak i buddyzm. A o tym, że coś mnie różni od innych dzieci, dowiedziałam się, gdy poszłam do przedszkola i rodzice przedszkolaków zabraniali im się ze mną bawić. Jako pięciolatka nie miałam poczucia inności. Dorastałam w Łodzi, czułam się Polką. Babcia nigdy mi nie powiedziała, że nią nie jestem w stu procentach. W dzieciństwie czasem mojego brata i mamę spotykały niełatwe sytuacje. Pewnie wykształciło to we mnie wrażliwość na krzywdę i chęć niesienia pomocy. – Nie było Ci łatwo… Uciekałam w literaturę, sztukę. To była bezpieczna przestrzeń, bez agresji czy przemocy. Nauczyłam się też mówić po tajsku, dopiero gdy miałam 15 lat. Wyjechałam wtedy do Tajlandii na kilka miesięcy intensywnej nauki języka. – Twoja mama rozmawia w domu po polsku? Oczywiście, jest Polką, ma polskie obywatelstwo. Przez wiele lat z tatą tworzyli nie tylko organizacje pozarządowe, ale też przedsiębiorstwa. I dlatego moja rodzina padła ofiarą szantaży mafijnych. – Wiem, oskarżali Twojego tatę o dawanie łapówek. Został uniewinniony. Byłam jeszcze małą dziewczynką, ale pamiętam, co się wtedy działo. Mafia szantażowała wtedy i wymuszała haracze od wielu rodzin przedsiębiorców: mamy nowy biznes, porywanie i mordowanie dzieci biznesmenów. Prawica do dzisiaj próbuje to wyciągać na światło dzienne i szkalować mnie i moją rodzinę. Tata walczył o nasze życie po prostu. – Mówiłaś, że nie chciałaś wracać do Polski z Ukrainy. Jednak wróciłaś. To masowe bombardowanie 14 stycznia 2023. A ja cały czas z determinacją dążyłam, żeby nieść pomoc cywilom. Stanęłam pod zbombardowanym budynkiem, zapaliłam świeczkę w hołdzie ofiarom i poczułam skrajną bezsilność. Pomyślałam, że co z tego, że rekonstruujemy kolejne kliniki, jeżeli jutro dojdzie znowu do zmasowanego bombardowania przez Rosjan. To był moment przewartościowania. Czułam, że nie mogę już przez kolejne pięć czy 10 lat klęczeć przed kolejnymi zamordowanymi. Zadzwoniłam więc do moich ideowych przyjaciół, którzy próbowali wielokrotnie namówić mnie do powrotu do Polski, powiedziałam, że jeżeli jeszcze we mnie wierzą, to niech poczekają, aż znajdę mojego zastępcę na kierownika misji i wrócę do Polski. No i wróciłam, i rzuciłam się w kampanię wyborczą. Zostałam wybrana do Sejmu, uzyskując drugi najwyższy wynik w Łodzi, mimo dość brutalnych ataków ze strony TVP i innych mediów ówczesnej władzy. Wygrałam sprawę w trybie wyborczym przeciwko „Gazecie Polskiej”. Przekonałam się, jak działa machina pomówień i kłamstw do niszczenia ludzi – opozycjonistów, dziennikarzy, aktywistów i polityków niewygodnych dla ówczesnej władzy. Codziennie rano wychodziliśmy na ulicę, nawołując, żeby każdy wziął udział w wyborach. I wtedy zobaczył mnie Sławosz. – Świat Was obojga był o wiele większy niż wielu innych Polaków. W dodatku poczuliśmy nić zrozumienia, bo to był moment transformacji naszych żyć. On z naukowca i inżyniera, przez 12 lat pracującego przy Wielkim Zderzaczu Hadronów, został wybrany na rezerwistę do korpusu astronautów, a ja z pracowniczki humanitarnej zostałam wybrana na posła na Sejm. – O czym rozmawiacie? To nieustanny dialog. Od początku rozmawialiśmy o naszych doświadczeniach, ideałach i marzeniach dotyczących rozwoju Polski, Europy. A w Sławoszu ujął mnie nie tylko jego intelekt, ale to, że potrafi łączyć go z działaniem. Był gotowy położyć na szali własne zdrowie i życie za naukę i wartości, które uważa za ważne. Bardzo to szanuję. I tak 25 czerwca wsiadł do kapsuły Dragon, która została wyniesiona rakietą Falcon 9 na orbitę okołoziemską. – Ale taka odwaga i dociekliwość dotycząca nieznanego świata to dla partnera duże obciążenie. Musieliśmy przetrwać i odległość, i intensywne przeżycia, i pokonywanie wyzwań na naszej drodze. Starałam się wspierać go całą sobą w jego wielomiesięcznym przygotowaniu do tej trudnej misji, a on tak samo rozumie etos służby publicznej i wspiera mnie w mojej pracy parlamentarnej, gdzie dziś służę w Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Obrony Narodowej. – Próbowałaś odwieść Sławosza od pomysłu podróży w kosmos? Nigdy. – Miałaś obawy? To naturalne, że odczuwałam strach, gdy wsiadał do rakiety… – I czułaś, jakie to niebezpieczne? Tak, to ryzyko. Opóźnienia misji wynikające z awarii technicznych czy zamiana jednej kapsuły na inną. Dostawaliśmy kolejne informacje, że nowa kapsuła jeszcze nie przeszła testów spadochronowych czy testów systemów elektronicznych… – No cóż, takiego mężczyznę wybrałaś. Zakochałaś się przecież nie tylko w nim, ale także w jego ambicjach. Ujął mnie jako człowiek, ale również tym, z jaką konsekwencją walczył o nas. Był zdeterminowany. Przez wiele lat mojego życia nie starczało w nim już miejsca na odpowiedzialność za kogokolwiek poza moimi zespołami humanitarnymi. Moi najbliżsi obawiali się, czy w ogóle spotka mnie szczęście osobiste. – Zapewne wiele razy musiałaś stawiać czoło oczekiwaniom bliskich… …którzy obawiali się, że choć spełniona zawodowo, będę wracać do pustego mieszkania. I nagle pojawiła się przyjaźń ze Sławoszem. Mimo naszej ostrożności ujęliśmy się wzajemnie konsekwencją i pasją. Nie byliśmy już tacy młodzi. Mieliśmy za sobą różne życiowe doświadczenia i silne osobowości. – Jak doszło więc do tego, że się pobraliście w styczniu 2025 roku? Sławosz wszedł już w ostatni etap treningu kosmicznego. Mieliśmy poczucie, że jeśli nie podejdziemy poważnie do zbudowania rodziny, to życie nas rozdzieli. Wzięliśmy cichy ślub, a potem poinformowaliśmy o nim świat. – Co Ty jako żona poczułaś, gdy okazało się, że Twój mąż spełni swoje marzenie i naprawdę poleci w kosmos? Dumę, poruszenie. Wiem, ile wysiłku i determinacji kosztowało to Sławosza, i że od lat przygotowywał się do tej misji. Może dlatego, że się urodził w rocznicę lotu Jurija Gagarina (uśmiech). Mama Sławosza zaszczepiła w nim to marzenie, przypominając, że 12 kwietnia to nie tylko jego urodziny, ale też Dzień Kosmonautyki. I sprawiła, że zapragnął sięgnąć gwiazd. Czytaj też: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film – Ale mogło się to nie wydarzyć. Polska nie była członkiem Europejskiej Agencji Kosmicznej. Ale potem już była, a Sławosz był ekspertem do spraw promieniowania i przez 12 lat nadzorował wielkie ilości dronów. A poza tym ma naprawdę wybitny umysł. Pokonał 22,5 tysiąca aplikantów z całej Europy, a wśród nich kilkaset osób z Polski. I wtedy Europejska Agencja Kosmiczna zwróciła się do polskiego rządu z pytaniem, czy nasz kraj nie chciałby zainwestować w jego misję kosmiczną. Ja, znając charakter Sławosza i jego determinację, wiedziałam, że na pewno poleci, bo to było jego przeznaczenie. – Jak się wspiera takiego męża? Stara się jak najgłębiej zrozumieć. On jest, powiedziałabym, kartezjański z matematycznym, ścisłym umysłem, a ja bardziej społeczna, egzystencjalna i humanistyczna. – A czego Ty dowiedziałaś się o kosmosie? W naszym małym skrawku wszechświata często skupiamy się na nieistotnych różnicach, zapominamy, że jesteśmy jedną ludzkością i więcej nas łączy, niż dzieli. Nie trzeba być naukowcem, żeby być absolutnie zachwyconym pięknem i tajemnicą kosmosu. – Ale my jeszcze o nim niewiele wiemy. A ja cały czas czekam na to, aż pojawi się informacja, że na innych planetach są ludzie. Siedzimy w kawiarni Czytelnika, do której przychodził Tadeusz Konwicki, jeden z moich ulubionych pisarzy polskich. Poczytaj, jak on pisał o kosmosie. Operował metaforami. W „Małej apokalipsie” pisał, że jesteśmy „kotletem z białka kosmicznego pyłu”. – I tkwi w nas cały czas wielka tajemnica. Tak. Ale eksploracja kosmosu to nie tylko inwestycja w naukę i technologię, ale również inwestycja w nasze bezpieczeństwo. Od 2019 roku NATO uznaje przestrzeń kosmiczną jako jedną z kluczowych domen w dziedzinie obronności. Teraz Polska może zawalczyć o to, żeby Europa – i przede wszystkim zagrożona ze wschodu flanka NATO – wykształciła niezależność technologiczną. I o to zawalczymy. Ja w parlamencie, a mój mąż naukowo. Oboje mamy nadzieję pozytywnie przysłużyć się Polsce.
„Wrócił mi honor”. Magda Gessler nie kryła, co naprawdę myśli o Książulu
Książulo od lat należy do najpopularniejszych recenzentów kulinarnych w polskim internecie, a jego opinie potrafią wywołać gorące dyskusje. Tym razem głośno zrobiło się za sprawą wizyty w cukierni Słodko Słony, gdzie zachwycił się jednym z wypieków. Niedługo później głos zabrała sama Magda Gessler, zaskakując tonem swojej wypowiedzi.
Relacja między Magdą Gessler a Książulem od dawna budzi zainteresowanie internautów. Twórca wielokrotnie oceniał dania serwowane w restauracjach należących do restauratorki lub lokalach związanych z „Kuchennymi rewolucjami”, nie szczędząc zarówno pochwał, jak i krytycznych uwag. Tym razem jednak uwaga widzów skupiła się na wyjątkowo entuzjastycznej recenzji jednego z produktów z kultowej warszawskiej cukierni. Książulo znów sprawdził lokal Magdy Gessler. Zachwycił się jej wypiekami Książulo od dawna wzbudza emocje wśród miłośników gastronomii. Jego materiały regularnie trafiają na listy najchętniej oglądanych filmów kulinarnych w polskim YouTubie, a każda nowa recenzja staje się punktem wyjścia do internetowych dyskusji. Nic dziwnego, że szczególną uwagę przyciągają odcinki poświęcone lokalom związanym z Magdą Gessler. Tym razem twórca odwiedził warszawską cukiernię Słodko Słony, która od lat cieszy się renomą wśród miłośników słodkości. Już od pierwszych minut materiału było jasne, że nie będzie to kolejna krytyczna recenzja. Wręcz przeciwnie – Książulo z dużym uznaniem wypowiadał się o jakości wypieków, podkreślając ich smak oraz staranność wykonania. View oEmbed on the source website Największe emocje wzbudziła jednak ocena jednego z najbardziej klasycznych wypieków. Książulo nie krył zachwytu nad drożdżówką z makiem, którą określił wyjątkowo dosadnie: „Jak dla mnie to jest najlepsza drożdżówka z makiem, jaką jadłem kiedykolwiek. [...] Fenomenalna jest”. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu Magda Gessler o Książulu: „On dojrzewa”. Restauratorka nie kryła uznania, YouTuber odpowiedział Po publikacji materiału uwagę internautów przyciągnęła również reakcja samej Magdy Gessler. Restauratorka od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej gastronomii, dlatego jej opinia na temat działalności Książula wzbudziła duże zainteresowanie. W rozmowie z KrimessTV przyznała, że zauważa wyraźną ewolucję w sposobie, w jaki Książulo prowadzi swoje materiały. Nie ukrywała przy tym, że w przeszłości bywał wobec niej bardzo krytyczny. „Wydaje mi się, że on dojrzewa, tak? Że na początku robił to trochę dla show-off. Bardzo dziękuję za to, że jakoś wrócił mi trochę honor, bo jechał równo po mnie i to też go wybiło na to miejsce, w którym jest. On dojrzewa i zaczyna być takim w sumie dobrym produktem narodowym. Jego wypowiedzi, jego filmy naprawdę są opiniotwórcze i ja gratuluję postępu i rozwoju” – powiedziała. Sam Książulo odniósł się do wypowiedzi restauratorki na swoim TikToku. Na opublikowanym nagraniu skomentował poszczególne fragmenty rozmowy. „Wydaje mi się, że starsze filmy były luźniejsze. Teraz trochę myśląc o tej całej mocy, o tych zasięgach, wiadomo, jest delikatnie filtr, ale i tak staramy się działać w zgodzie ze sobą. [...] Ciężko w sumie się nie zgodzić, testowanie miejsc, poleceń, produktów Magdy Gessler, jest to duża część mojego kontentu. Wynika to z tego, że ludzie po prostu chcą to oglądać. [...] Dziękuję bardzo, bardzo to miłe. Oczywiście pozdrawiam i postaram się robić to dalej tak, jak czuję” – powiedział YouTuber. View oEmbed on the source website
Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu
Maja Chwalińska i Iga Świątek poznały się jeszcze jako dzieci marzące o wielkich sukcesach na korcie. Choć ich kariery potoczyły się inaczej, do dziś łączy je szacunek, wspólna historia i wzajemne wsparcie. O ich relacji rzadko mówi się głośno, a słowa, które wypowiadały o sobie przez lata, pokazują, jak wyjątkowa jest ta więź.
W świecie zawodowego sportu prawdziwe przyjaźnie należą do rzadkości. Rywalizacja, podróże i presja wyników często sprawiają, że dawne relacje schodzą na dalszy plan. Historia Mai Chwalińskiej i Igi Świątek pokazuje jednak, że wspomnienia budowane od najmłodszych lat potrafią przetrwać nawet wtedy, gdy każda z zawodniczek podąża własną drogą. A ich ostatnie wypowiedzi tylko potwierdzają, że za sukcesami obu tenisistek stoi również wzajemna życzliwość. Maja Chwalińska wróciła silniejsza. Po trudnych chwilach znów zachwyca na największych kortach Jeszcze kilka lat temu przyszłość Mai Chwalińskiej w zawodowym sporcie stała pod znakiem zapytania. Utalentowana tenisistka otwarcie mówiła o problemach ze zdrowiem psychicznym, depresji i utracie radości z gry. Zamiast skupiać się wyłącznie na wynikach, musiała najpierw zawalczyć o samą siebie. Dziś jej historia jest jedną z najbardziej inspirujących opowieści w polskim sporcie. Chwalińska odbudowała karierę krok po kroku, wracając do regularnej rywalizacji i coraz lepszych rezultatów. W sezonie 2026 zachwyciła cały tenisowy świat podczas Roland Garros. Przeszła przez kwalifikacje, pokonała wyżej notowane rywalki i osiągnęła najlepszy wielkoszlemowy wynik w karierze, stając się jedną z największych rewelacji paryskiego turnieju. Jej świetna postawa pozwoliła jej również zanotować najwyższe miejsce w rankingu WTA w dotychczasowej karierze. Każdy kolejny sukces tenisistki odbierany jest nie tylko jako zwycięstwo sportowe, ale także osobiste. Nic dziwnego, że jej powrót szczególnie mocno przeżywały osoby, które znały ją jeszcze z juniorskich czasów. Wśród nich była również Iga Świątek. ZOBACZ: Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej Mało kto wie, jak blisko były. Iga Świątek nie kryła wzruszenia, mówiąc o Mai Chwalińskiej Choć dziś obie tenisistki funkcjonują w nieco innych tenisowych rzeczywistościach, ich wspólna historia zaczęła się wiele lat temu. Jako nastolatki podróżowały razem na turnieje, reprezentowały Polskę na najważniejszych imprezach juniorskich i spędzały ze sobą mnóstwo czasu. Kiedy Maja wróciła do dobrej formy po najtrudniejszym okresie w swoim życiu, Iga Świątek nie ukrywała wzruszenia. Podczas konferencji prasowej mówiła o niej nie jak o koleżance z touru, ale jak o osobie, z którą dzieli wyjątkową historię: „Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami. Mogę o niej dużo opowiadać. Poszłyśmy różnymi drogami, ale naprawdę cieszę się, że tutaj jest”. Liderka światowego tenisa podkreślała również, że doskonale wie, przez co przeszła jej przyjaciółka. „Cieszę się z jej powodu. Wiem, przez co przeszła, to było dla niej trudne, ale najważniejsze, że udało się to przezwyciężyć” — mówiła. Historia Świątek i Chwalińskiej pokazuje, że nawet gdy kariery biegną różnymi torami, wspólne doświadczenia pozostają ważną częścią życia. To właśnie dlatego sukcesy Mai tak mocno cieszyły Igę. Za wynikami i rankingami kryje się bowiem historia dziewczyn, które kiedyś wspólnie marzyły o wielkiej tenisowej przyszłości. „Z Igą łączy nas kawał historii”. Tak o Świątek mówi sama Maja Chwalińska Maja Chwalińska również niejednokrotnie wracała wspomnieniami do początków swojej znajomości z Igą Świątek. W rozmowie z Eurosportem podkreślała, że ich relacja została zbudowana na latach wspólnych przeżyć i doświadczeń. „Z Igą łączy nas kawał historii. Znamy się od 10. roku życia, więc już naprawdę bardzo długo. Grałyśmy wszystkie drużynowe mistrzostwa świata i Europy oraz razem jeździłyśmy na turnieje indywidualne. Dużo przeszłyśmy razem, myślę że to łączy i sprawia, że po prostu chcesz, żeby druga osoba też spełniała swoje marzenia. Obie wiemy, ile w to włożyłyśmy i jak ciężko na to pracowałyśmy” — powiedziała wówczas. Jednocześnie tenisistka otwarcie przyznaje, że z biegiem lat ich codzienny kontakt stał się mniej intensywny. Nie traktuje tego jednak jako niczego niezwykłego. „Później poszłyśmy swoimi drogami i Iga wystrzeliła. Takie jest też życie, że troszeczkę się oddaliłyśmy, nie ma co ukrywać. Po prostu już nie miałyśmy tyle czasu, żebyśmy spędzały go ze sobą i to jest też normalne” — podkreśliła. To wyjątkowo dojrzałe spojrzenie na relację, która przetrwała mimo zmieniających się okoliczności. Bo choć dziś każda z nich realizuje własne cele i mierzy się z innymi wyzwaniami, wciąż łączy je coś, czego nie da się wypracować w kilka miesięcy. To wspólna historia, dziecięce marzenia, lata treningów i wzajemne wsparcie, które — jak pokazują ich słowa — pozostało aktualne do dziś. SPRAWDŹ TEŻ: Jakiś czas temu rozstał się z milionerką. Dziś Tomasz Fornal mówi wprost o nowej miłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-0935229957-7a0032c.jpg" width="4000" height="2667" alt="November 16, 2024, Malaga, Malaga, Spain: Captain Dawid Celt of Poland, Iga Swiatek of Poland, Magdalena Frech of Poland, Magda Linette of Poland, Maja Chwalinska of Poland, Katarzyna Kawa of Poland during the 2024 Billie Jean King Cup Finals." title="Tennis 2024: Billie Jean King Cup Finals, in Malaga" />
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni i psycholożka Igi Świątek są przyjaciółkami! „Ona była założycielką fanclubu Łez”
Niewiele osób wie, że Anna Wyszkoni od lat przyjaźni się z Darią Abramowicz, psycholożką współpracującą z Igą Świątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl artystka wróciła wspomnieniami do początków tej wyjątkowej relacji i zdradziła, jak dziś wygląda ich kontakt.
Choć dziś Daria Abramowicz jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych psycholożek sportowych w Polsce, jej historia z Anną Wyszkoni zaczęła się na długo przed sukcesami Igi Świątek. Piosenkarka opowiedziała o znajomości, która narodziła się dzięki muzyce, przetrwała lata rozłąki i z czasem przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Daria Abramowicz była szefową fanclubu Łez. Tak poznała ją Anna Wyszkoni Dziś Daria Abramowicz kojarzona jest przede wszystkim ze światem profesjonalnego sportu, jednak wiele lat temu jej codzienność wyglądała zupełnie inaczej. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Anna Wyszkoni wróciła pamięcią do czasów, gdy występowała jeszcze z zespołem Łzy. To właśnie wtedy ich drogi przecięły się po raz pierwszy. „To jest w ogóle ciekawa historia, bo my się poznałyśmy wiele lat temu. Daria była szefową fanklubu Łez. Była bardzo zaangażowana, często jeździła na koncerty, no i tak się poznałyśmy” – wspomina Anna Wyszkoni. Dla wielu osób może być zaskoczeniem, że kobieta, która dziś pracuje z jedną z największych gwiazd światowego tenisa, jeszcze kilkanaście lat temu aktywnie działała w środowisku fanów popularnego zespołu. Jak wynika ze słów wokalistki, Daria Abramowicz należała do najbardziej zaangażowanych osób wspierających grupę, regularnie pojawiając się na koncertach i utrzymując bliski kontakt z jej członkami. To właśnie wtedy narodziła się znajomość, która przetrwała próbę czasu. Zdjęcie z US Open wszystko zmieniło. Tak odnowiła się ich relacja Z biegiem lat życie obu kobiet zaczęło toczyć się własnym rytmem. Kariera muzyczna Anny Wyszkoni rozwijała się w nowym kierunku, a Daria Abramowicz realizowała kolejne zawodowe cele. Naturalną koleją rzeczy ich kontakt osłabł. Jak przyznaje artystka, przez pewien czas praktycznie nie utrzymywały ze sobą bliższych relacji. Przełom nastąpił zupełnie niespodziewanie. „Potem ten kontakt się urwał, no bo Daria, wiadomo, obie dorosłyśmy, ona miała swoje sprawy, ja miałam swoje sprawy. I pewnego dnia Daria wysłała mi zdjęcie z kortu z US Open. I byłam totalnie zaskoczona, mówię, co ty robisz na US Open?” – opowiada Wyszkoni. „I wtedy powiedziała, że pracuje z Igą. I ten kontakt się jakoś tak bardzo mocno ożywił” – dodała. TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Od tego momentu obie kobiety znów zaczęły być obecne w swoim życiu. Wyszkoni miała okazję obserwować tenisowy świat z zupełnie innej perspektywy, również podczas najważniejszych turniejów. „Cieszę się, że Daria miała ostatnio okazję zobaczyć mój koncert, a ja jak jestem gdzieś w wielkim świecie i mam okazję pójść na turniej, no to też zawsze Darię proszę, żeby mi tam [znalazła jakieś dobre miejsce]” – mówi ze śmiechem. Jednak, że prawdziwą wartością tej relacji jest coś znacznie bardziej zwyczajnego. „Ale przede wszystkim to jest fajne, że jesteśmy przyjaciółkami, które są w stanie nawijać przez dwie godziny o życiu prywatnym, poruszać jakieś różne sytuacje tak po prostu, zupełnie naturalnie, nie skupiając się na tym, czym się zajmujemy” – podkreśla. Czy Anna Wyszkoni poznała już Igę Świątek? Piosenkarka stawia sprawę jasno Choć przyjaźni się z jedną z najbliższych współpracowniczek Igi Świątek, sama tenisistka i wokalistka wciąż nie miały okazji lepiej się poznać. Jak przyznaje Anna Wyszkoni, poprzednie okoliczności nie sprzyjały rozmowie. „Jeszcze nie miałam okazji prywatnie jej poznać. Myślałam, że to się wydarzy na Rolandzie, kiedy byłam dwa lata temu, ale ja sobie też zdaję sprawę z tego, jaka to jest presja, jak Iga jest skupiona na tym, co ma wykonać, więc absolutnie tutaj nie nalegam. Przyjdzie na to czas” – mówi artystka. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!: Z czułością o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo: "Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle…"
Narodziny Helenki okazały się dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów czymś więcej niż kolejnym etapem rodzicielstwa. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o tym, jak córka odmieniła ich codzienność, pomogła zbudować jeszcze silniejszą rodzinę i sprawiła, że na nowo odkryli, co w życiu jest naprawdę ważne.
To właśnie w rodzinie odnaleźli swoje największe szczęście. Dziś codzienność Joanny i Krzysztofa Ibiszów wypełniają nie wielkie wydarzenia, lecz bezcenne chwile spędzane z dziećmi – Boryskiem i Helenką. Narodziny córki stały się dla nich momentem przełomowym, który jeszcze mocniej scementował ich relację i nadał nowy wymiar temu, co naprawdę ważne. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o miłości, która z każdym rokiem dojrzewa, oraz o rodzinie, która stała się ich najpiękniejszą wspólną drogą. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w VIVIE! o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. [...] Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Piękne! Dla ojca trzech synów niespodzianką było pojawienie się na świecie córeczki? Krzysztof: Helenka dużo zmieniła na plus w naszym związku. Joanna: Pary często decydują się na drugie dziecko, żeby naprawić związek. Brzmi to dla mnie niedorzecznie. Wtedy związki zazwyczaj ostatecznie się rozpadają. U nas paradoksalnie to zadziałało, chociaż nie mieliśmy takich intencji. Córka nie miała niczego naprawiać. Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle… Wszystkie nieprzepracowane problemy wyszły na powierzchnię. Na szczęście stawiliśmy temu czoła. Teraz nasz związek jest dużo pełniejszy, a rodzina dużo fajniejsza niż przed narodzinami córki. Krzysztof: Wiem, że jestem „coraz młodszy” (Krzysztof Ibisz napisał książkę „Coraz młodszy”, przyp. red.), ale gdybym naprawdę był młodszy, chciałbym mieć trzecie dziecko. Dziewczynka to kosmos. Mój promyczek. Zawsze mówiłem Asi, że chciałbym mieć mini Asię i to marzenie się spełniło. Oczywiście tak samo kocham Maksa, Vincenta i Boryska. Córka to po prostu inna energia. Cały się uśmiecham, patrząc, jak zakłada moją czapkę na główkę, bransoletki Asi i idzie do lustra podziwiać, jak wygląda. Jest w tym uroczo kobieca. Obserwowanie jej to czysta radość. Fascynujący świat, który dopiero teraz odkrywam, i bardzo się cieszę, że mogę być jego świadkiem. Wszyscy się zmieniamy, dojrzewamy. Ale gdybym miał tę świadomość, którą mam teraz, na pewno byłbym bardziej obecny w życiu starszych synów. Myślę, że każdego dnia uczę się być dobrym ojcem. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. ZOBACZ TEŻ: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. SPRAWDŹ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Takich zdjęć nie publikuje często. Maja Ostaszewska pokazała dzieci: "Moje najukochańsze istoty"
Rodzina od lat pozostaje dla Mai Ostaszewskiej największą wartością. Najnowszy wpis aktorki pokazuje, jak silna więź łączy ją z dziećmi i jak wiele radości daje jej obserwowanie ich drogi ku dorosłości.
Maja Ostaszewska rzadko dzieli się szczegółami ze swojego życia rodzinnego, dlatego jej najnowsza publikacja wzbudziła ogromne zainteresowanie. Aktorka pokazała syna i córkę. W jednym z wywiadów zdobyła się na wyznanie o macierzyństwie. Jej słowa pokazują, jak bardzo ceni relację z dziećmi i jak z dumą obserwuje ich dojrzewanie. Dla Mai Ostaszewskiej rodzina jest najważniejsza Choć Maja Ostaszewska od lat należy do grona najpopularniejszych polskich aktorek, konsekwentnie chroni swoją prywatność. U boku operatora filmowego i scenarzysty Michała Englerta buduje piękną historię. Zakochani tworzą zgrany duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a ich związek uchodzi za jeden z najtrwalszych w polskim środowisku filmowym. Mimo rozpoznawalności obojga, para stroni od medialnego szumu i tylko sporadycznie uchyla rąbka tajemnicy na temat rodzinnej codzienności. Tym większe emocje wzbudziła publikacja, w której aktorka pokazała swoje dzieci: Franciszka i Janiny. W najnowszym wpisie podkreśliła, jak ważne miejsce ukochane pociechy zajmują w jej sercu. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę Maja Ostaszewska o dzieciach Maja Ostaszewska rzadko pozwala fanom zajrzeć do swojego życia rodzinnego, dlatego jej najnowszy wpis wzbudził spore zainteresowanie. Z okazji Dnia Dziecka aktorka podzieliła się wyjątkowymi kadrami związanymi ze swoimi pociechami. Wśród opublikowanych zdjęć znalazła się urocza fotografia sprzed lat, która przywołała wspomnienia z czasów, gdy jej dzieci były jeszcze małe. Gwiazda pokazała również nowszy kadr. „Moje najukochańsze istoty. Wszystkim dzieciom, tym małym i dużym — bezpiecznego świata”, napisała. Wychowując dzieci razem z Michałem Englertem, Maja Ostaszewska stawia na wartości, które mają pomóc im odnaleźć własną drogę w dorosłym życiu. Aktorka wielokrotnie podkreślała, jak ważne są dla niej samodzielność, empatia i umiejętność krytycznego myślenia. Maja Ostaszewska nigdy nie ukrywała, że macierzyństwo było jednym z jej największych marzeń. Dziś z dumą obserwuje, jak Franciszek i Janina rozwijają własne pasje, podejmują coraz bardziej świadome decyzje i krok po kroku budują swoją niezależność. „Strasznie pragnęłam zostać mamą. […] Mam dwójkę ludzi, których kocham bezgranicznie. Zachwyca mnie, że są coraz bardziej samodzielni, tworzą swój osobny świat, rozwijają krytyczne myślenie. Nasze rozmowy weszły na zupełnie inny poziom. Uwielbiam być mamą. Moje starzenie się idzie w parze z ich pięknym dojrzewaniem”, mówiła kilka lat temu w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! Nie ma też wątpliwości, że rola mamy pozostaje dla niej jednym z najważniejszych i najpiękniejszych doświadczeń w życiu artystki. Czytaj też: Maja Ostaszewska pokazała syna: 18-letni Franciszek Englert jest już po maturze!
Nie ukrywają swojego szczęścia, dzieli ich 14 lat. Legenda Formuły 1 jest już po ślubie! Kim jest ukochany Ralfa Schumachera?
Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne oficjalnie rozpoczęli nowy rozdział swojego życia. Były kierowca Formuły 1 i francuski biznesmen pobrali się podczas kameralnej ceremonii w Saint-Tropez, przyciągając uwagę mediów i fanów na całym świecie.
Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne powiedzieli sobie „tak”. Były kierowca Formuły 1 oraz francuski biznesmen pobrali się podczas uroczystości w Saint-Tropez, przypieczętowując związek, który trwa od czterech lat. Kameralna ceremonia na Lazurowym Wybrzeżu przyciągnęła uwagę mediów i fanów, a zdjęcia nowożeńców błyskawicznie obiegły internet. Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne wzięli ślub w Saint-Tropez Saint-Tropez stało się scenerią jednego z najgłośniejszych wydarzeń ostatnich dni. To właśnie tam Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne powiedzieli sobie „tak”, przypieczętowując związek, który trwa od czterech lat. Uroczystość odbyła się w sobotnie popołudnie i otworzyła przed parą nowy rozdział wspólnej historii. Malownicze miasteczko na Lazurowym Wybrzeżu stworzyło wyjątkową oprawę dla tej ważnej chwili. Wszystkie spojrzenia skierowane były na nowożeńców. Były kierowca Formuły 1 oraz francuski biznesmen pojawili się w ratuszu o 17:18, gdzie odbył się ich ślub cywilny. Zdjęcia z wydarzenia błyskawicznie obiegły media i media społecznościowe, a informacje o ślubie natychmiast przyciągnęły uwagę fanów oraz obserwatorów świata show-biznesu. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę Tak wyglądali nowożeńcy podczas uroczystości. Para jest razem od czterech lat Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne zadbali o spójną oprawę swojego wielkiego dnia. Według relacji zachodnich mediów obaj pojawili się na ceremonii w niemal identycznych granatowych garniturach. Stylizacje uzupełniały białe koszule oraz jasnoniebieskie krawaty, co nadawało całości elegancki i harmonijny charakter. Dopasowane stroje podkreślały wyjątkowy charakter uroczystości i zwracały uwagę zgromadzonych gości. Para prezentowała się niezwykle szykownie podczas oficjalnej części wydarzenia. Po zakończeniu ceremonii nowożeńcy zadbali o każdy detal tego wyjątkowego dnia. Około godziny 18.00 Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne opuścili ratusz tylnym wyjściem, unikając rozgłosu i ciekawskich spojrzeń. To jednak był dopiero początek świętowania. Chwilę później wsiedli do luksusowej motorówki, która zabrała ich na wesele zorganizowane w restauracji. View oEmbed on the source website Pośród 110 zaproszonych gości nie zabrakło również osób związanych ze światem Formuły 1. Na uroczystości pojawił się Peter Hardenacke, ekspert Sky ds. Formuły 1 i wieloletni znajomy Ralfa Schumachera. Dziennikarz nie krył wzruszenia i radości z powodu szczęścia nowożeńców. W rozmowie z „Bildem” podkreślił, że kibicuje byłemu kierowcy w nowym etapie życia. Choć uroczystość miała kameralny charakter, nie wszystko pozostało wyłącznie wspomnieniem uczestników. Wyjątkowe chwile z życia Ralfa Schumachera i Étienne'a Bousquet-Cassagne'a zostały uwiecznione przez kamery Sky. Stacja realizuje czteroczęściowy dokument „Ralf & Étienne: Wir Sagen Ja” („Ralf i Étienne: Mówimy tak”), który pozwoli widzom zajrzeć za kulisy ich wspólnej drogi do ślubu. Największe emocje czekają jednak na finał serii. To właśnie w ostatnim odcinku, którego emisję zaplanowano na 6 czerwca, pokazana zostanie ceremonia ślubna. Widzowie będą mogli zobaczyć moment, w którym para powiedziała sobie „tak” w malowniczym Saint-Tropez. Sprawdź też: TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Historia miłości Ralfa Schumachera i Étienne'a Bousquet-Cassagne'a Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne poznali się w Monako. To tam wymienili się numerami telefonów, choć — jak wspominał Étienne — początki nie były wcale proste. Wysłał kilka wiadomości, ale odpowiedź nie przyszła od razu. Ralf odezwał się dopiero po kilku miesiącach. I wtedy wszystko się zaczęło. „Zakochałem się od pierwszego wejrzenia. […] Wysłałem mu dwie, trzy… nie, pięć wiadomości i nie dostałem żadnej odpowiedzi. Kilka miesięcy później Ralf jednak się odezwał", relacjonował serialu „Ralf i Étienne — Mówimy "tak". Ich uczucie rozkwitło w 2022 roku. Przez długi czas pielęgnowali relację z dala od medialnego szumu, aż w lipcu 2024 roku Ralf Schumacher zdecydował się opowiedzieć o swoim szczęściu publicznie. W tym samym momencie dokonał także coming outu. Kolejny ważny krok para zrobiła w lutym 2026 roku, gdy były kierowca Formuły 1 ogłosił zaręczyny i zaapelował o poszanowanie ich prywatności. Dziś Ralf Schumacher i Étienne Bousquet-Cassagne mogą już oficjalnie nazywać się małżeństwem. W tym ważnym dniu nie zabrakło także symbolicznych gestów. Podobno gratulacje nowożeńcom przekazała Cora Schumacher, była żona kierowcy, z którą rozstał się w 2015 roku po 14 latach małżeństwa.
Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film
Niecodzienne spotkanie na jednej z łódzkich ulic zmieniło ich życie na zawsze. On – astronauta, ona – posłanka z polityczną misją na Ziemi. Dziś łączy ich coś więcej niż tylko przysięga małżeńska. Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy właśnie rozpoczęli nowy rozdział jako rodzice!
Miłość z polityką w tle i kosmiczna misja. Historia Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich to gotowy scenariusz na film. Teraz para właśnie powitała na świecie swoje pierwsze dziecko! Wzruszające wyznania, pełne emocji wspomnienia i romantyczny początek znajomości pokazują, że prawdziwe uczucie potrafi rozkwitnąć nawet w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Jak zaczęła się historia Uznańskich-Wiśniewskich? Sławosz Uznański-Wiśniewski po raz pierwszy zobaczył swoją przyszłą żonę podczas kampanii wyborczej w 2023 roku. Na jednej z ulic w Łodzi, na słynnej Piotrkowskiej, dostrzegł Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską, dziś posłankę Koalicji Obywatelskiej. „Akurat przechodziłem i zobaczyłem Aleksandrę, która się do mnie uśmiechnęła. Ten uśmiech mnie pokonał (...)", wspominał astronauta w programie „Halo, tu Polsat”. Ich pierwsza randka miała miejsce dopiero kilka tygodni później, ale to spotkanie odmieniło ich życie. Aleksandra przyznała, że początkowo nie wiedziała, czy jeszcze się spotkają. „Nie wiedziałam, jak potoczą się nasze losy. Nie wiedziałam, czy w ogóle zobaczymy się po raz kolejny i w jakim charakterze. Ale pomyślałam sobie, że oto spotykam człowieka, który ma przed sobą tak ogromną misję, tyle pasji i poświęcenia, i jest gotowy wziąć na siebie tak wielkie ryzyko, a jednocześnie jest z naszego rodzinnego miasta", mówiła. CZYTAJ TEŻ: Radosne wieści w drugi dzień Nowego Roku. Sławosz Uznański-Wiśniewski zostanie ojcem. Ujawnił termin porodu Ślub, misja kosmiczna i rozłąka Ich związek rozwijał się w ekspresowym tempie. Latem 2024 roku zaręczyli się w Teksasie. Na początku 2025 roku powiedzieli sobie „tak” w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Ślub był skromny, bo zaledwie kilka dni później Sławosz musiał wyjechać na szkolenie do Stanów Zjednoczonych w ramach przygotowań do misji kosmicznej. Wesele planują dopiero po jego powrocie. Aleksandra nie ukrywała, że rozłąka była dla nich trudna. „W połowie maja mogłam ostatni raz zobaczyć go z bliska i dotknąć. Następnym razem zobaczę Sławosza z daleka, z odległości około ośmiu metrów. Będzie już w okresie kwarantanny przed startem rakiety", mówiła w rozmowie z Interią. View oEmbed on the source website Aleksandra Uznańska-Wiśniewska o planach na przyszłość Choć dzielił ich ocean, Aleksandra wspierała męża z całych sił. Sławosz zabrał ze sobą na pokład ISS nie tylko naukowe wyposażenie, ale też osobiste pamiątki: flagę Mirosława Hermaszewskiego, tomik poezji Wisławy Szymborskiej, ich obrączki oraz rodzinne zdjęcia. „Na kolanie ma kieszonkę, w której będzie miał nasze obrączki. Bierze też kilka rodzinnych zdjęć. To symbole tego, co zostawia na Ziemi. Ale przede wszystkim pamiętajmy, że jest to misja o ogromnym znaczeniu dla naszego państwa", podkreślała posłanka. „Jako posłanka mam świadomość, że mój mąż uczestniczy w czymś, co może mieć ogromny pozytywny wpływ na rozwój polskiej gospodarki, nauki i technologii. Mam nadzieję, że jako państwo będziemy potrafili mądrze wykorzystać to ryzyko i oddanie, które bierze na siebie Sławosz", mówiła z dumą. 2 stycznia 2026 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski ogłosił na swoim Instagramie, że wraz z żoną spodziewają się dziecka. To była dla nich ogromna radość i kolejny krok w życiu pełnym wyzwań i emocji. Wówczas w rozmowie z mediami Aleksandra zdradziła również swoje marzenia na przyszłość. „Sławosz spędził wiele lat we Francji i w Szwajcarii. Wiem, że chciałby mi pokazać fragmenty swojego świata, wspinając się i żeglując. A mnie się marzy, żeby pokazać mu miejsca istotne dla mnie, jak Bliski Wschód i Ukrainę, gdzie pracowałam", wyjaśniła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dzieliły ich 34 lata, przetrwali u swojego boku ponad dekadę. Mel Gibson i Rosalind Ross zaskakują wyznaniem o rozstaniu Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy zostali rodzicami! Miłość Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich właśnie wkroczyła w kolejny, wyjątkowy etap. 2 czerwca 2026 roku małżeństwo podzieliło się z obserwatorami najpiękniejszą wiadomością. W krótkim, pełnym emocji wpisie poinformowali, że od 25 maja są rodzicami. „Za nami najpiękniejszy Dzień Matki i Dzień Dziecka. Od 25 maja jest z nami nasz syn”, przekazali. Ich historia to dowód na to, że nawet najbardziej nieprawdopodobne scenariusze mogą stać się rzeczywistością. Połączyła ich pasja, zaangażowanie społeczne i silne wartości. Teraz Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy piszą dalej swoją historię. A wszystko zaczęło się od jednego, przypadkowego uśmiechu na ulicy w Łodzi. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę
Wygląda jak Karaiby sprzed 50 lat. Polacy dopiero odkrywają ten niezwykły zakątek Meksyku
Jukatan to nie tylko karaibskie plaże, all inclusive i wygodne hotele ukryte za palmami Riwiery Majów. Wśród lagun, dżungli i dawnych szlaków Majów wciąż istnieje Meksyk znacznie spokojniejszy, bardziej surowy i autentyczny. To świat małych miasteczek, w których życie płynie wolniej, a natura nadal wyznacza rytm codzienności.
Bacalar to niewielkie miasteczko w stanie Quintana Roo, które jeszcze niedawno było niemal nieznane, nawet wśród samych Meksykanów. Dziś coraz częściej trafiają tu podróżnicy szukający alternatywy dla zatłoczonego Cancún czy modnego Tulum. I Bacalar staje się coraz modniejsze. Nie przypomina jednak typowego karaibskiego kurortu. To raczej prowincjonalne miasteczko, swojskie, nie zawsze ładne, ale z cudownym zapachem morza w powietrzu. Niebieski w siedmiu kolorach Największą atrakcją Bacalar jest laguna Bacalar, nazywana Laguną Siedmiu Kolorów. I nie jest to wcale przesadne, turystyczne hasło. Woda rzeczywiście zmienia odcienie – od niemal przezroczystego błękitu przez intensywny turkus aż po ciemny granat. Wszystko zależy od głębokości, światła i wapiennego dna. Są miejsca, gdzie łodzie wyglądają tak, jakby unosiły się w powietrzu. Choć często mówi się o niej „laguna”, w rzeczywistości to ogromne jezioro o długości niemal 50 kilometrów. Od wieków było ważnym miejscem dla Majów, którzy wykorzystywali naturalne kanały wodne do handlu i transportu. Później region stał się strategicznym punktem dla Hiszpanów i celem ataków piratów. Mimo że Bacalar leży daleko od otwartego morza, laguna umożliwiała przemieszczanie się w głąb półwyspu. Piraci docierali tu przede wszystkim po drewno campeche, zwane także modrzejcem. Pozyskiwano z niego niezwykle cenne czerwone i fioletowe barwniki wykorzystywane w Europie do farbowania luksusowych tkanin. To właśnie dla ochrony tych terenów zbudowano Fort San Felipe, XVIII-wieczną twierdzę, która do dziś góruje nad miasteczkiem. Z jej murów rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków na lagunę, szczególnie późnym popołudniem, kiedy woda zaczyna odbijać różowe światło zachodzącego słońca. Święte studnie Pod powierzchnią całego Jukatanu rozciąga się jeden z najbardziej niezwykłych systemów wodnych świata. Półwysep zbudowany jest niemal wyłącznie z wapienia, w którym przez tysiące lat przepływała woda, tworząc podziemne rzeki, jaskinie i naturalne studnie zwane cenotami. Dla Majów były one czymś znacznie więcej niż źródłem wody. Uważano je za przejścia do świata bogów i miejsca, w których stykają się światy żywych oraz zmarłych. W okolicach Bacalar cenoty znajdują się również pod powierzchnią laguny. Jedną z najbardziej znanych jest Cenote Negro, miejsce o niemal pionowym uskoku, gdzie głębokość gwałtownie zmienia się z kilku do kilkudziesięciu metrów. Woda staje się tam niemal czarna, co przez wieki budziło respekt miejscowych mieszkańców. Jeśli wypłyniemy na jezioro kajakiem, od razu zobaczymy cenoty po zmianach koloru wody. Pływanie w cenotach i podziemnych grotach należy dziś do największych atrakcji całego Jukatanu. Woda jest chłodniejsza niż w morzu, idealnie przejrzysta i ma zazwyczaj niezwykły turkusowy kolor. Lokalni przewodnicy zalecają jednak ostrożność oraz korzystanie z kamizelek wypornościowych – niektóre cenoty są bardzo głębokie, a pod powierzchnią znajdują się skomplikowane systemy jaskiń. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce Życie po asteroidzie Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc nad laguną jest kanał Los Rápidos. To naturalny przesmyk, w którym nurt jest tak silny, że wystarczy położyć się na wodzie, by prąd sam nas niósł. Woda jest tu niewiarygodnie przejrzysta, a dno pokrywają wapienne formacje i podwodne rośliny falujące w rytmie nurtu. To właśnie tutaj najlepiej widać, jak delikatny jest cały ekosystem Bacalar. W płytkich partiach laguny znajdują się stromatolity – jedne z najstarszych form życia na Ziemi. Wyglądają jak kamienie, ale są żywymi organizmami produkującymi tlen od miliardów lat. Naukowcy uważają, że to właśnie podobne organizmy przyczyniły się do powstania atmosfery umożliwiającej rozwój życia na naszej planecie. Stromatolity przetrwały epoki lodowcowe i gigantyczne kataklizmy, w tym uderzenie asteroidy, która około 66 milionów lat temu spadła właśnie na Jukatan i doprowadziła do wyginięcia dinozaurów. Dziś jednak ich największym zagrożeniem okazuje się masowa turystyka. Nie wolno po nich chodzić ani opierać o nie kajaków, choć wielu odwiedzających nadal ignoruje zakazy. Mieszkańcy Bacalar coraz częściej mówią o konieczności ochrony laguny przed losem, który spotkał Tulum czy Cancún. Jeszcze w latach 70. Cancún było niewielką rybacką osadą zamieszkaną głównie przez Majów. Dziś to jedna z największych turystycznych metropolii świata. Bacalar wciąż znajduje się kilka kroków przed tą granicą – i właśnie dlatego warto zobaczyć je teraz. W Sian Ka’an rodzi się niebo Podróżując po Jukatanie, trudno pominąć gigantyczny, dziewiczy Rezerwat Biosfery Sian Ka’an – ogromny obszar chroniony, wpisany na listę UNESCO. Jego nazwa w języku Majów oznacza „miejsce, gdzie rodzi się niebo”. I rzeczywiście, krajobraz doskonale to oddaje, łącząc turkusowe laguny z błękitem nieba. Sian Ka’an to jeden z najcenniejszych przyrodniczo regionów Meksyku. Rozciągają się tu lasy namorzynowe, laguny, dzikie plaże, tropikalna dżungla i rafy koralowe. Na wolności żyją manaty, delfiny, krokodyle, żółwie morskie oraz setki gatunków ptaków. Wiele miejsc nadal pozostaje niemal nietkniętych przez człowieka. Najbardziej niezwykłe jest jednak poczucie przestrzeni i ciszy. W przeciwieństwie do głośnych plaż Riwiery Majów, tutaj można godzinami nie spotkać nikogo. Można unosić się z prądem w krystalicznej wodzie. Łodzie płyną powoli przez wąskie kanały otoczone namorzynami, a nad wodą unoszą się pelikany i fregaty. To jeden z ostatnich fragmentów karaibskiego wybrzeża Meksyku, który nadal wygląda tak, jak przed dziesiątkami lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia Uxmal – cud Majów Jeśli istnieje na Jukatanie miejsce, które naprawdę potrafi zachwycić nawet osoby zmęczone zwiedzaniem ruin Majów, jest nim Uxmal. To jedna z najważniejszych i jednocześnie najbardziej niezwykłych stref archeologicznych półwyspu. Choć wpisana na listę UNESCO i doskonale znana archeologom, nadal odwiedza ją znacznie mniej turystów niż słynne Chichén Itzá. I być może właśnie dlatego Uxmal robi tak ogromne wrażenie. Nie ma tu tłumów, hałasu ani kolejek do zdjęć. Jest za to przestrzeń, cisza i monumentalna architektura wynurzająca się z zieleni dżungli. Najbardziej charakterystyczną budowlą miasta jest Piramida Czarownika, wysoka na około 40 metrów. Według legendy miała zostać zbudowana w jedną noc przez karła obdarzonego magicznymi mocami. Piramida wyróżnia się nietypowym, zaokrąglonym kształtem, rzadko spotykanym w architekturze Majów. W rzeczywistości budowla powstawała etapami przez setki lat – kolejne świątynie wznoszono jedna na drugiej, tworząc imponującą konstrukcję widoczną do dziś. To jednak nie wielkość Uxmal zapisała się najmocniej w jego historii, lecz styl architektoniczny. Miasto jest najdoskonalszym przykładem stylu Puuc, charakterystycznego dla zachodniej części Jukatanu. Budowle zdobią tu tysiące kamiennych mozaik, geometrycznych ornamentów oraz wizerunków boga deszczu Chaaka. Fasady wyglądają niemal jak misterne koronki wykute w kamieniu. Archeolodzy do dziś podkreślają niezwykłą precyzję wykonania tych dekoracji. Majowie nie używali metalowych narzędzi ani zwierząt pociągowych, a mimo to stworzyli architekturę o zadziwiającej symetrii i skali. W Uxmal szczególnie imponują Pałac Gubernatora oraz Czworokąt Mniszek – kompleks budynków uznawany za jedno z największych osiągnięć sztuki Majów. Spacer po Uxmal późnym popołudniem robi ogromne wrażenie. Kamień przybiera wtedy ciepły, pomarańczowy kolor, a nad ruinami zaczynają krążyć ptaki ukrywające się wcześniej w dżungli. Pueblos Mágicos Mniejsze miasta, takie jak choćby urokliwe Valladolid, nadal żyją rytmem wyznaczanym przez lokalne tradycje. Na targach sprzedaje się przyprawy, owoce i ręcznie haftowane stroje, a język majański wciąż słychać równie często jak hiszpański. Valladolid to nie tylko klimatyczne uliczki, kolorowe budynki i zabytki. Miasto jest też świetną bazą wypadową do zwiedzania Jukatanu. Tak jak Bacalar, należy do 135 meksykańskich Pueblos Mágicos, objętych rządowym programem pomocy mniejszym miastom, które zachowały swoje unikalne dziedzictwo, tradycje, walory kulturowe i przyrodnicze. Kuchnia Jukatanu różni się od tej znanej z innych regionów Meksyku. Dominuje sos achiote, kwaśna pomarańcza i powolnie gotowane mięso zawijane w liście bananowca. Cochinita pibil, król jukatańskich dań, to długo pieczona wieprzowina marynowana w paście achiote. Popularna pozostaje także sopa de lima, aromatyczna zupa limonkowa, oraz świeże tortille przygotowywane w rodzinnych knajpkach. Jukatan poza Riwierą Majów nie próbuje za wszelką cenę imponować. Nie jest krzykliwy ani spektakularny jak folderowe Karaiby. Jest tu jednak mnóstwo miejsc do odwiedzenia, choćby Los Coloradas, różowe jezioro, które wygląda bardziej jak komputerowa grafika niż prawdziwy krajobraz. A swój kolor zawdzięcza wysokiemu zasoleniu oraz mikroorganizmom produkującym czerwony pigment. Jeszcze kilka lat temu było niemal nieznane, dziś coraz częściej pojawia się na zdjęciach z Meksyku. Ten mniej oblegany Jukatan pozostaje na długo w pamięci – dzięki porannym mgłom nad laguną Bacalar, dzięki chłodowi cenot po upalnym dniu, dzięki krzykowi ptaków wracających nad wodę o zachodzie słońca, a także dzięki dżungli, która nagle odsłania kamienne ślady cywilizacji starszej niż większość świata. To Meksyk bardziej cichy, mniej oczywisty i prawdziwszy. Właśnie dlatego tak trudno o nim zapomnieć. CZYTAJ TEŻ: Ta włoska wyspa to ukryta perełka Sycylii. Idealna na romantyczne wakacje
Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska podzieliła się z obserwatorami wyjątkową wiadomością. We wzruszającym wpisie poinformowała, że wraz ze Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim zostali rodzicami.
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska przekazała radosne wieści. We wzruszającym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych przekazała, że wraz ze Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim kilka dni temu zostali rodzicami. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska poinformowała o narodzinach dziecka Ich historia mogłaby posłużyć za scenariusz romantycznej komedii. Zanim stali się jedną z najbardziej rozpoznawalnych par w Polsce, ich drogi niespodziewanie przecięły się w Łodzi. To właśnie wtedy Sławosz Uznański-Wiśniewski zwrócił uwagę na Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską, która prowadziła kampanię wyborczą. Od pierwszego spotkania do pierwszej randki minęło zaledwie kilka tygodni, a między nimi szybko pojawiło się wyjątkowe porozumienie. Kolejne miesiące przyniosły wydarzenia, które tylko umocniły ich relację. Latem 2024 roku Aleksandra powiedziała „tak” i przyjęła pierścionek zaręczynowy. Niedługo później zakochani stanęli na ślubnym kobiercu, a radosną nowiną o kameralnej ceremonii podzielili się z obserwatorami w mediach społecznościowych. Na początku 2026 roku para ogłosiła kolejny szczęśliwy rozdział w swoim życiu – poinformowała, że spodziewa się dziecka. Dziś ta historia ma swój najpiękniejszy ciąg dalszy. Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy powitali na świecie syna, a ich rodzina właśnie rozpoczęła zupełnie nowy etap. Czytaj też: O ich ślubie mówiła cała Polska, pokazali zdjęcia. Tak zaczęła się ich miłość! Radosną nowinę polityczka przekazała za pośrednictwem Instagrama. Opublikowała krótki, ale niezwykle wymowny wpis, który szybko przyciągnął uwagę internautów. „Za nami najpiękniejszy Dzień Matki i Dzień Dziecka. Od 25 maja jest z nami nasz syn” – napisała. Kilka zdań wystarczyło, by przekazać jedną z najważniejszych wiadomości w życiu rodziny. Pod postem Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej błyskawicznie zaroiło się od gratulacji. Internauci nie kryli wzruszenia i zasypali świeżo upieczonych rodziców ciepłymi słowami oraz życzeniami zdrowia dla mamy i maluszka. Serdecznie gratulujemy!
TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Sylwia Peretti myśli o sprzedaży domu po śmierci syna Patryka Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samobójcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało?
Ania Wyszkoni od trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. Dziś wspomina drogę, która zaprowadziła ją na scenę, opowiada o sile marzeń, konsekwencji i decyzjach, które dla wielu wydawały się zbyt ryzykowne. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wraca pamięcią do momentów, które ukształtowały jej karierę.
Choć dziś występuje na największych scenach i zaprasza do wspólnych koncertów legendy polskiej muzyki, Ania Wyszkoni nie ma wątpliwości, że wszystko zaczęło się znacznie wcześniej — od marzeń małej dziewczynki, która dokładnie wiedziała, kim chce zostać w przyszłości. Jak sama przyznaje, od najmłodszych lat nie tylko wyobrażała sobie sukces, ale też głęboko wierzyła, że jest w stanie go osiągnąć. „Gdyby ktoś powiedział mi to 30 lat temu, uwierzyłabym”. Ania Wyszkoni o sile marzeń i pozytywnego myślenia Ania Wyszkoni obchodzi właśnie 30-lecie kariery, które będzie świętować w ten weekend podczas festiwalu w Opolu. Artystka od najmłodszych lat miała jasno określony cel i konsekwentnie zmierzała w jego kierunku. Jak przyznaje, była dzieckiem, które nie tylko marzyło, ale również bardzo wyraźnie wyobrażało sobie swoją przyszłość. "[...] Jako mała dziewczynka wiedziałam czym się chcę zajmować. I byłam osobą, która sobie to wizualizowała. I wymyślając sobie kolejne pragnienia, marzenia, wiedziałam, że jestem w stanie je spełnić" — powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Podczas jednego z ostatnich koncertów w warszawskim Teatrze Roma towarzyszyli jej wyjątkowi goście – Irena Santor i Michał Bajor. To właśnie wtedy przyszła jej do głowy refleksja dotycząca drogi, którą przeszła przez ostatnie trzy dekady. Zamiast powiedzieć, że kiedyś nie uwierzyłaby w taki scenariusz, spontanicznie doszła do zupełnie innego wniosku. "Zaczęłam mówić ze sceny, że gdyby ktoś 30 lat temu powiedział mi, że tacy goście będą na moim koncercie, to bym… i wiesz, nasuwają się słowa: nie uwierzyła. A mi w ostatniej chwili kliknęło, myślę: ale dlaczego nie? I skończyłam to zdanie: to bym uwierzyła" – zaznaczyła. Wokalistka podkreśla, że podobnie działa także negatywne myślenie. Dlatego od lat stara się koncentrować na tym, co budujące i rozwijające. TYLKO W VIVIE! Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” „Byliśmy zadłużeni po uszy, a moi rodzice byli przerażeni”. Tak zaczynała się historia Ani Wyszkoni w zespole Łzy Dziś trudno wyobrazić sobie historię polskiej muzyki rozrywkowej bez zespołu Łzy. Dla Ani Wyszkoni dołączenie do grupy nie było jednak przypadkiem ani efektem szczęśliwego zrządzenia losu. Jak sama podkreśla, dokładnie tego chciała i właśnie taki scenariusz planowała dla siebie. Moment przełomowy przyszedł wtedy, gdy musiała zdecydować o swojej przyszłości. Z jednej strony była dalsza edukacja i bezpieczniejsza ścieżka zawodowa. Z drugiej – muzyka, niepewność i kontrakt z zespołem, który dopiero próbował zaistnieć na rynku. Artystka nie miała jednak większych wątpliwości: "Kiedy przyszedł ten moment decyzji, czy będę się dalej kształcić, czy pójdę na studia, czy skupię się na zespole Łzy i podpiszę kontrakt, to ja bez wahania wybrałam muzykę". Wyszkoni nie ukrywa, że początki były znacznie trudniejsze, niż wielu fanów mogłoby przypuszczać. "Wiem, że to było bardzo ryzykowne. Wiem, że moi rodzice bardzo drżeli. To też były inne czasy, nie było social mediów, były zupełnie inne możliwości. My nie mogliśmy nagrać sobie płyty w garażu, bo nie mieliśmy takiego komputera, który by nam to umożliwił. My po prostu, wiesz, konsekwentnie jeździliśmy od przeglądu do przeglądu" – wyznała. "Pierwszą płytę nagraliśmy na kredyt, byliśmy zadłużeni po uszy, ale w pewnym momencie to się wszystko zaczęło jakoś tak kręcić. Ale wiem, że moi rodzice byli przerażeni, przerażeni tym, na czym chcę się koncentrować w życiu" – wspominała. Najbardziej sceptyczna była mama artystki, która otwarcie wyrażała swój sprzeciw wobec tej decyzji. Z perspektywy czasu wokalistka doskonale rozumie jej reakcję. Była ona wynikiem troski i lęku o przyszłość córki, a nie braku wiary w jej talent. "Moja mama zdecydowanie wyrażała głośno swój sprzeciw. Ale wiesz, no dzisiaj jesteśmy 30 lat później. Moja mama też doskonale wie, że sobie dobrze radzę. Jest dumna i wie, że dobrze wybrałam. Ale wtedy myślę, że po prostu ta obawa, że mi się nie uda, była takim hamującym elementem. I to jest w porządku. I tak poszłam swoją drogą, jestem uparta jak osioł" – podsumowała z uśmiechem Wyszkoni. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Jakiś czas temu rozstał się z milionerką. Dziś Tomasz Fornal mówi wprost o nowej miłości
Tomasz Fornal ma za sobą wyjątkowo intensywny rok. Jeden z najpopularniejszych polskich siatkarzy po raz pierwszy w karierze zdecydował się na zagraniczny kontrakt i przeniósł się do tureckiego klubu Ziraat Bankasi Ankara. Choć sportowo był to ważny krok, dziś przyznaje, że doświadczenie zdobyte poza Polską pozwoliło mu spojrzeć na wiele spraw z zupełnie innej perspektywy.
W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” reprezentant Polski opowiedział nie tylko o powodach powrotu do krajowej ligi, ale także o swoim życiu prywatnym. Jak się okazuje, nadal pozostaje singlem i nie zamierza na siłę szukać miłości. Wyjazd do Turcji zmienił spojrzenie Tomasza Fornala na życie Dla Tomasza Fornala miniony sezon był przełomowy. Po latach gry w Polsce postanowił sprawdzić się za granicą. Jak sam wyjaśnił, decyzja nie była przypadkowa. "Na początku chciałem trochę coś zmienić w życiu. Całą karierę spędziłem w Polsce, najpierw trzy lata w Radomiu, potem sześć lat w Jastrzębiu. Chciałem wyjść ze strefy komfortu. [...] Jak byłem mały, to chciałem spróbować gry za granicą i może jeszcze kiedyś spróbuję. Ten rok dał mi dużo doświadczenia i dużo do myślenia. Pewne rzeczy sobie przewartościowałem w życiu", przyznał. Choć pobyt w Turcji wiązał się z bardzo atrakcyjnymi zarobkami, siatkarz nie ukrywa, że ostatecznie najważniejsze okazały się dla niego zupełnie inne wartości. Jak podkreślił, pobyt za granicą uświadomił mu, jak bardzo ceni codzienność w Polsce. "Uważam się za kochającego Polskę osobnika, który docenił to, w jakim kraju żyjemy i jak dobrze mamy. [...] Jestem osobą, która lubi się otaczać znajomymi, rodziną. [...] Mam zbyt piękne życie i jestem zbyt młody, żeby być w miejscu, w którym nie czuję się do końca super. Mogę siedzieć w Polsce, grać w Polsce przy wypełnionych halach i być blisko rodziny, przyjaciół. Mimo wszystko wolę mieć troszkę mniej pieniędzy na kontrakcie sportowym, ale wstawać rano z uśmiechem, pojechać do rodziny w weekend, zjeść obiad od mamy", dodał. Głośny związek z Sylwią Gaczorek Życie prywatne Tomasza Fornala od dawna wzbudza zainteresowanie fanów. W przeszłości sportowiec był związany z influencerką i fryzjerką Sylwią Gaczorek, którą widzowie mogą kojarzyć między innymi z programu TVN Style „Afera fryzjera”. Informacje o ich relacji pojawiły się publicznie latem 2023 roku. Z czasem internauci zaczęli zauważać sygnały świadczące o kryzysie. Pod koniec stycznia ubiegłego roku uwagę fanów zwróciło zniknięcie wspólnych zdjęć z profilu siatkarza na Instagramie. Po pewnym czasie podobny krok wykonała również influencerka. CZYTAJ TEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie” Tomasz Fornal o życiu uczuciowym. Ujawnił, czy jest w związku Pod koniec maja 2025 roku sportowiec potwierdził, że jest singlem. W rozmowie z Żurnalistą otwarcie opowiadał o swoim podejściu do samotności i relacji. "Mam takie odczucia, że lubię samotność. Lubię być sam ze sobą. Lubię siedzieć w łóżku i oglądać jakiś serial. Lubię pograć na komputerze. [...] Lubię czuć swobodę. Uważam, że mimo wszystko, kiedy jesteś w związku, to musisz się w 100 proc. zaangażować, poświęcić", mówił w podcaście. Najnowsze wypowiedzi pokazują, że jego sytuacja uczuciowa pozostaje bez zmian. Fornal nie ukrywa jednak, że nie zamyka się na nowe znajomości. "Nie szukam niczego na siłę. Jeżeli znajdę gdzieś moją wybrankę życiową, to to się stanie. Nie wiem, czy jak będę w mieszkaniu, to znajdę między kuchnią a salonem, ale jak wyjdę na miasto to może kiedyś kogoś spotkam. [...] Mam nadzieję, że jak poczuję, że to może być ta, to się odważę, podejdę i zapytam [o numer telefonu]. [...] Wychodzę z założenia, że co ma być to będzie i jak coś ma przyjść, to to przyjdzie", powiedział w „Dzień Dobry TVN”. Tomasz Fornal mówi dziś wprost: „Jestem na wymarzonym etapie swojego życia” Podczas rozmowy w programie nie zabrakło również pytania o randki. Siatkarz przyznał z uśmiechem, że podczas pobytu w Turcji nie miał okazji na takie spotkania. "W Turcji mi się chyba nie zdarzyło, więc jakoś przed wyjazdem", stwierdził. Mimo braku partnerki u boku, Fornal podkreśla, że jest dziś bardzo szczęśliwy i spełniony. Docenia zarówno swoje zdrowie, jak i sytuację rodzinną oraz zawodową. "Jestem na wymarzonym etapie swojego życia. Jestem zdrowy, nie mam żadnych problemów, a w sporcie dzieją się różne rzeczy pod kątem kontuzji. Mam zdrową rodzinę, jestem teraz w Polsce, nie narzekam na finanse, mam pieniądze, mogę sobie pozwolić na wakacje. Jest fajnie", wyznał. Wygląda więc na to, że po miesiącach spędzonych za granicą Tomasz Fornal odnalazł to, czego najbardziej potrzebował: spokój, bliskość najbliższych i poczucie, że jest dokładnie tam, gdzie chce być. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej
Maja Chwalińska jeszcze niedawno mówiła otwarcie o depresji, wypaleniu i momentach, gdy brakowało jej sił, by wyjść z domu. Dziś jest jedną z największych bohaterek polskiego sportu. Po znakomitych występach podczas French Open 2026 cała Polska śledzi jej kolejne mecze i trzyma kciuki za dalszą część turnieju.
Historia Mai Chwalińskiej to opowieść o talencie, determinacji i niezwykłej odporności psychicznej. 24-letnia tenisistka z Dąbrowy Górniczej przez lata była uznawana za jedną z największych nadziei polskiego tenisa, ale jej droga na szczyt nie przypominała bajki. Musiała zmierzyć się nie tylko z wymaganiami profesjonalnego sportu, lecz także z własnymi problemami psychicznymi. Dziś, po historycznych wynikach w Paryżu, wraca do centrum uwagi jako jedna z najciekawszych postaci polskiego sportu. Cała Polska mówi dziś o Mai Chwalińskiej. Co wydarzyło się na French Open? Jeszcze przed startem French Open niewielu ekspertów wskazywało Maję Chwalińską jako jedną z bohaterek turnieju. Polka musiała przebijać się przez kwalifikacje, by w ogóle znaleźć się w głównej drabince Roland Garros. Już sam awans był dla niej historycznym osiągnięciem, ponieważ po raz pierwszy w karierze zameldowała się w głównym turnieju paryskiego Wielkiego Szlema. Prawdziwa sensacja miała jednak dopiero nadejść. W pierwszej rundzie Chwalińska wyeliminowała Qinwen Zheng, jedną z najbardziej rozpoznawalnych zawodniczek światowego tenisa. Następnie pokonała rozstawioną Elise Mertens, a później kontynuowała imponujący marsz przez turniej. W meczu czwartej rundy nie dała większych szans Francuzce Diane Parry, wygrywając 6:3, 6:2 i meldując się w ćwierćfinale French Open. Tym samym osiągnęła największy sukces w swojej dotychczasowej karierze. W sporcie szczególnie cenione są historie, które wykraczają poza same wyniki. Awans Mai Chwalińskiej do ćwierćfinału Roland Garros jest właśnie takim przypadkiem. Jeszcze niedawno mówiła o konieczności zatrzymania się i zadbania o własne zdrowie psychiczne. Dziś znajduje się w gronie ośmiu najlepszych tenisistek turnieju i notuje największy wynik w swojej karierze. Dodatkowo dzięki znakomitej postawie w Paryżu zanotowała ogromny awans w rankingu WTA i po raz pierwszy znalazła się bardzo blisko światowej czołówki. Nie dziwi więc, że wielu kibiców określa jej historię mianem jednej z najbardziej inspirujących opowieści tegorocznego French Open. ZOBACZ TEŻ: Pokonała faworytki i zgarnęła miliony. Maja Chwalińska w Paryżu już zarobiła fortunę. A ma szansę na więcej! Kim jest Maja Chwalińska? Wiek, pochodzenie i najważniejsze informacje Maja Chwalińska urodziła się 11 października 2001 roku w Dąbrowie Górniczej. Dziś ma 24 lata i należy do grona najbardziej utalentowanych polskich tenisistek swojego pokolenia. Pierwsze sukcesy odnosiła już jako juniorka, a eksperci od lat zwracali uwagę na jej wyjątkową technikę, tenisową inteligencję i umiejętność konstruowania akcji. Choć jej nazwisko przez długi czas pozostawało nieco w cieniu największych gwiazd polskiego tenisa, konsekwentnie budowała swoją pozycję w zawodowym tourze. W ostatnich sezonach regularnie notowała postępy, wygrywała turnieje niższej rangi i zbierała cenne doświadczenie. W kwietniu 2026 roku triumfowała w turnieju WTA 125 w Oeiras, co okazało się ważnym krokiem przed przełomowym występem w Paryżu. Maja Chwalińska i walka z depresją. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia” Za spektakularnym sukcesem na French Open kryje się historia, o której sama tenisistka od lat mówi bardzo otwarcie. W 2021 roku zdecydowała się zrobić krok, na który nie każdy sportowiec jest gotowy – publicznie opowiedziała o depresji i problemach psychicznych, z którymi zmagała się przez długi czas. "Ostatnie 2 lata były dla mnie bardzo trudne. Miałam wiele problemów zdrowotnych, przez co wycofywałam się z turniejów lub kreczowałam mecze. Te kilkanaście ostatnich miesięcy jest dla mnie ciężkie również pod kątem psychicznym. Od końca 2019 roku choruję na depresję. Pojawiające się nieustannie kontuzje na pewno nie pomagały mi poradzić sobie z tą chorobą. Próbowałam trenować i rywalizować, ale czułam jak to wszystko coraz bardziej mnie wykańcza i przytłacza. Doszłam do takiego punktu, w którym nie jestem już w stanie zmusić się do trenowania. Moja psychika i ciało dają mi sygnały do zrobienia przerwy i w końcu muszę je uszanować. Mam ogromne wsparcie ze strony bliskich i opiekę specjalistów, za co jestem ogromnie wdzięczna. Nadal kocham tenis, ale wrócę na kort, kiedy będę gotowa" – napisała wówczas w mediach społecznościowych. Jej szczerość spotkała się z ogromnym odzewem. Wielu kibiców po raz pierwszy zobaczyło, jak wygląda codzienność sportowca znajdującego się w kryzysie psychicznym. Chwalińska nie ukrywała, że tenis, który przez lata był jej największą pasją, zaczął kojarzyć się wyłącznie z cierpieniem. Jeszcze mocniej wybrzmiewają słowa, które młoda sportsmenka wypowiedziała w rozmowie z TVP Sport. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia. Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał praktycznie każdy mój trening (...) Zaczęłam czuć się źle pod koniec 2019 roku. I to trwało aż do chwili, kiedy oficjalnie ogłosiłam, że potrzebuję przerwy” – tłumaczyła. Tenisistka opowiadała również o tym, jak problemy psychiczne wpływały na jej codzienne funkcjonowanie poza sportem: „Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał każdy mój trening. Później przełożyło się to oczywiście na życie poza kortem. Nie miałam na nic chęci. W ogóle. Ba, nie miałam nawet chęci ruszyć się z domu. Były takie dni, właściwie to bardzo dużo takich dni, kiedy płakałam, bo musiałam wyjść. Najchętniej zamknęłabym się w pomieszczeniu i z nikim nie rozmawiała”. Kiedy dziś wychodzi na kort Philippe-Chatrier i walczy z najlepszymi tenisistkami świata, wielu kibiców widzi nie tylko ćwierćfinalistkę French Open. Widzi kobietę, która znalazła w sobie siłę, by wrócić po jednym z najtrudniejszych doświadczeń w życiu. A właśnie takie historie najczęściej zostają z nami na długo po ostatniej piłce meczu. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Zapomnij o ciągłych poprawkach. Ten trik sprawia, że makijaż wygląda świeżo aż do wieczora.
Latem makijaż ma nie tylko dobrze wyglądać, ale przede wszystkim wytrzymać tempo dnia. Wysokie temperatury, klimatyzowane biura, wilgoć i szybkie tempo życia sprawiają, że nawet starannie wykonany make-up potrafi stracić świeżość już po kilku godzinach. Na szczęście istnieje kilka prostych zasad, dzięki którym skóra będzie wyglądała promiennie od porannej kawy aż po wieczorne wyjście.
Wiele osób skupia się wyłącznie na kosmetykach kolorowych, tymczasem klucz do trwałości tkwi w odpowiednim przygotowaniu skóry. Latem 2026 eksperci beauty zgodnie podkreślają, że lekka pielęgnacja daje lepsze efekty niż nakładanie wielu warstw produktów. ZOBACZ TAKŻE: Dorota Wellman w blond włosach. Takiej metamorfozy nikt się nie spodziewał! Sekret trwałego makijażu zaczyna się jeszcze przed nałożeniem podkładu Dokładne oczyszczenie twarzy, nawilżenie dopasowane do potrzeb skóry oraz odczekanie kilku minut przed wykonaniem makijażu pozwalają stworzyć idealną bazę. Dzięki temu kosmetyki lepiej stapiają się z cerą i nie ścierają się tak szybko w ciągu dnia. Mniej znaczy więcej – największy błąd popełniamy właśnie tutaj Paradoksalnie to nadmiar produktów najczęściej skraca trwałość makijażu. Grube warstwy podkładu, korektora czy pudru mogą wyglądać dobrze tylko przez chwilę. W wysokich temperaturach zaczynają się przemieszczać, zbierać w załamaniach skóry i podkreślać niedoskonałości. Znacznie lepiej sprawdza się metoda cienkich warstw. Każdy produkt warto aplikować stopniowo, budując krycie tylko tam, gdzie jest rzeczywiście potrzebne. Efekt jest bardziej naturalny, a makijaż pozostaje świeży przez wiele godzin. Trik makijażystów, który robi różnicę Jednym z trików makijażystów jest delikatne przypudrowanie strefy T już po nałożeniu podkładu i korektora, zamiast zostawiać cały etap utrwalania na sam koniec. Dzięki cienkim warstwom pudru skóra dłużej zachowuje matowy wygląd, a makijaż jest bardziej odporny na wysoką temperaturę i wilgoć. Na zakończenie warto spryskać twarz lekką mgiełką utrwalającą, która scala wszystkie warstwy makijażu i pomaga zachować jego świeży wygląd przez wiele godzin. CZYTAJ TEŻ: Mienią się jak opal i przyciągają spojrzenia. „Seaglass nails” to hit lata 2026! Czoło, nos i broda to miejsca, które najszybciej zaczynają się błyszczeć. Zamiast matowić całą twarz grubą warstwą pudru, lepiej skoncentrować się właśnie na tych obszarach. Dzięki temu skóra zachowuje naturalny blask, który jest jednym z najważniejszych trendów lata 2026. Letni makijaż 2026 ma wyglądać jak druga skóra Największym trendem nadchodzącego sezonu jest lekkość. Trwały makijaż nie oznacza już ciężkiej, mocno zmatowionej cery. Wręcz przeciwnie – liczy się naturalny efekt, który podkreśla urodę i pozostaje komfortowy przez cały dzień. Jeśli więc marzysz o make-upie, który nie wymaga ciągłego kontrolowania w lustrze, postaw na dobrze przygotowaną skórę, cienkie warstwy produktów i delikatne utrwalanie. To właśnie ten prosty trik sprawia, że makijaż wygląda świeżo aż do wieczora – nawet podczas najgorętszych dni lata.
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska przez wiele miesięcy pozostawali jedną z najczęściej komentowanych par polskiego show-biznesu. Choć długo unikali jednoznacznych deklaracji, ich historia od początku budziła ogromne emocje. Po zwycięstwie w „Tańcu z Gwiazdami”, wspólnych projektach i miesiącach spekulacji przyszedł moment, na który czekali fani. Dziś już wiadomo, że za wyjątkową chemią, którą widzowie dostrzegli na parkiecie, kryło się coś znacznie więcej.
Pierwsze sygnały pojawiły się jeszcze podczas emisji „Tańca z Gwiazdami”. Widzowie obserwowali nie tylko ich znakomite występy, ale także wyjątkową bliskość, wzajemny szacunek i naturalność, które trudno było udawać przed kamerami. Sami zainteresowani konsekwentnie podkreślali jednak, że łączy ich przede wszystkim przyjaźń i zaufanie wypracowane podczas intensywnych treningów. Z czasem okazało się, że ich wspólna historia dopiero się rozpoczynała. Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska potwierdzili związek. Nagranie obiegło media społecznościowe Jeszcze kilka tygodni temu wiele osób zastanawiało się, czy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska kiedykolwiek zdecydują się publicznie opowiedzieć o swojej relacji. Oboje przez długi czas chronili prywatność, nie komentując licznych doniesień i zdjęć, które regularnie pojawiały się w mediach. Wiosną byli widywani razem podczas koncertów, branżowych wydarzeń czy spotkań ze znajomymi, ale konsekwentnie unikali składania oficjalnych deklaracji. Wszystko zmieniło się wraz z opublikowanym nagraniem, które błyskawicznie zaczęło krążyć w mediach społecznościowych. Fani nie mieli wątpliwości, że to właśnie ten moment stał się symbolicznym potwierdzeniem ich uczucia. Historia Bagiego i Magdaleny Tarnowskiej od początku budziła ogromne zainteresowanie. Jeszcze po zakończeniu programu wielokrotnie pojawiali się razem, realizowali wspólne projekty i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Media rozpisywały się o ich relacji, a internauci regularnie doszukiwali się kolejnych sygnałów świadczących o tym, że ich znajomość dawno wykroczyła poza taneczny parkiet. Jednocześnie oboje zachowywali dużą ostrożność. Być może właśnie dlatego moment potwierdzenia związku wywołał tak wiele pozytywnych reakcji. Zamiast sensacji pojawiła się radość fanów, którzy od miesięcy obserwowali rozwój tej historii i mieli poczucie, że uczestniczą w czymś prawdziwym. ZOBACZ TEŻ: To już oficjalne! Bagi i Magdalena Tarnowska pokazali uczucie, a fani nie mogą uwierzyć w ten szczegół „Mikołaj codziennie mnie podrywał”. Wspólne wyznania rozwiały wszelkie wątpliwości Kilkanaście godzin po tym, jak emocje związane z potwierdzeniem związku opanowały Internet, para opublikowała materiał, w którym po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o kulisach swojej relacji. To właśnie wtedy padły słowa, które dla wielu fanów stały się najpiękniejszym podsumowaniem ich wspólnej drogi. Magdalena Tarnowska z uśmiechem przyznała: „Mikołaj codziennie mnie podrywał.” Z kolei Mikołaj Bagiński powiedział wprost, że w końcu poczuli gotowość do ujawnienia się ze swoim uczuciem: „Uznaliśmy, że po takim długim czasie po prostu [jesteśmy gotowi]. Po prostu myślę, że to już jest ten moment. Jestem w związku z Magdaleną Tarnowską.” Influencer wyjaśnił również, że oboje chcieli zamknąć etap domysłów i spekulacji: „Trochę mamy takie podejście, tak mi się wydaje, że po prostu już... Żeby to było za nami. I po prostu lećmy do Maroko i bawmy się świetnie.” Jednocześnie zaznaczył, że jest to dla nich nowy rozdział: „Myślę, że jeszcze kiedyś może o tym więcej powiemy, ale na razie to dla nas jest też nowe.” Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy była szczera opowieść o tym, dlaczego przez tak długi czas żadne z nich nie zrobiło pierwszego kroku. Magdalena stwierdziła: „Prawda jest taka, że Mikołaj w ogóle nie miał odwagi zaprosić mnie na randkę.” Na te słowa Bagi odpowiedział: „Nie wiem, czy nie miałem odwagi. [...] po prostu moment, w którym się z kimś tak długo przyjaźnisz… [...] Ty byłaś dla mnie bardzo bliską osobą jakby wtedy. I po prostu uważam, że ciężko jest przejść bardzo z takiego setupu do takiego, żeby ktoś w końcu powiedział, że [chce] coś więcej. I żeby nic się nie zepsuło bo miałem na szali naszą relację.” To właśnie ten fragment najlepiej pokazuje, jak dojrzewała ich historia. Najpierw pojawiła się przyjaźń, wzajemne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Dopiero później przyszło uczucie, które oboje postanowili nazwać po imieniu. „Taniec z Gwiazdami” połączył ich na zawsze. Od pierwszych treningów do Kryształowej Kuli Gdy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska po raz pierwszy pojawili się razem na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, mało kto przypuszczał, że ich wspólna historia będzie miała tak wyjątkowy ciąg dalszy. Od pierwszych odcinków stanowili jeden z najmocniejszych duetów programu. Łączyła ich nie tylko taneczna precyzja, ale także niezwykła energia, którą widzowie wyczuwali niemal od razu. Kolejne tygodnie przynosiły coraz lepsze występy, a ich relacja stawała się jednym z najchętniej komentowanych tematów programu. Ostatecznie wspólnie sięgnęli po Kryształową Kulę, zapisując się w pamięci widzów jako jedna z najbardziej lubianych par ostatnich edycji show. Co szczególnie istotne, ich historia nie zakończyła się wraz z finałem programu. Nadal spędzali razem czas, pojawiali się w tych samych projektach i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Bagi wielokrotnie podkreślał również, jak wiele zawdzięcza Magdalenie. „Madzia to w ogóle nauczyła mnie bardzo dużo życiowo. Stworzyła u mnie taką w ogóle moją przemianę, mam wrażenie, samemu wobec siebie” — mówił w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. ZOBACZ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znaczy. Ale jest też druga strona. Są komentarze, w których nazywana jestem „matką mordercy”. To jest ogromny cios, za każdym razem. Coś, co boli w sposób, którego nie da się oswoić. Nie oczekuję już od nikogo ratunku. Bo czasem największą formą dobra nie jest to, co się mówi, tylko to, że się zostaje. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Cmentarz stał się częścią jej życia. Tak wyglądają codzienne wizyty przy grobie syna W tej historii są także inne rodziny i inne straty. Czy da się unieść jednocześnie bezwarunkową miłość do syna i świadomość tego, co wydarzyło się tamtej nocy? To jedna z najtrudniejszych przestrzeni, w jakich przyszło mi żyć. Miłość do syna jest we mnie bezwarunkowa. Ale obok niej istnieje świadomość tamtej nocy i jej skutków. Nie rozdzielam tego. Uczę się, że jedno musi istnieć obok drugiego. Cmentarz stał się częścią Twojej codzienności, nie miejscem odwiedzin. Jak wygląda ta obecność? Staję nad grobem mojego dziecka. Wracam tam. To jest część mojego życia, nie coś wyjątkowego ani odświętnego. Spędzam tam wiele godzin. Czasem siedzę i myślę, czytam, przyglądam się wiewiórkom. Po prostu jestem, tak jak się jest w miejscu, które stało się domem dla czegoś, co we mnie nadal żyje. Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Wszyscy patrzyli na Martę Nawrocką! Pierwsza dama zachwycała na czerwonym dywanie. Ten jeden element jej stylizacji zwraca szczególną uwagę
Marta Nawrocka przyciągnęła uwagę podczas Gali Orlen Ekstraligi Kobiet w Warszawie. Pierwsza dama zachwyciła elegancką czarno-białą stylizacją, której najmocniejszym akcentem były szerokie spodnie z lampasami. Po wydarzeniu zabrała też głos, podkreślając znaczenie kobiecego sportu i sukcesów zawodniczek.
Marta Nawrocka pojawiła się na Gali Orlen Ekstraligi Kobiet w Warszawie i od razu zwróciła na siebie uwagę zgromadzonych gości oraz fotoreporterów. Pierwsza dama postawiła na elegancką, utrzymaną w czarno-białej kolorystyce stylizację. Choć całość prezentowała się niezwykle spójnie, jeden element szczególnie przyciągał wzrok! Marta Nawrocka zachwyciła na Gali Orlen Ekstraligi Kobiet Gala Orlen Ekstraligi Kobiet zgromadziła w Warszawie osoby związane ze środowiskiem piłkarskim. Wśród gości znalazła się również Marta Nawrocka, której obecność nie przeszła niezauważona. Pierwsza dama pojawiła się na wydarzeniu w eleganckiej stylizacji utrzymanej w klasycznej kolorystyce. Zdjęcia z gali szybko zwróciły uwagę obserwatorów, a fotoreporterzy chętnie kierowali obiektywy właśnie w jej stronę. Na fotografiach wykonanych podczas wydarzenia Marta Nawrocka pozowała także w towarzystwie prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej Cezarego Kuleszy. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Stylizacja pierwszej damy zrobiła ogromne wrażenie. Tak się prezentowała Na galę Marta Nawrocka wybrała stylizację utrzymaną w kontrastowej, czarno-białej kolorystyce. Kreację tworzyła dopasowana czarna marynarka z wyraźnie zaznaczonymi białymi klapami, która stanowiła centralny element całego zestawu. Najbardziej charakterystycznym elementem okazały się spodnie. Marta Nawrocka postawiła na szeroki fason, który od razu zwracał uwagę swoją formą. Dodatkowym akcentem były biegnące wzdłuż nogawek białe lampasy, które korespondowały kolorystycznie z klapami marynarki, tworząc spójną kompozycję opartą na dwóch kontrastujących barwach. Połączenie klasycznej elegancji z nowoczesnymi detalami sprawiło, że stylizacja prezentowała się efektownie, a jednocześnie zachowała formalny charakter odpowiedni dla rangi wydarzenia. Całość była konsekwentna i dopracowana. To właśnie dzięki tej prostocie oraz wyrazistym detalom stylizacja Marty Nawrockiej wyróżniała się na tle innych kreacji obecnych podczas gali. Marta Nawrocka zabrała głos po gali Warszawska gala była nie tylko okazją do wręczenia nagród, ale także momentem podkreślającym znaczenie kobiecego sportu. Po wydarzeniu Marta Nawrocka podzieliła się swoimi refleksjami w mediach społecznościowych, zwracając uwagę na sukcesy zawodniczek i rozwój kobiecej piłki nożnej. Na swoim profilu na Instagramie pierwsza dama nie kryła emocji związanych z wydarzeniem. Podkreśliła, że był to wieczór pełen sportowych wzruszeń i ważnych wyróżnień dla kobiet odnoszących sukcesy na boisku. „To był wyjątkowy wieczór pełen sportowych emocji i zasłużonych wyróżnień, który napawa dumą i pokazuje, jak wielką siłę mają kobiety w sporcie! Całym sercem wspieram kobiecą piłkę nożną oraz dziewczęce marzenia, które rodzą się na szkolnych boiskach i podwórkach, a później prowadzą do pięknych sportowych sukcesów. Każda taka historia jest powodem do dumy i przykładem dla kolejnych młodych zawodniczek, które odważnie sięgają po swoje cele i wierzą, że ciężką pracą mogą spełniać największe marzenia. Gratuluję wszystkim wyróżnionym zawodniczkom, trenerom i osobom zaangażowanym w rozwój tej dyscypliny”, napisała pierwsza dama. Sprawdź też: Pokonała faworytki i zgarnęła miliony. Maja Chwalińska w Paryżu już zarobiła fortunę. A ma szansę na więcej!
Zamki na klifach, winnice nad rzeką i miasteczka jak z bajki braci Grimm. To Austria, o której Polacy nie mają pojęcia
Dolina Wachau to 36 kilometrów Dunaju między Melkiem a Krems, gdzie zamki wyrastają ze skał, winnice schodzą do wody, a miasteczka wyglądają tak, jakby czas się tu zatrzymał kilka wieków temu. Trzy godziny od polskiej granicy. Wpisana na listę UNESCO. I prawie nieznana w Polsce.
Są miejsca w Europie, które wyglądają zbyt pięknie, żeby być prawdziwe. Wachau należy do tej kategorii. 36 kilometrów wzdłuż Dunaju, między opactwem w Melku a miastem Krems — i na każdym zakręcie coś, co sprawia że chcesz zatrzymać samochód i stać. Zamek Aggstein na stromym klifie nad rzeką, który w mgle wygląda jak ilustracja z gotyckiej powieści. Opactwo Melk w kolorze żółtym i białym, przyklejone do skały nad wodą jak barokowy sen. Winnice układające się tarasami od brzegu rzeki po szczyt wzgórz, zielone w czerwcu do granic możliwości. I miasteczka — Dürnstein z niebieską wieżą kościelną, Weißenkirchen z wąskimi uliczkami i kamieniczkami, przy których Rothenburg ob der Tauber wydaje się zbyt oczywisty. UNESCO wpisało dolinę Wachau na listę Światowego Dziedzictwa w 2000 roku. W Polsce mało kto o niej słyszał. Dlaczego Wachau wygląda jak z bajki Dolina Wachau jest wynikiem szczęśliwego zbiegu historii, geografii i — trzeba to powiedzieć wprost — bardzo surowych przepisów budowlanych, które przez ostatnie pół wieku chroniły ją przed betonową zabudową. Dunaj w tym odcinku płynie przez wąski przełom skalny — strome zbocza po obu stronach naturalnie ograniczały zabudowę i chroniły krajobraz przez wieki. Zamki, które wyrastają ze skał nad rzeką, budowali średniowieczni władcy jako punkty kontrolne nad szlakiem handlowym. Winnice sadzone na kamiennych tarasach pamiętają czasy Karola Wielkiego — dokumenty potwierdzają uprawę winorośli w Wachau od IX wieku. A że przez całe to stulecia nie było tu przemysłu ciężkiego, autostrady ani masowej turystyki — Wachau zachowała się tak, jak zachowała. Jakby ktoś przykrył ją szklaną kopułą i powiedział: tu się nie zmienia nic. Co zobaczyć i jak zaplanować cztery dni Wachau najlepiej odkrywa się wolno — samochodem wzdłuż rzeki, z częstymi postojami. Ale jest też opcja doskonalsza: rower. Ścieżka rowerowa biegnie przez całą dolinę po obu stronach Dunaju — i to jest najpiękniejszy sposób, żeby poczuć Wachau tak jak ją czują Austriacy. Opactwo Melk to punkt startowy, od którego trudno nie zacząć. Barokowa rezydencja benedyktynów z XI wieku, przebudowana w XVIII wieku na jeden z największych klasztorów w Europie, stoi na klifie nad Dunajem i widać ją z odległości kilku kilometrów. Biblioteka z 100 tysiącami woluminów jest jedną z najpiękniejszych barokowych bibliotek na świecie. Dürnstein to miasteczko, które kojarzy każdy miłośnik historii średniowiecza — to tu, w zamku na klifie, był więziony Ryszard Lwie Serce po powrocie z trzeciej krucjaty w 1192 roku. Zamek jest dziś ruiną, ale widok ze szczytu na dolinę i Dunaj to jeden z tych widoków, po które warto wspinać się 30 minut po stromej ścieżce. Krems na wschodnim końcu doliny to miasto z charakterem — stare miasto z renesansową zabudową, muzea i galerie w dawnych klasztorach, kawiarnie przy brukowanych placach. I sklepy z lokalnym winem, przy których trudno przejść obojętnie. Wino, które rośnie tylko tutaj Wachau ma własny system klasyfikacji wina — niezależny od austriackiego prawa winiarskiego, stworzony przez lokalnych producentów w latach 80. Trzy kategorie: Steinfeder, Federspiel i Smaragd — nazwane od roślin i zwierząt żyjących w winnicy. Smaragd to najwyższa kategoria — wino z najpóźniej zbieranych, najbardziej dojrzałych winogron, produkowane wyłącznie w najlepszych latach. Gruner Veltliner i Riesling z Wachau są uznawane za jedne z najlepszych białych win na świecie — i kupowane bezpośrednio u producenta kosztują ułamek tego, co płacisz za nie w Polsce w restauracji. Winiarnie przyjmują gości przez cały sezon — wystarczy zajrzeć na stronę danego producenta albo po prostu zapukać do drzwi z gałązką sosny wywieszoną nad wejściem. Ten stary znak oznacza jedno: mamy świeże wino, zapraszamy. Jak dojechać na czerwcówkę Samochodem z Krakowa przez Słowację i Wiedeń — około 5 godzin. Z Warszawy — około 7 godzin. Wachau leży 80 kilometrów na zachód od Wiednia, więc opcja jest też lot do Wiednia i wynajem samochodu na lotnisku. Noclegi w miasteczkach Wachau — małe hotele i Gasthausy od 200 do 350 złotych za noc. Wiedeń jako baza wypadowa jest tańszy w szczycie sezonu niż Wachau, ale traci się czas na dojazd. Czerwiec to idealny czas — przed letnim szczytem, dolina jest zielona, winorośle kwitną i temperatura pozwala na całodniowe zwiedzanie bez upału. I jest jeszcze jeden argument: najdłuższe dni w roku. O 21:00 Dunaj w Wachau jest złoty od zachodzącego słońca — i ten widok jest powodem sam w sobie.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Dorota Wellman w blond włosach. Takiej metamorfozy nikt się nie spodziewał!
Dorota Wellman od lat pozostaje wierna charakterystycznemu wizerunkowi, dlatego każda zmiana w jej wyglądzie natychmiast przyciąga uwagę fanów. Ostatnio popularna dziennikarka i prowadząca „Dzień Dobry TVN” postanowiła zaszaleć z fryzurą. Na najnowszym nagraniu zaprezentowała się w nowym odcieniu włosów, a internauci nie mogli przejść obok tej metamorfozy obojętnie.
Nowa odsłona gwiazdy pojawiła się w mediach społecznościowych przy okazji publikacji materiału poświęconego kulturze i książkom. Choć głównym tematem nagrania były rekomendacje czytelnicze, obserwatorzy szybko skupili uwagę na czymś zupełnie innym. Jasne włosy Doroty Wellman stały się jednym z najczęściej komentowanych elementów całego wpisu. ZOBACZ TAKŻE: Mienią się jak opal i przyciągają spojrzenia. „Seaglass nails” to hit lata 2026! Blond, który trudno przeoczyć Przez ostatnie lata widzowie przyzwyczaili się do ciemniejszych tonów i krótkiej fryzury prezenterki. Tym większym zaskoczeniem okazała się metamorfoza, w której postawiła na wyraźnie rozjaśniony kolor. Blond nadał jej wizerunkowi lekkości i świeżości, a wielu internautów podkreślało, że nowy odcień doskonale współgra z jej energicznym charakterem. W komentarzach nie brakowało komplementów. Fani zwracali uwagę, że dziennikarka wygląda promiennie, a zmiana dodała jej młodzieńczego blasku. Jak zwykle w przypadku Doroty Wellman, obok opinii o wyglądzie pojawiły się również słowa uznania za autentyczność i dystans do siebie. Fani doceniają naturalność Doroty Wellman Popularność prezenterki od lat nie wynika wyłącznie z jej telewizyjnych sukcesów. Widzowie cenią ją przede wszystkim za szczerość, poczucie humoru i umiejętność mówienia o ważnych sprawach bez zadęcia. Nic więc dziwnego, że nawet niewielka zmiana wizerunku wywołuje tak duże zainteresowanie. CZYTAJ TEŻ: Koreanki traktują ten produkt jako fundament pielęgnacji. Bez tego nie ma mowy o „glass skin”. Co ciekawe, sama Dorota Wellman wielokrotnie podkreślała, że nie zamierza podporządkowywać się oczekiwaniom dotyczącym wyglądu. Stawia na komfort i dobre samopoczucie, a nie chwilowe trendy. Zmiana koloru włosów wzbudziła duże zainteresowanie obserwatorów, którzy licznie komentowali nowy wygląd dziennikarki.
Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
To było jedno spotkanie, ale dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów stało się początkiem czegoś wyjątkowego. W szczerej rozmowie z VIVĄ! wracają do pierwszych chwil swojej relacji, wspominając czas, gdy wszystko wydawało się „zbyt piękne, by było prawdziwe”. Dziś opowiadają o miłości, która narodziła się w najmniej spodziewanym momencie.
Niektóre historie miłosne zaczynają się od wielkich gestów. Ich zaczęła się od zatrzymania świata. Gdy pandemia zwolniła tempo codzienności, Joanna i Krzysztof Ibiszowie dostali coś, czego na co dzień najbardziej brakuje – czas. To właśnie wtedy, między spokojem, długimi rozmowami i wspólną codziennością, narodziło się uczucie, które oboje początkowo uznawali za zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Dziś wracają pamięcią do tamtych chwil i opowiadają VIVIE! o początku relacji, która odmieniła ich życie. TYLKO W VIVIE! Joanna i Krzysztof Ibiszowie o początkach związku Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. – To cofnijmy się na chwilę w czasie. Zobaczyła Pani Krzysztofa i…? Joanna: Spotkaliśmy się na początku pandemii, to ważny szczegół. Zobaczyłam Krzysztofa w klubie sportowym, gdzie przychodziło dużo znanych osób. Zdziwiłam się, kiedy do mnie podszedł i zagadał. Kilka dni później wyjechałam na 10-dniowy kurs medytacji vipassana, która polega na wyciszeniu, głębokiej samoobserwacji, oczyszczeniu umysłu ze stresu, napięcia. Uczestnicy zobowiązują się do milczenia, co pozwala skupić się na pracy wewnętrznej. Kiedy wróciłam, dałam Krzysztofowi złudne wrażenie, że jestem zawsze zrelaksowana, wyluzowana, spokojna. A on dał mi złudne wrażenie, że zawsze ma czas, że praca nie jest jego priorytetem. Krzysztof: Asia była cudownie wychillowana, ja gotowałem obiady, chodziliśmy z psem po parku, oglądaliśmy filmy, rozmawialiśmy… Joanna: Ja byłam zen, a Krzysztof nie pracował. Idealne warunki, aby miłość rozkwitła. Rzecz w tym, że oboje myśleliśmy, że spotykamy się z kimś innym. Krzysztof: Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie. – Niechcący. Joanna: Trochę chcący, trochę niechcący. Nie wierzę w przypadki. Pandemia dała nam przestrzeń na to, żeby się poznawać, cieszyć sobą, oswoić. Na początku bardzo często mówiliśmy do siebie: „To jest zbyt piękne, by było prawdziwe”. Jedno pytało drugie: „To dzieje się naprawdę?!”. Nie mogliśmy w to uwierzyć. Krzysztof: Powiem ci, kochanie, że wciąż mam czasami takie wrażenie. Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy parą, że stworzyliśmy cudowną rodzinę. Joanna: Ja również. Ale gdy przychodziły gorsze momenty, myśleliśmy, że to jest zbyt straszne, żeby było prawdziwe. Krzysztof: Jestem przekonany, że gdyby Asia poznała mnie w normalnym trybie, nie byłaby ze mną. Joanna: Nigdy nie związałabym się z mężczyzną tak zapętlonym w pracę. Wtedy to ja pracowałam więcej niż Krzysztof, bo chodziłam na dyżury do szpitala. Wracałam rano do domu, a na stole czekało śniadanie. Krzysztof przygotowywał też inne posiłki. Sam prał, prasował, ogarniał mieszkanie, bo jego pani sprzątająca bała się covidu, więc nie przychodziła. Myślałam: Noooo, wspaniale! Mężczyzna idealny (śmiech). – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. [...] – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Ta włoska wyspa bardziej przypomina fortecę niż wakacyjny kurort. Nad Adriatykiem trudno o drugie takie miejsce
Potężne średniowieczne mury wyrastające prosto z morza, krystalicznie czysta woda i historia sięgająca tysiąca lat. San Nicola to najbardziej niezwykła wyspa archipelagu Tremiti, która bardziej przypomina kamienną fortecę niż klasyczny włoski kurort.
Większość osób planujących wakacje we Włoszech wybiera Sardynię, Sycylię albo słynne wyspy Zatoki Neapolitańskiej. Tymczasem na Adriatyku znajduje się miejsce, które wygląda zupełnie inaczej niż popularne włoskie kierunki. San Nicola, należąca do archipelagu Isole Tremiti u wybrzeży Apulii, od wieków pełniła funkcję twierdzy, klasztoru i strategicznego punktu obronnego. Już z daleka wyspa robi ogromne wrażenie. Potężne mury obronne, kamienne zabudowania i monumentalne fortyfikacje sprawiają, że przypomina bardziej średniowieczne miasto niż wakacyjny kurort. Dziś San Nicola przyciąga osoby szukające autentycznych miejsc, niezwykłej historii i spektakularnych widoków na Adriatyk. Średniowieczna forteca pośrodku morza Największą atrakcją San Nicola jest monumentalny kompleks opactwa Santa Maria a Mare wraz z otaczającymi go murami obronnymi. To właśnie ten widok sprawia, że wyspa należy do najbardziej charakterystycznych miejsc na całym Adriatyku. Historia opactwa sięga IX wieku, a przez kolejne stulecia miejsce było rozbudowywane przez benedyktynów i cystersów. Wyspa pełniła funkcję religijnego centrum archipelagu, ale także ważnej twierdzy chroniącej szlaki handlowe przebiegające przez Adriatyk. Potężne mury miały chronić mieszkańców przed piratami, którzy przez wieki stanowili jedno z największych zagrożeń dla nadmorskich miejscowości południowych Włoch. Spacerując po wyspie można zobaczyć dawne bastiony, kamienne bramy, punkty obserwacyjne oraz fortyfikacje górujące nad morzem. Szczególne wrażenie robi wejście do historycznej części wyspy prowadzące przez monumentalne schody i kamienne przejścia przypominające scenerię historycznego filmu. Z murów rozciąga się panorama na Adriatyk oraz pozostałe wyspy archipelagu Tremiti. Warto odwiedzić również kościół Santa Maria a Mare, którego wnętrza kryją średniowieczne freski, zabytkowe elementy wyposażenia oraz cenne dzieła sztuki sakralnej. To właśnie tutaj najlepiej można poczuć wielowiekową historię wyspy. Jedne z najpiękniejszych widoków na Adriatyku Choć San Nicola słynie przede wszystkim z zabytków, ogromnym atutem pozostaje również jej położenie. Wyspa otoczona jest wodą o niezwykłej przejrzystości i intensywnie turkusowym kolorze. Archipelag Tremiti od lat uznawany jest za jeden z najpiękniejszych obszarów morskich we Włoszech. Dzięki ochronie w ramach rezerwatu morskiego woda zachowała wyjątkową czystość, a pod powierzchnią można obserwować kolorowe ryby, skalne formacje i bogaty świat podwodny. Z murów San Nicola rozciągają się spektakularne widoki na pobliską wyspę San Domino, słynącą z lasów piniowych i niewielkich zatok, a także na otwarte wody Adriatyku. Szczególnie pięknie prezentują się one o poranku i podczas zachodu słońca, kiedy morze przybiera złote odcienie. Coraz większą popularnością cieszą się także rejsy wokół archipelagu. Podczas takich wycieczek można zobaczyć morskie groty, wysokie klify oraz miejsca dostępne wyłącznie od strony wody. Idealny kierunek dla fanów slow travel San Nicola nie przypomina modnych włoskich kurortów pełnych luksusowych butików i głośnych promenad. Życie płynie tutaj spokojniej, a największą atrakcją pozostaje odkrywanie historii i podziwianie natury. Wyspa jest niewielka, dlatego najlepiej zwiedzać ją pieszo. Kamienne uliczki prowadzą pomiędzy historycznymi budynkami, punktami widokowymi i murami obronnymi. Na każdym kroku można poczuć atmosferę miejsca, które przez stulecia pozostawało jednym z najważniejszych punktów Adriatyku. To idealny kierunek dla osób szukających bardziej autentycznych włoskich wakacji. Nie chodzi tutaj o pośpiech i odhaczanie atrakcji, ale o spokojne odkrywanie miejsca, które zachowało swój historyczny charakter. Wiele osób łączy zwiedzanie San Nicola z pobytem na pobliskiej wyspie San Domino, dzięki czemu można połączyć relaks nad morzem z poznawaniem niezwykłej historii archipelagu. Jak dostać się na San Nicola? Na wyspę można dostać się promem z kilku portów regionu Apulia, przede wszystkim z Termoli, Vieste i Rodi Garganico. Najwięcej połączeń działa od późnej wiosny do początku jesieni. Najpopularniejszą trasą jest rejs z Termoli, który trwa około godziny. Ceny biletów w jedną stronę zaczynają się zazwyczaj od około 20–30 euro, w zależności od sezonu i rodzaju jednostki. Po przypłynięciu na archipelag można bez problemu przemieszczać się pomiędzy wyspami dzięki taksówkom wodnym oraz niewielkim łodziom kursującym regularnie pomiędzy San Nicolą i San Domino.