Narzeczona Leona Myszkowskiego wspomina początki związku. Syn Steczkowskiej miał ją oszukać
Ksenia Ngo wróciła do początków relacji z Leonem Myszkowskim i ujawniła zaskakujące kulisy ich znajomości. Wspomnienia z pierwszego spotkania nie należały do najłatwiejszych – padły mocne słowa o „oszustwie” i „tragedii”.
Ksenia Ngo przerwała milczenie i opowiedziała o pierwszym spotkaniu z Leonem Myszkowskim. W nagraniu na TikToku wróciła do wydarzeń z 14 lutego 2019 roku i nie gryzła się w język. Padły mocne słowa o „oszustwie” i „absolutnej tragedii”. Ich historia zaczęła się w klubie, ale od początku nie brakowało zaskoczeń. Ksenia Ngo i Leon Myszkowski – początki związku w walentynki 2019 Historia, którą dziś wielu porównuje do bajki, zaczęła się w bardzo nieoczywisty sposób. Ksenia Ngo w nagraniu na TikToku wróciła pamięcią do dnia 14 lutego 2019 roku. Jak sama przyznała, tego wieczoru wcale nie miała ochoty wychodzić z domu. To przyjaciółka namówiła ją na wyjście do klubu. Zmęczona po pracy, bez przygotowania i z niechęcią do imprezowania, ostatecznie zgodziła się na clubbing. Na miejscu wraz z koleżanką zaczęła tańczyć i pić drinki. W pewnym momencie została sama, gdy jej towarzyszka wyszła na zewnątrz. To właśnie wtedy doszło do przełomowego momentu. ZOBACZ TEŻ: Jego narzeczona nie pochodzi z Polski. Przyznał z czym muszą mierzyć się na co dzień „Oszukał mnie” – prawda o wieku Leona Myszkowskiego W trakcie pobytu w klubie do Kseni podszedł Leon Myszkowski. Jak relacjonowała, zaczął szeptać jej coś do ucha i zaprosił ją do swojego stolika. Początkowo była sceptyczna, ale zgodziła się. Podczas rozmowy zapytała go o wiek i zajęcie. Leon odpowiedział, że ma 21 lat i jest DJ-em. Ksenia, która miała wtedy 23 lata, nie była przekonana do tej znajomości. Prawda okazała się jednak zupełnie inna. Jak ujawniła w nagraniu, Leon Myszkowski miał w rzeczywistości 19 lat i chodził do szkoły. To właśnie ten moment skomentowała słowami: „Jeszcze on mnie oszukał (…) Absolutna tragedia”. ZOBACZ TEŻ: Rodzinny duet z zasadami. Leon Myszkowski zarządza karierą mamy. Nie zgadniesz, jak zwraca się do niej w pracy Nieudana randka i emocje Kseni Ngo Mimo początkowych wątpliwości znajomość nie zakończyła się w klubie. Leon zaprosił Ksenię na kolację i ustalili konkretny termin – środę, godzinę 18. Do spotkania jednak nie doszło. Jak wyjaśniła Ksenia, Leon nie odezwał się do niej, ponieważ nie odpisała na jego ostatnią wiadomość dotyczącą szczegółów spotkania. Ona z kolei była przekonana, że to on powinien się odezwać. Sytuacja wywołała w niej ogromne emocje. Przyznała, że była bardzo zła, czując się zlekceważona przez młodszego chłopaka, który zaprosił ją na kolację i nie doprowadził do spotkania. Jednocześnie zdradziła, że od tamtego momentu zaczęła intensywnie o nim myśleć. Źródło: Pudelek, TikTok
Niedawno ogłosiła odejście z TVP, a tu takie wieści. Anna Kalczyńska w nowej roli
Anna Kalczyńska dołącza do Polsat News i obejmuje prowadzenie „Wydarzeń” o 21:50. Dziennikarka pojawi się na antenie już w kwietniu, wzmacniając zespół informacyjny stacji.
Anna Kalczyńska zasila szeregi Polsat News i obejmuje jedną z najważniejszych funkcji w stacji. Doświadczona dziennikarka poprowadzi wieczorne „Wydarzenia” o 21:50, a widzowie zobaczą ją na antenie już w kwietniu. To znaczące wzmocnienie zespołu informacyjnego Telewizji Polsat. Anna Kalczyńska Polsat News – nowa twarz „Wydarzeń” o 21:50 Anna Kalczyńska dołącza do Polsat News i zostaje jedną z prowadzących wieczorne „Wydarzenia” nadawane o godzinie 21:50. To jedna z kluczowych pozycji w ramówce stacji, a jej objęcie przez doświadczoną dziennikarkę stanowi istotne wzmocnienie zespołu. Widzowie zobaczą Annę Kalczyńską na antenie już w kwietniu. Jej zadaniem będzie przedstawianie najważniejszych wydarzeń dnia – zarówno z Polski, jak i ze świata – w głównym wieczornym wydaniu programu. ZOBACZ TEŻ: Anna Kalczyńska mówi dość. Dziennikarka odchodzi z TVP World. „Nie umiem przymykać na to oka" Kariera Anny Kalczyńskiej: TVN24 i TVP World Anna Kalczyńska jest związana z mediami od wielu lat. Większość swojej kariery zawodowej spędziła w mediach informacyjnych, zdobywając doświadczenie jako producentka i prezenterka. Pracowała w TVN24, gdzie pełniła funkcję producentki i prezenterki. Następnie była związana z TVP World, gdzie przez ostatnie dwa lata prowadziła główny serwis informacyjny. Jej doświadczenie obejmuje więc zarówno pracę redakcyjną, jak i prowadzenie programów informacyjnych. Zespół „Wydarzeń” Polsat News rośnie w siłę Anna Kalczyńska dołącza do grona prowadzących „Wydarzenia” 21:50 w Polsat News. W tym zespole są również Iwona Kutyna, Agata Biały oraz Dawid Styś. Program „Wydarzenia” to główny serwis informacyjny Telewizji Polsat. W Polsat News emitowany jest o godzinach 12:50, 15:50 oraz 21:50. Z kolei główne wydanie o 18:50 można oglądać na kanałach Polsat oraz Wydarzenia 24. CZYTAJ TEŻ: Anna Kalczyńska już tego nie ukrywa. Pojawi się w Dzień Dobry TVN, ta decyzja zaskakuje Anna Kalczyńska zabiera głos: „Jestem bardzo ciekawa” Sama Anna Kalczyńska również odniosła się do nowego etapu w swojej karierze. Przyznała, że jest bardzo ciekawa nowego miejsca i podkreśliła, że trafia do zespołu uznawanego za rzetelny i obiektywny. Zapowiedziała, że o 21:50 będzie przedstawiała widzom wszystko, co najważniejszego wydarzyło się danego dnia w Polsce i na świecie. Jej rola będzie więc bezpośrednio związana z przekazywaniem najważniejszych informacji w jednym z głównych wydań programu. Źródło: Polsat News, Instagram
Usłyszał dramatyczną diagnozę, książę Filip ukrywał to latami. Dopiero teraz jego sekret ujrzał światło dzienne
Ostatnie lata księcia Filipa skrywają historię znacznie bardziej złożoną, niż wskazywały oficjalne komunikaty. Nowa biografia ma odsłonić kulisy jego zdrowia, diagnozy oraz cichych chwil spędzonych w Windsorze, ukazując obraz życia, które stopniowo wyhamowywało z dala od blasku królewskich obowiązków.
Odejście księcia Filipa poruszyło cały świat, ale dopiero po czasie zaczęły pojawiać się szczegóły rzucające nowe światło na jego ostatnie lata życia. Choć oficjalne komunikaty były powściągliwe, kulisy pokazują historię naznaczoną pogarszającym się zdrowiem. Nowa książka biograficzna ma ujawnić zaskakujące fakty. Odejście księcia Filipa. Tak wyglądały jego ostatnie lata Książę Filip odszedł 9 kwietnia 2021 roku w wieku 99 lat. Ostatnie chwile swojego życia spędził w zamku Windsor, w miejscu, które przez lata było jego azylem. W oficjalnych dokumentach jako przyczynę odejścia wskazano „podeszły wiek”. Jednak z perspektywy czasu coraz wyraźniej widać, że za tym prostym sformułowaniem kryła się długa historia pogarszającego się zdrowia. W najnowszej biografii „Queen Elizabeth II: A Personal History”, której premiera zaplanowana jest na 9 kwietnia, pojawiają się nowe, niezwykle osobiste wątki dotyczące ostatnich lat życia księcia Filipa. Autor, Hugo Vickers, odsłania kulisy diagnozy, która przez długi czas pozostawała poza oficjalnym obiegiem informacji. Ukochany mąż Elżbiety II w 2013 roku przeszedł szereg badań. To właśnie wtedy lekarze mieli zauważyć niepokojącą zmianę na trzustce. Szczegółowe badania nie pozostawiły złudzeń – zdiagnozowano raka trzustki w stadium, które wykluczało leczenie operacyjne. Jak podkreśla autor biografii, diagnoza nie oznaczała natychmiastowego wycofania się z życia publicznego. W czasie rekonwalescencji 91-letniego wówczas księcia pojawiały się przypuszczenia, że może już nie wrócić do oficjalnych wystąpień. Rzeczywistość potoczyła się jednak inaczej. Książe Filip przez kolejne lata konsekwentnie realizował swoje obowiązki, pozostając aktywnym reprezentantem monarchii. Dopiero w 2017 roku zdecydował się na formalne zakończenie działalności publicznej. Czytaj też: Wielka Brytania. Pisarz ujawnia, jakie relacje panowały w ostatnich latach między Elżbietą II i jej mężem Początek 2021 roku upłynął pod znakiem coraz częstszych wizyt w szpitalu, które nie umykały uwadze najbliższego otoczenia. Książę Edynburga wielokrotnie trafiał pod opiekę lekarzy, a w marcu przeszedł operację serca. Równolegle coraz wyraźniej dawały o sobie znać problemy z pamięcią. Nie bez znaczenia była także jego decyzja dotycząca zbliżających się 100. urodzin w czerwcu. Filip nie chciał ich celebrować, unikając rozgłosu i całego zamieszania, które nieodłącznie towarzyszy takim wydarzeniom. Wolał pozostać w cieniu, z dala od oficjalnych uroczystości, które przez lata były stałym elementem jego życia. Czytaj też: Na to pytanie królowa Elżbieta II czekała siedem lat. Przez niemal rok tylko najbliżsi znali prawdę Ostatnie chwile księcia Filipa w zamku Windsor Zamek Windsor stał się miejscem, w którym książę Filip spędził swoje ostatnie dni. Autor biografii przybliża także niezwykle spokojny, wręcz intymny obraz ostatnich godzin życia księcia Filipa. Wieczorem, przed snem, 99-latek pozwolił sobie na piwo. Z kolei o poranku książę Filip wziął kąpiel, jednak wkrótce potem przyznał, że czuje się gorzej. Niedługo później odszedł cicho, bez dramatyzmu. „Następnego ranka wstał, wziął kąpiel, powiedział, że nie czuje się dobrze i spokojnie odszedł. Do tego czasu żył z rakiem trzustki niemal osiem lat — znacznie dłużej niż przeciętny czas przeżycia od diagnozy”, pisze Hugo Vickers na łamach „Queen Elizabeth II: A Personal History”. W tej historii jest także sytuacja, która szczególnie porusza. Podobno królowa Elżbieta II nie była obecna przy mężu w jego ostatnich chwilach. Jak wspomina Hugo Vickers monarchini miała być głęboko poruszona tym, że jej ukochany, jak często mu się zdarzało, wyszedł bez pożegnania. „Powiedziano mi, że była "absolutnie wściekła, że, jak to często bywa w życiu, odszedł bez pożegnania”, opowiadał biograf. Źródło: Onet, Dzień dobry TVN, Super Express, Plejada
"Kora nie zostawiła testamentu", wyjawia Kamil Sipowicz. Bliscy artystki borykają się teraz z pewnymi problemami
Kamil Sipowicz w rozmowie przed kamerami Viva.pl wraca do tematu dziedzictwa po Korze. W szczerym wyznaniu opowiada o trwających sprawach sądowych, planach filmowych i tym, jak wygląda rzeczywistość bez testamentu artystki.
Choć od śmierci Kory minęły już lata, sprawy związane z jej dorobkiem wciąż budzą emocje. Kamil Sipowicz nie unika trudnych tematów i w rozmowie dla Viva.pl odsłania kulisy procesu, który – jak sam przyznaje – wciąż trwa. Kamil Sipowicz o realiach sprawy spadkowej Temat spadku po Korze wraca jak bumerang i – jak wynika ze słów Kamila Sipowicza – wciąż nie został ostatecznie rozwiązany. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artysta jasno wskazuje na sedno problemu: brak testamentu, który uporządkowałby kwestie prawne tuż po śmierci wokalistki. "[...] Różnego rodzaju prawa musi sąd rozstrzygnąć, do kogo należą. Jest rodzina. Nie było spadku, Kora nie zostawiła testamentu, więc to się odbywa za sprawą sądową. A sądy jak działają u nas to wszyscy wiemy" – wyjawił. Sipowicz nie ukrywa, że procedury sądowe wymagają czasu i cierpliwości, a ich przebieg nie zawsze jest przewidywalny. W grę wchodzą nie tylko kwestie majątkowe, ale także prawa do twórczości, wizerunku i spuścizny artystycznej. Film o Korze coraz bliżej? "Dobijamy do brzegu" Jednym z projektów, który szczególnie interesuje fanów Kory, jest zapowiadany film biograficzny. Jak się okazuje, jego realizacja jest ściśle uzależniona od zakończenia spraw spadkowych. "No zmierzamy już do końca. Uregulujemy w tej chwili dokładnie sprawy spadkowe. To się dzieje sądownie i wydaje mi się, że dobijamy do brzegu. I ruszymy wtedy" – powiedział Kamil Sipowicz. Te słowa mogą być pierwszym realnym sygnałem, że projekt ma szansę wreszcie wejść w fazę realizacji. Sipowicz daje do zrozumienia, że mimo trudności nie porzucił planów upamiętnienia Kory na dużym ekranie. Wręcz przeciwnie – wszystko wskazuje na to, że kluczowy moment jest coraz bliżej. SPRAWDŹ TEŻ: W co wierzyła Kora? Szczególną ochronę miał dawać jej konkretny kolor Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Miał 28 lat, jego tragiczna śmierć wstrząsnęła światem. Do dziś kulisy odejścia aktora owiane są tajemnicą
Brandon Lee miał wszystko. Talent, nazwisko i rolę, która miała zmienić jego życie. Jednak zamiast wielkiego przełomu pojawiła się tragedia, do dziś owiana niejasnościami. Czy to był tylko wypadek, czy coś znacznie bardziej niepokojącego?
Miał zaledwie 28 lat, gdy jego życie przerwał tragiczny wypadek na planie filmowym. Historia Brandona Lee brzmi jak scenariusz, którego nikt nie odważyłby się napisać. Zbyt dramatyczny, zbyt symboliczny, zbyt bolesny. Syn legendy kina sztuk walki, Bruce’a Lee, przez całe życie próbował udowodnić, że jest kimś więcej niż tylko dzieckiem sławnego ojca. Gdy wreszcie był o krok od wielkiego przełomu, los odebrał mu wszystko. Brandon Lee. Życie w cieniu legendy Brandon Lee przyszedł na świat 1 lutego 1965 roku w Oakland w Kalifornii. Był pierworodnym synem Bruce’a Lee. Ikony kina i mistrza sztuk walki oraz Lindy Lee Cadwell. Dorastał u boku młodszej siostry Shannon, w rodzinie, która już od pierwszych dni jego życia naznaczona była zarówno sławą, jak i tragedią. Zaledwie tydzień po jego narodzinach zmarł dziadek, Lee Hoi-Chuen, znany aktor opery kantońskiej. Rodzina przeniosła się wtedy do Hongkongu, gdzie Brandon szybko nauczył się języka kantońskiego i zetknął się z kulturą, która ukształtowała jego tożsamość. Największy cios przyszedł jednak 20 lipca 1973 roku. Bruce Lee zmarł nagle w wieku 32 lat na planie filmowym "Gry śmierci" z powodu obrzęku mózgu. Ośmioletni Brandon stracił nie tylko ojca, ale i największy autorytet. Linda zabrała dzieci do Stanów Zjednoczonych. Najpierw do Seattle, potem do Los Angeles. Tam rozpoczął się nowy rozdział, naznaczony buntem, poszukiwaniem siebie i próbą odnalezienia własnej drogi. Brandon nie był łatwym dzieckiem. Często zmieniał szkoły, sprawiał problemy wychowawcze, wdawał się w konflikty. W jego zachowaniu wielu widziało próbę radzenia sobie z ogromną stratą i presją bycia „synem Bruce’a Lee”. Mimo trudności ukończył szkołę średnią i zaczął coraz poważniej myśleć o aktorstwie. W wieku 18 lat przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął naukę w prestiżowej Lee Strasberg Theatre and Film Institute. To właśnie tam odkrył, że scena i kamera są jego naturalnym środowiskiem. Nie chciał jednak iść na skróty. Choć jego nazwisko mogło otworzyć wiele drzwi, Brandon świadomie wybierał trudniejszą drogę. Studiował także w Emerson College w Bostonie i rozwijał swój warsztat w teatrze. Jednocześnie trenował sztuki walki, traktując je nie tylko jako dziedzictwo ojca, ale jako osobistą formę ekspresji. Na ekranie zadebiutował w połowie lat 80. Początkowo były to role w mniej znanych produkcjach, takich jak „Crime Killer” czy „Kung Fu: The Movie”. Z czasem zaczął pojawiać się w filmach akcji, gdzie mógł połączyć aktorstwo z umiejętnościami fizycznymi. Widzowie zapamiętali go z takich tytułów jak: „Laserowa misja”, „Ostry poker w Małym Tokio”, czy „Huragan ognia”. Miał charyzmę, intensywność i magnetyzm, których nie sposób było zignorować. Reżyserzy dostrzegali w nim potencjał na gwiazdę nowego pokolenia. Co ciekawe, Brandon odmówił zagrania roli własnego ojca w filmie „Smok: historia Bruce’a Lee”. Nie chciał żyć w cieniu legendy. Pragnął stworzyć własną. CZYTAJ TEŻ: Był bożyszczem kobiet i ikoną kina. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach wyjawił prawdę „Kruk”. Film, który miał zmienić wszystko Przełom miał nadejść wraz z filmem „Kruk” w reżyserii Alexa Proyasa. Mroczna historia o muzyku powracającym zza grobu, by pomścić swoją śmierć, idealnie wpisywała się w wrażliwość Brandona. Rola Erica Dravena była dla niego czymś więcej niż kolejnym projektem. To miał być moment, który wyniesie go na szczyt. Zdjęcia rozpoczęły się w 1993 roku. Dokładnie w dniu jego 28. urodzin. Jednak od samego początku plan filmowy naznaczony był serią niepokojących zdarzeń. Wypadki, problemy techniczne, kapryśna pogoda. Z tego powodu atmosfera była napięta. Nikt nie przypuszczał, że to dopiero zapowiedź tragedii. Strzał, który nie powinien paść. Kulisy tragedii na planie 31 marca 1993 roku kręcono jedną z kluczowych scen. Postać grana przez Michaela Massee miała oddać strzał do bohatera Brandona. Broń, jak zakładano, była załadowana ślepą amunicją. Stało się jednak coś niewyobrażalnego. W lufie znajdował się prawdziwy pocisk. Strzał trafił Brandona w brzuch. Natychmiast przewieziono go do szpitala, gdzie lekarze przez wiele godzin walczyli o jego życie. Bezskutecznie. Aktor zmarł tego samego dnia. Miał 28 lat. Wypadek czy tajemnica? Teorie wokół śmierci Brandona Lee Śledztwo wykazało, że tragedia była wynikiem fatalnego zaniedbania. Na planie zabrakło specjalisty odpowiedzialnego za broń, a amunicja została przygotowana w sposób nieprofesjonalny. Oficjalnie uznano to za nieszczęśliwy wypadek. Jednak dla wielu fanów i obserwatorów sprawa do dziś budzi wątpliwości. Zbyt wiele elementów wydaje się niejasnych. Zbyt wiele zbiegów okoliczności. Dodatkowego ciężaru tej historii nadaje fakt, że Bruce Lee również zmarł nagle i w niewyjaśnionych do końca okolicznościach. Dla niektórych to tylko tragiczny przypadek. Inni mówią o „klątwie rodziny Lee”. Po śmierci Brandona produkcja „Kruka” została dokończona. Wykorzystano dublerów oraz nowatorskie, jak na tamte czasy, efekty specjalne. Film trafił do kin i szybko zyskał status kultowego. Dla wielu widzów stał się czymś więcej niż tylko historią zemsty. Był symbolicznym pożegnaniem z aktorem, który dopiero zaczynał swoją drogę. Brandon Lee nie zdążył w pełni rozwinąć skrzydeł. Ale zostawił po sobie coś niezwykle ważnego. Obietnicę talentu, autentyczność i historię, która do dziś porusza kolejne pokolenia. Bo czasem najkrótsze życie zostawia najdłuższy ślad. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nieślubny syn Schwarzeneggera już go dogania? o jego sukcesach huczy cały świat
U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina
Wielką stratę poniosła polska kultura. Odeszła Aleksandra Zawieruszanka, jedna z najpopularniejszych aktorek okresu PRL. Sławę przyniosły jej role w filmach „Rzeczpospolita babska” oraz serialach „Stawka większa niż życie” i „Wakacje z duchami”. Choć zdobyła ogromną popularność, nagle przestała przyjmować propozycje i odeszła z zawodu. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne” - mówiła w jednym z wywiadów. Decyzji o porzuceniu aktorstwa nigdy nie żałowała.
Niezwykle urodziwa, inteligentna, miała ogromny talent... W latach 60. i 70. Aleksandra Zawieruszanka zachwycała publiczność. Do dziś kolejne pokolenia widzów pamiętają jej niesamowite kreacje w filmach „Mąż swojej żony”, „Rzeczpospolita babska” czy serialu „Stawka większa niż życie”. Choć role w tych produkcjach wywindowały ją na szczyty sławy, ona w pewnym momencie postanowiła zrezygnować z aktorstwa, którego nie lubiła. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się”, wyjaśniała. W życiu prywatnym miała zdecydowanie więcej szczęścia... Jak wyglądało jej życie? View Ediplayer on the source website Aleksandra Zawieruszanka: dzieciństwo i początki kariery Aleksandra Zawieruszanka przyszła na świat 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku Białej. Dzieciństwo aktorki było pełne niepokoju i obaw. Miała zaledwie trzy lata, kiedy jej ojciec trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau. Z kolei mama była łączniczką AK. Dopiero po kilku latach cała rodzina odetchnęła z ulgą i mogła cieszyć się wspólnymi chwilami. Tata aktorki przeżył i po zakończeniu wojny wrócił do domu. Zobacz też: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... Aleksandra Zawieruszanka od najmłodszych lat całym sercem kochała scenę. Teatr ją fascynował i chętnie brała udział w szkolnych przedstawieniach, występowała na konkursach recytatorskich. Już wtedy osiągała pierwsze sukcesy. W młodej dziewczynie rodziło się pragnienie, by dalej rozwijać swój talent i w końcu stanąć na scenie teatru. Jednak po maturze postanowiła, że będzie zdawać na polonistykę na Uniwersytet Jagielloński. Dlaczego? Otóż Aleksandra Zawieruszanka uważała, że na drodze do spełnienia marzenia może stanąć jej uroda, którą uważała za przeciętną. Brakowało jej pewności siebie i odwagi. Aleksandra Zawieruszanka na planie filmu Rzeczpospolita babska To przekonanie zmieniła znajomość z gwiazdą kina, Marią Bogdą i jej mężem Adamem Brodziszem. Aktorka udowodniła młodej dziewczynie, że musi o siebie walczyć, dała jej siłę i pomogła odnaleźć się w nowym środowisku. Aleksandra Zawieruszanka pełna nadziei ruszyła na egzamin do szkoły teatralnej. Wtedy okazało się, że jej wcześniejsze obawy były zupełnie niepotrzebne. Została przyjęta za pierwszym razem. „Kochałam i kocham teatr, nigdy mi jednak nie przesłonił całego świata", wspominała Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów. Studia na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie ukończyła w 1959 roku. Jerzy Waldorff w tym samym roku pisał w recenzjach dyplomowych: „Zapamiętajcie te nazwiska: Kępińska, Koczeska, Rylska, Stankówna i Zawieruszanka”. Wszyscy wiedzieli, że drzemie w niej ogromny potencjał i talent. Nic dziwnego, że Aleksandra Zawieruszanka od razu pojawiła na deskach teatru, z którym związała się na stałe. Przez ponad trzydzieści lat współpracowała z Teatrem Narodowym w Warszawie, a następnie przez dwa lata pojawiała się w Teatrze na Woli. Zobacz też: Jerzy Radziwiłowicz to jeden z najbardziej skrytych polskich aktorów. Kim jest jego żona Ewa Markowska-Radziwiłowicz? Nie da się ukryć, że do dziś jednym z najbardziej pamiętnych filmów z udziałem Aleksandry Zawieruszanki jest komedia Stanisława Barei - „Mąż swojej żony” na podstawie sztuki Mąż Fołtasiówny Jerzego Jurandota. Tam aktorka wcieliła się w rolę Jadwigi Fołtasiówny, sprinterki, które popularność przyćmiewały sukcesy męża – kompozytora. Na planie partnerował jej Bronisław Pawlik. „Reżyser zobaczył mnie chyba podczas jakiegoś spektaklu w teatrze. I zaproszono mnie na zdjęcia próbne. Od razu usłyszałam, że to ja zagram główną rolę sportsmenki Jadwigi Fołtasiówny- Karcz”, wspominała Aleksandra Zawieruszanka. To był jej ogromny sukces. Chociaż nie miała wielkiego doświadczenia, świetnie odnajdywała się na planie i przed kamerą. Po prostu przyciągała uwagę, a widzowie i krytycy cenili ją za talent, naturalność. O czym wtedy marzyła Aleksandra Zawieruszanka? „Marzę, by mieć własne mieszkanie i ognisko domowe. Może jeszcze własny samochód” mówiła w rozmowie z Głosem Koszalińskim. Aleksandra Zawieruszanka, Bronisław Pawlik i Mieczysław Czechowicz na planie filmu Mąż swojej żony w reżyserii Stanisława Barei, 1960 rok Potem przyszły kolejne angaże. Aleksandra Zawieruszanka pojawiła się w „Walkowerze”, „Zabijace”, „Upiorze”, w serialu „Stawka większa niż życie”. W komedii Hironima Przybyła „Rzeczpospolita babska” wcieliła się w postać porucznik Krystyny Gromowicz. „Ludzie wciąż mnie kojarzą z tym filmem. Ale tak naprawdę, jedyny obraz, jaki cenię z tamtego okresu, to 'Walkower' Skolimowskiego. Nie jest to film popularny, ale ma jakąś wartość artystyczną. I tu widać, jak rozmija się popularność z tym, co się ceni”, mówiła w jednym z wywiadów dla Angory. Aleksandra Zawieruszanka: "Odeszłam z własnej woli" Aleksandra Zawieruszanka zachwycała jeszcze w takich produkcjach, jak: „Na przełaj”, „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”. W pewnym momencie była uznawana za jedną z najpopularniejszych polskich aktorek. „Jako aktorka miałam swoje 'pięć minut' i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki”, wspominała. Na własne życzenie, coraz rzadziej zaczęła pojawiać się na ekranie. Starała się nie robić niczego wbrew swojej woli, przekonaniom. Wyjaśniała, że mimo nowych propozycji, nie chciała angażować się we wszystko, co jej oferowano i skupiała się na pracy w teatrze. „I być może był to mój błąd. Zawsze prosiłam o scenariusz. Nie sprzedawałam się w epizodach. Dokonywałam selekcji”, cytuje słowa Aleksandry Zawieruszanki Interia Film. Unikała czerwonych dywanów, blasku fleszy, rzadko uchylała rąbka tajemnicy na tematy osobiste. W latach 90. po raz ostatni stanęła na deskach teatru. „Odeszłam z własnej woli. Byłam rozgoryczona teatrem, tym, co się tam działo. Dlatego przeszłam na emeryturę”, mówiła. Sympatia fanów i kontakt z publicznością zawsze napełniały ją radością. Po pewnym czasie to właśnie tego najbardziej jej brakowało. Sprawdź też: Została bez dachu nad głową. Dla mieszkania wyszła za mąż. Tajemnice pierwszego małżeństwa Marii Czubaszek „Miałam spokój, komfort, że nie muszę się z nikim boksować, o nic walczyć. Potem jednak przychodzi taki moment, chwile kryzysu, brakuje człowiekowi kontaktu z widzem. I ciągle spotyka się z pytaniami, dlaczego już pani nie ma w teatrze, dlaczego pani już nie gra. Tłumaczenie, dlatego że nie chcę, nie jest miłe. Czasem, dla świętego spokoju, trzeba się chować za ciemnymi okularami, by nie wyjaśniać każdemu, dlaczego nie ma mnie w telewizji czy kinie”, mówiła w wywiadzie dla e-teatr.pl. „Do mnie nikt się nie dobija. A jeśli nawet jest jakiś telefon, to ja, jak zwykle, pytam o scenariusz. A to nie jest mile widziane. Na moje miejsce jest kolejka chętnych”, dodawała. W 2005 roku pojawiła się w serialu „Na dobre i na złe”, gdzie spotkała się ponownie ze Stanisławem Mikulskim. Życie prywatne Aleksandry Zawieruszanki Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów przyznawała, że nigdy nie pragnęła popularności. Ta po prostu ją męczyła, naprawdę trudno byłoby jej to wszystko udźwignąć na swoich barkach. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się. Źle sobie radziłam z popularnością. To była taka miłość nie do końca spełniona”, zaznaczała w jednym z wywiadów. Od zawsze najważniejsza była dla niej rodzina – mąż, syn i dom. Życiu prywatnemu aktorka poświęciła się w pełni. „Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką”, wspominała w tygodniku „Panorama”. Aleksandra Zawieruszanka stworzyła szczęśliwy związek z prawnikiem Zdzisławem Paprockim. Zakochanych łączy miłość do książek, a przez lata udało im się zebrać ich pokaźną kolekcję. „Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa”, dodała w wywiadzie dla e-teatr.pl. Nigdy nie chciała, by popularność odebrała jej to, co uważała w życiu za najważniejsze, spokój i rodzinę. Dziś czuje się szczęśliwa, spełniona. „Jak się wypada z zawodu, kontakty uciekają. No, chyba że ma się chęć je podtrzymywać, to wtedy bywa się wszędzie. Ja wcale za tym nie tęsknię i wcale tego nie żałuję”, mówiła. Aleksandra Zawieruszanka prowadzi spokojne życie i poświęca swoją uwagę wnukom. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”, zwierzała się. Źródło: Film WP, e-teatr.pl, Życie na Gorąco Retro, Interia Film, Kultura Onet, Plejada.pl
To najbardziej kontrowersyjne buty sezonu. Jedni je kochają, inni nie znoszą.
W świecie mody rzadko zdarza się trend, który tak bardzo dzieli opinię publiczną. A jednak – wiosna i lato 2026 mają swojego bohatera (albo antybohatera). Mokasyny bez pięty wracają i wywołują dokładnie takie emocje, jakich można się było spodziewać. Jedni uważają je za synonim niewymuszonego stylu, inni patrzą z niedowierzaniem.
To buty, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak klasyczne loafersy – eleganckie, uporządkowane, wręcz „biurowe”. Ale wystarczy jeden krok, by zauważyć, że… czegoś tu brakuje. Otwarta pięta sprawia, że całość nabiera luzu i lekkości, ale też budzi pytanie: czy to jeszcze elegancja, czy już domowy komfort? Ten kontrast jest ich największą siłą. I jednocześnie powodem, dla którego nie każdy chce je nosić. ZOBACZ TAKŻE: Doładuj się! Kolor jako lek. Czym jest dopamine dressing i dlaczego neurobiologia stanęła po stronie mody? Powrót z przeszłości w nowym wydaniu To nie jest zupełnie nowy pomysł. Podobne modele były już modne około dekadę temu i wtedy kojarzyły się raczej z ekstrawagancją – futro, wyraziste detale, mocny efekt „wow”. Dziś wracają, ale w zupełnie innym klimacie. W sezonie 2026 liczy się prostota. Projektanci stawiają na miękką skórę, spokojne kolory i czyste formy. Czerń, brąz, beż – wszystko wygląda bardziej dojrzale i uniwersalnie. To już nie jest krzykliwy trend z Instagrama, tylko coś, co spokojnie można wpleść w codzienną garderobę. Dlaczego wszyscy o nich mówią? Bo są… wygodne. Wsuwasz je na stopę i wychodzisz – bez zastanawiania się, bez wiązania, bez kombinowania. Trochę jak kapcie, tylko w wersji, która nadaje się na miasto. Z drugiej strony mają w sobie coś eleganckiego. Zakryty przód sprawia, że pasują nawet do bardziej formalnych stylizacji. Można je założyć do garniturowych spodni, ale też do jeansów czy lekkiej sukienki. I właśnie ten miks robi robotę. Komfort spotyka się tu z estetyką – a to połączenie, które dziś wygrywa z wieloma innymi trendami. Nie dla każdego – i może właśnie o to chodzi Nie oszukujmy się – to nie są buty, które spodobają się wszystkim. Dla wielu osób brak pięty wygląda po prostu… dziwnie. Pojawiają się opinie, że są niedokończone albo zbyt „domowe”, żeby nosić je na co dzień. CZYTAJ TEŻ: Zapomnij o nudnych stylizacjach – te topy do jeansów zmieniają wszystko wiosną 2026. Ale ich fani widzą w nich coś zupełnie innego. Świeżość, dystans do mody i odwagę w przełamywaniu schematów. Bo przecież nie wszystko musi być oczywiste i zgodne z zasadami. Idealne „pomiędzy” Jest jeszcze jeden powód, dla którego robią taką karierę. To buty idealne na moment przejściowy – kiedy jest już cieplej, ale jeszcze nie na sandały. Dają trochę przewiewu, ale nie odsłaniają całej stopy. Pasują do wiosennego słońca, pierwszych spacerów bez płaszcza i tej specyficznej energii, kiedy wszystko powoli budzi się do życia. Czy zostaną z nami na dłużej? Trudno powiedzieć. Ale jedno jest pewne – w tym sezonie trudno będzie ich nie zauważyć. Nawet jeśli nie każdy będzie chciał je nosić.
Na ekranie dramat, za kulisami jeszcze większy — tak wyglądała historia „Euforii”. Najbardziej wyczekiwany serial ostatnich lat wraca na ekrany
Premiera 3. sezonu „Euforii” zbliża się wielkimi krokami, a wokół serialu znów robi się głośno. To dobry moment, by przypomnieć, jak wiele kontrowersji narosło wokół hitu HBO. Produkcja od lat budzi skrajne emocje — nie tylko na ekranie, ale przede wszystkim za kulisami, gdzie nie brakowało napięć i głośnych sytuacji.
„Euforia” wraca po latach przerwy z 3. sezonem, a wraz z nią powraca cała historia napięć, skandali i głośnych dyskusji, które od początku towarzyszyły tej produkcji. Choć serial HBO przyciągnął widzów odważną fabułą i wyrazistymi bohaterami, to równie dużo emocji budziło to, co działo się poza kamerami. Od kontrowersyjnych scen i zarzutów o warunki pracy, po konflikty i odejścia — kulisy „Euforii” przez lata stały się niemal tak głośne jak sama historia na ekranie. Kontrowersje Euforii od początku. Nagość, która wywołała burzę Jednym z najczęściej powtarzających się zarzutów wobec serialu „Euforia” była jego odważna forma wizualna. Produkcja HBO od początku była krytykowana za częstotliwość i intensywność scen nagości. Do dyskusji włączyli się także członkowie obsady. Sydney Sweeney wspominała o scenach, które uważała za „niepotrzebne”, natomiast Minka Kelly opisała sytuację, w której odmówiła zagrania nago w scenie wprowadzającej jej postać. Ostatecznie – jak wynika ze źródeł – część kontrowersyjnych scen została zmieniona po zgłoszeniu uwag. „Euforia” i zarzuty o gloryfikowanie narkotyków Kolejnym powracającym tematem w dyskusjach wokół „Euforii” był sposób przedstawiania używania narkotyków przez młodych bohaterów. Serial od początku skupiał się na historii Rue, która zmaga się z uzależnieniem, co sprawiło, że w wielu scenach pojawiają się wątki związane z substancjami. W 2022 roku organizacja D.A.R.E. (Drug Abuse Resistance Education) otwarcie skrytykowała produkcję, zarzucając jej, że „wprowadza w błąd, gloryfikując używanie narkotyków wśród uczniów szkół średnich”. W opinii organizacji sposób pokazania tego problemu mógł sugerować, że takie zachowania są powszechne i akceptowalne. Te zarzuty szybko stały się częścią szerszej debaty o wpływie serialu na młodych widzów. Krytycy zwracali uwagę, że intensywne, stylizowane sceny mogą być odbierane jako estetyzowanie trudnych doświadczeń, zamiast ich jednoznacznego potępienia. Do sprawy odniosła się Zendaya, odtwórczyni roli Rue, która zdecydowanie odpowiedziała na pojawiające się głosy. Podkreśliła, że serial nie miał być moralnym przewodnikiem ani instrukcją życia. Jak zaznaczyła, produkcja „w żaden sposób nie jest opowieścią moralną, która ma uczyć ludzi, jak żyć”, a jej celem jest raczej pokazanie emocji i doświadczeń bohaterów. Aktorka zwróciła również uwagę, że wiele osób odnajduje w historii Rue własne przeżycia i traktuje ją jako punkt odniesienia do swoich problemów. W tym kontekście „Euforia” miała — według jej słów — pomagać widzom poczuć, że nie są sami w swoich doświadczeniach. Mimo tych wyjaśnień temat powracał wielokrotnie, a sposób przedstawiania uzależnień pozostał jednym z najbardziej dyskutowanych elementów serialu. W efekcie „Euforia” stała się przykładem produkcji, która balansuje między realistycznym obrazem problemu a jego odbiorem przez widzów. Zobacz też: Bad Bunny poważnym kandydatem do roli u boku oscarowego aktora? Zdradzamy szczegóły filmu, o którym mówi całe Hollywood Scena z Louisem Tomlinsonem wywołała sprzeciw Jednym z najbardziej nietypowych i szeroko komentowanych momentów „Euforii” była animowana scena z 1. sezonu, w której pojawili się Louis Tomlinson i Harry Styles. Sekwencja była częścią fan fiction tworzonego przez postać Kat Hernandez i przedstawiała fikcyjną relację między muzykami. Choć scena wpisywała się w kontekst fabularny i internetowej kultury fanowskiej, szybko wywołała reakcje poza samym serialem. Widzowie zaczęli szeroko komentować wykorzystanie wizerunków realnych osób w takiej formie, szczególnie że przedstawiona sytuacja miała charakter seksualny. Do sprawy odniósł się sam Louis Tomlinson, który jasno podkreślił, że nie był świadomy wykorzystania jego osoby w serialu. Napisał: „Mogę kategorycznie powiedzieć, że nie zostałem poinformowany ani nie wyraziłem na to zgody”. Jego wypowiedź nadała całej sprawie nowy wymiar i sprawiła, że dyskusja wyszła poza grono fanów „Euforii”. Pojawiły się pytania o granice twórczej swobody oraz o to, na ile dopuszczalne jest przedstawianie realnych osób – zwłaszcza w kontekście fikcji o charakterze sek*ualnym – bez ich wiedzy i zgody. Mimo sprzeciwu artysty scena pozostała częścią serialu, a cała sytuacja stała się jednym z najbardziej charakterystycznych przykładów kontrowersji, które od początku towarzyszą „Euforii”. View oEmbed on the source website Toksyczna atmosfera pracy? Kulisy planu „Euforia” W 2022 roku wokół „Euforii” pojawiły się poważne zarzuty dotyczące warunków pracy na planie. W jednym z materiałów opisano sytuację jako „toksyczne środowisko pracy”, wskazując na liczne problemy zgłaszane przez członków ekipy produkcyjnej. Wśród najczęściej powtarzających się zarzutów pojawiały się informacje o bardzo długich godzinach pracy, trudnych warunkach na planie oraz możliwych naruszeniach zasad obowiązujących w branży. Wspominano m.in. o sytuacjach, w których statyści mieli zgłaszać brak dostępu do podstawowych potrzeb, takich jak posiłki czy możliwość skorzystania z toalety w odpowiednim czasie. Relacje aktorów również pokazywały, jak wymagająca była praca przy serialu. Jacob Elordi opisywał jedną ze scen jako kręconą „ponad tydzień”, co – według jego słów – sprawiało wrażenie „bycia na imprezie, na której nie chce się być”. Z kolei Maude Apatow wspominała nocne zdjęcia trwające od 18:00 do 5:00 rano, podkreślając zmęczenie towarzyszące pracy przy produkcji. Jednocześnie część wypowiedzi sugerowała bardziej złożony obraz sytuacji. Elordi w późniejszym czasie złagodził swoje słowa, zaznaczając, że mimo intensywności pracy ceni współpracę przy serialu i zaangażowanie twórców. Do sprawy odniosło się także HBO, które stanowczo zaprzeczyło zarzutom. W oficjalnym oświadczeniu podkreślono, że dobrostan obsady i ekipy jest priorytetem, a produkcja miała przebiegać zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i obowiązującymi protokołami. Sieć zaznaczyła również, że nie wpłynęły żadne formalne skargi. Mimo tego odpowiedzi, doniesienia o kulisach pracy przy „Euforii” na długo pozostały jednym z najczęściej komentowanych tematów związanych z serialem i do dziś są przywoływane w kontekście jego kontrowersyjnej historii. Odejście Barbie Ferreiry i pytania o kulisy Decyzja Barbie Ferreiry o odejściu z „Euforia” po dwóch sezonach była jednym z najbardziej komentowanych momentów w historii serialu. Aktorka wcielała się w postać Kat Hernandez, która w 1. sezonie była jedną z centralnych bohaterek, jednak w kolejnej odsłonie jej rola została wyraźnie ograniczona, co nie umknęło uwadze widzów. Zmiana w sposobie prowadzenia tej postaci wywołała falę komentarzy wśród fanów, którzy zaczęli otwarcie krytykować kierunek, w jakim rozwijała się historia Kat. To właśnie wtedy zaczęły pojawiać się spekulacje, że za kulisami mogło dojść do napięć między Ferreirą a twórcą serialu, Samem Levinsonem. W mediach krążyły doniesienia, że aktorka miała wejść w konflikt z Levinsonem, a nawet – według niektórych relacji – zejść z planu podczas pracy nad 2. sezonem. Sama Ferreira zdecydowanie zaprzeczyła tym informacjom, podkreślając, że wiele z nich nie miało pokrycia w rzeczywistości. Jednocześnie jej wypowiedzi sugerowały, że decyzja o odejściu nie była całkowicie jednostronna. W jednym z wywiadów przyznała: „po drugim sezonie nie było już dokąd pójść”, wskazując na brak dalszego rozwoju postaci. W innym miejscu dodała również, że po licznych rozmowach uznano, iż zakończenie jej udziału w serialu będzie najlepszym rozwiązaniem dla obu stron. Sytuacja ta tylko podsyciła spekulacje, że zmiany w scenariuszu i ograniczenie roli Kat mogły mieć wpływ na decyzję aktorki. Odejście Ferreiry stało się symbolem szerszej dyskusji o kulisach pracy przy „Euforia” i relacjach między twórcami a obsadą. Zobacz też: To islandzkie dzieło miało swoją premierę w Cannes. Ten poruszający dramat rodzinny już w polskich kinach! Kontrowersje wokół obsady „Euforia” poza planem Jednym z głośniejszych momentów była sytuacja związana z Sydney Sweeney. Aktorka opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcia z niespodzianki z okazji 60. urodzin swojej matki. Przyjęcie miało charakter tematyczny — było inspirowane klimatem hoedown, czyli amerykańskiej zabawy tanecznej w stylu country, a goście pojawili się w kowbojskich kapeluszach i stylizacjach nawiązujących do tej estetyki. To właśnie elementy widoczne w tle zdjęć wywołały lawinę komentarzy. Internauci zwrócili uwagę na osoby obecne na imprezie, w tym jedną ubraną w koszulkę „Blue Lives Matter” oraz innych gości noszących czapki z hasłem „Make Sixty Great Again”, które nawiązuje do sloganu Donalda Trumpa „Make America Great Again”. Zdjęcia szybko zaczęły krążyć w sieci, a część użytkowników mediów społecznościowych zaczęła interpretować je w kontekście politycznym. Krytyka nie była skierowana bezpośrednio w stronę samej aktorki, ale dotyczyła symboliki widocznej na fotografiach i osób z jej otoczenia. Sydney Sweeney zdecydowała się odpowiedzieć na reakcje, podkreślając, że sytuacja została wyolbrzymiona. Napisała, że jej „niewinna celebracja została zamieniona w absurdalne oświadczenie polityczne”. Cała sytuacja pokazała, jak szybko prywatne wydarzenie może przerodzić się w szeroko komentowaną kontrowersję — szczególnie w przypadku gwiazd tak popularnych jak obsada „Euforii”. Nowe napięcia: wpis Labrintha i reakcja ekipy Najnowsze doniesienia pokazują, że napięcia wokół „Euforia” nie zniknęły, a wręcz znów przyciągnęły uwagę fanów. Tym razem w centrum znalazł się Labrinth, czyli kompozytor odpowiedzialny za muzykę serialu od 1. sezonu. To właśnie jego ścieżka dźwiękowa była wielokrotnie wskazywana jako jeden z kluczowych elementów budujących emocjonalny klimat produkcji. Artysta opublikował w mediach społecznościowych mocny wpis: „Skończyłem z tą branżą. Piep*zyć Columbię. Podwójnie piepz*yć ‘Euforię’. Odchodzę. Dziękuję i dobranoc.” Słowa te wywołały zaskoczenie, ponieważ Labrinth przez lata był ściśle związany z serialem i wcześniej publicznie wypowiadał się o nim pozytywnie, a nawet współpracował przy nowym sezonie z Hansem Zimmerem. Jeszcze większe poruszenie wywołała reakcja Kirsten Sage Coleman, czyli nagradzanej Emmy makijażystki „Euforia”, która odpowiada za charakterystyczny, kolorowy styl wizualny bohaterów i pracuje przy serialu od samego początku. Pod wpisem Labrintha napisała: „Rozumiem. Nie jesteś sam.” Jej komentarz został odebrany jako sygnał, że frustracja może dotyczyć nie tylko jednej osoby, ale również innych członków ekipy pracujących przy produkcji. W efekcie wśród fanów pojawiły się pytania, czy za kulisami „Euforia” istnieją napięcia, które nie były wcześniej szeroko komentowane. Choć – jak wynika ze źródeł – dokładne powody wypowiedzi Labrintha nie są znane, reakcja osób związanych z serialem sprawiła, że dyskusja szybko nabrała większego znaczenia. Powrót „Euforia”. Zwiastun i nowy rozdział historii HBO zaprezentowało zwiastun 3. sezonu „Euforia”. Premiera została zaplanowana na 13 kwietnia. Nowe odcinki pokazują bohaterów wchodzących w dorosłość. Rue znajduje się w Meksyku i mierzy się z długami wobec Laurie, szukając „bardzo kreatywnych sposobów, by je spłacić”. Jules studiuje sztukę, Maddie pracuje w agencji talentów, Lexi jest asystentką showrunnerki, a Cassie i Nate są zaręczeni i planują ślub. View oEmbed on the source website Kontrowersje Euforia jako część historii serialu Historia „Euforia” pokazuje, że produkcja od początku funkcjonuje na styku sukcesu i kontrowersji. Każdy sezon przynosił nie tylko nowe wątki fabularne, ale także kolejne dyskusje wokół kulis powstawania serialu. Powrót serialu sprawia, że wszystkie te wydarzenia znów wracają do rozmów widzów. Źródła: glamour.com, pedestrian.tv, usmagazine.com
Uciekł z domu, dziś mieszka u nauczycielki. Po "Must Be the Music" o 18-letnim Damianie mówi cała Polska
Damian Stampka-Łoziński miał tylko 18 lat, gdy stanął na scenie "Must Be the Music" i opowiedział historię, która wstrząsnęła widzami. Ucieczka z domu, walka o prawo do marzeń i konflikt z najbliższymi – jego życie okazało się znacznie bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać.
Za emocjonalnym wykonaniem utworu "Another Love" kryła się opowieść o samotności, determinacji i ogromnej potrzebie bycia wysłuchanym. Damian Stampka-Łoziński nie tylko zachwycił jurorów, ale też wywołał ogólnopolską dyskusję o granicach wolności, relacjach rodzinnych i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za realizację pasji. Damian Stampka-Łoziński: kim jest 18-latek, o którym mówi cała Polska? Damian Stampka-Łoziński to młody wokalista, który swoją muzyczną drogę budował konsekwentnie od najmłodszych lat. Uczył się śpiewu, grał na instrumentach i rozwijał talent, który szybko został zauważony przez otoczenie. W chwili występu w "Must Be the Music" był już osobą świadomą swojej pasji i kierunku, w którym chce iść. Jednocześnie jego historia pokazuje, jak skomplikowane potrafią być relacje rodzinne – szczególnie wtedy, gdy marzenia młodego człowieka zaczynają rozmijać się z oczekiwaniami dorosłych. W przypadku Damiana to napięcie narastało stopniowo, aż osiągnęło punkt krytyczny. Jego obecność w programie nie była więc tylko artystycznym debiutem, ale też symbolicznym momentem odzyskiwania głosu. "Marzyłem o tym, żeby śpiewać. Rodzice adopcyjni na początku to podzielali, widzieli, że jestem w tym dobry. Natomiast potem wszystko się, niestety, obróciło o 180 stopni. Narzucali mi to, co mam robić, zabronili mi śpiewania, czyli po prostu wyrażania siebie" – mówił za kulisami programu. ZOBACZ TEŻ: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał Ucieczka z domu i decyzja, która zmieniła wszystko Moment przełomowy przyszedł wtedy, gdy napięcie osiągnęło granicę, której – jak sam przyznał – nie był już w stanie znieść. Decyzja o odejściu z domu była efektem narastających doświadczeń i poczucia odcięcia od świata, który był dla niego najważniejszy. To także moment, który zmienił jego życie w sposób nieodwracalny. Wchodząc w dorosłość, musiał jednocześnie zmierzyć się z konsekwencjami swojej decyzji – emocjonalnymi, społecznymi i prawnymi. Historia Damiana pokazuje, że czasem wybór własnej drogi wiąże się z ogromnym kosztem. "Blokowali mi występy, koncerty, konkursy. Odcinanie mi dostępu do świata, do tego, żebym występował. Wydaje mi się, że to mnie najbardziej w tym wszystkim zabolało. To się tak nawarstwiło, że pewnego dnia po prostu uciekłem z domu. Uciekłem do mojej nauczycielki śpiewu, u której aktualnie mieszkam. To była jedyna osoba, która wyciągnęła do mnie rękę. Nie mam de facto rodziców, ale osobą, która wspiera mnie w tym, jest moja Stefcia, taka moja muzyczna mama na co dzień, ale nie biologicznie. To ona wpoiła mi miłość do muzyki i do tego, co robię" – wyznał. Konflikt Damiana z "Must Be the Music" z rodzicami przybrał na sile Występ w "Must Be the Music" przyniósł Damianowi ogromne wsparcie ze strony widzów. Jego historia poruszyła tysiące osób, które dostrzegły w nim nie tylko talent, ale też autentyczność i odwagę. Jednocześnie medialny rozgłos uruchomił również drugą stronę konfliktu. Sprawa nabrała formalnego charakteru, a emocjonalna opowieść z telewizyjnej sceny przeniosła się do przestrzeni publicznej i prawnej. To sytuacja, która dla 18-latka – dopiero wchodzącego w dorosłość – stała się dodatkowym obciążeniem. "Nie powiedziałem w programie ani nigdzie indziej o swoich rodzicach ani jednego złego słowa. (...) Wystąpiłem w programie, czyli zrobiłem to, co robię. A kończy się pismami, groźbami, wezwaniami do przeprosin i aferą na cały internet. (...) w całej sytuacji to ja jestem w najgorszym miejscu i czuję się w tym po prostu zagubiony. Dajcie mi spokój i zajmijcie się swoim życiem. Niczego od was nie chcę" – napisał wczoraj w mediach społecznościowych. SPRAWDŹ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę
Odeszła Aleksandra Zawieruszanka. Gwiazda "Stawki większej niż życie" miała 88 lat
Aleksandra Zawieruszanka, ceniona aktorka filmowa i teatralna, odeszła 29 marca w wieku 88 lat. Gwiazda znana z wielu kultowych produkcji ostatnie lata życia spędziła w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie, skąd przekazano informację o jej stracie.
Aleksandra Zawieruszanka, jedna z najbardziej charakterystycznych postaci polskiego kina i telewizji, znana z ról w kultowych produkcjach, odeszła 29 marca w wieku 88 lat. Informację, która poruszyła środowisko artystyczne i widzów, przekazał Dom Artystów Weteranów w Skolimowie – miejsce, w którym aktorka spędziła ostatnie lata swojego życia. Aleksandra Zawieruszanka nie żyje. Miała 88 lat Aleksandra Zawieruszanka zmarła 29 marca w wieku 88 lat. Informację o jej śmierci przekazał Dom Artystów Weteranów w Skolimowie, gdzie spędziła ostatnie lata życia. „Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, znana jako Aleksandra Zawieruszanka 3.04.1937 – 29.03.2026 Zmarła ceniona aktorka filmowa i teatralna Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, znana szerokiej publiczności jako Aleksandra Zawieruszanka, mieszkanka naszego Domu. Karierę artystyczną rozpoczęła w latach 60., zdobywając sympatię widzów rolami w filmach takich jak „Mąż swojej żony”, „Rzeczpospolita babska”, „Z tamtej strony tęczy” i „Walkower”. W telewizji podziwiać ją można było w kultowych produkcjach: „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”, „Stawka większa niż życie” oraz „Na dobre i na złe”. Jej talent, wrażliwość i charyzma sceniczna zapadały widzom w pamięć, stając się znakiem rozpoznawczym aktorki. [...] Rodzinie i Bliskim składamy szczere wyrazy współczucia”, napisano. Czytaj też: „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”. Dlaczego Aleksandra Zawieruszanka zniknęła z ekranu? Kim była Aleksandra Zawieruszanka? Najważniejsze role aktorki Aleksandra Zawieruszanka, a właściwie Aleksandra Alicja Zawierucha-Paprocka, wkroczyła do świata filmu w latach 60. i zrobiła to w sposób, którego nie sposób było zignorować. Od pierwszych ról przyciągała uwagę – nie tylko urodą, ale przede wszystkim sceniczną prawdą i wyrazistością, która elektryzowała ekran. W „Mężu swojej żony” i „Rzeczpospolitej babskiej” stworzyła kreacje, które szybko przyniosły jej rozpoznawalność i sympatię widzów. Widzowie mogą kojarzyć ją również z takich tytułów jak: „Stawka większa niż życie”, „Z tamtej strony tęczy”, „Walkower”, „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”. Każda jej rola niosła emocje i autentyczność, dzięki którym na trwałe zapisała się w historii polskiego kina, stając się jedną z tych postaci, których obecność na ekranie po prostu się pamięta. Czytaj też: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś Ostatnie lata życia Aleksandry Zawieruszanki Aktorka zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie w październiku 2023 roku i, jak zaznaczono, szybko stała się istotną częścią tej społeczności. W pamięci współmieszkańców zapisała się jako osoba pełna pasji, empatii oraz wyjątkowej wrażliwości artystycznej, która swoją postawą i twórczością inspirowała innych. „Mieszkanką naszego Domu była od października 2023 roku. Stanowiła ważną częścią naszej wspólnoty – swoją obecnością wnosiła spokój, ciepło i serdeczność, a codziennym uśmiechem i rozmową rozświetlała nasz Dom. Pozostanie w naszej pamięci jako osoba pełna pasji, empatii i prawdziwej artystycznej wrażliwości, która swoim życiem i twórczością inspirowała innych”, napisano w pożegnalnym poście na Facebooku Dom Artystów Weteranów w Skolimowie. Rodzinie i bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Został ojcem po 70-tce, wcześniej nie myślał o rodzicielstwie. Córeczka jest oczkiem w głowie Karola Strasburgera: „Jest cząstką mnie”
Karol Strasburger został ojcem dopiero w wieku 72 lat – i jak sam przyznaje, był to moment, który całkowicie odmienił jego życie. Dziś gwiazdor „Familiady” z niezwykłą czułością opowiada o córce Laurze i emocjach, które przyszły niespodziewanie, stając się najważniejszym rozdziałem jego historii.
Gdy w wieku 72 lat po raz pierwszy został ojcem, jego świat wywrócił się do góry nogami. Wcześniej Karol Strasburger skupiał się na karierze i intensywnym życiu zawodowym. Dziś mówi wprost, narodziny dziecka całkowicie odmieniły jego życie, przynosząc emocje, których wcześniej nie znał. Gwiazdor „Familiady” z niezwykłą czułością mówi o miłości, którą przez lata w sobie gromadził i którą teraz oddaje córce każdego dnia, bez reszty. Karol Strasburger o późnym ojcostwie Życie prywatne Karola Strasburgera to opowieść pełna zwrotów akcji, które mogłyby posłużyć za scenariusz filmowy. Przez długie lata konsekwentnie budował swoją zawodową pozycję, oddając się pracy i pasjom, które wypełniały jego codzienność. Nikt wtedy nie przypuszczał, że największa rewolucja dopiero przed nim. Bo właśnie w wieku 72 lat wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko – został ojcem. Moment, który dla wielu przychodzi znacznie wcześniej, w jego przypadku stał się symbolem nowego początku, spełnienia i emocji, na które czekał całe życie. Czytaj też: Zaskoczył wyznaniem o sześcioletniej córce. Tego nikt się nie spodziewał Wspólnie z ukochaną żoną, Małgorzatą Strasburger doczekał się córeczki, Laury. Gospodarz „Familiady” w najnowszym wywiadzie dla Kozaczka wyznał, że długo nie myślał o powiększeniu rodziny. Jak sam przyznał, gdzieś w tle jego życiowych wyborów pobrzmiewała cicha tęsknota jego ojca – marzenie o tym, by zostać dziadkiem. To pragnienie nigdy się jednak nie spełniło, bo nie było mu dane poznać swojej wnuczki. Dopiero z upływem lat w Karolu Strasburgerze zaczęła dojrzewać refleksja, która zmieniła wszystko. Decyzja o ojcostwie nie przyszła nagle, była efektem wewnętrznej przemiany i gotowości na zupełnie nowy rozdział życia. „Marzeniem na pewno było mojego taty, żebym był tatą, żeby miał wnuka [...]. To było marzenie mojego ojca, właściwie dość dawno. Ja trochę tego nie rozumiałem, przyznam szczerze. Byłem w okresie właśnie takim, tu kariera, tu filmy, tu wyjazdy, tu narty, tu zagranica. Tyle atrakcji dokoła, że pomyślałem sobie, że trochę jeszcze czas nie nadszedł. I to jest taki problem ludzi młodych, szczególnie […] Natomiast w jakimś momencie doszedł do mnie taki temat, jak brak przyszłości, brak przekazania tego, co mam komuś. […] Żeby coś po mnie pozostało. Żeby nie było tak, że nas nie ma, umieramy i co? I to, że wszystko się skończyło, nikt nie pozostał po nas, nie ma komu przekazać niczego”, wyjawił w rozmowie z Klaudią Lewandowską. Karol i Magłorzata Strasburgerowie w sesji VIVY! Ojcostwo po 70-tce – odpowiedzialność i spełnienie marzeń Narodziny córki, choć przyszły późno, stały się dla Karola Strasburgera momentem absolutnie przełomowym, spełnieniem, którego nie sposób porównać z żadnym wcześniejszym doświadczeniem. W jego słowach wybrzmiewa głęboka wdzięczność i wzruszenie, ale też świadomość, że otrzymał coś bezcennego: możliwość bycia obok od pierwszych chwil, obserwowania każdego etapu dorastania, uczestniczenia w odkrywaniu świata przez własne dziecko. Dla niego ojcostwo to nie tylko radość, ale przede wszystkim odpowiedzialność. To codzienna obecność, czas i zaangażowanie, których nie da się niczym zastąpić. Strasburger jasno daje do zrozumienia, że bycie ojcem to świadomy wybór - taki, który wymaga pełnego oddania i zrozumienia, jak wielki wpływ ma się na życie drugiego człowieka. „Ono przyszło dość późno na świat, ale tak, to było takie moje spełnienie. I takie moje szczęście. Właśnie z tego powodu, co myślę, że kształtuje drugiego człowieka, od dziecka, od małego widzę, jak rośnie, jak się rozwija. […] To jest bardzo odpowiedzialna funkcja i trzeba na to mieć czas. Wiedzieć o tym, że to jest ważne. Nie można mieć dziecka i robić swoje, a dziecko gdzieś sobie żyje swoim życiem. No nie. Z tego wychodzą dla dzieci bardzo złe rzeczy”, mówił w rozmowie z Kozaczkiem. Czytaj też: Zapytany o emeryturę nie krył wzburzenia. Karol Strasburger dosadnie skomentował tę kwestię, nie pozostawiając złudzeń Córka Laura i nowe życie Karola Strasburgera Narodziny Laury całkowicie odmieniły życie gospodarza „Familiady”. Dziś o swojej 6-letniej córce mówi z czułością, która nie pozostawia złudzeń: to nie tylko dziecko, ale „cząstka” jego samego, najbliższa i najważniejsza osoba. Najprostsze, codzienne chwile nabrały dla niego zupełnie nowego znaczenia. Zwykłe wyjście na targ czy wspólne zakupy zamieniają się w momenty pełne bliskości i wzruszeń. Strasburger z rozbrajającą szczerością opowiada, jak jego córka z dziecięcą uważnością przypomina: „tata, jeszcze pomidorki, jeszcze ziemniaczki”, a on w tych drobiazgach odnajduje prawdziwe szczęście. „Moje małe dziecko może być już tak dorosłe, że może być tak mądre, że staje się partnerem do życia, że człowiek nie ma takiego poczucia, że jest sam. Idę sobie z dzieckiem na targ, na zakupy i ono notuje, że jeszcze tata pomidorki musimy kupić, jeszcze ziemniaczki. Myślę, to jest cudowne, że jest ktoś ze mną, kto jest cząstką mnie. Ja go wychowuję, ja go kształtuję. Ono potem pójdzie swoim życiem”, dodawał. Czytaj też: Karol Strasburger nie może tego wyjaśnić. Tajemnicza róża pojawiła się po latach ciszy
Te paznokcie na Wielkanoc 2026 robią furorę – jedna stylizacja przebija wszystkie inne.
Paznokcie na Wielkanoc 2026 to przede wszystkim pastele, lekkość i subtelny efekt „wow”. W tym sezonie królują stylizacje inspirowane świątecznymi słodyczami, perłowym połyskiem i delikatnymi kolorami. Sprawdzamy, które trendy naprawdę warto mieć na radarze.
Wiosna to moment, kiedy manicure nabiera zupełnie nowego charakteru. Zamiast ciężkich, zimowych kolorów wybieramy coś świeżego, lekkiego i bardziej "playful". Paznokcie na Wielkanoc 2026 idealnie wpisują się w ten klimat – są dziewczęce, subtelne, ale wciąż potrafią przyciągać spojrzenia. Inspiracje? Trochę Instagram, trochę natura, a trochę… wielkanocne słodycze. ZOBACZ TAKŻE: Perfumy z tym jednym owocowym akordem podbijają wiosnę 2026. Perfumiarze już wiedzą dlaczego. Efekt jajka wielkanocnego Efekt "easter egg" to jeden z tych trendów, które od razu wywołują uśmiech. Paznokcie wyglądają jak małe, pastelowe jajeczka – delikatne, lekko nakrapiane i totalnie urocze. Najczęściej bazą są jasne kolory: błękit, pistacja, wanilia czy pudrowy róż, a całość uzupełniają drobne kropeczki w ciemniejszym odcieniu. To stylizacja, która jest jednocześnie zabawna i bardzo stylowa. Do tej stylizacji wystarczy specjalny lakier z tym efektem, albo jasna baza i odrobina kreatywności – np. delikatne „chlapanie” lakierem przy pomocy szczoteczki. Na koniec matowy top i gotowe. Pastelowy French – klasyka, która wraca w nowej odsłonie French manicure wraca co sezon, ale teraz jest zdecydowanie bardziej na luzie. W wersji wielkanocnej zamiast bieli pojawiają się pastele – cytrynowa żółć, baby blue czy liliowy. Paznokcie na Wielkanoc 2026 w tej odsłonie są świeże, eleganckie i bardzo „clean girl”. Najmodniejsza wersja pastelowego frencha? Każda końcówka w innym kolorze. Efekt jest spójny, a jednocześnie ciekawszy niż klasyka. Pastelowe paznokcie z efektem glazed – subtelny błysk robi różnicę Efekt glazed nie znika z trendów – wręcz przeciwnie. W wersji na Wielkanoc 2026 łączy się go z pastelami, co daje delikatny, perłowy połysk. Paznokcie wyglądają wesoło, elegancko, ale nadal są minimalistyczne. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie To jeden z tych trendów, który pasuje absolutnie do wszystkiego. Delikatny połysk odbija światło i sprawia, że dłonie wyglądają bardziej zadbane. A przy tym nie trzeba kombinować ze zdobieniami – efekt robi się sam. Lawendowe "milky nails" – najdelikatniejsza opcja na święta Jeśli ktoś szuka czegoś naprawdę subtelnego, lawendowy mleczny odcień będzie strzałem w dziesiątkę. To półtransparentny manicure z odrobiną koloru, który wygląda bardzo naturalnie, ale jednocześnie świeżo i wiosennie. Ten trend udowadnia, że mniej znaczy więcej. Delikatna lawenda dodaje paznokciom charakteru, ale nie dominuje całej stylizacji. To idealna opcja dla fanek estetyki „clean” i krótszych paznokci. Najmodniejszy manicure na Wielkanoc 2026 Paznokcie na Wielkanoc 2026 to zabawa kolorem, fakturą i detalem, ale w bardzo lekkim, niewymuszonym stylu. Niezależnie od tego, czy wybierzesz uroczy efekt jajka wielkanocnego, pastelowy french, błyszczące glazed nails czy delikatne lawendowe „milky nails”, każdy z tych trendów wpisuje się w wiosenny klimat i pozwala odświeżyć look bez radykalnych zmian. Jeśli jednak mielibyśmy wskazać jednego zwycięzcę, to wszystko wskazuje na to, że w tym sezonie największe zainteresowanie budzi efekt jajka wielkanocnego – zabawny, instagramowy i idealnie wpisujący się w świąteczny vibe. To właśnie on ma szansę stać się manicure’em sezonu.
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Rodzinne tajemnice Pawła Deląga. Drugi syn długo pozostawał poza światem mediów
Paweł Deląg przez lata konsekwentnie oddzielał życie prywatne od zawodowego. Dziś jednak coraz więcej wskazuje na to, że historia jego młodszego syna kryje znacznie więcej, niż mogło się wydawać.
Paweł Deląg to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Artysta był także łączony z wieloma kobietami: widywano go u boku m.in. Marii Seweryn, Katarzyny Skrzyneckiej czy Dominiki Kulczyk. Dziś związany jest z Patrycją Komorowską, z którą spodziewa się dziecka. Z kolei z dwóch wcześniejszych związków doczekał się także dwóch synów: Pawła Juniora oraz Mikołaja. O pierwszym wiemy dość dużo, drugi zaś cały czas żył w cieniu sławnego ojca... Paweł Deląg dba o prywatność swoich synów Paweł Deląg o sprawach prywatnych nigdy nie opowiadał zbyt chętnie. To samo dotyczyło się życia jego synów: Pawła i Mikołaja. Aktor wspominał o nich dość rzadko. W 2021 r. udzielił Plejadzie wywiadu, w którym zdecydował się uchylić rąbka tajemnicy i opowiedział, czym się wówczas zajmowali. „I Paweł, i Mikołaj, bo mam dwóch synów, podążają ścieżką producencką. Paweł pracuje już nad kolejnym projektem i ładnie się rozwija. Mikołaj dopiero stawia pierwsze kroki w tym zawodzie, ale bardzo mnie to cieszy, bo to znaczy, że w pewien sposób zaraziłem ich miłością do tego filmowego świata” mówił wówczas. Ze starszym synem aktor pokazał się dopiero gdy ten był już pełnoletni. Po raz pierwszy zobaczyć mogliśmy ich razem w 2009 r. na premierze filmu "Popiełuszko. Wolność jest w nas". O swoim synu, który narodził się ze związku z aktorką Katarzyną Gajdarską mówił: "To wspaniały młody chłopak. Jestem z niego bardzo dumny. Widujemy się tak często, jak tylko praca mi pozwala. Bardzo lubię te nasze szczere, męskie rozmowy". O jego młodszym bracie nie wiedzieliśmy jednak zbyt wiele. ZOBACZ TEŻ: Zabrała głos po ogłoszeniu ciąży, zwróciła uwagę na jedną rzecz. Takich słów nikt się nie spodziewał <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgXdkxyX-8c84638.jpg" width="1600" height="2356" alt="n.z. Pawel Delag z synem. "Popieluszko" w Teatrze Wielkim. Warszawa 16-02-09.,Image: 429585800, License: Rights-managed, Restrictions: Premiera filmu, Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="Premiera filmu" /> Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, 16.02.2009 r. Premiera "Popiełuszko" w Teatrze Wielkim Co wiemy o młodszym synu Pawła Deląga, Mikołaju? Mikołaj przyszedł na świat w 2001 r., gdy jego ojciec właśnie zakończył swój związek z inną kobietą, Bogną Sworowską. Aktor, który przez lata dorobił się łatki prawdziwego Playboya, przez lata widywany był u boku bardzo wielu kobiet. Właśnie dlatego nie było do końca wiadomo, kto jest matką jego drugiego syna. Pytany o szczegóły nie chciał jednak odpowiadać."Przepraszam, ale nie rozmawiam na tematy prywatne. Są rzeczy, które chcę zachować dla siebie", mówił wymijająco. Z synem Mikołajem Paweł Deląg pokazał się po raz pierwszy także, gdy ten był już pełnoletni. Wówczas z dwójką synów mogliśmy zobaczyć go w "Dzień dobry TVN", gdzie opowiadali o wspólnie przygotowywanym projekcie, który opowiadał o ukraińskich uchodźcach próbujących uciec od rosyjskiej agresji. Wówczas Mikołaj miał szansę po raz pierwszy zająć stanowisko asystenta reżysera. Paweł Deląg świetnie dogaduje się z synem. Nawet jeśli nie mogą widzieć się często, utrzymują ze sobą kontakt przez internet. Jak podaje portal ShowNews, zupełnie tak samo robi mama chłopaka, którą również zobaczyć można komentującą pod publikacjami Mikołaja. "Jestem z Ciebie dumna, synu", miała napisać pod jednym z postów prawniczka o imieniu Julita. SPRAWDŹ TEŻ: Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko? Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Mikołaj Deląg, DDTVN, Warszawa, 23.10.2022 Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Mikołaj Deląg, DDTVN, Warszawa, 23.10.2022 Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Viva! 3/2020
Książęca para znowu zaskoczyła fanów! Harry i Megan wracają z nową produkcją jeszcze w tym roku
Najbardziej kontrowersyjna para brytyjskiej monarchii ponownie kieruje na siebie uwagę świata. Meghan Markle i książę Harry wracają na Netflix z projektem, który ma nie tylko opowiedzieć historię elitarnego sportu, ale także udowodnić, że ich medialna obecność wciąż ma siłę przyciągania. Tym razem stawka wydaje się wyższa niż kiedykolwiek wcześniej.
Meghan Markle i książę Harry podejmują kolejną próbę podbicia świata streamingu. Ich nowy serial fabularny, osadzony w Wellington na Florydzie, ma być opowieścią o władzy, rywalizacji i elitach. Projekt powstaje po chłodno przyjętych produkcjach, co nadaje mu szczególną wagę i stawia wysoką stawkę. Nowy projekt Sussexów Nowy serial Netflixa koncentruje się na dwóch rywalizujących drużynach polo oraz rodzinach, które stoją zarówno za ich sukcesami jak i konfliktami. Akcja została osadzona w Wellington na Florydzie, miejscu uznawanym za jedno z najważniejszych centrów tej dyscypliny. To właśnie tam splatają się interesy, ambicje i relacje, tworząc napiętą strukturę społeczną opartą na prestiżu i wpływach. View oEmbed on the source website Produkcja ma charakter fabularny i rozwija wątki zarysowane wcześniej w dokumencie „Polo” z 2024 roku. Tym razem jednak narracja ma być bardziej dramatyczna, skupiona na emocjach i konsekwencjach wyborów bohaterów. Serial ma ukazać polo nie tylko jako sport, ale jako przestrzeń, w której ścierają się różne wizje władzy, lojalności i dziedzictwa. Zobacz też: Bad Bunny poważnym kandydatem do roli u boku oscarowego aktora? Zdradzamy szczegóły filmu, o którym mówi całe Hollywood Twórcy i kulisy produkcji Do współpracy zaproszono Josha Schwartza i Stephanie Savage z Fake Empire, twórców znanych z opowieści o złożonych relacjach społecznych. Scenariusz przygotowuje Francisca X. Hu, co wskazuje na silne ukierunkowanie na narrację dramatyczną i rozwój postaci. Produkcja powstaje w ramach nowej umowy z Netflixem, która – według dostępnych informacji – jest mniej korzystna niż wcześniejszy kontrakt Sussexów. Mimo to para kontynuuje współpracę, starając się odbudować swoją pozycję w branży. Kulisy projektu wskazują na wyraźną presję, zarówno ze strony platformy, jak i opinii publicznej, oczekującej wyraźnego sukcesu po wcześniejszych rozczarowaniach. Poprzednie projekty i cień porażki Nowa produkcja powstaje w kontekście projektów, które nie spełniły pokładanych w nich nadziei. Dokument „Polo” z 2024 roku nie zdobył szerokiego uznania, a inne inicjatywy, w tym „Z miłością, Meghan”, zostały zakończone lub spotkały się z ograniczonym zainteresowaniem. Te doświadczenia znacząco wpływają na odbiór nowego serialu jeszcze przed premierą. Meghan Markle w swoich wypowiedziach podkreśla jednak znaczenie opowiadania historii, które mają osobisty i kulturowy wymiar. Nowy serial o polo może być więc próbą redefinicji ich twórczej drogi, bardziej świadomą, skoncentrowaną i nastawioną na głębszy przekaz. To projekt, który ma nie tylko przyciągnąć widzów, ale również odbudować wiarygodność Sussexów jako producentów. Zobacz też: To islandzkie dzieło miało swoją premierę w Cannes. Ten poruszający dramat rodzinny już w polskich kinach!
Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Po 20 latach Katarzyna Grochola przywraca do życia historię, którą pokochały tysiące czytelników. „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to pełna emocji kontynuacja losów Judyty – jeszcze dojrzalsza, jeszcze bliższa. Ale to nie koniec niespodzianek dla fanów!
Są powroty, które wywołują dreszcz emocji. Po 20 latach Katarzyna Grochola znów zaprasza nas do świata Judyty – bohaterki, która kiedyś była tak bliska wielu czytelnikom. Autorka snuje historię pełną czułości, ironii i prawdy o życiu w książce „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”. A jej słowa ponownie wybrzmiewają znajomo głosem... Danuty Stenki! Takiej niespodzianki naprawdę nikt się nie spodziewał! Katarzyna Grochola i powrót do historii, która zmieniła wszystko Niektóre książki nie są tylko historiami. Te książki się przeżywa, jak pierwszy oddech wolności, jak decyzję, która zmienia wszystko, jak cichy moment, w którym zaczynamy rozumieć siebie. „Nigdy w życiu” sprzed 20 lat było właśnie takim doświadczeniem. Dla tysięcy czytelników stało się czymś więcej niż powieścią – było lustrem emocji, odbiciem codziennych zmagań i marzeń. W losach 37-letniej Judyty odnaleźli siebie – jej nieidealność, jej wybory, jej chwile słabości i siły układały się w historię niezwykle prawdziwą. Bliską. Taką, którą nosi się w sercu przez lata. Dziś Katarzyna Grochola wraca do tej historii. Niedawno na rynku wydawniczym pojawiła się książka „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”. To nie jest jedynie kontynuacja. To literacki powrót do emocji, które dojrzewały razem z nami. Autorka z właściwą sobie lekkością prowadzi narrację, w której humor spotyka się z ironią, a codzienność z refleksją nad tym, co naprawdę ważne. W dniu premiery pojawiła się jeszcze jedna niespodzianka! Wyjątkowy audiobook. „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”. Czytaj też: Długo szukała prawdziwej miłości, szczęście odnalazła dopiero u boku trzeciego męża. Polska autorka romansów nie miała łatwego życia Danuta Stenka – głos, który przenosi w inny świat Są historie, które proszą, by je usłyszeć, a nie tylko przeczytać, ale naprawdę poczuć. I są głosy, które potrafią tchnąć w nie życie, nadać im rytm i emocjonalną głębię. Danuta Stenka, aktorka o imponującym dorobku, ponownie staje się przewodniczką po świecie stworzonym przez Katarzynę Grocholę. W audiobooku „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” jej głos nie tylko opowiada. On prowadzi, buduje napięcie, wydobywa emocje. Dzięki temu słuchacz nie tylko poznaje historię, ale ją przeżywa. Sprawdź też: Rodzinny akcent w kontynuacji „Nigdy w życiu!”? Katarzyna Grochola ujawnia kulisy. Z dumą mówi o talencie wnuka Premiera, na którą czekano od dawna Od 25 marca audiobook „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” dostępny jest wyłącznie w aplikacji Storytel. To więcej niż powrót. To prezent dla tych, którzy przed laty pokochali „Nigdy w życiu” całym sercem. Prawdziwa gratka dla fanów, którzy przez dwie dekady nosili w sobie tę historię. Bo za tym projektem stoją dwie kobiety absolutnie wyjątkowe. Katarzyna Grochola, która słowami potrafi dotknąć najczulszych strun, oraz Danuta Stenka, której głos nadaje im głębię i emocjonalny ciężar. Razem tworzą coś więcej niż opowieść. Tworzą doświadczenie, do którego chce się wracać.
Jej twarz zna każdy Polak. W wieku 23 lat została wdową. To, co wydarzyło się potem, zaskakuje do dziś
Dziś świętuje swoje urodziny, a jej twarz od lat doskonale znają widzowie najpopularniejszych polskich seriali. Ewa Telega to jednak nie tylko aktorka z imponującym dorobkiem, ale też kobieta o niezwykłej historii – naznaczonej wielką miłością, bolesną stratą i długą drogą do szczęścia u boku Andrzeja Domalika.
Jej twarz rozpoznaje niemal każdy. Choć nieustannie pojawiała się na ekranie w takich produkcjach jak „Komisarz Alex”, „Ojciec Mateusz” czy „Czas honoru”, jej życie skrywa znacznie bardziej osobistą opowieść. Ewa Telega-Domalik, od 1992 roku żona reżysera Andrzeja Domalika, dziś u boku ukochanego cieszy się stabilnością, której kiedyś nie mogła sobie wyobrazić. Były jednak chwile, kiedy wydawało się, że miłość nie ma już dla niej miejsca. W wieku zaledwie 23 lat straciła męża – Marcina Isajewicza, w tragicznych okolicznościach, które wstrząsnęły jej światem. Po tym traumatycznym przeżyciu, które zabrało jej spokój na wiele lat, Ewa walczyła z żałobą przez siedem długich lat... „Nie potrafię sobie wyobrazić, że mogłabym przeżyć coś takiego po raz drugi. Dziś wszyscy biegają do psychologów, łyka się tabletki. Ja przeszłam przez to na żywca” – mówi. Kim był Marcin Isajewicz i jak potoczyły się ich losy? Tajemnica, która wciąż kryje się za tą historią, zaskakuje na każdym kroku. Ewa Telega i Marcin Isajewicz: historia miłości Ewa Telega i Marcin Isajewicz poznali się w łódzkiej Filmówce, on był od niej starszy o 9 lat. Ewa Telega studiowała na wydziale aktorskim, Marcin Isajewicz kończył operatorkę. Pochodził z Radomia, jego przyszła żona z Kędzierzyna. Urodziła się 31 marca 1962 roku, skończyła Szkołę Baletową w Bytomiu. Zdobyła w niej nie tylko taneczne umiejętności. W internacie nauczyła się też twardej dyscypliny: „W szkole walczyłam o to, by być lekka jak piórko. Panował tam pruski dryl, w stołówce porcje były małe, nie było mowy, by ktoś podjadał, bo ważyli nas prawie codziennie. Ciągle byłam głodna. Czasem nie wytrzymywałam i szłam kupić sobie kremowe ciastko”, wspominała po latach w „Superlinii”. Zobacz też: Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli świetnym małżeństwem, ona wyleczyła się przy nim z traumy Nie wiadomo, jak potoczyłyby się jej losy, gdyby nie film "Sanatorium pod Klepsydrą". Jako czternastolatka zakochała się platonicznie w grającym tam Janie Nowickim i coraz intensywniej j zaczęła myśleć o aktorstwie. Poszła na studia do Łódzkiej Filmówki. Zdała, szybko zrobiła karierę. Przez ponad 20 lat grała w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, wystąpiła w inscenizacjach Czechowa, Gogola, Dostojewskiego. Zagrała wiele świetnych ról filmowych, za kreację w filmie „Córy szczęścia” - słynnej węgierskiej reżyserki Marty Meszaros, dostała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na Festiwalu w Gdyni. Ewa Telega: młodzieńcza miłość na śmierć i życie Kiedy poznała Marcina Isajewicza, nie zrobił na niej specjalnego wrażenia. Wydał się jej pewny siebie, zadufany. Sama miała duże powodzenie, była atrakcyjna, pewna siebie. Nie przeglądała się w męskich oczach. Myślała, „jak mu się nie podoba, niech się zwija”. Propozycję randki przyjęła chłodno. On poprosił, żeby się zastanowiła — zapowiedział, że wpadnie do niej za dwa dni o 17:00. Jeśli odmówi, da jej spokój. Musiał zrobić na niej wrażenie, bo Ewa Telega nie mogła doczekać się tego spotkania. "Zaczęłam wariować! Nie mogłam się na niczym skupić. Bałam się, że już nie przyjdzie. Ale o osiemnastej zadzwonił do drzwi. To była najdłuższa godzina w moim życiu, w ciągu której zakochałam się na śmierć i życie”, opowiadała aktorka. Ewa Telega i Marcin Isajewicz stali się nierozłączni. Uchodzili za piękną parę. Był o nią zazdrosny, gdy zagrała nagą scenę w głośnym filmie „Kasztelanka”. Przestał się wtedy do niej odzywać. Ale miłość wzięła górę i oczywiście pogodzili się. Nie myśleli o formalizowaniu związku. Ale za namową znajomych pobrali się w 1983 roku w Budapeszcie. „Wymyśliliśmy sobie wycieczkę do Budapesztu. A raczej nasi znajomi, którzy brali tam ślub. To oni zaproponowali nam, żebyśmy się "przyłączyli". "Weźcie z nami ślub" - rzucili, a my stwierdziliśmy "No dobra" (śmiech). Wsiedliśmy w samochód, zahaczyliśmy o Radom, zabraliśmy obrączki od rodziców Marcina i pojechaliśmy na Węgry”, opowiadała aktorka w rozmowie z Aleksandrą Głowińską. Zobacz też: Przez siedem lat tolerowała jego zdrady. Trzecia żona Tadeusza Łomnickiego zrezygnowała dla niego z kariery Ewa Telega: po stracie męża została całkiem sama Byli młodzi szaleni, mieli wiele planów. Wypadek zdarzył się 26 czerwca w 1985 roku koło Rudy Śląskiej. Drugi operator Marcin Isajewicz, dekoratorka wnętrz Krystyna Krasińska i operator Piotr Sobociński wracali z planu filmu "Magnat" Filipa Bajona. Marcin Isajewicz i Krystyna Krasińska zginęli na miejscu. Piotr Sobociński w stanie ciężkim trafił do szpitala. Przeszedł wielomiesięczną rehabilitację. „Przeżyłam koszmar. Nie miałam dzieci, żadnej pamiątki po Marcinie, zostałam całkiem sama” wspominała Ewa. Wszystko przypominało jej o zmarłym mężu. „Ta Łódź, ta szkoła, te ulice... Mieszkałam cały czas w tym samym miejscu, ale niewiele pamiętam z tego okresu. Chciałam się stamtąd jak najszybciej wydostać”. Po tragicznej śmierci męża została nieoczekiwanie sama i musiała ze wszystkim sobie poradzić. Do teściów, do których dwa lata wcześniej jechała po obrączki, pojechała z ciałem ich zmarłego syna. Pogrzeb odbył się w jego rodzinnym Radomiu. Ewa Telega długo utrzymywała z rodzicami zmarłego męża serdeczny kontakt. Relacje ochłodziły się gdy urodziła córkę, już w związku z Andrzejem Domalikiem. Zobacz też: Sięgnęła po sok, nagle użądliła ją osa. Tak wyglądały ostatnie chwile Ewy Sałackiej Jak dziś wygląda życie Ewy Telegi-Domalik? Aktorka przez długi czas zmagała się z własnymi demonami. W jednym z wywiadów udzielonych Aleksandrze Głowińskiej opowiadała o swoim głębokim niepokoju, gdy ludzie zaczynają oceniać sposób, w jaki inni radzą sobie z żałobą. „Żona mu umarła rok temu, a on już… Nikt nie ma prawa wtrącać się w cudze życie, oceniać, czy zakochałeś się za wcześnie, czy za późno. To ja zostałam na świecie i to ja musiałam stawić czoła tej sytuacji. Ja. Nie sąsiedzi, którzy patrzą” – mówiła z pasją, w jednym z rozmów. Proces leczenia ran zajął jej lata. A gdy już wydawało się, że nie może być gorzej, los znowu postawił ją w obliczu próby – złamała nogę. To właśnie przyjaciele stali się jej wsparciem, a wśród gości znalazł się reżyser Andrzej Domalik, który coraz częściej pojawiał się w jej życiu. Ona wychodziła z toksycznego związku, on przechodził przez rozwód. I wtedy, w tym niezwykłym czasie, oboje zakochali się w sobie. To była miłość, która okazała się wyjątkowa i trwała po dziś dzień, ale to już zupełnie inna opowieść. Ewa Telega-Domalik nie ukrywa, że w jej wspomnieniach o pierwszym małżeństwie nie było nigdy żadnej przełomowej chwili.
Ralph Kamiński nazwał Prońko antypatyczną. Doczekał się mocnej odpowiedzi
Ralph Kaminski ostro ocenił Krystynę Prońko po spotkaniu w Polanicy-Zdrój. Nazwał ją „antypatyczną”, a jej odpowiedź tylko podsyciła emocje.
Ralph Kaminski ujawnił kulisy spotkania z Krystyną Prońko podczas festiwalu w Polanicy-Zdrój i nie szczędził ostrych słów. Nazwał legendarną wokalistkę „antypatyczną”, choć jednocześnie docenił jej talent. Odpowiedź artystki była krótka, ale wyjątkowo wymowna i zaskoczyła wszystkich. Ralph Kaminski o spotkaniu z Krystyną Prońko w Polanicy-Zdrój Ralph Kaminski wrócił wspomnieniami do sytuacji, która miała miejsce podczas festiwalu „Cały Kazio” w Polanicy-Zdrój. To właśnie tam doszło do jego spotkania z Krystyną Prońko, jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny muzycznej. Jak relacjonował artysta, spotkanie odbyło się za kulisami wydarzenia. Kaminski podkreślił, że próbował nawiązać kontakt i przywitał się z wokalistką słowami „dzień dobry”. Według jego relacji nie doczekał się jednak żadnej odpowiedzi. To właśnie to zdarzenie miało wpłynąć na jego późniejszą opinię o artystce, którą postanowił ujawnić publicznie. ZOBACZ TEŻ: Ten hit z lat 70. Prońko stworzyła z ówczesnym partnerem. Aż trudno uwierzyć, w jaki sposób powstał „Antypatyczna” – mocne słowa Kaminskiego w Onet Rano W programie „Onet Rano.” Ralph Kaminski nie ukrywał swoich odczuć wobec Krystyny Prońko. Choć zaznaczył, że uważa ją za „wybitną polską wokalistkę” i docenia jej repertuar, jego słowa były bardzo ostre. Artysta przyznał, że nie chciałby wykonywać jej utworów. W swojej wypowiedzi stwierdził również, że kiedy słucha, jak śpiewa, odnosi wrażenie, że „jest zła na wszystkich”. Najwięcej emocji wzbudziło jednak jego bezpośrednie określenie Prońko jako osoby „antypatycznej”. Dodał także, że – jego zdaniem – „musi być osobą, która nie lubi ludzi”, mimo że jej talent wokalny określił jako genialny. CZYTAJ TEŻ: Od lat są ze sobą skłócone. Teraz Maryla Rodowicz wyjawiła, o co ma żal do Krystyny Prońko. I doczekała się mocnej odpowiedzi Krystyna Prońko odpowiada: „Nie znam go” Po publikacji wypowiedzi Kaminskiego redakcja Onetu skontaktowała się z Krystyną Prońko, aby poznać jej stanowisko w tej sprawie. Odpowiedź artystki była krótka, ale jednoznaczna. Wokalistka przyznała, że nie wie, kim jest Ralph Kaminski. Z tego powodu odmówiła komentowania jego słów. „Nie będę komentować wypowiedzi ludzi, których nie znam” – powiedziała w rozmowie z Onetem. Jej reakcja wyraźnie pokazuje, że nie zamierza angażować się w publiczną wymianę opinii dotyczącą tej sytuacji. Kim jest Krystyna Prońko – legenda polskiej sceny Krystyna Prońko od lat pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiej muzyki. Jest wokalistką wykonującą repertuar z pogranicza jazzu i rocka. Na scenie obecna jest od niemal sześciu dekad. W swojej karierze współpracowała z takimi zespołami i artystami jak Skaldowie, Czerwone Gitary czy Czesław Niemen. Wśród jej najbardziej znanych utworów znajdują się m.in. „Jesteś lekiem na całe zło”, „Psalm stojących w kolejce”, „Małe tęsknoty”, „Nie kochał nas” (z udziałem Majki Jeżowskiej) oraz „Może pisać to palcem na wodzie”. Słowa Ralpha Kaminskiego i reakcja Krystyny Prońko wywołały duże zainteresowanie, ponieważ dotyczą dwóch artystów reprezentujących różne pokolenia polskiej sceny muzycznej. Źródło: Onet,
Zaskakujące kulisy związku Jaworowicz. Ślub wzięła w tajemnicy po 15 latach związku. Mało kto o tym wiedział
Przez lata skrzętnie ukrywali swoją relację przed światem. Ona – jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarek w Polsce. On – pułkownik z burzliwą przeszłością zawodową. Ich historia zaczęła się w 1995 roku, ale na ślub zdecydowali się dopiero po 15 latach. Co naprawdę wiadomo o ich związku?
Jej pierwszym mężem był biznesmen, drugim – kierowca rajdowy, po którym do dziś nosi nazwisko. Elżbieta Jaworowicz stanęła jednak na ślubnym kobiercu po raz trzeci. Od tej wyjątkowej chwili minęło już 16 lat, choć z pułkownikiem Eugeniuszem Mleczakiem zna się znacznie dłużej. Co wiadomo o ich relacji? Elżbieta Jaworowicz trzykrotnie wychodziła za mąż. U boku ostatniego partnera znalazła szczęście Rok temu minęło dokładnie 30 lat od pierwszego spotkania Elżbiety Jaworowicz i pułkownika Eugeniusza Mleczaka, który później został jej mężem. Ich drogi skrzyżowały się w 1995 r. podczas jednej z uroczystości zawodowych. Była to ceremonia wręczenia nagród Benemerenti Ordynariatu Polowego – odznaczeń przyznawanych osobom, których działania stanowią wyraz najwyższych wartości. „Mam bliską osobę, którą kocham, która jest przyjacielem. Jest cudowny. Mocny i wrażliwy”, mówiła nieśmiało o ukochanym dziennikarka dla SHOW. Związek tej dwójki nigdy nie był medialny, nawet sam ślub odbył się w pełnej tajemnicy. Para pobrała się aż 15 lat od zawarcia znajomości. Elżbieta Jaworowicz, płk. Eugeniusz Mleczak 2002 r.Elżbieta Jaworowicz nigdy nie doczekała się dzieci, co – jak sama przyznaje – bywa dla niej źródłem poczucia porażki. „Żałuję. Myślę, że moje życie lepiej by wyglądało. Szczęściem jest posiadanie rodziny, która daje wsparcie. Ale mój partner mówi mi: „Dobrze, że w ogóle spotkaliśmy się, bo przecież mogliśmy się nie spotkać”, opowiadała. „Jestem osobą smutnawą, a on te wszystkie moje smutki potrafi mi przetłumaczyć”, dodawała w Dobrym Tygodniu. ZOBACZ: Trzy razy wychodziła za mąż, poprzednich związków nie wspomina dobrze. Życie uczuciowe Elżbiety Jaworowicz jest niezwykle barwne Elżbieta Jaworowicz, pułkownik Eugeniusz Mleczak 2004 r. Kim jest Eugeniusz Mleczak? Mąż Elżbiety Jaworowicz to pułkownik Jak ustaliła Plejada, pułkownik Eugeniusz Mleczak przez wiele lat pracował w Ministerstwie Obrony Narodowej, pełniąc funkcje rzecznika prasowego oraz Dyrektora Biura Prasy i Informacji. Jego kariera w resorcie zakończyła się w 2003 roku, kiedy w atmosferze skandalu złożył dymisję. „Eugeniusz Mleczak puścił w świat informację o odnalezieniu przez polskich żołnierzy w Iraku francusko-niemieckich rakiet typu Roland wyprodukowanych rzekomo w tym roku. Francja się tego wyparła. Wybuchł skandal, po którym Mleczak złożył dymisję" — donosił serwis RMF24.pl. W grudniu tego samego roku miał pracować w Kancelarii Prezydenta. „Odpowiadał za działalność organizacji społeczno-obronnych takich jak Liga Obrony Kraju czy aerokluby", czytaliśmy w sieci. Od tego momentu nie ma o karierze Mleczaka Eugeniusza nowych informacji. Dziś on i jego małżonka pielęgnują swoje prywatne szczęście z dala od mediów. Życzymy wiele miłości. SPRAWDŹ: Wykonawca hitu Gdzie się podziały tamte prywatki, Wojciech Gąssowski, miał romans ze znaną dziennikarką... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/03/forum-0428029604-571d23f.jpg" width="1696" height="2544" alt="Warszawa, 5.01.2005. Przyznanie tytulu "Czlowiek Roku 2005" w hotelu Victoria: n/z Elzbieta Jaworowicz, Eugeniusz Mleczak.,Image: 428029604, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line:" title="Przyznanie tytulu "Czlowiek Roku 2005" w hotelu Victoria" />
Zabrała głos po ogłoszeniu ciąży, zwróciła uwagę na jedną rzecz. Takich słów nikt się nie spodziewał
Patrycja Komorowska ogłosiła w mediach społecznościowych, że spodziewa się dziecka. Gdy posypały się gratulacje, opublikowała kolejny post. Ujawniła w nim, że jest już w 5 miesiącu ciąży. Ale na tym się nie skończyło, bo oprócz gratulacji pojawiły się komentarze, które wywołały dyskusję o presji społecznej.
Patrycja Komorowska zaskoczyła obserwatorów. Najpierw poinformowała, że jest w ciąży, a następnie opublikowała kolejny, bardziej szczegółowy post. „Będę mamą, jestem w 5 miesiącu ciąży” - ogłosiła w nim. Choć pojawiło się wiele gratulacji, część komentarzy wywołała refleksję nad presją społeczną związaną z macierzyństwem. Patrycja Komorowska ciąża – nagłe usunięcie posta Patrycja Komorowska zwróciła na siebie uwagę, gdy usunęła wcześniejszy post dotyczący swojej ciąży. Ten ruch natychmiast wzbudził zainteresowanie i pytania wśród obserwatorów, którzy śledzą jej aktywność w mediach społecznościowych. Zmiana była zauważalna i wywołała falę spekulacji. Jednak szybko okazało się, że to nie koniec komunikacji w tej sprawie. Komorowska postanowiła wrócić z nowym wpisem, który nie tylko potwierdził jej stan, ale też nadał całej sytuacji zupełnie inny kontekst. ZOBACZ TEŻ: Paweł Deląg będzie ojcem! Partnerka aktora potwierdziła ciążę. Wiadomo, który to miesiąc „Jestem w 5 miesiącu ciąży” – nowe ogłoszenie Komorowskiej W nowym poście Patrycja Komorowska jasno ogłosiła: „Będę mamą, jestem w 5 miesiącu ciąży”. To konkretne i jednoznaczne wyznanie szybko spotkało się z ogromnym odzewem. Informacja o 5 miesiącu ciąży była kluczowa i rozwiała wszelkie wątpliwości dotyczące jej sytuacji. Nowy wpis nie był jednak jedynie ogłoszeniem radosnej nowiny. Stał się również początkiem ważnej dyskusji, która wykracza poza sam fakt ciąży. Fala komentarzy: gratulacje i kontrowersyjne opinie Pod wpisem pojawiło się wiele gratulacji, słów wsparcia i emocjonalnych reakcji. Obserwatorzy dzielili się radością i pozytywną energią, reagując na wiadomość o ciąży Patrycji Komorowskiej. Jednak wśród tych pozytywnych komentarzy pojawiły się także inne głosy. Niektóre z nich zawierały stwierdzenia takie jak: „to już najwyższy czas”, „no w końcu” czy „już trzeba było się zdecydować”. Te wypowiedzi wyraźnie wskazywały na obecność presji społecznej, która – jak się okazuje – nadal towarzyszy tematom związanym z macierzyństwem. CZYTAJ TEŻ: Zabrał ukochaną na wyścigi konne, coraz częściej pokazują się razem. Różnica wieku nie jest dla nich przeszkodą Presja społeczna a decyzja o macierzyństwie Patrycja Komorowska odniosła się bezpośrednio do tego zjawiska. Zwróciła uwagę, jak silna może być presja społeczna związana z decyzją o posiadaniu dziecka. Podkreśliła, że dziecko nie powinno być odpowiedzią na oczekiwania społeczne, rodzinne czy wiek zapisany w metryce. Według niej to decyzja wymagająca ogromnej odpowiedzialności i gotowości na zmianę. W swoim wpisie zaznaczyła również, że w swojej pracy spotyka kobiety, które mierzą się z napięciem między własnymi potrzebami a tym, co „już wypada” lub „już powinno się wydarzyć”. To pokazuje, że temat nie dotyczy wyłącznie jej samej, ale jest szerszym problemem społecznym. Komorowska: dziecko to nie odpowiedź na oczekiwania innych W podsumowaniu swojego wpisu Patrycja Komorowska jasno przedstawiła swoje stanowisko. Zaznaczyła, że: dziecko to nie odpowiedź na społeczną presję, macierzyństwo nie powinno być spełnianiem cudzego scenariusza, „najwyższy czas” nie jest powodem do podejmowania tak ważnej decyzji, dziecko to odpowiedzialność, a nie społeczny obowiązek. Jej słowa wywołały silne emocje i skłoniły wielu odbiorców do refleksji. Wpis stał się nie tylko ogłoszeniem ciąży, ale także ważnym głosem w dyskusji o wolności wyboru i indywidualnym tempie życia. Źródło: Instagram
Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko?
Patrycja Komorowska, partnerka Pawła Deląga, znalazła się w centrum uwagi po ogłoszeniu ciąży. Choć przez długi czas pozostawała poza światem show-biznesu, dziś budzi ogromne zainteresowanie. Kim jest kobieta, która skradła serce jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów?
Związek Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej przez długi czas pozostawał w cieniu medialnego szumu. Aktor, znany z dbałości o prywatność, dopiero niedawno zaczął dzielić się swoim szczęściem publicznie. Dziś, gdy para spodziewa się dziecka, zainteresowanie ich relacją rośnie – tym bardziej że jego partnerka nie jest osobą związaną z show-biznesem, lecz spełnioną zawodowo specjalistką. Kim jest partnerka Pawła Deląga? Patrycja Komorowska to psycholożka i psychoterapeutka, która swoją karierę zawodową związała z pracą z ludźmi i ich emocjami. Prowadzi własną działalność terapeutyczną, budując pozycję ekspercką poza światem mediów i celebrytów. W przeciwieństwie do wielu partnerów znanych osób nie zabiega o rozgłos. Jej obecność w mediach społecznościowych jest ograniczona, a życie prywatne konsekwentnie chronione. Wiadomo jednak, że jest osobą wykształconą, rozwijającą się zawodowo właścicielką jednej z poradni działajcych w zakresie zdrowia psychicznego. Relacja Patrycji Komorowskiej i Pawła Deląga rozwija się od kilku lat i opiera się na wzajemnym szacunku oraz stabilności. Para początkowo unikała wspólnych wystąpień, jednak z czasem zaczęła pojawiać się razem publicznie, choć nadal robi to z dużą powściągliwością. ZOBACZ TEŻ: Pierwsza dama polskiej piosenki nie zwalnia tempa. Irena Santor nagle zabrała głos na temat zdrowia. Te słowa dają do myślenia Czy Paweł Deląg i Patrycja Komorowska są małżeństwem? Różnica wieku, wynosząca około 20 lat, nie stanowi dla nich przeszkody. Wręcz przeciwnie – ich związek postrzegany jest jako dojrzały i świadomy. Deląg, który ma już doświadczenie życiowe i rodzinne, zdaje się odnajdywać w tej relacji spokój i równowagę. Do medialnych spekulacji dotyczących jego życia prywatnego odnosi się z klasą. W rozmowie z ShowNews.pl zdecydował się jasno wyjaśnić status swojego związku. "Żony nie ma. Zapewniam, że komunikat brzmiący 'żona' jest hasłem brzmiącym w internecie. Wszyscy wiedzą o tym, z kim jestem, mam bardzo ładny związek partnerski, bardzo dobry, trwa już sobie od jakiegoś czasu i to jest na pewno dobry czas, i tyle" – powiedzia wówczas. Ciąża partnerki Pawła Deląga i nowy etap w życiu pary Informacja o ciąży Patrycji Komorowskiej szybko obiegła media i wzbudziła duże zainteresowanie. Para wchodzi tym samym w nowy, wyjątkowo ważny etap życia, który – jak wszystko wskazuje – przeżywa w sposób spokojny i daleki od medialnej przesady. Dla Pawła Deląga to kolejne doświadczenie ojcostwa. Aktor ma już synów z poprzednich relacji, a temat rodziny od lat zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Tym razem jednak okoliczności są inne – bardziej wyciszone, mniej spektakularne, a jednocześnie pełne dojrzałości. Dla Patrycji Komorowskiej będzie to natomiast nowe doświadczenie, które opisuje z wrażliwością i ekscytacją. "To dla mnie zupełnie nowa droga i wiem, że będę odkrywać ten etap życia trochę po omacku — z wzlotami, upadkami i wszystkim, co się z tym wiąże" – pisała na Instagramie. SPRAWDŹ TEŻ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę
Nowe wieści w sprawie tragicznego wypadku Majtyki. Śledczy znaleźli ważny dowód
Ciało Magdaleny Majtyki w lesie i zamknięty samochód obok. Nowe ustalenia śledczych ujawniają, co stało się z kluczykami — ten szczegół może mieć kluczowe znaczenie dla sprawy.
Śmierć Magdaleny Majtyki wstrząsnęła opinią publiczną. Jej ciało znaleziono w lesie, a niedaleko stał zamknięty i uszkodzony samochód. Teraz prokuratura ujawnia kluczowy szczegół — odnaleziono kluczyki do pojazdu. Ten element może okazać się przełomowy w śledztwie. Magdalena Majtyka zaginęła 4 marca 2026 – ostatnie godziny aktorki Magdalena Majtyka, 41-letnia aktorka z Wrocławia, zaginęła 4 marca 2026 r. po wyjściu z domu na wrocławskich Wojszycach. Tego dnia realizowała swoje wcześniejsze plany — miała wizytę u dentysty oraz spotkania zawodowe. Przebywała w studiu ATM w Bielanach Wrocławskich, a także na planie filmowym w Biskupicach Podgórnych. Po południu skontaktowała się z rodziną i przekazała, że jedzie do koleżanki w Sulimowie. Jej telefon faktycznie logował się tam do sieci. Jednak wieczorem sygnał ponownie pojawił się z okolic ul. Karkonoskiej we Wrocławiu. Ostatnia aktywność została odnotowana między godz. 21.25 a 22. To właśnie ten moment pozostaje jednym z najbardziej zagadkowych elementów całej sprawy. ZOBACZ TEŻ: Nie żyje poszukiwana Magdalena Majtyka. Aktorka miała 41 lat Samochód w lesie pod Biskupicami Oławskimi – tajemnicze okoliczności 5 marca 2026 r., dzień po zgłoszeniu zaginięcia przez męża aktorki, w lesie pod Biskupicami Oławskimi, około 50 km od Wrocławia, odnaleziono samochód Magdaleny Majtyki. Auto było zamknięte i nosiło ślady uderzenia w drzewo. Pojazd wzbudził szczególne zainteresowanie śledczych nie tylko ze względu na uszkodzenia. Przednie koło było zakopane w ziemi, co może wskazywać, że dalsza jazda była niemożliwa. Nadal nie wiadomo, dlaczego aktorka znalazła się w tym miejscu, ani dlaczego zjechała w nocy z głównej drogi do lasu. Kluczyki do auta Magdaleny Majtyki zabezpieczone przez prokuraturę Jednym z najbardziej intrygujących elementów sprawy był fakt, że samochód aktorki był zamknięty, mimo że jej ciało znajdowało się w znacznej odległości od pojazdu. Teraz pojawiły się nowe ustalenia. Jak poinformował rzecznik Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu Damian Pownuk, kluczyki do pojazdu zostały odnalezione na miejscu zdarzenia. Zostały one zabezpieczone procesowo do prowadzonego postępowania. To istotny szczegół, ponieważ miejsce odnalezienia kluczyków może mieć kluczowe znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności tragedii. Śledczy analizują ten element jako jeden z ważniejszych dowodów. Śledztwo trwa – brak dowodów na udział osób trzecich W piątek 6 marca, około 200 m od samochodu, strażacy odnaleźli ciało Magdaleny Majtyki. Okoliczności śmierci nadal pozostają niejasne. Dotychczasowe ustalenia śledczych nie wskazują, by do śmierci aktorki przyczyniły się osoby trzecie. Prokuratura prowadzi czynności obejmujące kompletowanie dokumentacji, przesłuchiwanie świadków oraz uzyskiwanie opinii biegłych. Kluczowe znaczenie dla dalszego przebiegu sprawy mają mieć badania toksykologiczne i histopatologiczne. Ich wyniki mogą być znane za około półtora miesiąca. Co wydarzyło się w noc tragedii Magdaleny Majtyki? Wciąż pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Nie wiadomo, dlaczego Magdalena Majtyka, będąc wcześniej w pobliżu domu, zdecydowała się kontynuować podróż. Niejasne jest również, co wydarzyło się w lesie pod Biskupicami Oławskimi oraz dlaczego jej ciało znajdowało się około 200 m od zamkniętego samochodu. Śledczy próbują ustalić, co dokładnie wydarzyło się w nocy między 4 a 5 marca 2026 r. Każdy szczegół, w tym odnalezione kluczyki, może mieć znaczenie dla rozwikłania tej sprawy. Jedno jest pewne — śmierć 41-letniej aktorki z Wrocławia nadal pozostaje zagadką, a śledztwo wciąż trwa. Źródło: Fakt
Był bożyszczem kobiet i ikoną kina. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach wyjawił prawdę
Był ikoną, bożyszczem kobiet i jednym z największych gwiazdorów swojej epoki. Richard Chamberlain zachwycał talentem i urodą, a jego role śledziły miliony widzów na całym świecie. Jednak za perfekcyjnym wizerunkiem kryła się tajemnica, którą ukrywał przez niemal 70 lat. Gdy w końcu ją ujawnił, świat był w szoku.
Ikona lat 80., idol kobiet, bohater wielkich ról, by wspomnieć tylko angielskiego żeglarza majora Johna Blackthorne/Anjin-sana w miniserialu NBC „Szogun” z 1980 roku oraz księdza Ralpha de Bricassarta w produkcji „Ptaki ciernistych krzewów”. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał swoją prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach zdecydował się powiedzieć światu prawdę. Kulisy jego życia prywatnego i zawodowego zaskakują do dziś. Richard Chamberlain – bożyszcze kobiet i idol z ekranu. Sukces był mu pisany Był skazany na sukces. Przyszedł na świat 31 marca 1934 roku w światowej stolicy kina, czyli w... Los Angeles. A dokładniej w sławnej dzielnicy Beverly Hills. Jego matka również przejawiała talenty artystyczne: była bowiem śpiewaczką. Ojciec z kolei był pracownikiem fizycznym, zatrudnionym w fabryce, a także sprzedawcą. Prywatnie udzielali się przez lata jako członkowie Anonimowy Alkoholików. Na ten temat nie ma jednak zbyt wielu informacji w sieci... Richard Chamberlain wychowywał się ze starszym bratem Billem. Rozpoczął swoją aktorską drogę w wieku 25 lat, debiutując w jednym z odcinków serialu „Alfred Hitchcock przedstawia”. Przełomem okazała się rola doktora Kildare’a w serialu „Dr Kildare”, za którą zdobył Złotego Globa w 1963 roku jako „najlepszy aktor telewizyjny”. Czytaj także: Ukrywał orientację, lecz przy ukochanym nabrał pewności siebie. Historia Richarda Chamberlaina i Martina Rabbetta Od lat 60. wzdychały do niego miliony. Richard Chamberlain był nie tylko utalentowanym aktorem, ale także jednym z najbardziej pożądanych mężczyzn Hollywood. Mimo że miał na koncie wiele ról, światową popularność przyniosły mu dwa miniseriale: „Szogun” z 1980 roku, w którym wcielił się w postać angielskiego żeglarza Johna Blackthorne’a, oraz „Ptaki ciernistych krzewów”, gdzie zagrał księdza Ralpha de Bricassarta. Za obie kreacje otrzymał Złote Globy. Gdy emitowano ten serial, czas się zatrzymywał. Oglądały go całe rodziny. Był fenomenem międzypokoleniowym. Dlaczego? Wydaje się, że jego siła tkwiła w doskonałym doborze obsady, zręcznej fabule i po prostu trafiała do ludzkich serc. On – inteligentny, skromny i nieziemsko przystojny. Ona piękna, delikatna i niewinna. Historią księdza Ralpha de Bricassarta oraz australijskiej dziewczyny z prowincji Meggie Cleary (w tej roli Rachel Ward) żyli w latach 80. wszyscy. „Ptaki ciernistych krzewów”, oparte na bestsellerowej powieści o tym samym tytule autorstwa Australijki Colleen McCullough, okazały się niebywałym sukcesem na całym świecie. Amerykańskie linie lotnicze zdecydowały się nawet na wyemitowanie jednego z odcinków na pokładzie tak, by pasażerowie nie przegapili dalszych losów popularnej wówczas pary. Oboje zresztą uwielbiali ze sobą pracować, co po latach przyznał sam Richard Chamberlain. To z kolei rodziło wówczas spekulacje, że uczucie, które odgrywali na małym ekranie, przeniosło się również na rzeczywistość. Prawda była jednak zupełnie inna. Doświadczony aktor był dla młodszej koleżanki mentorem. Doradzał jej i niemal prowadził za rękę na planie. „Byłam zielona, a Richard miał więcej doświadczenia. Uczyłam się od niego. Miałam wrażenie, że rzeczywiście jesteśmy w związku”, wspominała po latach. Serdeczne relacje utrzymywali zresztą do samego końca... View oEmbed on the source website „Ptaki ciernistych krzewów” ukazywały dylemat moralny księdza i tym samym przełamywały pewne społeczne tabu, związane z celibatem. Wzruszał i gorszył. Zachwycał i dotykał najbardziej intymnych sfer społecznej moralności. Rodził wiele pytań, na część z nich nie dawał gotowej odpowiedzi. Mimo że realizował wzorzec romansowy, daleki był od banału. Nawet jeśli pewne treści zostały w niego wplecione dosyć naiwnie, to z wielkim wyczuciem i smakiem. Ralph de Bricassart w miniserialu ABC jest człowiekiem uwikłanym w powinność i namiętność. W pewnym momencie wypowiada do swojej ukochanej słowa, które są kwintesencją produkcji: „Moja kara to wieczna niepewność, czy kocham Boga bardziej niż ciebie”. Kobiety i mężczyźni na całym świecie śledzili ich losy z zapartym tchem. Konstrukcja fabularna sprawiała, że do końca nie było wiadomo, jak zakończy się historia nieszczęśliwych kochanków i łączącego ich grzesznego uczucia... Za tymi rolami szła wielka, przytłaczająca wręcz popularność. Fanki nie mogły się oprzeć jego urokowi – w szczycie kariery odbierał nawet półtora tysiąca listów dziennie. Przystojny, czarujący, utalentowany, z nienagannymi manierami, ugruntował swoją pozycję jako symbol seksu, mimo że przez lata ukrywał istotny aspekt swojego życia... Richard Chamberlain (jako ksiądz Ralph de Bricassart) oraz młodziutka Rachel Ward (jako Meggie) na planie „Ptaków ciernistych krzewów”, 1982/1983 rok Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę Nic dziwnego, że twórcy zabiegali o jego udział w swoich produkcjach. Dzięki temu wystąpił m.in. w „Juliuszu Cezarze”, „Czterech muszkieterach”, „Portrecie damy”, „Hrabim Monte Christo”, „Płonącym wieżowcu”, „Pantofelku i róży” czy „Człowieku w żelaznej masce”. Uroda sprawiła, że chętnie obsadzano go w rolach silnych mężczyzn i amantów, którym nie jest w stanie oprzeć się żadna kobieta. Wizerunek ten potwierdziły jeszcze dwa miniseriale z lat 80.: „Szogun” z 1980 roku oraz właśnie „Ptaki ciernistych krzewów”. I mimo że na pozór niczego mu nie brakowało, życie Richarda Chamberlaina dalekie było od ideału. Wszystko za sprawą tajemnicy, którą skrywał przez niemal 70 lat... Gdy prawda wyszła na jaw, wszystkie jego fanki westchnęły z wielkim zawodem. Richard Chamberlain, maj 1990 Richard Chamberlain, 1997 rok Skrywana przez dekady prawda. Coming out aktora w wieku 68 lat Po raz pierwszy spekulacje dotyczące prawdziwej orientacji seksualnej serialowego księdza Ralpha pojawiły się pod koniec lat 80. ubiegłego wieku. Wówczas to, w grudniu 1989 roku, francuski magazyn dla kobiet „Nous Deux” określił go mianem homoseksualisty. Jednak on konsekwentnie milczał. Prawdę wyjawił dopiero w 2003 roku, gdy wydał autobiografię. Miał wówczas 68 lat. Nie tylko potwierdził w niej, że jest gejem, lecz także wyznał, że od ponad 30 lat jest w stałym związku z aktorem Martinem Rabbettą! CZYTAJ TAKŻE: Traci nadzieję, że odbuduje relacje z córką. "Długo bolało mnie serce", mówi Kostek Yoriadis „Kiedy dorastałem, bycie gejem, bycie niemęskim było zakazane. Dlatego musiałem ukrywać tę część samego siebie, bałem się jej. Teraz mogę o tym mówić otwarcie, już nie boję się do tego przyznać”, zwierzył się w programie „Dateline NBC” (cytat za Plejada.pl). W innym przyznał, że bał się dokonać coming outu z uwagi na swój wizerunek i ewentualny brak ról. Jednak zaryzykował... Richard Chamberlain z długoletnim partnerem (po skrajnej prawej) już po rozstaniu, maj 2014 (w środku aktor Neil Patrick Harris) <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbxR4Mn-c0075f1.jpg" width="2315" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MAY 27: (L-R) Richard Chamberlain, Neil Patrick Harris and Martin Rabbett pose backstage at "Hedwig and The Angry Inch" on Broadway at The Belasco Theater on May 27, 2014 in New York City. (Photo by Bruce Glikas/FilmMagic)" title="Celebrities Visit Broadway - May 27, 2014" /> View oEmbed on the source website Dla niektórych prawda była trudna do przyjęcia. Wcześniej wiele spekulowano na temat jego intymnych relacji z kobietami. Spotykał się m.in. z Sharon Hugueny (1962), Chris Noel (1964-65) i Joan Marshall (1965-66). Jednak mało kto wiedział, że prawdziwą miłość poznał w 1977 roku (według niektórych źródeł dwa lata wcześniej). Wówczas spotkał o 19 lat młodszego Martina Rabbetta. Został on menadżerem Richarda Chamberlaina. Związek zalegalizowali w 1984 roku, po siedmiu latach od momentu poznania się. Wydawało się, że są parą idealną. Wszyscy, którzy ich poznali stwierdzili, że są dla siebie stworzeni. By odpocząć od medialnego zgiełku, przeprowadzili się na Hawaje. „Kocham swoje życie takim, jakie jest. Jestem dumny z mego związku. Właściwie, to jestem dumny z samego siebie”, podkreślał w wywiadzie. Niestety, jedna decyzja aktora „Ptaków ciernistych krzewów” zakończyła tę relację... Richard Chamberlain w latach 60. XX wieku Richard Chamberlain: rozstanie z partnerem, życiowe zmiany Mimo że grywał rzadziej, miał szczęście do produkcji, które zdobywały popularność. Tak było choćby z serialami „Dotyk anioła”, „Gotowe na wszystko” czy „Bracia i siostry”. W filmach pojawiał się znacznie rzadziej. Ta ostatnia wielka rola to skorumpowany gubernator w „Blackbeard” sprzed niemal 20 lat... Wiosną 2010 roku Richard Chamberlain podjął dosyć zaskakującą i niespodziewaną decyzję o powrocie do rodzinnego Los Angeles. Chciał rozwijać karierę i przebywać w miejscu, w którym mógł liczyć na bardziej intratne propozycje zawodowe. Partner nie zamierzał jednak opuszczać Hawajów. Dlatego też decyzja o rozstaniu była nieunikniona... Czytaj także: Od ponad 30 lat mieszka w USA, odnalazł miłość i spełnia się artystycznie. Tak wygląda życie Marka Probosza W ostatnich latach życia aktor poświęcił się malarstwu i poezji. Tworzył obrazy, pisał haiku, a jego dzieła – m.in. „Age and Wisdom” (Wiek i mądrość) oraz „Somewhere Within” (Gdzieś wewnątrz nas) – zyskiwały uznanie wśród kolekcjonerów. Choć był wobec swojej twórczości bardzo krytyczny, kontynuował artystyczną drogę z humorem i dystansem do siebie. „Żaden ze mnie wielki pisarz. Ale pisanie okazało się, łatwiejsze niż się spodziewałem. Tyle że poza autobiografią i książką z haiku nie bardzo wiem, o czym mógłbym jeszcze napisać”, żartował w „The New York Times”. W tym roku, za dwa dni, skończyłby 90 lat. Był bezdzietny. Czy czegoś żałował z perspektywy lat? „Muszę sobie radzić z takim życiem, jakie mam. Nie jestem ani samotny, ani sfrustrowany”, stwierdził, pytany przez dziennikarzy „Das Neue Blatt”. A czy po rozstaniu związał się z kimś innym? Te spekulacje uciął z właściwym sobie poczuciem humoru. „Żartujesz? Ja mam ponad 80 lat, na litość boską!”, podkreślił rozbawiony. Richard Chamberlain w „Pantofelku i róży”, 1976 rok Strata Richarda Chamberlaina – koniec pewnej epoki Richard Chamberlain odszedł 29 marca 2025 roku w Waimanalo na Hawajach. Miał 90 lat. Przyczyną śmierci były powikłania po udarze. Wszystko potwierdził jego były partner. Informacja ta zasmuciła fanów na całym świecie, którzy przez dekady śledzili jego życie, karierę i zmagania z własną tożsamością. Odszedł nie tylko wielki aktor, ale też człowiek, który odważył się być sobą – bez względu na cenę. View Burdaffi on the source website Richard Chamberlain we wrześniu 2016 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi74aa6-b960c7d.jpg" width="1416" height="2000" alt="EXCLUSIVE: Legendary actor Richard Chamberlain, 82 years old, is seen wearing three pairs of glasses and a black Adidas outfit whilst shopping at Barnes & Noble in West Hollywood, California on September 16, 2016. Pictured: Richard Chamberlain" title="Richard Chamberlain w dresie" /> Richard Chamberlain w październiku 2016 roku Richard Chamberlain w maju 2017 roku Richard Chamberlain odwiedził Polskę w 1998 roku Aktor gościł w Polsce w latach 90. XX wieku. W styczniu 1998 roku przyleciał do stolicy na zaproszenie wydawnictwa Bauer, by odebrać statuetkę Telekamery Tele Tygodnia dla najpopularniejszej zagranicznej gwiazdy. Był wówczas zaszokowany popularnością, którą cieszy się nad Wisłą. „Nigdzie mnie tak nie przyjęto jak u was. Jestem tu naprawdę kochany. W USA nigdy nie byłem aż tak popularny”, podkreślał zaskoczony. TYLKO W VIVIE: Chciał spełnić marzenie o tańcu, musiał na to zarobić. "Mama pomagała mi, ale nie chciałem być jej kulą u nogi" Nic dziwnego, że gdy zorganizowano spotkanie z nim dla fanów w Empiku przy Nowym Świecie w Warszawie, z miejsca ustawiła się niemal kilometrowa kolejka. Niezrażony Richard Chamberlain cierpliwie pozował do zdjęć, uśmiechał się i rozdawał autografy. Jakie wrażenie wywarła na nim stolica Polski? „Ładnie tu, chociaż zimno. Ale słyszałem, że mróz hartuje”, skomentował z właściwym sobie poczuciem humoru. Wieczorem miał okazję skosztować pierogów i schabowego w trakcie wycieczki na Starówkę... Źrodło: Plejada.pl, biografia „Shattered love”, R. Chamberlain, Youtube, Star.com Richard Chamberlain w Warszawie, styczeń 1998: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmXlgkb-54da0e5.jpg" width="2444" height="1600" alt="Richard Chamberlain 01.1998, amerykanski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny.,Image: 427876228, License: Rights-managed, Restrictions: ### Cena minimalna dla prasy i internetu: 130 PLN ###, Model Release: no, Credit line: archiwumTVP / Forum" title="Richard Chamberlain" />
Po latach wraca na scenę, fani w euforii. Celine Dion ogłosiła przełomową decyzję
Celine Dion wraca na scenę po latach przerwy. W dniu 58. urodzin ogłosiła przełomową decyzję, która poruszyła fanów na całym świecie. „Jestem gotowa” – napisała.
Celine Dion ogłosiła długo wyczekiwany powrót na scenę. W dniu swoich 58. urodzin artystka przekazała fanom przełomową wiadomość. Po latach walki z nieuleczalną chorobą i odwołanych trasach koncertowych piosenkarka zapowiada nowe występy. „Jestem gotowa” – napisała, wywołując ogromne emocje wśród fanów. Celine Dion wraca na scenę – ogłoszenie na Instagramie Celine Dion wraca na scenę – tę informację artystka przekazała osobiście za pośrednictwem Instagrama. Ogłoszenie pojawiło się w szczególnym dniu, ponieważ dokładnie w dniu swoich 58. urodzin. Piosenkarka zapowiedziała serię koncertów, nazywając swój powrót „najlepszym prezentem w życiu”. W emocjonalnym wpisie nie ukrywała ekscytacji, ale także naturalnego napięcia. „Jestem gotowa, żeby to zrobić” – napisała. Dodała również: „Czuję się dobrze, jestem silna, jestem podekscytowana, (i) oczywiście trochę zdenerwowana”. Wcześniejsze doniesienia o powrocie Celine Dion pojawiały się już kilka dni wcześniej, jednak dopiero teraz artystka oficjalnie je potwierdziła. ZOBACZ TEŻ: „Celine była zdruzgotana”. Szokujące kulisy „All By Myself”. Producent przerywa milczenie po latach Choroba Celine Dion – czym jest zespół sztywnego człowieka Powrót Celine Dion na scenę ma szczególne znaczenie, ponieważ artystka zmaga się z poważną chorobą. W grudniu 2022 roku poinformowała, że cierpi na rzadką chorobę neurologiczną – zespół sztywnego człowieka (SPS), znany także jako zespół Moerscha-Woltmanna. To schorzenie dotyka około 8 tysięcy osób na całym świecie. Jego przyczyną jest nieprawidłowe przekazywanie sygnałów z nerwów do mięśni. Choroba powoduje skurcze mięśni i może znacząco wpływać na sprawność ruchową. W niektórych przypadkach ma charakter wyniszczający. Co istotne – nie istnieje na nią lekarstwo. Celine Dion przyznała, że pierwsze objawy zauważyła podczas trasy koncertowej, kiedy jej głos zaczął się zmieniać. Opisywała to jako uczucie dziwnego skurczu oraz zmęczenie głosu. Odwołane koncerty i przerwana trasa Courage World Tour Problemy zdrowotne oraz pandemia COVID-19 doprowadziły do całkowitego zatrzymania kariery koncertowej artystki. Ostatni koncert Celine Dion odbył się 8 marca 2020 roku w Newark w Stanach Zjednoczonych. Trasa „Courage World Tour”, która miała obejmować także Europę i Polskę, została najpierw przerwana przez pandemię. Następnie sytuację skomplikowały problemy zdrowotne piosenkarki. Jesienią 2021 roku odwołała występy w Los Angeles. Na początku 2022 roku anulowała kolejne koncerty, a w grudniu tego samego roku poinformowała o swojej chorobie. Wiosną 2023 roku zapadła ostateczna decyzja – cała trasa została odwołana, w tym koncerty planowane w Krakowie i Łodzi. Artystka podkreślała wtedy, że choć łamie jej to serce, nie chce dalej przekładać występów, dopóki nie będzie naprawdę gotowa. CZYTAJ TEŻ: To nie była bajka. Céline Dion i jej mąż skrywali mroczny sekret. Szokujące wyznania producenta ujawnione po latach Przełomowy występ w Paryżu i walka o powrót Mimo trudności Celine Dion nie zrezygnowała z muzyki. W 2024 roku pojawiła się na scenie podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Paryżu. Występ miał miejsce przy wieży Eiffla, gdzie zaśpiewała utwór Edith Piaf „Hymne à l'Amour”. Był to symboliczny moment i pierwszy sygnał, że artystka stopniowo wraca do formy. Dion wielokrotnie podkreślała swoją determinację w walce z chorobą. W jednym z wywiadów zaznaczyła, że ma dwa wyjścia – albo intensywnie pracować nad powrotem do zdrowia, albo się wycofać. Wybrała pierwszą drogę. Jak sama przyznała, pięć dni w tygodniu poddaje się terapii sportowej, fizycznej i wokalnej. Regularnie ćwiczy całe ciało oraz głos. „Znów śpiewam” – jak dziś czuje się Celine Dion Najbardziej poruszające w całym ogłoszeniu są słowa samej artystki o jej aktualnym stanie. Celine Dion zapewniła fanów: „Mam się świetnie, dbam o swoje zdrowie, czuję się dobrze. Znów śpiewam, a nawet trochę tańczę”. Podkreśliła także ogromną rolę wsparcia fanów w najtrudniejszych momentach. Przyznała, że przez ostatnie lata każdego dnia odczuwała ich modlitwy, życzliwość i miłość. „Jestem wam wszystkim wdzięczna. Nie mogę się doczekać, aż was znowu zobaczę” – napisała. Dziś wszystko wskazuje na to, że Celine Dion wraca na scenę silniejsza niż kiedykolwiek. Jej powrót to nie tylko wydarzenie muzyczne, ale także symbol niezwykłej determinacji i walki z chorobą. Źródło: TVN, BBC, Instagram
Doładuj się! Kolor jako lek. Czym jest dopamine dressing i dlaczego neurobiologia stanęła po stronie mody?
To nie science fiction. Dopamine dressing — strategia ubierania się oparta na neurobiologii — udowadnia, że kolor to najprostsze narzędzie regulacji nastroju, jakie mamy. Mózg reaguje na barwę zanim zdążysz pomyśleć. Wybiegi wiosnę/lato 2026 wiedzą o tym doskonale.
Zacznijmy od podstaw. Dopamina to neuroprzekaźnik wytwarzany przez mózg, odpowiedzialny między innymi za odczuwanie przyjemności, motywację i nagrody. Kiedy robimy coś, co sprawia nam radość – jemy ulubione jedzenie, słuchamy muzyki, kupujemy upragnioną rzecz – mózg wydziela dopaminę. Kiedy zakładamy ubranie, które nas cieszy, dzieje się dokładnie to samo. Brzmi prosto? Tak właśnie jest. Ale to, co proste, bywa rewolucyjne. Termin „dopamine dressing” (ubieranie dla dopaminy) spopularyzowała Dawnn Karen, psycholożka mody z Nowego Jorku i autorka książki „Dress Your Best Life” (Penguin Books, 2020). Jej koncepcja bazuje na czymś, o czym intuicyjnie wiedziałyśmy od zawsze: świadomy dobór koloru i kroju ubrań może poprawić nastrój, jeszcze zanim wyjdziemy z domu. Mówiąc wprost: można się ubrać w lepsze samopoczucie. I mamy do tego pełne naukowe prawo. W 2012 roku Hajo Adam i Adam D. Galinsky opublikowali w „Journal of Experimental Social Psychology” przełomowe badanie na temat tak zwanego enclothed cognition (poznania przez ubranie). Eksperymentalnie dowiedli, że ubrania, które nosimy, wpływają na nasze procesy myślowe i zachowanie. Osoby ubrane w biały fartuch lekarski popełniały w testach uwagi mniej błędów niż te w zwykłych ubraniach, nawet jeśli nie były lekarzami. Ubranie nie tylko nas okrywa. Ono nas definiuje. I to nie tylko w oczach innych – przede wszystkim w naszych własnych. Nauka barw Kolor to język, którym posługujemy się wszyscy, często zupełnie nieświadomie. Karen Haller, brytyjska specjalistka od psychologii koloru i autorka bestsellerowej książki „The Little Book of Colour” (Penguin Life, 2019), podkreśla: „Kolor jest jednym z najpotężniejszych narzędzi komunikacji niewerbalnej. Nasze doświadczenia, wspomnienia i kultura, w której dorastaliśmy, wpływają na to, jak reagujemy na poszczególne barwy”. Dlatego to, co na jednych działa jak tarcza ochronna, na innych może nie wywierać żadnego efektu. Dopamine dressing nie jest jedną receptą dla wszystkich – to recepta, którą każdy musi wypisać sobie sam. Co wiemy na pewno? Czerwień pobudza i przyciąga uwagę – nie bez powodu jest barwą zakazu, alarmu i namiętności. Niebieski uspokaja, sprzyja koncentracji i buduje zaufanie – stąd jego dominacja w korporacyjnych dress code’ach. Żółty wyzwala optymizm i energię, choć w zbyt dużych dawkach może wywoływać niepokój. Zieleń kojarzy się z naturą, bezpieczeństwem i odnową. Pomarańczowy pobudza kreatywność i wywołuje ciepłe skojarzenia. To nie mity. To wyniki dziesiątków lat badań z zakresu psychologii koloru, które zebrał i opisał między innymi profesor Andrew Elliot z Uniwersytetu Rochester w szeroko cytowanych pracach nad wpływem barw na funkcjonowanie psychologiczne człowieka, opublikowanych między innymi w „Annual Review of Psychology”. Teoria koloru fascynuje filozofów, artystów i naukowców od wieków. Doskonałym przewodnikiem po tej historii jest wydana przez Taschen dwutomowa publikacja „The Book of Colour Concepts” pod redakcją Alexandry Loske i Sarah Lowengard, śledząca myślenie o kolorze od XVII wieku przez koła barw Newtona i Goethego, psychologię barw Josefa Albersa aż po eksperymenty Bauhausu. Doktor Carolyn Mair, psycholog mody i autorka „The Psychology of Fashion” (Routledge, 2018), pisze o tym, jak ubrania funkcjonują jako przedłużenie tożsamości i narzędzie regulacji emocji. Kiedy rano sięgamy po jaskrawą sukienkę zamiast szarego swetra, nie robimy tego wyłącznie ze względów estetycznych. Robimy to, bo chcemy poczuć się inaczej. Żywiej. Bardziej obecni. Bardziej sobą. Warto też wspomnieć o zjawisku, które psychologowie nazywają chromatic comfort (kolorystyczny komfort). To stan, w którym nasze otoczenie wizualne, w tym ubrania, jest zsynchronizowane z naszym wewnętrznym nastrojem lub z nastrojem, do którego aspirujemy. Kiedy nosimy kolor rezonujący z tym, jak chcemy się czuć, mózg odbiera to jako potwierdzenie i wzmocnienie stanu emocjonalnego. W efekcie pętla dopaminowa się zamyka: czujemy się lepiej, bo „wyglądamy” na kogoś, kto czuje się dobrze. To nie iluzja. To neurobiologia ubrana w jedwab i kaszmir. Mówią wieki Moda zawsze odpowiadała na nastroje epoki. I zawsze, kiedy świat stawał się zbyt szary – politycznie, gospodarczo, społecznie – ubrania reagowały eksplozją barw. To prawidłowość, która powtarza się z żelazną konsekwencją. Lata 60. XX wieku przyniosły prawdziwą rewolucję kolorystyczną. André Courrèges, Yves Saint Laurent, a przede wszystkim Emilio Pucci sprawili, że moda stała się psychodeliczna, geometryczna, rozedrgana od wzorów i barw. Kobiety wychodziły na ulicę w ultrakolorowych miniówkach. Kolor był synonimem wolności i buntu. Nie był dekoracją – był językiem. Dekada lat 80. i przełomu lat 90. to kolejna wielka eksplozja. Gianni Versace uczynił z koloru narzędzie władzy i prowokacji. Jego kampanie reklamowe z tamtego okresu stały się ikoniczne: feeria barw na tkaninach jak patchwork wszystkich kultur świata, torebki rzeźby, zdobione jak dzieła sztuki, modelki wyglądające jak boginie. To był luksus krzykliwy, bezkompromisowy, absolutnie wolny. Kampania Gianni Versace na wiosnę–lato 1991 – gigantyczny but jako centrum wszechświata, a w tle modelka w wielobarwnym, oszałamiającym stroju – to modowy manifest kolorystyczny, który do dziś nie stracił nic z siły. Równolegle Karl Lagerfeld w Chanel udowadniał, że kolor może być jednocześnie wyrafinowany i radosny. Pamiętny pokaz z deskami surfingowymi, w którym Linda Evangelista kroczyła po wybiegu w lazurowej, cekinowej marynarce, to kwintesencja ducha tamtych lat: nowoczesna, pełna energii, bezkompromisowo kolorowa. Kampania Chanel z 1991 roku z supermodelkami w żółtych i fioletowych żakietach, grającymi w piłkę na ulicy, to jeden z najbardziej ikonicznych obrazów dekady: moda spotkała się z zabawą, luksus ze spontanicznością, a kolor był łącznikiem między nimi. I był Benetton. „Benetton has all the colors in the world” to nie był zwykły slogan reklamowy. To był manifest. Kampanie włoskiej marki z przełomu lat 80. i 90., reżyserowane przez Oliviera Toscaniego, używały koloru jako metafory różnorodności i jedności. Grupy roześmianych młodych ludzi w jaskrawych dresach, każdy w innym kolorze, razem – ten obraz zmienił myślenie o modzie jako przekazie społecznym i kulturowym. Przełom lat 90. i pierwsza połowa lat 2000. to era Y2K i jej ulubionego koloru – różu. Nie byle jakiego, różu krzykliwego, plastikowego, dosłownie nieznośnie radosnego. Paris Hilton i Britney Spears stały się jego mimowolnymi ambasadorkami: mini w kolorze gumy do żucia, futerka w odcieniu flaminga, soczyście różowe dresy Juicy Couture. To była moda beztroska, bez intelektualnych ambicji, bez manifestu. Różowy Y2K nie mówił nic o polityce ani tożsamości. Mówił jedno: jest fajnie, jest lekko, jest słodko. I tego chcemy. Dziś tamta estetyka przeżywa renesans – nostalgiczny powrót do świata sprzed smartfonów i globalnych kryzysów, kiedy największym problemem było to, czy Britney wystąpi na MTV Awards. Różowy Y2K wrócił na wybiegi i do szaf nowego pokolenia jako kolor ucieczki. Dopamine dressing w najbardziej dosłownym sensie. Pierwsza dekada 2000 roku przyniosła minimalizm w jego najbardziej radykalnym wydaniu: normcore, greige, czerń jako jedyna słuszna odpowiedź na wszystko. Celine pod rządami Phoebe Philo, The Row, Jil Sander – estetyka wyrafinowanej powściągliwości zdominowała dekadę. Kolor zszedł na boczne tory. Wrócił z siłą dopiero po pandemii COVID-19. Izolacja, strach, utrata normalności – wszystko to sprawiło, że gdy sklepy się otworzyły, ludzie sięgnęli po kolor jak po antidotum. I właśnie wtedy termin „dopamine dressing” trafił na pierwsze strony magazynów na całym świecie. Moda powiedziała dokładnie to, co czuliśmy wszyscy: chcemy żyć. I chcemy to pokazać. Kolor na dziś To, co widzimy w kolekcjach na wiosnę i lato 2026, to więcej niż powrót trendu. To deklaracja. Kolor jest tu, jest głośny i nie zamierza pozwolić się uciszyć. Jean Paul Gaultier otworzył sezon spektakularnym pomarańczowym lookiem. Rzeźbiarski kombinezon w intensywnym odcieniu tej barwy, z konstruktywistycznym gorsetem i złotymi okularami to akt mocy. Pomarańcz Gaultiera nie był przypadkowy – to barwa energii, witalności i twórczej odwagi. Noszenie go to manifest: jestem tu, jestem widoczna i cieszę się z tego. Marka Loewe zaprezentowała jedną z najbardziej komentowanych kolekcji sezonu. Pasiaste looki w pełnej gamie barw – od głębokiej czerni przez soczystą żółć i kobalt po intensywną czerwień – połączone z miękkimi skórzanymi torbami i złotymi detalami biżuteryjnymi. McCollough i Hernandez balansują między sztuką a użytkowością, a w tej kolekcji kolory działają jak nuty w kompozycji muzycznej. Akris był w tym sezonie czystym eksperymentem barwy. Projektant Albert Kriemler zainspirował się abstrakcyjnym malarstwem Leona Polka Smitha, artysty, który dzielił płótno kontrastującymi kolorami ostrą linią i przełożył tę zasadę na tkaniny. Marka Lacoste pod kierownictwem Pelagii Kolotouros zamieniła paryski wybieg w szatnię tenisową. Paleta sezonu to kolory kortów: pomarańcz gliny, niebieski i zieleń trawy – barwy, które bez słowa opowiadają o dziedzictwie René Lacoste’a. Oversize’owe polo w transparentnym nylonie, spódnice ręczniki, płaszcze z nadrukiem „Tennis for Everyone” – kolor nie był tu dekoracją, był DNA kolekcji. Alessandro Michele dla Valentino zatytułował kolekcję Fireflies – Świetliki. Inspiracją był list Piera Paola Pasoliniego, opisujący radość ze świetlików widzianych podczas drugiej wojny światowej. Michele odpowiedział na tę metaforę kolorem: różem balonowym i mandarynkowym, fioletem i liliowym, chartreuse i kobaltem. Barwy nie były dobrane przypadkowo, każda z nich była małym źródłem światła w mroku. Pokaz odbył się przy stroboskopowych lampach, a efekt był hipnotyczny. Siostry Nicky i Simone Zimmermann zabrały nas do Lavender Bay, nadmorskiej dzielnicy Sydney, gdzie w latach 70. kwitła australijska bohema. Kolekcja Kindred Spirit to eksplozja psychodelicznych florali, tęczowych tie dye i barw, które zdają się poruszać razem z tkaniną. Dlaczego właśnie teraz? Żyjemy w epoce stresu informacyjnego. Newsy, media społecznościowe, niepokój klimatyczny, niestabilność geopolityczna. Na to nakłada się presja nieustannej produktywności i dostępności. W takim świecie kolor staje się formą oporu. Małego, codziennego, osobistego, ale autentycznego buntu. Nie musisz pisać manifestu – wystarczy założyć pomarańczowy kombinezon. Iris Apfel, ikona stylu, która dożyła 102 lat, rozumiała to lepiej niż ktokolwiek. Jej kolorowe, fantazyjne stylizacje, okulary w wielkich ramkach, biżuteria w wielkości XXL – to nie był strój. To było wyznanie wiary. „Kolor to radość”, powtarzała. I miała absolutną rację. Moda coraz częściej jest rozmową z samym sobą: co czuję, kim jestem, jak chcę się dziś zaprezentować. I kolor jest w tej rozmowie najpotężniejszym głosem. Sztuczna inteligencja powoli wkracza także w obszar analizy kolorów i trendów. Algorytmy potrafią dziś przewidywać dominujące barwy kolejnych sezonów, analizując miliony postów w mediach społecznościowych i wzorce kulturowe. To fascynujące narzędzie, ale – jak podkreślają projektanci, od Jeana Paula Gaultiera po Jonathana Andersona – nawet najdoskonalszy algorytm nie zastąpi tego, co się dzieje, kiedy zakładasz na siebie kolor, który sprawia, że czujesz się jak najlepsza wersja siebie. To jest właśnie istota dopamine dressing. Nie chodzi o to, co jest na czasie. Chodzi o to, co działa na ciebie. Pełny tekst autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.