Sędzia zwrócił się do Łukasza Żaka. Te słowa padły podczas uzasadnienia wyroku
Sprawa Łukasza Żaka od miesięcy budzi ogromne emocje i pozostaje jedną z najgłośniejszych spraw dotyczących bezpieczeństwa na polskich drogach. Podczas ogłoszenia wyroku sąd szczegółowo odniósł się nie tylko do okoliczności tragicznego wypadku, ale również do zachowania oskarżonego w trakcie całego procesu.
Wyrok kończący proces był szeroko komentowany nie tylko ze względu na jego wymiar, ale także z powodu obszernego ustnego uzasadnienia. Sędzia wielokrotnie odnosił się do przebiegu zdarzeń z września 2024 roku, zachowania Łukasza Żaka przed wypadkiem, po nim oraz podczas kolejnych rozpraw. W uzasadnieniu znalazły się również słowa skierowane bezpośrednio do oskarżonego, które stały się jednymi z najmocniej cytowanych fragmentów całego postępowania. Co wydarzyło się na Trasie Łazienkowskiej w 2024 roku? Sąd przypomniał przebieg tragedii Do tragicznego wypadku doszło wieczorem 15 września 2024 roku na Trasie Łazienkowskiej w Warszawie. Według ustaleń śledztwa Łukasz Żak prowadził Volkswagena Arteona z prędkością około 226 km/h w miejscu, gdzie obowiązywało ograniczenie do 80 km/h. Biegli ustalili również, że kierowca znajdował się pod wpływem alkoholu, a tuż przed zderzeniem korzystał z telefonu komórkowego. Samochód z ogromną siłą uderzył w Forda, którym podróżowała czteroosobowa rodzina. W wyniku obrażeń zginął 37-letni pasażer pojazdu, natomiast jego żona i dwoje dzieci odnieśli obrażenia i trafili do szpitala. Po zdarzeniu Łukasz Żak oddalił się z miejsca wypadku, a kilka dni później został zatrzymany na terenie Niemiec na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania. Odnosząc się do okoliczności tragedii, sędzia nie krył, że skala zagrożenia stworzona przez oskarżonego miała ogromne znaczenie dla wymiaru kary. W ustnym uzasadnieniu podkreślał, że jazda z tak wysoką prędkością w terenie miejskim oznaczała świadome narażenie życia innych uczestników ruchu drogowego. „Co trzeba mieć w głowie, żeby rozpędzić Arteona do prędkości 200 km/h – to jest mały czołg. Nikt by nie miał szans z tym Arteonem. Rozpędził pan do tej prędkości mały czołg i z premedytacją pan to zrobił. [...] Panie Żak, powiem tak: może na wyrok nie, ale na tę karę pracował pan sobie tutaj latami. To jest wypadkowa pana całej działalności” – powiedział. Sąd skazał Łukasza Żaka na 20 lat pozbawienia wolności, orzekł wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a także zobowiązał go do wypłaty świadczeń na rzecz pokrzywdzonych. Wyrok jest nieprawomocny i może zostać zaskarżony przez strony postępowania. Zachowanie Łukasza Żaka podczas procesu. Sędzia zwrócił uwagę na brak refleksji Podczas ustnego uzasadnienia wyroku sędzia Maciej Mitera poświęcił wiele uwagi zachowaniu oskarżonego w trakcie procesu. Jak zaznaczył, przez wiele miesięcy obserwował postawę Łukasza Żaka na sali rozpraw i nie dostrzegł oznak rzeczywistej refleksji nad skutkami tragedii. W ocenie sądu większe zainteresowanie wzbudzały sprawy niezwiązane z procesem niż relacje świadków czy materiał dowodowy dotyczący śmierci człowieka i cierpienia jego bliskich. Te obserwacje znalazły odzwierciedlenie w ustnym uzasadnieniu wyroku i były jednym z elementów oceny postawy oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. Sędzia zwrócił się bezpośrednio do Łukasza Żaka słowami, które szybko obiegły media: „Obserwowałem pana podczas tego procesu. Wszystko pana interesowało, koszulki Vuitton, Balenciagi, ale nie to, co pan zrobił. Zero refleksji. Uważam, że będzie to dla pana jakaś taka refleksja.” Wdowa po zmarłym zabrała głos. Tak odpowiedział Łukasz Żak podczas mowy końcowej Jednym z najbardziej poruszających momentów procesu było wystąpienie wdowy po mężczyźnie, który zginął w wypadku. Kobieta opowiadała o życiu po tragedii i o tym, jak śmierć męża wpłynęła na nią oraz ich dzieci. Mówiła o codzienności, która z dnia na dzień całkowicie się zmieniła, oraz o pustce, z którą rodzina musi mierzyć się każdego dnia. Podkreśliła również, że ma nadzieję, iż ta sprawa będzie przestrogą dla innych kierowców i uświadomi, do jak tragicznych konsekwencji może doprowadzić skrajnie nieodpowiedzialna jazda. Podczas mowy końcowej głos zabrał również Łukasz Żak. Zwracając się do rodziny zmarłego, przeprosił za doprowadzenie do tragicznego wypadku: „Chciałem przeprosić całą jej rodzinę za to, że doprowadziłem do tragicznego wypadku. Nigdy w życiu nie chciałem jej skrzywdzić. Jeszcze raz bardzo przepraszam za to. Są to szczere przeprosiny.” Choć przeprosiny padły przed ogłoszeniem wyroku, sąd oceniał sprawę na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, okoliczności samego zdarzenia oraz zachowania oskarżonego zarówno przed wypadkiem, jak i w trakcie procesu.
To ona zasiądzie obok Iwony Pavlović w jury "Tańca z Gwiazdami"? Niedawno pożegnała się z innym show
Ewa Kasprzyk niedawno pożegnała się z rolą jurorki programu „Taniec z Gwiazdami”, co natychmiast wywołało lawinę spekulacji. Internauci od tygodni zastanawiają się, kto zajmie jej miejsce przy jurorskim stole. Teraz jeden z serwisów ujawnił nazwisko osoby, która – według zakulisowych informacji – ma przejąć tę rolę. Choć produkcja wciąż nie wydała oficjalnego komunikatu, doniesienia już wywołały spore emocje.
Po informacji o odejściu Ewy Kasprzyk z jury tanecznego show Polsatu media i widzowie zaczęli typować nazwiska potencjalnych następców. W przestrzeni publicznej pojawiało się wiele znanych osób związanych z muzyką, aktorstwem czy tańcem, jednak żadna z tych kandydatur nie została oficjalnie potwierdzona. Teraz nowe światło na sprawę rzucił serwis Kozaczek, który opublikował informacje pochodzące – jak podkreśla – zza kulis programu. Kto zastąpi Ewę Kasprzyk w „Tańcu z Gwiazdami”? Po ogłoszeniu decyzji Ewy Kasprzyk media społecznościowe i portale plotkarskie zapełniły się nazwiskami potencjalnych następczyń. Wśród kandydatek wymieniano aktorki, wokalistki i osobowości telewizyjne, a fani programu próbowali odgadnąć, na kogo tym razem postawi Polsat. Produkcja konsekwentnie milczała, nie komentując pojawiających się spekulacji. ZOBACZ TEŻ: Gwiazdor „M jak miłość” powalczy o Kryształową Kulę. Mało kto wie, że pochodzi z artystycznej rodziny. Jego siostra też robi karierę przed kamerą Sytuacja zmieniła się za sprawą serwisu Kozaczek, który opublikował informacje określane jako pewne i pochodzące bezpośrednio zza kulis programu. Według portalu to właśnie Julia Wieniawa ma zasiąść za jurorskim stołem w nowym sezonie tanecznego show. Jak czytamy na łamach serwisu: "To już jest oficjalne! Julia Wieniawa będzie nową jurorką „Tańca z Gwiazdami”. Aktorka dostała niełatwe ultimatum: albo taneczne show Polsatu, albo „Mam talent!”. Nie wahała się nawet przez chwilę. Sama ma ogromny sentyment do tego programu. Sama zajęła drugie miejsce w 11. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Jest po szkole musicalowej, więc wie, jak ważna jest umiejętność łączenia ekspresji z tańcem na scenie." Na razie są to jednak nieoficjalne informacje. Polsat nie potwierdził jeszcze, kto ostatecznie zajmie miejsce Ewy Kasprzyk w jury kolejnej edycji programu. Julia Wieniawa pożegnała się z „Mam Talent”. Jej słowa dziś nabierają nowego znaczenia Doniesienia o możliwym przejściu Julii Wieniawy do „Tańca z Gwiazdami” pojawiły się zaledwie chwilę po tym, jak aktorka oficjalnie zakończyła swoją przygodę z programem „Mam Talent!”. Gwiazda przez kilka sezonów zasiadała w jury talent show TVN, zdobywając sympatię widzów swoim spokojem, empatią i szczerymi komentarzami. Informację o odejściu przekazała osobiście za pośrednictwem mediów społecznościowych. Opublikowała krótkie, ale bardzo emocjonalne oświadczenie, w którym podsumowała ten etap swojej zawodowej drogi. Napisała: "W życiu wszystko ma swój czas. Każdy rozdział kiedyś się kończy, żeby mógł zacząć się kolejny. Odchodzę z wdzięcznością, pięknymi wspomnieniami i ogromną ciekawością tego, co przede mną. Dziękuję za tę przygodę. Do zobaczenia." SPRAWDŹ TEŻ: "Ja jestem polska dziewczynka". Gwiazda "Mamma Mia!" z dumą mówi o swoich korzeniach. Nieliczni znali jej historię
Od pielęgniarki usłyszał, że nie ma dla niego ratunku. Był pewien, że to koniec
Phil Collins po latach wrócił do dramatycznych wspomnień związanych z uzależnieniem od alkoholu. W wywiadzie ujawnił, że był bardzo bliski śmierci, a opuszczając ośrodek odwykowy usłyszał od pielęgniarki słowa, których do dziś nie zapomniał.
Phil Collins wrócił wspomnieniami do jednego z najtrudniejszych momentów swojego życia. W rozmowie z brytyjskim magazynem „MOJO” opowiedział o uzależnieniu od alkoholu, pobycie w ośrodku Crossroads Centre na Antigui oraz słowach pielęgniarki, która ostrzegła go, że kolejny alkohol może zakończyć się śmiercią. Muzyk przyznał, że był bardzo bliski śmierci, ale ostatecznie udało mu się wyjść z nałogu. Phil Collins szczerze o uzależnieniu od alkoholu Phil Collins po latach ponownie opowiedział o okresie, który określa jako jeden z najtrudniejszych w swoim życiu. W najnowszym wywiadzie dla brytyjskiego magazynu „MOJO” legendarny muzyk wrócił do wspomnień związanych z uzależnieniem od alkoholu oraz próbami wyjścia z nałogu. Artysta przyznał, że doświadczenie to było niezwykle trudne i pozostawiło trwały ślad w jego życiu. Jak podkreślił, miał ogromne szczęście, że udało mu się pokonać uzależnienie. – To było doświadczenie, przez które musiałem przejść. Miałem ogromne szczęście, że udało mi się z tego wyjść. Naprawdę byłem bardzo bliski śmierci – powiedział Phil Collins. Słowa muzyka pokazują, jak poważne konsekwencje miało uzależnienie od alkoholu i jak niewiele dzieliło go od tragedii. Eric Clapton namówił muzyka na terapię W rozmowie z Markiem Blakiem z magazynu „MOJO” Phil Collins ujawnił również, że w latach 2010. wsparcie otrzymał od swojego wieloletniego przyjaciela Erica Claptona. To właśnie Clapton przekonał go do podjęcia leczenia w prowadzonym przez siebie ośrodku odwykowym Crossroads Centre na Antigui. Collins planował spędzić tam sześć tygodni, jednak pobyt zakończył wcześniej. Jak wyjaśnił, opuścił placówkę już po miesiącu z powodu zaplanowanej trasy koncertowej. Choć terapia nie przyniosła wówczas oczekiwanych rezultatów, pobyt w ośrodku pozostał jednym z ważniejszych momentów w jego walce z uzależnieniem. „Jeśli się napijesz, umrzesz”. Przejmujące słowa pielęgniarki Jednym z najbardziej poruszających wspomnień, do których wrócił Phil Collins, była chwila opuszczania ośrodka Crossroads Centre. Muzyk opowiedział, że pielęgniarka odwożąca go na lotnisko wręczyła mu kartkę z prośbą, aby przeczytał ją dopiero podczas lotu. Kiedy zastosował się do tej prośby, zobaczył krótkie, ale niezwykle mocne ostrzeżenie. „Jeśli się napijesz, umrzesz”. Collins przyznał, że mimo tych słów po opuszczeniu ośrodka wypił kieliszek wina. To właśnie tę historię artysta przywołał jako jeden z najbardziej pamiętnych momentów swojej walki z nałogiem. Rozwód w 2006 r. i samotność opisane w autobiografii Temat uzależnienia Phil Collins poruszał już wcześniej w autobiografii „Not Dead Yet”, wydanej w 2016 r. Jak opisywał w książce, problemy z alkoholem nasiliły się po rozpadzie jego trzeciego małżeństwa i rozwodzie w 2006 r. Muzyk wspominał, że próbował radzić sobie z poczuciem samotności oraz emocjonalną pustką. Opisywał również wieczory spędzane samotnie w łóżku, kiedy patrzył na szare niebo za oknem swojego domu w Szwajcarii. Jak napisał, w tamtym czasie jego towarzyszami były whisky Johnnie Walker oraz wódka Grey Goose. W autobiografii otwarcie przedstawił okoliczności, które doprowadziły go do uzależnienia, nie ukrywając trudnych emocji towarzyszących tamtemu okresowi. CZYTAJ TEŻ: Zniknął ze sceny z powodu choroby. Teraz ujawnił, jak się czuje. "Piłem za dużo, więc mam problemy" Phil Collins przyznaje: „Byłem bardzo bliski śmierci” Najnowszy wywiad dla magazynu „MOJO” ponownie przypomniał historię walki Phila Collinsa z uzależnieniem od alkoholu. Muzyk opowiedział zarówno o pomocy otrzymanej od Erica Claptona, jak i o pobycie w Crossroads Centre na Antigui. Wrócił także do ostrzeżenia, które usłyszał od pielęgniarki przed opuszczeniem ośrodka oraz do własnego wyznania, że mimo wszystko wypił później kieliszek wina. Najważniejszym przesłaniem jego wypowiedzi pozostaje jednak przyznanie, że był bardzo bliski śmierci z powodu nałogu. Jednocześnie podkreślił, że udało mu się wyjść z uzależnienia i dziś może mówić o tych wydarzeniach z perspektywy człowieka, który przeszedł przez wyjątkowo trudny etap swojego życia. Źródło: Plejada
"Ja jestem polska dziewczynka". Gwiazda "Mamma Mia!" z dumą mówi o swoich korzeniach. Nieliczni znali jej historię
Hollywood dało jej sławę, ale to Polska dała jej korzenie. Christine Baranski od lat z dumą opowiada o rodzinnych tradycjach, dzieciństwie w polsko-amerykańskim domu i ojcu, który zaszczepił w niej miłość do teatru. Choć żałuje, że nie mówi płynnie po polsku, podkreśla, że więź z krajem przodków pozostaje ważną częścią jej tożsamości.
Za ekranowym blaskiem, prestiżowymi rolami i światową rozpoznawalnością kryje się opowieść niezwykle osobista. Christine Baranski wielokrotnie podkreślała, że polskie korzenie są ważną częścią jej tożsamości. W domu rodzinnym pielęgnowano tradycje, wspominano ojczyznę przodków i przekazywano wartości, które – jak wynika z wypowiedzi aktorki – pozostały z nią na całe życie. Christine Baranski polskie korzenie. Rodzinna historia zapisana w pamięci Christine Baranski od lat zachwyca publiczność wybitnymi kreacjami aktorskimi, ale za imponującą karierą w Hollywood kryje się również historia głęboko zakorzeniona w rodzinnej pamięci. Urodziła się w 1952 roku w Buffalo w stanie Nowy Jork. Jest córką Virginii Mazurowskiej i Luciena Baranskiego, a jej rodzina należy do trzeciego pokolenia polskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych. Dzieciństwo spędziła w Cheektowadze – dzielnicy zamieszkanej głównie przez społeczność polskiego pochodzenia, gdzie język, tradycje i kultura przodków pozostawały ważnym elementem codziennego życia. Jej ojciec pracował w polskojęzycznej gazecie, a rodzinny dom był miejscem, w którym pielęgnowano więź z Polską. Christine uczęszczała do żeńskiej szkoły katolickiej, a następnie rozpoczęła studia aktorskie w prestiżowej nowojorskiej uczelni Juilliard, uznawanej za jedną z najważniejszych szkół artystycznych w Stanach Zjednoczonych. Czytaj też: Miliony pokochały ją jako „Doktor Quinn”. Mało kto wie, że ma polskie korzenie. Odsłaniamy jej rodzinne sekrety Karierę rozpoczęła na deskach teatru, gdzie rozwijała warsztat, zanim zwróciła na siebie uwagę szerokiej publiczności. Przełomem okazała się rola w sitcomie „Cybill”, za którą została uhonorowana nagrodą Emmy. Od tego momentu jej nazwisko na stałe wpisało się w grono najbardziej cenionych amerykańskich aktorek. W kolejnych latach stworzyła szereg ról, które przyniosły jej międzynarodową rozpoznawalność. Widzowie pokochali ją jako Diane Lockhart w serialu „Sprawa idealna”, dr Beverly Hofstadter w „Teorii wielkiego podrywu” oraz Tanyę Chesham-Leigh w musicalu „Mamma Mia!”. Aktorka nigdy nie ukrywała, że polskie pochodzenie jest ważnym elementem jej tożsamości. Polskie tradycje nie były jedynie odświętnym symbolem ani sentymentalnym wspomnieniem. Były ważnym elementem rodzinnego życia. W domu Christine Baranski obchodzono Wigilię, przygotowywano święconkę i z szacunkiem pielęgnowano zwyczaje wyniesione z Polski. „Ja jestem polska dziewczynka. Dorastałam w polsko-amerykańskiej społeczności. Mój ojciec był dziennikarzem w polskiej gazecie. Nazywała się "Dziennik". Obchodziliśmy Wigilię, była święconka. Znam wszystkie polskie tradycje. […] Straciłam ojca. Był wspaniałym człowiekiem, pracowitym. Straciliśmy go nagle, a moja mama przez wszystkie te lata była matką pracującą, wychowującą dwoje dzieci”, opowiadała [cytat za dzieńdobrytvn.pl]. Christine Baranski żałuje jednej rzeczy Choć polskie tradycje były obecne w jej domu od najmłodszych lat, Christine Baranski przyznaje, że nie nauczyła się biegle języka polskiego. Aktorka zna jedynie część polskich zwrotów i otwarcie mówi, że tego żałuje. „Znam trochę zwrotów, rozumiem słowa, ale nie potrafię płynnie posługiwać się polskim. Żałuję, bo dorastałam w polsko-amerykańskim domu, w którym tradycja była niezwykle ważna. Moja babcia mówiła wyłącznie po polsku, moi rodzice również między sobą posługiwali się tym językiem…”, relacjonowała w rozmowie z Dawidem Muszyńskim dla Pani. Jak sama wyjaśnia, zadecydowali o tym rodzice, gdy była jeszcze mała. W tym samym wywiadzie aktorka opowiedziała, że jej starszy brat z najbliższymi rozmawiał wyłącznie po polsku. Gdy rozpoczął naukę w szkole, okazało się jednak, że ma trudności z płynnym posługiwaniem się językiem angielskim, co utrudniało mu codzienne funkcjonowanie podczas zajęć. Christine Baranski, młodsza od brata o dwa lata, znalazła się już w zupełnie innej sytuacji. Rodzice, wyciągając wnioski z wcześniejszych doświadczeń, postanowili zmienić sposób wychowania językowego. Od tego momentu zwracali się do niej wyłącznie po angielsku, chcąc ułatwić córce start w amerykańskiej szkole i oszczędzić jej podobnych trudności. Sprawdź też: Ma polskie korzenie i długo o tym nie mówił. David Duchovny wrócił wspomnieniami do babci z Warszawy Dziś aktorka patrzy na tę decyzję z pewnym żalem. Przyznaje, że z perspektywy czasu uważa ją za błąd. Jak podkreśla, miała przecież wokół siebie wszystko, co sprzyjało nauce języka przodków. W rodzinnym domu nie brakowało polskiej muzyki, na półkach stały książki w języku polskim, a atmosfera codzienności była silnie związana z polską kulturą. Mimo to nie opanowała języka w takim stopniu, w jakim – jak sama przyznaje – chciałaby dziś mówić. Dom, w którym dorastała Christine Baranski, rządził się jasno określonymi zasadami. Jak sama wspomina, panowała w nim atmosfera przywiązania do tradycji, rodzinnych rytuałów i dobrych manier. W jednym z wywiadów aktorka porównała go nawet do świata przedstawionego w serialu „Pozłacany wiek”, w którym występowała. Nie chodziło jednak o przepych, lecz o codzienną etykietę i szacunek wobec rodzinnych zwyczajów. „Bardzo tradycyjny. Trochę przypominał serial „Pozłacany wiek”, w którym obecnie gram. Przestrzegano w nim pewnej – nazwijmy to – etykiety. Na przykład po każdym obiedzie musieliśmy z bratem, wstając od stołu, podziękować całej rodzinie za wspólny posiłek. I robiliśmy to po polsku. Akurat to sformułowanie bardzo dobrze opanowałam. (śmiech)”, mówiła we wspomnianym wywiadzie dla Pani. Christine Baranski aktorstwo ma w genach Christine Baranski nie ma wątpliwości, że jej zamiłowanie do sceny nie pojawiło się przypadkiem. Jak opowiada, rodzinna historia od początku była silnie związana z teatrem. Jej dziadkowie, jeszcze przed emigracją do Stanów Zjednoczonych, występowali na scenie polskiego teatru. To właśnie dlatego aktorka z uśmiechem mówi, że miłość do aktorstwa ma wręcz „zapisaną w DNA”. Pierwsze teatralne fascynacje pojawiły się bardzo wcześnie. Podczas wizyt u dziadków zamieniała strych w swoją własną scenę, gdzie z dziecięcą wyobraźnią odgrywała kolejne role z musicalu „Południowy Pacyfik”. Była to zabawa, która – jak wspomina – dawała jej ogromną radość i pozwalała rozwijać wyobraźnię jeszcze na długo przed rozpoczęciem profesjonalnej edukacji artystycznej. Jednym z najważniejszych wspomnień z dzieciństwa pozostaje jednak chwila, gdy ojciec zabrał ją po raz pierwszy do teatru. Christine Baranski miała wtedy siedem lat. Nie był to przypadkowy spektakl – na scenie występował Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. To wydarzenie zapadło jej w pamięć nie tylko ze względu na sam występ, ale przede wszystkim z powodu reakcji ojca. Czytaj też: Szczerze wyznanie Pauliny Smaszcz: doświadczyła przemocy w związku; podnosiła się z dna. Tylko w VIVA! Bez Tabu mówi, jak odzyskała siebie Gdy opadła kurtyna, Lucjan Barański nie krył wzruszenia. Ze łzami w oczach nagradzał artystów gromkimi brawami, głośno wykrzykując: „Brawo!”. Jak przyznaje aktorka, właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła, jak wielkie emocje potrafi wywołać teatr. Jest przekonana, że to właśnie ten wieczór rozbudził w niej miłość do sceny. Wspomnienie ma dla niej jeszcze bardziej osobisty wymiar, ponieważ jej ojciec zmarł rok później i to właśnie ta chwila pozostała jednym z najcenniejszych obrazów, jakie zachowała w pamięci. „Gdy tylko opadła kurtyna, usłyszałam, jak tata ze łzami w oczach klaszcze i krzyczy na cały głos: „Brawo!”. Wydaje mi się, że to właśnie wtedy, widząc te emocje, zakochałam się w teatrze. Jest to też moje ulubione wspomnienie związane z tatą, który zmarł rok później”, mówiła w rozmowie z Pani. Lata później przyszło kolejne przełomowe wydarzenie. Christine Baranski została przyjęta do prestiżowej uczelni muzycznej Juilliard. Pierwszą osobą, z którą podzieliła się tą wiadomością, była jej mama. Obie postanowiły uczcić ten wyjątkowy moment w hotelowym barze. Zamówiły drinki Manhattan z wisienką i – jak z humorem wspomina aktorka – każda wypiła ich chyba po dwa. Do dziś wspomina ten wieczór z uśmiechem, podkreślając, że był to jedyny raz w życiu, kiedy razem z mamą pozwoliły sobie na tak beztroskie świętowanie. Kraków, który okazał się spełnieniem marzeń Jakiś czas temu Christine Baranski odwiedziła Kraków. Jak relacjonowała, podróż miała dla niej wyjątkowo osobisty wymiar. „Uważam, że poznawanie korzeni i odwiedzanie krajów, z których pochodzą nasi przodkowie, pozwala lepiej zrozumieć własną historię, nawiązać kontakt z przeszłością. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale w Krakowie czułam się jak w domu. Oczarowały mnie brukowane uliczki i stare kamienice. A jedzenie? Wyborne! Smakowało jak to, które robiły moja mama i babcia – tylko było jeszcze lepsze. Jestem pewna, że wrócę”, mówiła Dawidowi Muszyńskiemu w Pani.
Ta europejska stolica nie leży nad morzem, a ma piękne plaże jak w znanych kurortach. Z Polski to tylko kilka godzin jazdy autem
Siedem plaż na Litwie zostało wyróżnionych prestiżową Błękitną Flagą. Wśród nagrodzonych znalazły się kąpieliska w Neryndze, Połądze oraz trzy plaże w Wilnie. Certyfikat potwierdza wysoką jakość wody, bezpieczeństwo i spełnienie międzynarodowych standardów środowiskowych.
Siedem plaż na Litwie otrzymało prestiżowy status Błękitnej Flagi. Wyróżnienie potwierdza wysoką jakość wody, bezpieczeństwo oraz spełnienie międzynarodowych standardów środowiskowych. W gronie nagrodzonych znalazły się plaże nad Bałtykiem oraz trzy kąpieliska w Wilnie. Certyfikat będzie obowiązywał podczas tegorocznego i przyszłorocznego sezonu letniego. Które plaże na Litwie otrzymały Błękitną Flagę? Błękitna Flaga Litwa to jedno z najważniejszych międzynarodowych wyróżnień przyznawanych plażom spełniającym rygorystyczne kryteria jakości i bezpieczeństwa. Jak poinformowało Lietuvos savivaldybių asociacija, w tym roku status otrzymało siedem litewskich plaż. Prawo do wywieszenia Błękitnej Flagi podczas tegorocznego i przyszłorocznego sezonu letniego uzyskały: centralna plaża w Nidzie, centralna plaża w Juodkrantė, plaża w Preili w samorządzie Neryngi, plaża przy Parku Biruty w Połądze, plaża nad jeziorem Balžys w Wilnie, plaża w Żyrmunach w Wilnie, pierwsza strefa plażowa w Wołokumpiach w Wilnie. To właśnie te miejsca spełniły wymagania programu i uzyskały możliwość korzystania z prestiżowego oznaczenia przez dwa sezony letnie. Co oznacza certyfikat Błękitnej Flagi? Status Błękitnej Flagi jest przyznawany przez międzynarodową komisję programu Błękitnej Flagi działającą przy Fundacji Edukacji Ekologicznej z siedzibą w Kopenhadze. Jak podkreśla Litewskie Stowarzyszenie Samorządów, uzyskanie certyfikatu wymaga spełnienia rygorystycznych międzynarodowych standardów. Oceniane są przede wszystkim: jakość wody, edukacja ekologiczna, bezpieczeństwo, dostępność usług dla odwiedzających. Każdego roku rekomendacje dla międzynarodowej komisji przygotowują krajowi koordynatorzy programu. Na Litwie w skład rady wchodzą przedstawiciele organizacji ekologicznych, samorządów, ministerstw, służb ochrony przyrody, instytucji zdrowia publicznego oraz ratowników wodnych. Proces oceny obejmuje więc udział ekspertów reprezentujących różne instytucje odpowiedzialne za ochronę środowiska, bezpieczeństwo i zdrowie publiczne. Plaże w Wilnie i Neryndze pozostaną pod stałą kontrolą Przyznanie Błękitnej Flagi nie oznacza zakończenia procesu oceny. Litewskie władze podkreślają, że wszystkie wyróżnione plaże będą regularnie kontrolowane także w okresie obowiązywania certyfikatu. Inspekcje mogą przeprowadzać zarówno litewscy eksperci, jak i międzynarodowi kontrolerzy. Ich zadaniem jest sprawdzenie, czy plaże nadal spełniają wymagane standardy. Zgodnie z przekazanym komunikatem, jeśli plaża przestanie spełniać obowiązujące kryteria, Błękitna Flaga może zostać czasowo opuszczona lub odebrana na cały sezon. Oznacza to, że utrzymanie prestiżowego statusu wymaga stałego przestrzegania wszystkich wymogów programu. Program Błękitnej Flagi obejmuje ponad 4 tys. plaż w 50 krajach Program Błękitnej Flagi ma międzynarodowy charakter. Obecnie wyróżnienie powiewa na ponad 4 tys. plaż w 50 krajach świata. Litwa uczestniczy w programie od 2001 roku. Każdego roku krajowi koordynatorzy przygotowują rekomendacje dla międzynarodowej komisji, która podejmuje ostateczną decyzję o przyznaniu certyfikatów. Przyznanie statusu siedmiu litewskim plażom oznacza, że miejsca te spełniły wymagania dotyczące jakości wody, bezpieczeństwa, edukacji ekologicznej oraz standardów środowiskowych określonych przez program Błękitnej Flagi. Dzięki tegorocznej decyzji międzynarodowej komisji z prestiżowego wyróżnienia będą mogły korzystać plaże w Nidzie, Juodkrantė, Preili, Połądze oraz trzy kąpieliska zlokalizowane w Wilnie – nad jeziorem Balžys, w Żyrmunach i w pierwszej strefie plażowej w Wołokumpiach. Źródło: lrt
To będą dwa niezapomniane wieczory na stadionach. Andrea Bocelli wystąpi w sierpniu na koncertach w Gdańsku i Warszawie!
Andrea Bocelli ponownie wystąpi na polskich scenach. Publiczność będzie miała okazję zobaczyć go na żywo już niedługo: 14 sierpnia na Polsat Plus Arena Gdańsk i 16 sierpnia na PGE Narodowym w Warszawie. Te koncerty to wyjątkowy moment w karierze włoskiego artysty, ponieważ oba występy są częścią jego światowej trasy koncertowej z okazji 30. rocznicy wydania kultowego albumu „Romanza”.
Andrea Bocelli to międzynarodowy fenomen, uwielbiany przez publiczność na całym świecie. Maestro sprzedał blisko 90 milionów płyt i osiągnął ponad 20 miliardów odtworzeń. Oprócz wyprzedanych koncertów na największych arenach i bijących rekordy transmisji internetowych na żywo, Bocelli prezentował swój talent na wielu ważnych wydarzeniach, takich jak Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej i Global Citizen. Zdobył Złoty Glob, siedem nagród Classical BRITs i siedem nagród World Music Awards, a także gwiazdę w Hollywoodzkiej Alei Sław. W ciągu swojej ponad 30-letniej kariery Bocelli stworzył niezapomniane duety z międzynarodowymi gwiazdami, takimi jak Celine Dion, Jennifer Lopez, Ed Sheeran, Dua Lipa, Sarah Brightman i Eros Ramazzotti. Polska publiczność go kocha, a on uwielbia tu wracać Głos Bocellego jednoczy słuchaczy w każdym wieku i o różnych gustach muzycznych. Łączy piękno śpiewu operowego z emocjonalną głębią muzyki popularnej. Jego występy przesiąknięte są romantyzmem i klasycznym kunsztem, przez co urzekają miliony fanów. Album „Romanza” stał się międzynarodowym fenomenem po premierze w 1997 roku. Do dzisiaj sprzedał się w ponad 20 milionach egzemplarzy na całym świecie. Jest to zarówno najlepiej sprzedający się album włoskojęzyczny, jak i najlepiej sprzedający się album wszech czasów, w językach innych niż angielski. Zawiera ponadczasowy hit „Con Te Partirò” („Time To Say Goodbye”). Utwory z „Romanzy”, a także największe przeboje z bogatej kariery tenora, publiczność usłyszy także podczas kolejnych polskich koncertów mistrza. Kolejnych, bo gościł u nas wielokrotnie. W tym roku zachwycił swoim śpiewem w Poznaniu i we Wrocławiu. View oEmbed on the source website Koncert na Enea Stadionie Poznań 6 czerwca 2025 Po tegorocznych występach na Enea Stadionie Poznań i Tarczyńskim Arenie Wrocław, Bocelli powraca na scenę stadionową. Polsat Plus Arena w Gdańsku będzie go gościć po raz pierwszy – to historyczny wieczór dla włoskiego mistrza bel canto. Koncert na PGE Narodowym w Warszawie zapowiada kolejne wielkie muzyczne święto, po dwóch poprzednich wyprzedanych koncertach w tym kultowym miejscu. "W drugiej połowie lata czekają nas dwa wieczory, które bez wątpienia należeć będą do najważniejszych wydarzeń muzycznych tego roku, oferując niepowtarzalną okazję do doświadczenia magii głosu Andrei Bocellego na żywo. To niezapomniane chwile, pełne wzruszeń, łez i zachwytu. Każdy słuchacz odkrywa w tej muzyce coś głęboko osobistego, co pozostaje z nim na zawsze. Serdecznie zapraszam wszystkich na koncerty w Gdańsku i Warszawie – mówi Janusz Stefański z Prestige MJM. Daty koncertów: 14 sierpnia 2026 r. – Polsat Plus Arena w Gdańsku oraz 16 sierpnia 2026 r. – PGE Narodowy, Warszawa. Bilety dostępne na www.biletserwis.pl.
Tak Marta Nieradkiewicz wychowuje córkę. Jedno zdanie powtarza Jaśminie nawet w najgorszy dzień. Jej słowa poruszają do głębi
Macierzyństwo zmieniło jej życie bardziej, niż mogła się spodziewać. Marta Nieradkiewicz szczerze opowiada o wychowaniu córki Jaśminy, sile rodzinnych wartości i relacji, która zbudowana jest przede wszystkim na zaufaniu, szczerości i bezwarunkowej miłości.
Macierzyństwo Marty Nieradkiewicz nie przypomina opowieści o perfekcyjnej codzienności. Jest w nim miejsce na lęk, czułość, szczerość i nieustanne uczenie się siebie nawzajem. W wywiadzie dla magazynu PANI aktorka opowiada o córce Jaśminie z niezwykłą delikatnością, pokazując, że wychowanie dziecka zaczyna się od odwagi mówienia prawdy, budowania poczucia bezpieczeństwa i przekonania, że największą wartością człowieka jest to, kim jest, a nie to, co osiąga. Marta Nieradkiewicz i córka Jaśmina: relacja budowana na zaufaniu Marta Nieradkiewicz bardzo rzadko wpuszcza opinię publiczną do swojego życia rodzinnego. Tym większą uwagę przyciągają fragmenty wywiadu, w których opowiada o córce Jaśminie. Pociecha jest owocem jej relacji z Dawidem Ogrodnikiem. Choć relacja pary zakończyła się, dziś wspólnie dbają o dobro dziecka. „Przyznam, że to pójdę tym starym sloganem: dziecko zmienia wszystko i tak jest też w moim przypadku. Moja córka zmieniła mi priorytety. Nauczyłam się takiej miłości, której nie znałam do tej pory. Uczę się jej, bo jest to zupełnie inny rodzaj miłości, niż taka miłość relacyjna, powiedzmy, między kobietą a mężczyzną. Co innego jest też miłość matki, a co innego jest miłość dziecka[…] Pokazała mi inną stronę wielu spraw, nawet wyjazdów wakacyjnych, tego, jak się chodzi do parku, też to ma teraz zupełnie inny wymiar dla mnie”, mówiła w rozmowie z TVN.pl. Aktorka nie ukrywa, że choć córka ma obecnego i zaangażowanego tatę, to wiele wychowawczych wyzwań spoczywa właśnie na niej. I właśnie wtedy, gdy zostają tylko we dwie, cała odpowiedzialność za codzienny rytm dnia trafia na jej barki. „Bardzo kocha Jaśminę, Jaśmina kocha jego”, dodawała w programie Monika Olejnik. Otwarcie w TVN24+. Czytaj też: Marta Nieradkiewicz porusza wyznaniem, choroba całkowicie zmieniła jej życie. Po diagnozie zrozumiała jedną rzecz: "Wielu lęków już się wyzbyłam" W najnowszym wywiadzie dla PANI, Marta Nieradkiewicz nie ukrywa, że wejście w rolę mamy okazało się znacznie bardziej wymagające, niż kiedykolwiek sobie wyobrażała. Opowiedziała o doświadczeniu, które na zawsze zmieniło jej sposób patrzenia na życie. To właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła tę stronę macierzyństwa, o której mówi się znacznie rzadziej – pełną zmęczenia, nieustannej gotowości i emocji, których wcześniej nie znała. Jednocześnie obok wyczerpania pojawiało się coś jeszcze. Zachwyt nad nowym życiem i rodząca się więź z córką mieszały się z poczuciem ogromnej odpowiedzialności. Każdy dzień przynosił nowe uczucia, dla których wcześniej nie miała punktu odniesienia. Największą zmianą okazała się jednak świadomość, że nic już nie będzie takie jak wcześniej. „Były dni, że o siedemnastej byłam ciągle w piżamie, bo nie miałam przestrzeni na to, żeby znaleźć choć chwilę dla siebie. Nie wiedziałam, że macierzyństwo ma i taką twarz. Z drugiej strony patrzyłam na nowego człowieka, pojawiały się nowe, nieznane do tej pory uczucia, które mieszały się ze zmęczeniem. I zrozumiałam, że nie ma już powrotu do tamtej Marty. Tamto życie po prostu się skończyło. Dzisiaj wspominam tę scenę z czułością, ale wtedy po raz pierwszy naprawdę poczułam ciężar odpowiedzialności za drugiego człowieka”, mówiła Beacie Biały. Sama wychowywała się wśród kobiet. Wokół niej zawsze były ciotki, kuzynki, babcia. Marta Nieradkiewicz z ogromnym sentymentem wraca do dzieciństwa, które – jak sama przyznaje – upłynęło w otoczeniu silnych kobiet. To właśnie one stworzyły przestrzeń, która do dziś pozostaje dla niej punktem odniesienia. Aktorka opowiada o świecie, w którym więzi nie były pustym sloganem, ale codziennością. O świecie, gdzie kobiety wspierały się naturalnie, bez rywalizacji, a dom był miejscem, do którego zawsze można było wrócić po siłę. Tak Marta Nieradkiewicz wychowuje córkę, Jaśminę. Łączy je wyjątkowa więź Marta Nieradkiewicz dorastała w przekonaniu, że kobieta może być jednocześnie silna, niezależna i bliska innym. Nie musiała wybierać między samodzielnością a czułością, między odwagą a wrażliwością. W jej rodzinnym domu jedno nie wykluczało drugiego. Jak wspomina, od najmłodszych lat słyszała, że jest zdolna, piękna i wyjątkowa. Te słowa nie miały jednak budować poczucia wyższości, ale dawać odwagę do mierzenia się z życiem. Były rodzajem emocjonalnego zaplecza, z którego można było czerpać siłę także wtedy, gdy pojawiały się pierwsze porażki i rozczarowania. To doświadczenie stało się dla aktorki punktem odniesienia również wtedy, gdy sama została mamą. Dziś podobny fundament chce budować dla swojej córki Jaśminy. „Z domu wyszłam z poczuciem, że jestem ważna. Że mam wartość i że mogę sobie poradzić. Byłam wychowywana w przekonaniu, że jestem zdolna, piękna i wyjątkowa. A to daje człowiekowi odwagę, kiedy przychodzą pierwsze porażki. Bardzo podobnie wychowuję swoją córkę. Często mówię jej: „Właśnie o takiej córce marzyłam”. Nawet kiedy ma gorszy dzień albo coś jej nie wychodzi. „Naprawdę o takiej?” – pyta wtedy z niedowierzaniem. A ja odpowiadam: „Tak. Dokładnie o takiej”. Bo myślę, że dziecko powinno wiedzieć, że jest kochane nie za osiągnięcia, ale za to, kim jest”, mówi na łamach PANI Beacie Biały. Szczerość od pierwszego dnia. Tak Marta Nieradkiewicz rozmawiała z córką o chorobie Dla Marty Nieradkiewicz jedną z najtrudniejszych prób nie było samo leczenie onkologiczne (aktorka otwarcie opowiada o chorobie), ale odpowiedź na pytanie, jak przeprowadzić przez ten czas własne dziecko. Zamiast szukać wygodnych półprawd czy budować wokół choroby mur milczenia, postawiła na szczerość. Nie dosłowną, która mogłaby przestraszyć kilkuletnią dziewczynkę, ale mądrą, uważną i dostosowaną do jej wieku. Aktorka od początku wiedziała, że nie chce udawać, iż nic się nie dzieje. Jak podkreśla, dzieci niezwykle intuicyjnie odbierają emocje dorosłych. Dostrzegają zmiany, wychwytują napięcie i szybko orientują się, że codzienność przestała wyglądać tak jak wcześniej. Dlatego każdy kolejny etap leczenia tłumaczyła córce spokojnie, prostym językiem, konsultując sposób rozmowy z psychologiem. Chciała, by Jaśmina wiedziała, co się dzieje, ale jednocześnie czuła się bezpiecznie. „Od początku wiedziałam, że nie chcę niczego ukrywać. Dzieci i tak wszystko czują. Widzą. Słyszą. Wyłapują najmniejsze zmiany. Nie używałam jednak słów, które mogłyby ją przestraszyć. Były to sformułowania przystosowane do jej wieku, konsultowane z psychologiem. Potem opowiadałam o kolejnych etapach leczenia. Wiedziała, co się dzieje. Była przygotowana. Na to, że zobaczy mamę bez włosów również. Bo potem włosy zaczęły wypadać”, opowiadała aktorka na łamach PANI. Czytaj też: Ariana Grande niczym Mandaryna, wróciła do byłego partnera. Para rozstała się ponad dekadę temu Leczenie odcisnęło piętno nie tylko na jej ciele, ale również na codziennym życiu rodziny. Po kolejnych cyklach chemioterapii organizm słabł. Każdy dzień wymagał coraz większego wysiłku. Bolało całe ciało. Jednak – jak przyznaje – największy ciężar nie miał charakteru fizycznego. Najbardziej doskwierały jej wyrzuty sumienia wobec Jaśminy. Nagle z codzienności zniknęły wszystkie małe rytuały, które wcześniej były dla nich czymś oczywistym. Wspólne przejażdżki rowerowe, pieczenie, wyjścia do kina czy zwykłe chwile spędzane razem musiały ustąpić miejsca leczeniu. Jej córka okazała się wtedy niezwykle uważnym obserwatorem. Dziewczynka szybko zaczęła dostrzegać, kiedy mama potrzebowała wsparcia. Jak wspomina aktorka, wystarczył jeden kaszel, by Jaśmina natychmiast pojawiła się obok. „Budziłam się rano i sił było coraz mniej. Wchodziłam po schodach i brakowało tchu. Leżałam na kanapie kolejny dzień. I wtedy pojawiał się ciężar. Nie tylko fizyczny. Także psychiczny. Miałam wyrzuty sumienia wobec Jaśminy. Nie jeździłyśmy na rowerze. Nie piekłyśmy razem. Nie chodziłyśmy do kina. Nie robiłyśmy tych wszystkich rzeczy, które wcześniej były naszą codziennością. To bolało mnie czasem bardziej niż sama choroba. Bo Jaśmina stała się niezwykle uważna. Kiedy kaszlnęłam, od razu była obok. Pytała, czy czegoś potrzebuję. […] Była czujna. Jakby cały czas sprawdzała, czy wszystko jest w porządku”, relacjonowała w poruszającym wywiadzie z Beatą Biały. Marta Nieradkiewicz przyznaje, że dopiero w najtrudniejszym okresie swojego życia zrozumiała, czym naprawdę jest bliskość. „Ten czas nauczył mnie, że miłość nie zawsze wygląda spektakularnie. Czasem jest kubkiem herbaty podanym bez słowa, czułym spojrzeniem albo pytaniem: „Mamo, wszystko dobrze?”, wyznała W tych prostych gestach zobaczyła siłę relacji, której nie da się zmierzyć wielkimi słowami. To nie wyjątkowe okazje budują bliskość, ale codzienna obecność i gotowość, by być obok drugiego człowieka.
W latach 80. był idolem, jego nagła śmierć wstrząsnęła całą Polską. Dopiero po latach syn Włodzimierza Smolarka ujawnił, co się stało
Włodzimierz Smolarek był jednym z najwybitniejszych piłkarzy w historii polskiego futbolu. Jako gwiazda Widzewa Łódź i reprezentacji Polski zapisał się w pamięci kibiców dzięki ważnym golom, niezwykłej waleczności oraz słynnemu „rogowi Smolarka”. Zmarł w wieku 54 lat, pozostawiając po sobie sportową legendę.
Włodzimierz Smolarek był jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich piłkarzy swojego pokolenia. Zasłynął jako filar Widzewa Łódź, reprezentant Polski oraz zawodnik, który potrafił przesądzać o losach najważniejszych spotkań. Jego determinacja, boiskowy charakter i umiejętności sprawiły, że zapisał się w historii polskiego futbolu. Zmarł w nocy z wtorku na środę w wieku 54 lat. Jak Włodzimierz Smolarek rozpoczął swoją piłkarską drogę Piłka nożna była obecna w życiu Włodzimierza Smolarka od najmłodszych lat. Wychował się w Aleksandrowie Łódzkim, gdzie pierwsze piłkarskie doświadczenia zdobywał pod okiem swojego ojca Ryszarda, byłego zawodnika Włókniarza Aleksandrów Łódzki. Jak wspominano, młody Smolarek doskonalił drybling, biegając z piłką pomiędzy drzewami, natomiast celność strzałów ćwiczył nawet w domu, ustawiając w rogu mieszkania krzesło. Te nietypowe treningi miały pomóc mu rozwijać technikę i panowanie nad piłką. Już jako młody zawodnik musiał walczyć o uznanie. Podczas konsultacji dla najbardziej utalentowanych piłkarzy regionu często pozostawał w cieniu zawodników z większych klubów. Sam musiał wywalczyć sobie miejsce na boisku i udowodnić trenerom swoje umiejętności. Największe sukcesy Włodzimierza Smolarka w Widzewie Łódź Przejście do Widzewa Łódź okazało się przełomowym momentem kariery. Smolarek stał się jednym z najważniejszych zawodników drużyny i współtworzył jej najbardziej udany okres. Z Widzewem zdobył dwa mistrzostwa Polski oraz Puchar Polski. Był jednym z filarów zespołu, który odnosił sukcesy również na arenie międzynarodowej. Łódzka drużyna wyeliminowała między innymi Juventus Turyn oraz Liverpool, docierając do półfinału Pucharu Europy. Smolarek był ceniony nie tylko za skuteczność, ale również za waleczność. Wyróżniał się szybkością, przebojowością oraz nieustępliwością. Potrafił zdobywać gole w kluczowych momentach, czego przykładem była bramka przeciwko Lechii Gdańsk, która zapewniła Widzewowi zwycięstwo. „Róg Smolarka” i mundial 1982 – moment, który przeszedł do historii Jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń z udziałem Włodzimierza Smolarka był mundial w Hiszpanii w 1982 roku. W decydującym meczu fazy grupowej przeciwko Związkowi Radzieckiemu reprezentacja Polski potrzebowała remisu, aby awansować do kolejnej rundy. W końcówce spotkania Smolarek utrzymywał piłkę przy chorągiewce, skutecznie uniemożliwiając rywalom jej odebranie i pozwalając swojej drużynie dowieźć korzystny rezultat do końca. To zagranie przeszło do historii jako słynny „róg Smolarka”. Sam piłkarz wspominał, że nauczył się tego rozwiązania od Kazimierza Deyny podczas gry w Legii Warszawa. Reprezentacja Polski zakończyła turniej zdobyciem brązowego medalu. Najważniejsze mecze reprezentacji Polski z udziałem Smolarka Do najważniejszych spotkań w reprezentacyjnej karierze Włodzimierza Smolarka należał mecz eliminacyjny do mistrzostw świata rozegrany 10 października 1981 roku w Lipsku przeciwko NRD. Smolarek zdobył w tym spotkaniu dwie bramki. Jak sam podkreślał, były to najważniejsze gole w jego karierze oraz najlepszy mecz w życiu. Zwycięstwo 3:2 otworzyło reprezentacji Polski drogę do mundialu w Hiszpanii. Smolarek wystąpił także podczas mistrzostw świata w Meksyku w 1986 roku. Jedyną bramkę dla Polski na tym turnieju zdobył właśnie on, trafiając do siatki Portugalii. Swój ostatni występ w reprezentacji zaliczył w 1992 roku podczas spotkania eliminacyjnego mistrzostw świata przeciwko Holandii w Rotterdamie. Wszedł na boisko na blisko pół godziny i był bliski zdobycia gola po indywidualnym rajdzie. Syn ujawnił przyczynę śmierci Włodzimierza Smolarka Przez pewien czas nie podawano oficjalnej przyczyny śmierci Włodzimierza Smolarka. Dopiero później jego syn, Euzebiusz Smolarek, ujawnił w rozmowie z mediami, że były reprezentant Polski zmarł na serce. Jak podkreślał, śmierć ojca była dla całej rodziny ogromnym zaskoczeniem, ponieważ nic nie wskazywało na nadchodzącą tragedię. Kariera po zakończeniu gry i działalność na rzecz polskiej piłki Po zakończeniu kariery zawodniczej Włodzimierz Smolarek pozostał związany z futbolem. Osiadł w Holandii, gdzie pracował jako trener młodzieży w szkółce Feyenoordu. Współpracował również z Polskim Związkiem Piłki Nożnej jako skaut odpowiedzialny za wyszukiwanie młodych zawodników mogących w przyszłości reprezentować Polskę. Regularnie odwiedzał rodzinny Aleksandrów Łódzki. Razem z synem Euzebiuszem oraz swoją matką otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta. Był także patronem klasy sportowej utworzonej w jednej z miejscowych szkół i deklarował prowadzenie treningów dla uczniów. Włodzimierz Smolarek pozostawił po sobie bogaty dorobek sportowy. Był jednym z liderów Widzewa Łódź, ważnym reprezentantem Polski oraz zawodnikiem, którego nazwisko na trwałe wpisało się w historię krajowego futbolu. Jego występy, sukcesy klubowe i reprezentacyjne oraz pamiętne akcje, takie jak „róg Smolarka”, do dziś pozostają częścią historii polskiej piłki nożnej. Źródło: Przegląd Sportowy
Zostawiła syna i wyjechała do USA. Po latach Wojciech Jeżowski wyznał: „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej”. Dziś mówi do niej po imieniu
Majka Jeżowska nigdy nie ukrywała, że macierzyństwo i kariera nie zawsze szły w parze. Gdy wyjechała do Stanów Zjednoczonych, planowała zostać zaledwie kilka tygodni. Los zdecydował inaczej – za oceanem spędziła 12 lat. Najboleśniejszą konsekwencją tej decyzji była rozłąka z synem, który po latach szczerze opowiedział o tym, czego najbardziej brakowało mu w dzieciństwie.
Jedną z bohaterek najnowszego numeru magazynu „PANI” jest Majka Jeżowska. Artystka w szczerej rozmowie wraca do najważniejszych momentów swojego życia – opowiada o dzieciństwie, miłościach, wieloletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych oraz trudnych wyborach, które przyszło jej podejmować jako matce. Szczególnie poruszający jest wątek relacji z synem Wojciechem, który po latach otwarcie mówi o tym, jak wspomina dzieciństwo u boku jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich piosenkarek. Wyjazd, który zmienił wszystko Na początku nic nie zapowiadało, że krótki wyjazd stanie się jednym z najważniejszych rozdziałów w życiu Majki Jeżowskiej. Artystka miała już za sobą pierwsze sukcesy, zdobywała nagrody i budowała swoją pozycję na polskiej scenie muzycznej. Do Stanów Zjednoczonych poleciała z zamiarem pozostania tam przez osiem tygodni. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna. W Polsce trwał stan wojenny, a zawodowa przyszłość była niepewna. Pobyt za oceanem wydłużył się do 12 lat. Dla piosenkarki oznaczało to konieczność rozpoczęcia życia od nowa, ale również niezwykle trudną rozłąkę z dzieckiem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009474-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-5c6810d.jpg" width="650" height="365" alt="Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009474-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009475-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-5395912.jpg" width="650" height="365" alt="Majka Jeżowska i Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009475-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" /> Narodziny syna zmieniły jej priorytety Majka Jeżowska wielokrotnie podkreślała, że pojawienie się Wojtka na świecie całkowicie odmieniło jej spojrzenie na życie. – „Kiedy urodził się Wojtek, przestałam myśleć tylko o sobie. Nagle najważniejsze stało się jego dobro” – wspominała. Paradoksalnie właśnie wtedy musiała podjąć decyzję, która do dziś pozostaje jedną z najtrudniejszych w jej życiu. Przez pierwsze dwa lata pobytu w USA nie widziała syna. Artystka nie ukrywa, że przez lata towarzyszyły jej ogromne wyrzuty sumienia. Wiedziała, że ominęły ją pierwsze kroki, pierwsze słowa i wiele codziennych chwil, których nie da się już odzyskać. Zobacz też: Nagrała dla niego swój największy hit, dziś łączy ich wyjątkowa więź. Kim jest syn Majki Jeżowskiej? Wojciech Jeżowski: „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej” Dziś Wojciech Jeżowski mówi o tamtym czasie bez pretensji, ale z dużą szczerością. Przyznaje, że jako dziecko tęsknił za czymś, co dla wielu rodzin jest codziennością. – „Dziecko potrzebuje stabilności, rytuałów” – mówi. Choć cała Polska znała jego mamę z telewizji i koncertów, on czasami chciał, żeby była po prostu obecna w domu. – „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej. Takiej, która codziennie wraca do domu i nie wyjeżdża na koncerty” – wspomina. Jednocześnie podkreśla, że Majka Jeżowska zawsze starała się, by wspólnie spędzany czas był wyjątkowy. – „Zawsze próbowała, żeby było coś ekstra, żeby było nieprzeciętne. Może zamiast kotleta spróbujemy sushi? Może pojedziemy do Legolandu?” – opowiada. Historia jednej z najsłynniejszych piosenek Majki Jeżowskiej Po powrocie do Polski artystka chciała odbudować więź z synem. Wtedy trafiła na tekst Agnieszki Osieckiej „A ja wolę moją mamę”, który pokazał jej Jan Borkowski. Jeżowska od razu wiedziała, że chce go zaśpiewać. Jak sama przyznała, piosenkę nagrała właśnie z myślą o Wojtku. Sama skomponowała muzykę, a aranżację przygotował Jan Borysewicz. Utwór szybko stał się jednym z największych przebojów w jej karierze i do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych piosenek dla dzieci w Polsce. Szczególnego znaczenia nabiera również teledysk. Chłopcem biegnącym do Majki Jeżowskiej jest właśnie jej syn. Dlaczego nie mówi do niej „mamo”? Jednym z najbardziej zaskakujących elementów ich relacji jest sposób, w jaki Wojciech zwraca się do swojej mamy. Nie używa słowa „mamo”. Mówi do niej po prostu: „Majka”. Jak wyjaśnia, wszystko zaczęło się podczas koncertów. – „Jeździłem z nią na koncerty i kiedy trzeba było coś szybko zakomunikować w tłumie, wołanie »mamo« powodowało, że kilkadziesiąt kobiet się odwracało. Więc musiałem coś zmienić i stąd zacząłem mówić »Majka«” – tłumaczy. To, co miało być praktycznym rozwiązaniem, z czasem stało się naturalnym elementem ich codzienności. Dziś patrzą na tamte lata z innej perspektywy Choć dzieciństwo Wojciecha Jeżowskiego naznaczyła rozłąka z mamą, oboje podkreślają, że udało im się zbudować silną relację. Syn artystki wspomina, że lata spędzone między Polską a Stanami Zjednoczonymi nauczyły go otwartości i odwagi. – „Szkoła w Stanach, do której chodziłem, nauczyła mnie innej kultury, odwagi, otwartości. Dało mi tę wolność, żeby pójść za swoimi marzeniami i pomysłami” – mówi. Historia Majki Jeżowskiej pokazuje, że za sukcesem scenicznym często kryją się bardzo trudne wybory. Sama artystka nie ukrywa, że rozłąka z synem była doświadczeniem, które pozostawiło w niej ślad. Dziś jednak ich relacja opiera się na bliskości, szczerości i wzajemnym zrozumieniu, a słynna piosenka „A ja wolę moją mamę” zyskała dzięki temu jeszcze bardziej osobisty wymiar. Zobacz też: Doświadczała przemocy w związku; uciekła za ocean, by ratować siebie i syna. Majka Jeżowska bez tabu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009473-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-9a5d67a.jpg" width="650" height="365" alt="Majka Jeżowska i Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009473-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" />
Ariana Grande niczym Mandaryna, wróciła do byłego partnera. Para rozstała się ponad dekadę temu
Ariana Grande znów jest z Rickym Alvarezem. Według informacji przekazanych przez TMZ wokalistka wróciła do byłego partnera po ponad 10 latach od rozstania. To kolejna głośna historia o miłosnym powrocie, która wywołała poruszenie w show-biznesie.
Ariana Grande ponownie znalazła się w centrum zainteresowania mediów. Według informacji przekazanych przez portal TMZ artystka odnowiła relację z Rickym Alvarezem, z którym była związana ponad dekadę temu. Doniesienia pojawiły się niedługo po informacjach o zakończeniu jej związku z Ethanem Slaterem i wywołały duże zainteresowanie fanów. W Polsce sytuacja została zestawiona z głośnym powrotem do siebie Mandaryny i Michała Wiśniewskiego. Ariana Grande i Ricky Alvarez znów razem po ponad 10 latach Ostatnie dni przyniosły kolejne doniesienia dotyczące życia prywatnego Ariany Grande. Jak poinformował portal TMZ, powołując się na osoby z otoczenia wokalistki, artystka ponownie związała się z Rickym Alvarezem. To właśnie z nim spotykała się ponad dekadę temu. Informacja szybko odbiła się szerokim echem w zagranicznych mediach. Powrót do byłego partnera nastąpił po ponad 10 latach od zakończenia ich wcześniejszej relacji. Według przekazanych informacji Ariana Grande i Ricky Alvarez postanowili ponownie spróbować stworzyć związek. Temat wzbudził zainteresowanie również dlatego, że zaledwie kilka tygodni wcześniej media informowały o zakończeniu związku wokalistki z Ethanem Slaterem. Z przekazanych informacji wynika, że niedługo później artystka miała ponownie zbliżyć się do Ricky'ego Alvareza. ZOBACZ TEŻ: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-510133710-c78b40e.jpg" width="3280" height="4736" alt="LOS ANGELES, CA - FEBRUARY 13: (Exclusive coverage) Ricky Alvarez (L) and recording artist Ariana Grande attend The Creators Party, Presented by Spotify, Cicada, Los Angeles at Cicada on February 13, 2016 in Los Angeles, California. (Photo by John Shearer/Getty Images for Kitty Purry, Inc.)" title="The Creators Party Presented By Spotify, Cicada, Los Angeles" /> TMZ ujawnia nowe informacje o relacji Ariany Grande Portal TMZ przekazał, że informacje o odnowieniu związku pochodzą z otoczenia piosenkarki. Według tych doniesień para miała wspólnie świętować Dzień Niepodległości. Na tym jednak nie kończą się sygnały wskazujące na odnowienie relacji. Zainteresowanie wzbudziła również zmiana tekstu jednego z najbardziej znanych utworów Ariany Grande. Podczas wykonania piosenki „Thank U, Next” artystka zaśpiewała zmodyfikowaną wersję fragmentu dotyczącego Ricky'ego Alvareza. Zamiast słów: „Napisałam kilka piosenek o Rickym. Teraz słucham ich i się śmieję”, wokalistka wykonała wersję: „Napisałam kilka piosenek o Rickym. Zawsze znajdziemy drogę powrotną”. To właśnie ta zmiana została odnotowana jako kolejny element zwracający uwagę na relację artystki z byłym partnerem. Powrót Ariany Grande porównywany do historii Mandaryny i Michała Wiśniewskiego Historia Ariany Grande została zestawiona z wydarzeniami, które od kilku dni są szeroko komentowane w polskim show-biznesie. Chodzi o powrót do siebie Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. Według przekazanych informacji para postanowiła ponownie być razem po upływie 21 lat od rozstania. Michał Wiśniewski publicznie potwierdził ich relację, wyjaśniając, że zaczęli ponownie spotykać się pod koniec czerwca tego roku. Informacja o ich powrocie wywołała duże zaskoczenie zarówno wśród fanów, jak i w rodzinie muzyków. W artykule przywołano również wypowiedź Xaviera Wiśniewskiego dla serwisu Eska.pl, z której wynika, że wraz z siostrą zauważył, iż rodzice zaczęli spędzać ze sobą znacznie więcej czasu. Choć obie historie dotyczą różnych osób i różnych krajów, łączy je jeden element – powrót do dawnego partnera po wielu latach od zakończenia wcześniejszego związku. CZYTAJ TEŻ: To koniec związku Ariany Grande i Ethana Slatera. Decyzję mieli podjąć znacznie wcześniej Ariana Grande wróciła do byłego. Co wiadomo? Na podstawie informacji przedstawionych przez portal TMZ wiadomo, że Ariana Grande miała odnowić relację z Rickym Alvarezem, z którym była związana ponad dekadę temu. Doniesienia pojawiły się krótko po medialnych informacjach o zakończeniu związku wokalistki z Ethanem Slaterem. Według przekazanych informacji para miała wspólnie świętować Dzień Niepodległości, a dodatkowe zainteresowanie wzbudziła zmiana fragmentu utworu „Thank U, Next”, w którym artystka odniosła się do Ricky'ego Alvareza nowymi słowami. To właśnie te informacje sprawiły, że zagraniczne media zaczęły szeroko komentować życie prywatne piosenkarki. W Polsce natomiast wydarzenia te zestawiono z głośnym powrotem do siebie Mandaryny i Michała Wiśniewskiego, wskazując na podobieństwo obu historii polegające na ponownym związku z byłym partnerem po wielu latach. Źródło: SuperExpress
Maciej Zakościelny pierwszy raz tak otwarcie o rozstaniu z mamą swoich synów. Padły poruszające słowa: „Ta cisza potrafi człowieka zmiażdżyć”
Maciej Zakościelny zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Aktor wrócił wspomnieniami do trudnego czasu po rozstaniu, opowiedział o samotności, życiowych zmianach i o tym, jak dziś definiuje szczęście oraz ojcostwo.
Nieczęsto decyduje się odsłaniać najbardziej osobiste doświadczenia. Tym razem zrobił wyjątek. W rozmowie dla magazynu „Pani” Maciej Zakościelny wrócił do jednego z najtrudniejszych momentów swojego życia – czasu po rozstaniu z Pauliną Wyką, matką swoich dwóch synów. Opowiedział o pierwszym powrocie do pustego domu, o ciszy, która – jak przyznał – potrafiła przytłoczyć, oraz o tym, co pozwoliło mu odnaleźć równowagę. Maciej Zakościelny o powrocie do pustego domu Przez lata konsekwentnie oddzielał świat reflektorów od tego, co najcenniejsze – swojej prywatności. Maciej Zakościelny rzadko pozwalał sobie na osobiste wyznania, dlatego jedna z jego ostatnich rozmów wybrzmiewa z wyjątkową siłą. Aktor po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o emocjach, które pojawiły się po zakończeniu związku z Pauliną Wyką. Ich historia rozpoczęła się w 2014 roku. Wspólnie doczekali się dwóch synów – Borysa i Aleksa – a po rozstaniu, do którego doszło na początku 2024 roku, nadal pozostają zgodni w jednym: najważniejsze jest dobro ich dzieci. Sprawdź też: Nagła przemiana Zakościelnego miała drugie dno. Aktor zdradza, przez co naprawdę przechodził Najbardziej przejmującym momentem wywiadu stało się wspomnienie pierwszego wieczoru spędzonego w pustym domu. Była to cisza – wszechobecna, gęsta i trudna do oswojenia. Zakościelny przyznał, że właśnie wtedy najmocniej odczuł ciężar zmian, z którymi przyszło mu się zmierzyć. To wyznanie odsłania zupełnie inne oblicze aktora – dalekie od ekranowych ról i czerwonych dywanów. Mówi o czasie, który wymagał cierpliwości, wewnętrznej pracy i pogodzenia się z nową rzeczywistością. Jednocześnie podkreśla, że właśnie ten etap pozwolił mu lepiej zrozumieć samego siebie. Dziś patrzy na tamte wydarzenia z większym spokojem i dystansem, dostrzegając nie tylko ból rozstania, ale również lekcje, które przyniosło mu to doświadczenie. „Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wróciłem do pustego domu. Byłem przyzwyczajony do dziecięcego hałasu, a potem otwierasz drzwi i jest cisza. I ta cisza potrafi człowieka zmiażdżyć. Ratował mnie teatr. Wychodziłem na scenę i czułem, że nadal jestem potrzebny. A niedawno zrozumiałem, że mimo różnych życiowych trudności naprawdę jestem szczęśliwym człowiekiem. Tylko czasami o tym zapominam”, opowiadał w rozmowie z Beatą Biały dla Pani (wywiad pojawił się w numerze 7/2026). Jednocześnie aktor mówi o zmianach, jakie zaszły w jego podejściu do życia. Przyznaje, że dziś znacznie bardziej ufa sobie, uważniej wsłuchuje się we własne potrzeby. „Bardzo długo żyłem odpowiedzialnością. Dzieci, dom, praca, codzienność. I gdzieś po drodze przestałem pytać siebie, czego ja właściwie chcę. Dopiero niedawno poczułem, że wraca dawny głód. Znowu zacząłem marzyć — o muzyce, filmach, rolach, których jeszcze nie zagrałem”, opowiadał Beacie Biały. Aktor przyznaje, że dziś coraz rzadziej szuka potwierdzenia swoich wyborów w oczach innych. To zmiana, która – jak wynika z jego słów – objęła niemal każdy obszar życia: od zawodowych decyzji, przez relacje z ludźmi, aż po codzienne sprawy. Maciej Zakościelny opowiada również o nowym podejściu do relacji. Zamiast za wszelką cenę podtrzymywać znajomości, które odbierają mu spokój i energię, wybiera świadome stawianie granic. Nie towarzyszy temu bunt ani potrzeba udowadniania czegokolwiek. Jest za to dojrzała zgoda na to, że nie każda relacja musi trwać, jeśli przestaje wnosić dobro. „Chyba zacząłem bardziej ufać sobie. Swojemu czuciu. Kiedyś bardzo potrzebowałem zewnętrznych potwierdzeń. Dziś coraz częściej wiem po prostu, co jest moje, a co nie. Dotyczy to pracy, ludzi, relacji, nawet drobiazgów. Coraz częściej też odpuszczam relacje, które mi nie służą. I co ciekawe — nie ma już we mnie dramatu ani poczucia winy. Po prostu widzę, że coś mnie osłabia, zabiera energię, nie daje dobra, i odchodzę od tego. Bez obrażania się. Bez wojny. Mam poczucie, że po raz pierwszy od dawna naprawdę doceniam swoje życie. Ludzi wokół. To, co mam. To, że mogę robić rzeczy, które kocham”, dodawał w Pani. Ojcostwo pozostaje dla niego najważniejsze Mówiąc o synach, Maciej Zakościelny na chwilę przestaje być jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. Na pierwszy plan wysuwa się po prostu tata, dla którego największym życiowym projektem nie są kolejne role, lecz wychowanie dwóch chłopców na dobrych, pewnych siebie ludzi. W rozmowie nie mówi o sukcesach, ambicjach ani oczekiwaniach wobec przyszłości swoich dzieci. Znacznie ważniejsze okazują się wartości, których nie da się zmierzyć liczbami ani osiągnięciami. Marzy o tym, by Borys i Aleks dorastali z głębokim poczuciem własnej wartości – takim, które nie zależy od ocen, porażek czy chwilowych zwycięstw. Nie chodzi o pewność siebie opartą na ego, ale o wewnętrzny spokój i przekonanie, że człowiek jest wartościowy niezależnie od okoliczności. Czytaj też: W Polsce robił karierę, ale w portfelu wciąż było pusto. Niewielu wie, że wyjechał do USA dorabiać jako kelner Aktor podkreśla również, że chciałby przekazać synom szacunek do innych, uczciwość, wytrwałość i odwagę w podążaniu za własną pasją. To właśnie pasję uważa za jedną z tych sił, które nadają życiu sens i nie pozwalają człowiekowi zatracić siebie. „Chciałbym, żeby czuli, jaką mają wartość niezależnie od tego, co im w życiu wyjdzie albo nie wyjdzie. Żeby umieli szanować siebie, ale też innych ludzi. Żeby byli konsekwentni, wytrwali, uczciwi. I żeby mieli pasję. Bo człowiek bez pasji trochę usycha od środka. Bardzo chciałbym też nauczyć ich miłości. Bliskości. Tego, że można być dobrym człowiekiem, i to nie jest słabość. Że czułość nie odbiera męskości. Chciałbym ich też nauczyć, że nie muszą być perfekcyjni, żeby czuć się kochani. I że dom powinien być miejscem bezpieczeństwa”, mówił Beacie Biały w Pani. Z perspektywy własnych doświadczeń coraz wyraźniej dostrzega też, czym naprawdę jest ojcostwo. Jak przyznaje, dopiero dziś rozumie, że dobry ojciec nie musi mieć kontroli nad każdym aspektem życia swoich dzieci. Znacznie ważniejsze jest stworzenie domu, który stanie się dla nich miejscem bezpieczeństwa – przestrzenią, w której będą czuły się kochane, akceptowane i ważne, niezależnie od tego, czy wszystko ułoży się zgodnie z planem. „Dopiero teraz zaczynam rozumieć, że dobry ojciec to nie jest człowiek, który wszystko kontroluje. Tylko taki, przy którym dziecko naprawdę czuje się bezpieczne”, dodawał.
Masz plamy po słońcu? Oto alternatywy dla witaminy C, które polubi skóra wrażliwa.
Choć witamina C jest jednym z najlepiej przebadanych składników rozjaśniających przebarwienia, nie każda skóra reaguje na nią tak samo. Czysty kwas L-askorbinowy, zwłaszcza w wysokich stężeniach, może u niektórych osób powodować podrażnienie. Dlatego dermatolodzy coraz częściej zwracają uwagę także na inne substancje aktywne, które wspierają wyrównanie kolorytu i są często dobrze tolerowane przez osoby z cerą wrażliwą.
Jeśli po serum z witaminą C zamiast efektu glow pojawia się pieczenie albo zaczerwienienie, nie oznacza to, że musisz zrezygnować z walki o jednolity koloryt. W kosmetyczce jest miejsce także dla innych składników aktywnych, które wspierają redukcję przebarwień i cieszą się uznaniem dermatologów. Niektóre z nich są często wybierane przez osoby z cerą wrażliwą ze względu na dobrą tolerancję i możliwość łączenia z codzienną pielęgnacją. ZOBACZ TAKŻE: Te lekkie kremy do twarzy są idealne na upały. Kosztują mniej niż 50 zł. Niacynamid – delikatny sprzymierzeniec rozświetlonej cery Jeśli twoja skóra źle reaguje na mocne antyoksydanty, warto zwrócić uwagę na niacynamid, czyli witaminę B3. Składnik wspiera barierę hydrolipidową, pomaga zmniejszyć widoczność przebarwień pozapalnych i posłonecznych oraz poprawia jednolitość kolorytu. Dodatkowo ogranicza utratę wilgoci, dzięki czemu cera wygląda na bardziej świeżą i wypoczętą. Kwas traneksamowy – ekspert od uporczywych przebarwień Coraz częściej pojawia się w serum przeznaczonych do walki z nierównym kolorytem. Kwas traneksamowy pomaga ograniczać nadmierną produkcję melaniny, dlatego bywa polecany osobom z plamami posłonecznymi czy śladami po stanach zapalnych. Co ważne, zwykle jest dobrze tolerowany także przez bardziej wymagającą skórę. CZYTAJ TEŻ: Ten letni manicure pokochają zarówno minimalistki, jak i fanki mocnych kolorów. Trudno wybrać tylko jeden wzór Kwas azelainowy – ukojenie i wyrównany koloryt To jeden z najbardziej wszechstronnych składników w pielęgnacji cery wrażliwej. Działa przeciwzapalnie, wspiera redukcję przebarwień i pomaga wyciszyć zaczerwienienia. Sprawdzi się szczególnie wtedy, gdy nierównemu kolorytowi towarzyszą niedoskonałości lub skłonność do podrażnień. Kwas kojowy – gdy celem są ciemniejsze plamy Kwas kojowy jest ceniony za właściwości rozjaśniające. W kosmetykach pomaga stopniowo zmniejszać widoczność przebarwień wywołanych słońcem, wiekiem czy zmianami hormonalnymi. Najlepiej wprowadzać go do pielęgnacji stopniowo i zawsze pamiętać o codziennej ochronie przeciwsłonecznej. Kwas migdałowy – subtelne złuszczanie bez dyskomfortu W przeciwieństwie do silniejszych kwasów AHA działa wolniej i delikatniej, dlatego często wybierają go osoby z cerą wrażliwą. Regularnie stosowany wygładza skórę, wspomaga odnowę naskórka i pomaga rozjaśnić drobne przebarwienia, jednocześnie minimalizując ryzyko podrażnień. Pamiętaj, że nawet najlepsze serum nie zastąpi codziennego kremu z filtrem SPF 50. To właśnie konsekwentna ochrona przed promieniowaniem UV jest najskuteczniejszym sposobem, by zapobiegać powstawaniu nowych plam i utrwalić efekty pielęgnacji.
Szczerze wyznanie Pauliny Smaszcz: doświadczyła przemocy w związku; podnosiła się z dna. Tylko w VIVA! Bez Tabu mówi, jak odzyskała siebie
To jedna z najbardziej poruszających części rozmowy Pauliny Smaszcz z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu. Dziennikarka wróciła do najtrudniejszych doświadczeń ze swojego życia i po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o przemocy, poczuciu osamotnienia i drodze, którą musiała przejść, by odzyskać siebie. Nie zabrakło też mocnego przesłania do kobiet, które dziś mierzą się z podobnymi doświadczeniami. W pewnym momencie rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc zadała pytanie, które wymagało ogromnej odwagi.
Choć rozmowa z cyklu VIVA! BEZ TABU rozpoczęła się od szczęścia, nowej miłości i spokoju, szybko zeszła na znacznie trudniejsze tematy. Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Paulinę Smaszcz o doświadczenia, o których przez lata mówiła bardzo oszczędnie – przemoc, samotność i momenty, gdy wydawało się, że nie ma już siły, by iść dalej. Dziennikarka odpowiedziała z charakterystyczną dla siebie szczerością. Opowiedziała nie tylko o bolesnej przeszłości, ale przede wszystkim o drodze, która pozwoliła jej odzyskać poczucie własnej wartości i zacząć żyć na własnych zasadach. Paulina Smaszcz: przemoc przekroczyła granicę. „Nigdy więcej już tej ręki nie podniósł” Prowadząca zapytała wprost, czy Paulina Smaszcz kiedykolwiek została uderzona przez partnera. Odpowiedź była jednoznaczna. – Ale słuchaj, czy kiedyś byłaś uderzona? – No wiele razy. – Tak, uderzona? – Tak, oczywiście, że tak. Nigdy więcej już tej ręki nie podniósł. Paulina nie ukrywa, że dla niej przemoc fizyczna jest granicą, której nie wolno przekraczać. „Ja uważam, że to jest przekroczenie granicy ludzkiego w ogóle istnienia. Tak samo moje dzieci są wychowane bez klapsów, bez jakiejś kary cielesnej. Jak ja słyszę, że ktoś mówi: »Ale czy klaps to jest kara?«. No stary, jak ja bym ci dała klapsa, takiego, żebyś się zes*ał w gacie i się poniżył, i jeszcze cię przydepnęła psychicznie podłogą, to byś poczuł. Dzieci są bezbronne. One nie mają szans z dorosłym człowiekiem i z jego siłą”. Zobacz też: Tylko w VIVA! Bez Tabu: Paulina Smaszcz zachwyca się nowym partnerem. „Mój przystojny sportowiec!”. Zdradziła swoją nową definicję miłości Jak podniosła się po najtrudniejszych doświadczeniach? Mariola Bojarska-Ferenc przyznała, że patrząc dziś na Paulinę Smaszcz, widzi uśmiechniętą, pełną energii kobietę. Zapytała więc, jak udało jej się podnieść po wszystkim, co przeżyła. Odpowiedź była bardzo osobista. „To jest bardzo długa droga. Trudno byłoby w kilku zdaniach opowiedzieć, jak to jest po tym wstać. Ale ja jestem przykładem – i dziękuję ci za to, Mariolko – że jestem jak feniks z popiołu”. Po chwili dodała słowa, które mogą stać się wsparciem dla wielu kobiet. „Nie ma w życiu kobiety takiego momentu, w którym nie mogłaby zacząć od nowa, żyć po swojemu, według swojego systemu wartości, tego, czego doświadczyła – dobrego i złego”. Jednocześnie podkreśliła, że odbudowanie siebie wymaga przede wszystkim uczciwości wobec samej siebie. „Pierwsze, co musisz zrobić, to zdać sobie sprawę, co się wydarzyło, przemyśleć, co ty zrobiłaś źle, gdzie popełniłaś błąd, wypracować pewnego rodzaju samoświadomość i refleksyjność”. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Paulina Smaszcz o najtrudniejszych momentach w życiu W rozmowie pojawiło się także wspomnienie Jacka Walkiewicza, psychologa i mówcy motywacyjnego, którego słowa – jak przyznaje – pomogły jej przetrwać najtrudniejszy moment. „Ja pamiętam, jak powiedziałam: »Jacek, ja już nie mam sił. Ja już się nie mogę podnieść. Ja nie chodzę, nie funkcjonuję, nie wiem, czy jeszcze będę chodzić«. A Jacek mówi: »No to poleż«. Ja mówię: »Ale ja się nie podniosę«. »To poleż dłużej«. »A jak się już nie podniosę?«. »Podniesiesz się, ale poleż. W odpowiednim momencie, kiedy nabierzesz siły«”. To właśnie tę cierpliwość wobec samej siebie uważa dziś za jedną z najważniejszych lekcji. Najważniejsza lekcja po kryzysie. „Nie proś o pomoc ludzi nieodpowiednich” Paulina Smaszcz nie ukrywa, że równie bolesne jak choroba czy kryzys okazało się rozczarowanie ludźmi. „Nie możesz liczyć na nikogo. (...) Nie proś o pomoc ludzi nieodpowiednich, bo to się obróci przeciwko tobie.” Przyznała, że do dziś pamięta osoby, które zniknęły z jej życia wtedy, gdy najbardziej ich potrzebowała. „Gdzie są ci wszyscy ludzie, którym pomogłam, załatwiałam pracę, promowałam ich, którzy lansowali się nie tylko na moim nazwisku, ale na moich osiągnięciach, na moim doświadczeniu? Nie ma ich. Ale ja to pamiętam”. Jak zdradziła z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru, prowadzi swój własny „notes pamięci”. „Ja jestem jak Brzóska. Mam karny notesik, mam to wszystko spisane. I jak teraz ta osoba dzwoni do mnie... 26 lipca 2021 poprosiłam ciebie o pomoc. Zero. W związku z tym dzisiaj dzwonisz do mnie i prosisz mnie o pomoc”. „To, że jesteś dobra, nie znaczy, że jesteś naiwna” Choć podczas tej części rozmowy nie brakowało emocji, Paulina Smaszcz nie straciła swojego charakterystycznego dystansu. Z uśmiechem przyznała, że dziś potrafi odmówić ludziom, którzy wcześniej odwrócili się od niej. „Ja czekam na ten moment, bo ci ludzie myślą, że jesteś naiwna. To, że jesteś dobra, to w Polsce jest odbierane, że jesteś naiwna. Że to, że dajesz, to znaczy, że jesteś głupia. To znaczy, że można cię łatwo wykorzystać. Ale ci ludzie nie docenili mojej inteligencji”. I dodała z rozbrajającą szczerością: „Wiesz, jakie to jest przyjemne? Jak odkładasz telefon i mówisz do siebie: »No i co? Spadaj!«. Ci, którzy wiedzą, zawsze mogą zadzwonić. A tym, na których mogłam liczyć, jestem wdzięczna do końca życia. Umiem naprawdę dziękować i umiem być wdzięczna”. Ta część rozmowy pokazuje Paulinę Smaszcz z bardzo osobistej strony. Nie ucieka od trudnych wspomnień, ale nie pozwala też, by definiowały jej życie. Dziś – jak sama mówi – jest „feniksem z popiołu”, a własną historię traktuje nie jako ciężar, lecz doświadczenie, którym chce dodawać innym kobietom siły. Tylko w VIVA! Bez Tabu: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów ___________________________________________ Cały wywiad obejrzysz na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Zendaya przywraca ten zapomniany model sandałów. Gdzie kupić najmodniejsze gladiatorki?
Jeszcze kilka sezonów temu wydawało się, że na dobre ustąpiły miejsca minimalistycznym klapkom i sandałom na cienkich paskach. Teraz gladiatorki wracają w wielkim stylu, a wszystko za sprawą Zendayi. Aktorka podczas promocji filmu The Odyssey sięgnęła po model inspirowany antyczną estetyką, udowadniając, że ten fason ponownie znalazł się na szczycie modowych trendów.
Stylizacje Zendayi od lat wyznaczają kierunek światowych trendów, zwłaszcza gdy powstają we współpracy z jej wieloletnim stylistą Lawem Roachem. Tym razem gwiazda postawiła na archiwalne gladiatorki Sophia Webster zestawione z romantyczną suknią w greckim klimacie. To przykład tzw. method dressing – stylizacji nawiązującej do filmu, który promuje aktorka. Efekt okazał się spektakularny i natychmiast przypomniał o modelu, który największą popularnością cieszył się ponad dekadę temu. ZOBACZ TAKŻE: Powrót wielkiego formatu. Te okulary przeciwsłoneczne znów są najbardziej pożądane. Gladiatorki wracają na ulice Choć przez ostatnie lata nie dominowały na wybiegach, wcale nie zniknęły z ofert luksusowych marek. Wręcz przeciwnie – wiele modeli wyprzedawało się błyskawicznie. Dziś gladiatorki pojawiają się zarówno w wersji sięgającej kolan, jak i w bardziej subtelnych odsłonach do kostki. Łączą w sobie efektowny charakter z wygodą, dlatego świetnie sprawdzają się zarówno z lnianą sukienką, jak i jeansowymi szortami czy oversize'ową koszulą. Gdzie kupić najmodniejsze gladiatorki? Na wybiegach i w kolekcjach premium królują modele od Gianvito Rossi, Aquazzury czy Michaela Korsa. Zwolenniczki bardziej przystępnych cen znajdą podobne fasony również w kolekcjach H&M, Mango, Reserved czy Marks & Spencer. W tym sezonie warto zwrócić uwagę na skórzane modele w odcieniach czerni, czekoladowego brązu i karmelu, a także wersje z metalicznymi detalami lub złotymi klamrami. CZYTAJ TEŻ: Kwiatowa łączka odchodzi w cień. Francuzki na wakacje wybierają ten efektowny wzór. To najmodniejsze sandały sezonu Powrót gladiatorek pokazuje, że moda coraz chętniej sięga do archiwów i nadaje kultowym fasonom nowe życie. Zendaya po raz kolejny udowodniła, że wystarczy jedna dobrze przemyślana stylizacja, by zapomniany model znów stał się obiektem pożądania. W sezonie 2026 gladiatorki są efektowne, ponadczasowe i zaskakująco uniwersalne. Świetnie odnajdują się zarówno w wakacyjnych stylizacjach z lnianymi sukienkami, jak i w miejskich zestawach z szortami czy garniturowymi bermudami.
Znów są razem, ale ślubu wziąć nie mogą. Biskup zabrał głos w sprawie Wiśniewskiego i Mandaryny
Biskup Antoni Długosz odniósł się do ślubu Mandaryny i Michała Wiśniewskiego. Duchowny przypomniał, dlaczego w świetle prawa kanonicznego ich małżeństwo nadal jest uznawane za ważne.
Powrót Marty "Mandaryny" Wiśniewskiej i Michała Wiśniewskiego ponownie rozpalił zainteresowanie fanów. Choć para od lat pozostaje po rozwodzie cywilnym, ich historia skłoniła wielu do zadawania pytań o to, jak na ich związek patrzy Kościół katolicki. Wątpliwości rozwiał biskup Antoni Długosz. Ich ślub był jednym z najgłośniejszych wydarzeń show-biznesu Mandaryna i Michał Wiśniewski powiedzieli sobie sakramentalne "tak" w 2003 roku. Ceremonia odbiła się szerokim echem, a jej transmisję śledziły tysiące widzów. Kilka lat później ich drogi się rozeszły i para uzyskała rozwód cywilny. Dziś, gdy pojawiają się informacje o odbudowie ich relacji, temat dawnego ślubu ponownie wrócił do publicznej debaty. Biskup Antoni Długosz przypomina stanowisko Kościoła Duchowny zwrócił uwagę, że rozwód orzeczony przez sąd państwowy nie wpływa na ważność sakramentu małżeństwa. Z perspektywy prawa kanonicznego małżeństwo zawarte przed ołtarzem trwa, dopóki sąd kościelny nie wyda orzeczenia o jego nieważności. Jak podkreślił biskup Antoni Długosz, jeżeli nie przeprowadzono procesu przed sądem kościelnym i nie zapadł wyrok stwierdzający nieważność małżeństwa, byli małżonkowie nadal pozostają związani sakramentem. "Jeśli sąd kościelny nie stwierdził nieważności pierwszego ślubu, małżonkowie w świetle prawa kanonicznego nadal są mężem i żoną"- powiedział w rozmowie z "Super Expressem". ZOBACZ TEŻ: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk" Kościół nie uznaje rozwodu sakramentalnego Wbrew często używanemu określeniu, w Kościele katolickim nie istnieje coś takiego jak "rozwód kościelny". Możliwe jest jedynie stwierdzenie nieważności małżeństwa, czyli uznanie, że związek od początku nie został ważnie zawarty z powodów przewidzianych przez prawo kanoniczne. To zasadnicza różnica. Rozwód cywilny kończy małżeństwo wyłącznie w świetle prawa państwowego, natomiast nie zmienia jego statusu w Kościele. Czy Mandaryna i Michał Wiśniewski wystąpili do sądu kościelnego? Według dostępnych informacji byli małżonkowie nie rozpoczęli postępowania o stwierdzenie nieważności swojego małżeństwa. Oznacza to, że ich ślub zawarty w 2003 roku nadal pozostaje ważny z punktu widzenia prawa kanonicznego. To właśnie dlatego biskup Antoni Długosz przypomniał, że rozwód cywilny nie wywołuje skutków w zakresie sakramentu małżeństwa. CZYTAJ TEŻ: Pierwsze lata życia spędził na oczach milionów Polaków. Tak syn Wiśniewskiego i Mandaryny wspomina ich związek Powrót pary ponownie wzbudził emocje Informacje o ponownym zbliżeniu Mandaryny i Michała Wiśniewskiego wywołały liczne komentarze w mediach i wśród fanów. Obok zainteresowania ich życiem prywatnym pojawiła się także dyskusja o zasadach obowiązujących w Kościele katolickim. Wypowiedź biskupa Antoniego Długosza stała się okazją do przypomnienia, że w prawie kanonicznym rozwód cywilny i stwierdzenie nieważności małżeństwa to dwie całkowicie różne instytucje. Dopóki nie zapadnie wyrok sądu kościelnego, sakramentalny związek pozostaje ważny w świetle nauczania Kościoła. Źródło: SuperExpress, Plejada
Artur Barciś pokazał zdjęcie z planu „Rancza”. Wymowny podpis zdradził, co czeka Czerepacha
„Ranczo” oficjalnie wróciło na plan zdjęciowy, a każda nowa informacja o kultowym serialu wywołuje ogromne emocje. Tym razem głos zabrał Artur Barciś, który opublikował wymowne zdjęcie zza kulis produkcji. Jednym podpisem zasugerował, jak potoczą się losy Arkadiusza Czerepacha, a w komentarzach natychmiast wybuchła fala entuzjazmu.
Po latach oczekiwania widzowie znów będą mogli odwiedzić Wilkowyje. Trwają zdjęcia do nowych odcinków „Rancza”, a aktorzy coraz chętniej uchylają rąbka tajemnicy. Wśród nich znalazł się Artur Barciś, którego serialowy Arkadiusz Czerepach od lat pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych i najbarwniejszych postaci produkcji. Najnowszy wpis aktora nie pozostawił fanom większych wątpliwości – polityczne ambicje bohatera najwyraźniej jeszcze się nie skończyły. Artur Barciś wraca do „Rancza”. Czerepach znów namiesza w Wilkowyjach Trudno wyobrazić sobie „Ranczo” bez Artura Barcisia. Aktor od pierwszego sezonu wciela się w Arkadiusza Czerepacha – jedną z najbardziej charakterystycznych i jednocześnie najbardziej przebiegłych postaci całej produkcji. Początkowo był skromnym sekretarzem gminy, z czasem stał się zaufanym współpracownikiem Pawła Kozioła, później posłem, aż w końcu wspiął się na najwyższe szczeble politycznej kariery. To właśnie ta nieustanna pogoń za władzą sprawiła, że Czerepach stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów serialu. Nic więc dziwnego, że informacja o powrocie Artura Barcisia do nowych odcinków wywołała ogromny entuzjazm. Produkcja „Ranczo: Zemsta wiedźm” ponownie zgromadzi większość uwielbianej obsady, a twórcy zapowiadają, że będzie to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń znanych z poprzednich sezonów. Widzowie mogą więc liczyć na dobrze znane postacie, charakterystyczny humor i kolejne polityczne intrygi, których Czerepach z pewnością nie będzie jedynie biernym obserwatorem. ZOBACZ TEŻ: Polacy pokochali go za rolę w „Ranczu”. Za uśmiechem skrywał osobistą tragedię. Mało kto wiedział, z czym się mierzył. Ta historia porusza do dziś Jedno zdjęcie i wymowny podpis wystarczyły. Artur Barciś zdradził, co czeka Czerepacha Artur Barciś opublikował na Facebooku zdjęcie z planu, które błyskawicznie obiegło Internet. Aktor pokazał plakat wyborczy Arkadiusza Czerepacha z hasłem „Arkadiusz Czerepach, nasz premier. Bez uczciwości nie ma postępu”. Już sam ten kadr był dla fanów wyraźną wskazówką, że serialowy polityk ponownie będzie walczył o najwyższe stanowiska. Jeszcze większe emocje wzbudził podpis, jaki Barciś dodał do fotografii: „Kolejny dzień na planie Rancza. Fajnie jest sobie trochę porządzić. Szczególnie gdy ma się politykę we krwi”. Choć aktor nie zdradził szczegółów fabuły, wpis praktycznie rozwiał wątpliwości dotyczące przyszłości jego bohatera. Wszystko wskazuje na to, że Arkadiusz Czerepach nie porzuci polityki i ponownie odegra jedną z kluczowych ról w wydarzeniach rozgrywających się w Wilkowyjach. Dla wielu widzów to właśnie taka wiadomość była jedną z najbardziej wyczekiwanych od momentu ogłoszenia powrotu serialu. W komentarzach pojawiały się wpisy pełne sentymentu i ekscytacji. „Panie premierze ja muszę dla Pana pracować”, „Geniusz!” czy „I co panie Arkadiuszu, ciągle za mała skala?” – to tylko część reakcji, które pokazały, jak wielkim zainteresowaniem cieszy się powrót „Rancza”. Każda kolejna fotografia zza kulis tylko podsyca atmosferę oczekiwania i sprawia, że widzowie z jeszcze większą niecierpliwością wypatrują premiery nowych odcinków. SPRAWDŹ TEŻ: Wielki powrót Marty Lipińskiej. Nowe zdjęcia z planu „Rancza” wywołały lawinę komentarzy
Nie tylko taniec i muzyka. Mało kto wie, kim jest z zawodu. Wykształcenie Mandaryny może zaskoczyć wielu
Przez lata zachwycała na scenie, ale niewiele osób wie, że za sukcesem Mandaryny stoi nie tylko talent i pracowitość. Marta Wiśniewska konsekwentnie rozwijała swoje umiejętności, kończąc kilka szkół i zdobywając kwalifikacje, które do dziś wykorzystuje w życiu zawodowym.
Publiczność od lat zna ją jako Mandarynę – artystkę, choreografkę i kobietę, która nie boi się zawodowych wyzwań. Jednak poza światłem reflektorów kryje się historia, o której wciąż mówi się zaskakująco rzadko. Marta Wiśniewska konsekwentnie inwestowała w swoją edukację, kończąc kolejne szkoły i zdobywając kwalifikacje, które stały się ważnym elementem jej kariery. Wykształcenie Mandaryny to znacznie więcej niż pasja do tańca Przez lata Mandaryna wypracowała pozycję jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny rozrywkowej. Publiczność pokochała ją za muzykę, taniec i sceniczną charyzmę, a kolejne etapy jej kariery sprawiły, że nazwisko Marty Wiśniewskiej na trwałe wpisało się w krajobraz rodzimego show-biznesu. To właśnie z tymi obszarami najczęściej kojarzona jest jej zawodowa droga. Z powodzeniem realizuje się również jako choreografka, instruktorka tańca oraz właścicielka szkoły tanecznej. Niewielu zdaje sobie sprawę, że za sceniczną swobodą i wieloletnim doświadczeniem kryje się także konsekwentnie budowana ścieżka edukacji. Artystka ukończyła kilka szkół i zdobyła kwalifikacje, które stały się ważnym fundamentem jej zawodowej drogi. Sprawdź też: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk" Mandaryna to kobieta wielu talentów Taniec pojawił się w życiu Marty Wiśniewskiej na długo przed tym, zanim stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny. To właśnie on jako pierwszy wyznaczył kierunek jej artystycznych marzeń i z czasem stał się nie tylko pasją, lecz także fundamentem zawodowej drogi. Pierwsze sceniczne doświadczenia zdobywała już jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej. Wówczas dołączyła do dziecięcego zespołu Krajki, z którym występowała przez siedem lat. Był to czas intensywnego rozwoju i zdobywania umiejętności, które w kolejnych latach otworzyły jej drzwi do świata profesjonalnego tańca. Czytaj też: To był najtrudniejszy moment po rozstaniu z Michałem Wiśniewskim. Pola nie ukrywa, co usłyszeli synowie Prawdziwym przełomem okazał się rok 1996. Wraz z formacją 7 coma 7 wywalczyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop, potwierdzając, że obrana przez nią droga nie jest dziełem przypadku, lecz efektem wieloletniej pracy i konsekwencji. To właśnie hip-hop stał się stylem, z którym związała się na dłużej i który do dziś pozostaje ważnym elementem jej zawodowej tożsamości. Miłość do tańca z czasem przerodziła się również w działalność edukacyjną. Od 2007 roku Marta Wiśniewska prowadzi sieć szkół Mandaryna Dance Studio, specjalizujących się w tańcu hip-hop. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się także jako sędzia dwóch federacji tanecznych – World Artistic Dance Federation oraz International Dance Organization (Polski Związek Tańca). To kolejny rozdział w historii kobiety, która od lat udowadnia, że taniec jest dla niej czymś znacznie więcej niż sceniczną pasją – stał się przestrzenią, w której zbudowała swoją zawodową pozycję. Marta Wiśniewska ukończyła kilka szkół. Kim jest z zawodu? Mało kto wie, że Mandaryna jest z wykształcenia animatorką kultury. Jednym z ważniejszych etapów tej drogi było ukończenie Policealnego Studium Zawodowego Szkoły Projektowania i Reklamy na Wydziale Aktorskim przy Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Chcąc rozwijać kolejne umiejętności, podjęła naukę w Szkole Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. W jej życiorysie znalazło się również miejsce na szkołę kaskaderską w Łodzi. Wszystkie te doświadczenia składają się na obraz artystki, która od początku swojej kariery stawiała nie tylko na sceniczne doświadczenie, ale także na systematyczne zdobywanie nowych kompetencji.
To był najtrudniejszy moment po rozstaniu z Michałem Wiśniewskim. Pola nie ukrywa, co usłyszeli synowie
Dla Poli i Michała Wiśniewskich rodzina od zawsze była najważniejsza. Małżonkowie doczekali się dwóch synów – Falco i Noëla. Gdy ich małżeństwo dobiegło końca, przed Polą stanęło jedno z najtrudniejszych rodzicielskich wyzwań: jak powiedzieć kilkuletnim dzieciom, że mama i tata nie będą już razem. W podcaście "Galaktyka Plotek" opowiedziała o tym z dużą szczerością i spokojem. Dziś, gdy wokół byłych małżonków narasta medialny konflikt, te słowa wybrzmiewają wyjątkowo mocno.
Rozstanie rodziców zawsze jest trudnym doświadczeniem dla całej rodziny, zwłaszcza gdy dzieci są jeszcze bardzo małe. Pola Wiśniewska nie ukrywała, że zależało jej przede wszystkim na poczuciu bezpieczeństwa synów i dostosowaniu rozmowy do ich wieku. Kilka miesięcy temu zdecydowała się opowiedzieć o tym publicznie, pokazując, że nawet w tak bolesnych momentach można kierować się spokojem, empatią i uważnością na emocje najmłodszych. Dziś jej wypowiedzi ponownie są szeroko komentowane w kontekście napiętych relacji z Michałem Wiśniewskim. Historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich dobiegła końca. Dziś ich relacje znów budzą ogromne emocje Pola i Michał Wiśniewscy poznali się w 2019 roku, a już rok później powiedzieli sobie sakramentalne "tak". W kolejnych latach na świecie pojawili się ich dwaj synowie – Falco Amadeus i Noël Cloé. Przez długi czas sprawiali wrażenie zgodnego małżeństwa, a w mediach społecznościowych chętnie pokazywali rodzinne chwile i wspólnie budowaną patchworkową rzeczywistość. W marcu tego roku Michał Wiśniewski oficjalnie potwierdził, że jego piąte małżeństwo dobiegło końca. Zarówno on, jak i Pola podkreślali w swoich oświadczeniach, że najważniejsze pozostaje dobro dzieci. Z czasem jednak wokół rozwodu zaczęło robić się coraz głośniej, a sprawa przeniosła się także na drogę sądową. W ostatnich dniach emocje ponownie sięgnęły zenitu. Michał Wiśniewski potwierdził, że znów jest w związku z Martą "Mandaryną" Wiśniewską, z którą przed laty doczekał się dwójki dzieci. Właśnie w cieniu tych wydarzeń internauci przypomnieli sobie wcześniejsze słowa Poli o tym, jak wyglądała rozmowa z kilkuletnimi synami po rozstaniu rodziców. ZOBACZ: Rozwód Poli i Michała Wiśniewskich wkracza na kolejny poziom. Wiemy, co z podziałem majątku "Dawkowałam te informacje". Pola Wiśniewska szczerze opowiedziała o rozmowie z kilkuletnimi synami W podcaście "Galaktyka Plotek" Pola Wiśniewska wróciła pamięcią do jednego z najtrudniejszych momentów po rozstaniu. Przyznała, że nie planowała jednej, długiej rozmowy z dziećmi. Zdecydowała się natomiast przekazywać informacje stopniowo, obserwując reakcje synów i odpowiadając na pytania dopiero wtedy, gdy były na nie gotowe. "To wyszło bardzo naturalnie, ja im dawkowałam te informacje, ale wiesz, maluchy są małe, bo Falco ma pięć, Noel ma trzy lata, więc mówię, że to wyszło bardzo naturalnie. Ja powiedziałam, poinformowałam o tym Falco, on coś tam dopytał i na tym rozmowę zakończył, ale przyszedł po dwóch godzinach i zapytał o kolejną rzecz" – powiedziała. Pola zwróciła również uwagę, że nie istnieje jeden uniwersalny sposób na przeprowadzenie takiej rozmowy. Każde dziecko przeżywa podobne doświadczenia inaczej, a rodzice – mimo najlepszych chęci – nigdy nie są w stanie przewidzieć wszystkich emocji, które się pojawią. "(...) Trzeba pamiętać o tym, że dzieci mają ograniczone możliwości przyjęcia. I dawkować te informacje. Aczkolwiek to są rzeczy, na które nie da się do końca przygotować, bo też nie mamy pewności co do tego, jak dzieci zareagują na takie informacje" – podsumowała. SPRAWDŹ TEŻ: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk"
Włoskie i francuskie perfumy na upalny wieczór. Sprawią, że wszystkie spojrzenia będą zwrócone na ciebie
Zmysłowe, eleganckie i stworzone, by zachwycać zwłaszcza wtedy, gdy temperatura rośnie. Te włoskie i francuskie perfumy idealnie podkreślają letnią aurę, otulając skórę nutami kwiatów, cytrusów, przypraw i szlachetnych akordów drzewnych. Oto zapachy, które nie tylko dopełniają stylizację, ale również nie pozwalają ci przejść niezauważoną.
Rozgrzane powietrze, złote światło zachodzącego słońca i długie noce spędzone na tarasach, w ogrodach, czy nad brzegiem morza sprawiają, że chętniej sięgamy po bardziej wyraziste, zmysłowe zapachy. Dzięki nim chcemy wyróżniać się z tłumu, jednocześnie nie przytłaczając otoczenia. Oto pięć kompozycji, które są dokładnie takie: wyraziste, ale nieprzesadzone. Znajdziemy w nich słodkie kwiaty, soczyste cytrusy, aromatyczne zioła, zielone nuty i eleganckie akordy drewna. 1. BDK Parfums Tubéreuse Impériale Tubéreuse Impériale to jedna z tych kompozycji, które udowadniają, że białe kwiaty mogą być jednocześnie niezwykle wyrafinowane i pociągające. Francuska marka BDK Parfums stworzyła zapach oparty na tuberozie, ale daleki od jej przesłodzonych interpretacji. Tutaj kwiat nabiera aksamitnej głębi. Jest otulony irysem i szlachetnym jaśminem. Wraz z upływem czasu kompozycja staje się coraz bardziej zmysłowa. Wanilia madagaskarska, kadzidło, drzewo sandałowe i paczula tworzą ciepłą, zapadającą w pamięć aurę, która pięknie rozwija się na rozgrzanej słońcem skórze. Nuty głowy: geranium, wierzbówka kiprzyca Nuty serca: indyjska tuberoza, jaśmin wielkolistny, jaśmin egipski, ylang-ylang, irys Nuty bazy: wanilia madagaskarska, cyprys, kadzidło, benzoes, drzewo sandałowe, drzewo kaszmirowe, paczula 2. Armani Privé Orange Méditerranée Orange Méditerranée z kolekcji Armani Privé pachnie jak wieczorny spacer po włoskiej riwierze, gdy rozgrzane kamienne uliczki wciąż oddają ciepło, a w powietrzu unoszą się nuty cytrusów i aromatycznych ziół. Gorzka pomarańcza i cytron cudownie orzeźwiają i pobudzają, zaś herbata, liść laurowy i aromatyczny koper włoski nadają całości wyrafinowanego charakteru. Kompozycja będzie idealnym wyborem dla osób, które chcą pachnieć intensywnie i luksusowo, a jednocześnie świeżo i rześko nawet podczas największych upałów. Nuty zapachowe: gorzka pomarańcza, cytron, herbata, pelargonia, liść laurowy, skórka cytryny, bergamotka, koper włoski, geranium 3. Frédéric Malle French Lover French Lover to zapach, który nie uwodzi słodyczą ani kwiatową lekkością. Jego siła tkwi w zielonych akordach i przyprawach. To właśnie dlatego od lat pozostaje jedną z najbardziej cenionych kompozycji Pierre'a Bourdona dla marki Frédéric Malle. Za sprawą galbanum, jałowca i fiołowych liści jego otwarcie jest chłodne i zielone. Zamknięte w sercu kadzidło, irys i cedr nadają kompozycji wyrafinowanego, nieprzytłaczającego ciepła. Bazę tworzą wetyweria, bursztyn, mech dębowy i piżmo, pozostawiające na skórze elegancki, niezwykle zmysłowy ślad. To zapach, który przyciąga uwagę subtelnością i klasą. Nie da się obok niego przejść obojętnie. Nuty głowy: galbanum, jałowiec, pieprz, liść fiołka, różowy pieprz Nuty serca: dzięgiel, kadzidło, irys, cedr Nuty bazy: wetyweria, mech dębowy, białe piżmo, bursztyn 4. Acqua di Parma Colonia Millesimato Colonia Millesimato jest kwintesencją tego, z czego słynie Acqua di Parma: świetlistych cytrusów, niewymuszonej elegancji i śródziemnomorskiego charakteru. To zapach, który przywodzi na myśl późne popołudnie na włoskim wybrzeżu. Moment, gdy słońce powoli chyli się ku zachodowi, a powietrze pachnie cytrusami. Kompozycję otwiera soczyste, niemal kwaśne trio, w sercu pojawiają się aromatyczny rozmaryn oraz liść pomarańczy, podkreślone subtelną kremowością ylang-ylang. Wetyweria i paczula w bazie sprawiają, że zapach pozostaje na skórze dłużej, zyskując elegancki, lekko ziemisty charakter. To zdecydowanie kompozycja dla odważnych — nieoczywista, niebanalna i niezapomniana. Nuty głowy: bergamotka, czerwona pomarańcza, grejpfrut, petitgrain Nuty serca: liść pomarańczy, rozmaryn, ylan-ylang Nuty bazy: wetyweria, paczula 5. Destin de Balmain Parfum Destin de Balmain Parfum to kompozycja intensywna i niezwykle kobieca. Łączy soczyste owoce, świetliste kwiaty i nuty drzewne, tworząc zapach idealny na wieczorne wyjścia. Już od pierwszych chwil uwagę przyciąga promienna truskawka, której świeżość została podkreślona iskrzącym różowym pieprzem. W sercu kompozycji rozkwita lilia, otulona pudrowymi niuansami piwonii. Ukryte w bazie australijskie drzewo sandałowe nadaje zapachowi aksamitnej głębi, a połączenie piżma, paczuli i ambretolidu sprawia, że kompozycja pozostaje na skórze przez wiele godzin. To zapach stworzony na gorące noce, kiedy chcemy pachnieć elegancko, luksusowo i nieco tajemniczo. Nuty głowy: truskawka, piwonia, różowy pieprz Nuty serca: lilia Nuty bazy: piżmo, paczula, drzewo sandałowe, ambretolid
83-letni Tadeusz Sznuk rzadko mówi o rodzinie. Raz zdobył się na wyjątkowo szczere wyznanie. To dlatego dzieci nie poszły w jego ślady
16 lipca Tadeusz Sznuk obchodzi 83. urodziny. Legendarny gospodarz teleturnieju „Jeden z dziesięciu” od ponad trzech dekad cieszy się niesłabnącą sympatią widzów. Choć na ekranie jest doskonale znany milionom Polaków, od lat konsekwentnie chroni swoją prywatność. Co wiadomo o jego rodzinie?
Tadeusz Sznuk od ponad 30 lat pozostaje twarzą teleturnieju „Jeden z dziesięciu” i jest jednym z najbardziej cenionych prezenterów w Polsce. Dziennikarz imponuje profesjonalizmem, spokojem i charakterystycznym poczuciem humoru, dzięki czemu od lat cieszy się ogromnym uznaniem widzów. Z okazji jego 83. urodzin przypominamy, co wiadomo o życiu prywatnym prezentera. Choć rzadko mówi o swoich bliskich i unika medialnego rozgłosu, wiadomo, że jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci i dziadkiem. Tadeusz Sznuk: od ponad 30 lat prowadzi teleturniej „Jeden z dziesięciu” Tadeusz Sznuk jest już kultową postacią produkcji i cieszy się ogromną sympatią widzów, którzy nie wyobrażają sobie innego prezentera na jego miejscu. Dziennikarz imponuje nie tylko spokojem czy kulturą osobistą, ale także... poczuciem humoru. Nie każdy jednak wie, że lubiany prezenter jest spełniony nie tylko w życiu zawodowym. Tadeusz Sznuk nie pojawia się na branżowych imprezach i bardzo chroni swoją prywatność, rzadko też wypowiada się na temat swoich bliskich. Okazuje się, że dziennikarz jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci, a także dziadkiem. Jeden z dziesięciu, Tadeusz Sznuk Tadeusz Sznuk: dzieci, żona, rodzina Zgodnie ze sporym dystansem do siebie, z jakiego jest znany, wyznał, co myśli o nim jego żona. „O czym myśli kobieta, tego żaden mężczyzna nigdy nie może być pewien, ale nie wiem, czy dobre wychowanie pozwoliłoby panu zacytować to, co miałbym do powiedzenia. Powiem tak, żona ma o mnie zdanie bez wątpienia słuszne”, powiedział Pawłowi Piotrowiczowi w wywiadzie dla Onetu. Tadeusz Sznuk ma dwóch synów, którzy ukończyli studia informatyczne i w takim zawodzie pracują oraz córkę, która jest z wykształcenia psycholożką społeczną. Jak przyznaje prezenter, żadne z dzieci nie poszło w jego ślady. Synowie ukończyli studia informatyczne i z tym związali swoje kariery, a córka jest psychologiem społecznym. „Bo miały okazję obserwować tatusia, którego często nie było w domu, więc trzymają się od mediów z daleka. Wie pan, i radio, i latanie człowieka od rodziny oddalają”, wyznał w wywiadzie dla Onetu. Choć Tadeusz Sznuk rzadko bywał w domu, to starał się poświęcać im jak najwięcej czasu. Sam podkreśla, że jego pociechy są dobrze wychowane i będą się wyrażać o nim dobrze, nawet jeśli nie jest to do końca zgodne z prawdą. Tadeusz Sznuk jest również szczęśliwym dziadkiem. I choć o bliskich zazwyczaj mówi niewiele, w wywiadzie z Onetem opowiedział krótko o relacji z wnukami. Jakim jest dziadkiem? „Najlepszy. Dostałem od znajomych koszulkę z napisem „Najlepszy dziadek na świecie”. Choć tak naprawdę w to nie wierzę, więc jej nie noszę, by nie usłyszeć protestu. No, ale dogadujemy się”, odpowiedział z typowym dla siebie poczuciem humoru. SPRAWDŹ: Od lat prowadzi Jeden z dziesięciu, a jaki jest prywatnie? Oto nieznane oblicze Tadeusza Sznuka! Jeden z dziesięciu, Tadeusz Sznuk
Dakota Johnson i Alexander Skarsgård razem po raz pierwszy. Ich nowa kampania już wzbudza emocje
Dakota Johnson i Alexander Skarsgård znają się od ponad dekady, ale dopiero teraz po raz pierwszy stanęli razem przed obiektywem. Aktorzy zostali twarzami nowej kampanii Valentino Beauty, promującej powrót kultowej linii zapachów Vendetta. Pierwsze zdjęcia właśnie ujrzały światło dzienne, a marka zapowiada także film, którego premiera odbędzie się jeszcze tego lata.
Świat mody i urody lubi nieoczywiste duety, ale tego połączenia mało kto się spodziewał. Dakota Johnson i Alexander Skarsgård po raz pierwszy wystąpili razem w jednej kampanii reklamowej. Valentino Beauty obsadziło ich w rolach zakochanych uciekających przed światem, otwierając nowy rozdział w historii zapachów Vendetta. Za zdjęcia odpowiada duet Inez & Vinoodh, a pierwsze kadry pokazują aktorów w bardzo filmowej, pełnej napięcia estetyce. To dopiero początek – pełna kampania ma zostać rozwinięta o krótkometrażowy film, który Valentino pokaże jeszcze tego lata. Dakota Johnson i Alexander Skarsgård spotkali się na planie po raz pierwszy Choć oboje od lat należą do grona najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia, nigdy wcześniej nie pracowali razem. Alexander Skarsgård przyznał, że zna Dakotę Johnson od ponad dziesięciu lat i od dawna liczył na wspólny projekt. Johnson nie kryła, że atmosfera na planie była bardzo swobodna. W jednym z wywiadów zdradziła, że między ujęciami żartobliwie nazywała swojego partnera „Alexander Scarfsgård”, nawiązując do cienkiego szalika, który nosił podczas zdjęć. Valentino przywraca do życia zapach Vendetta Nowa kampania towarzyszy premierze odświeżonej linii Vendetta Donna i Vendetta Uomo. Dla Valentino Beauty to pierwsza prestiżowa premiera zapachowa od sześciu lat. Nazwa Vendetta nie jest nowa. Marka sięga do zapachu stworzonego jeszcze za czasów Valentino Garavaniego, który zadebiutował w 1991 roku. Teraz linia wraca w zupełnie nowej odsłonie, zachowując nazwę, ale otrzymując współczesne kompozycje oraz nową kampanię. Tak pachną nowe Vendetta Donna i Uomo Damska wersja została opracowana przez Dominique'a Ropiona i Andrew Everetta. Kompozycja opiera się na tuberozie połączonej z akordem czerwonej pomarańczy Tarocco Rosso oraz drzewem sandałowym. Za Vendetta Uomo odpowiada Marie Salamagne. Zapach otwierają nuty peruwiańskiego imbiru, następnie pojawia się akord likieru cynamonowego, a bazę tworzy czysta esencja paczuli. Alexander Skarsgård przyznał, że nazwa Vendetta wywołuje u niego osobiste wspomnienia. Wspomina, że jako nastolatek używał oryginalnej wersji zapachu przed szkolnymi potańcówkami, często przesadzając z jego ilością. Film pojawi się jeszcze tego lata Na razie Valentino pokazało jedynie pierwsze fotografie kampanii wykonane przez Inez & Vinoodh. Marka zapowiada jednak również krótki film, w którym Dakota Johnson i Alexander Skarsgård wcielają się w parę zakochanych uciekających przed światem. Szczegóły fabuły pozostają tajemnicą, ale sami aktorzy zdradzili, że na ekranie nie pada ani jedno słowo. Relację bohaterów budują wyłącznie spojrzenia, gesty i napięcie między postaciami. Jedno z ujęć wymagało szybkiej jazdy samochodem po szutrowej drodze. Skarsgård żartował później, że Dakota Johnson prowadzi jak kierowca Formuły 1 i właśnie ta scena była dla niego najbardziej emocjonującym momentem całych zdjęć.
Adrian Szymaniak walczy z nawrotem choroby. Słowa jego żony chwytają za serce
Adrian Szymaniak od wielu miesięcy walczy z glejakiem IV stopnia. Kilka dni temu przekazał, że dotychczasowe leczenie przestało przynosić oczekiwane efekty i konieczna jest zmiana terapii. Teraz głos zabrała jego żona, Anita Szymaniak, która w poruszających słowach opowiedziała o tym, jak rodzina przeżywa ten niezwykle trudny czas i podziękowała za ogrom wsparcia płynącego od internautów.
Ostatnie miesiące są dla rodziny Adriana Szymaniaka nieustanną próbą siły i nadziei. Były uczestnik programu "Ślub od pierwszego wejrzenia" nie ukrywa, że walka z chorobą wymaga od niego ogromnej determinacji, a każda kolejna informacja dotycząca leczenia wiąże się z wielkimi emocjami. Po jego szczerym wyznaniu o wznowie choroby i rozpoczęciu nowego etapu terapii wiele osób skierowało słowa wsparcia nie tylko do niego, ale również do jego najbliższych. Właśnie dlatego Anita zdecydowała się przerwać milczenie. Adrian Szymaniak szczerze o nawrocie choroby. "Idziemy w plan B" Kilka dni temu Adrian Szymaniak przekazał obserwatorom przejmującą wiadomość. Choć wcześniejsze leczenie dawało powody do ostrożnego optymizmu, okazało się, że nowotwór ponownie zaczął się rozwijać. Jak wyjaśnił, organizm przestał reagować na dotychczas stosowaną terapię, dlatego lekarze zdecydowali o wdrożeniu nowego sposobu leczenia. Szymaniak nie ukrywał emocji, ale jednocześnie pokazał ogromną determinację. W swoim nagraniu otwarcie opowiedział o tym, z czym mierzy się na co dzień i jakie decyzje zapadły w związku z dalszym leczeniem. "Stało się tak, że guz odbił. Mimo czepka, mimo chemii, która szła w dobrym kierunku, guz po prostu jest na tyle inteligentny, na tyle odporny, że znalazł sobie odporność na tabletkę, którą przyjmuję. Więc teraz idziemy w plan B. Inna chemia we wlewach plus lek do tego. Zobaczymy, w jakim kierunku teraz pójdzie dalsze leczenie" – napisał. Żona Adriana Szymaniaka przerwała milczenie. Anita opublikowała poruszające oświadczenie Po szczerym wyznaniu Adriana głos zabrała również jego żona. Anita Szymaniak przyznała, że decyzja męża o publicznym podzieleniu się najnowszymi informacjami była dla niej zaskoczeniem. Jak podkreśliła, do tej pory rodzina świadomie przeżywała wszystkie trudne chwile z dala od medialnego rozgłosu, skupiając się przede wszystkim na zdrowiu oraz wspólnie spędzanym czasie. "Nie spodziewałam się tego, że Adrian postanowi podzielić się ostatnimi ciężkimi przejściami. Przeżywaliśmy to wszystko w ciszy i bez rozgłosu. Najważniejsze jest zdrowie i czas z rodziną. Aktualizacja stanu zdrowia dostępna jest na linku pomagam.pl" – czytamy. Żona Adriana nie zapomniała również podziękować wszystkim osobom, które od wielu miesięcy okazują rodzinie wsparcie. Przyznała jednak, że tym razem sama potrzebuje siły i zrozumienia. "Dziękuję wam wszystkim za słowa wsparcia i za wyrozumiałość. Przepraszam wszystkich, chciałabym dawać siłę wszystkim, ale teraz sama jej potrzebuję. Walczymy dalej i nie poddajemy się" – zakończyła. To krótkie, ale niezwykle szczere wyznanie poruszyło wielu internautów. Choć przed rodziną wciąż pozostaje wymagający etap leczenia, zarówno Adrian, jak i Anita podkreślają jedno – nie zamierzają się poddawać i z nadzieją patrzą na kolejne kroki terapii. SPRAWDŹ TEŻ: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk"
Tylko na VIVA.pl: Zgarnął w „Idź na całość” główną nagrodę, wygrana zamieniła się koszmar. Niesłychana historia uczestnika programu, tak zapamiętał ją Zygmunt Chajzer
Program "Idź na całość" zapisał się w historii polskiej telewizji nie tylko dzięki emocjonującym nagrodom, ale również barwnym uczestnikom, którzy robili wszystko, by zwrócić na siebie uwagę prowadzących. Fantazyjne przebrania, odważne pomysły i ogromna kreatywność stały się znakiem rozpoznawczym kultowego teleturnieju. Dziś Zygmunt Chajzer wrócił do tych wspomnień w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. Przed kamerami opowiedział o najbardziej niezwykłych przebraniach, ale także o historii zwycięzcy, która po latach wciąż wywołuje u niego ogromne emocje.
To właśnie takie wspomnienia pojawiły się, gdy podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim Zygmunt Chajzer wylosował pytanie z Kuli VIVY! Legendarny prowadzący bez chwili zawahania zaczął przywoływać obrazy uczestników, którzy robili wszystko, by zostać zauważonym. Niektóre z tych historii do dziś wywołują uśmiech, inne – jak sam przyznaje – zostawiły w nim coś znacznie więcej. Zygmunt Chajzer wrócił pamięcią do najbardziej niezwykłych uczestników "Idź na całość" Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl Zygmunt Chajzer wylosował z Kuli VIVY! pytanie: „»Idź na całość« to też wyraziści uczestnicy. Które z ich przebrań pamięta Pan do dziś?”. Odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast. Jedno z przebrań szczególnie zapadło mu w pamięć. Zygmunt Chajzer powiedział Rafałowi Kowalskiemu: „Jedna Pani się przebrała za łabędzią wyspę. [...] Na głowie jezioro było dookoła, na środku była wyspa, na tej wyspie łabędzie były. Ona była przebrana tak na zielono, że stanowiła tło dla tej wyspy.” To tylko jedna z historii, które do dziś wywołują uśmiech na twarzy legendarnego prowadzącego. Jak wynika z jego wspomnień, uczestnicy potrafili wykazać się niezwykłą kreatywnością, a ich pomysły nierzadko stawały się jednym z najbardziej pamiętnych elementów programu. Zgarnął główną nagrodę, ale później zaczęły się problemy. Zygmunt Chajzer opowiedział niezwykłą historię uczestnika Choć zabawnych wspomnień z planu „Idź na całość” nie brakuje, jedno z nich do dziś zajmuje w pamięci Zygmunta Chajzera szczególne miejsce. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl prowadzący wrócił do historii uczestnika, który pojawił się w programie przebrany za Fiata 126p. Dopiero później okazało się, że za pomysłowym kostiumem kryła się znacznie bardziej poruszająca opowieść. Jak wspominał przed kamerami Viva.pl: „Była też ciekawa historia, dlatego że ja kiedyś zaprosiłem do gry pana, który był przebrany za Fiata 126P. [...] Był zabudowany cały i nie miałem pojęcia o tym, że jest to osoba niepełnosprawna. A ten pan był na wózku. On sobie do tego wózka zbudował karoserię Fiata i potem wygrał samochód.” Historia nie zakończyła się jednak wraz z wygraną. Jak opowiedział Zygmunt Chajzer, po wielu latach ponownie spotkał zwycięzcę programu i dopiero wtedy dowiedział się, przez co musiał przejść po zakończeniu teleturnieju. „To nie był mały Fiat, to było coś większego. Ja tego pana spotkałem po wielu, wielu latach. Tym samym samochodem jeździł i okazało się, że tam historia była bardzo ciekawa, dlatego że wtedy trzeba było płacić podatek od wygranych. Nie miał tych pieniędzy. Nie było go stać na wykupienie, na zapłacenie podatku i zakład pracy, w którym pracował, wszyscy ludzie z tego zakładu zrzucili się po to, żeby mógł zapłacić podatek. Na dodatek fundator tej nagrody dołożył trochę pieniędzy i samochód został przerobiony na samochód odpowiadający potrzebom inwalidy” – wspominał. To właśnie zakończenie tej historii najbardziej zapadło prowadzącemu w pamięć. Jak przyznał Rafałowi Kowalskiemu, był to jeden z tych momentów, które przypominają, że nawet w świecie telewizyjnych emocji najważniejsi są ludzie i ich wzajemna życzliwość. Kolejną edycję programu „Idź na całość” będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Łączyła ich miłość silniejsza od uprzedzeń. Gołda Tencer i Szymon Szurmiej przeżyli razem 44 lata
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie.
Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w rocznicę śmierci Szymona Szurmieja. Archiwum VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. – Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. – Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. – Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. – Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. – Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. – Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. – Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer – Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. – Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. – Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. – Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. – W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. – A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. – Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. – Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. – Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). – Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. – Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. – To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. SPRAWDŹ TEŻ: Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi – A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. – Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. – Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. – Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie.
Z ostatniej chwili! Syn księżnej Mette-Marit wyszedł z więzienia i wrócił do królewskiej posiadłości
Po ponad pięciu miesiącach Marius Borg Høiby opuścił więzienie Ila. Decyzją sądu w Oslo najbliższe cztery tygodnie spędzi w areszcie domowym na terenie królewskiej posiadłości Skaugum, gdzie będzie odbywał część kary pod elektronicznym nadzorem.
Po ponad pięciu miesiącach spędzonych w więzieniu Marius Borg Høiby opuścił zakład karny Ila. Decyzją sądu w Oslo będzie odbywał część orzeczonej kary w areszcie domowym pod elektronicznym nadzorem. Najbliższe cztery tygodnie spędzi na terenie królewskiej posiadłości Skaugum, gdzie będzie objęty ścisłymi zasadami kontroli oraz ograniczeniami dotyczącymi opuszczania miejsca pobytu. Marius Borg Høiby opuścił więzienie Ila W środę, 15 lipca, około godziny 13 czarny van wyjechał z więzienia Ila, w którym przebywał Marius Borg Høiby. Około 30 minut później samochód wjechał na teren królewskiej posiadłości Skaugum. Jak poinformowała publiczna telewizja NRK, 29-letni syn księżnej koronnej Mette-Marit rozpoczął odbywanie części kary w areszcie domowym. Zmiana miejsca odbywania kary nastąpiła po decyzji sądu w Oslo z 13 lipca. Sąd wyraził zgodę, aby Marius Borg Høiby odbywał część orzeczonej kary poza zakładem karnym, pod warunkiem objęcia go elektronicznym nadzorem. Był to pierwszy przypadek, gdy jego wniosek o taką formę odbywania kary został zaakceptowany. Wcześniejsze prośby były odrzucane. ZOBACZ TEŻ: Nie tylko Mette-Marit. Ten szwedzki książę również żyje dzięki transplantacji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/GettyImages-542449008-a111a4c.jpg" width="1744" height="2616" alt="TRONDHEIM, NORWAY - JUNE 23: Marius Borg Hoiby on a visit to Trondheim, during the King and Queen of Norway's Silver Jubilee Tour, on June 23, 2016 in Trondheim, Norway.(Photo by Julian Parker/UK Press via Getty Images)" title="Norwegian Royal Silver Jubilee Tour - Visit to Trondheim" /> Sąd w Oslo zgodził się na areszt domowy z elektronicznym nadzorem 15 czerwca Marius Borg Høiby został uznany za winnego 34 przestępstw. Wśród czynów wymieniono dwa gwałty bez penetracji oraz przemoc fizyczną i psychiczną wobec byłej partnerki, influencerki Nory Haukland. Sąd skazał go na cztery lata bezwzględnego pozbawienia wolności. Od tego wyroku wniesiono apelację. Do czasu wydania nowego orzeczenia Marius Borg Høiby będzie odbywał część kary w pobliżu swojej rodziny. Z przekazanych informacji wynika, że chciał przebywać bliżej matki, która kilka tygodni wcześniej przeszła przeszczep płuc. Sąd zgodził się na cztery tygodnie odbywania kary w areszcie domowym z elektroniczną bransoletką monitorującą. Skaugum miejscem odbywania części kary Po opuszczeniu więzienia Marius Borg Høiby wrócił do Skaugum – królewskiej posiadłości, którą opuścił w grudniu 2025 r., kiedy prowadzone było jeszcze śledztwo. Jak wyjaśnił jego adwokat René Ibsen, nie dysponuje już domem w Frogner, dlatego konieczne było znalezienie nowego miejsca zamieszkania. Według adwokata naturalnym rozwiązaniem był powrót do domu znajdującego się na terenie Skaugum, który pozostawał pusty. René Ibsen poinformował również, że porozumienie dotyczące pobytu Mariusa Borga Høiby zostało zawarte z księciem Haakonem oraz księżną Mette-Marit, których rezydencja również znajduje się na terenie tej samej posiadłości. Jednocześnie Marius Borg Høiby nie zamieszka razem z rodziną. Będzie przebywał w swoim własnym domu – mniejszym budynku położonym zaledwie kilkadziesiąt metrów od głównej rezydencji. Rzeczniczka pałacu Guri Varpe przekazała w e-mailu do NRK, że książę koronny Haakon i księżna Mette-Marit chcą pomóc mu w trudnym okresie, przez który obecnie przechodzi. Jakie obowiązki i ograniczenia nałożono na Mariusa Borga Høiby? Najbliższe cztery tygodnie będą przebiegały pod ścisłym nadzorem. Marius Borg Høiby będzie zobowiązany do regularnego poddawania się testom na obecność narkotyków. Musi także liczyć się z niezapowiedzianymi kontrolami. Według ekspertki ds. rodziny królewskiej Tove Taalesen trudno wyobrazić sobie, aby ktokolwiek mógł dostać się na teren Skaugum bez wcześniejszego zgłoszenia. Oznacza to, że miejsce odbywania aresztu domowego znajduje się pod wyjątkowo ścisłym nadzorem. Warunki określone przez sąd przewidują również ograniczenia dotyczące opuszczania domu. Marius Borg Høiby będzie mógł wychodzić wyłącznie w celu kontynuowania leczenia oraz odwiedzania swojej rodziny. CZYTAJ TEŻ: Najpierw przeszczep, a teraz to. Księżna Mette-Marit znów musi walczyć Dlaczego Marius Borg Høiby wrócił do królewskiej posiadłości? Decyzja o odbywaniu części kary w Skaugum ma związek zarówno z warunkami mieszkaniowymi, jak i sytuacją rodzinną. Według informacji przedstawionych przez jego adwokata Marius Borg Høiby nie miał już możliwości powrotu do wcześniejszego miejsca zamieszkania w Frogner. Jednocześnie chciał odbywać karę w pobliżu swojej rodziny. W przekazanych informacjach wskazano również, że zamierza wspierać matkę, księżną koronną Mette-Marit, która kilka tygodni wcześniej przeszła przeszczep płuc. Podczas pobytu w areszcie domowym będzie miał dostęp do telefonu oraz komputera. Jak podano w materiale źródłowym, właśnie ta możliwość budziła obawy organów ścigania. Marius Borg Høiby pozostanie w areszcie domowym przez cztery tygodnie zgodnie z decyzją sądu w Oslo. W tym czasie będzie odbywał część orzeczonej kary pod elektronicznym nadzorem, mieszkając na terenie królewskiej posiadłości Skaugum i przestrzegając wszystkich nałożonych przez sąd ograniczeń. Źródło: Plejada