Janja Lesar przerwała milczenie. Powiedziała, co dalej z jej pracą w „Tańcu z gwiazdami”
Nieoczekiwane doniesienia o nowym telewizyjnym projekcie Janji Lesar wywołały lawinę pytań o jej zawodową przyszłość. W sieci szybko pojawiły się spekulacje, że nadchodzą duże zmiany. Teraz choreografka postanowiła zabrać głos i rozwiać wątpliwości.
Wszystko zaczęło się od informacji, że Janja Lesar i Katarzyna Zillmann wezmą udział w programie „Azja Express”. Dla wielu widzów był to zaskakujący ruch, który niemal od razu uruchomił plotki o możliwym zakończeniu współpracy choreografki z „Tańcem z gwiazdami”. Tym bardziej że Lesar od pewnego czasu nie pojawia się już na parkiecie jako tancerka, lecz odpowiada za choreografie przygotowywane do programu. W rozmowie z Pomponikiem postanowiła wyjaśnić, jak wygląda jej sytuacja i odnieść się do krążących od kilku tygodni doniesień. Janja Lesar zabrała głos po medialnych spekulacjach Janja Lesar i Katarzyna Zillmann w ostatnich miesiącach nie schodzą z nagłówków portali show-biznesowych. To właśnie one stworzyły pierwszą kobiecą parę w historii polskiej edycji „Tańca z gwiazdami”, a ich występy wzbudzały ogromne emocje. Szczególnym echem odbiła się choreografia zakończona pocałunkiem, po której pojawiły się spekulacje sugerujące, że obie panie połączyło coś więcej. Później medalistka olimpijska zakończyła swój dotychczasowy związek, a następnie wyszło na jaw, że Janja Lesar rozstała się z Krzysztofem Hulbojem. Gdy ujawniono również, że Lesar i Zillmann mają wspólnie wystąpić w programie „Azja Express”, pojawiły się plotki, że choreografka może pożegnać się z „Tańcem z gwiazdami”. Podczas jesiennej ramówki Polsatu Janja Lesar postanowiła odnieść się do tych doniesień i jasno wyjaśnić, jak wygląda jej sytuacja zawodowa. Janja Lesar zostaje w „Tańcu z gwiazdami”. Zdradziła też nową zmianę w programie Choreografka nie pozostawiła miejsca na domysły. Potwierdziła, że nadal pracuje przy polskiej edycji „Tańca z gwiazdami”, a udział w innym programie nie wpłynął na jej współpracę z produkcją. Przy okazji ujawniła, że do zespołu odpowiedzialnego za przygotowanie choreografii dołącza dobrze znany widzom tancerz. „Zmieniło się, że do nas dołącza Jacek Jeschke i będzie nam pomagał tworzyć program” – powiedziała Pomponikowi. Jak wynika z jej słów, poza dołączeniem Jacka Jeschke nic nie zmieniło się w jej obowiązkach związanych z realizacją programu. Tak wyglądały rozmowy o udziale w „Azja Express” Janja Lesar zdradziła również, że jeszcze przed rozpoczęciem nowego projektu konsultowała swój udział z władzami stacji. Przyznała jednak, że medialne spekulacje sprawiły, iż sama przez pewien czas nie była pewna, jak zakończą się rozmowy dotyczące jej dalszej pracy. „Oczywiście konsultowałam moją przygodę z inną stacją, dostałam pozwolenie. Ale wiadomo, rodzą się plotki (...), tak że ja też przez jakiś czas się zastanawiałam. Jednak cieszę się bardzo, że będę dalej tutaj, bo to jednak całe moje życie” – wyznała. Słowa choreografki rozwiały pojawiające się w ostatnich tygodniach wątpliwości i potwierdziły, że nadal pozostaje częścią ekipy pracującej przy „Tańcu z gwiazdami”. Dlaczego mogła połączyć oba projekty? Janja Lesar wyjaśniła także, dlaczego mogła pozwolić sobie na udział w kolejnym telewizyjnym przedsięwzięciu. Jak podkreśliła, obecnie pracuje przede wszystkim za kulisami programu, co daje jej większą swobodę w angażowaniu się w inne projekty. „Nie poszłam bez zgody, mimo wszystko. Jestem związana z tą stacją. Ja nie tańczę 'z przodu', nie występuję w programie jako tancerka, więc jest trochę łatwiej. Myślę, że jak ktoś tańczy w programie, to nie byłoby możliwe” – dodała w rozmowie z Pomponikiem. Wyjaśnienia Janji Lesar zakończyły spekulacje dotyczące jej przyszłości w „Tańcu z gwiazdami”. Choreografka pozostaje częścią zespołu pracującego przy tanecznym show, a udział w „Azja Express” nie oznacza zmian w jej dotychczasowej roli.
Żona Andrzeja Morozowskiego przerwała milczenie. Jej słowa chwytają za serce. „Trudno się z tym pogodzić”
Śmierć Andrzeja Morozowskiego wstrząsnęła środowiskiem dziennikarskim i widzami TVN24. Ceniony publicysta i prowadzący program „Tak jest” zmarł 4 sierpnia 2026 roku w wieku 69 lat po ciężkiej walce z chorobą nowotworową. Kilka dni po jego odejściu ukazał się niezwykle osobisty nekrolog, w którym żona dziennikarza, Agata Nowakowska, pożegnała go słowami pełnymi miłości i bólu.
Odejście Andrzeja Morozowskiego wywołało falę poruszających pożegnań ze strony współpracowników, przyjaciół i widzów, którzy przez lata śledzili jego programy. Szczególne emocje wzbudził jednak nekrolog opublikowany w „Gazecie Wyborczej”. Agata Nowakowska pożegnała męża nie tylko jako wybitnego dziennikarza, ale przede wszystkim jako najbliższą osobę. Kilka krótkich zdań wystarczyło, by oddać ból po stracie i przypomnieć, jak ważną rolę Andrzej Morozowski odgrywał w życiu swojej rodziny. Te osobiste słowa stały się jednym z najbardziej poruszających elementów pożegnania cenionego publicysty. Andrzej Morozowski nie żyje. TVN24 przekazało smutną wiadomość Informacja o śmierci Andrzeja Morozowskiego błyskawicznie obiegła media i poruszyła osoby, które przez lata śledziły jego pracę. Dziennikarz zmarł 4 sierpnia 2026 roku w wieku 69 lat po długiej walce z chorobą nowotworową. Smutną wiadomość przekazała stacja TVN24, z którą był związany od początku jej istnienia. Na antenie Tomasz Sianecki poinformował widzów: „Dziś, 4 sierpnia, zmarł nasz kolega, autorytet Andrzej Morozowski”. Morozowski przez lata należał do najbardziej rozpoznawalnych twarzy stacji. Dla wielu widzów pozostanie przede wszystkim gospodarzem programu „Tak jest”, choć jego dorobek obejmował znacznie więcej programów publicystycznych i rozmów z najważniejszymi postaciami polskiego życia publicznego. Wzruszający nekrolog żony. „Odszedł za wcześnie” Szczególne emocje wywołał nekrolog opublikowany w „Gazecie Wyborczej”. Obok przypomnienia zawodowej drogi Andrzeja Morozowskiego znalazły się słowa jego żony, Agaty Nowakowskiej. Napisała o nim przede wszystkim jako o mężu i ojcu, podkreślając, jak wielką stratą jest jego odejście dla najbliższych. „Wyjątkowy mąż i bezwarunkowo kochający ojciec. Odszedł za wcześnie, po ciężkiej chorobie. Trudno się z tym pogodzić”. To właśnie ten fragment nekrologu najmocniej poruszył osoby żegnające dziennikarza. Krótkie zdania stały się osobistym wyznaniem kobiety, która przez wiele lat dzieliła z nim życie. W nekrologu przypomniano również jego działalność w przełomowym okresie polskiej historii: „Mąż zaufania obozu solidarnościowego w wyborach w 1989 roku, wydawca i redaktor naczelny biuletynu informacyjnego Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Zawsze uważał za wielki przywilej to, że mógł obserwować z bliska jeden z najciekawszych momentów w historii Polski — transformację ustrojową i gospodarczą po 1989 r.” Dorobek Andrzeja Morozowskiego zapisał się w historii polskich mediów Andrzej Morozowski przez dekady budował swoją pozycję jako dziennikarz polityczny i publicysta. Największą rozpoznawalność przyniosła mu praca w TVN24, gdzie prowadził program „Tak jest”. Widzowie pamiętają go również z takich formatów jak „Studio 24”, „Kuluary”, „Rozmowa bardzo polityczna” oraz „Bohater tygodnia”. Dużą popularność zdobył także dzięki współpracy z Tomaszem Sekielskim przy programie „Teraz my!”, który przez lata należał do najgłośniejszych formatów publicystycznych w Polsce. Zanim związał się z TVN24, pracował między innymi w Radiu ZET, Telewizji Polskiej oraz Polsacie. Jego zawodowa droga rozpoczęła się jeszcze w okresie przemian ustrojowych. W 1989 roku pełnił funkcję męża zaufania z ramienia obozu solidarnościowego, a także był wydawcą i redaktorem naczelnym biuletynu informacyjnego Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Czytaj też: Wspierała go w chorobie, trwała przy nim do końca. Historia miłości Andrzeja i Agaty Morozowskich porusza do łez 25 lat wspólnego życia z Agatą Nowakowską Prywatnie Andrzej Morozowski od 25 lat był mężem Agaty Nowakowskiej. Para konsekwentnie chroniła swoją prywatność, rzadko pojawiając się razem w mediach. Doczekali się syna Jana. Agata Nowakowska również związana była z dziennikarstwem. Pracowała jako dziennikarka ekonomiczna „Gazety Wyborczej”, a później rozwijała swoją karierę także poza redakcją. Po śmierci męża zdecydowała się pożegnać go w sposób niezwykle osobisty. Jej słowa nie były jedynie wspomnieniem znanego dziennikarza, ale przede wszystkim ukochanego partnera i ojca ich syna. To właśnie dlatego opublikowany nekrolog stał się jednym z najbardziej poruszających gestów po jego odejściu i wywołał tak silny oddźwięk wśród osób, które przez lata znały Andrzeja Morozowskiego z telewizyjnego ekranu.
Poznali się kilka lat temu, uczucie przyszło po czasie. Tak Rafał Brzozowski poznał ukochaną
Ich historia nie zaczęła się od romantycznego wyznania, lecz od przypadkowego spotkania podczas koncertu charytatywnego. Dopiero po latach odnowiona znajomość przerodziła się w przyjaźń, a z czasem w miłość, którą Rafał Brzozowski i Helena przypieczętowali ślubem 1 sierpnia.
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia ani historia, która rozegrała się w ciągu kilku tygodni. Drogi Rafała Brzozowskiego i Heleny przecięły się wiele lat temu, lecz dopiero po latach ich znajomość nabrała zupełnie nowego znaczenia. Dziś są małżeństwem, a sam wokalista po raz pierwszy zdecydował się opowiedzieć o relacji, którą przez długi czas chronił przed opinią publiczną. Pierwsze spotkanie nastąpiło wiele lat temu podczas koncertu charytatywnego Historia Rafała Brzozowskiego i Heleny rozpoczęła się znacznie wcześniej, niż mogłoby się wydawać osobom, które dopiero teraz usłyszały o nowej żonie artysty. Jak wyznał wokalista w rozmowie z "Super Expressem", poznali się wiele lat temu podczas jednego z koncertów charytatywnych. W tamtym czasie Helena śpiewała w chórze razem ze swoim zespołem. Muzyczne spotkanie nie stało się jednak początkiem związku. Po koncercie każde z nich wróciło do własnego życia i własnych obowiązków. Choć ich drogi jeszcze kilkukrotnie się przecinały – zespół Heleny występował z Rafałem Brzozowskim podczas kilku koncertów – nie oznaczało to jeszcze narodzin głębszego uczucia. Była to znajomość, która przez długi czas pozostawała jedynie jednym z wielu zawodowych kontaktów. Oboje żyli własnym życiem, a przyszłość miała dopiero pokazać, że ich historia nie została jeszcze napisana do końca. ZOBACZ TEŻ: Teściowa Rafała Brzozowskiego zdradziła, jaki jest prywatnie. Nie ma żadnych wątpliwości Po latach los ponownie ich połączył Przełom nastąpił dopiero 2,5 roku temu. To właśnie wtedy, jak zdradził Rafał Brzozowski, ich znajomość odnowiła się. Nie był to jednak gwałtowny początek romantycznej relacji. Wręcz przeciwnie – wszystko rozwijało się spokojnie i naturalnie. Artysta podkreślił, że ich wspólna droga rozpoczęła się od przyjaźni, wzajemnego szacunku oraz zrozumienia. Zamiast pośpiechu pojawiły się rozmowy, obecność i stopniowe budowanie zaufania. To właśnie te fundamenty sprawiły, że relacja z czasem zaczęła nabierać coraz większego znaczenia. Brzozowski przyznał również, że był to dla niego ważny okres w życiu prywatnym. Jak powiedział, starał się poukładać swoje rozchwiane prywatnie życie. W tym czasie Helena była obok niego, wspierając go i stając się osobą, na której mógł polegać. Przyjaźń przerodziła się w dojrzałą miłość Wokalista nie ukrywa, że to właśnie cierpliwość i wzajemne wsparcie sprawiły, iż ich relacja zmieniła swój charakter. Z biegiem czasu przyjaźń ustąpiła miejsca uczuciu. Rafał Brzozowski opisał ich związek jako bardzo dojrzałą relację opartą na wzajemnym szacunku, przyjaźni oraz obustronnej akceptacji. To właśnie te wartości, jak wynika z jego słów, stały się najważniejszym fundamentem ich wspólnego życia. Nie mówił o spektakularnych gestach czy nagłych zwrotach akcji. Zamiast tego zwrócił uwagę na codzienną obecność, wsparcie i zaufanie, które rodziły się stopniowo. Z jego wypowiedzi wyłania się obraz relacji budowanej spokojnie, bez pośpiechu, z przekonaniem, że najtrwalsze uczucia potrzebują czasu. CZYTAJ TEŻ: Rafał Brzozowski po raz pierwszy opowiedział o żonie. "To anioł, który odmienił moje życie" "To anioł, który odmienił moje życie" Kilka miesięcy temu Rafał Brzozowski zrozumiał, że Helena jest kobietą, z którą chce związać swoją przyszłość. W rozmowie z "Super Expressem" nie szczędził jej ciepłych słów. Przyznał, że dostrzega w niej osobę, przy której może i chce się rozwijać. Opisał ją jako kobietę piękną, mądrą i bardzo skromną w sposobie bycia. Podkreślił również, że ceni jej wartości oraz zasady moralne. Najbardziej zapadły jednak w pamięć jego słowa, w których nazwał Helenę "aniołem, który odmienił moje życie". To właśnie w ten sposób podsumował wpływ, jaki – jak sam przyznał – jego ukochana wywarła na jego codzienność. "Poznaliśmy się wiele lat temu na jednym z koncertów charytatywnych. Helena śpiewała wtedy z zespołem w chórze. Potem ten zespół wystąpił ze mną podczas kilku koncertów, ale każde z nas żyło wówczas swoim życiem. 2,5 roku temu nasza znajomość się odnowiła i zaczęła się od przyjaźni, szacunku i wzajemnego zrozumienia. Ja starałem się poukładać swoje rozchwiane prywatnie życie, a Helena bardzo mnie w tym wspierała, stając się powoli najbliższą mi osobą. To bardzo dojrzała relacja oparta na wzajemnym szacunku, przyjaźni i obustronnej akceptacji" - wyznał Brzozowski. Zwieńczeniem tej historii był ślub Historia, która rozpoczęła się wiele lat temu podczas koncertu charytatywnego, znalazła swój kolejny ważny rozdział 1 sierpnia. Tego dnia Rafał Brzozowski i Helena powiedzieli sobie sakramentalne "tak" w kościele w Nowym Dworze Mazowieckim. Uroczystość odbyła się w obecności blisko 400 zaproszonych gości. Wśród nich znaleźli się między innymi Małgorzata Tomaszewska, bracia Mroczek, Andrzej Piaseczny oraz Krzysztof Gojdź. Choć para przez długi czas skutecznie chroniła swoją prywatność, dziś wiadomo już, że ich historia nie rozpoczęła się nagle. Była efektem wielu lat znajomości, odnowionej relacji, przyjaźni i wzajemnego wsparcia. Dopiero z czasem – jak opowiedział sam Rafał Brzozowski – przerodziła się w miłość, którą postanowili przypieczętować małżeństwem. Źródło: SuperExpress, Pudelek
Ma 22 lata i właśnie podbija świat mody. Syn słynnej polskiej aktorki i modelki poszedł w ślady utalentowanej mamy
Józef Bela konsekwentnie rozwija karierę w świecie mody. 22-letni syn Małgorzaty Beli pojawił się na wybiegu podczas pokazu Ann Demeulemeester na sezon jesień–zima 2026. To kolejny ważny krok na jego zawodowej drodze.
22-letni Józef Bela coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność w świecie mody. Syn Małgorzaty Beli pojawił się na wybiegu podczas pokazu Ann Demeulemeester prezentującego kolekcję na sezon jesień–zima 2026. To kolejny ważny etap jego rozwijającej się kariery modela, która od kilku lat systematycznie nabiera tempa. Józef Bela zaprezentował kolekcję Ann Demeulemeester Józef Bela dołączył do grona modeli prezentujących kolekcję Ann Demeulemeester na sezon jesień–zima 2026. Pojawienie się 22-latka na wybiegu jest kolejnym ważnym wydarzeniem w jego zawodowej drodze i potwierdza, że coraz śmielej odnajduje się w świecie profesjonalnego modelingu. Obecnie Józef Bela reprezentowany jest przez paryską agencję Viva. To właśnie współpraca z tą agencją stanowi jeden z elementów jego rozwijającej się kariery. Występ podczas pokazu Ann Demeulemeester jest kolejnym doświadczeniem zdobywanym przez młodego modela. ZOBACZ TEŻ: Francuski miliarder stracił dla niej głowę. Małgorzata Bela odeszła zaledwie rok po ślubie Jak rozwija się kariera syna Małgorzaty Beli? Kariera Józefa Beli rozpoczęła się kilka lat temu. Trzy lata wcześniej zadebiutował u boku swojej mamy w świątecznej kampanii H&M. Było to jego pierwsze szerzej zauważone doświadczenie w branży mody. Następnie pojawił się na łamach magazynu "Fantastic Man". Kolejnym krokiem okazał się udział w pokazie Ann Demeulemeester na sezon jesień–zima 2026. Wszystkie te wydarzenia pokazują, że Józef Bela konsekwentnie buduje swoją pozycję w świecie modelingu. Małgorzata Bela od lat należy do światowej czołówki modelek Małgorzata Bela rozpoczęła karierę modelki w 1997 roku w warszawskiej agencji Model Plus. Rok później zadebiutowała w Paryżu, prezentując kolekcje takich domów mody jak Commes des Garçons, Givenchy oraz Balenciaga. W kolejnych latach podpisała międzynarodowe kontrakty z agencjami w Londynie, Mediolanie i Nowym Jorku. Współpracowała z wieloma uznanymi markami i projektantami, między innymi Calvin Klein, Chanel, Giorgio Armani, Marc Jacobs, Versace oraz Yves Saint Laurent. Modelka brała również udział w sesjach zdjęciowych dla magazynów "Elle", "Vogue" i "Harper's Bazaar". Dziś uznawana jest za ikonę świata mody oraz jedną z pierwszych Polek, które osiągnęły międzynarodowy sukces w branży modelingowej. Życie prywatne Małgorzaty Beli W latach 2004–2013 Małgorzata Bela była żoną reżysera i aktora Artura Urbańskiego. Z tego związku pochodzi syn Józef, urodzony w 2004 roku. We wrześniu 2013 roku modelka poślubiła francuskiego przedsiębiorcę i dziennikarza Jean-Yves Le Fura. Małżeństwo zakończyło się w 2014 roku. Jej trzecim mężem został reżyser filmowy Paweł Pawlikowski, z którym zawarła związek małżeński w 2017 roku. Poza działalnością na wybiegach i współpracą ze światowymi markami Małgorzata Bela próbowała również swoich sił w aktorstwie. Była także członkinią zespołu redakcyjnego polskiej edycji miesięcznika "Vogue". CZYTAJ TEŻ: Supermodelka lat 90. był po uszy zakochana w milionerze. Po roku zostawiła go dla innego Kariera Małgorzaty Beli inspiracją dla kolejnego pokolenia Pojawienie się Józefa Beli na wybiegu podczas pokazu Ann Demeulemeester to kolejny etap jego zawodowego rozwoju. Wcześniejsze doświadczenia zdobyte w kampanii H&M oraz sesji dla magazynu "Fantastic Man", a także obecna współpraca z paryską agencją Viva pokazują, że konsekwentnie rozwija swoją karierę w świecie mody. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że nazwisko Bela od lat kojarzone jest z międzynarodowymi wybiegami i największymi markami modowymi. Małgorzata Bela zbudowała pozycję jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek na świecie, a dziś jej syn stawia kolejne kroki w tej samej branży. Występ podczas pokazu Ann Demeulemeester na sezon jesień–zima 2026 jest kolejnym faktem potwierdzającym rozwój jego kariery. Źródło: Plejada
Wychowali ją dziadkowie, wiele im zawdzięcza. Tylko w VIVIE! Sandra Kubicka wyznaje: „Moje dzieciństwo nie było idealne. Nie wiem, jak to jest mieć ojca”
Sandra Kubicka w rozmowie z VIVĄ! wraca pamięcią do dzieciństwa, które ukształtowało jej charakter. Opowiada o wychowaniu przez dziadków, wyjeździe do Stanów Zjednoczonych i wartościach wyniesionych z rodzinnego domu.
Za uśmiechem, pewnością siebie i życiem, które z zewnątrz mogło wydawać się spełnionym marzeniem, kryje się historia pełna nieoczywistych wyborów i doświadczeń, które ukształtowały ją na nowo. Sandra Kubicka po raz pierwszy z taką szczerością wraca do dzieciństwa spędzonego pod opieką ukochanych dziadków, opowiada o wyjeździe do Stanów Zjednoczonych, który całkowicie odmienił jej los, i zdradza, jak wielki wpływ na jej charakter miały wartości wyniesione z rodzinnego domu. W rozmowie z VIVĄ! mówi o sile, którą odziedziczyła po dziadku, wrażliwości przekazanej przez babcię i życiowych lekcjach, dzięki którym potrafi dziś patrzeć na przeszłość z większym spokojem. To niezwykle osobista opowieść o dorastaniu, rodzinnych więziach i drodze, która – choć nie zawsze była łatwa – zaprowadziła ją do miejsca, w którym po raz pierwszy od dawna może powiedzieć, że naprawdę odnalazła wewnętrzny spokój. Wychowali ją dziadkowie, wiele im zawdzięcza. Tylko w VIVIE! Sandra Kubicka: "Po babci mam więc wrażliwość, a po dziadku zawziętość" – Ludzie myślą, że Twoje życie jest usłane różami. Ludziom się też wydaje, że mnie znają, bo przeczytali parę artykułów na mój temat na plotkarskich portalach. A to najczęściej są jakieś wyrywki, zdania wyjęte z kontekstu. Wiesz, gdy nie godziłam się na ustawki i niedobre dla mnie propozycje, zaczęły powstawać zmanipulowane czy ośmieszające artykuły. To jest dla mnie kara od pewnych mediów. Walczę z nimi, bo nadawana przez nich narracja na mój temat jest krzywdząca. Od dłuższego czasu procesuję się z jednym z portali. Sprawa idzie raczej po mojej myśli, a nie po ich. Ale tak naprawdę ja będę jedynie jedną z przegranych spraw, a czy ich to dotknie? Czy zmienią swoje postępowanie w stosunku do mnie czy innych gwiazd? Nie wiem. Na szczęście ja sama mam coraz więcej możliwości, żeby opowiedzieć o sobie z mojej perspektywy. Dlatego tu dzisiaj rozmawiamy. Dlatego zgodziłam się na rozmowę z Ewą Chodakowską do podcastu „Ocal siebie” i dla VIVY! Chcę opowiedzieć swoją historię, która jest inna, niż się ludziom wydaje. – Jaka jest? Trudna. Tak myślę. Ale czy trudniejsza niż innych? Nie. Moja psychoterapeutka wytłumaczyła mi, że dostajemy tyle, ile damy radę udźwignąć. A ja tylko z każdym kolejnym ciosem zadaję sobie pytanie: Ile jeszcze?! – Zacznijmy więc od początku… Moje dzieciństwo nie było idealne. Wychowałam się bez ojca. On mieszkał na tej samej ulicy co ja, ale w moim życiu go nie było. Jeśli zapytałabyś mnie, czy odczuwam w związku z tym jakiś brak, moja odpowiedź brzmi: „Nie”. Po prostu ja nie wiem, jak to jest mieć ojca. – Mama… Jak miałam kilka lat, mama wyjechała do pracy do Stanów Zjednoczonych, żeby zarobić na moje utrzymanie. Zostałam z dziadkami. Babcia nauczyła mnie wiary w ludzi i umiejętności wybaczania. Dziadek za to, wojskowy, wbijał mi do głowy, że jak ktoś robi mi krzywdę, muszę się bronić. Po babci mam więc wrażliwość, a po dziadku zawziętość. Czytaj też: Walczyła o życie syna, a potem przyszła fala hejtu. Sandra Kubicka w poruszającym wyznaniu w VIVIE!: „Poczułam się całkowicie odarta z prywatności” – Po latach spędzonych z nimi w Łodzi pojechałaś do mamy. Z tęsknoty? Ależ skąd! Za karę. Oczywiście tęskniłam za mamą, ale nie miałam w planach zostawiania przyjaciół z podwórka i ze szkoły. Ale ponieważ towarzystwo, w jakim zaczęłam się obracać, nie miało na mnie dobrego wpływu, rodzina uznała, że czas na przeprowadzkę. A ja nie cierpiałam Miami! Byłam tam wcześniej w odwiedzinach u mamy i bardzo mi się nie spodobało. Niestety nie miałam nic do gadania. Wsadzono mnie do samolotu, a już następnego dnia szłam do nowej szkoły, w nowym kraju, z nowymi ludźmi. – Nie dostałaś ani chwili na aklimatyzację? Przecież to była kara. Na szczęście w szkole zostałam przyjęta bardzo dobrze. Z pierwszego dnia najbardziej zapamiętałam szafki, takie jak z amerykańskich filmów, i to, że wszyscy byli dla mnie bardzo życzliwi. [...] – W jakim teraz jesteś momencie? W końcu czuję upragniony spokój. Ostatnio zadzwoniła do mnie koleżanka i pyta, co słychać. „Dawaj jakieś dramy”, mówi. „Ale nie ma”, odpowiadam. „Jak to?”, pyta. „Normalnie. Wszystko jest super”, mówię. Pierwszy raz w życiu nie mam na co narzekać. Trochę boję się, że tak mówię. – Nie chcesz zapeszyć? Nie chcę, bo chowam się w swoim malutkim, szczęśliwym świecie i jest mi dobrze. Czytaj też: Miała 13 lat, gdy zaczęła karierę. Za sukces zapłaciła wysoką cenę. W VIVIE! Sandra Kubicka zwierza się: „Straciłam dzieciństwo” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Ta choroba zbiera coraz większe żniwa. Lekarz zdradza, jaki błąd popełniamy w społecznej dyskusji o otyłości
Choroba otyłościowa wciąż bywa oceniana przez pryzmat stereotypów. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "VIVA! Bez Tabu" dr Michał Lis tłumaczy, dlaczego takie podejście może być krzywdzące. Specjalista opowiada o wpływie hormonów, psychiki i mechanizmów nagrody na rozwój choroby oraz wyjaśnia, dlaczego leczenie zawsze powinno być poprzedzone znalezieniem jej prawdziwej przyczyny.
Otyłość to jedna z najczęściej komentowanych chorób cywilizacyjnych, ale jednocześnie jedna z najbardziej niezrozumianych. W debacie publicznej wciąż pojawiają się uproszczenia i opinie, które sprowadzają problem wyłącznie do diety czy braku aktywności fizycznej. Tymczasem, jak podkreślił dr n. med. Michał Lis, endokrynolog, diabetolog i specjalista chorób metabolicznych w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "VIVA! Bez Tabu", choroba otyłościowa ma znacznie bardziej złożone podłoże. O jej przebiegu mogą decydować nie tylko nawyki żywieniowe, ale również hormony, psychika i indywidualne mechanizmy zachodzące w organizmie. Właśnie dlatego – jak zaznacza ekspert – skuteczne leczenie zaczyna się od postawienia właściwej diagnozy, a nie od oceniania pacjenta. "Pacjent z chorobą otyłościową to nie ktoś, kto tylko siedzi i je". Dr Michał Lis wyjaśnia, dlaczego stereotypy są tak niebezpieczne Rozmowa rozpoczęła się od tematu, który od lat budzi ogromne emocje. Mariola Bojarska-Ferenc zwróciła uwagę, że osoby z chorobą otyłościową bardzo często spotykają się z krzywdzącymi komentarzami. W przestrzeni publicznej wciąż pokutuje przekonanie, że nadmierna masa ciała jest wyłącznie konsekwencją lenistwa lub braku samodyscypliny. Tymczasem, jak podkreślił dr Michał Lis w rozmowie z prowadzącą "VIVA! Bez Tabu", takie myślenie nie tylko mija się z prawdą, ale może utrudniać pacjentom podjęcie skutecznego leczenia. „Ja muszę powiedzieć, że ja absolutnie jestem przeciwny temu, żeby budować właśnie taki wizerunek, że pacjent z chorobą otyłościową to znaczy, że nic innego w życiu nie robi, tylko siedzi i je. Tak nie jest. Naprawdę tutaj trzeba ustalić przyczynę, etiologię choroby otyłościowej, i niejednokrotnie jest tak, że pacjent naprawdę niewiele zjada, te posiłki są niewielkie, być może źle skomponowane składowo, ale jednak one nie są obszerne, a pacjent ma przyrost masy ciała, bo na przykład ma hiperkortyzolemię patologiczną” – powiedział lekarz. Specjalista przytoczył też historię pacjentki, którą konsultował tuż przed planowanym leczeniem bariatrycznym. Lekarz przyznał, że zwykła rozmowa pozwoliła odkryć przyczynę problemu, której wcześniej nikt nie dostrzegł. „Kiedyś konsultowałem pacjentkę zakwalifikowaną do leczenia bariatrycznego. I to było dosłownie dzień przed zabiegiem operacyjnym. Ja mówię, a jak wygląda Pani dzień. A pacjentka mówi do mnie: Panie doktorze, ja jak przychodzę z pracy, to leżę pod kocem. A ja mówię, ale to znaczy, nie wychodzi Pani nigdzie, nie ma Pani rodziny? Nie, nie, doktorze, ja siedzę nakryta cała kocem. Od góry do dołu. A ja mówię, ale dlaczego? Zastanawiałem się, czy pacjentka nie ma po prostu jakiejś depresji. Pacjentka mówi do mnie: Panie doktorze, jak ja tylko zdejmę koc z głowy i widzę lodówkę, to ja muszę iść i zjeść, niezależnie czy mam uczucie głodu czy nie.” Historia ta stała się punktem wyjścia do szerszej refleksji nad mechanizmami psychologicznymi, które mogą napędzać chorobę otyłościową. Jak wyjaśnił ekspert, w tym przypadku jedzenie pełniło funkcję nagrody dla mózgu, dlatego samo leczenie operacyjne nie rozwiązałoby źródła problemu. „Okazuje się, że przyczyna choroby otyłościowej tej pacjentki to jest takie szukanie nagrody dla mózgu. Ta pacjentka najpierw powinna być poddana tak naprawdę psychoterapii, opiece psychologiczno-psychiatrycznej. Trzeba pacjentkę nauczyć szukania innych nagród dla siebie, a dopiero potem myśleć o procesie terapeutycznym, gdzie leczenie bariatryczne powinno być na samym końcu.” Hormony a choroba otyłościowa. Dr Michał Lis zdradza, dlaczego insulina może sprzyjać tyciu Drugim ważnym wątkiem rozmowy były hormony i ich wpływ na masę ciała. Mariola Bojarska-Ferenc poprosiła eksperta o wyjaśnienie, dlaczego niektóre osoby przybierają na wadze mimo niewielkich porcji jedzenia. Dr Michał Lis w rozmowie z prowadzącą "VIVA! Bez Tabu" zwrócił uwagę na rolę insuliny – hormonu niezbędnego do życia, który w określonych sytuacjach może sprzyjać rozwojowi choroby otyłościowej. „Insulina jest takim silnym czynnikiem rozrostowym. Jeżeli mamy taką sytuację, że mamy nadmierną produkcję insuliny, to będziemy mieć skłonność do przyrostu masy ciała, zależną również od ilości wydzielanej insuliny poposiłkowej.” Lekarz podkreślił, że insulina odpowiada za obniżanie stężenia glukozy we krwi i jest hormonem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Problem pojawia się wtedy, gdy trzustka produkuje jej zbyt dużo: „Jeśli mamy nadmiar, to znaczy zjadam coś małego i moja trzustka jest nadreaktywna, pracuje jak szalona, wydziela nadmierną ilość insuliny, no to tutaj ci pacjenci faktycznie przy spożyciu niewielkiego posiłku będą mieć przyrost masy ciała zależny od insuliny.” Jak wyjaśnił dr Michał Lis, nadmiar insuliny wpływa nie tylko na magazynowanie tkanki tłuszczowej. Może również zwiększać ryzyko innych poważnych problemów zdrowotnych: „Sama insulina jest takim czynnikiem, który również zwiększa ryzyko procesów onkologicznych, dlatego że stymuluje komórki do podziału i mogą to być również komórki tłuszczowe.” Ekspert zwrócił również uwagę na mechanizm prowadzący do insulinooporności. „Organizm się broni przed nadmiarem insuliny, w związku z czym te cząsteczki insulin nie przełączają się do komórek mięśniowych i nie otwierają kanałów, przez które glukoza trafia do wnętrza komórek mięśniowych i dlatego widzimy coraz to większe stężenie glukozy w surowicy krwi. Proces nieleczony faktycznie jest procesem postępującym, jest procesem, który w pewnym momencie jest bardzo trudny do opanowania i tutaj niewątpliwie potrzebna jest farmakoterapia i opieka specjalistyczna” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Wszyscy myślą, że dzielą ich lata. To zaskakujące, jaka różnica wieku jest między Karolem Nawrockim a jego żoną
Rok po zaprzysiężeniu Karola Nawrockiego na urząd prezydenta Polski ponownie głośno jest o parze prezydenckiej. Marta i Karol Nawroccy są małżeństwem od lat, a niewiele osób wie, że dzieli ich zaledwie trzyletnia różnica wieku. Poznaj najważniejsze fakty o ich wspólnej historii.
Minął rok od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na urząd prezydenta Polski. W tym czasie prezydent i pierwsza dama wielokrotnie wspólnie uczestniczyli w oficjalnych wydarzeniach, przyciągając uwagę opinii publicznej. Niewiele osób zdaje sobie jednak sprawę, że Martę i Karola Nawrockich dzieli zaledwie trzyletnia różnica wieku. To tylko jeden z faktów, który przypomina historię pary będącej dziś w centrum zainteresowania Polaków. Tyle wynosi różnica wieku Marty i Karola Nawrockich 6 sierpnia minął dokładnie rok od chwili, gdy Karol Nawrocki złożył ślubowanie przed Zgromadzeniem Narodowym i oficjalnie objął urząd prezydenta Polski. Przez ostatnie dwanaście miesięcy uwagę opinii publicznej przyciągały nie tylko działania głowy państwa, ale również jego najbliższa rodzina. Szczególne zainteresowanie wzbudza pierwsza dama Marta Nawrocka, która wielokrotnie towarzyszyła prezydentowi podczas oficjalnych uroczystości. Wraz z rosnącą rozpoznawalnością pary coraz częściej pojawiają się pytania dotyczące ich życia prywatnego. Jednym z nich jest różnica wieku między małżonkami. Okazuje się, że wynosi ona trzy lata. Karol Nawrocki urodził się 3 marca 1983 r. w Gdańsku, natomiast Marta Nawrocka przyszła na świat 7 marca 1986 r. w Gdyni. To właśnie te daty pokazują, że prezydenta i pierwszą damę dzieli jedynie trzyletnia różnica wieku. ZOBACZ TEŻ: Mija rok od zaprzysiężenia. Marta Nawrocka szczerze o roli pierwszej damy w wywiadzie VIVY! Kim są Marta i Karol Nawroccy? Najważniejsze fakty Rok od objęcia urzędu przez Karola Nawrockiego sprawił, że w centrum zainteresowania znaleźli się także członkowie jego rodziny. W ciągu ostatnich miesięcy Polacy mogli wielokrotnie zobaczyć pierwszą damę podczas wydarzeń państwowych. W mediach pojawiali się również troje dzieci prezydenckiej pary – Daniel, Antoni i Katarzyna. W materiale przypomniano także ciekawostkę dotyczącą samego prezydenta. Mimo że w chwili zaprzysiężenia miał 42 lata, nie został najmłodszym prezydentem III RP. Jak wskazano, młodszy był Aleksander Kwaśniewski, który objął urząd jako 41-latek. Tak rozpoczęła się historia znajomości Marty i Karola Nawrockich Choć dziś tworzą jedno z najbardziej rozpoznawalnych małżeństw w Polsce, ich znajomość rozpoczęła się zupełnie przypadkowo. Marta i Karol Nawroccy zawarli związek małżeński w maju 2010 r., jednak poznali się kilka lat wcześniej. Pierwsza dama wróciła do tych wydarzeń w 2025 r. podczas programu „Halo tu Polsat”. Jak wspominała, wszystko zaczęło się w czasie wizyty u koleżanki mieszkającej na gdańskich Siedlcach. Według jej relacji, idąc do przyjaciółki, przypadkiem minęła Karola Nawrockiego. Jak opowiadała, po spotkaniu powiedziała koleżance, że po drodze zobaczyła chłopaka, który zwrócił jej uwagę. Wspominała również, że szedł z psem i miał książkę pod pachą. To pozornie zwyczajne spotkanie okazało się początkiem wydarzeń, które w przyszłości odmieniły życie obojga. CZYTAJ TEŻ: Rok, w którym zachwyciła stylem. Najlepsze stylizacje Marty Nawrockiej jako pierwszej damy Przypadkowe spotkanie przerodziło się w wieloletni związek Historia nie zakończyła się na jednym przypadkowym spotkaniu. Niedługo później okazało się, że partner przyjaciółki Marty znał Karola Nawrockiego. Dzięki temu doszło do kolejnego spotkania. Jak wspominała pierwsza dama, między nimi pojawiło się spojrzenie, a późniejsze spotkania sprawiły, że rozpoczęła się ich wspólna historia. Od tamtego czasu Marta i Karol Nawroccy są razem. W maju 2010 r. powiedzieli sobie sakramentalne „tak”, a dziś – rok po zaprzysiężeniu Karola Nawrockiego na urząd prezydenta Polski – nadal wspólnie reprezentują Polskę podczas oficjalnych wydarzeń państwowych. Informacja o trzyletniej różnicy wieku między małżonkami pozostaje jedną z ciekawostek dotyczących pary prezydenckiej. Choć wiele osób śledzi ich publiczną działalność, nie wszyscy wiedzą, że dzieli ich zaledwie kilka lat. Artykuł przypomina również okoliczności ich pierwszego spotkania, które rozpoczęło się od przypadkowego mijania się na schodach na gdańskich Siedlcach i z czasem przerodziło się w związek zakończony ślubem w maju 2010 r. Źródło: Plejada
Niewielu dałoby im szansę. Zamieszkali razem dobę po pierwszym spotkaniu. Historia miłości Andrei Bocellego po 25 latach wciąż zaskakuje
Andrea Bocelli od lat zachwyca publiczność na całym świecie, ale jego żona zna go z zupełnie innej strony. Veronica Berti opowiedziała o ich niezwykłej historii miłości, codziennym życiu i romantycznych gestach, których nie ogląda publiczność.
Niektóre historie brzmią tak, jakby zostały napisane z myślą o filmowym scenariuszu. W przypadku Andrei Bocellego i Veroniki Berti wszystko zaczęło się od wydarzenia, na którym żadne z nich nie planowało się pojawić. Dziś, po 25 latach wspólnego życia, ich relacja wciąż opiera się na wzajemnym zachwycie, zaufaniu i codziennych gestach. W „halo tu polsat” Veronica Berti opowiedziała o życiu u boku słynnego tenora. Jaki jest prywatnie? Miłość od pierwszego spotkania i decyzja podjęta w zaledwie dobę Historia ich związku nie rozwijała się powoli. Veronica Berti wspomina, że poznała Andreę Bocellego 25 lat temu, 8 maja, podczas przyjęcia, na które oboje trafili niemal przypadkiem. On miał 44 lata, ona zaledwie 18, jednak różnica wieku nie stanęła na przeszkodzie rodzącemu się uczuciu. Andrea Bocelli nie przepada za tego typu wydarzeniami i początkowo nie chciał się na nim pojawić. Ona również nie planowała tam iść. Ostatecznie jednak zmienili zdanie. To właśnie ten wieczór odmienił ich życie. Jak opowiada Veronica, od chwili pierwszego spotkania praktycznie się nie rozstawali. Najbardziej zaskakuje tempo, w jakim rozwijała się ich relacja. Od poznania do wspólnego zamieszkania minęły zaledwie 24 godziny. Oboje kierowali się intuicją i przekonaniem, że nie warto odkładać ważnych decyzji. „Można więc śmiało powiedzieć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia, chociaż przyznam, że gdyby moja córka zrobiła coś podobnego, nie darowałabym jej! […] Czasami po prostu czujesz, że to jest ten moment. Andrea zawsze powtarza, że jeśli coś można zrobić, najlepiej byłoby to zrobić wczoraj. Ja mam podobnie. Działam intuicyjnie i bardzo szybko. Nie zawsze oznacza to dobre decyzje, ale obydwoje kierujemy się instynktem”, opowiadała ukochana Andrei Bocellego w „halo tu Polsat”. Ich wspólnym językiem od początku stała się także muzyka. Choć Veronica nie jest muzykiem, dorastała w domu, w którym opera była obecna każdego dnia. To właśnie ta pasja stała się jednym z fundamentów ich rozmów i wzajemnego porozumienia. Czytaj też: Tym razem nie Sanah. To z nią Andrea Bocelli wystąpi na koncertach w Polsce. "To dla mnie wielki zaszczyt" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgDp0o90-c0294af.jpg" width="1600" height="2313" alt="HOLLYWOOD, CA - SEPTEMBER 18: (L-R) Andrea Bocelli wife Veronica Berti and daughter Virginia Bocelli photographed backstage as Andrea Bocelli gives a once-in-a-lifetime performance at HollywoodÕs Dolby Theatre on September 18, 2015. The sold-out concert event featured a musical tribute to the silver screen featuring songs from BocelliÕs forthcoming album,Cinema, and was taped and produced for television by Thirteen WNET New York as part of the PBS Great Performances series. (Photo by Rachel Murray/WireImage)" title="Andrea Bocelli celebrates forthcoming album "Cinema"with concert to be seen on "Great Performances"" /> Choć na ślub zdecydowali się dopiero po 12 latach związku, tenor wielokrotnie podkreślał, że ich małżeństwo zaczęło się już w dniu, w którym się poznali. W 2012 roku para doczekała się córki Virginii, a Veronica jest również macochą dwóch synów tenora – Amosa i Matteo – z jego pierwszego małżeństwa. Rodzina od lat pozostaje jednym z najważniejszych filarów życia światowej sławy artysty. Sam Bocelli nie ukrywa, że od początku widział w Veronice kogoś wyjątkowego. Nazywa ją swoją najlepszą przyjaciółką, partnerką i kobietą, z którą dzieli zarówno życie prywatne, jak i zawodowe. Jak podkreślał, wspólnie przeszli długą drogę i mimo upływu lat wciąż mają to samo pragnienie – każdego dnia wzajemnie się wspierać. Czytaj też: TYLKO U NAS: Ewa Wachowicz potwierdziła odejście z „halo tu Polsat”. „Moja misja została wykonana” Na scenie perfekcjonista, w domu człowiek z poczuciem humoru Andrea Bocelli od 30 lat występuje przed publicznością na całym świecie. Veronica podkreśla jednak, że niezależnie od tego, dla kogo śpiewa, zawsze daje z siebie dokładnie tyle samo. Scena pozostaje przestrzenią absolutnego skupienia, dyscypliny i zawodowego profesjonalizmu. Po zejściu z estrady pojawia się jednak zupełnie inne oblicze światowej sławy tenora. Według żony jest człowiekiem obdarzonym wyjątkowym poczuciem humoru. Najlepiej odnajduje się w języku włoskim, dlatego – jak z uśmiechem przyznaje Veronica – część jego żartów trudno w pełni oddać po angielsku. „Ale prywatnie jest też niesamowicie zabawny - niestety jego poczucie humoru najlepiej działa po włosku. Żeby naprawdę rozśmieszyć ludzi, trzeba świetnie znać języki, a Andrea jest dość leniwy, jeśli chodzi o angielski”, mówiła Veronica Berti w „halo tu Polsat” z Kamilą Ryciak. Głos jest jego najcenniejszym instrumentem Za swobodą, z jaką Andrea Bocelli występuje na scenie, stoi wieloletnia konsekwencja. Veronica zdradza, że przed koncertami tenor rozgrzewa głos w łazience, gdzie ciepło i wilgotność sprzyjają przygotowaniu strun głosowych. Po występach często wraca do fragmentów, które – w jego ocenie – mogły zabrzmieć jeszcze lepiej, i wykonuje je ponownie. „. Po koncercie z kolei urządza sobie drugi koncert - wraca do tych dźwięków, z których nie do końca był zadowolony i śpiewa je jeszcze raz, tak, jakby chciał, żeby zabrzmiały na scenie”, relacjonowała ukochana tenora. Perfekcjonizm nie kończy się na sali koncertowej. W dni występów obowiązuje cisza. Bocelli ogranicza mówienie do minimum, ponieważ – jak wyjaśnia jego żona – dla śpiewaka, szczególnie mężczyzny, właśnie codzienna rozmowa może być największym obciążeniem dla głosu. Dba także o unikanie wszystkiego, co mogłoby negatywnie wpłynąć na jego kondycję. „Ale on jest perfekcjonistą. Jeśli chcesz być najlepszy każdego wieczoru, musisz rywalizować - przede wszystkim z samym sobą. Dlatego też bardzo o siebie dba - unika słońca, silnego wiatru i wszystkiego, co mogłoby zaszkodzić głosowi”, dodawała Veronica Berti. Romantyzm, który nie potrzebuje wielkich deklaracji Najbardziej osobistą częścią opowieści Veroniki są wspomnienia o gestach, których nie ogląda publiczność. Andrea Bocelli regularnie zostawia ukochanej wiadomości, listy lub wiersze pisane nocą. Każdy z nich kończy tym samym zdaniem: prośbą o odpowiedź. To właśnie pisanie – jak zdradza Veronica – sprawia mu ogromną przyjemność. Ona sama odpowiada na miłość w inny sposób. Stara się poświęcać mężowi czas, troszczyć się o jego codzienność i rozwiązywać problemy, zanim zdążą się pojawić. „Jest niezwykle romantyczny i poetycki. Przez te 25 lat często budziłam się rano i znajdowałam e-mail, odręczny list albo wiersz, który napisał w nocy. Oczywiście, śpiewa dla mnie, ale do tego się już przyzwyczaiłam, natomiast pisanie sprawia mu ogromną przyjemność. Najzabawniejsze jest to, że na końcu każdego listu dopisuje jedno zdanie: „Czekam na twoją odpowiedź”, opowiadała Veronica Berti w rozmowie z „halo tu Polsat”. Po 25 latach wspólnego życia ich historia nie opiera się wyłącznie na spektakularnym początku. Tworzą ją przede wszystkim codzienne rytuały, wzajemne wsparcie i przekonanie, że nawet największy artysta po zejściu ze sceny pozostaje człowiekiem, który najbardziej ceni bliskość drugiej osoby. Sprawdź też: Andrea Bocelli poruszył cały świat. Ten występ przeszedł do historii igrzysk
Koronka i sportowa kurtka? Ten nieoczywisty duet będzie rządził jesienią. Dua Lipa już go nosi
Jeszcze niedawno wydawało się, że koronka najlepiej odnajduje się w towarzystwie marynarki, sandałów na obcasie albo minimalistyczych dodatków. Tymczasem moda wykonuje kolejny zwrot. Dziś najciekawsze stylizacje powstają z kontrastów, a delikatne tkaniny zyskują zupełnie nowy charakter w połączeniu ze sportowymi elementami garderoby. Dua Lipa właśnie pokazała, jak nosić ten trend.
Romantyczna koronka, oversize'owa kurtka inspirowana sportowym stylem i ciężkie kozaki? Jeszcze kilka sezonów temu takie zestawienie wydawałoby się przypadkowe. Dziś to jeden z najmocniejszych kierunków lansowanych przez projektantów i gwiazdy. Stylizacja Dua Lipy z Sunny Hill Festival doskonale pokazuje, że przełom lata i jesieni będzie należał do nieoczywistych połączeń. Koronka przestaje być romantyczna Koronka wróciła do łask już kilka sezonów temu, ale jej rola wyraźnie się zmieniła. Nie jest już ozdobą wieczorowych kreacji ani detalem zarezerwowanym dla estetyki boudoir. W kolekcjach na sezon pre-fall i jesień pojawia się na halkach, satynowych topach, kombinezonach i spódnicach, które projektanci zachęcają nosić od rana do wieczora. To przede wszystkim zasługa Chloé. Od momentu, gdy dyrektorką kreatywną została Chemena Kamali, marka konsekwentnie buduje nowy romantyzm. Koronka, transparentne tkaniny, falbany i jedwab nie tworzą jednak stylizacji rodem z lat 70. Są zestawiane z szerokimi paskami, zamszem, skórą i elementami o bardziej użytkowym charakterze. Dzięki temu wyglądają współcześnie, a nie nostalgicznie. Dua Lipa bardzo dobrze odczytała ten kierunek. Jej festiwalowa stylizacja od Chloe właśnie nie była próbą wiernego odtworzenia wybiegu, ale pokazaniem, jak ten trend przenieść do codziennej garderoby. I zrobiła to bardzo w swoim stylu! Sportowa kurtka staje się nową marynarką Jeżeli jeden element ma szansę stać się bohaterem nadchodzącej jesieni, będzie nim właśnie kurtka typu track jacket rodem z zawodów lekkoatletycznych. Jeszcze do niedawna nosiłyśmy ją głównie z jeansami lub legginsami. Dziś coraz częściej pojawia się w zestawieniu z satyną, koronką i transparentnymi tkaninami. Na przekór zasadom, ale nie na przekór modzie. Nie chodzi jednak o przypadkowe łączenie sportowych ubrań z eleganckimi. To świadoma gra proporcjami i fakturami. Gładki techniczny materiał kurtki równoważy miękkość jedwabiu, a luźna sylwetka przełamuje delikatność koronki. Podobny kierunek od kilku sezonów widać na wybiegach marek, które redefiniują współczesny luksus. Zamiast perfekcyjnie skomponowanych total looków proponują stylizacje wyglądające tak, jakby powstały z rzeczy zbieranych przez lata. To właśnie ten kontrolowany eklektyzm sprawia, że moda wydaje się bardziej autentyczna. To trend, który łatwo przenieść do własnej szafy Największą zaletą tego kierunku jest jego dostępność. Nie wymaga inwestowania w zupełnie nową garderobę, lecz spojrzenia na dobrze znane ubrania z innej perspektywy. Koronkowy top, satynowa halka czy sukienka typu slip dress zyskają zupełnie nowy charakter, jeśli zamiast klasycznej marynarki zestawimy je z lekką kurtką sportową. Nie musi to być model z luksusowej kolekcji. Sprawdzi się również prosta kurtka inspirowana modą lat 90. albo vintage'owy model z charakterystycznymi lampasami. Równie ważne są dodatki. Dua Lipa zrezygnowała z delikatnych sandałów na rzecz motocyklowych kozaków, pokazując kolejny mocny kierunek sezonu. Im bardziej subtelna baza stylizacji, tym więcej charakteru mogą mieć buty. Workery, motocyklowe kozaki czy sneakersy retro skutecznie odbierają koronce jej wieczorowy charakter. Jeden detal zmienia całą stylizację W looku Dua Lipy uwagę zwraca jeszcze jeden element – szeroki skórzany pasek podkreślający talię. To detal, który w tym sezonie wraca do łask i świetnie porządkuje luźniejsze sylwetki. Nie bez znaczenia pozostają również buty. Zamiast sandałów czy szpilek wokalistka postawiła na motocyklowe kozaki. To kolejny znak, że moda odchodzi od oczywistych zestawień. Im bardziej delikatna baza stylizacji, tym mocniejszy może być jej finał. Dokładnie tę samą zasadę widać dziś na ulicach największych stolic mody. Koronkowe sukienki noszone są z workerami, satynowe spódnice ze sneakersami. Sportowe czerwone kurtki – przegląd ze sklepów Jeśli spodobał Ci się look Dua Lipy, podpowiadamy gdzie kupić kurtki dokładnie w jej stylu. Będziesz mogła z nimi eksperymentować do woli i idealnie sprawdzą się na jesienne chłodniejsze wieczory i ranki. 269 zł.
Torebki skórzane szyte w Polsce – tworzone z pasją i doświadczeniem
W świecie masowej produkcji coraz trudniej znaleźć produkt, który naprawdę odpowiada indywidualnym potrzebom klienta. Dlatego Fabiola od 9 lat tworzymy wyjątkowe torebki skórzane szyte na zamówienie, łącząc rzemieślniczą precyzję z możliwością pełnej personalizacji.
Historia Fabioli rozpoczęła się znacznie wcześniej niż 9 lat temu. Zanim marka założyła własną pracownię, właściciele marki przez ponad 30 lat zdobywali doświadczenie w zawodzie. To właśnie wieloletnia praktyka, znajomość materiałów i dbałość o każdy detal pozwoliły dziś tworzyć produkty najwyższej jakości. To, co wyróżnia torebki, to niemal nieograniczone możliwości konfiguracji. Każdy model szyty jest dopiero po złożeniu zamówienia, dzięki czemu klient ma realny wpływ na jego ostateczny wygląd. Fabiola oferuje: * ponad 70 kolorów naturalnej skóry, * 2 kolory okuć, * 2 rodzaje podszewek, * szeroką gamę pasków skórzanych, * eleganckie łańcuszki i dodatki. Dzięki temu każda torebka staje się unikatowym produktem, dopasowanym do stylu i oczekiwań właścicielki. Fabiola wierzy, że dodatki powinny opowiadać historię swoich właścicieli. Dlatego oferuje możliwość personalizacji każdej torebki. Można umieścić na nich swoje imię, inicjały lub dowolny napis, tworząc produkt jedyny w swoim rodzaju. Torebki to także doskonały pomył na wyjątkowy prezent dla bliskiej osoby – elegancki, trwały i stworzony specjalnie dla niej. Wszystkie torebki powstają wyłącznie w Polsce. Fabiola nie korzysta z masowej produkcji ani gotowych magazynowych rozwiązań. Każde zamówienie realizuje indywidualnie, dbając o najwyższą jakość wykonania oraz staranne wykończenie każdego detalu. Wybierając produkty Fabiola, wspierasz polskie rzemiosło i otrzymujesz torebkę, która będzie służyć przez wiele lat. Dla Fabiola szycie torebek to nie tylko praca, ale przede wszystkim pasja. Każdy projekt traktuje indywidualnie, a największą satysfakcję daje jej świadomość, że tworzy produkty idealnie dopasowane do potrzeb klientów. Jeśli marzysz o skórzanej torebce stworzonej specjalnie dla Ciebie – z wybranym kolorem, dodatkami i osobistą dedykacją – zapraszamy do świata ręcznie szytych, polskich torebek, które łączą jakość, elegancję i niepowtarzalny charakter.
Teściowa Rafała Brzozowskiego zdradziła, jaki jest prywatnie. Nie ma żadnych wątpliwości
Niedawno z ogromnym wzruszeniem opowiadała o ślubie córki i emocjach, które towarzyszyły całej rodzinie w tym wyjątkowym dniu. Teraz ponownie zdecydowała się uchylić rąbka prywatności – tym razem, by opowiedzieć o mężczyźnie, który od niedawna jest częścią ich rodziny.
Po poruszających wyznaniach o ślubie córki i wyjątkowej atmosferze towarzyszącej ceremonii tym razem skupiła się na samym artyście. Nie szczędziła ciepłych słów pod jego adresem, zdradzając, jakim jest człowiekiem, co najbardziej ceni w jego relacji z Heleną i dlaczego – jak sama przyznaje – dziś z pełnym przekonaniem nazywa go "wymarzonym zięciem". "Mam wymarzonego zięcia". Teściowa Rafała Brzozowskiego nie kryje wzruszenia Mama Heleny nie ukrywa, że ślub córki był dla niej niezwykle emocjonalnym wydarzeniem. Jak podkreśla, największą radość daje jej jednak nie sama uroczystość, lecz świadomość, że córka odnalazła szczęście u boku człowieka, którego darzy ogromnym szacunkiem. W rozmowie z "Faktem" teściowa Rafała Brzozowskiego z ogromnym ciepłem mówiła o szczęściu swojej córki: "Cieszę się bardzo ze szczęścia Heleny, bo ona zasłużyła na takiego wspaniałego człowieka, jakim jest Rafał. Na ten piękny ślub i na to, żeby wokół siebie zebrać tyle wspaniałych, kochających, dobrych ludzi." Na tym jednak nie poprzestała. Jak zdradziła, pozytywną zmianę w artyście zauważają również jego wieloletni przyjaciele. "Przyjaciele Rafała mówią, że odzyskali Rafała. Że jest szczęśliwy, że się uśmiecha, jest radosny, pełen chęci życia i energii do wszystkiego. A ja mam wymarzonego zięcia" – podkreśliła. SPRAWDŹ TEŻ: Rafał Brzozowski po raz pierwszy opowiedział o żonie. "To anioł, który odmienił moje życie" Tak zaczęła się historia Rafała Brzozowskiego i Heleny. Teściowa zdradziła kulisy ich relacji W tej samej rozmowie mama Heleny opowiedziała również o początkach znajomości młodego małżeństwa. Jak podkreśliła, ich relacja rozwijała się z dala od medialnego szumu, a wspólnym mianownikiem od początku była muzyka. Oboje obracali się w tym samym środowisku, poznawali tych samych ludzi i – jak się okazało – właśnie tam narodziło się uczucie. Zdaniem teściowej ich największą siłą pozostaje naturalność i brak potrzeby kreowania wizerunku na potrzeby show-biznesu. "Są parą od kilku lat. Helenka miała swój zespół i obracali się wśród tych samych muzyków. Oni są naturalni, nie kreują się na gwiazdy. Hela jest raczej osobą skromną, a ja coraz bardziej odkrywam jej talent muzyczny. Bardzo lubi też pomagać ludziom, dlatego spełnia się również, pracując w moim gabinecie. Na Akademii Medycznej skończyła fizjoterapię. Wykonuje też zabiegi z użyciem lasera. Cały czas jeździ na szkolenia i poszerza swoją wiedzę i umiejętności" – opowiadała. Pod koniec rozmowy pojawił się także temat, o który często pytane są młode małżeństwa. Teściowa Rafała Brzozowskiego odpowiedziała z dużym wyczuciem: "Na pewno bardzo czekamy na wnuki, ale zobaczymy, czym nas los obdarzy."
Przeżyli wspólnie ponad 40 lat, nie doczekali się potomstwa. Agnieszka Fitkau-Perepeczko zdradziła, dlatego nie mieli dzieci
Agnieszka Fitkau-Perepeczko po latach rozwiała wątpliwości dotyczące życia rodzinnego swojego i Marka Perepeczki. Aktorka ujawniła, dlaczego małżeństwo nigdy nie zdecydowało się na dzieci i odniosła się do pojawiających się przez lata spekulacji.
Agnieszka Fitkau-Perepeczko i Marek Perepeczko przez niemal cztery dekady tworzyli jedno z najbardziej rozpoznawalnych małżeństw polskiego świata aktorskiego. Ich wspólna historia obejmowała wielką miłość, emigrację do Australii, zawodowe sukcesy i trudne powroty do Polski. Przez lata pojawiały się również pytania o brak dzieci. Po latach aktorka postanowiła wyjaśnić, jak wyglądała prawda. Kim byli dla siebie Agnieszka Fitkau-Perepeczko i Marek Perepeczko? Historia Agnieszki Fitkau-Perepeczko i Marka Perepeczki rozpoczęła się jeszcze w okresie studiów. Oboje szybko doszli do wniosku, że chcą wspólnie budować przyszłość. Pobrali się w 1966 roku, a niedługo później wyjechali na miesiąc miodowy, który aktorka po latach wspominała jako wyjątkowy okres pełen bliskości. W kolejnych latach ich życie nie zawsze było łatwe. Choć przez pewien czas mieszkali osobno, wielokrotnie podkreślali, że rozłąka nie zniszczyła ich związku. Wręcz przeciwnie – nadal pozostawali sobie bardzo bliscy i wspierali się w najważniejszych życiowych decyzjach. Ich małżeństwo przetrwało wiele zmian, zarówno prywatnych, jak i zawodowych. To właśnie dlatego przez lata uchodzili za jedną z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego środowiska aktorskiego. ZOBACZ TEŻ: Ulubiona postać widzów z "M jak miłość" powraca na ekrany. Agnieszka Fitkau-Perepeczko znów wcieli się w rolę Simony Australia odmieniła ich życie zawodowe Przełomowym momentem okazał się 1981 rok. Agnieszka Fitkau-Perepeczko zdecydowała się wyjechać do Australii, ponieważ – jak opisano w materiale źródłowym – czuła się niedoceniana w Polsce i chciała spróbować swoich sił za granicą. W Australii odniosła sukces zawodowy. Po pewnym czasie dołączył do niej również Marek Perepeczko, który – jak wspominał – tęsknił za żoną. Początkowo planował zostać jedynie przez pół roku, jednak jego pobyt przedłużył się do czterech i pół roku. Na miejscu prowadził teatr dla Polonii. Z czasem uznał jednak, że chciałby ponownie realizować się jako aktor na większą skalę. W związku z tym wrócił do Polski, licząc na kontynuację kariery. CZYTAJ TEŻ: Tutaj spoczywa legendarny Janosik. Tak dziś wygląda nowy nagrobek Marka Perepeczki. Jeden szczegół porusza fanów artysty Dlaczego Agnieszka Fitkau-Perepeczko i Marek Perepeczko nie mieli dzieci? Temat rodzicielstwa przez wiele lat budził zainteresowanie opinii publicznej. Wokół małżeństwa pojawiały się różne przypuszczenia dotyczące powodów, dla których para nie doczekała się potomstwa. Po latach Agnieszka Fitkau-Perepeczko odniosła się do tych spekulacji. W przytoczonym przez media wpisie w mediach społecznościowych wyjaśniła, że decyzja dotycząca dzieci była wspólna. Aktorka napisała: „Nigdy nie planowaliśmy potomstwa z Markiem. Nasz dom to pasmo wspólnych zawodowych planów, miłości, cudownych rodziców, skromnego życia i walki o pracę dla Marka”. Z przytoczonej wypowiedzi wynika, że brak dzieci nie był efektem okoliczności czy przeszkód, lecz wynikał z tego, że małżonkowie nie planowali powiększenia rodziny. Jak wyjaśniła Agnieszka Fitkau-Perepeczko, ich codzienność skupiała się na wspólnym życiu, pracy oraz wzajemnym wsparciu. Powrót do Polski okazał się trudnym doświadczeniem dla Marka Perepeczki Po powrocie z Australii Marek Perepeczko liczył na dalszy rozwój kariery aktorskiej. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie trudniejsza. Według informacji zawartych w materiale źródłowym kilkuletnia nieobecność sprawiła, że branża filmowa zdążyła się zmienić, a aktor nie otrzymywał już propozycji ról w takim zakresie jak wcześniej. Brak zawodowych perspektyw miał negatywnie wpływać na jego samopoczucie. Po powrocie do Polski Agnieszka Fitkau-Perepeczko zauważyła również, że jej mąż bardzo się zmienił. Aktor przybrał na wadze, co – jak opisano – odbiło się na jego zdrowiu. Tragiczny finał historii ich małżeństwa W 2005 roku doszło do wydarzenia, które zakończyło trwającą blisko cztery dekady historię ich związku. Małżonkowie umówili się na wspólną kolację, po której każde wróciło do swojego domu. Marek Perepeczko mieszkał wówczas w Częstochowie i miał skontaktować się z żoną następnego dnia. Do rozmowy jednak nie doszło. Aktor zmarł na zawał serca. Po latach Agnieszka Fitkau-Perepeczko wróciła także do kwestii rodzicielstwa, kończąc wieloletnie spekulacje. Jej słowa jednoznacznie wskazują, że wspólnie z Markiem Perepeczką nigdy nie planowali mieć dzieci. Jak podkreśliła, ich życie wypełniały wspólne zawodowe plany, miłość, skromne życie oraz troska o dalszą pracę dla Marka. Źródło: Pudelek
Polka przez ponad dekadę pracowała na jachtach miliarderów. Ujawniła, jak naprawdę traktowane są eskorty
Przez ponad 10 lat pracowała na luksusowych jachtach obsługujących najbogatszych ludzi świata. Teraz Ola ujawnia, jak według niej wyglądały zasady obowiązujące na pokładzie i zdradza, w jaki sposób traktowane były eskorty zapraszane przez właścicieli jednostek.
Przez ponad 10 lat Ola pracowała jako szefowa pokładu na luksusowych jachtach należących do najbogatszych ludzi świata lub wynajmowanych przez nich. W podcaście „Miłość” opowiedziała o zasadach obowiązujących na pokładzie oraz ujawniła, jak załoga traktuje eskorty zapraszane przez właścicieli. Z jej relacji wynika, że status takich osób różni się od pozycji pozostałych gości, choć – jak podkreśliła – zdarzają się także wyjątki od tej reguły. Ola zdradza kulisy pracy na luksusowych jachtach Ola przez ponad 10 lat pracowała jako szefowa pokładu na luksusowych jachtach obsługujących najbogatszych ludzi świata. W rozmowie w podcaście „Miłość” opowiedziała o codzienności załogi oraz o zasadach obowiązujących podczas rejsów organizowanych dla właścicieli jednostek i ich gości. Jak wyjaśniła, wśród osób mogących pozwolić sobie na zakup jachtu znajdują się biznesmeni z najwyższej półki, w tym – jak wymieniła – właściciel Google'a oraz Elon Musk. Wspomniała również o rodzinach królewskich, osobach związanych z branżą modową oraz najbardziej luksusowymi markami. Rozmówczyni z uśmiechem określała swoich dawnych pracodawców mianem „filantropów”. Relacja Oli rzuca światło na organizację pracy załogi oraz sposób, w jaki przygotowywana jest obsługa gości przebywających na pokładzie luksusowych jednostek. ZOBACZ TEŻ: Usłyszała swoje nazwisko na drugim końcu świata. Jej reakcja mówi wszystko. W VIVIE! Katarzyna Grochola wprost o sławie: "Smakuje absolutnie cudownie" Jak na pokład trafiają eskorty zapraszane przez właścicieli Jednym z tematów poruszonych podczas rozmowy była obecność eskort na jachtach. Ola powiedziała, że właściciele jednostek często pojawiają się na pokładzie nie tylko z rodziną czy znajomymi, ale również z kobietami zapraszanymi w konkretnym celu. Jak wyjaśniła, osoby te wybierane są za pośrednictwem specjalnych stron internetowych. – Są strony internetowe, gdzie sobie wybierasz. Ładnie po prostu na prostytutki, my je nazywamy eskortą – powiedziała podczas podcastu. Rozmówczyni zaznaczyła, że załoga posiada informacje dotyczące statusu osób znajdujących się na pokładzie. Dzięki temu wiadomo, kto jest właścicielem, ważnym gościem czy członkiem rodziny, a kto został zaproszony jako eskorta. CZYTAJ TEŻ: To, co niewidzialne, ma znaczenie. Codzienność pisze najlepsze scenariusze związków Dlaczego eskorty otrzymują najniższy priorytet obsługi Najbardziej zaskakujące fragmenty rozmowy dotyczyły sposobu obsługi eskort podczas pobytu na luksusowych jachtach. Ola wyjaśniła, że według zasad obowiązujących na pokładzie załoga wie, które osoby mają najwyższy priorytet. W jej relacji eskorty znajdują się na końcu tej hierarchii. – My mamy informacje, że ktoś jest ważny albo nieważny. Eskorta nigdy nie jest ważna. Najtańsze wino, na takiej zasadzie. Wszystko inne. I większości rzeczy nie serwujemy – powiedziała. Jednocześnie podkreśliła, że sytuacja wygląda inaczej podczas wspólnych spotkań organizowanych przez właściciela. Jeżeli wszyscy goście siedzą przy jednym stole razem z gospodarzem, wówczas obsługa odbywa się według jednakowych standardów. W takiej sytuacji każda osoba obecna przy stole otrzymuje ten sam poziom serwisu, jedzenie i napoje. Kiedy eskorta może zostać potraktowana jak najważniejszy gość Choć – jak wynika z relacji Oli – obowiązują określone zasady dotyczące obsługi eskort, nie zawsze mają one zastosowanie w identyczny sposób. Była szefowa pokładu przyznała, że zdarzają się przypadki, gdy właściciel regularnie zaprasza tę samą osobę na kolejne rejsy. Wówczas jej pozycja na pokładzie ulega zmianie. Jak wyjaśniła, jeśli dana kobieta nie jest jedynie osobą zapraszaną na jedną imprezę, lecz wraca na kolejne spotkania i właściciel wyraźnie darzy ją sympatią, załoga traktuje ją inaczej niż pozostałe eskorty. W takich przypadkach – zgodnie z relacją rozmówczyni – taka osoba otrzymuje status porównywalny z najważniejszymi gośćmi i jest obsługiwana według najwyższych standardów obowiązujących na pokładzie. Kulisy pracy na luksusowych jachtach według byłej szefowej pokładu Wypowiedzi Oli pokazują, że funkcjonowanie luksusowych jachtów opiera się na jasno określonych zasadach dotyczących obsługi osób przebywających na pokładzie. Jak wynika z jej relacji przedstawionej w podcaście „Miłość”, załoga posiada informacje o statusie każdego gościa, a sposób serwowania posiłków i napojów zależy od miejsca danej osoby w tej hierarchii. Była szefowa pokładu wskazała jednocześnie, że od tych reguł zdarzają się wyjątki. Dotyczą one sytuacji, gdy właściciel wielokrotnie zaprasza tę samą eskortę lub gdy wszyscy goście uczestniczą we wspólnym spotkaniu przy jednym stole. Wówczas standard obsługi jest jednakowy dla wszystkich obecnych. Relacja Oli stanowi opis doświadczeń z ponad 10 lat pracy na luksusowych jachtach i przedstawia zasady, które – według jej słów – obowiązywały podczas obsługi najbogatszych klientów świata. Źródło: Pudelek
Usłyszała swoje nazwisko na drugim końcu świata. Jej reakcja mówi wszystko. W VIVIE! Katarzyna Grochola wprost o sławie: "Smakuje absolutnie cudownie"
Katarzyna Grochola w rozmowie z VIVĄ! opowiada o tym, czym jest dla niej prawdziwe spełnienie. Pisarka z charakterystycznym ciepłem mówi o miłości, popularności i marzeniach, których wciąż nie przestaje realizować.
Sukces nigdy nie był dla niej celem samym w sobie. Znacznie ważniejsze okazały się relacje, odwaga, by zaczynać od nowa, i umiejętność zachowania otwartego serca mimo życiowych rozczarowań. Katarzyna Grochola w rozmowie z VIVĄ! z charakterystyczną dla siebie mądrością i ciepłem opowiada o spełnieniu, które nie wynika z liczby sprzedanych książek ani zdobytych wyróżnień, lecz z życia w zgodzie ze sobą. Mówi o miłości, wybaczaniu i popularności. Z właściwą sobie lekkością przypomina, że prawdziwe spełnienie nie oznacza końca marzeń, to gotowość, by każdego dnia z ciekawością otwierać się na to, co jeszcze przed nami. Katarzyna Grochola o popularności i spełnieniu. Jak opisuje siebie samą? | Wywiad VIVY! – Jakbyś opisała siebie w kilku słowach? Mam wrażenie, że jestem dobra, niekonsekwentna i chyba kochająca, bo kocham a priori, w ciemno. Lubię ludzi i musieliby mi bardzo zaszkodzić, żebym ich znielubiła. Daję duży kredyt zaufania i staram się nie oceniać. Nawet jeśli ktoś był dla mnie niemiły, to tłumaczę to sobie, że jego życie było niefajne w tym momencie. – A możesz wybaczyć? Wybaczenie jest absolutnie konieczne dla własnego komfortu. Zawsze ma się niechętnych sobie ludzi czy zazdrosnych. Może nawet ich skrzywdziliśmy lub wiązali z nami jakieś nadzieje. Ale życie nie polega na tym, żeby się przyglądać ludziom, którzy nas nie lubią. Czytaj też: Po raz trzeci brała ślub po 60-tce. Tylko VIVIE! Katarzyna Grochola zdradza, jak jedno przypadkowe spotkanie odmieniło jej życie – Czujesz się zrealizowana? Mam odciśniętą łapkę na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach. Obok wybitnych postaci. Ale ja w ogóle nie rozumiem, co to znaczy być zrealizowaną. Że już po wszystkim, że osiągnęłam wszystko, czego chciałam, że nie mam już marzeń? Zrealizowałam się jako pisarka, ale to nie znaczy, że chcę przestać pisać. Czuję się zrealizowana jako matka, ale matką zawsze będę dla mojej córki. Wyszłam za mąż po sześćdziesiątce, co graniczy z cudem, i chyba tylko ja i Ula Dudziak tego dokonałyśmy. Ale dużo rzeczy mi się w życiu nie udało i dziękować Bogu, bo nie tędy droga. Miałam kiedyś własną firmę, byłam dyrektorką, pracowałam w urzędzie celnym i dobrze, że nie jestem tam do dziś, choć pewnie byłabym bogatsza. Róże mi się przyjęły, które miały się piąć po ścianach mojego domku, o czym marzyłam, mając 17 lat. Staram się nie pamiętać o smutnych rzeczach, ale zdaję sobie sprawę z upływającego czasu, o czym świadczą te telefony, pod które już nie mogę zadzwonić, a których nigdy nie wykreślam. Pewne rzeczy mijają, przychodzą nowe, więc otwórzmy serca na te nowe. – Na targach książki ustawiają się do Ciebie długie kolejki. Jak smakuje sława? Nie wiem, czy to jest sława, ale smakuje absolutnie cudownie. Na targu w Milanówku pewien pan zapytał, czy może mnie pocałować w rękę, bo się nie spodziewał takiego spotkania. Jedna pani w Asyżu krzyknęła na mój widok: „Boże, jakbym wiedziała, że panią tu spotkam, to zabrałabym z Anglii pani książkę”. W Bangkoku na olbrzymich schodach w centrum handlowym usłyszałam głos dochodzący z dołu: „Grocholo, Grocholo, poczekaj na mnie”. To „Grocholo” tak mnie rozbawiło, że krzyknęłam: „Będę czekać!”. Bardzo mnie ucieszyła wiadomość od Wietnamki, która napisała do mnie na Facebooku, że książka „Nigdy w życiu!” w jej kraju też osiągnęła ogromny sukces. Pomyślałam, jak to możliwe, tam jedzą psy, a moja bohaterka Judyta śpi z nimi w łóżku. To jednak nas różni. Ale jak mi powiedział tłumacz wietnamski: „Pani Kasiu, kobieta polska i wietnamska to jest ta sama kobieta”. – Czego Ci życzyć? Żeby na podstawie ostatniej książki powstał piękny film z Danutą Stenką i Arturem Żmijewskim. Nigdy w życiu nie spodziewałam się, że tak trudno będzie znaleźć pieniądze na film. Ale mamy podpisaną umowę ze wspaniałym dystrybutorem i zaczynamy w lipcu zdjęcia. I żebyśmy zdrowi byli. Jak mówią, za pieniądze można mieć lekarstwa, ale zdrowia nie kupisz. A jak zdrowie jest, można wszystko… No i skończę jak światowa miss – kurczę, po prostu pokoju na świecie! Czytaj też: Miała 13 lat, gdy zaczęła karierę. Za sukces zapłaciła wysoką cenę. W VIVIE! Sandra Kubicka zwierza się: „Straciłam dzieciństwo” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Mija rok od zaprzysiężenia. Marta Nawrocka szczerze o roli pierwszej damy w wywiadzie VIVY!
Mija rok od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na urząd Prezydenta RP. To dobry moment, by wrócić do wyjątkowej rozmowy, której Marta Nawrocka udzieliła magazynowi VIVA! jeszcze na początku swojej drogi jako pierwsza dama. Opowiadała w niej o odpowiedzialności, rodzinie, planach, ale także o tym, jak wyobraża sobie swoją obecność w życiu publicznym i dlaczego chciała być przede wszystkim blisko ludzi.
Kilka tygodni po tym, jak codzienność wypełniły oficjalne obowiązki, zagraniczne wizyty i społeczne inicjatywy, Marta Nawrocka opowiedziała Wiktorowi Słojkowskiemu o emocjach towarzyszących nowemu etapowi życia. Mówiła o presji związanej z pełnieniem jednej z najbardziej obserwowanych ról w kraju, o rodzinie, która pozostaje dla niej najważniejszym punktem odniesienia, oraz o wartościach, które chciała wnieść do Pałacu Prezydenckiego. Dziś, dokładnie rok od zaprzysiężenia, przypominamy tę rozmowę. Rok temu Marta Nawrocka została pierwszą damą Polski. Przypominamy wywiad VIVY! – Bycie pierwszą damą w Polsce to poważne zadanie. Wiele osób mówiło, że poprzednia prezydentowa, mimo ogromu działań, w powszechnej narracji pozostała „niemą pierwszą damą”. Pani natomiast chce być jej przeciwieństwem, kobietą, która mówi. Działa. Jest obecna. Nie nazwałabym tego przeciwieństwem i nie chciałabym być porównywana do poprzednich pierwszych dam. Każda kobieta, która znalazła się w tej niezwykłej, a zarazem delikatnej roli, oddała jej część siebie na swój własny sposób i według swojej własnej wrażliwości. Nie ma jednej recepty na to, jak być pierwszą damą. Pani Agata Duda wybrała drogę bez rozgłosu medialnego, ale znaczącą i wartościową. W jej działaniu było wiele dobra, które nie zawsze dostrzegała opinia publiczna. Spotkałam się z nią, żeby porozmawiać o tym, co mnie czeka. Opowiedziała. Doradziła. Było to dla mnie bardzo ważne spotkanie. Ja jako małżonka prezydenta chciałabym wykorzystać ten czas na bycie blisko ludzi, naprawdę blisko. Chcę słyszeć, jak mówią o swoich lękach, o swoich radościach, o zwyczajnych sprawach, które budują naszą wspólnotę od środka. Uważam, że ta funkcja może być pomostem między światem oficjalnym, reprezentacyjnym a światem ludzi codziennych, którzy żyją po cichu, a jednak to oni stanowią siłę Polski. Chcę swoją osobą, swoim doświadczeniem i sercem wykorzystać tę szansę, by nie tylko symbolicznie towarzyszyć, ale też realnie pomagać. – Używa Pani słowa „szansa”, ale to przecież głównie ogromne wyzwanie, zobowiązanie, a może nawet presja. Nie ma chyba drugiej takiej roli w kraju, która byłaby tak ściśle obserwowana, tak obarczona oczekiwaniami i tak emocjonalnie komentowana… To jest szansa, ale też odpowiedzialność. To zobowiązanie wobec ludzi, wobec historii, wobec samej siebie. I mimo że na zewnątrz ta funkcja wydaje się bardzo reprezentacyjna, w środku to także nieustanna praca nad sobą, nad swoim językiem, emocjami, nad sposobem obecności. Chcę ten czas wykorzystać najlepiej, jak potrafię, bo wiem, że każda pierwsza dama jest tylko przez chwilę, ale ta chwila może zostać zapamiętana na długo. Dlatego chcę być aktywna, obecna, pomocna, chcę angażować się w inicjatywy społeczne, edukacyjne, kulturalne, chcę dotykać spraw realnych, a nie tylko symboli. I wiem, że to wymaga ogromnej pokory oraz pracy nad sobą. Presję da się udźwignąć, jeśli wie się, po co się to robi. – Kiedy wszystko stało się już jasne, kiedy ogłoszono wyniki wyborów i nie było żadnych wątpliwości, że Pani mąż został wybrany prezydentem Rzeczypospolitej, co Pani wtedy poczuła? Była w tym euforia? Lęk? A może spokój? To był bardzo osobisty moment, choć wypełniony medialnym hałasem. To zaczęło się jeszcze przed wyborami, gdy złożono mężowi propozycję wystartowania w wyborach. Karol wrócił do domu i powiedział: „Musimy porozmawiać”. I że może zostać kandydatem na prezydenta. Nie zdziwiło mnie to, znałam jego charakter, jego sposób myślenia o Polsce, o wartościach, o historii. Zawsze miał w sobie ten rodzaj wewnętrznego obowiązku wobec kraju. I choć nie myślałam wtedy, że to przeznaczenie, to jednak poczułam, że to logiczny ciąg jego życia. W dniu, w którym w Krakowie, w Hali Sokół, ogłoszono kandydaturę męża, patrzyłam na niego i wiedziałam, że wygra. Nie dlatego, że jest człowiekiem, który tylko obiecuje, ale dotrzymuje słowa, a to robi różnicę. I tak jak ja nigdy się na nim nie zawiodłam, wierzę, że nie zawiodą się na nim Polacy. – Zanim jednak pojawiła się prezydentura, miała Pani swoje życie, swoją zawodową codzienność, pracę, która dawała Pani satysfakcję. Czy trudno było się z nią pożegnać, nawet jeśli tymczasowo? To nie była łatwa decyzja, bo przez 18 lat byłam częścią służby celno-skarbowej. Pracowałam w zespole, który był jak rodzina, z ludźmi, z którymi tworzyliśmy coś trwałego. To była praca konkretna, wymagająca, ale uczciwa. Miała sens. Jako funkcjonariusz publiczny nie mogłam angażować się w kampanię prezydencką, więc złożyłam wniosek o urlop bezpłatny. Zrobiłam to dla czystości zasad, wobec siebie i wobec służby, w której pracowałam. Nie czułam żalu, raczej poczucie odpowiedzialności. Myślę, że każdy człowiek ma w życiu taki moment, kiedy musi zrobić krok w inną stronę nie dlatego, że coś się kończy, ale dlatego, że coś nowego się zaczyna. Tak właśnie traktuję ten czas: jako inny wymiar służby. – Jest Pani nie tylko żoną prezydenta, ale również mamą trójki dzieci. To ogromna zmiana dla rodziny. Jak Państwo odnaleźli się w tej nowej rzeczywistości, w której dom staje się jednocześnie częścią życia publicznego? Rodzina jest dla mnie fundamentem wszystkiego. Bez niej nie byłoby mnie. Nasza najmłodsza córeczka ma siedem lat. Dla niej Karol był zawsze po prostu tatą. I tak pozostało. Pamiętam, jak jeszcze w trakcie kampanii podbiegała do telewizora, wysyłała mu buziaki i biegła dalej. Jakby myślała, że tata pracuje w telewizji (śmiech). Starszy syn ma 15 lat, dużo rozumie, więc przeżywał to po swojemu, z mieszanką dumy i sceptycyzmu. Najstarszy, zawsze społecznie aktywny, zaangażowany, ciekawy świata, czuł się w tym jak ryba w wodzie. Widział w tym sens, widział misję. Dla mnie to doświadczenie było ważną lekcją. Bo można być pierwszą damą Polski, ale trzeba też pozostać pierwszą damą własnego domu. W tym wszystkim najważniejsze jest, żeby nasze dzieci wiedziały, że niezależnie od ról i tytułów wciąż jesteśmy tą samą rodziną, że mamy swoje rytuały, święta, swoje małe codzienności, które nas budują. I że dom jest miejscem, gdzie nie ma protokołu, tylko miłość, normalność i śmiech. – W Pani biografii pojawia się jednak coś, co mnie szczególnie zaintrygowało – szkoła baletowa. Dlaczego właśnie balet? Czy to było dziecięce marzenie o scenie, o światłach, o ruchu, który staje się poezją? Każda dziewczynka ma swoje marzenia, czasem ulotne, czasem konkretne, ale zawsze pełne emocji. Ja marzyłam o tańcu, o tej niezwykłej harmonii między ciałem a muzyką, o poczuciu, że można wyrazić coś bez słów. To było coś więcej niż dziecięca zabawa. W moim przypadku taniec był też rodzinną pasją, bo mój brat również chodził do szkoły baletowej i przez kilka lat wspólnie uczestniczyliśmy w tej wymagającej, ale pięknej przygodzie. Balet to świat surowych zasad, dyscypliny, pracy nad sobą, często ponad siły, ale też świat ogromnej wrażliwości. Nauczył mnie systematyczności, odporności na stres, poczucia rytmu, nie tylko muzycznego, ale też życiowego. – A jednak nie została Pani tancerką, tylko wybrała zupełnie inną ścieżkę. Nigdy nie kusiło Panią, by stanąć na scenie? Czasem myślę, że w życiu każdy z nas ma kilka równoległych dróg i każda z nich mogłaby być dobra, ale nie da się iść wszystkimi naraz. Zrozumiałam dość wcześnie, że taniec, choć piękny, nie będzie moją przyszłością. Czułam, że chcę czegoś innego, bardziej stabilnego, konkretnego. Że chcę być częścią czegoś większego niż scena. Dlatego poszłam w stronę pracy publicznej. I choć to dwa zupełnie różne światy – teatr i urząd – to jednak łączy je coś wspólnego: dyscyplina, rytm i odpowiedzialność. W balecie liczy się każdy krok, w służbie – każde działanie. Tylko sceneria się zmienia. – Dziś ma Pani z pewnością inne marzenia. Jakie są one teraz, kiedy świat patrzy na Panią przez pryzmat funkcji, ale Pani sama wciąż pozostaje tą samą kobietą? Mam swoje osobiste marzenia, ale nie będę ich zdradzać, bo się nie spełnią (śmiech). A moim największym społecznym marzeniem jest to, by Polska nie była podzielona. Ani politycznie, ani mentalnie, ani emocjonalnie. Chciałabym, żebyśmy jako społeczeństwo nauczyli się znowu ze sobą rozmawiać, słuchać siebie, pięknie się różnić. Polska jest wspaniałym krajem, pełnym dobrych, serdecznych ludzi, ale często pozwalamy, żeby język, jakim się posługujemy, oddzielał nas od siebie. Chciałabym, byśmy zaczęli mówić do siebie z szacunkiem, nawet jeśli się nie zgadzamy. Byśmy przestali nienawidzić w internecie, przestali oceniać innych po jednym zdaniu, po jednym zdjęciu. Bo przecież w rzeczywistości ludzie są inni niż w sieci, cieplejsi, delikatniejsi, bardziej ludzcy. – To marzenie, które brzmi pięknie, ale też nieco utopijnie. Czy wierzy Pani, że naprawdę da się to zmienić? Wierzę, że tak. Może nie od razu, może nie w skali całego kraju, ale w małych gestach, w rozmowach między ludźmi, w uśmiechu, w gotowości do wysłuchania drugiego człowieka. Czasem wystarczy, że ktoś po prostu powie: „Rozumiem cię”, nawet jeśli się z nim nie zgadza. W internecie często widzimy sporo złości, ale w prawdziwym życiu spotykam zupełnie innych ludzi. Ciepłych, serdecznych, wdzięcznych, życzliwych. Nigdy nie zdarzyło mi się, żeby ktoś na ulicy powiedział coś przykrego, mimo że w mediach społecznościowych komentarze bywają okrutne. To pokazuje, jak bardzo internet wypacza obraz społeczeństwa. Dlatego chcę działać, byśmy zaczęli lepiej rozumieć, jaką siłę mają słowa. – Wiem, że Pani fundacja ma zajmować się między innymi tematem hejtu, szczególnie wobec dzieci i młodzieży. Jest to jeden z głównych obszarów, któremu chcę się poświęcić. Bo hejt nie dotyczy tylko dorosłych, on zaczyna się już w przedszkolach, w szkołach, na podwórkach. Czasem od niewinnych słów, które w rzeczywistości bardzo ranią. Dzieci często nie wiedzą, że słowa potrafią zostawić ślad na całe życie. Pamiętam sytuację, kiedy moja córeczka usłyszała od dorosłej osoby: „Kasiu, jesteś super, nie przejmuj się hejtem”. Szłyśmy wtedy razem i ona po chwili zapytała: „Mamo, a co to jest hejt?”. To pytanie mnie zatrzymało. Dziecko w jej wieku nie powinno nawet znać tego słowa. Ono powinno się śmiać, bawić, żyć w świecie, który jest bezpieczny i dobry. Dlatego tak bardzo wierzę w edukację, w rozmowy, w uświadamianie. – I w tej walce nie jest Pani sama. Nie, i jestem za to ogromnie wdzięczna. Mnóstwo osób, których nawet nie znamy, niezależnie od poglądów politycznych stanęło w obronie Kasi. Także rzecznik praw dziecka zareagowała bardzo konkretnie, złożyła wniosek o ściganie w sprawie hejtu, który dotyczył naszej córki. Zostałam już dwukrotnie przesłuchana w tej sprawie i mam nadzieję, że negatywne treści znikną z przestrzeni publicznej. Kasia nie powinna widzieć takich rzeczy o sobie. Dzieci trzeba chronić, zanim nauczą się same tego świata. – To wszystko brzmi bardzo emocjonalnie, bo dotyczy życia prywatnego. A przecież teraz całe Państwa życie się zmieniło. Nasze życie zmieniło się całkowicie. Najstarszy syn Daniel został w Gdańsku, choć dzieli czas między rodzinne miasto a Warszawę. Pracuje w mediach, działa społecznie, bardzo dojrzale podchodząc do nowej sytuacji. Antek z kolei trafił do nowej szkoły, w nowym mieście, z nowymi ludźmi. Wydawałoby się, że to wiek, w którym każda zmiana jest trudna, a on się w tym dobrze odnajduje. Najmłodsza, Kasia, poszła dopiero do pierwszej klasy. Wszyscy uczymy się tej rzeczywistości na nowo, krok po kroku, razem. Mój świat też się zmienił, nie ma już bliskości morza, mew, szumu fal. Z Karolem nasze wspólne życie zaczynaliśmy w jednym pokoju, w mieszkaniu, które dzieliliśmy z mamą mojego męża. Było skromnie, ale szczęśliwie. Potem długo czekaliśmy na własne mieszkanie, pamiętam to oczekiwanie, zapach świeżej farby, meble składane w nocy. W końcu przeprowadziliśmy się do naszego mieszkania, a teraz jesteśmy tutaj, w Pałacu Prezydenckim, w zupełnie innej rzeczywistości, choć w środku pozostało to samo: wdzięczność, miłość i wspomnienie tamtych początków. To jest właśnie w tym wszystkim najpiękniejsze, że mimo zmian wokół nas w środku pozostajemy tacy sami. Nigdy nie staraliśmy się być kimś innym, niż jesteśmy. Mój mąż jest prezydentem, ale gdy wracamy do domu, zrzucamy garnitury, siadamy z dziećmi, oglądamy filmy, rozmawiamy, śmiejemy się. Gdy jesteśmy razem, nie siedzimy nad ustawami, tylko nad klockami, szkolnymi zeszytami i planami na przyszłość. Taki rytm życia pozwala nie zatracić siebie. I właśnie to jest klucz do równowagi i sukcesu. Zawsze dbaliśmy o to, by oddzielać życie zawodowe od prywatnego. Kiedy mąż pracował w Warszawie w Instytucie Pamięci Narodowej, a my byliśmy jeszcze w Gdańsku, wiedział, że gdy wraca do domu, to wraca naprawdę. Nie było wtedy telefonów, maili, obowiązków służbowych. Tylko czas dla rodziny. – Czyli nawet teraz, mimo ogromu obowiązków, znajdzie się czas na odrobinę przyjemności? Choćby na te słynne wrotki? (Śmiech). Na wrotki zawsze znajduję czas. – Ma Pani jeszcze przyjaciółki ze starego życia? Spoza świata polityki? Większość moich przyjaciółek to kobiety, które nie mają nic wspólnego z polityką. Znamy się od lat, z pracy, ze szkoły, z dzieciństwa. Dla nich nie jestem „pierwszą damą”, tylko po prostu Martą. Czasami śmiejemy się z tego, jak dziwnie to brzmi, kiedy ktoś się nagle usztywnia, mówi do mnie „pani prezydentowo”. Moje przyjaciółki tak nie mówią. Dla nich nic się nie zmieniło. Rozmawiamy po staremu, śmiejemy się z tych samych rzeczy. To daje mi ogromny komfort psychiczny. Oczywiście pojawili się też ludzie, z którymi nie miałam kontaktu przez 10 czy 15 lat. To było miłe, ale też pokazało, że ta nowa rola jest pewnego rodzaju lustrem, w którym odbijają się relacje. Najważniejsze, że ci najbliżsi zostali. I że są przy mnie. ZOBACZ TEŻ: Zaskakujące słowa córki Nawrockiego po zaprzysiężeniu. „Nie da się tego jakoś odwołać?” – Słuchając Pani i Pani męża, mam wrażenie, że rodzina to dla Was nie tylko przestrzeń prywatna, ale pewien rodzaj systemu wartości. To coś, co Was definiuje i daje siłę. Rodzina jest wszystkim. To nasz fundament, nasze źródło siły i spokoju. Kiedy świat zaczyna wirować, zatrzymujemy się, jesteśmy razem. Dzieci przypominają nam, co jest w życiu ważne. Dają nam perspektywę, której żaden urząd ani tytuł nie zastąpi. Wystarczy spojrzeć, jak się śmieją, jak pytają o świat, żeby wszystko nabrało sensu. – Co Pani pomyślała, kiedy przeczytała sławny już wpis na Facebooku swojego syna, ten bardzo poruszający, w którym napisał, jak dumny jest z ojca? Popłakałam się. Po prostu. Nie potrafię na to pytanie inaczej odpowiedzieć. To był dla mnie moment wzruszenia, wdzięczności i dumy. Każda mama, niezależnie od tego, kim jest, marzy, by jej dzieci były dobre, empatyczne i mądre. Daniel ma 22 lata, od drugiego roku życia jest z Karolem, ze swoim tatą, nie miał innego ojca. Ta więź, która między nimi powstała, jest pełna i bezwarunkowa. – Czy to dlatego zdecydowali się Państwo na pełną adopcję, z nazwiskiem, z całym formalnym porządkiem, z pesel-ami, z tym wszystkim, co sprawia, że rodzina jest rodziną także w dokumentach, a nie tylko w uczuciach? Była to inicjatywa męża. Przeszliśmy pełną adopcję, Daniel nosi nazwisko męża. Od tamtej chwili nasze życie toczy się tak, jakby zawsze było oczywiste, że Karol jest tatą Daniela. – Ma Pani w sobie szczególny rodzaj empatii do drugiego człowieka. To dzięki Pani babciom, które były przy Pani od najmłodszych lat? Tak, bardzo dużo im zawdzięczam. Obie brały czynny udział w moim życiu od pierwszych kroków po dorosłość, pomagały moim rodzicom w opiece nade mną, później z troską opiekowały się moimi dziećmi. Nadal są, żyją, wspierają, kibicują. – Ale nie mówią do Pani „pani prezydentowo”? (Śmiech). Nie, ale jedna moja babcia, w momencie gdy Karol stał się głową państwa, gdy mnie widzi, wzrusza się do łez za każdym razem. I te łzy są dla mnie jak błogosławieństwo codzienności. – A czy wciąż robi dla Pani knedle? Te słynne sierpniowe, ze śliwkami, które podobno potrafią zamknąć w jednym smaku całe lato i pół Pani dzieciństwa? Robi. Babcia pochodzi ze Świętokrzyskiego, raz w roku, w sierpniu, są knedle ze śliwkami. W tym roku nie zjadłam ani jednego i śmiejemy się, że wszystko jeszcze przede mną, bo tradycje nie znikają, one tylko czekają cierpliwie, aż znajdziemy dla nich czas. – W tym nowym rytmie życia brakuje Pani zwyczajności, tej prozy dnia, gotowania, prania, porządków, tej cichej pracy rąk, która w domu układa wszystko na swoje miejsce? Brakuje, i to przyszło bardzo szybko. Po przeprowadzce do Warszawy to był szok, że ktoś, a nie ja, dba o rytuał stołu. Już po tygodniu postanowiłam, że część posiłków będę przygotowywała sama. Nie chcę zbyt często angażować obcych w naszą codzienność, lubię mieć porządek wokół siebie i lubię dbać o niego na bieżąco. Zawsze prałam sama i nadal piorę, bo lubię. – Słucham? Naprawdę lubię wywieszać pachnące pranie. Proszę mi wierzyć – to daje mi spokój. – Ma Pani świadomość, że tamto, poprzednie życie już nie wróci? Myślę, że pewien etap został zamknięty. Osiemnaście lat służby, najpierw urlop bezpłatny, a od szóstego sierpnia, wiem, jak to brzmi, ale tak jest, jestem formalnie emerytką. Więc ten rozdział już się nie otworzy, choć w sercu zostaje wszystko, czego się nauczyłam. Nie wiem, czy gdy służba mojego męża dla Polski dobiegnie końca, wrócimy do Gdańska. Życie samo pisze dalszy ciąg. Dziś skupiamy się na tym, co jest. Minęły dopiero – albo i aż! – trzy miesiące nowej rzeczywistości i nie wybiegam za daleko. Wiem tylko, że nie będę już nigdy wstawała o czwartej rano na akcje, że nie będę zwalczać nielegalnego hazardu w Trójmieście, że to zamknięta droga. Tamta droga się zamknęła, ale otworzyła się nowa. Dużo jeszcze przed nami. Niepewność to część życia każdego człowieka. Ale jedno jest pewne. Że zawsze będzie Karol, nasze dzieci, koty i ja. No i może za jakiś czas dołączy do nas… pies. Rozmawiał Wiktor Słojkowski
Jesienna ramówka Polsatu 2026: stylizacje gwiazd. Magda Tarnowska i Mandaryna zachwyciły obłędnymi lookami
Ramówka Polsatu to nie tylko prezentacja zaplanowanych na jesień i zimę programów stacji. To także swoista rewia mody. Gwiazdy po raz kolejny udowodniły, że czerwony dywan jest dla nich najlepszą okazją, by pochwalić się stylizacjami. Kto wyglądał najlepiej? Sprawdźcie koniecznie.
Jesienna ramówka Polsatu tradycyjnie stała się nie tylko zapowiedzią nowych programów, ale również prawdziwym pokazem mody. Na czerwonym dywanie pojawiły się największe gwiazdy stacji, prezentując stylizacje, które z pewnością będą szeroko komentowane w najbliższych dniach. Kto pojawił się na jesiennej ramówce Polsatu 2026? Na wydarzeniu pojawiły się największe nazwiska związane z Polsatem oraz gwiazdy jesiennej ramówki. Wśród gości nie zabrakło Pauliny Sykut-Jeżyny, która po raz kolejny postawiła na elegancki, kobiecy look. Na czerwonym dywanie zaprezentowały się również uczestniczki nadchodzącej edycji programu „Taniec z gwiazdami”. Wśród nich znalazły się m.in. Mandaryna, Helena Englert, Iza Kuna, Joanna Jędrzejczyk, Kaeyra oraz Monika Borzym, których obecność wzbudziła spore zainteresowanie fanów programu. Jesienna ramówka stała się dla nich pierwszą okazją do pokazania się szerszej publiczności przed rozpoczęciem telewizyjnej rywalizacji. Nie zabrakło również tancerek biorących udział programie, m.in. Magdy Tarnowskiej, Sary Janickiej, czy Izabeli Skierskiej. Obok nich pojawiło się także wiele innych gwiazd związanych z jesienną ofertą stacji, a czerwony dywan ponownie zamienił się w prawdziwy przegląd najgorętszych trendów nadchodzącego sezonu. Jesienna ramówka Polsatu 2026: stylizacje gwiazd Czyja stylizacja podoba wam się najbardziej? Nasz wzrok przyciągnęły zwłaszcza Mandaryna, Magda Tarnowska i Helena Englert.
TYLKO U NAS: Ewa Wachowicz potwierdziła odejście z „halo tu Polsat”. „Moja misja została wykonana”
Od wczoraj w mediach i wśród widzów krążyły plotki o przyszłości Ewy Wachowicz w „halo tu Polsat”. Teraz nie ma już żadnych wątpliwości. W ekskluzywnej rozmowie z reporterem Viva.pl Rafałem Kowalskim prezenterka po raz pierwszy potwierdziła, że jej przygoda z programem dobiegła końca. Zdradziła także, z czym będzie tęsknić najbardziej i uchyliła rąbka tajemnicy na temat swojego nowego projektu.
Choć od wielu miesięcy była jedną z najbardziej lubianych twarzy weekendowego śniadaniówki Polsatu, Ewa Wachowicz zamyka właśnie ważny rozdział swojej telewizyjnej kariery. W rozmowie z Viva.pl mówi o zakończonej misji, z dużym spokojem odnosi się do zmian i nie ukrywa wdzięczności za czas spędzony w programie. Ewa Wachowicz potwierdza odejście z „halo tu Polsat”. „Moja misja została wykonana” Jeszcze wczoraj pojawiały się kolejne doniesienia dotyczące przyszłości Ewy Wachowicz w „halo tu Polsat”. Dziś wiadomo już, że nie były jedynie spekulacjami. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl prezenterka po raz pierwszy otwarcie potwierdziła swoje odejście z programu. Choć nie chciała zdradzać kulis tej decyzji ani wskazywać, z czyjej inicjatywy doszło do zakończenia współpracy, nie pozostawiła żadnych wątpliwości, że ten etap jest już definitywnie zamknięty. „Jeżeli chodzi o „halo tu Polsat”, to moja misja jest już zakończona. Moje serce było w kuchni tego programu, prowadziłam go z Krzysiem Ibiszem, ale moja dwuletnia przygoda została właśnie zakończona. Misja została wykonana” – powiedziała Ewa Wachowicz. Reporter Viva.pl zapytał również, czy zakończenie współpracy było jej decyzją. „Telewizja ma to do siebie, że programy mają swoje początki i końce. Ja jestem w tej stacji właściwie od początku. Byłam w przeróżnych programach i było ich naprawdę bardzo dużo. Ale telewizja ma to do siebie, że pewne rzeczy się zaczynają i kończą i moja misja w „halo tu Polsat” się skończyła” – usłyszeliśmy. Za czym będzie tęsknić Ewa Wachowicz? Wspomniała o Krzysztofie Ibiszu i zdradziła plany na nowy projekt Choć rozstanie z „halo tu Polsat” oznacza koniec ważnego rozdziału, Ewa Wachowicz nie ukrywa, że z programu wynosi przede wszystkim dobre wspomnienia. W rozmowie z Viva.pl najwięcej emocji poświęciła ludziom, z którymi przez ostatnie dwa lata współtworzyła śniadaniówkę: „Będę tęskniła za zespołem fantastycznych ludzi, którzy tworzyli ten program. Tak po ludzku”. Szczególne miejsce w jej wspomnieniach zajmuje również Krzysztof Ibisz. Jak podkreśliła, ich relacja nie kończy się wraz z zakończeniem wspólnego prowadzenia programu. „Jeżeli chodzi o mojego partnera programowego Krzysia Ibisza, to my znamy się tyle lat, ile on jest w Polsacie, więc się krzyżujemy na różnych imprezach i myślę, że ten kontakt będzie cały czas” – powiedziała z uśmiechem. To jednak nie koniec zawodowych planów Ewy Wachowicz. W rozmowie z Rafałem Kowalskim ujawniła, że pracuje nad nowym projektem zatytułowanym „Ewa buduje”. Na razie nie chciała jednak zdradzić, czy będzie to autorski program telewizyjny, czy format realizowany w Internecie. Więcej szczegółów zamierza przekazać w późniejszym terminie.
Rok, w którym zachwyciła stylem. Najlepsze stylizacje Marty Nawrockiej jako pierwszej damy.
W ciągu ostatnich dwunastu miesięcy Marta Nawrocka konsekwentnie budowała swój publiczny wizerunek. Z okazji pierwszej rocznicy w roli pierwszej damy wracamy do jej najbardziej eleganckich publicznych wystąpień.
Miniony rok był dla Marty Nawrockiej czasem budowania wizerunku pierwszej damy. Z każdą kolejną oficjalną wizytą i państwową uroczystością coraz wyraźniej rysował się jej modowy podpis – oparty na klasie, umiarze i doskonałym wyczuciu proporcji. Zamiast ulegać chwilowym trendom, konsekwentnie stawiała na ponadczasowe fasony, świetne krawiectwo i subtelne detale. ZOBACZ TAKŻE: Jennifer Lopez zachwyca we Włoszech. Ta jedna stylizacja to kwintesencja Dolce Vita Przepis na styl pierwszej damy W modzie reprezentacyjnej najtrudniej jest zachować równowagę między oficjalnym charakterem funkcji a własną osobowością. Marta Nawrocka udowodniła, że można to zrobić z wyjątkowym wyczuciem. Jej styl opiera się na prostych liniach, szlachetnych tkaninach i dopracowanych proporcjach. Chętnie wybiera sukienki midi, kobiece garsonki i perfekcyjnie skrojone garnitury, uzupełniając je minimalistyczną biżuterią oraz charakterystycznymi opaskami do włosów, które stały się jednym z jej znaków rozpoznawczych. Najmocniejsze modowe momenty pierwszej damy Jednym z pamiętnych modowych momentów była lawendowa sukienka podczas wizyty w Turcji. Delikatny kolor i minimalistyczny fason stworzyły świeżą, niezwykle elegancką kompozycję, która doskonale odnalazła się w dyplomatycznej oprawie. Równie udanie prezentowała się maślano-żółta garsonka podczas wizyty w Szwajcarii. Pastelowy odcień dodał stylizacji nowoczesności, a perfekcyjny krój sprawił, że całość wyglądała niezwykle szlachetnie i reprezentacyjnie. CZYTAJ TEŻ: Kolor ma znaczenie. Te 3 odcienie butów na lato perfekcyjnie pasują do prostych, wakacyjnych looków W pamięci pozostanie także błękitna kreacja wybrana na spotkanie z okazji Dnia Matki w Belwederze. To przykład stylu, który nie potrzebuje efektownych dodatków, by przyciągać uwagę – wystarczy doskonała forma i odpowiednio dobrany kolor. Marta Nawrocka udowodniła, że równie dobrze odnajduje się w wieczorowym dress code'zie. Podczas noworocznego spotkania z Korpusem Dyplomatycznym miała na sobie czarną aksamitną suknię z transparentnym dekoltem i efektownymi mankietami. Ta kreacja pokazała bardziej wyrafinowane oblicze pierwszej damy. Wśród najbardziej udanych stylizacji warto wymienić także śliwkowy płaszcz zaprezentowany podczas oficjalnego powitania szwedzkiej pary królewskiej. Monochromatyczny zestaw z dopasowanym nakryciem głowy nawiązywał do klasycznych zasad dyplomatycznej elegancji, a jednocześnie wyróżniał się głębokim, szlachetnym kolorem. To przykład stylizacji, która pokazuje, że reprezentacyjna moda może być jednocześnie formalna i wyrazista. Moda, która buduje wizerunek Po roku pełnienia roli pierwszej damy można już mówić o wyraźnym stylu Marty Nawrockiej. Nie opiera się on na spektakularnych kreacjach ani chwilowych trendach. To przemyślana garderoba, w której najważniejsze są jakość, proporcje i ponadczasowa elegancja. Każda z prezentowanych stylizacji pokazuje, że reprezentacyjna moda nie musi być zachowawcza ani przewidywalna. Marta Nawrocka udowodniła, że klasyka może wyglądać świeżo, nowocześnie i niezwykle kobieco. Nic więc dziwnego, że jej kolejne modowe wybory są dziś jednymi z najczęściej komentowanych elementów publicznego wizerunku pierwszej damy.
To już pewne! Reżyser „Rancza” ujawnił, co stanie się z Kusym i Stachem Japyczem
Powrót „Rancza” jest coraz bliżej, a wraz z kolejnymi informacjami rosną emocje fanów kultowego serialu. Największe pytań dotyczy bohaterów, których od lat kojarzą z Pawłem Królikowskim i Franciszkiem Pieczką. Teraz Wojciech Adamczyk rozwiał wszelkie wątpliwości i zdradził, jak twórcy zamierzają poprowadzić ich historie w 11. sezonie. Padła również jednoznaczna deklaracja dotycząca wykorzystania sztucznej inteligencji.
Powrót „Rancza” od miesięcy elektryzuje widzów, którzy z sentymentem czekają na kolejne spotkanie z mieszkańcami Wilkowyj. Wraz z postępem prac nad 11. sezonem pojawiało się jednak jedno pytanie częściej niż wszystkie pozostałe – co stanie się z bohaterami granymi przez Pawła Królikowskiego i Franciszka Pieczkę? Wojciech Adamczyk postanowił rozwiać wątpliwości. Reżyser zdradził, jak twórcy zamierzają zachować obecność Kusego i Stacha Japycza w serialu oraz jasno zadeklarował, że przy nowych odcinkach nie będzie wykorzystywana sztuczna inteligencja do odtworzenia zmarłych aktorów. Ranczo 11. sezon. Co stanie się z Kusym i Stachem Japyczem? Prace nad 11. sezonem „Rancza” wkraczają w decydujący etap. Widzowie od miesięcy zastanawiają się, jak twórcy poradzą sobie z nieobecnością Pawła Królikowskiego, który wcielał się w Kusego, oraz Franciszka Pieczki, niezapomnianego Stacha Japycza. Wojciech Adamczyk postanowił rozwiać wszelkie spekulacje. Reżyser podkreślił, że obie postacie pozostaną ważną częścią świata przedstawionego, choć widzowie nie zobaczą ich już na ekranie. „Nie ma już wielu aktorów z nami, którzy zapisali się w pamięci widzów, ale jako postacie będą funkcjonować nadal. Może nie zobaczymy ich na ekranie, ale będą uczestniczyć w akcji i będą nadal mieszkańcami Wilkowyj, nadal członkami naszej społeczności” – powiedział Wojciech Adamczyk. To oznacza, że Kusy i Stach Japycz nie znikną z fabuły. Ich obecność będzie nadal odczuwalna w życiu mieszkańców Wilkowyj, mimo że twórcy nie zdecydowali się pokazać ich w nowych odcinkach. Sztuczna inteligencja? Reżyser „Rancza” mówi stanowcze „nie” W ostatnich miesiącach coraz częściej pojawiają się pytania o wykorzystanie sztucznej inteligencji do odtwarzania zmarłych aktorów. Twórcy „Rancza” nie mają jednak wątpliwości, jaką decyzję podjąć. Wojciech Adamczyk jasno zadeklarował, że produkcja nie zamierza korzystać z takich rozwiązań. Jak podkreślił, byłoby to nieuczciwe wobec artystów, którzy nie mogliby już wpłynąć na sposób przedstawienia swoich bohaterów. „Nie chcieliśmy wykorzystywać sztucznej inteligencji dlatego, że generowanie postaci aktorów, którzy już nie mogą wpłynąć na swoją rolę, jest w moim przekonaniu trochę nieuczciwe, a nawet niemoralne.” Reżyser zwrócił również uwagę, że twórcy nie mają możliwości poznania, jak sami aktorzy chcieliby zinterpretować swoje role. „Nie mamy ich zgody na to, że oni tak właśnie by zagrali, poza tym tak dosyć arbitralnie narzucalibyśmy im interpretację, a może oni chcieliby to inaczej zagrać. Tego już się raczej nie powinno robić, chociaż obawiam się, że prędzej czy później do tego dojdzie” – dodał. Zobacz też: Tak upamiętnią Pawła Królikowskiego w "Ranczu". Cezary Żak ujawnił wszystko na nagraniu z planu Daniel Olbrychski dołącza do obsady jako Ignacy Japycz Nowy sezon przyniesie również ważne wzmocnienie obsady. Do ekipy „Rancza” dołączył Daniel Olbrychski, który wcieli się w postać Ignacego Japycza. Aktor nie ukrywa, że możliwość pojawienia się w kultowym serialu traktuje jako wyjątkowe wyróżnienie. „Od razu powiedziałem żonie, że nieważne nawet, jak zagram, ale sam fakt, że mogę pojawić się w tym serialu, jest dla mnie zaszczytem. To, że tam wejdę, będzie moim znakiem, jak kocham to całe «Ranczo»” – powiedział Daniel Olbrychski. Według zapowiedzi Ignacy Japycz ma symbolicznie zająć miejsce na słynnej serialowej ławeczce, z którą przez lata kojarzony był Franciszek Pieczka. Kiedy premiera nowych odcinków „Rancza”? Prace nad nowymi odcinkami są już na finiszu. O postępach poinformował prezes TVP Tomasz Sygut, publikując w mediach społecznościowych zdjęcie z aktorami serialu. „Wielki powrót „Rancza” coraz bliżej. Przed ekipą ostatnie dni zdjęciowe. Fajnie, że udało się ten projekt doprowadzić do finału. Ranczersi czekali na to 10 długich lat. Nowe odcinki w grudniu” – napisał Tomasz Sygut. To właśnie grudzień ma być momentem, w którym widzowie ponownie odwiedzą Wilkowyje i spotkają dobrze znanych bohaterów. Choć wiele się zmieniło od zakończenia poprzedniego sezonu, twórcy zapowiadają, że duch „Rancza” pozostanie taki sam, a pamięć o postaciach granych przez Pawła Królikowskiego i Franciszka Pieczkę nadal będzie ważnym elementem historii mieszkańców tej wyjątkowej miejscowości. Czytaj też: Lodzia z "Rancza" przeszła ogromną metamorfozę. Nowe zdjęcia zza kulis wywołały lawinę komentarzy
Z dnia na dzień straciła zdrowie i pracę. Bała się, że nigdy nie będzie mamą. W VIVIE! Sandra Kubicka o chorobie, która odmieniła jej życie: „Nikt nie zapytał, co się ze mną dzieje”
Sandra Kubicka w rozmowie z VIVĄ! wraca do jednego z najtrudniejszych momentów swojej kariery. Opowiada o chorobie, która zmusiła ją do zakończenia pracy w modelingu, błędnych diagnozach i decyzji o powrocie do Polski. Dziś przyznaje, że właśnie ten przełomowy moment pozwolił jej zacząć życie na własnych zasadach.
Jeszcze jako nastolatka podbiła świat modelingu i wydawało się, że stoi przed nią kariera bez końca. Nikt nie widział jednak ceny, jaką przyszło jej za to zapłacić. Sandra Kubicka w rozmowie z VIVĄ! po raz pierwszy z taką szczerością opowiada o chorobie, która wywróciła jej życie do góry nogami i z dnia na dzień odebrała wszystko, co budowała przez lata. Wspomina moment, gdy jej ciało zaczęło się zmieniać, kolejne błędne diagnozy, utratę pracy i samotną walkę o odzyskanie zdrowia oraz wiary w siebie. To właśnie wtedy zdecydowała się zamknąć najważniejszy rozdział swojego życia w Stanach Zjednoczonych i wrócić do Polski, by zacząć wszystko od nowa. Dziś mówi o tamtym czasie z ogromną pokorą, przekonując, że największe życiowe kryzysy potrafią otworzyć drzwi do zupełnie nowego początku. To poruszająca opowieść o sile, determinacji i odwadze, by zawalczyć o siebie wtedy, gdy świat przestaje wierzyć, że jeszcze się uda. Tylko w VIVIE! Sandra Kubicka o problemach zdrowotnych, powrocie do Polski i walce o siebie – Nigdy nie myślałaś, żeby to rzucić i skończyć studia? Rzuciłam modeling, ale z powodu choroby. Po skończeniu amerykańskiej szkoły myślałam o studiach. Zawsze interesowała mnie psychologia. Niestety zawsze brakowało mi czasu. Ale czy zrobiłabym to dla siebie? Raczej dla rodziny, bo dla nich zawsze ważne były papierki. Mnie życie nauczyło dużo więcej niż jakakolwiek szkoła. Powiedziałam ci o ciemnych stronach modelingu, ale są też plusy. Na przykład nauczyłam się czterech języków: angielskiego, niemieckiego, hiszpańskiego i francuskiego. Umiem prowadzić firmę, zarządzać finansami. – Kilka razy to ktoś inny zadecydował, jak będzie wyglądało Twoje życie, ale kilka razy sama robiłaś woltę. I strasznie się wtedy bałam. Ale wierzę, że gdy najbardziej się boimy, to jest ten moment, kiedy trzeba skoczyć. Gdy postawiłam wszystko na jedną kartę i wracałam do Polski, przez cały lot aż się telepałam z nerwów. Nie wiedziałam, czy decyzja, jaką podjęłam, jest dobra. Ale znam siebie. W kryzysowych momentach wchodzę w tryb przetrwania i znajduję rozwiązanie. – Dlaczego wyjechałaś ze Stanów? Zachorowałam na zespół policystycznych jajników. W moim życiu, znów niezależnie ode mnie, nastąpiła rewolucja. Zawsze byłam modelką, którą agencja wysyłała do gaszenia pożarów na sesjach zdjęciowych. Tym razem to ja stałam się ich przyczyną. Zaczęłam tyć, puchnąć, bo moje ciało zatrzymywało wodę. Pod skórą porobiły mi się wielkie bulwy, zaczęły mi rosnąć wąsy i wypadać włosy. Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Co więcej, lekarze też nie wiedzieli. Kilka razy postawiono złą diagnozę, sugerowano, że nie będę mogła mieć dzieci, a klienci… Po prostu mnie zwolniono. Poczułam, jakby ktoś wbił mi nóż w plecy. Nikt nie zapytał, co się ze mną dzieje. Wszyscy z góry założyli, że ćpam i stąd mój zły wygląd. Wtedy dotarło do mnie, że dla tych wszystkich ludzi, z którymi pracuję, nie jestem człowiekiem, który może mieć lepszy czy gorszy dzień, który może źle się czuć. Dla nich byłam przedmiotem. Chodzącym manekinem, który przestał spełniać ich oczekiwania. Czytaj też: Miała 13 lat, gdy zaczęła karierę. Za sukces zapłaciła wysoką cenę. W VIVIE! Sandra Kubicka zwierza się: „Straciłam dzieciństwo” – Zakładam, że poczułaś się beznadziejnie. Bardzo. Ale od razu zaczęłam myśleć o tym, że nie chcę do końca życia być oceniana przez pryzmat wyglądu i muszę zrobić coś dla siebie. Pomyślałam, że założę firmę. Ale żeby to zrobić, musiałam zerwać z dotychczasowym życiem. Zerwałam zaręczyny i odwołałam ślub. Zadzwoniłam do agencji i powiedziałam, że odchodzę. – Pytali dlaczego? Moja główna agentka Grace, która była dla mnie jak druga mama, wiedziała, co się dzieje. Na nią zawsze mogłam liczyć. Ona mnie chroniła. Kiedy klienci do niej wypisywali maile na mój temat, nawet mi ich nie dała przeczytać. Powiedziała mi dużo później. – Uchroniła Cię przed załamaniem? I tak się nie udało, ale uchroniła mnie przed czymś gorszym… To dlatego postanowiłam spakować się i przylecieć do Polski. Ale tu nikt nie czekał na mnie z otwartymi ramionami. Pisano za to, że mnie już nie chcą w Ameryce, bo przytyłam, skończyłam się, upadłam, zaćpałam… Możesz sobie dopisać, co chcesz. A ja chciałam tylko zawalczyć o siebie. – Udało się. Mam blisko siebie rodzinę, która jest dla mnie bardzo ważna. Założyłam firmę. Zostałam mamą. Ludzie jadą do Ameryki spełniać swój wielki amerykański sen. Ja spełniłam mój, polski. Czytaj też: Walczyła o życie syna, a potem przyszła fala hejtu. Sandra Kubicka w poruszającym wyznaniu w VIVIE!: „Poczułam się całkowicie odarta z prywatności” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Po 50. to nie fason ma największe znaczenie. Styliści wskazują 3 kolory, które odbierają twarzy blask.
Moda po 50. roku życia coraz rzadziej opiera się na sztywnych zasadach. Zamiast ślepo podążać za trendami, warto wybierać rozwiązania, które podkreślają naturalną urodę i dodają pewności siebie. Okazuje się, że czasem o końcowym efekcie decyduje nie krój ubrania, ale kolor.
Po pięćdziesiątce garderoba nie wymaga rewolucji. Znacznie większe znaczenie niż krój sukienki czy długość marynarki ma to, jakie kolory znajdują się najbliżej twarzy. Odpowiednio dobrane odcienie potrafią optycznie wygładzić rysy i dodać cerze świeżości. Nietrafione – uwydatniają oznaki zmęczenia i sprawiają, że skóra wygląda na mniej promienną. ZOBACZ TAKŻE: Jennifer Lopez zachwyca we Włoszech. Ta jedna stylizacja to kwintesencja Dolce Vita Nie metryka, lecz kontrast. Dlaczego kolor przy twarzy zmienia tak wiele? Z wiekiem cera zwykle staje się delikatniejsza, a jej naturalny kontrast z włosami i oczami stopniowo się zmniejsza. To właśnie dlatego barwy, które świetnie wyglądały dwadzieścia lat temu, dziś mogą podkreślać cienie pod oczami, zaczerwienienia czy nierówny koloryt. Styliści podkreślają, że warto wybierać odcienie, które harmonizują z cerą, zamiast z nią konkurować. Pudrowe pastele potrafią „zgasić” cerę Błękit baby blue czy mleczny liliowy wyglądają subtelnie na wieszaku, ale noszone blisko twarzy często odbierają jej wyrazistość. Przez to rysy wydają się mniej zdefiniowane, a skóra sprawia wrażenie zmęczonej. Zamiast jasnych pasteli lepiej sięgnąć po zgaszony róż, śliwkę, lawendę, klasyczny beż lub ciepły odcień kości słoniowej. CZYTAJ TEŻ: Najmodniejszy zestaw na przełom lata i jesieni 2026. Trudno o bardziej uniwersalny trend. Neon i jaskrawość nie zawsze działają na korzyść Intensywne limonki, fluorescencyjny róż czy neonowa pomarańcza przyciągają wzrok, ale jednocześnie odbijają mocne światło na twarz. W efekcie bardziej widoczne stają się zaczerwienienia, drobne zmarszczki i przebarwienia. Jeśli lubisz energetyczne kolory, wykorzystuj je raczej w dodatkach – np. torebce, butach lub biżuterii. Czysta czerwień? Lepiej postawić na jej szlachetniejszą wersję Klasyczna, intensywna czerwień pozostaje symbolem elegancji, jednak po 50. roku życia nie zawsze jest najbardziej korzystnym wyborem przy twarzy. U części kobiet może optycznie podkreślać rumieńce i naczynka. Znacznie bardziej wyrafinowany efekt dają głębokie odcienie bordo, burgundu czy czerwonego wina – równie eleganckie, ale zdecydowanie łagodniejsze dla cery. Kolor ma odmładzać, nie dominować Najlepiej sprawdzają się barwy, które dodają twarzy światła, ale jej nie przytłaczają. Granat, butelkowa zieleń, śliwka, grafit czy miękka biel od lat należą do ulubionych kolorów stylistek pracujących z dojrzałymi kobietami. To właśnie one sprawiają, że pierwsze wrażenie buduje promienna twarz, a nie sam kolor ubrania.
Rafał Brzozowski po raz pierwszy opowiedział o żonie. "To anioł, który odmienił moje życie"
To jedna z najbardziej zaskakujących historii miłosnych tego lata. Rafał Brzozowski i Helena powiedzieli sobie "tak" podczas ceremonii, która odbyła się 1 sierpnia w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła w Nowym Dworze Mazowieckim. Dopiero teraz artysta zdecydował się opowiedzieć, jak narodziło się ich uczucie. Okazuje się, że poznali się wiele lat temu, ale miłość przyszła znacznie później.
To miała być jedna z najlepiej strzeżonych tajemnic polskiego show-biznesu. Rafał Brzozowski zaskoczył fanów, gdy 1 sierpnia poślubił Helenę, a dopiero kilka dni po ceremonii zdecydował się uchylić rąbka tajemnicy na temat ich związku. W szczerym wywiadzie dla "Super Expressu" opowiedział o pierwszym spotkaniu, przyjaźni, która z czasem przerodziła się w miłość, i kobiecie, którą bez wahania nazywa swoim "aniołem". To pierwszy raz, gdy artysta tak otwarcie mówi o historii ich uczucia. Jak Rafał Brzozowski poznał swoją żonę Helenę? Informacja o ślubie Rafała Brzozowskiego była dla wielu ogromnym zaskoczeniem. Przez długi czas piosenkarz skutecznie chronił swoje życie prywatne, dlatego niewiele osób wiedziało, że jego serce jest już zajęte. Dopiero po ślubie postanowił opowiedzieć o kobiecie, z którą zdecydował się spędzić resztę życia. Historia ich znajomości zaczęła się wiele lat temu podczas jednego z koncertów charytatywnych. Helena występowała wtedy w chórze, a później wraz ze swoim zespołem pojawiała się również na koncertach Rafała Brzozowskiego. – „Poznaliśmy się wiele lat temu na jednym z koncertów charytatywnych. Helena śpiewała wtedy z zespołem w chórze. Potem ten zespół wystąpił ze mną podczas kilku koncertów, ale każde z nas żyło wówczas swoim życiem” – wspomina artysta w rozmowie z "Super Expressem". Choć ich drogi przecinały się już wcześniej, każde z nich koncentrowało się na własnym życiu. Dopiero po latach los sprawił, że ich znajomość nabrała zupełnie nowego znaczenia. Od przyjaźni do miłości. Tak rozwijała się ich relacja Przełom nastąpił 2,5 roku temu. Właśnie wtedy Rafał i Helena odnowili kontakt. Ich relacja nie rozpoczęła się jednak od wielkiego uczucia, lecz od czegoś znacznie bardziej trwałego – przyjaźni. Piosenkarz przyznaje, że był to dla niego ważny moment również prywatnie. Helena stała się osobą, która wspierała go i była obok wtedy, gdy próbował uporządkować swoje życie. – „2,5 roku temu nasza znajomość się odnowiła i zaczęła się od przyjaźni, szacunku i wzajemnego zrozumienia. Ja starałem się poukładać swoje rozchwiane prywatnie życie, a Helena bardzo mnie w tym wspierała, stając się powoli najbliższą mi osobą. To bardzo dojrzała relacja oparta na wzajemnym szacunku, przyjaźni i obustronnej akceptacji” – wyznał. Z czasem przyjaźń przerodziła się w coś znacznie głębszego. Kilka miesięcy temu Rafał Brzozowski uświadomił sobie, że to właśnie przy Helenie chce budować swoją przyszłość. Czytaj też: Huczne wesele, a potem odlotowe poprawiny. Goście Rafała Brzozowskiego nie mogli wyjść z podziwu! Tych atrakcji długo nie zapomną "To anioł, który odmienił moje życie" Artysta nie ukrywa, że to właśnie Helena dała mu poczucie szczęścia i spokoju, którego wcześniej szukał. W wywiadzie mówi o niej z ogromnym wzruszeniem. – „Kilka miesięcy temu stwierdziłem, że jest to kobieta, przy której mogę i chcę się rozwijać, która daje mi wszystko to, czego zawsze mi brakowało” – powiedział. Na tym jednak nie zakończył swoich wyznań. O ukochanej mówi w wyjątkowo ciepłych słowach. – „Piękna, mądra i bardzo skromna w sposobie bycia, ze wspaniałymi wartościami i zasadami moralnymi. Taki anioł, który odmienił moje życie” – podkreślił. To właśnie te słowa najlepiej pokazują, jak ważną rolę Helena odgrywa dziś w jego życiu. Choć przez lata pozostawała z dala od medialnego świata, dziś wiadomo, że to ona stała się najbliższą osobą dla piosenkarza. Ślub Rafała Brzozowskiego i Heleny odbył się 1 sierpnia Rafał Brzozowski i Helena stanęli na ślubnym kobiercu w sobotę, 1 sierpnia. Ceremonia odbyła się w kościele św. Apostołów Piotra i Pawła w Nowym Dworze Mazowieckim, a po niej nowożeńcy wraz z bliskimi świętowali w Hotelu Warszawianka. Na weselu pojawili się między innymi Krzysztof Gojdź, Małgorzata Tomaszewska oraz bracia Mroczek. Po ceremonii Helena przyjęła nazwisko swojego męża. Przez długi czas ich relacja rozwijała się z dala od błysku fleszy. Dopiero po ślubie Rafał Brzozowski zdecydował się opowiedzieć historię miłości, która – jak sam przyznaje – rozpoczęła się od przyjaźni, wzajemnego szacunku i wsparcia, by po latach przerodzić się w związek zakończony małżeństwem.
Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski stworzyli nietypowy związek. Finał był bardzo bolesny
W 2005 roku dokonał jednego z najgłośniejszych coming outów. Jacek Poniedziałek jest zadeklarowanym gejem i nie boi się mówić o swojej miłości do mężczyzn. "Moja homoseksualność i otwartość w tej kwestii [...] tak bardzo „towarzyszy” mojemu publicznemu funkcjonowaniu, że nie wyobrażam sobie inaczej" — wyznał kilka lat temu w wywiadzie dla Repliki. Jego najdłuższy związek trwał aż szesnaście lat — pod koniec lat 80. aktor związał się z reżyserem teatralnym, Krzysztofem Warlikowskim. Pozornie nierozłączni, zarówno w pracy jak i życiu prywatnym... Nie było to jednak uczucie wolne od skaz. Jacek Poniedziałek — życie po coming oucie Dwadzieścia lat temu Jacek Poniedziałek wyszedł z szafy przed całą Polską i ogłosił, że jest homoseksualny. "Mam już 40 lat. Nie będę się wygłupiał i bredził coś o idealnej kobiecie, której wciąż szukam. Jestem gejem i tyle" — padło podczas jednego z wywiadów. Jednak zgodnie z przewidywaniami — to wyznanie zupełnie nie zaszkodziło jego dalszej karierze. "Nie miałem żadnych problemów związanych z propozycjami aktorskimi. Może lekkie zawirowania i przyhamowanie odczułem na początku. Ze strachu, z dezorientacji tych, którzy obsadzają do ról? Może bano się, jak zareaguje widownia?" — przyznawał w rozmowie z VIVĄ.pl. Aktor dość regularnie pojawia się na scenie oraz małym ekranie. W wywiadzie dla magazynu Replika dodał z kolei, że publiczny coming out dał mu wolność oraz nieprawdopodobną siłę do bycia sobą. Ze swojej otwartości znany jest nie tylko fanom, ale również całemu środowisku artystycznemu. "Mnie bycie wyoutowanym daje niesamowity komfort – przychodzę do pracy nad powiedzmy, nowym filmem, poznaję nową ekipę, nowych ludzi – zaznajamiam się z nimi i często sam zaczynam żartować z własnego pedalstwa. Oni są na początku może trochę zaskoczeni, a potem gratulują mi dystansu. A ja uwielbiam robić sobie z tego jaja albo przeginać się", podkreślał. Dziś Jacek Poniedziałek czerpie z życia garściami, otwarcie mówi o swoim zamiłowaniu do przygodnego seksu oraz zakrapianych alkoholem imprez. W pewnym momencie pojawiły się też używki, przez które o mały włos nie stoczył się na dno. "Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem" — tłumaczył w podcaście Rozmowy w kuchni w 2020 roku. ZOBACZ TEŻ: Jan Englert nie odwrócił się od byłej żony. W trudnych chwilach wciąż może liczyć na jego wsparcie Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski — historia miłości Jednak jego droga do coming outu była bardzo długa i wyboista, okraszona strachem i poczuciem winy... "Jako nastolatek miałem dziewczynę i chciałem być heteroseksualistą. Czułem, że będę homoseksualistą, z którego wszyscy będą się śmiać, którego będą poniżać. Pierwotnie traktowałem swój homoseksualizm jako rodzaj fanaberii, wmawiałem sobie, że to przejdzie" — wyznał Jacek Poniedziałek w wywiadzie dla serwisu Onet w przeszłości. Nie przeszło mu nigdy. A jako 24-letni student krakowskiej szkoły teatralnej, poznał trzy lata starszego reżysera Krzysztofa Warlikowskiego. I właśnie to spotkanie wywróciło całe jego życie do góry nogami. Wieloletnia znajomość oraz współpraca Poniedziałka i Warlikowskiego rozpoczęła się warsztatem z Białych nocy Dostojewskiego. Był to czas, kiedy młody student powoli oswajał się ze swoją seksualnością. "Tak, jestem gejem, ale przede wszystkim człowiekiem", miał tymczasem powiedzieć reżyser w wywiadzie dla The New York Times, będąc równocześnie... mężem scenografki Małgorzaty Szczęśniak. Gdy wchodził w związek z młodszym aktorem, to małżeństwo nadal trwało. Przez blisko szesnaście lat żyli w miłosnym trójkącie, a ponoć Jacek Poniedziałek nawet pomieszkiwał przez jakiś czas u partnera i jego małżonki. Seks stanowił jeden z mocniejszych fundamentów ich relacji. "Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała go dzielić ze mną" — twierdził. Jacek Poniedziałek bardzo szybko stał się jednym z czołowych aktorów teatru kochanka, a następnie przenieśli się razem do Teatru Rozmaitości. To właśnie tam powstał kontrowersyjny, homoseksualny Hamlet Szekspira, w którym Poniedziałek wystąpił nago, a na którym krytycy nie pozostawili suchej nitki. Zwracali równocześnie uwagę na dojrzałość Poniedziałka w budowaniu postaci tytułowego Hamleta. Sam Warlikowski wypowiedział się obszernie o swoim artyście w wywiadzie dla Gazety Wyborczej. "Droga Jacka do Hamleta była długa. Grał już role główne, ale często też miał do wykonania skromne zadania. Jacek nie jest aktorem, który zadomowił się w jednym zespole teatralnym, pamięta o swoich zadaniach i jest mu z tym dobrze. [...] Precyzyjnie pracuje nad każdą rolą. Od pierwszych prób "Hamleta" intensywnie przygotowywał się do roli duńskiego księcia. Szybko zaczął wynurzać się z mroku. Jego Hamlet stawał się coraz bardziej wyrazisty. Problem jednak polegał na tym, że ja starałem się jak najdłużej w tym mroku pozostać. Bałem się, że coś przegapię, stopowałem go. Nie było mi łatwo zarazić go swoją wizją. Dopiero niedawno udało nam się te dwa światy połączyć. Jacek to silna osobowość, dojrzała, ukształtowana". Z kolei Jacek Poniedziałek opisywał go w swojej książce z dozą pewnego przygnębienia: "Warlik jest mistrzem, wiadomo, robi niezaprzeczalne arcydzieła. Ale może trochę za bardzo się nimi przejmuje, żyje nimi, one go pochłaniają, zjadają go w całości z butami, a mnie razem z nim". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNJcovN-f9ba3b1.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 06.04.2016. Nowy Teatr Otwarcie N/z. Krzysztof Warlikowski - rezyser, zalozyciel i dyrektor artystyczny - Nowy Teatr.,Image: 429157940, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Zuczkowski / Forum" title="Krzysztof Warlikowski" /> Dlaczego Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski rozstali się? Tworzyli udany związek przez ponad dekadę, lecz Jackowi wciąż czegoś brakowało. Poszukiwał dodatkowych wrażeń, aż w końcu niewierność wypaliła całą miłość i zaufanie, jakie do siebie mieli. "Krzysiek mi wybaczył, tylko problem polegał na tym, że kłamałem. Gdybym umiał porozmawiać szczerze… Ale nie umiałem. Wydawało mi się, że jak będę milczał lub kłamał, to mniej będę go ranił, a było odwrotnie" — mówił w wywiadzie dla Repliki. I przyznał, że dziś nie boi się skonfrontować z bolesną prawdą. Był świadomy, że krzywdzi ukochanego. "Wchodziłem właśnie w dorosłe życie, zaczynałem karierę, a gdy się rozstawaliśmy, byłem ponad 40-letnim starym koniem. Zachowywałem się nieraz jak głupek i tchórz." Kłamstwa aktora zaprzepaściły ich miłość, choć ostatecznie udało im rozejść się we względnej zgodzie — pomimo pozostawionych skaz na wspomnieniach. "To ja jego zdradzałem, a on mnie nie. Nasz związek mógłby trwać do dziś, tylko ja go skrzywdziłem, on wpadł w depresję, to zostawiło jakieś rany. Dziś, i już od lat, jesteśmy przyjaciółmi – czuli dla siebie, łagodni, lojalni, dobrzy, wyrozumiali – to jest wielka wartość. Można pozostawać w bliskiej relacji bez seksu", dodał w tej samej rozmowie. Po bolesnym rozstaniu Jacek Poniedziałek był w poważnych związkach jeszcze dwukrotnie, lecz żaden nie był w stanie dorównać stażem do jego relacji z Warlikowskim. W swojej książce "(Nie)dziennik" wspomniał o pięknym brunecie z ASP oraz chłopaku nazywanym przez siebie Pytią. Żadna z relacji nie przetrwała próby czasu — za to dziś aktor gustuje w przelotnych znajomościach. SPRAWDŹ TEŻ: Dzieli ich 17 lat, łączy wszystko inne. U jej boku Krystian Wieczorek uwierzył w miłość i założył rodzinę Źródło: Replika.pl, Culture.pl, RP.pl
Dostała prezent od Marty Nawrockiej. Gdy otworzyła elegancką torbę, wszystko pokazała w sieci
Spotkanie w Pałacu Prezydenckim zakończyło się miłym gestem Marty Nawrockiej wobec członkiń Polish American Women’s Club BEYOND z Nowego Jorku. Jedna z uczestniczek, Anna Misztela, postanowiła pokazać w mediach społecznościowych prezent otrzymany od pierwszej damy. Przy okazji zdradziła także, jak wyglądała jej wizyta w pałacu i opowiedziała o niespodziewanym spotkaniu z Karolem Nawrockim.
Spotkanie w Pałacu Prezydenckim odbyło się z udziałem członkiń Polish American Women's Club BEYOND z Nowego Jorku, które przyleciały do Polski w związku z obchodami 82. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Wśród zaproszonych znalazły się polskie przedsiębiorczynie działające w Stanach Zjednoczonych, a także Alicja Bachleda-Curuś i Anna Misztela. Gospodynią wydarzenia była Marta Nawrocka, która podczas rozmów dziękowała uczestniczkom za pielęgnowanie polskiej tradycji i podtrzymywanie więzi z ojczyzną. To właśnie po zakończeniu tego spotkania jeden z wręczonych upominków wzbudził zainteresowanie w mediach społecznościowych. Anna Misztela pokazała prezent od Marty Nawrockiej W miniony weekend Marta Nawrocka gościła w Pałacu Prezydenckim członkinie Polish American Women's Club BEYOND z Nowego Jorku. Kobiety przyleciały do Polski w związku z 82. rocznicą wybuchu Powstania Warszawskiego, a podczas spotkania rozmawiano o polskiej historii, tradycji i więziach łączących Polonię z ojczyzną. Pierwsza dama zwróciła się do uczestniczek z podziękowaniami za ich działalność i zaangażowanie. „Waszym wielkim sukcesem jest budowanie siły polskiej wspólnoty tu, w Nowym Jorku. Pokazujecie, że Polki za oceanem to kobiety nowoczesne, zdeterminowane i doceniane. Zajmują ważne stanowiska w wielu branżach na amerykańskim rynku, łączą karierę z obowiązkami rodzinnymi” – mówiła Marta Nawrocka. Wśród zaproszonych znalazły się m.in. Alicja Bachleda-Curuś oraz Anna Misztela. To właśnie druga z nich po zakończeniu wydarzenia postanowiła pokazać obserwatorom prezent otrzymany od pierwszej damy. Co znajdowało się w eleganckiej torbie? Podarunek został zapakowany w elegancką granatową torbę ze złotymi uchwytami. Po jej otwarciu Anna Misztela wyjęła szarą paczuszkę, a następnie pokazała jej zawartość. W środku znajdowała się niewielka niebieska torebka z kokardką, przypominająca portfelik lub kosmetyczkę. Influencerka zaprezentowała cały proces rozpakowywania na swoich profilach w mediach społecznościowych, dzięki czemu internauci mogli zobaczyć zarówno opakowanie, jak i sam upominek przygotowany dla uczestniczek spotkania. Według relacji z wydarzenia podobne prezenty otrzymały wszystkie zaproszone kobiety. Prezent szybko stał się tematem dyskusji w mediach społecznościowych. Internauci zwracali uwagę przede wszystkim na jego wygląd i zastanawiali się, czy taki upominek najlepiej oddaje charakter oficjalnego spotkania. Część komentujących sugerowała, że bardziej reprezentacyjnym wyborem mogłyby być produkty polskich marek lub manufaktur, wymieniając m.in. Bolesławiec, Ćmielów czy wyroby rodzimych projektantów. Nie zabrakło jednak również pozytywnych opinii. Niektórzy podkreślali, że liczył się przede wszystkim sam gest ze strony pierwszej damy. „Bardzo miły i sympatyczny prezent”, „Piękna pamiątka” czy „Bardzo miło zostałyśmy ugoszczone w Pałacu Prezydenckim, a prezencik był bardzo miłym gestem!” – pisali internauci, zwracając uwagę na atmosferę całego wydarzenia, a nie wyłącznie na wartość wręczonego upominku. Zwiedzanie Pałacu Prezydenckiego zakończyło się niespodzianką Wizyta nie ograniczyła się wyłącznie do oficjalnego spotkania z pierwszą damą. Uczestniczki miały również okazję zwiedzić Pałac Prezydencki podczas prywatnej wycieczki. Anna Misztela opowiedziała, że goście poznali historię budynku oraz zobaczyli reprezentacyjne sale wykorzystywane podczas najważniejszych państwowych uroczystości. „Przed spotkaniem mieliśmy okazję wziąć udział w prywatnej wycieczce po Pałacu Prezydenckim, podczas której poznaliśmy jego historię i zwiedziliśmy sale, w których prezydent przyjmuje zagranicznych przywódców oraz organizuje oficjalne uroczystości państwowe” – relacjonowała. Na tym jednak nie zakończyły się emocje. Nieoczekiwane spotkanie z Karolem Nawrockim Jak zdradziła Anna Misztela, podczas zwiedzania doszło do niespodziewanego spotkania z Karolem Nawrockim. „Podczas zwiedzania pałacu wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Przechodził obok nas sam prezydent — mieliśmy okazję porozmawiać z nim przez kilka minut i zrobić sobie kilka wspólnych zdjęć” – opowiadała. To właśnie ten moment okazał się jednym z najbardziej zapamiętanych przez uczestniczki wizyty. Krótka rozmowa z prezydentem i wspólne fotografie były nieplanowanym elementem programu spotkania. W wydarzeniu uczestniczyła także Alicja Bachleda-Curuś W gronie zaproszonych gości znalazła się również Alicja Bachleda-Curuś. Aktorka, która na co dzień mieszka i pracuje w Stanach Zjednoczonych, opublikowała później zdjęcia z wydarzenia i przypomniała o swoim udziale w obchodach rocznicy Powstania Warszawskiego. Spotkanie zorganizowane przez Martę Nawrocką zgromadziło członkinie Polish American Women's Club BEYOND z Nowego Jorku – projektu skierowanego do kobiet polskiego pochodzenia mieszkających w USA. Rozmowy dotyczyły pielęgnowania polskiej tradycji, historii oraz budowania więzi między Polonią a krajem. Zwieńczeniem wizyty były wspólne zdjęcia, pamiątkowe upominki i chwile, którymi uczestniczki chętnie podzieliły się później w mediach społecznościowych.
„Za późno na zazdrość”. Tylko w VIVIE! Katarzyna Grochola zaskakuje wyznaniem o swoim małżeństwie. Mówi wprost, co najbardziej niszczy miłość
Są uczucia, które z upływem lat stają się jeszcze silniejsze. Katarzyna Grochola w rozmowie z VIVĄ! opowiada o relacji ze Stanisławem Bartosikiem, ich wspólnym życiu i codziennych gestach, które budują bliskość. Pisarka zdradza także, czym jest dla niej prawdziwa miłość i co uważa za fundament trwałego związku.
Są uczucia, które z upływem lat nie gasną, lecz stają się spokojniejsze, głębsze i bardziej świadome. Katarzyna Grochola w rozmowie z VIVĄ! z niezwykłą szczerością opowiada o relacji ze swoim mężem, Stanisławem Bartosikiem, i pokazuje, że prawdziwe uczucie rodzi się z codzienności, wzajemnego szacunku oraz uważności na potrzeby drugiej osoby. Wspomina pierwsze spotkanie, które przerodziło się w rozmowę do białego rana, zdradza, jak wygląda ich życie oraz wyjaśnia, dlaczego w szczęśliwym związku ważniejsze od wielkich deklaracji są drobne gesty, zaufanie i umiejętność pozostawienia sobie nawzajem przestrzeni. Katarzyna Grochola o miłości, ślubie po 60-tce. W VIVIE! zdradza receptę na udany związek – Twój wybranek Stanisław Bartosik jest muzykiem. Wydaliście nawet wspólnie płytę pod pięknym tytułem „Moje kochanie”. Zrobiliśmy ją sobie na siedemdziesiątkę i te wszystkie piosenki na płycie Staszek skomponował dla mnie. – Jest jakaś recepta, żeby stworzyć szczęśliwy związek? Przedwczoraj wróciłam późno do domu i mój mąż powiedział przy śniadaniu: „Wiesz, teraz rozumiem, co było złe w moim poprzednim związku. Myśmy się bez przerwy dopytywali: »Co zrobiłeś, gdzie byłaś, nie uprzedziłaś, że później wrócisz«. A dzisiaj rozumiem, że nie mogę cię ani śledzić, ani kontrolować czy mieć pretensji o to, że wrócisz późno”. Powiedział to tak łagodnie i było mi głupio, bo wystarczył jeden telefon, żeby powiedzieć, że mam spotkanie. – Nie jest o Ciebie zazdrosny? Nie. Chyba nie docenia moich walorów (śmiech). Za późno na zazdrość. – Twoja książkowa bohaterka uczy nas miłości. A czym jest miłość dla Ciebie? Dla mnie, tak jak powiedział profesor Andrzej Wiśniewski, to trzy razy Z: zaufanie, zawierzenie, zaryzykowanie. To tworzy przestrzeń, w której czujemy się bezpieczni i odpowiedzialni za uczucia drugiej osoby. Usłyszałam kiedyś najpiękniejszą prawdę o miłości, że tam, gdzie jest dzielony smutek, to zmniejsza się on dwa razy. A tam, gdzie jest dzielona radość, to zwiększa się dwa razy. To jest chyba wykładnik miłości w związku, ale też w przyjaźni, w stosunkach z ludźmi, z sąsiadem, z psem, z kotem, ze szczurem, jeśli ktoś go ma. Tworzy się przestrzeń, w której nie trzeba mieć euforycznego stanu, bo w miłości jest też nienawiść, nielubienie i złość na kogoś, ale to nie szkodzi temu fundamentowi. – Psycholożka Katarzyna Miller mówi, że jak na terapii para się ze sobą kłóci, to jest nad czym pracować, ale jeżeli milczy, to znaczy, że związek się już wypalił. My z mężem mało rozmawiamy. On jest milczkiem, choć mówi, że w życiu nie rozmawiał nigdy z nikim tak dużo jak ze mną. Mam wrażenie, że tylko jedna rzecz zagraża wszelkim związkom na ziemi i jest to pogarda zaczynająca się lekceważeniem. Wtedy rzeczywiście nie ma już o czym rozmawiać ani o co walczyć. Natomiast milczenie czasami jest złotem, chociaż sama nie należę do osób, które by to złoto rozsypywały. Czytaj też: Katarzyna Grochola marzyła o weselu, ale plan nie doszedł do skutku. "Wesela nie było, bo mąż się opiera" – Kto w Waszym związku rządzi? Mój mąż mówi, że ja, co jest absolutną nieprawdą, bo jak się na coś uprze, to nie ma zmiłuj się… Ja rządzę, pod warunkiem że on się ze mną zgadza, a jak się nie zgadza, to on (śmiech). – Ale chodzi z Tobą na zakupy, za którymi nie przepada? No tak, ale rzadko go zabieram, poza tym woli sam robić zakupy, na przykład spożywcze. Lubi sam być w kuchni, bo mu przeszkadzam. Gotujemy więc sobie osobno, a jak proponuję, że mu coś pokroję, to nie chce, bo źle kroję (śmiech). On kroi spokojnie, ja nad zlewem, szybko, ciach, ciach i do widzenia. On liczy ziarenka, ja daję tyle, ile mi się sypnie. Ale dobrze gotuję, chyba że tak się przy tym spinam, żeby wyszło pysznie, że to napięcie udziela się jedzeniu. Jestem szybka, a Staszek jest szybki w muzyce, bo swoją naukę gry pianinie zaczął od „Lotu trzmiela”. To potwornie szybki utwór. Od dziewięciu lat, odkąd jesteśmy małżeństwem, sprzątam wieczorem w kuchni, czego nauczyłam się dopiero na stare lata, bo uważałam, że naczynia nie uciekną mi ze zlewu, nawet jakby bardzo chciały. Ale wiem, jak mężowi jest miło w czystej kuchni z rana, bo wcześnie wstaje. Robię to bez przymusu, bez względu na porę, o jakiej idę spać. Andrzej Wiśniewski kiedyś powiedział, że w dobrym związku naczynia myją się same. [...] – Można pozazdrościć. Tu nie ma nic do pozazdroszczenia, bo takie jest życie, że jak coś odpuścimy, to ono też nam trochę odpuszcza. Jak nie jesteśmy ciągle w pędzie, łatwiej zauważamy drobne rzeczy. Ale mój mąż, na przykład, nie lubi siedzieć ze mną w ogrodzie, bo go komary gryzą, a ja lubię, więc siedzimy sobie osobno. On w domu zamkniętym, bo komary, a ja w ogrodzie… – A co razem lubicie robić? Śpimy, gadamy, czasami gramy w jakieś gry i w brydża z przyjaciółmi, chodzimy na spacery, to znaczy on bardziej, ja mniej. Lubię, jak przesiada się ze swojego Hammonda do pianina. Czasami myśli, że mnie nie ma, a ja wracam wcześniej i słyszę… – Czyli związek idealny? Staszek się nie kłóci, bo uważa, że jest to zagrażające dla związku. Próbowałam go tego nauczyć i nic z tego. Ale też nie znam jego wcześniejszego życiorysu. Ma kapitalne dzieci, więc musiał mieć też kapitalną żonę, skoro dzieci są tak dobrze wychowane i lubią swojego ojca. Czytaj też: Po 20 latach wskrzesiła Judytę, powód był bardzo osobisty. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Grochola zdradza, kto namówił ją do powrotu kultowej bohaterki _____________________ Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.