Żurnalista pojawi się w Tańcu z Gwiazdami? Tyle ma zarobić za jeden odcinek. Kwota robi wrażenie!
Jeszcze przed startem nowej edycji „Tańca z Gwiazdami” wokół Żurnalisty zrobiło się wyjątkowo gorąco. Według medialnych doniesień podcaster ma dołączyć do obsady hitu Polsatu. Podobno miał wynegocjować wysoką stawkę za udział w programie i zawalczyć o wymarzoną partnerkę taneczną. Czy rzeczywiście zobaczymy go na parkiecie? Na oficjalne potwierdzenie widzowie wciąż czekają.
Jeszcze nie pojawił się na parkiecie, a już wzbudza ogromne emocje. Według medialnych doniesień Żurnalista ma dołączyć do grona uczestników nowej edycji „Tańca z Gwiazdami”. Pojawiają się informacje o negocjacjach dotyczących wynagrodzenia, a także o partnerce tanecznej, o którą zabiegał. Choć oficjalnego potwierdzenia nadal nie ma, temat błyskawicznie stał się jednym z najgłośniejszych w polskim show-biznesie. Żurnalista ma być jednym z najbardziej wyczekiwanych uczestników nowej edycji? Nowy sezon „Tańca z Gwiazdami” jeszcze nie wystartował, ale już teraz budzi ogromne zainteresowanie. Wszystko za sprawą nazwisk, które pojawiają się w medialnych spekulacjach dotyczących obsady programu. Wśród nich szczególną uwagę przyciąga Żurnalista, czyli Dawid Swakowski. Według informacji opublikowanych przez media ma on znaleźć się w gronie uczestników najnowszej odsłony tanecznego show Polsatu. To wiadomość, która natychmiast odbiła się szerokim echem. Żurnalista od lat kojarzony jest przede wszystkim z działalnością podcastową i rozmowami z osobowościami świata kultury, mediów oraz biznesu. Jego potencjalny udział w jednym z najpopularniejszych programów rozrywkowych w kraju byłby więc znaczącym wydarzeniem. Zainteresowanie tym tematem jest tym większe, że sam podcaster do tej pory unikał podobnych formatów. To właśnie dlatego doniesienia o jego możliwym występie na parkiecie wzbudziły tak wiele emocji zarówno wśród widzów programu, jak i obserwatorów branży medialnej. Na obecnym etapie informacje dotyczące jego udziału pozostają jednak nieoficjalne. Produkcja programu nie przedstawiła jeszcze pełnej listy uczestników nowego sezonu. Na razie potwierdzono udział dwóch osób: Heleny Englert i Marty Mandaryny Wiśniewskiej. Czytaj też: Plotki krążyły od tygodni, teraz Polsat przekazał to oficjalnie! W „Tańcu z Gwiazdami” zabraknie uwielbianej jurorki Tyle ma zarabiać Żurnalista za jeden odcinek „Tańca z Gwiazdami” Jeszcze większe zainteresowanie niż sam udział podcastera wywołały doniesienia dotyczące jego wynagrodzenia. Jak podał Pudelek.pl, Żurnalista miał początkowo oczekiwać wynagrodzenia w wysokości 30 tys. zł za odcinek programu. „Żurnalista to twardy zawodnik. Ponieważ jego podcasty są w top 3 najpopularniejszych w Polsce i wyprzedzają nawet Kubę Wojewódzkiego, to się ceni. Przez długi czas stał na stanowisku, że chce zarabiać 30 tys. zł za odcinek i uważał, że to i tak nie jest wygórowana cena - przekazała portalowi osoba z produkcji”, przekazał serwis. Ostatecznie strony miały dojść do porozumienia, a ustalona stawka ma wynosić od 20 do 25 tys. zł za odcinek. „Spotkał się z Polsatem w negocjacjach mniej więcej w połowie drogi. Finalnie udało się ustalić, że będzie zarabiał między 20 a 25 tys. zł za odcinek, co i tak jest bardzo dużo, bo większość uczestników zarobi mniej ”, donosił informator Pudelka. Czytaj też: Wyciekła lista uczestników 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Jedno nazwisko wywołało ogromne emocje Z kim zatańczy Żurnalista? Podobno wybór był oczywisty W medialnych publikacjach pojawiły się także informacje dotyczące osoby, z którą Żurnalista miałby występować na parkiecie. Według ustaleń Pudelka podcaster miał wskazać Izabelę Skierską jako tancerkę, z którą chciałby stworzyć duet w nowej edycji programu. „Wymarzył sobie, że chce tańczyć z Izabelą Skierską i nie ma zmiłuj. Polsat początkowo chciał go sparować z Darią Sytą, ale on nie chce słyszeć o nikim innym niż o Izie. I wygląda na to, że się nie przekona do innej tancerki i to właśnie z Izą stworzy taneczny duet ”, mogliśmy przeczytać na łamach Pudelka. Jeżeli te informacje okażą się prawdziwe, para od początku znajdzie się w centrum uwagi widzów śledzących kolejne odcinki show. W „Tańcu z Gwiazdami” relacja pomiędzy uczestnikiem a zawodową tancerką odgrywa bowiem niezwykle istotną rolę, a odpowiednio dobrany duet często staje się jednym z najważniejszych elementów sukcesu w programie. Widzowie z niecierpliwością czekają teraz na oficjalne komunikaty, które potwierdzą lub rozwieją spekulacje. Czytaj też: Sensacja w „Tańcu z gwiazdami”! Andrzej Rosiewicz pobije historyczny rekord
Oficjalnie potwierdził radosne wieści, po raz trzeci zostanie ojcem! Rafał Sonik zdradził płeć dziecka: "Mam newsa sezonu"
Rafał Sonik podzielił się z fanami wyjątkową nowiną. Z okazji Dnia Ojca przedsiębiorca i zwycięzca rajdu Dakar ogłosił, że wraz z narzeczoną Izabelą Głogowską spodziewają się kolejnego dziecka. Przy okazji zdradził również płeć potomka.
Niektóre wiadomości mają szczególną moc. Takie, które zatrzymują na chwilę codzienny pośpiech i przypominają o tym, co w życiu najważniejsze. Właśnie taką informacją podzielił się Rafał Sonik. Z okazji Dnia Ojca przedsiębiorca opublikował w mediach społecznościowych wpis, w którym przekazał, że wraz z narzeczoną Izabelą Głogowską oczekują narodzin dziecka. Przy okazji zdradził także płeć potomka. Jesienią na świecie pojawi się kolejny członek ich rodziny. Rafał Sonik ogłosił, że po raz trzeci zostanie ojcem Dzień Ojca okazał się dla Rafała Sonika doskonałą okazją do podzielenia się wiadomością, która szybko przyciągnęła uwagę obserwatorów. Przedsiębiorca i zwycięzca rajdu Dakar opublikował w mediach społecznościowych wpis poświęcony ojcostwu. Wśród osobistych refleksji znalazła się informacja, która dla wielu była dużym zaskoczeniem. Sonik poinformował, że jego rodzina wkrótce ponownie się powiększy. Jak przekazał, wraz z narzeczoną Izabelą Głogowską oczekują narodzin drugiego wspólnego dziecka. Radosna nowina wywołała liczne reakcje i gratulacje od osób śledzących jego działalność zarówno zawodową, jak i prywatną. W swoim wpisie przedsiębiorca skupił się nie tylko na samym ogłoszeniu ciąży. Dużo miejsca poświęcił również znaczeniu ojcostwa, które określił jako jedną z najważniejszych życiowych ról. To właśnie w takim kontekście przekazał informację o nadchodzących zmianach w życiu rodzinnym. Czytaj też: Tuż przed 60. urodzinami został ojcem, teraz podjął kolejną ważną decyzję. Rafał Sonik oświadczył się młodszej o 24 lata partnerce. Jej reakcja wzrusza do łez Symboliczne zdjęcie z Radosławem i poruszające słowa o ojcostwie Szczególną uwagę zwróciło również zdjęcie dołączone do publikacji. To właśnie ono stało się subtelnym, ale bardzo wymownym elementem całego ogłoszenia. Na fotografii pojawiło się ubranko należące do syna Rafała Sonika i Izabeli Głogowskiej – Radosława. Widniał na nim napis: „Będę starszym bratem”. Ten krótki komunikat nie pozostawiał żadnych wątpliwości co do znaczenia opublikowanego wpisu. Rafał Sonik wykorzystał także tę okazję, by podzielić się swoimi przemyśleniami na temat rodzicielstwa. W opublikowanym wpisie podkreślał znaczenie ojcostwa i doświadczeń związanych z wychowywaniem dzieci. „Bycie Tatą to najwspanialsza rola, jaką dostałem w życiu. Nie dlatego, że jest najłatwiejsza, wręcz przeciwnie! W sporcie, biznesie czy podróży przez świat można mierzyć wyniki, planować kolejne kroki i przewidywać ryzyko. Ojcostwo skutecznie leczy z przekonania, że nad wszystkim da się zapanować”, przekazał. Czytaj: Dzielą ich 24 lata, łączy miłość. To ona skradła serce Rafała Sonika. Wkrótce po raz drugi zostaną rodzicami Rafał Sonik zdradził płeć dziecka Wśród informacji przekazanych przez Rafała Sonika znalazł się także szczegół, który wzbudził szczególne zainteresowanie obserwatorów. Przedsiębiorca ujawnił bowiem, że wraz z Izabelą Głogowską spodziewają się chłopczyka. „Mam dla was newsa sezonu. Jesienią z Izą, moją narzeczoną, witamy na świecie trzeciego synka. RS Team się powiększy!”, wyznał. Oznacza to, że nadchodząca jesień będzie dla Rafała Sonika i Izabeli Głogowskiej czasem pełnym wyjątkowych emocji. Para, która w październiku 2025 roku powitała na świecie Radzia, już wkrótce ponownie usłyszy w domu dziecięcy śmiech. To kolejny piękny rozdział w ich rodzinnej historii. Dla przedsiębiorcy będzie to trzeci syn – Rafał Sonik jest również ojcem starszego z poprzedniego związku z Karoliną Sołowow. Gniewko w skończy w tym roku 10 lat. Warto przypomnieć, że Rafał Sonik wielokrotnie podkreślał, jak ważną rolę w jego życiu odgrywa ojcostwo. W rozmowie z Dawidem Grądkowskim dla Pudelka w 2025 roku opowiadał o wartościach, które wraz z Izabelą Głogowską chcą przekazać swoim dzieciom. „Wychowanie naszego syna opieramy na prostych zasadach: chcemy, by był mądry, dobry, empatyczny i zaradny. Ważne, aby żył w harmonii ze sobą i otoczeniem. Nie skupiamy się na przekazaniu przywiązania do bogactwa czy luksusowego stylu życia, bo sami też tak nie żyjemy. Zależy nam na przekazaniu pasji, systemu wartości i świadomości społecznej. Chcemy pokazać, że człowiek żyje także dla innych, i to ma ogromną wartość. Nasze motto: pomagać i dawać od siebie. Niewielka zmiana naszego życia znacząco zmienia życie innych. To najprostsza definicja pomagania”, opowiadał. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Hiszpańska Wenecja to raj dla miłośników łodzi. Widok z góry robi ogromne wrażenie
Empuriabrava nie bez powodu nazywana jest Wenecją Hiszpanii. Kurort na Costa Brava zachwyca 25 kilometrami kanałów żeglownych, luksusową mariną i wyjątkowym położeniem w sąsiedztwie cennych terenów przyrodniczych. To miejsce, które każdego roku przyciąga tysiące turystów szukających niecodziennych atrakcji i niezwykłych widoków.
Empuriabrava na Costa Brava od lat przyciąga podróżnych szukających wyjątkowych wakacyjnych doświadczeń. Miasto, które zyskało przydomek Wenecji Hiszpanii, zachwyca siecią 25 kilometrów kanałów żeglownych, luksusową mariną, niezwykłymi terenami przyrodniczymi oraz bogatym dziedzictwem historycznym. To właśnie tutaj można dopłynąć łodzią niemal pod własny dom i odkrywać uroki Katalonii z zupełnie innej perspektywy. Dlaczego Empuriabrava nazywana jest Wenecją Hiszpanii? Empuriabrava to kurort położony na Costa Brava, należący do gminy Castelló d’Empúries. Miejscowość wyróżnia się na tle innych hiszpańskich destynacji dzięki rozbudowanej sieci kanałów żeglownych. Łącznie tworzą one system o długości 25 kilometrów, który sprawił, że miasto zaczęto określać mianem Wenecji Hiszpanii. Historia tego niezwykłego projektu sięga 1968 roku. Wówczas grupa lokalnych wizjonerów dostrzegła potencjał podmokłych terenów otaczających miasto. Ich celem było stworzenie wyjątkowej przestrzeni mieszkalnej, w której mieszkańcy mogliby cumować łodzie bezpośrednio przy swoich domach. Pomysł został zrealizowany, a Empuriabrava zyskała niepowtarzalny charakter, który do dziś przyciąga odwiedzających z różnych części świata. Każdego lata miejscowość odwiedza ponad 80 tysięcy turystów. Wielu z nich wybiera wynajem domów wyposażonych we własne pomosty, aby w pełni korzystać z wodnego stylu życia, który stał się wizytówką miasta. ZOBACZ TEŻ: AI wybrało tropikalny raj. To miejsce zachwyca bardziej niż Malediwy 25 kilometrów kanałów i luksusowy styl życia nad wodą Zwiedzanie Empuriabravy najlepiej rozpocząć od jej największej atrakcji – kanałów. Zajmują one obszar 500 hektarów i umożliwiają przemieszczanie się po mieście drogą wodną. Turyści mogą wypożyczyć łódź w jednej z lokalnych wypożyczalni i odkrywać miasto z poziomu wody. To właśnie ten sposób zwiedzania sprawia, że Empuriabrava wyróżnia się na tle innych kurortów Costa Brava. Możliwość dopłynięcia motorówką do restauracji czy własnego miejsca zakwaterowania tworzy atmosferę kojarzoną z najbardziej ekskluzywnymi marinami Europy. Przystań w Empuriabrava oferuje również dostęp do dwóch plaż – Empuriabrava oraz Rubina. Dodatkowym atutem jest sąsiedztwo terenów o szczególnej wartości przyrodniczej, takich jak mokradła Aiguamolls de l’Empordà oraz rezerwat Parque Natural de Cabo de Creus. Aiguamolls de l’Empordà – przyrodniczy skarb Katalonii Niedaleko Empuriabravy znajduje się jeden z najważniejszych obszarów jezior i mokradeł w Katalonii – Aiguamolls de l’Empordà. Cały ekosystem objęto ochroną prawną, a w 1986 roku został uznany za Narodowy Park Przyrodniczy (Parque Natural Nacional). To miejsce szczególnie docenią miłośnicy przyrody i fotografii. Mokradła zamieszkuje aż 300 gatunków ptaków. Wśród nich znajdują się ibis czarny, kormorany, kos zwyczajny oraz czapla biała. Rezerwat można odwiedzać przez cały rok. Wyznaczone szlaki prowadzą przez najbardziej interesujące fragmenty parku, a specjalne punkty obserwacyjne pozwalają podglądać zwierzęta bez zakłócania ich naturalnego środowiska. Dla wielu odwiedzających jest to okazja do kontaktu z przyrodą w niemal nienaruszonej formie. Przy wejściu do parku dostępne są mapy ułatwiające poruszanie się po terenie rezerwatu oraz poznawanie występujących tam gatunków. Camino Natural del Rio Muga i aktywne odkrywanie Costa Brava Osoby preferujące aktywny wypoczynek mogą wybrać się na szlak Camino Natural del Rio Muga. Trasa liczy 40 kilometrów i prowadzi wzdłuż naturalnego koryta rzeki Muga. Szlak rozpoczyna się na plaży Empuriabrava i biegnie przez tereny o wyjątkowych walorach krajobrazowych. Po drodze można podziwiać Parque Natural de las Marismas del Empurdan, saliny oraz wiele charakterystycznych dla regionu krajobrazów. Trasa kończy się w Sant Llorenç de la Muga. Według informacji zawartych w źródle, koszt wypożyczenia roweru na cały dzień oscyluje w okolicy 12€, co sprawia, że jest to atrakcyjna forma zwiedzania okolic Empuriabravy. CZYTAJ TEŻ: To jedna z najpiękniejszych wiosek w całej Hiszpanii. Leży 45 minut od Marbelli i Polacy prawie jej nie znają! Średniowieczne dziedzictwo Castelló d’Empúries i gotyckie zabytki Empuriabrava i pobliskie Castelló d’Empúries oferują również wiele atrakcji dla miłośników historii. Jednym z najważniejszych wydarzeń regionu jest Festiwal Średniowieczny Ziemia Trubadurów, którego celem jest przypomnienie tradycji dawnej stolicy Condado de Empúries. Festiwal nawiązuje do kultury średniowiecznej, turniejów rycerskich, poezji trubadurów oraz dawnych targów. W źródle wskazano, że edycja opisana w artykule miała odbywać się od 8 do 10 września i była związana z jubileuszem 700-lecia założenia klasztoru Convento de Santo Domingo oraz Palacio Condal d'Empuries. Wśród najcenniejszych zabytków regionu znajduje się Bazylika Santa Maria de Castelló położona przy Plaça Mossèn Cinto Verdaguer. Budowę świątyni rozpoczęto w XIII wieku. W XIV wieku była rozbudowywana, natomiast w XV wieku uzyskała obecny kształt wraz ze słynną fasadą. W jej wnętrzu znajdują się między innymi alabastrowy ołtarz, sarkofagi lokalnych hrabiów oraz gotyckie witraże. Warto również odwiedzić mieszczące się w bazylice Museu Paroquial, prezentujące kolekcje związane z historią regionu. Na uwagę zasługują także La Gran Casa w Portal Nou, XIX-wieczna fortyfikacja La Torre Carlina przy Carrer Calciners oraz średniowieczny most Pont Vell, którego początki sięgają XIV wieku. Empuriabrava zachwyca różnorodnością atrakcji Empuriabrava to miejsce, które łączy luksusowy wypoczynek, wyjątkową przyrodę i bogate dziedzictwo historyczne. Sieć 25 kilometrów kanałów, sąsiedztwo chronionych terenów przyrodniczych oraz zabytki Castelló d’Empúries sprawiają, że Wenecja Hiszpanii pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na Costa Brava. To kierunek, który pozwala odkryć Katalonię zarówno z perspektywy wody, jak i fascynującej historii regionu. Źródło: wakacje-hiszpania.pl
Mało kto wie, na co chorował Lionel Messi. Leczenie kosztowało fortunę
Lionel Messi po raz kolejny zapisał się w historii światowej piłki nożnej. Podczas meczu Argentyny z Algierią zdobył trzy bramki, doganiając lidera klasyfikacji strzelców wszech czasów mistrzostw świata. Dziś zachwyca miliony kibiców na całym świecie, ale droga na szczyt była dla niego znacznie trudniejsza, niż wielu przypuszcza.
Niewiele osób wie, że jako dziecko Messi zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. U przyszłej gwiazdy futbolu zdiagnozowano niedobór hormonu wzrostu powodujący zaburzenie często określane jako idiopatyczny niski wzrost. W tamtym czasie jego leczenie było ogromnym wyzwaniem dla rodziny. Miesięczna terapia kosztowała aż 900 dolarów. Dla skromnie żyjącej rodziny Messiego była to kwota nieosiągalna. Co więcej, wsparcia odmówiły również dwa znane argentyńskie kluby: River Plate i Newell's Old Boys. Oba miały wcześniej składać młodemu zawodnikowi obietnice dotyczące pomocy w finansowaniu leczenia, jednak ostatecznie wycofały się z tych deklaracji. Leczenie Messiego kosztowało 900 dolarów miesięcznie Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy FC Barcelona zdecydowała się podpisać kontrakt z utalentowanym Argentyńczykiem. Messi miał wówczas zaledwie 13 lat. To właśnie kataloński klub pokrył koszty terapii, która zmieniła jego życie. Leczenie niedoboru hormonu wzrostu polega na stosowaniu rekombinowanego hormonu wzrostu podawanego podskórnie każdego dnia w godzinach wieczornych przy pomocy specjalnych wstrzykiwaczy, nazywanych penami. Terapię prowadzi się aż do zakończenia procesu wzrastania – około 16. roku życia u dziewcząt i około 18. roku życia u chłopców. W przypadku Messiego leczenie nie tylko pozwoliło mu osiągnąć wyższy wzrost. Pomagało również radzić sobie z innymi problemami związanymi z zaburzeniem, dotyczącymi między innymi funkcjonowania przysadki, problemów ze skórą i zębami, słabszego wzroku oraz niższej odporności. Dziś stosowanie hormonu wzrostu jest zakazane w niemal wszystkich dyscyplinach sportowych – zarówno amatorskich, jak i zawodowych. Według dostępnych informacji Messi prawdopodobnie zakończył terapię po osiągnięciu pełnoletności. Co ciekawe, przedstawiciele FC Barcelony oraz sam piłkarz od lat nie komentują publicznie tematu jego leczenia. Eksperci zwracają jednak uwagę, że zawodnik cierpiący na przewlekłą i dobrze udokumentowaną chorobę mógłby ubiegać się o specjalne wyłączenie terapeutyczne pozwalające na stosowanie substancji znajdujących się na liście zakazanej. W przypadku Messiego hormon wzrostu nie był stosowany jako środek poprawiający osiągi sportowe, lecz jako terapia zalecona i monitorowana przez lekarzy. Efekty leczenia okazały się spektakularne. Obecnie Messi mierzy 170 cm wzrostu, co odpowiada średniej wzrostu argentyńskiego mężczyzny. W chwili diagnozy miał około 130 cm. Według specjalistów właśnie jego stosunkowo niski wzrost i związany z nim niski środek ciężkości mogły stać się jednym z elementów pomagających mu rozwijać niezwykłe umiejętności piłkarskie. Niedobór hormonu wzrostu to stan, w którym przysadka mózgowa wydziela zbyt mało hormonu wzrostu. Może mieć charakter wrodzony lub nabyty. W wielu przypadkach nie udaje się ustalić konkretnej przyczyny schorzenia, dlatego często stosuje się określenie „idiopatyczny niedobór hormonu wzrostu”. CZYTAJ TEŻ: Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska znają się od 3. roku życia. Mało kto zna ten sekret ich niezwykłej więzi Spektrum autyzmu i niezwykła koncentracja. Te cechy miały wyróżniać Messiego na boisku To jednak nie jedyna informacja dotycząca zdrowia Messiego, która od lat budzi zainteresowanie opinii publicznej. Według przedstawionych relacji, gdy miał osiem lat, zdiagnozowano u niego spektrum autyzmu. Nie jest to choroba, lecz zaburzenie rozwoju wpływające na sposób funkcjonowania i zachowania danej osoby. Właśnie pewne cechy zachowania Argentyńczyka od lat zwracały uwagę obserwatorów. Temat ten opisywały między innymi brazylijska gazeta „Diario do Centro do Mundo” oraz „El Pais”. Dziennikarz hiszpańskiego dziennika wspominał sytuację, gdy Messi pojawił się na treningu z plastikową łyżeczką w ustach i nie wyjął jej przez całą sesję treningową. Według relacji miał to być sposób na okazanie irytacji. Nikt nie wiedział, co było przyczyną jego zdenerwowania i nikt nie próbował go o to zapytać. Innymi cechami przypisywanymi piłkarzowi miały być nieśmiałość oraz niechęć do bezpośrednich kontaktów. Messi miał preferować komunikację za pomocą wiadomości tekstowych. Gdy trenerem Barcelony był Pep Guardiola, miał często kontaktować się z nim właśnie przez SMS-y. Jak podał „Przegląd Sportowy”, niektórzy obserwatorzy dostrzegają oznaki tej diagnozy także w jego zachowaniu na boisku. „Autyści zawsze starają się przyjąć jakiś wzorzec i dokładnie go powielać. Messi zawsze wykonuje te same ruchy, prawie zawsze upada na prawą stronę, drybluje w ten sam sposób i strzela bliźniaczo podobne gole”, tłumaczył Nilton Vitulli, ojciec dziecka z syndromem Aspergera i aktywny członek organizacji pozarządowej Autyzm i Rzeczywistość. Vitulli zwracał również uwagę na fenomenalną pamięć, która często występuje u osób w spektrum autyzmu. „On po prostu powtarza wyuczone zachowania – swoje i bramkarza. Po wejściu w pole karne już wie, w jaki sposób umieścić piłkę w siatce. I świętuje z tym typowym uśmiechem autysty, który wypełnił swoje zadanie”, stwierdził. Według obserwatorów także gesty, sposób patrzenia oraz zachowanie Messiego mają być charakterystyczne dla osób w spektrum autyzmu. Wskazywano również, że nigdy dobrze nie radził sobie z ogromnym zainteresowaniem mediów i często sprawiał wrażenie osoby wycofanej lub zdystansowanej. Jednocześnie spektrum autyzmu miało wpływać na jego ponadprzeciętny poziom koncentracji. Poza futbolem Messi ma jeszcze jedną dobrze znaną pasję. Jak podaje „Food & Wine”, Argentyńczyk jest wielkim fanem yerba mate. Napój przygotowywany z liści rośliny pochodzącej z Ameryki Południowej charakteryzuje się intensywnym, gorzkim smakiem i zawiera ilość kofeiny porównywalną do kawy. Yerba mate należy do najpopularniejszych napojów w Argentynie, Paragwaju i Brazylii, gdzie jest spożywana zarówno towarzysko, jak i dla pobudzenia organizmu. Historia Lionela Messiego pokazuje, że nawet największe przeszkody nie muszą przekreślać marzeń. Dziś jest jednym z najbardziej utytułowanych piłkarzy w historii, a jego droga do sukcesu była znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać patrząc na kolejne rekordy i trofea. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 9 lat temu wydał 250 tys. zł, by „spotkać” Ellen DeGeneres. Skandal odmienił życie Łukasza Jakóbiaka
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Jego dwa poprzednie małżeństwa były skazane na porażkę. Dziś Andrzej Supron jest żonaty po raz trzeci: „Uczucie zrodziło się z… niechęci”
Andrzej Supron rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, dlatego jego wyznanie w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w jej autorskim programie „VIVA! Bez Tabu" może zaskoczyć wielu fanów. Legendarny zapaśnik opowiedział o powodach rozpadu dwóch małżeństw, relacji z byłymi partnerkami i niezwykłej historii poznania swojej trzeciej żony. Nie zabrakło także charakterystycznego dla niego humoru i szczerych refleksji o rodzinie.
Andrzej Supron w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w jej autorskim programie „VIVA! Bez Tabu" zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznania. Legendarny zapaśnik opowiedział nie tylko o swoich trzech małżeństwach, ale także o powodach rozstań i okolicznościach poznania obecnej żony. Nie zabrakło przy tym charakterystycznego dla niego poczucia humoru. Andrzej Supron o pierwszym małżeństwie: „Żyliśmy obok siebie” Kiedy Mariola Bojarska-Ferenc zapytała go, czy obecnie jest ze swoją drugą żoną, sportowiec szybko ją poprawił. „Trzecią”, odpowiedział krótko. Następnie prowdząca zapytała wprost, dlaczego wcześniejsze związki nie przetrwały. Supron przyznał, że w przypadku pierwszego małżeństwa problem narastał stopniowo. „To była sytuacja, że do pewnych rzeczy się dochodziło. Byliśmy obok siebie, zwłaszcza w tym pierwszym związku, gdzie była dwójka dzieci. Żyliśmy obok siebie, ponieważ trochę przesadzała z brakiem zaufania. To było trochę męczące. Gdzieś tam zmęczyliśmy się troszeczkę sobą i daliśmy każdemu szansę”, wyznał. Największe zaskoczenie wywołała jednak historia, którą opowiedział chwilę później. Jak zdradził, po rozstaniu jego była żona związała się z jego kolegą. „Ja zawsze żartuję, ale to jest prawda, że mojemu koledze tak bardzo się podobała moja małżonka, że ja na koniec mu powiedziałem: »Słuchaj, masz tu żonę po Championie i szanuj jak własną«. No i byli ze sobą, żeby było śmieszniej, więc dobry człowiek jestem”, mówił z uśmiechem. Drugie małżeństwo okazało się znacznie krótszym rozdziałem w jego życiu. „To był taki romans bardzo przelotny. Później, no może by się z tego wyszło, ale wyjechała za granicę. Gdzieś tam się stworzyły jakieś warunki. Podjęła taką decyzję, ja nie ingerowałem”, wspominał. Z tego związku urodził się jego drugi syn. CZYTAJ TEŻ: TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość… Jak Andrzej Supron poznał trzecią żonę? „Z tej pierwszej niechęci stworzyło się uczucie” Najwięcej ciepłych słów poświęcił jednak swojej obecnej żonie. Jak się okazuje, ich znajomość nie zaczęła się od miłości od pierwszego wejrzenia. „Na początku była nastawiona raczej negatywnie. Bo wtedy odbierała mnie tak, jakbym zachowywał się nonszalancko”, opowiadał. Sportowiec wyjaśnił, że w tamtym czasie stworzył grupę zawodowych zapaśników SupronStars i współpracował ze szkołą fotomodelek. „Podpisaliśmy też umowę ze szkołą fotomodelek i wśród nich właśnie była moja żona. Ona zastanawiała się, dlaczego tak się popisuję. A to nie w moim stylu. Ja po prostu się luźno czułem”, tłumaczył. Z czasem pierwsza niechęć zaczęła jednak ustępować miejsca uczuciu. „Ale jak to się mówi, kto się czubi, ten się lubi. Gdzieś tam zapukało i w serduszku zrobiła się przestrzeń. No i tak z tej pierwszej niechęci, stworzyło się uczucie”, przyznał. Duże znaczenie miały wspólne wyjazdy. „Zjeździliśmy cały Związek Radziecki. Było masę możliwości, żeby się poznać, żeby się zbliżyć”, wspominał. Z tego związku urodził się najmłodszy syn. Supron jest dziś ojcem trzech synów: Piotra, Andrzeja i Pawła. „A mam samych świętych. Piotra, Andrzeja i Pawła”, żartował podczas rozmowy. Kiedy Mariola Bojarska-Ferenc wspomniała o inteligencji jego dzieci, były zapaśnik nie miał wątpliwości, komu przypisać większość zasług. „Mama jest bardzo inteligentna. Myślę, że po mamie ma bardzo dużo cech. Po mnie ma urok osobisty, co też dla niego jest bardzo ważne”, podsumował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVA! Bez Tabu: Czy wypada powiedzieć partnerowi o zdradzie? Psycholog wskazuje wariant, w którym odradza to swoim pacjentom! Cały wywiad obejrzysz na naszym kanale na platformie YouTube View oEmbed on the source website
9 lat temu wydał 250 tys. zł, by „spotkać” Ellen DeGeneres. Skandal odmienił życie Łukasza Jakóbiaka
Jeszcze kilkanaście lat temu był jedną z największych gwiazd polskiego internetu. Do swojej niewielkiej kawalerki zapraszał najpopularniejszych artystów, polityków i celebrytów. Jego program „20m2” wyznaczał nowe standardy na rodzimym YouTubie, a kolejne sukcesy sprawiały, że coraz częściej stawiano go za wzór człowieka, który spełnia marzenia. Wszystko zmieniło się w 2017 roku, gdy opublikował słynną wizualizację spotkania z Ellen DeGeneres. Dziś, w dniu 43. urodzin, Łukasz Jakóbiak jest już zupełnie innym człowiekiem.
Jeszcze przed powstaniem „20m2” Jakóbiak zrobił wokół siebie szum. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego przez długi czas bezskutecznie szukał pracy w mediach. W 2010 roku wywiesił przed siedzibą EMI Music Poland gigantyczny list motywacyjny o wymiarach 3 na 6 metrów. Akcja odbiła się szerokim echem, ale prawdziwy przełom miał dopiero nadejść. Jak kawalerka stała się jednym z najpopularniejszych studiów w Polsce W 2012 roku uruchomił internetowy talk-show „20m2”. Format był prosty: rozmowy ze znanymi osobami nagrywane w niewielkim mieszkaniu. Początkowo niewielu wierzyło, że taki projekt ma szansę na sukces. Szybko okazało się jednak, że Jakóbiak trafił w punkt. Popularność programu rosła z miesiąca na miesiąc. W jego mieszkaniu pojawiali się najwięksi polscy artyści, aktorzy i osobowości medialne. Wśród gości znaleźli się między innymi Doda, twórcy Abstrachuje, Katarzyna Miller, Edyta Górniak, a nawet urzędujący prezydent Bronisław Komorowski. Działał efekt kuli śnieżnej. Im większą popularność zdobywał program, tym więcej osób chciało w nim wystąpić. W szczytowym momencie Jakóbiak był jednym z najbardziej rozpoznawalnych twórców internetowych w Polsce. Otrzymywał nagrody branżowe, pojawiał się na okładkach magazynów i prowadził wykłady motywacyjne pod hasłem „Znajdź Siłę”, występując również za granicą. Po latach przyznał jednak, że sukces nie dawał mu poczucia spełnienia. „Uwierzyłem, że wartość zdobywa się na zewnątrz, że wartość to jest to, co mogę dotknąć, a nie to, kim jestem” – mówił w rozmowie z naTemat. View oEmbed on the source website „Chciałem więcej akceptacji” Wizerunek człowieka sukcesu coraz bardziej rozmijał się z tym, co działo się w jego życiu prywatnym. Jakóbiak nie ukrywał później, że wiele jego decyzji wynikało z potrzeby uznania i akceptacji. „Nie byłem świadomy tego, że większość moich życiowych decyzji była podyktowana bardzo prozaiczną potrzebą akceptacji” – tłumaczył w jednym z wywiadów. W kolejnych wywiadach opowiadał, że przez lata żył w przekonaniu, iż szczęście znajduje się w kolejnym sukcesie, nowym projekcie lub większej rozpoznawalności. „Im bardziej goniłem za czymś, tym bardziej oddalałem się od siebie” – przyznał. Zobacz też: Artysta czy konfabulant? Fala hejtu wylała się na Łukasza Jakóbiaka View oEmbed on the source website Afera z Ellen DeGeneres, która przekreśliła wszystko 1 marca 2017 roku Łukasz Jakóbiak poinformował swoich fanów, że został zaproszony do programu Ellen DeGeneres. Dla wielu obserwatorów oznaczało to spełnienie marzenia youtubera, o którym mówił od lat. Dwa dni później opublikował zdjęcia stylizowane na kadry z amerykańskiego talk-show. Bardzo szybko pojawiły się jednak wątpliwości. Internauci zauważyli, że kobieta siedząca naprzeciwko Jakóbiaka nie jest Ellen DeGeneres, lecz aktorką ucharakteryzowaną na słynną prezenterkę. Wkrótce sam zainteresowany wyjaśnił, że całe przedsięwzięcie było częścią projektu motywacyjnego i „wizualizacją” wymarzonego celu. Problem polegał na tym, że wielu odbiorców poczuło się oszukanych. Po latach Jakóbiak przyznał, że projekt kosztował go około 250 tysięcy złotych i był kolejną próbą zdobycia akceptacji. „To był kolejny sposób po moim programie na to, aby poczuć akceptację” – tłumaczył. Skutki okazały się katastrofalne. Współprace reklamowe zaczęły znikać, część partnerów wycofała się z projektów, a internet przez długi czas nie pozwalał mu zapomnieć o tej historii. „Szedłem po miłość, po akceptację, a zostałem odrzucony” – mówił po latach. View oEmbed on the source website Internet nie zapomniał Choć od publikacji słynnej wizualizacji minęło już dziewięć lat, film nadal znajduje się na kanale Łukasza Jakóbiaka. Nie został usunięty i do dziś zgromadził ponad 2 miliony wyświetleń. Co ciekawe, w ostatnich tygodniach nagranie ponownie zaczęło zdobywać popularność. Wszystko za sprawą brytyjskiego youtubera ItalianBach, który przypomniał historię Jakóbiaka w materiale zatytułowanym „The World's Most Diabolical Use of Free Will” (z ang. „Najbardziej diaboliczne wykorzystanie wolnej woli na świecie”). Film sprawił, że pod nagraniem Polaka znów pojawiły się dziesiątki komentarzy. Najnowsze wpisy pochodzą zaledwie sprzed dwóch tygodni. Wielu zagranicznych internautów przyznaje, że po raz pierwszy zetknęło się z historią twórcy „20m2”, a reakcje są bardzo podobne do tych sprzed lat. W komentarzach regularnie pojawiało się określenie „cringe”, a użytkownicy nie kryli zaskoczenia rozmachem przedsięwzięcia i faktem, że cały projekt został rzeczywiście zrealizowany. Paradoksalnie to właśnie film, który najmocniej zaszkodził jego karierze, pozostaje dziś najbardziej znanym materiałem w jego dorobku. Czytaj też: Sześć lat temu udawał, że spotkał Ellen DeGeneres. Teraz Łukasz Jakóbiak uzdrawia ludzi... Kryzys, który zmienił jego życie Jakóbiak nie ukrywał, że konsekwencje afery odczuwał przez wiele lat. Opowiadał o depresji, myślach samo*ójczych i poczuciu całkowitej utraty kontroli nad własnym życiem. „Miałem wszystko, co mogłem sobie wymarzyć. Miałem wszystko to, co można dotknąć, ale okazało się, że jest coś więcej, coś, czego nie widać” – wspominał. W innym wywiadzie przyznał również: „Kiedy wydarzyła się w moim życiu Ellen, chodziłem z lekami antydepresyjnymi w kieszeni”. To właśnie wtedy zaczął stopniowo wycofywać się z życia medialnego i szukać odpowiedzi poza światem, który przez lata definiował jego codzienność. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje” Przełom nastąpił 21 marca 2020 roku. Jakóbiak wielokrotnie opowiadał, że właśnie wtedy doświadczył głębokiej przemiany duchowej. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje”. Od tego momentu coraz częściej mówił o medytacji, ciszy, kontemplacji i wierze. Stworzył kurs „Święty Spokój”, podczas którego opowiadał o wolności od lęku, akceptacji i duchowości. „Bóg, w którego ja zacząłem tego dnia wierzyć, to Miłość” – tłumaczył. Co dziś robi Łukasz Jakóbiak? W ostatnich latach ponownie ograniczył swoją aktywność. Ostatni wpis na Instagramie opublikował w listopadzie 2024 roku. Przez wiele miesięcy nie zabierał publicznie głosu. Milczenie przerwał dopiero 31 grudnia 2025 roku. „Mija ponad rok od ostatnich publikacji. Potrzebowałem tego czasu w ciszy i nadal go potrzebuję. Daję znak, że żyję” – napisał. Przyznał również, że w jego życiu zaszło wiele zmian i coraz wyraźniej widzi swoją dalszą drogę. „Dosyć mocno zarysowuje się moja ścieżka zawodowa, chociaż zdecydowanie bliżej mi do słowa »pasja« czy też »misja«”. W dniu 43. urodzin Łukasz Jakóbiak pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych postaci polskiego internetu. Choć od dawna nie zabiega już o uwagę mediów, jego historia wciąż budzi zainteresowanie. Być może właśnie dlatego, że jest opowieścią nie tylko o sukcesie i upadku, ale także o próbie odnalezienia siebie poza światem, który przez lata go definiował. Źródła: Youtube, natemat.pl, viva.pl
Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska znają się od 3. roku życia. Mało kto zna ten sekret ich niezwykłej więzi
Dwie artystki. Jedna zachwyca swoim talentem na deskach teatrów, druga elektryzuje na scenach muzycznych. Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza są dowodem na to, że w show-biznesie istnieją prawdziwe przyjaźnie. O Agacie Kuleszy jest dodatkowo głośno, ponieważ możliwe, że już niedługo zasiądzie w nowym składzie jury Tańca z Gwiazdami. Poznajcie sekret ich relacji.
Jedna jest aktorką, druga zaś piosenkarką. Ich relacja jednak zaczęła się, gdy nie były jeszcze popularne. Obie pochodzą ze Szczecina, a ich ojcowie byli marynarzami. Co więcej, razem się wychowywały. Na swojej drodze stanęły, gdy miały zaledwie 3 lata. Dwa lata później bawiły się już lalkami. Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska — historia przyjaźni „Nasi ojcowie pływali na jednym statku. Nasza przyjaźń trwa od 45 lat. I to jest nieprzerwany kontakt. Mieszkałyśmy na jednym osiedlu. Chodziłyśmy do jednej klasy w podstawówce, później ona poszła do liceum, ja do technikum, ale prywatnie nasza przyjaźń wciąż trwała. Następnie Agata przeniosła się do Warszawy do szkoły teatralnej. Ja w ślad za nią i zostałam piosenkarką. Teraz ma miejsce niezwykła sytuacja, ponieważ znów jesteśmy sąsiadkami jak za dawnych lat w Szczecinie", wyznała Katarzyna Nosowska w rozmowie z Mateuszem Hładkim. A jak początki tej znajomości wspomina jej przyjaciółka? „Dyski naszych pamięci nie zarejestrowały pierwszego spotkania, znamy je z relacji rodziców. Miałyśmy po trzy lata, jak się poznałyśmy na statku. Ojcowie byli marynarzami”, dodała aktorka w rozmowie ze Zwierciadłem. „Naprawdę Agata jest moją przyjaciółką…to jest bardzo długotrwała relacja, my się znamy strasznie długo…miałyśmy 3-latka, jak się poznałyśmy… to jest to, to jest przyjaźń, bo nie chodzi o to, by bez przerwy siedzieć razem… a teraz się okazuje, że w takich trudnych moich momentach ona była przy mnie i kiedy ona doświadczała trudnych momentów, to ona też znajduje mnie, to naprawdę niezwykłe”, dodała Nosowska w rozmowie z Magdą Mołek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najstarsza córka modowej legendy poszła w jej ślady, pojawiły się wspólnie w Wenecji. Jak dziś wygląda życie Leni Klum? Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza — relacja Agata i Kasia chodziły też do tej samej szkoły podstawowej i liceum. Niedługo potem wyjechały, aby spełniać marzenia. Obie wzięły udział w rekrutacji do szkoły teatralnej. Niestety, przyszła wokalistka została odrzucona. „Myślę, że dobrze się stało. Kasia jest zbyt samoistną, samostanowiącą osobowością, żeby mogła podporządkować się zespołowym regułom obowiązującym w tym zawodzie", wyznała Agata Kulesza. To jednak nie podłamało Kasi. Zaczęła rozwijać się jako wokalistka. „Odniosła sukces wyłącznie dzięki talentowi, żadnych marketingowych sztuczek. Ma charyzmę, jednocześnie jest jedną z najskromniejszych dziewczyn, jakie znam. Kiedyś zadzwoniła do mnie, mówiąc: „Agata, wiesz, ja jestem nieutalentowana.” Zapytałam: „Ile płyt sprzedałaś?”. „Trzy miliony”. „I tyle osób dało się nabrać? ”, dodała aktorka. Teraz obie mają wielu fanów, są też autorytetami i wzorami do naśladowania. Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza miały też okazję zaprezentować swój talent na jednej scenie. W 2014 roku aktorka gościnnie pojawiła się na koncercie przyjaciółki, gdzie zagrała na ukulele. Zaśpiewała również w chórkach. „Kaśka nie funkcjonuje cały czas w moim życiu, ale jest w mojej głowie. Zdzwaniamy się co jakiś czas i nie jest ważne, że przez dwa miesiące nie miałyśmy kontaktu. Zawsze mamy o czym rozmawiać. Wzruszam się, kiedy słyszę w radiu jej piosenki. To jest artystka, prawdziwa gwiazda. Kaśka nie musi nigdzie bywać. Właśnie, gwiazdy nie muszą bywać", wyznała ulubienica widzów w rozmowie z Galą w 2009 roku. Ramię w ramię w słusznym celu O wyjątkowej relacji Katarzyny Nosowskiej i Agaty Kuleszy świadczą także wspólne inicjatywy. Przy okazji akcji „Łatoganga” aktorka wzięła udział w internetowym streamie, podczas którego ogoliła głowę wokalistki. Transmisja przyciągnęła uwagę fanów obu artystek, a sam gest stał się symbolem ich wzajemnego zaufania, dystansu do siebie i poczucia humoru. To wydarzenie pokazało, że ich przyjaźń wykracza daleko poza oficjalne spotkania i medialne deklaracje. Artystki do dzisiaj mają ze sobą bardzo dobry kontakt. I choć Agata Kulesza od czasu do czasu mówi o przyjaźni z piosenkarką, to Katarzyna Nosowska niewiele zdradza. Jedno jest jednak pewne, ich relacja jest nierozerwalna. Piosenkarka w jednej z rozmów przyznała: „Sposób, w jaki splatają się nasze losy, niezmiennie mnie zadziwia. Wyłączając relacje, w których miesza się krew, ze wszystkich „świeckich” znam cię najdłużej…”. Mamy nadzieję, że już zawsze tak pozostanie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jedno zdanie babci odmieniło życie ulubieńca widzów. Do dziś kieruje się tą jedną prostą zasadą
Był najbogatszym Polakiem i żył jak król. Mało kto wiedział, jaki naprawdę był Jan Kulczyk
Żegnaj, Janku... mówią przyjaciele, którzy nie mogli pogodzić się z jego nagłą śmiercią. Geniusz biznesu, miliarder, znawca sztuki, miłośnik opery. Dla wielu – po prostu przyjaciel. Z życia czerpał pełnymi garściami. Jego wyobraźnia nie miała granic. Ci, którzy go znali, wspominają go jako człowieka o niezwykłej wrażliwości i wielkim sercu, który jak nikt znał twardy świat interesów i jak nikt umiał dostrzec i docenić piękno. I który zawsze wznosił toasty za miłość. Zmarł 29 lipca 2015 roku w Wiedniu.
Doktor Jan Kulczyk zapragnął spotkać się z Panem Bogiem. Wsiadł w swój samolot i pognał do Nieba. Święty Piotr wahał się, czy go wpuścić, ale Jan przekonał go swoim urokiem i wdziękiem. Po spotkaniu z Panem Bogiem uśmiechnięty, radosny, zadowolony wsiadł do samolotu i popędził z powrotem na Ziemię. Tymczasem Pan Bóg po spotkaniu z doktorem Janem zamyślony, zafrasowany spacerował niespokojnie po niebie. Święty Piotr długo zbierał się na odwagę, by zadać pytanie, co go tak trapi. W końcu się odważył. „Panie Boże, i jak spotkanie z doktorem Kulczykiem?”, zapytał. Pan Bóg westchnął: „Świetnie, świetnie. Wspaniale. Tylko, drogi Piotrze, nie rozumiem jednego, dlaczego ja jestem wiceprezesem rady nadzorczej Nieba?!”. Zawsze pierwszy Ten dowcip o Janie Kulczyku od wielu lat krążył po salonach, śmiesząc za każdym razem tak samo. Lubił go też Kulczyk, który miał nieprawdopodobne poczucie humoru. Sam fantastycznie opowiadał żarty. I nie miał nic przeciwko, żeby i z niego dworować. Warunek był jeden – puenta ma przedstawiać go jako zwycięzcę. „To cały Jan”, mówi Zbigniew Napierała, wieloletni przyjaciel Jana Kulczyka, ówczesny prezes wydawnictwa Edipresse Polska. „Zawsze musiał być pierwszy. Zawsze musiał dominować. Ale przy tym był niezwykle ciepły i koleżeński. Wszyscy go naprawdę lubiliśmy. Miał taką cechę charakteru, że człowiek się od niego uzależniał”. Prowokator. W czasie rozmowy rzucał zdanie, że na przykład filmy Kieślowskiego są kiepskie. Choć podziwiał dzieła reżysera, chciał wywołać tym stwierdzeniem burzliwą dyskusję i miał z tego niesamowitą radość. Albo niekończące się rozmowy z córką, Dominiką, na temat roli kobiety. Prowokował ją, że kobiety powinny siedzieć w domu i słuchać się mężów. A potem mówił do otoczenia: „Zobaczcie, jak ona dobrze argumentuje swoje racje!”. Uważał, że takie dyskusje rozwijają, a tylko kłopotliwe pytania prowokują do myślenia. Dar od Boga Słowo charyzma pochodzi od greckiego charisma – dar. Opisywano nim ludzi obdarzonych łaską boską, „darem bożym”. To słowo doskonale pasuje do Jana Kulczyka. „Miał w sobie ogromną charyzmę”, uważa Zbigniew Napierała. „Był jak magnes. Przyciągał ludzi. Miał w sobie miękkość, wdzięk, drapieżność. Był pełnym człowiekiem”. Uwiódł nawet takiego giganta, jak prezydent Lech Wałęsa. „Wiele ładnych lat się znaliśmy i nigdy w żadnej sprawie mnie nie zawiódł”, mówił prezydent. „Teraz mnie tylko zawiódł, bo byliśmy umówieni w Gdańsku, a on się przeniósł do wieczności”. Tylko dzięki charyzmie namówił emira Kataru do założenia spółki poszukującej bogactw naturalnych. Jak miała się nazywać? Oczywiście „Kulczyk Katar Resources”. Jego megalomania nie znała granic. Napierała wspomina: „Żartowałem, że jest największym megalomanem w Polsce. Ale jak z cholesterolem – jest dobry i zły. On miał megalomanii pozytywnej znacznie więcej niż złej”. Lubił komplementy, lubił być adorowany, podziwiany. Nie dopuszczał myśli, że może nie być numerem jeden na liście najbogatszych Polaków. Bardzo tam chciał być. I był. Miliarder z Bydgoszczy Urodził się 24 czerwca 1950 roku w Bydgoszczy. Marzył, żeby zostać architektem, ale ojciec doradził mu prawo. W 1972 roku obronił magisterium na uniwersytecie w Poznaniu, a trzy lata później obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Powtarzał żartem, że nie musiał ukraść pierwszego miliona, bo dostał go od ojca. W jego rodzinie zajmowano się handlem od kilku pokoleń. Dziadek przed wojną prowadził dom handlowy, ojciec w latach 50. wyemigrował do Berlina Zachodniego, gdzie dorobił się majątku. Jan razem z ojcem w 1981 roku założył pod Poznaniem jedną z pierwszych firm polonijnych, Interkulpol. Zrobili genialny interes na paście bhp. Pod koniec lat 80. Kulczyk zaczął reprezentować w Polsce niemieckie koncerny Krupp i Rau, produkujące między innymi maszyny rolnicze. Uczył się robić wielki biznes. Gdy w 1989 roku skończył się komunizm, był gotowy wypłynąć na szerokie wody. W roku 2015 „Forbes” wycenił jego majątek na 15 miliardów złotych. On sam nigdy nie wiedział, ile ma dokładnie pieniędzy. „Przypuszczam, że tego w ogóle nikt nie wie”, powiedział Piotrowi Najsztubowi w wywiadzie dla VIVY! na początku tysiąclecia. „Bo nie wiem, jaki jest dzisiaj kurs moich akcji. Ten, kto liczy pieniądze, już nie ma czasu na cokolwiek innego”. Wizjoner Dostrzegał szansę tam, gdzie inni przechodzili obojętnie. Łączył ze sobą ludzi i kontynenty. Jego najbardziej ambitnym planem było poszukiwanie ropy naftowej w Afryce. Rok temu kupił w Namibii kopalnię złota. Jako pierwszy zagraniczny biznesmen dostał tytuł „Przyjaciela Nigerii”. „Niespełnienie pchało go ku coraz nowym wizjom”, mówi Waldemar Dąbrowski, niegdyś minister kultury, dziś dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. „Jego plany wybiegały daleko w przyszłość. Przypominam sobie nasze spotkanie z ministrami niemieckimi czy brytyjskimi, gdzie usiłował promować swoją ideę połączenia Europy i Afryki”. „W działaniach biznesowych był niezwykle błyskotliwy”, mówi Zbigniew Napierała. „Nie można się tego nauczyć. Był dotknięty przez Boga jednym palcem”. Przyjaciołom, też doświadczonym biznesmenom, jego plany wydawały się mrzonkami. „Czasem coś mu radziłem”, uśmiecha się Zbigniew Napierała. „Odpowiadał: »Wiesz, pewnie masz rację. Ale gdybym ciebie słuchał, nigdy nie zrobiłbym takich pieniędzy«”. Rodzina Przez ponad 30 lat był żonaty. Wierzył, że stabilizacja pomaga robić interesy. „Nie znam ludzi, którzy są zadowoleni, szczęśliwi i robią kariery przy połamanym życiu osobistym”, mówił Najsztubowi w 2001 roku. „Nie wyobrażam sobie »budowania« bez oparcia w silnej szczęściem rodzinie”. Żonę Grażynę poznał na studiach. Wychowali dwoje dzieci: 35-letniego dziś Sebastiana i 38-letnią Dominikę. „Wszystko było podporządkowane mężowi”, wspominała w „Twoim Stylu” Grażyna Kulczyk po rozstaniu. „Na niego się czekało, gdy wyjeżdżał w interesach. Był pachnący placek, wyprasowane koszule, dzieci z piątkami w zeszytach. Taki stereotyp wpoiła mi mama. Gdy urodziła się moja Dominika, zrezygnowałam z pracy. Gdybym przy aktywności męża i ja chciała robić karierę, rodzina by się rozpadła”. Rozwiedli się w 2006 roku. Potem biznesmen związał się z Joanną Przetakiewicz. Rozstali się po ośmiu latach. Swoje uczucia przelał na dzieci. „Był prawdziwie kochającym ojcem”, ocenia Niemczycki. „Martwił się o ich kariery, utrzymywał z nimi bardzo częsty kontakt”. Oboje dopuścił do zarządzania swoimi biznesami. Dominika jest członkinią rady nadzorczej funduszu Kulczyk Investments. Sebastian w zeszłym roku został prezesem Kulczyk Investments. „Uważam, że prawdziwą oceną ludzi jest to, jak wychowają swoje dzieci”, mówił Kulczyk senior Najsztubowi. „To jest naszym prawdziwym obowiązkiem. Dbanie o istnienie”. CZYTAJ TEŻ: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY! Król życia Brał życie pełnymi garściami. „Świat w jego towarzystwie wydawał się zawsze większy”, mówi Zbigniew Napierała. Uwielbiał ludzi. Uwielbiał spotkania, kolacje przy winie, rozmowy. „Gdziekolwiek chodziliśmy do najlepszych restauracji francuskich, włoskich czy niemieckich, widziałem, jak wśród kelnerów wybuchała radość”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Natychmiast wychodzili mu na spotkanie właściciele restauracji i było ceremonialne powitanie. Nawet gdy wszystkie miejsca były zajęte, bo zwykle w takich restauracjach zamawia się je na kilka tygodni naprzód, stolik dla doktora Kulczyka znajdował się od ręki”. Zbigniew Niemczycki jest wstrząśnięty: „Ciężko mówić o nim w czasie przeszłym. Był wspaniałym przyjacielem. Szczerym, lojalnym. Choć nieraz się spieraliśmy o polską politykę, sprawy gospodarcze. Pamiętam, pojechaliśmy z Jurkiem Starakiem i Rysiem Krauze do Doliny Krzemowej. Po biznesowym spotkaniu o drugiej w nocy Janek powiedział: »Lećmy na Florydę, bo tu nudno«. I polecieliśmy jego odrzutowcem. Rano zrobiłem dla wszystkich jajecznicę. To był rytuał”. Sztuka pomocy Mówił, że nie lubi być sam. Cenił sobie towarzystwo przyjaciół. I pozostawał im wierny. Nawet tym z liceum. „Pojechaliśmy kilka miesięcy temu do Bydgoszczy na premierę »Rigoletta« w Operze Bydgoskiej”, mówi Waldemar Dąbrowski. „A potem wprowadził mnie w krąg przyjaciół z klasy licealnej. Jego relacje z nimi były tak ciepłe, bliskie, jakby rozstali się wczoraj. Cenił te przyjaźnie jak największy skarb. To pokazuje, jakie w nim były pokłady wrażliwości”. „Przyjaźnie ze szkoły były dla niego ważne”, dodaje Napierała. „Gdy kolega potrzebował pieniędzy na leczenie, pomagał nieproszony”. Z działalności charytatywnej uczynił sztukę. Poeta i malarz Jan Wołek wspomina taką scenę: „Siedzimy gdzieś na końcu świata, palmy, parna noc, a on zasłuchany w śpiewie młodej wokalistki, która miała pewnie 18 lat, pyta: »Jasiu, dobra jest?«. Ja, który napisałem ze trzy tysiące piosenek: »Znakomita«. On: »A jak jej pomóc?«. Powiedziałem, że można by ją wysłać do którejś ze szkół dla wokalistów i tu rzuciłem nazwy kilku najlepszych w świecie. Nie minęło pięć minut i dziewczyna stoi w objęciach matki, obie ryczą wniebogłosy. Okazało się, że Jasiu, działając pod dyktando serca, po prostu wypisał już czek dziewczynie na studia w Berkley School of Music”. Założył fundację, która pomaga zdolnym, niezamożnym dzieciom. Pomagał poznańskim uczelniom, fundował dziesiątki nagród naukowych. Płacił setki tysięcy złotych na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Dał 20 milionów złotych na powstające Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. Lech Wałęsa też wiele mu zawdzięcza. „Amerykanie w Huston bardzo dużo zrobili dla ratowania mojego serca, ale wszystkie dodatkowe rzeczy potrzebne w terapii załatwił Kulczyk”, mówi prezydent. „Nawet nie wiedziałem kiedy i jak. Pomagał mi też w sprawach mojego Instytutu. Mogłem się nie przejmować różnymi rzeczami, bo on je załatwiał. Podziwiałem w nim bezinteresowność i rozmach”. Droga perełka Kochał piękno. Otaczał się rzeczami w najlepszym gatunku. Wyjątkowymi dziełami sztuki. Jego domy projektowali najwięksi projektanci. Nosił ubrania najlepszych marek. „Żył według światowych standardów”, mówił Napierała. Dzięki pieniądzom mógł spełnić swoje marzenie o byciu architektem. Kupował domy, pałace, zajmował się ich aranżacją, sprawiał, że nabierały blasku. I wartości. Miał do tego szczęśliwą rękę. Zbigniew Niemczycki opowiada: „Siedział kiedyś z Janem Wejchertem i agentem nieruchomości w restauracji na Lazurowym Wybrzeżu. Wejchert namawiał go, żeby kupił w pobliżu dom, żeby mogli się spotykać. Janek Kulczyk powiedział, że dom go nie interesuje, ale taki zamek to by kupił. I pokazał na piękną starą budowlę na skale. Na to zerwał się agent nieruchomości i mówi, że zamek jest na sprzedaż. Poszli oglądać i tego samego dnia Janek wpłacił zaliczkę”. W ten sposób stał się właścicielem przepięknego Chateau de Madrit stojącego nad urwiskiem tuż nad samym Morzem Śródziemnym. Zrobił z niego perełkę. Bardzo drogą perełkę. Wartą kilkadziesiąt milionów złotych. Arcydzieło Jego jacht „Phoenix 2” jest jednym z najpiękniejszych jachtów na świecie. Sześć pokładów, 30 osób załogi, basen, lądowisko dla helikopterów, sala kinowa i kilkanaście kabin dla gości. Na pewno są na świecie większe i droższe jachty. Ale jego jest wyjątkowy. Urządzony z dużym smakiem. Wiesław Olko, architekt, przez ćwierć wieku projektował wnętrza domów, biur, a nawet helikopter Jana Kulczyka. Biznesmen miał duszę artysty. Godzinami potrafił rozmawiać o sztuce, architekturze, designie. Żył nie tylko robieniem pieniędzy. „Nie miał mentalności księgowego”, uważa Jan Wołek. „Choć ciągle się kłóciliśmy, bo nadużywał słowa sztuka i mówił: sztuka kulinarna, sztuka taka, taka… A ja: »Jasiu, jaka to sztuka, to jest gotowanie. Sztuką jest malarstwo, poezja, rzeźba«. Być może brało mu się to z tęsknoty za tym, żeby być twórcą i całym sobą chciał to udowodnić ku naszej radości. W jednej ze swoich wspaniałych rezydencji, pokazując biurko zaprojektowane przez Lagerfelda, mawiał: »Patrz, jakie piękne, sam je wymyśliłem«. Ja: »Jasiu, nie wymyśliłeś, tylko zapłaciłeś, to co innego«. On: »Nie, bo wiedziałem, gdzie ma stanąć, miałem jego wyobrażenie, zanim je zamówiłem«”. Swój jacht też wymarzył. „Siedzieliśmy kiedyś na Sardynii i on sobie go wykreował w głowie i naszkicował”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Miał naturę architekta, co w dużej mierze zadecydowało o jego sukcesie w biznesie. Potrafił skonstruować fundament, strukturę, zarządzić przestrzenią, a na koniec dodawał jeszcze do tego dekoru. Uważał, że piękno jest energią, która napędza ludzi i czyni ich lepszymi. A jacht to było nie tylko miejsce wypoczynku, ale też pracy. Ktokolwiek z wielkiego biznesu wsiadał na jego jacht, nie potrzebował już ani rekomendacji, ani gwarancji bankowych. Wiedział, że to człowiek do działania w wielkiej skali”. Dusza marynarza W Bydgoszczy wychował się w domu obok opery. W dzień, gdy otworzyło się okno, słychać było próby śpiewaków. Miłość do opery została mu na resztę życia. Jeździł na najlepsze przedstawienia w La Scali, Covent Garden i Metropolitan Opera. Wiele przedstawień zrealizowano tylko dzięki jego hojności. Monumentalna rzeźba na froncie budynku Opery Narodowej zawdzięcza powstanie właśnie jemu. Kochał też pop. Tinę Turner, Amy Winehouse, Marylę Rodowicz, Krzysztofa Krawczyka. Jan Wołek pamięta, że gdy wysłuchał jego piosenki „Dzieciaki z Alwernii”, dostał obłędu. „I facet, który ma wszystko, nagle wzrusza się obrazem małego miasteczka, gdzie dzieci jedzą kwaśne porzeczki, dla których całym światem jest piernik czy cukierek. Po prostu płakał jak bóbr”, wspomina wzruszony Wołek. Sponsorował artystów i sportowców. Zastrzykiem pieniędzy wspomógł Polski Komitet Olimpijski. Miał wizję, że polski sport może przyczynić się do promocji Polski na świecie. Pokazać jej moc i umiejętność rozwoju. Dlatego, jako współwłaściciel Warty, sponsorował Romana Paszke w międzynarodowych regatach dookoła świata „The Race” z okazji rozpoczęcia nowego tysiąclecia. Paszke popłynął wielkim katamaranem. Kulczyk po zawodach pływał razem z nim. Sam sterował łodzią. Stał za sterem, wiatr rozwiewał jego dyrygencką grzywę szpakowatych włosów. „Miał duszę marynarza”, ocenia Paszke. „Podążał za przygodą”. Tak naprawdę najlepiej czuł się w ruchu. Miał wiele domów na świecie: w Wiedniu, Londynie, St. Moritz, ale najlepiej czuł się na swoim jachcie. A dom miał w samolocie. Wciąż w podróży na kolejne spotkanie. „Nie umiał odpoczywać”, przyznaje Zbigniew Napierała. „Całe życie był na najwyższych obrotach”. „Mówiłem mu: »Jasiu, ty już nie musisz nikomu nic udowadniać«”, wspomina Zbigniew Niemczycki. „To, co zrobiłeś, wystarczy na kilka pokoleń”. Fenomen Wstrząs to mało. Na wieść o jego śmierci Polska zawrzała. Internet zagotował się od hejtu. „Oczywiście znajdą się tacy, którzy będą o nim źle mówić, bo wolność wypowiedzi to przywilej demokracji”, Lech Wałęsa smutno kiwa głową. „Ale kto go znał, złego słowa o nim nie powie. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda się spisać wszystkie jego zasługi. Byliśmy gotowi w ogień za nim wskoczyć. Nie widzę nikogo, kto mógłby go zastąpić. To był fenomen na miarę XXI wieku”. Spoczął na małym, poznańskim cmentarzu. Obok swego ojca, pod płytą, na której kazał postawić rzeźby Igora Mitoraja, artysty, którego ukochał nad życie. W zakrystii Był wierzący. W każdą niedzielę chodził do kościoła. W Konstancinie wchodził bocznymi drzwiami i wysłuchiwał mszy, stojąc w zakrystii. Zawsze przyjmował komunię świętą. Kto wie, może miał bezpośrednią linię z Panem Bogiem? Należałaby mu się za ten milion, którym wsparł budowę ośrodka dla młodzieży nad Lednicą. Ojciec generał włączył go do Konfraterni Zakonu Paulinów. Wcześniej zapisano tam króla Jagiellończyka, Henryka Sienkiewicza i Lecha Wałęsę. Pytany o religijność, Jan Kulczyk odpowiadał: „Czy nazwiemy to energią, czy nazwiemy duszą, to to »coś« pcha nas do przodu. Ciało jest tylko i wyłącznie instrumentem”. To ciało zaczęło zawodzić go kilka lat temu. Przeszedł poważną operację w Detroit, na kolejną pojechał do Wiednia. Miała trwać godzinę, trwała pięć. Wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu. „Dzwoniłem do niego codziennie, rozmawiałem na pięć godzin przed śmiercią”, wspomina z bólem Wołek. „Osłabiony mówił: »Wszystko w porządku«. Już snuł plany… Odszedł tydzień po operacji. W przypadku osób o takiej miłości do świata i ludzi to niesprawiedliwe. Mówi się, że jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach. A plany miał wielkie”. Za miłość „Nieobecność przyjaciela jeszcze bardziej ukazuje to, co zawsze w nim kochałeś”, mówi Zbigniew Napierała. Jan Kulczyk był wielkim znawcą wina. Kiedy pił w gronie przyjaciół, wznosił tylko jeden toast: „Za miłość!”. Jan Wołek wzruszony: „Nie za sukces, nie za szczęście. Więc jak podnosił kieliszek, to chóralnie krzyczeliśmy: »Za miłość!«. To było jego credo. Reszta go nie interesowała”. Tekst Roman Praszyński. Współpraca Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Nie chciał śpiewać jak sławna mama, gra na niezwykłym instrumencie. Jedyny syn Natalii Kukulskiej kończy dziś 26 lat. Ale przystojniak!
Jan Dąbrówka od lat udowadnia, że talent muzyczny w rodzinie Kukulskich przeszedł na kolejne pokolenie. Jedyny syn wokalistki rozwija własną karierę, współpracuje z uznanymi artystami i coraz śmielej zaznacza swoją obecność na polskiej scenie muzycznej. Kim jest 26-latek i jakie relacje łączą go ze słynną mamą?
Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka doczekali się trojga dzieci, które odziedziczyły po rodzicach artystyczne zainteresowania. Najstarszy z rodzeństwa Jan właśnie świętuje 26. urodziny i imieniny zarazem. Z tej okazji wokalistka opublikowała w mediach społecznościowych wzruszające nagranie, na którym wspólnie wykonują utwór „Zakochani”, pokazując nie tylko muzyczne talenty, ale także wyjątkową więź, jaka ich łączy. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w branży muzycznej, współpracując zarówno z mamą, jak i z przedstawicielami młodego pokolenia polskich artystów. Kim jest i co robi dziś Jan Dąbrówka? Jan Dąbrówka urodził się 24 czerwca 2000 roku i jest najstarszym dzieckiem oraz jedynym synem Natalii Kukulskiej i Michała Dąbrówki. Ma dwie młodsze siostry – Annę, urodzoną w 2005 roku, oraz Laurę, która przyszła na świat w 2017 roku. Muzyczne predyspozycje odziedziczył po obojgu rodzicach. Podobnie jak ojciec, który jest cenionym perkusistą, Jan związał swoją przyszłość z muzyką. Jego głównym instrumentem jest perkusja, ale doskonale radzi sobie także z grą na innych instrumentach, w tym na marimbie. Ukończył szkołę muzyczną w klasie fortepianu, rozwijał również umiejętności wokalne podczas zajęć z emisji głosu. Obecnie kształci się na Akademii Muzycznej w Katowicach. Młody artysta ma już za sobą wiele cennych doświadczeń scenicznych. Współpracował z Natalią Kukulską m.in. podczas koncertu w Filharmonii Mieczysława Karłowicza w Szczecinie oraz przy projekcie „Czułe struny”. Występował również u boku przedstawicieli młodego pokolenia polskiej sceny muzycznej, takich jak Zalia, Franek Warzywa czy Młody Budda. Publiczność mogła zobaczyć go także w programie „Dzień Dobry TVN”. Na swoim profilu w mediach społecznościowych Jan regularnie dzieli się zdjęciami z koncertów, prób i muzycznych projektów, pokazując kulisy swojej pracy. Czytaj także: Sam pracuje na własny rachunek, ojciec nie przyszedł na jego ślub. Syn Roberta Janowskiego nie mówi o ich relacjach Natalia Kukulska i Jan Dąbrówka – wyjątkowa więź oparta na muzyce Natalia Kukulska wielokrotnie opowiadała o szczególnej relacji, jaka łączy ją z synem. W podcaście „STUDIO 96.0” przyznała, że wspólna pasja do muzyki sprawia, iż doskonale się rozumieją. – Jak ktoś ma wrażliwość na muzykę, na jej odbiór, to jest jakiś rodzaj języka emocjonalnego i wydaje mi się, że przez to jest nam się łatwiej porozumiewać – mówiła artystka. Wokalistka podkreślała również, że łączy ich podobne podejście do muzyki: – Mamy podobną wrażliwość. Muzyka to jest jakiś język abstrakcyjny. My wszyscy go w sobie mamy i czujemy. Jest to jedna z płaszczyzn naszego porozumienia. Kukulska nie kryje dumy z osiągnięć syna. Wspominała, że wielokrotnie mieli okazję występować razem. – Grywa ze mną, w projekcie „Czułe struny” grał na instrumentach symfonicznych perkusyjnych czy w MTV grał na marimbie – opowiadała. Sprawdź również: Jacek Fedorowicz jest dziadkiem Mateusza Gesslera. Chociaż mieszkali tysiące kilometrów od siebie, ich relacja jest niezastąpiona <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLP7dY-6f2f6ff.jpg" width="2409" height="1600" alt="NZ. Natalia Kukulska z corka Anna mezem Michal Dabrowka i syn Janek Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel, 2.12.2006,Image: 424044314, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw Nawrocki / Forum" title="Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel" /> Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, Warszawa, 02.12.2006 rok Natalia Kukulska z mężem i synem, Jan Dąbrówka Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, wrzesień 2022 Jan Dąbrówka skończył 26 lat. Wzruszający wpis Natalii Kukulskiej 24 czerwca 2026 roku Jan Dąbrówka świętował swoje 26. urodziny oraz imieniny. Z tej okazji Natalia Kukulska opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowe nagranie, które zachwyciło fanów. Na filmie matka i syn wykonują a cappella przebój „Zakochani”. Wokalistka śpiewa, natomiast Jan tworzy muzyczny podkład za pomocą beatboxingu. Wybór utworu nie był przypadkowy – podczas realizacji teledysku do tej piosenki Kukulska była w ciąży z synem. „I pomyśleć, że w teledysku do piosenki »Zakochani« nosiłam tego człowieczka pod sercem, a kilka dni temu zagraliśmy ten utwór razem na scenie. Choć, jak widać, próba generalna odbyła się w kuchni. Ale sobie urodziłam gościa… Ups, nie tylko sobie” – napisała artystka. W dalszej części wpisu złożyła synowi serdeczne życzenia: „Niech Ci się wszystko co najlepsze przytrafia. Każdy, kto Cię zna, wie, jakim jesteś wspaniałym okazem człowieka. Kocham Cię i jestem z Ciebie bardzo dumna”. Nie zabrakło także charakterystycznego dla wokalistki poczucia humoru: „Powiedzmy, że te życzenia są z okazji imienin, które obchodzisz również dzisiaj, bo do urodzin coraz trudniej mi się przyznać… stary pryku”. Pod nagraniem pojawiło się mnóstwo komentarzy od fanów i znajomych z branży. Anita Lipnicka napisała krótko: „Co za duet”, natomiast Aleksandra Kwaśniewska żartowała: „Samych wspaniałości dla Jasia. Doceniam również, że próby w kuchni odbywają się w stroju scenicznym”. Rodzina zawsze na pierwszym miejscu Choć muzyka jest obecna w życiu Natalii Kukulskiej od najmłodszych lat, artystka wielokrotnie podkreślała, że najważniejsza pozostaje dla niej rodzina. To właśnie umiejętne oddzielenie życia zawodowego od prywatnego pozwoliło jej zbudować z dziećmi wyjątkowo bliskie relacje. – Z tego chyba jestem najbardziej dumna w życiu, że mamy bliski kontakt. Rozmawiamy o wszystkim. Nie kłócimy się – mówiła. Jak przyznaje, w rodzinie nie brakuje temperamentów i emocji, jednak fundamentem pozostają wzajemny szacunek i troska o siebie nawzajem. – Każdy z nas chce dla drugiej osoby dobrze i jest rodzaj jakiegoś szacunku. I to jest wspaniałe – podsumowała. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie muzyki. Choć nazwisko otworzyło mu drzwi do branży, jego talent, pracowitość i muzyczna wszechstronność sprawiają, że coraz śmielej rozwija karierę na własnych zasadach. Jednocześnie pozostaje bardzo blisko rodziny, z którą łączy go nie tylko więź krwi, ale także wspólna pasja do muzyki.
Jeremi Lubomirski jest już wiceprezesem. Tak syn Dominiki Kulczyk i polskiego księcia przygotowuje się do wielkiej roli
Jeremi Lubomirski, syn Dominiki Kulczyk i Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego ma już 22 lata. Choć jeszcze niedawno media przedstawiały go jako młodego studenta stawiającego pierwsze kroki w życiu zawodowym, dziś coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność zarówno w działalności rodzinnej, jak i w środowisku biznesowym. Wszystko wskazuje na to, że konsekwentnie przygotowuje się do przejęcia części rodzinnego dziedzictwa. Kim jest Jeremi Lubomirski? Jeremi Sebastian Lubomirski jest synem Dominiki Kulczyk – przedsiębiorczyni i córki Jana Kulczyka – oraz Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego. Ma również młodszą siostrę Weronikę Konstancję. Mimo że jego rodzice rozstali się wiele lat temu, oboje pozostają obecni w życiu swoich dzieci. W ostatnich latach Jeremi coraz częściej pojawia się publicznie u boku ojca podczas oficjalnych uroczystości, wydarzeń charytatywnych oraz spotkań związanych z działalnością rodziny Lubomirskich. ZOBACZ TEŻ: Wychowała się w Paryżu, pracowała dla wielkich marek i zdobyła serce księcia. Kim jest Helena Mańkowska? Studia w Londynie i przygotowania do biznesowej kariery Według informacji przekazanych przez Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego, Jeremi studiuje w Londynie na kierunku zarządzanie. Jak podkreślał jego ojciec, wybór kierunku nie był przypadkowy. Młody Lubomirski zdecydował się na studia związane z zarządzaniem z myślą o przyszłym zaangażowaniu w rodzinne przedsięwzięcia. Według relacji ojca odnajduje satysfakcję w obranej ścieżce edukacyjnej i konsekwentnie rozwija kompetencje potrzebne do prowadzenia działalności biznesowej. To właśnie edukacja ma stanowić fundament jego przyszłej aktywności zawodowej oraz udziału w projektach realizowanych przez rodzinę. Wiceprezes zarządu już w młodym wieku Jednym z najbardziej komentowanych faktów dotyczących Jeremiego jest jego obecność w strukturach spółek i organizacji związanych z rodziną. Jak wynika z informacji zawartych w materiałach źródłowych, figuruje on w Krajowym Rejestrze Sądowym jako wiceprezes zarządu spółki Landeskrone Inwestycje. Dodatkowo pełni funkcję członka organu nadzoru Fundacji Książąt Lubomirskich. To pokazuje, że jego zaangażowanie nie ogranicza się wyłącznie do nauki i uczestnictwa w wydarzeniach publicznych. Już teraz zdobywa doświadczenie w działalności organizacyjnej oraz biznesowej. CZYTAJ TEŻ: „Moja długoletnia dziewczyna”. Jan Lubomirski-Lanckoroński zaskoczył wyznaniem o popularnej aktorce Fundacja Książąt Lubomirskich i rodzinne obowiązki Jan Lubomirski-Lanckoroński wielokrotnie podkreślał, że jego syn jest stopniowo wdrażany zarówno w sprawy biznesowe, jak i działalność Fundacji Książąt Lubomirskich. Ojciec Jeremiego zwracał uwagę, że młody arystokrata poważnie podchodzi do rodzinnych obowiązków. Według jego relacji nie traktuje udziału w oficjalnych wydarzeniach jako przykrego obowiązku, lecz jako naturalny element życia i odpowiedzialności związanej z rodzinną historią. W ramach przygotowań do przyszłej działalności miał również odbywać praktyki, które pozwolą mu zdobywać kolejne doświadczenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH5TxHG-eddea8f.jpg" width="2404" height="1600" alt="Warszawa, 29.05.2023, Finał 12. edycji Nagrody Polskiej Rady Biznesu PRB im. Jana Wejcherta,,Image: 780160064, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radosław NAWROCKI / Forum" title="Dominika Kulczyk dzieci syn Jeremi Lubomirski-Lanckoroński córka Weronika Lubomirska-Lanckorońska" /> Debiut na gali Polskiej Rady Biznesu Jednym z ważniejszych momentów w publicznej aktywności Jeremiego był jego udział w gali Polskiej Rady Biznesu w 2024 roku. Podczas wydarzenia pojawił się wraz z siostrą Weroniką i wręczył jedną ze statuetek. Dla rodziny miało to szczególne znaczenie, ponieważ Polska Rada Biznesu była współtworzona przez jego dziadka Jana Kulczyka. Dominika Kulczyk podkreślała w mediach społecznościowych, że udział syna w ceremonii był symbolem kontynuacji rodzinnej tradycji oraz potwierdzeniem wielopokoleniowych związków rodziny z polskim środowiskiem przedsiębiorców. Czy pójdzie w ślady rodziców i dziadka? Wszystkie dostępne informacje wskazują, że Jeremi Lubomirski konsekwentnie przygotowuje się do aktywnej roli w rodzinnych przedsięwzięciach. Studia związane z zarządzaniem, obecność w strukturach spółki i fundacji, udział w oficjalnych wydarzeniach oraz stopniowe wdrażanie w działalność biznesową pokazują wyraźny kierunek jego rozwoju. Syn Dominiki Kulczyk i Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego znajduje się dziś na początku swojej zawodowej drogi. Jednocześnie już teraz pełni funkcje, które dla wielu osób pozostają nieosiągalne nawet po latach kariery. Wszystko wskazuje na to, że w kolejnych latach jego aktywność w świecie biznesu i działalności społecznej będzie jeszcze bardziej widoczna. Źródło: Pudelek, Elle
Francuzki noszą te ubrania od lat. Teraz 30-latki i 50-latki stawiają na te same letnie klasyki.
Są trendy, które żyją przez kilka tygodni na Instagramie, a potem znikają bez śladu. Są też ubrania, które co roku wracają do letnich stylizacji najbardziej stylowych kobiet.
Właśnie na nie stawiają dziś zarówno 30-latki, jak i 50-latki. Bez względu na metrykę wybierają rzeczy, które wyglądają luksusowo, nie krzyczą logotypami i sprawiają wrażenie, jakby zostały wyjęte z garderoby paryżanki spędzającej wakacje na Lazurowym Wybrzeżu. ZOBACZ TAKŻE: Latem 2026 nie nosimy już masywnych sandałów. Ten minimalistyczny model przejmuje Instagram. Koszula w paski, czyli niezawodny fundament letniej garderoby Jeśli istnieje jeden element garderoby, który łączy pokolenia, jest nim klasyczna koszula w paski. Francuzki noszą ją do jeansów, lnianych spodni i szortów, a jej popularność nie słabnie od lat. Sekret tkwi w prostocie – wystarczy lekko podwinąć rękawy i rozpiąć kilka guzików, by całość wyglądała swobodnie, ale nadal szykownie. To właśnie ten balans między luzem a elegancją sprawia, że koszula w paski świetnie odnajduje się zarówno w stylizacjach 30-latek, jak i 50-latek. Lniana sukienka, która zawsze wygląda luksusowo Latem trudno o bardziej uniwersalny wybór niż sukienka z lnu. Naturalna tkanina zapewnia komfort nawet podczas największych upałów, a jednocześnie dodaje stylizacji niewymuszonej elegancji. Najmodniejsze modele utrzymane są w stonowanych kolorach – bieli, beżu, maślanej żółci czy błękicie. Francuzki wybierają fasony o prostym kroju, które nie potrzebują wielu dodatków, by robić wrażenie. CZYTAJ TEŻ: Co założyć na kostium kąpielowy zamiast szortów? Ten fason jest hitem wakacji 2026. Pleciona torba wraca każdego lata Są trendy, które pojawiają się na jeden sezon, i są dodatki, które wracają regularnie niczym wakacyjny rytuał. Do tej drugiej kategorii należy pleciona torba z rafii. Jeszcze niedawno kojarzyła się głównie z plażą, dziś nosimy ją także do miejskich stylizacji. Pasuje do lnianych kompletów, zwiewnych sukienek i klasycznych jeansów, dodając całości lekkości oraz wakacyjnego charakteru. Białe spodnie zamiast klasycznych jeansów Francuzki od dawna wiedzą, że latem warto zamienić ciemny denim na białe spodnie. Ten prosty trik sprawia, że nawet najzwyklejszy zestaw wygląda świeżo i bardziej elegancko. W połączeniu z koszulą, topem na ramiączkach lub cienkim swetrem tworzą stylizację, która sprawdzi się od porannej kawy po wieczorne spotkanie. Wygodne buty, które nie odbierają stylu Moda coraz częściej stawia na komfort, dlatego zarówno 30-latki, jak i 50-latki wybierają obuwie, które łączy wygodę z elegancją. Skórzane sandały na płaskiej podeszwie, minimalistyczne baleriny czy lekkie espadryle to modele, które od lat znajdują się w letnich garderobach Francuzek. Są praktyczne, ponadczasowe i doskonale wpisują się w estetykę „mniej znaczy więcej”. To właśnie dlatego te letnie klasyki nie tracą na aktualności. Zamiast gonić za chwilowymi trendami, warto postawić na sprawdzone elementy garderoby, które wyglądają dobrze niezależnie od wieku i sezonu.
Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Cristiano Ronaldo kojarzy się z sukcesami, rekordami i wielką piłkarską karierą. Za kulisami sportowych triumfów kryje się jednak osobisty dramat, który na zawsze odcisnął piętno na jego życiu. W kwietniu 2022 roku piłkarz i jego partnerka Georgina Rodríguez stracili nowo narodzonego syna. Gwiazdor po czasie opowiedział o bólu, którego – jak sam przyznał – nie da się porównać z niemal niczym innym.
Cristiano Ronaldo od lat przyzwyczaił kibiców do spektakularnych sukcesów i rekordów, które wydają się poza zasięgiem innych piłkarzy. Jednak za wizerunkiem jednej z największych gwiazd światowego futbolu kryje się również historia ogromnego bólu. W kwietniu 2022 roku sportowiec i jego partnerka Georgina Rodríguez doświadczyli tragedii, która na zawsze odmieniła ich życie. Cristiano Ronaldo i Georgina Rodríguez przeżyli rodzinną tragedię Choć dziś Ronaldo nadal pozostaje jedną z najważniejszych postaci reprezentacji Portugalii, a mimo 41 lat nie przestaje zachwycać na boisku, są wydarzenia, które całkowicie przyćmiewają nawet największe sportowe osiągnięcia. Takim momentem była śmierć jego nowo narodzonego syna. Przypomnijmy, że Cristiano Ronaldo i Georgina Rodríguez są razem od 2016 roku. Poznali się w Madrycie, gdzie Argentynka pracowała w jednym z butików. Z czasem ich relacja przerodziła się w poważny związek, a para stworzyła dużą rodzinę. W listopadzie 2017 roku na świat przyszła ich córka Alana Martina. Kilka lat później zakochani oczekiwali narodzin bliźniąt. W kwietniu 2022 roku Georgina urodziła córkę Bellę Esmeraldę oraz syna Angelo. Niestety chłopiec zmarł krótko po narodzinach. W opublikowanym wówczas wspólnym oświadczeniu para nie ukrywała rozpaczy. „Z największym smutkiem informujemy o śmierci naszego synka. To największy ból, jaki czuć może rodzic. Tylko narodziny naszej córki dają nam siłę, by przetrwać ten trudny moment z nadzieją i radością. Chcemy jednocześnie podziękować doktorom i pielęgniarkom za ich wspaniałą pomoc. Jesteśmy głęboko poruszeni tą niespodziewaną stratą i prosimy o zrozumienie naszego smutku w tym trudnym momencie. Synku, jesteś naszym aniołkiem. Zawsze będziemy cię kochać”, czytaliśmy. CZYTAJ TEŻ: Wystarczyło jedno zdanie od żony. Ojciec Kamili Baar po 55 roku życia odkrył pasję, która odmieniła wszystko „Najgorszy moment, jaki przeżyłem”. Ronaldo szczerze o śmierci syna Słowa te poruszyły miliony fanów na całym świecie. Do rodziny zaczęły napływać wyrazy współczucia zarówno od kibiców, jak i osób związanych ze światem sportu. Po rodzinnej tragedii piłkarz na pewien czas odsunął futbol na dalszy plan. Wsparcie otrzymał od swojego klubu, Manchesteru United, a także od fanów, którzy okazali mu ogromną solidarność. Kilka miesięcy później Ronaldo zdecydował się otwarcie opowiedzieć o tym, z czym przyszło mu się mierzyć. W rozmowie z Piersem Morganem przyznał, że była to jedna z najboleśniejszych chwil w jego życiu. „To prawdopodobnie najgorszy moment, jaki przeżyłem, odkąd umarł mój ojciec. Kiedy masz dziecko, oczekujesz, że wszystko będzie normalne, a tu pojawił się problem, to jest trudne”. Te słowa pokazały, jak głęboko przeżył stratę syna. Mimo że przez lata przyzwyczaił świat do wizerunku człowieka niezwykle silnego i odpornego na przeciwności losu, tym razem nie ukrywał emocji. W tym samym wywiadzie Ronaldo zdradził także bardzo osobisty szczegół dotyczący pamięci o zmarłym dziecku. Przyznał, że prochy syna przechowuje w swoim domu, obok prochów ojca. „Jego prochy są ze mną, podobnie jak mojego ojca. Są tutaj, w domu. To jest coś, co chcę mieć do końca życia, a nie wyrzucić do oceanu lub morza. Trzymam je blisko. Są obok mojego taty, na dole mam małą kaplicę, w której trzymam prochy taty i syna”. Wyznanie portugalskiego piłkarza odbiło się szerokim echem i pokazało, jak ważne miejsce w jego życiu zajmuje rodzina. Pomimo bolesnych doświadczeń Cristiano Ronaldo wielokrotnie podkreślał, że najcenniejszą wartością pozostają dla niego bliscy. Oprócz dzieci, których doczekał się z Georginą Rodríguez, jest również ojcem Cristiano Ronaldo Jr. oraz bliźniąt Evy Marii i Mateo. Piłkarz nigdy publicznie nie ujawnił tożsamości matek Cristiano Ronaldo Jr., Evy Marii i Mateo. Niezależnie od światowej sławy i imponującej kariery, wielokrotny zdobywca najważniejszych piłkarskich trofeów podkreśla, że właśnie rodzina daje mu siłę do dalszego działania. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zaszczepił jej miłość do gór, potem wydarzyła się tragedia. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca
Skóra jak aksamit przez całe lato. Ten rytuał bodycare daje efekt jak po SPA.
Latem dbamy o cerę z wyjątkową starannością, a ciało? Często przypominamy sobie o nim dopiero wtedy, gdy skóra zaczyna być szorstka, przesuszona albo traci blask po kilku dniach na słońcu. Tymczasem to właśnie wakacyjne miesiące są momentem, kiedy potrzebuje najwięcej uwagi.
Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba rezerwować weekendu w luksusowym SPA. Wystarczy kilka świadomych nawyków, by skóra wyglądała jak po profesjonalnym zabiegu. ZOBACZ TAKŻE: Ten kolor włosów odmładza i nie wymaga poprawek co miesiąc. Fryzjerzy wskazali hit lata 2026. Gładkość zaczyna się pod prysznicem Najpiękniejsza wakacyjna skóra nie jest jedynie efektem brokatu ani samoopalacza. To zasługa regularnego złuszczania. Delikatny peeling wykonany raz lub dwa razy w tygodniu sprawia, że ciało staje się jedwabiście miękkie, a opalenizna prezentuje się bardziej równomiernie. Coraz większą popularnością cieszą się formuły inspirowane zabiegami gabinetowymi — z kwasami PHA, enzymami owocowymi czy drobinkami cukru, które wygładzają bez podrażniania. Francuzki robią to od lat. Sekret tkwi w warstwach Ekspertki od niewymuszonej pielęgnacji wiedzą jedno: nawilżenie nie kończy się na balsamie. Po letnim prysznicu warto najpierw sięgnąć po lekką mgiełkę lub esencję do ciała, a dopiero później zamknąć wilgoć w skórze mleczkiem lub emulsją. Taki rytuał sprawia, że ciało dłużej pozostaje miękkie i sprężyste, nawet podczas upałów czy po całym dniu spędzonym na plaży. CZYTAJ TEŻ: Co ląduje w kosmetyczkach podróżnych tego lata? Te nowości beauty już robią furorę! Najbardziej niedoceniany kosmetyk lata Dekolt, ramiona, dłonie i kolana zdradzają wiek szybciej niż twarz. Mimo to właśnie te miejsca najczęściej pomijamy podczas aplikacji filtrów przeciwsłonecznych. W 2026 roku trend jest jeden: SPF traktujemy jak codzienny element pielęgnacji, a nie kosmetyk wyłącznie na plażę. Wieczorem zamień łazienkę w prywatne SPA Po dniu pełnym słońca ciało potrzebuje czegoś więcej niż szybkiej warstwy balsamu. Chłodzące żele z aloesem, kosmetyki z pantenolem czy odżywcze olejki potrafią przynieść natychmiastową ulgę. To właśnie wieczorna pielęgnacja decyduje o tym, czy rano obudzimy się ze skórą pełną blasku, czy z uczuciem nieprzyjemnego ściągnięcia. Najlepszy wakacyjny rytuał nie polega na dziesięciu krokach ani drogich zabiegach. Liczy się konsekwencja: regularne złuszczanie, lekkie nawilżanie, codzienny SPF i regeneracja po słońcu. To ten niepozorny zestaw sprawia, że skóra przez całe lato wygląda tak, jak po ekskluzywnym SPA nad Morzem Śródziemnym.
Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Joanny Kulig. Zachwyca talentem, charyzmą i autentycznością, a jej kariera od lat rozwija się między Polską a światowymi planami filmowymi. Z okazji 44. urodzin aktorki wracamy do rozmowy, której udzieliła Katarzynie Sielickiej dla magazynu *VIVA!* w 2014 roku. To opowieść o marzeniach dziewczyny z małej Muszynki, która podbiła serca widzów, nie tracąc przy tym swojej naturalności.
Gdy spotkały się w warszawskiej kawiarni przy placu Konstytucji, Joanna Kulig miała 32 lata i była świeżo po sukcesach, które otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery. Mimo pracy u boku Juliette Binoche czy Ethana Hawke’a pozostała „Joaśką” z Muszynki – dziewczyną zakochaną w muzyce, ciekawą ludzi i świata. W szczerej rozmowie z Katarzyną Sielicką opowiedziała o przypadkowym wyborze aktorstwa, chwilach zwątpienia, zawodowych przełomach i o tym, dlaczego rodzinne strony do dziś pomagają jej zachować właściwe proporcje. Z okazji 44. urodzin przypominamy ten niezwykły wywiad. Od Muszynki do międzynarodowej kariery. Taką Joannę Kulig poznaliśmy w 2014 roku Umówić się z nią na wywiad? Prawie niemożliwe. Jest tak zajęta, że termin przekładamy trzy razy. W końcu spotykamy się w kawiarni przy placu Konstytucji. Chwilę po ósmej rano w słoneczny wrześniowy piątek Joanna Kulig przypomina uczennicę, która zamiast do szkoły poszła na wagary. W dżinsowej koszuli, z włosami związanymi w kucyk, rzęsami lekko tylko pociągniętymi tuszem i ze zniewalającym uśmiechem wygląda najwyżej na 15 lat. Ma 32 i imponujący dorobek filmowy i teatralny. Po głośnej roli w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej, gdzie zagrała u boku Juliette Binoche, zyskała status gwiazdy europejskiego formatu. I nie straciła nic z naturalności zwykłej dziewczyny z Muszynki. Od wejścia przeprasza za spóźnienie. Codziennie wstaje przed szóstą rano, więc myślała, że nie będzie problemu, ale pod domem ktoś zastawił samochód, którym mąż przywiózł ją na wywiad. Zamawia kawę i kawałek gorzkiej czekolady. Skubie go palcami z pomalowanymi na pomarańczowo paznokciami. „Ten wakacyjny okres jest trudny, bo ruszają wszystkie produkcje”, tłumaczy, jakby chciała się usprawiedliwić. „Teraz jest najlepsze światło i wszyscy aktorzy są dostępni, bo teatry nie pracują. Jak zaczęłam pracę w czerwcu w serialu »Zbrodnia«, potem w »O mnie się nie martw« i w filmie »Discopolo«, to skończę w połowie października”. Dzień w dzień ma zdjęcia. Kręciła dwa filmy we Francji, a tam aktorzy pracują po osiem godzin dziennie i mają wolne weekendy. Jak w biurze! I jeszcze przerwa na obiad. Miała mnóstwo czasu po zdjęciach, cały wieczór wolny. „Prowadziłam normalne życie”, mówi ze śmiechem. Krystyna Janda powiedziała o niej, że jest jednocześnie seksowna i niewinna. Rzeczywiście, kiedy opowiada o sesji dla Vivy!, ma w sobie ciekawość i zachwyt dziecka. I urodę seksbomby. „Byłam taka szczęśliwa podczas tej sesji! Pierwszy raz widziałam scenę Teatru Wielkiego od tyłu! Pan techniczny mi opowiadał, że to największa scena na świecie, ileś pięter do góry. Podczas zdjęć cały czas śpiewałam. Tam jest świetna akustyka, wszystko jest tak skonstruowane, że nawet ludzie, którzy mają kłopoty ze słuchem, wszystko usłyszą doskonale. I pomyślałam: Zobacz, Aśka, gdyby nie taka sesja, może byś tam nigdy nie weszła. Zawsze się cieszę, że mój zawód daje mi taką możliwość. Że spływają na mnie takie nieoczekiwane emocje”, mówi z pasją. Aktorstwo Emocje to być może słowo klucz do Joanny Kulig. Kiedy się pojawia, powietrze wokół zaczyna drżeć. Urodzona aktorka tak naprawdę aktorką została przez przypadek. „To aktorstwo nie było wcale oczywiste”, wspomina czasy egzaminów. „Kształciłam się muzycznie, chciałam się dostać na wydział jazzu w Katowicach, śpiewać”. Nie dostała się. W krakowskiej PWST otworzyli wtedy specjalizację wokalno-estradową przy wydziale aktorskim i spróbowała tam. Wzięła dokumenty, wypełniła, ale nawet sama ich nie zaniosła, tylko poprosiła wychowawczynię z internatu, bo blisko mieszkała. I tydzień przed rozpoczęciem tych egzaminów pomyślała: Nieee. Nigdzie nie będę szła. Przecież nie umiem ani jednego tekstu. Dzwonię i wycofuję papiery. „Chciałam odzyskać wpisowe, ale powiedzieli mi, że to, co wpłaciłam na egzaminy, już przepadło. Więc poszłam. Nie dostałam się za pierwszym razem, ale zdałam egzamin. Kurczę! Na 30 miejsc było wtedy chyba 700 osób. To było coś. Dostałam się za drugim razem i jeśli chodzi o śpiewanie, to wszystko było super. Ale te zajęcia aktorskie! W ogóle tego nie czułam. Po pierwszym roku bałam się, że mnie wyrzucą”. Nie wyrzucili jej. Kiedy Mikołaj Grabowski realizował „Operetkę” Gombrowicza, wybrał właśnie grupę Joanny. Dostała partytury, piosenki jej się podobały, ale granie jej nie szło zupełnie. „W końcu podeszłam do Grabowskiego i pytam: »Panie Mikołaju, czy grać trzeba tak samo dobrze, jak się śpiewa?«. Zdziwił się i powiedział, że tak. Absolutnie”. Ostro wzięła się wtedy do pracy. To był przełom. Po premierze dostała angaż do Starego Teatru. Z całej grupy ona jedna. Była na drugim roku i grała u Mai Kleczewskiej, na scenie razem ze swoimi pedagogami. Nie mogła w to uwierzyć. Czy było ciężko? I tak, i nie. Wiedziała, że gra z najlepszymi, a jak mówiła jej nauczycielka od kształcenia słuchu – lepiej być najgorszym w najlepszej grupie niż najlepszym w złej. Bo trzeba zawsze ciągnąć w górę. Starać się. „Poza tym w Starym Teatrze jest bardzo fajnie!”, śmieje się. „Jest tam pani Zosia, która prowadzi bufet, dba o aktorów. Panuje prawdziwie domowa atmosfera”. Zobacz też: Rodzina jest dla niej priorytetem, teraz ujawniła zaskakującą tajemnicę. Uwielbiana aktorka dzieli życie na dwa domy Szansa Muszynka to naprawdę mała miejscowość. Liczy niespełna 400 mieszkańców. W małej szkole są zaledwie trzy klasy. Joanna mówi, że nauka tam dała jej komfort i spokój. Poczucie bezpieczeństwa. W Muszynce nikt nie zamyka drzwi do domu. Jeśli masz ochotę wstąpić do sąsiada, po prostu wpadasz. Nie trzeba dzwonić wcześniej, żeby się umówić. W Muszynce Joanna mieszka z rodzicami i czwórką rodzeństwa. Wszyscy kochają muzykę. Mama opowiada Joannie, jak dziadek wystrugał sobie skrzypce, żeby mieć na czym grać. Grali na imprezach, w kościele, Joanna z siostrą Justyną śpiewały w chórze. Śpiewanie było naturalne jak oddychanie górskim powietrzem. Dlatego Joanna występuje na wszystkich akademiach, nauczycielki ją uwielbiają. Na jednej z nich wykonuje utwór „Moja i twoja nadzieja” zespołu Hey. Przedstawiciele firmy sponsorującej boisko szkolne, którzy ją słyszą, gotowi są pokryć wszystkie koszty wyjazdu, żeby tylko wzięła udział w „Szansie na sukces”. Do Warszawy jedzie z mamą. Śpiewa „Cichosza” Turnaua. Elżbieta Skrętkowska jest urzeczona: „Zrobiło się jak w Piwnicy pod Baranami!”. Po kilku tygodniach przychodzi telegram. Joanna jest w programie! „Byłam przeszczęśliwa. Biegałam po domu i śpiewałam. Marzyłam, że wygrywam, że jestem sławna. Wyobrażałam sobie, że jadę kabrioletem, mam chustę na głowie. Jako nastoletnia dziewczynka uwielbiałam film »Bodyguard« z Whitney Houston. I, tak jak w filmie, wyobrażałam sobie, że śpiewam, że biją mi brawa. Uwielbiałam tak marzyć i te marzenia się spełniły! Dla mnie to było niesamowite, że mogę całą tę telewizję zobaczyć z bliska. A pierwszym szokiem było to, że ci ludzie są tacy mali! Teraz mi samej zdarza się, że ludzie spotykają mnie i mówią: »Myślałem, że jesteś wysoka, a ty jesteś taka niska!«. Tak samo Justyna Steczkowska. Jak śpiewa, to jakby miała z metr osiemdziesiąt. A to taka kruszynka!”. Joanna jeszcze w siódmej klasie zaczyna naukę w szkole muzycznej, potem idzie do technikum hotelarskiego. Zajęcia w obu szkołach trwają nawet do 22, ale ona nie czuje zmęczenia. Muzyka daje jej siłę. I relaks. W wolnym czasie razem z rodzeństwem śpiewa na deptaku w Krynicy. W wakacje występują w restauracji Węgierska Korona z jazzowymi muzykami z Ukrainy. „Śpiewaliśmy od 21 do 22 i pamiętam, że kuracjusze się schodzili z całej okolicy. Zawsze było pełno ludzi. Na dansingach śpiewałam »Kawiarenki«. W ten sposób dorabiałam w szkole średniej”. Zarobione pieniądze wydawała na naukę śpiewu i kursy językowe, na materiały papiernicze, bo zawsze coś notowała. Mówi, że tak jest do tej pory. „Ja uwielbiam się uczyć! Po prostu sprawia mi to przyjemność”. Przeciążenie Dobrze ułożona prymuska? Niekoniecznie. „Nie jestem pracoholiczką!”, zapewnia gorliwie, a czekolada topi jej się między szczupłymi palcami. „Po prostu zwykle o to mnie pytają. A ja mam mnóstwo przyjaciół i bardzo sobie cenię to moje towarzyskie życie, ale jakoś się nie rozwodzę na te tematy. Wolę mówić raczej o pracy, więc to może tak wyglądać”. A jednak był czas, kiedy pracy zrobiło się za dużo. Joanna mówi o tym „przeciążenie”. I dodaje, że dziś już wie, że czasem jest „up”, a czasem „down”. Już umie sobie z tym radzić. Ale kiedy szła do gabinetu dyrektora Starego Teatru z wypowiedzeniem w ręku, była przekonana, że to jedyne rozwiązanie. Nagle wszystkiego było za dużo. Grała 18 spektakli w miesiącu. Zagrała pierwszą rolę filmową w „Środa czwartek rano” Grzegorza Packa, za którą dostała nagrodę na festiwalu w Gdyni. Biegała na castingi i wciąż nie była przekonana, czy aktorstwo to właśnie to, co chce robić w życiu. Wszystkie nagrody spakowała do kartonu i schowała. Nie mogła na nie patrzeć. Ale żeby rzucać pracę w Starym? Niebywałe. „Zdziwienie było duże, bo nie było tak, że ja tam nie gram i rezygnuję, tylko właśnie dużo gram i rezygnuję. Ale jak to Kulig. Zawsze musi coś wymyślić”. Z teatru wyszła szczęśliwa, że podjęła tę decyzję. Szła przez plac Szczepański i myślała: Jezu, zrobiłam to! „Nagle miałam dużo czasu. Zaczęłam oglądać rzeczy, w których zagrałam, między innymi spektakl Teatru Telewizji »Doktor Halina«, i dotarło do mnie, że dobrze gram. Pomyślałam, że może nie warto rezygnować”. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, posypały się propozycje. Zobacz także: Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas Gwiazdy Tak, to było jednego dnia. Rano zadzwoniła Krystyna Janda z propozycją zagrania w „Wassie Żeleznowej”, po południu poinformowano ją, że wygrała casting do filmu niemieckiego i dostała od reżysera Pawła Pawlikowskiego maila, czy nie zechciałaby zagrać w filmie z Kristin Scott Thomas i Ethanem Hawke’em. Wkrótce potem miała wystąpić z Juliette Bi- noche w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej. Przestraszyła się. Nie, nie gwiazd. Tego, czy poradzi sobie z językiem. „Po filmie »Kobieta z Piątej Dzielnicy« Ethan powiedział w wywiadzie, że chciałby jeszcze ze mną zrobić jakiś film. Ja zgrałabym śpiewaczkę jazzową w klubie, a on byłby amerykańskim żołnierzem. Ale Paweł Pawlikowski stwierdził, że to nieciekawy scenariusz. Banalny. Hawke to luzak totalny. Czapka z daszkiem, trampki. Ja też się w końcu wyluzowałam, bo on kaleczył francuski tak samo jak ja”. Przy „Sponsoringu” było gorzej. Na castingu grała po francusku i producenci powiedzieli, że nie rozumieją nic z tego, co mówi, ale bardzo im się podoba, jak gra, więc ma się uczyć. Uczyła się, chodząc z lektorką po Paryżu. Do dziś słowa kojarzą jej się z miejscami. Najgorsze, że trzeba było improwizować. „Improwizuj w języku, którego nie znasz! A samej Ju- liette Binoche bałam się bardzo. Właściwie nie wiem, dlaczego. Okazało się, że jest miła, ciepła. Wspaniale się z nią pracowało. Potem w wywiadach mówiła o mnie wiele dobrych rzeczy. To było wzruszające. I zawsze mi powtarzała: »Aśka, ucz się języków!«”. Polubiły się. Razem pojechały na Tribeca Film Festival, na Berlinale. Wszędzie, gdzie Juliette się pojawiała, zjawiało się też mnóstwo paparazzi, tłum dziennikarzy. „Ona ma w sobie niesamowity spokój, jest bardzo profesjonalna. Udziela wywiadu 40 dziennikarzom naraz i nie ma z tym problemu”, mówi Joanna z podziwem. Tylko czy to Binoche jest tu gwiazdą? Na pewno niejedyną. „Sponsoring” odniósł sukces na całym świecie, a Joanna za swoją rolę została nagrodzona na festiwalu w Gdyni, a także Orłem – Nagrodą Polskiej Akademii Filmowej. A jak film odebrała Muszynka? Joanna mówi, że bardzo dobrze. I dziwi ją to pytanie. Przecież wszyscy tam wiedzą, że jest aktorką. Wiedzą też, że takie rzeczy jak w filmie zdarzają się naprawdę. Od wieków. Gdzie tu sensacja? Ludzie pojechali do najbliższego kina w Krynicy, obejrzeli i byli dumni z Joanny. I z tego, że ona jest dumna z nich, z miejsca, z którego pochodzi. „Mam taką intuicję, że gdyby ktoś źle mnie odbierał, wyczułabym. A czuję, że ludzie odbierają mnie pozytywnie. Zresztą już w szkole teatralnej powtarzali nam, że zawód aktora to jest sacrum i profanum. Że się gra i zakonnicę, i prostytutkę”. Jeden z recenzentów po obejrzeniu „Kobiety z Piątej Dzielnicy” nazwał ją „pastelowym aniołem”. Czy jest skazana na role pięknych kobiet? Niekoniecznie. Do roli wiedźmy w amerykańskiej produkcji fantasy „Hansel i Gretel: Łowcy czarownic” dała się oszpecić. „Bardzo lubię zmieniać się do roli, także zewnętrznie”. Joaśka Nie lubi popularności. Chce, by jej prywatność pozostała prywatna. Nie mówi o mężu, Macieju Bochniaku, choć właśnie gra w filmie w jego reżyserii. Na planie „Discopolo” jest po prostu aktorką, nie żoną. Podchodzi do tego profesjonalnie. Popularność? Na razie nie rozpoznają jej na ulicy. No, może czasem. Tak jak ostatnio, gdy pani w aptece powitała ją okrzykiem: „Witam moją ulubioną matkę dwójki dzieci!”. Bo taką rolę gra w serialu „O mnie się nie martw”. I w autobusie, kiedy mówi za głośno, ludzie poznają jej głos. Nie czyta internetowych komentarzy na swój temat. O swoich filmach lubi rozmawiać z ludźmi twarzą w twarz. „Kiedyś na spotkaniu z widzami pewna pani mówi do mnie: »No, tu mi się trochę montaż nie podobał. Ale ja się w ogóle na tym nie znam!«. Mówię, że operator też narzeka na ten montaż. A pani na to rozpromieniona: »To ja się jednak trochę znam!«. Bardzo lubię takich ludzi słuchać, bo przecież to jest widz. Jak się jeździ ze spektaklami po Polsce, to często odbiór jest lepszy niż w Warszawie”. Kiedyś powiedziała, że jak poczuje, że uderza jej sodówka, to od razu pojedzie do Muszynki. A tam kogo obchodzi Juliette Binoche? Ważniejsze są codzienne sprawy! „Może rzeczywiście nie wszyscy tam wiedzą, kto to jest. Ale tam jest zupełnie inny rytm życia. Żyje się zgodnie z porami roku. Wiosną się sieje, latem są żniwa, są święta, w niedzielę idzie się do kościoła. Ludzie żyją skromnie, nie zarabia się po 10 tysięcy. Mają swoje problemy, raczej codzienne niż wydumane. Nie analizują, bo życie trzeba po prostu żyć. Jak tam wracam, to idę do pani Ciastoniowej, ona spyta, co tam, jak tam, ale za chwilę ma już swoje sprawy. I tak wszystko o mnie wie, bo mama opowiada. Dla nich jestem nadal tą samą Joaśką”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Była oczkiem w głowie znanego ojca, wspierała mamę w obliczu straty. Tak wyglądała codzienność Gabrieli Kowalewskiej i Agnieszki Suchory
Gabriela Kowalewska od najmłodszych lat była najważniejszą osobą w życiu Krzysztofa Kowalewskiego. Aktor nie tylko aktywnie uczestniczył w jej wychowaniu, ale także wielokrotnie podkreślał, jak wiele dla niego znaczyła. Dziś córka gwiazdora i Agnieszki Suchory rozwija własną karierę, mierząc się z nieuniknionymi porównaniami do sławnego ojca.
Gabriela Kowalewska dorastała w rodzinie, której losy od lat budziły zainteresowanie opinii publicznej. Córka Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory była dla znanego aktora niezwykle ważną osobą. Jak wynika z dostępnych informacji, artysta angażował się w jej wychowanie od pierwszych chwil życia. Dziś Gabriela stawia kolejne kroki w świecie aktorstwa, jednocześnie podkreślając, że chce budować własną zawodową tożsamość. Gabriela Kowalewska przyszła na świat w 2000 roku Gabriela Kowalewska jest córką Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory. Przyszła na świat w 2000 roku jako owoc związku aktora i młodszej o 31 lat aktorki. Relacja Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory od początku wzbudzała emocje. W materiałach źródłowych wskazano, że ich związek wywołał duży skandal. Zwracano uwagę nie tylko na różnicę wieku między partnerami, lecz także na fakt, że wcześniej przez 21 lat aktor był związany z Ewą Wiśniewską. Sytuacja stała się jeszcze głośniejsza, gdy okazało się, że Agnieszka Suchora spodziewa się dziecka. Mimo licznych komentarzy i zainteresowania mediów para pozostała razem. Ostatecznie stworzyli rodzinę, w której wychowywała się Gabriela Kowalewska. Krzysztof Kowalewski aktywnie uczestniczył w wychowaniu córki Z przekazanych materiałów wynika, że Krzysztof Kowalewski od początku angażował się w opiekę nad córką. Sam wykonywał codzienne obowiązki związane z wychowaniem dziecka. Jak podawano, przewijał córkę, wstawał do niej w nocy oraz ją kąpał. W kolejnych latach pomagał jej także w nauce i odrabianiu lekcji. Każdą wolną chwilę poświęcał rozmowom z Gabrielą, poruszając wiele różnych tematów. Aktor nie ukrywał, jak ważną rolę odgrywała córka w jego życiu. W wywiadach wielokrotnie podkreślał swoje przywiązanie do Gabrieli. Deklarował również, że dzięki drugiemu dziecku odkrył ojcostwo na nowo. Szczególnie wymowne były jego słowa, w których zaznaczał, że chciał jak najdłużej pozostawać w dobrej formie, aby zapewnić córce radosne dzieciństwo i dobre życie. Agnieszka Suchora i Gabriela Kowalewska tworzyły z aktorem zgraną rodzinę W ostatnich latach życia Krzysztof Kowalewski zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W tym trudnym okresie mógł liczyć na wsparcie najbliższych. Według informacji zawartych w źródłach u jego boku pozostawała żona Agnieszka Suchora oraz córka Gabriela Kowalewska. Aktor publicznie podkreślał znaczenie swojej żony. W jednym z ostatnich wywiadów mówił, że Agnieszka Suchora dała mu drugie życie. Również po śmierci aktora jego żona nie ukrywała emocji. We wspomnieniowym wpisie określiła go jako „Najdroższego”, „Najwspanialszego” i „Najczulszego”. Przekazane materiały pokazują obraz rodziny, w której zarówno Agnieszka Suchora, jak i Gabriela Kowalewska odgrywały niezwykle ważną rolę w życiu aktora. Debiut Gabrieli Kowalewskiej i porównania do słynnego ojca W ostatnim czasie o Gabrieli Kowalewskiej zrobiło się głośno za sprawą jej zawodowych sukcesów. Młoda artystka zadebiutowała na deskach teatru w spektaklu „Bezimienne dzieło”. Przedstawienie zostało wyreżyserowane przez Jana Englerta. Gabriela miała okazję wystąpić między innymi u boku Daniela Olbrychskiego i Macieja Stuhra. Po emisji spektaklu widzowie zaczęli zwracać uwagę na podobieństwa między młodą aktorką a jej słynnym ojcem. W mediach pojawiły się liczne komentarze odnoszące się do rodzinnych powiązań Gabrieli Kowalewskiej. Sama zainteresowana przyznała, że jej rozpoznawalność w dużej mierze wiąże się obecnie z osobą Krzysztofa Kowalewskiego. Jednocześnie podkreśliła, że jest to dla niej zarówno miłe, jak i stanowi ogromne wyzwanie. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujący apel córki Krzysztofa Kowalewskiego. Prosi o pomoc w znalezieniu pracy Córka Krzysztofa Kowalewskiego chce budować własną drogę zawodową Gabriela Kowalewska nie ukrywa, że zależy jej na samodzielnym budowaniu kariery. W rozmowie przytoczonej w materiałach źródłowych odniosła się do opinii sugerujących, że nazwisko mogło ułatwić jej start zawodowy. Podkreśliła, że chce być oceniana przez pryzmat własnej pracy i umiejętności. Zaznaczyła również, że stara się rozwijać jako studentka oraz młoda artystka. W swoich wypowiedziach wyraźnie oddziela własną drogę zawodową od osiągnięć ojca. Jak wynika z jej słów, chce tworzyć karierę na własnych zasadach i samodzielnie zapracować na swoją pozycję w branży. Choć nazwisko Kowalewski niezmiennie budzi skojarzenia z jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, Gabriela konsekwentnie pokazuje, że zamierza podążać własną ścieżką. Jednocześnie historia jej rodziny pozostaje przykładem silnej więzi łączącej Krzysztofa Kowalewskiego, Agnieszkę Suchorę i ich córkę, która przez lata była dla aktora prawdziwym oczkiem w głowie. Źródło: Viva.pl. Pomponik
Tata Magdy Gessler skradł całe show. Fani przecierają oczy ze zdumienia! A wszystko przez jedno zdjęcie
Magda Gessler podzieliła się z fanami wyjątkowym kadrem z okazji Dnia Ojca. Uwagę internautów natychmiast przyciągnął jednak nie sam rodzinny gest, lecz jej tata. Trudno uwierzyć, że Mirosław Ikonowicz ma 95 lat. Legendarny dziennikarz i wieloletni korespondent PAP zachwycił obserwatorów energią, pogodą ducha i imponującym życiorysem.
Są fotografie, które zatrzymują uwagę na dłużej niż kilka sekund. Takie, które nie potrzebują filtrów, efektów ani wielkich słów. Wystarczy jedno spojrzenie. Właśnie takie zdjęcie opublikowała Magda Gessler z okazji Dnia Ojca. Internauci natychmiast zwrócili uwagę na mężczyznę stojącego obok restauratorki. Trudno uwierzyć, że jej tata ma 95 lat. Magda Gessler pokazała wyjątkowe zdjęcie z okazji Dnia Ojca Dzień Ojca stał się dla Magdy Gessler okazją do osobistego i pełnego ciepła wpisu. Restauratorka opublikowała w mediach społecznościowych wspólne zdjęcie ze swoim tatą, odsłaniając przed obserwatorami fragment rodzinnej historii. Fotografia szybko przyciągnęła uwagę fanów. Choć sama prowadząca Kuchenne rewolucje od lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego show-biznesu, tym razem to nie ona znalazła się w centrum zainteresowania. Wszystkie spojrzenia skierowały się na jej tatę. Mirosław Ikonowicz należy do grona najbardziej doświadczonych polskich dziennikarzy i korespondentów zagranicznych. Związany z Polską Agencją Prasową relacjonował najważniejsze wydarzenia z różnych zakątków świata — od Kuby i Hiszpanii po Watykan oraz Bliski Wschód. W swojej karierze obserwował sześć rewolucji, relacjonował pielgrzymki Jana Pawła II i przez lata pozostawał świadkiem historii pisanej na oczach milionów ludzi. Przez lata pełnił funkcję redaktora naczelnego „Biuletynu Specjalnego” PAP. Publikował między innymi w „Polityce” i „Przeglądzie”, dzieląc się doświadczeniem zdobytym podczas relacjonowania przełomowych wydarzeń politycznych i społecznych na kilku kontynentach. To właśnie dzięki takim ludziom historia przestaje być jedynie zapisem faktów, a staje się opowieścią o świecie widzianym z pierwszego rzędu. Dziś imponuje nie tylko bogatym życiorysem, ale także niesłabnącą aktywnością. To właśnie jego zdjęcie opublikowane przez Magdę Gessler z okazji Dnia Ojca wywołało falę zachwytu wśród internautów. Trudno się dziwić — za pogodnym uśmiechem kryje się człowiek, którego życie mogłoby posłużyć za scenariusz fascynującego filmu. Czytaj też: Magda Gessler: „Moją mamą stała się babcia. Dziadkowie dali mi ogrom miłości” Internauci nie mogli przejść obok tego zdjęcia obojętnie Fotografia natychamist zwróciła uwagę obserwatorów. Wielu z nich podkreślało, że trudno uwierzyć w wiek mężczyzny. Komentujący zwracali uwagę przede wszystkim na jego znakomitą formę oraz pogodę ducha Pana Mirosława. „Kocham tak Bbb, chociaż charakter ma apodyktyczny… wielki dziennikarz zagojony w swojej adnotacji dziennikarskiej po uszy… ma 95 lat i dalej nadaje korespondencje dla PAP z Brazylii… ufff szalony ukochany”, napisała w komentarzu restauratorka. Wpis szybko stał się miejscem pełnym życzliwych reakcji. Internauci dzielili się słowami uznania dla jego aktywności zawodowej. „Zdrowia dla Taty”, „95 lat?! Dałabym spokojnie 10 lat mniej”, „Super się pan trzyma”, „Dużo zdrowia bo to jedyna wartość”, „Jakie to szczęście mieć Tatę”, „Ten Pan ma taki pogodny i młodzieńczy wyraz twarzy. Oby byl z Wami jak najdłużej”, czytamy. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: Była oczkiem w głowie znanego ojca, wspierała mamę w obliczu straty. Tak wyglądała codzienność Gabrieli Kowalewskiej i Agnieszki Suchory
Helena Vondráčková była szaleńczo zakochana w Sewerynie Krajewskim, a swatała ich Rodowicz. O tej historii mało kto wie
„Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”
Już w 1977 roku Seweryn Krajewski wpadł w oko popularnej Helenie Vondráčkovej. To zauroczenie pojawiło się, gdy ulubieniec słuchaczy zaśpiewał na festiwalu w Sopocie piosenkę pod tytułem „Nie spoczniemy”. O tej skrytej miłości przez długi czas nikt nie wiedział. Dopiero po latach Maryla Rodowicz wyjawiła zaskakujące kulisy tej relacji. „Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”, wyjaśniała. Jak wyglądała ich relacja? Dlaczego nigdy nie stworzyli związku? Helena Vondráčková była zakochana w Sewerynie Krajewskim Helena Vondráčková jest jedną z najpopularniejszych czeskich wokalistek. Piosenkarka często odwiedza nasz kraj. Nigdy też nie ukrywała, że bardzo lubi tutaj wracać. Co więcej, jej utwór pod tytułem „Malovaný džbánku” zna miliony ludzi w całej Polsce. Nie każdy wie, że podczas jednego z występów w Sopocie Helena zauroczyła się w Sewerynie Krajewskim. Dowiedzieliśmy się o tym dopiero po wielu latach, gdy Maryla Rodowicz zdradziła kulisy tej znajomości. W rozmowie z Faktem przyznała, że „poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”. Nic w tym dziwnego, ponieważ Seweryn Krajewski w tamtych latach skradł wiele serc. Wszędzie, gdzie tylko się pojawiał, towarzyszył mu szereg kobiet. Co więcej, artysta był bardzo popularny, a Czerwone Gitary, których był liderem, często podbijały listy przebojów. Jego talent, wygląd i osiągnięcia sprawiły, że stał się bardzo atrakcyjny. CZYTAJ TEŻ: Straciła kontakt z córką, odzyskała nadzieję. Anna Samusionek mówi dziś o cudzie Helena Vondrackova, 1968 rok Seweryn Krajewski, 1977 rok Seweryn Krajewski, 2010 rok Helena Vondrackova Swatała ich Maryla Rodowicz Helena Vondráčkova już przed występem w 1977 roku wiedziała, kim jest lider kultowego już zespołu. Od początku była oczarowana jego głosem i oczami. Upewniła się w tym przekonaniu, gdy pierwszy raz go spotkała na żywo. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Piosenkarka za wszelką cenę chciała go poznać i nawiązać z nim bliższą więź. W tym wszystkim miała jej pomóc Maryla Rodowicz. Noc przed finałowym koncertem w Sopocie, Helena i Maryla spędziły wieczór na sopockiej plaży. „Piłyśmy wino, oglądałyśmy wschód słońca i obgadywałyśmy facetów. Helenie strasznie się wtedy podobał Seweryn Krajewski”, opowiadała Maryla Rodowicz w rozmowie z „Na Żywo”. Okazuje się, że Helena Vondráčkova również przyznała się do tego uczucia. „Tak, kochałam się w Sewerynie. Marzyłam o nim. Chciałam, żeby Marylka wszystko mi o nim opowiedziała”, czytaliśmy w Fakcie. Maryla Rodowicz stanęła na wysokości zadania. Poznała ich ze sobą na jednym z bankietów, który odbył się w Grand Hotelu po ostatnim dniu festiwalu. Artystka zza granicy postanowiła odkryć wszystkie karty. Opowiedziała mu o swoich uczuciach, jednak on nie był zainteresowany. Przedstawił jej wówczas swoją żonę Elżbietę oraz opowiedział o swoim dwuletnim synku Sebastianie. Do dzisiaj 77-letnia polska wokalistka żartuje z tamtych wydarzeń. „Seweryn, który jest bardzo nieśmiałym facetem, nie wykorzystał szansy, że taka laska się w nim zakochała”, słyszeliśmy w jednym z odcinków „Uwaga. Kulisy sławy”. Helena natomiast nadal wspomina, że lider popularnego zespołu był jej wielką niespełnioną miłością. „To było mocne zauroczenie. Platoniczna miłość", opowiadała Faktowi. Mimo że nigdy nie stworzyli związku, to utrzymują dobre relacje. Helena Vondráčkova spytała go, czy może śpiewać jego piosenki na swoich koncertach. On bez wahania się zgodził. „Wtedy w Sopocie były emocje, miłość i tańce do rana. Na żadnym innym festiwalu nie poznałam tylu cudownych ludzi, z którymi do dziś utrzymuję kontakt. Nigdy nie zapomnę, jak do bladego świtu siedziałyśmy z Marylką na plaży... Nigdy nie zapomnę fiołkowych oczu Seweryna...”, wyznała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Porzucona żona i nowa ukochana połączyły siły, by uratować mu życie. O tym trójkącie mówiła cała Warszawa Festiwal w Sopocie, 1978, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova Sopot Festiwal 2006, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova
AI wybrało tropikalny raj. To miejsce zachwyca bardziej niż Malediwy
Turkusowe laguny, wapienne klify wyrastające prosto z morza i plaże, które wyglądają jak stworzone przez grafikę komputerową. Gdy poproszono sztuczną inteligencję o wskazanie jednego z najpiękniejszych tropikalnych kierunków świata, wybór padł na Palawan. Filipińska wyspa od lat zachwyca podróżników i regularnie wygrywa rankingi najpiękniejszych miejsc na Ziemi.
Malediwy od lat są symbolem rajskich wakacji. Dla wielu osób pozostają synonimem białego piasku, turkusowej wody i luksusowego wypoczynku. Coraz częściej jednak w zestawieniach najpiękniejszych wysp świata pojawia się inny kierunek, który według wielu podróżników oferuje jeszcze bardziej spektakularne krajobrazy. Mowa o Palawanie – filipińskiej wyspie położonej pomiędzy Morzem Południowochińskim a Morzem Sulu. To miejsce słynie z dziewiczej przyrody, imponujących formacji skalnych i lagun o niezwykłych odcieniach błękitu. W rankingach magazynów podróżniczych Palawan wielokrotnie wyprzedzał Malediwy, Bora Bora czy Seszele. Palawan zachwyca krajobrazami jak z filmu Palawan ma ponad 450 kilometrów długości i jest jedną z największych wysp Filipin. Rozciąga się pomiędzy Morzem Południowochińskim a Morzem Sulu, tworząc długi, górzysty pas lądu otoczony setkami mniejszych wysp i wysepek. Mimo rosnącej popularności wśród turystów znaczna część regionu zachowała dziki charakter. Gęste lasy tropikalne, wapienne klify, ukryte plaże i laguny sprawiają, że Palawan jest często określany mianem jednej z ostatnich prawdziwie rajskich wysp Azji. To właśnie tutaj znajdują się jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów Azji Południowo-Wschodniej. Nic dziwnego, że Palawan regularnie zwycięża w rankingach magazynów takich jak Travel + Leisure czy Condé Nast Traveler, wyprzedzając Malediwy, Bora Bora i Seszele. Wielu podróżników podkreśla, że wyspa oferuje znacznie bardziej różnorodne krajobrazy niż klasyczne kierunki wypoczynkowe. Największą sławę zdobyło El Nido, położone na północnym krańcu Palawanu. To właśnie stąd wypływają łodzie zabierające turystów do jednego z najpiękniejszych archipelagów świata – Bacuit Archipelago. Tworzy go około 45 wapiennych wysp i wysepek wyrastających wprost z turkusowego morza. Strome ściany skalne osiągają miejscami ponad 100 metrów wysokości i przypominają krajobrazy znane z filmów przygodowych. Najbardziej rozpoznawalnymi atrakcjami są Big Lagoon i Small Lagoon. Pierwsza zachwyca ogromną przestrzenią otoczoną monumentalnymi klifami, druga ukryta jest za wąskim przejściem skalnym, przez które można przepłynąć kajakiem lub wpław. W obu miejscach woda ma niezwykły, niemal fluorescencyjny kolor. W słoneczne dni widoczność pod powierzchnią często przekracza 15–20 metrów, dzięki czemu można obserwować ryby i formacje koralowe bez konieczności nurkowania. Równie słynna jest Secret Lagoon, ukryta we wnętrzu wapiennej wyspy. Aby się do niej dostać, trzeba przecisnąć się przez niewielki otwór w skale. Po drugiej stronie czeka zamknięta laguna otoczona pionowymi ścianami skalnymi, która przez lata pozostawała niemal nieznana światu. Ogromne wrażenie robi również Shimizu Island, uznawana za jedno z najlepszych miejsc do snorkelingu w regionie. Woda wokół wyspy jest tak przejrzysta, że kolorowe ryby i rafy koralowe można obserwować już kilka metrów od brzegu. Na Palawanie znajdują się także plaże regularnie uznawane za jedne z najpiękniejszych na świecie. Nacpan Beachzachwyca czterokilometrowym pasem złotego piasku, palmami kokosowymi i niemal całkowitym brakiem zabudowy. Z kolei Seven Commandos Beach słynie z białego piasku i pocztówkowych widoków na wapienne klify. Palawan zachwyca również z lotu ptaka. Zdjęcia wykonane dronem pokazują setki zielonych wysp rozsianych pośród turkusowej wody, tworzących krajobrazy przypominające bardziej Polinezję Francuską niż typowe wyspy Azji. To właśnie te widoki sprawiają, że wiele hollywoodzkich produkcji i kampanii reklamowych wykorzystuje Palawan jako naturalną scenerię egzotycznego raju. Dla wielu podróżników największym atutem wyspy pozostaje fakt, że mimo światowej sławy wciąż można znaleźć tutaj miejsca pozbawione tłumów. Wystarczy odpłynąć kilkanaście minut od najpopularniejszych tras, aby odkryć bezludne plaże, ukryte zatoki i fragmenty wybrzeża wyglądające tak, jakby człowiek nigdy tu nie dotarł. Podziemna rzeka należy do cudów natury Jedną z największych atrakcji Palawanu jest Puerto Princesa Subterranean River National Park, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO i uznawany za jeden z najbardziej niezwykłych cudów natury Azji. Park znajduje się około 80 kilometrów na północ od miasta Puerto Princesa i każdego roku przyciąga setki tysięcy turystów z całego świata. Największym skarbem tego miejsca jest podziemna rzeka przepływająca przez rozległy system wapiennych jaskiń. Jej całkowita długość wynosi około 8,2 kilometra, co przez wiele lat pozwalało uznawać ją za najdłuższą żeglowną rzekę podziemną świata. Rzeka uchodzi bezpośrednio do Morza Południowochińskiego, a jej dolny odcinek znajduje się pod wpływem pływów oceanicznych, co jest zjawiskiem niezwykle rzadkim w skali świata. Zwiedzanie odbywa się niewielkimi łodziami, które wpływają do ogromnej jaskini przypominającej wejście do podziemnego królestwa. Już po kilku minutach krajobraz całkowicie się zmienia. W świetle reflektorów pojawiają się gigantyczne stalaktyty i stalagmity tworzone przez tysiące lat. Niektóre formacje skalne osiągają wysokość kilkudziesięciu metrów i przypominają katedry, zamki oraz monumentalne kolumnady. Najbardziej znana komora nosi nazwę Cathedral Cave. Jej sklepienie wznosi się na wysokość kilkudziesięciu metrów, a układ skał przypomina wnętrze gotyckiej świątyni. Inne formacje otrzymały nazwy takie jak „Warzywa”, „Koń”, „Dinozaur” czy „Święta Rodzina”, ponieważ turyści i przewodnicy od lat dopatrują się w nich charakterystycznych kształtów. Park zajmuje powierzchnię ponad 22 tysięcy hektarów i chroni jeden z najcenniejszych obszarów przyrodniczych Filipin. Występują tutaj tropikalne lasy deszczowe, lasy namorzynowe, wapienne góry oraz liczne gatunki endemiczne. Można spotkać między innymi makaki długoogonowe, warany, kolorowe zimorodki oraz rzadkie gatunki nietoperzy zamieszkujące jaskinie. W 2012 roku podziemna rzeka została wybrana jednym z Nowych 7 Cudów Natury, trafiając do grona najbardziej niezwykłych miejsc na Ziemi. Dla wielu turystów jest to punkt obowiązkowy podczas wizyty na Palawanie i jedna z atrakcji, która najbardziej odróżnia wyspę od innych tropikalnych kierunków. W pobliżu wejścia do Podziemnej Rzeki na Palawanie na Filipinach. Raj dla miłośników nurkowania Palawan jest również uznawany za jedno z najlepszych miejsc do nurkowania na świecie. Otaczające wyspę morza należą do tzw. Koralowego Trójkąta – regionu obejmującego Filipiny, Indonezję i Malezję, gdzie występuje największa różnorodność biologiczna pod wodą na całej planecie. Wody wokół Palawanu są wyjątkowo przejrzyste. W wielu miejscach widoczność przekracza 20–30 metrów, co pozwala obserwować podwodne krajobrazy nawet bez profesjonalnego sprzętu. Miłośnicy snorkelingu mogą podziwiać kolorowe rafy koralowe, ławice tropikalnych ryb, żółwie morskie, rozgwiazdy oraz liczne gatunki mięczaków. Prawdziwą legendą w świecie nurkowania jest jednak Coron, położone w północnej części prowincji Palawan. Podczas II wojny światowej amerykańskie lotnictwo zatopiło tutaj japońską flotę zaopatrzeniową. Do dziś na dnie morza spoczywa kilkanaście dużych wraków statków, które z czasem zostały porośnięte koralowcami. Wraki znajdują się na głębokości od kilku do kilkudziesięciu metrów i są uznawane za jedne z najlepszych miejsc do nurkowania wrakowego na świecie. Nurkowie mogą wpływać do dawnych ładowni, maszynowni oraz pokładów statków, obserwując jednocześnie bogate życie morskie, które opanowało konstrukcje. Ogromną popularnością cieszą się także jeziora Kayangan Lake i Barracuda Lake. Choć formalnie nie są miejscami do klasycznego nurkowania morskiego, przyciągają osoby chcące zobaczyć niezwykłe zjawiska geologiczne. Szczególnie Barracuda Lake słynie z gwałtownych zmian temperatury wody, które nurkowie odczuwają podczas zanurzania. W okolicach Palawanu regularnie obserwowane są również manty, rekiny rafowe, żółwie zielone i delfiny. Dzięki ogromnemu bogactwu podwodnego świata region jest marzeniem zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych nurków. Dlaczego AI wskazało właśnie Palawan? Przy wyborze najpiękniejszego tropikalnego kierunku sztuczna inteligencja analizowała krajobrazy, różnorodność przyrodniczą, opinie podróżników, prestiżowe rankingi turystyczne oraz wyjątkowość miejsca. Palawan wyróżnia się praktycznie w każdej z tych kategorii. Na jednej wyspie można zobaczyć wapienne klify przypominające krajobrazy z filmu „Avatar”, turkusowe laguny porównywane do najpiękniejszych zakątków Polinezji, jedną z najdłuższych podziemnych rzek świata, tropikalne lasy deszczowe i jedne z najlepszych miejsc nurkowych na Ziemi. Dużą rolę odgrywa również autentyczność regionu. W przeciwieństwie do wielu luksusowych kurortów Malediwów znaczna część Palawanu zachowała naturalny charakter. Nadal można znaleźć bezludne plaże, niewielkie rybackie wioski i zatoki, do których można dotrzeć wyłącznie łodzią. To właśnie połączenie spektakularnych krajobrazów, bogactwa przyrody i poczucia odkrywania prawdziwego raju sprawia, że Palawan regularnie pojawia się w rankingach najpiękniejszych wysp świata. Dla wielu podróżników jest dowodem na to, że nawet w czasach masowej turystyki wciąż istnieją miejsca wyglądające dokładnie tak, jak wyobrażamy sobie tropikalny raj.
Plotki krążyły od tygodni, teraz Polsat przekazał to oficjalnie! W „Tańcu z Gwiazdami” zabraknie uwielbianej jurorki
Była jedną z najbardziej wyrazistych postaci „Tańca z Gwiazdami”. Teraz za kulisami programu zapadła decyzja, która zaskoczy wielu widzów. Ewa Kasprzyk zamyka ważny rozdział swojej telewizyjnej przygody.
Przez ostatnie sezony trudno było wyobrazić sobie ten program bez jej obecności. Wnosiła do niego doświadczenie, temperament i charakterystyczny dystans, który niejednokrotnie rozładowywał największe emocje. Teraz za kulisami jednej Tańca z Gwiazdami zapadła decyzja, która dla wielu widzów może okazać się niemałym zaskoczeniem. Ewa Kasprzyk odchodzi z „Tańca z Gwiazdami”. Kończy ważny rozdział w swojej telewizyjnej karierze Przez ostatnie edycje była jedną z najbardziej charakterystycznych twarzy jury „Tańca z Gwiazdami”. Błyskotliwa, bezpośrednia, obdarzona wyjątkowym poczuciem humoru. Teraz Ewa Kasprzyk żegna się z programem, który od czasu powrotu na antenę Polsatu stał się ważnym elementem jej zawodowej aktywności. Aktorka podjęła decyzję o odejściu z formatu z powodu licznych zobowiązań zawodowych. To koniec pewnego etapu zarówno dla samej gwiazdy, jak i dla widzów, którzy przez pięć edycji mogli obserwować jej pracę przy stole jurorskim. Ewa Kasprzyk dołączyła do grona oceniających uczestników od 14. edycji programu, kiedy „Taniec z Gwiazdami” wrócił po półtorarocznej przerwie w nowej odsłonie. Od tego momentu współtworzyła jury razem z Iwoną Pavlović, Rafałem Maserakiem i Tomaszem Wygodą. Czytaj też: Michał Wiśniewski stanął w obronie byłej żony. Te słowa nie pozostawiają złudzeń Edward Miszczak zabrał głos Decyzję aktorki skomentował dyrektor programowy Polsatu Edward Miszczak. „Dziękuje Ewie za te pięć edycji „Tańca z Gwiazdami” podczas których z pasją i ogromnym zaangażowaniem pełniła rolę jurorki. Znajomość kunsztu aktorskiego pozwoliła jej oceniać nie tylko taneczne umiejętności naszych gwiazd, ale też ogólny wyraz artystyczny ich występów. Jako jurorka zasłynęła z błyskotliwego poczucia humoru a swoimi komentarzami potrafiła rozładować każdą stresującą sytuację”, wybrzmiało. Czytaj też: TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość… Zanim została jurorką, sama walczyła na parkiecie Historia Ewy Kasprzyk z „Tańcem z Gwiazdami” rozpoczęła się jednak znacznie wcześniej. W 2015 roku aktorka wystąpiła w programie jako uczestniczka. Partnerował jej Jan Kliment, a para dotarła do 9. odcinka show. To doświadczenie z pewnością pozwalało jej później spojrzeć na uczestników także z perspektywy osoby, która sama mierzyła się z wymaganiami programu. Wiedziała, ile pracy, determinacji i emocji kryje się za każdym występem. Czytaj też: Wyciekła lista uczestników 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Jedno nazwisko wywołało ogromne emocje Widzowie komentują zmiany w jurorskim składzie 19. edycji Tańca z Gwiazdami Dla widzów będzie to pożegnanie z osobowością, która przez ostatnie sezony stała się jednym z rozpoznawalnych elementów programu. Ewa Kasprzyk pozostawia po sobie wspomnienie jurorki, która potrafiła łączyć profesjonalizm z lekkością, a merytoryczne oceny z charakterystycznym wdziękiem i humorem. „Szkoda... Dziękujemy za te dwa lata! Będziemy tęsknić”, „@ewa_kasprzyk_oficjalnie absolutna Diva. Love”, „Kurde no było tak śmiesznie jak niektóre komentarze padaly ale dziękujemy że była pani z nami”, „Pani Ewo Dziękujemy za Pani ogromne serce i poczucie humoru jakim dzieliła się Pani z nami”, pisali internauci. Z kolei inni fani programu już typują następców Ewy Kasprzyk: „Malitowski, Galiński albo Piróg”, „Mam nadzieję, że następczynią będzie Pani Agata Kulesza! W mojej ocenie będzie to najlepszy „nietaneczny” dodatkowy juror ze wszystkich edycji!”, „Teraz poprosimy jeszcze o Agatę Kuleszę”. Jak myślisz? Kto może zająć miejsce aktorki?
Porzucona żona i nowa ukochana połączyły siły, by uratować mu życie. O tym trójkącie mówiła cała Warszawa
24 czerwca mija 110. rocznica urodzin Lidii Wysockiej – jednej z najpiękniejszych i najbardziej wszechstronnych gwiazd przedwojennego polskiego kina. Aktorka, reżyserka, twórczyni legendarnego kabaretu Wagabunda i kobieta o niezwykłej charyzmie osiągnęła wielki sukces zawodowy, ale jej życie prywatne naznaczone było trudnymi wyborami i bolesnymi rozstaniami. Przez lata związana była ze Zbigniewem Sawanem, który porzucił dla niej żonę, słynną aktorkę Marię Malicką. Choć ich miłość przetrwała wojnę i wiele przeciwności losu, ostatecznie również zakończyła się rozwodem.
Lidia Wysocka, która przyszła na świat dokładnie 110 lat temu – 24 czerwca 1916 roku – była nie tylko jedną z najpiękniejszych polskich aktorek, ale także artystką obdarzoną wyjątkowym talentem i nieprzeciętną osobowością. Zachwycała publiczność zarówno na ekranie, jak i na scenie, a po wojnie stworzyła jeden z najpopularniejszych kabaretów w kraju. Mimo imponującej kariery nie zaznała jednak pełni szczęścia w życiu osobistym. Jej wielka miłość do aktora Zbigniewa Sawana, który zostawił dla niej Marię Malicką, przez lata wydawała się historią ze szczęśliwym zakończeniem. Los napisał jednak dla tej pary zupełnie inny scenariusz. Kim była Lidia Wysocka? W 110. rocznicę urodzin przypominamy niezwykłą gwiazdę polskiego kina Lidia Ludwika Wysocka urodziła się 24 czerwca 1916 r. w Rogaczewie (dzisiejsza Białoruś) jako córka Waleriana Wysockiego i Alfredy z Wysockich. Jej ojciec zmarł, kiedy miała kilka miesięcy, a w lutym 1930 r. jej matka wyszła za mąż za urzędnika Stanisława Guzika. Od najmłodszych lat Lidia marzyła o karierze filmowej, więc już jako siedemnastolatka wzięła udział w konkursie na królową magazynu filmowego „Kino”. „Nie trzeba być nawet znawcą, żeby dostrzec wyjątkową fotogeniczność panny Li; zwłaszcza oczy wyróżniają się blaskiem i wyrazem” – opisywał ją wówczas poświęcony kinematografii periodyk. W konkursie Wysocka została wyróżniona jako jedna z najpiękniejszych uczestniczek, co tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że chce zostać aktorką teatralną i filmową. Wstąpiła do Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, którego założycielem i dyrektorem był wybitny aktor Aleksander Zelwerowicz. Choć nie pozwalał on swoim uczniom występować w filmach na pierwszym roku studiów, dla Lidii zrobił wyjątek, dzięki czemu już w 1935 r. zagrała główną rolę w filmie Marty Flanz „Kochaj tylko mnie”, a rok później wystąpiła w filmie Michała Waszyńskiego „Papa się żeni”. Użyczyła też głosu głównej bohaterce brytyjskiego filmu „Siostra Marta jest szpiegiem” w jednym z pierwszych polskich dubbingów. Do wybuchu wojny wystąpiła jeszcze w sześciu filmach, między innymi w „Gehennie”, „Sercu matki” i „Złotej masce”. Po ukończeniu PIST-u zaczęła też grać na deskach stołecznego Teatru Polskiego, a sztuki z jej udziałem cieszyły się dużą popularnością. Czytaj też: Marian Glinka miał być „polskim Schwarzeneggerem”. Zmarł krótko po tym, jak usłyszał diagnozę Lidia Wysocka; lata: 1936 - 1939 Miłość zatrzymała ją w kraju, odrzuciła szansę na karierę w Hollywood W 1938 r. Lidia Wysocka otrzymała propozycję kontraktu na pół roku próby od jednej z hollywoodzkich wytwórni filmowych, lecz odrzuciła tę intratną z pozoru ofertę. „Doskonale zdaję sobie sprawę, jakby to wyglądało. Po półrocznej próbie siedzenia w zamkniętej willi i nauce angielskiego dano by mi pieniądze na powrót do domu, zgodnie z umową” – mówiła dziennikarce „Kina” Wandzie Kalinowskiej. Nie tylko znajomość branży filmowej i rozwijająca się kariera zatrzymały Lidię Wysocką w Warszawie, ale też namiętne uczucie, jakie połączyło ją ze starszym od niej o dwanaście lat aktorem Zbigniewem Sawanem. Poznała go na planie filmu Michała Waszyńskiego „Ostatnia brygada”, w którym on wcielał się w postać Andrzeja Dowmunta, a ona w jego żonę Martę Rzecką. Różnica wieku była jednak w relacji Sawana i Wysockiej najmniejszym problemem – popularny aktor był od 1929 r. żonaty ze słynną aktorką Marią Malicką, z którą wspólnie prowadził Teatr Malickiej. Malicka miała nadzieję, że uda jej się uratować małżeństwo narodzinami dziecka, lecz nawet przyjście na świat ich córki Małgorzaty nie uchroniło tego związku przed rozpadem. Na początku 1939 r. Sawan wyprowadził się od żony i zrezygnował ze współprowadzenia ich teatru. Przez kilka miesięcy grał w Teatrze na Pohulance w Wilnie, a w sierpniu 1939 r. występował z Lidią Wysocką w Bydgoszczy w komedii „Po co daleko szukać”. Wybuch II wojny światowej zastał Wysocką w Warszawie, lecz już 5 września 1939 r. udała się do domu swojej matki w podwarszawskich Chyliczkach. Tam w październiku 1939 r. odwiedziła ją… niemiecka reżyserka i scenarzystka Leni Riefenstahl. Siostra Sawana, aktorka Jaga Boryta, wspominała po latach w książce „A chciałam być tylko aktorką…”: „Na parterze szykuje się kolacja. Leni dowiedziawszy się, że w tym domu mieszkają aktorzy, składa im wizytę, zapraszając na przyjęcie. Kiedy Zbyszkowie [Zbigniew Sawan i Lidia Wysocka – przyp. aut.] odmawiają, Leni z promiennym uśmiechem oznajmia, że przecież już jest koniec wojny i koniec tragedii, na co Lidia bardzo chłodno odpowiada jej, że dla nas tragedia właśnie się zaczyna. Niemka chłodnieje i wychodzi”. Zobacz też: Anna Antonowicz zagrała w 5. sezonie „The Crown”. Przed laty było głośno o jej romansie ze znanym aktorem Maria Malicka i Zbigniew Sawan Lidia Wysocka: uratowała ukochanego z obozu, pomogła jej w tym jego żona Pod koniec 1939 r. Lidia Wysocka zaczęła pracować w Kawiarni Artystów Filmowych w Warszawie, w której w czerwcu 1940 r. utworzyła z kolegami kabaret artystyczny Na Antresoli. Już w pierwszych miesiącach okupacji odwiedził ją tam współpracujący z Niemcami aktor Igo Sym, który zaproponował jej… kontrakt filmowy w niemieckiej wytwórni UFA. „Zaproponowano mi, że ja pojadę do tej Ufy, że oni mnie będą uczyli języka i będę gwiazdą filmu niemieckiego [...]. Oczywiście odmówiłam” – opowiadała po latach w poświęconym Symowi filmie dokumentalnym. Być może ta odmowa była jedną z przyczyn, dla której po likwidacji aktora przez polskie podziemie w marcu 1941 r. trafiła wraz ze Zbigniewem Sawanem do więzienia na Pawiaku. Lidia Wysocka została zwolniona z Pawiaka już 9 kwietnia 1941 r., lecz jej partner został wywieziony do Auschwitz. W uwolnieniu artysty dopomogły Lidii jej przyjaciółka Ina Benita oraz… Maria Malicka, która cały czas kochała ojca swojej córeczki. Wysocka i Benita urządziły w Chyliczkach przyjęcie na cześć wpływowego niemieckiego urzędnika z Pałacu Brühla, aby udobruchać go w sprawie więzionego aktora, Malicka zaś chodziła po niemieckich urzędach, narażając się na złośliwe plotki, które po wojnie odbiły się na jej karierze. W końcu 25 listopada 1941 r. Sawan wrócił do stęsknionej Lidii, komentując swój pobyt w obozie słowami: „Jeśli miałbym tam kiedyś wrócić, to tylko po cyjanku”. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Lidia Wysocki i Zbigniew Sawan: ślub, dziecko Jesienią 1943 r. Lidia Wysocka urodziła Sawanowi syna Piotra Nowakowskiego, lecz już kilka miesięcy po porodzie wróciła na scenę. W 1944 r. występowała na deskach teatru jawnego Miniatury w reżyserowanych przez Sawana spektaklach, takich jak „Mąż i żona” Aleksandra Fredry czy „Kaprysy Marianny” Alfreda de Musseta. Para zalegalizowała swój związek dopiero 3 lutego 1948 r. w Warszawie, ponieważ do 1947 r. Zbigniew Sawan był formalnie mężem Marii Malickiej. W powojennej Polsce Wysocka z powodzeniem kontynuowała swoją karierę aktorską, występując w Miejskich Teatrach Dramatycznych, Teatrze Miniatury i Teatrze Nowym w Warszawie, gdzie najczęściej grała w spektaklach w reżyserii Sawana. W latach 1948–1950 była z kolei gwiazdą Teatru Polskiego w Szczecinie, którego dyrektorem został… jej ukochany mąż. Czytaj również: Krystyna Tkacz długo żałowała, że wzięła z nim ślub. Mąż zdradzał ją na potęgę Lidia Wysocka i Jerzy Roland w jednej ze scen przedstawienia, 1938 r. Lidia Wysocka: kabaret Wagabunda, rozstanie z ukochanym W 1950 r. Wysocka i Sawan wrócili do Warszawy, gdzie aktorka zaczęła występować na deskach Teatru Buffo. Największym osiągnięciem artystki było jednak założenie w 1956 r. kabaretu Wagabunda, który prowadziła z powodzeniem przez kolejnych dwanaście lat, będąc w nim jednocześnie kierownikiem artystycznym, reżyserem i aktorką. W Wagabundzie występowały takie gwiazdy jak Maria Koterbska, Wiesław Michnikowski, Jacek Fedorowicz, Jeremi Przybora czy Zbigniew Cybulski. „Był to najlepszy kabaret tamtych czasów, który objechał bez żadnych dotacji kawał świata i bawił publiczność na obu półkulach. Po opłaceniu kosztów przynosił jeszcze zyski. Gościł wielokrotnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Szkocji, Izraelu i w Czechosłowacji” – wspominał po latach aktor Witold Sadowy. Sukcesy na polu artystycznym nie szły jednak w parze ze szczęściem w życiu prywatnym, ponieważ w 1957 r. rozstała się ze Zbigniewem Sawanem. Trzecią żoną aktora została w 1958 r. zaledwie 21-letnia Krystyna Wróblewska, z którą doczekał się syna Macieja. Lidia Wysocka nie zdecydowała się zaś na kolejne małżeństwo. Po zakończeniu działalności Wagabundy grała na deskach Teatru Syrena, między innymi w rewii „Wielki Dodek” na cześć Adolfa Dymszy. Występowała też w kinie Polski Ludowej, między innymi w filmach „Irena do domu!”, „Rozstanie”, „Sekret” i „Zaczarowane podwórko”, a w latach 80. i 90 – już po przejściu na emeryturę – czytała swoje felietony na antenie Polskiego Radia. „Przestałam pisać felietony, bo były za złośliwe i przestały podobać się »odgórnie«. Publiczność bardzo to doceniała, ale po prostu byłam złośliwą staruszką” – mówiła w rozmowie z dziennikarzem Stanisławem Janickim. Zobacz też: Przeżyli gorący romans w Jastrzębiej Górze, a potem zamieszkali razem z mężem Kaliny Jędrusik Lidia Wysocka: ostatnie chwile, śmierć Lidia Wysocka zmarła 2 stycznia 2006 r. w Warszawie w wieku 90 lat, przeżywszy Zbigniewa Sawana o niecałe dwadzieścia dwa lata. Została pochowana na cmentarzu komunalnym w Piasecznie, gdzie w 2009 r. spoczął również jej jedyny syn Piotr Nowakowski, aktor i reżyser w piaseczyńskim domu kultury. Witold Sadowy w pożegnalnym artykule pisał o aktorce: „Była osobą elegancką, świetnie ubraną, o wykwintnych manierach i dużym poczuciu humoru. Profesjonalistka wysokiej klasy. Znakomita aktorka, ogromnie pracowita i wymagająca. Nie znosiła partactwa i miernoty. Znała swoją wartość i ceniła się. Zawsze utrzymywała dystans i nie pozwalała na spoufalanie się. Dlatego może uważano, że jest zarozumiała. Ale to nieprawda. Dla mnie była zawsze miła i czarująca i taką ją zachowam w pamięci zawsze”. Zbigniew Sawan
Wyciekła lista uczestników 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Jedno nazwisko wywołało ogromne emocje
Wokół nowej edycji „Tańca z Gwiazdami” robi się coraz goręcej. Choć Polsat potwierdził na razie tylko dwa nazwiska, media ujawniają kolejnych kandydatów do walki o Kryształową Kulę. Lista potencjalnych uczestników może zaskoczyć nawet najwierniejszych fanów programu.
Nowa edycja „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” jeszcze nie wystartowała, a już przyciąga uwagę całego show-biznesu. W kuluarach coraz głośniej mówi się o gwiazdach, które mają pojawić się na parkiecie Polsatu. Aktorzy, artyści, sportowcy i twórcy internetowi – jeśli medialne doniesienia się potwierdzą, widzów czeka sezon pełen nieoczywistych duetów, zaskakujących metamorfoz i nazwisk, które od miesięcy nie schodzą z pierwszych stron gazet. Polsat odkrywa pierwsze karty! Dwie uczestniczki TzG oficjalnie potwierdzone Twórcy „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” doskonale wiedzą, jak podgrzać atmosferę przed startem kolejnej edycji programu. Informacje o kolejnych uczestnikach dozowane są stopniowo, a każdy nowy komunikat natychmiast staje się tematem gorących dyskusji w mediach i wśród fanów formatu. Na ten moment Polsat oficjalnie potwierdził udział dwóch gwiazd. W nowej edycji na parkiecie zobaczymy Helenę Englert oraz Martę Mandarynę Wiśniewską. A to dopiero początek emocji związanych z obsadą programu. Nic więc dziwnego, że każda kolejna informacja dotycząca uczestników budzi ogromne zainteresowanie. Największe poruszenie wywołują jednak nazwiska, które pojawiają się w nieoficjalnych doniesieniach. To właśnie one sprawiają, że wokół nowej edycji „Tańca z Gwiazdami” narasta atmosfera oczekiwania. Widzowie z niecierpliwością śledzą kolejne przecieki, próbując odgadnąć, kto ostatecznie pojawi się na parkiecie i zawalczy o sympatię publiczności. Jeśli medialne informacje okażą się prawdziwe, nadchodzący sezon może zgromadzić jedną z najbardziej różnorodnych i intrygujących obsad ostatnich lat. Wśród potencjalnych uczestników pojawiają się bowiem nazwiska znane z wielkiego ekranu, scen muzycznych, świata sportu oraz internetu, co zapowiada wyjątkowo interesującą rywalizację od pierwszego odcinka. Czytaj też: Michał Wiśniewski stanął w obronie byłej żony. Te słowa nie pozostawiają złudzeń Nieoficjalna lista nazwisk uczestników nowej, 19. edycji TzG Według informacji opublikowanych przez Fakt, do grona uczestników mają dołączyć także osoby reprezentujące bardzo różne środowiska i zawodowe światy. Obok cenionych postaci świata kultury i rozrywki, takich jak Izabela Kuna czy Andrzej Rosiewicz, mają pojawić się również osoby doskonale znane młodszym odbiorcom. Na liście znaleźli się bowiem Jessica Mercedes, Jakub „Patec” Patecki, Karolina „Kaeyra” Baran oraz Dawid „Żurnalista” Swakowski. Nie zabrakło także nazwisk związanych z muzyką, w tym Kuby Szmajkowskiego oraz Hiroakiego Murakamiego. Wśród nazwisk wymienianych w mediach znaleźli się: Helena Englert - oficjalnie potwierdzona Marta Mandaryna Wiśniewska - oficjalnie potwierdzona Joanna Jędrzejczyk, Izabela Kuna, Andrzej Rosiewicz, Jessica Mercedes Jakub „Patec” Patecki, Hiroaki Murakami, Paweł Małaszyński Kuba Szmajkowski, Karolina „Kaeyra” Baran, Dawid „Żurnalista” Swakowski. Tak szeroki przekrój osobowości sprawia, że już teraz nowa edycja wzbudza ogromne zainteresowanie fanów programu. Czytaj też: TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość… Joanna Jędrzejczyk w nowej odsłonie Szczególną uwagę przyciąga nazwisko Joanny Jędrzejczyk. Jak podał Super Express, utytułowana zawodniczka MMA ma znaleźć się w gronie uczestników nadchodzącej edycji. „Stacji zależało na pozyskaniu gwiazdy sportu, ale nie jakiejś niszowej, którą znają tylko fani danej dyscypliny. Jędrzejczyk jest ikoną sportów walki, znana nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Z osiągnięciami w parze idzie to, że ta dziewczyna jest uśmiechnięta i zwyczajnie 'da się lubić'”, przekazano. Widzowie czekają na kolejne potwierdzenia Choć część nazwisk nadal pozostaje w sferze medialnych doniesień, zainteresowanie nową odsłoną programu jest już bardzo duże. Jedno jest pewne – jeszcze przed premierą nowa edycja „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami” skutecznie przyciągnęła uwagę widzów. A jeśli wszystkie wymieniane nazwiska rzeczywiście pojawią się na parkiecie Polsatu, walka o Kryształową Kulę zapowiada się wyjątkowo interesująco.
Straciła kontakt z córką, odzyskała nadzieję. Anna Samusionek mówi dziś o cudzie
W jednym z archiwalnych wywiadów, Anna Samusionek zdobyła się na jedno z najbardziej osobistych wyznań w swojej karierze. Aktorka znana z „Plebanii”, „Hotelu 52” i „Na Wspólnej” opowiedziała o swojej głębokiej wierze, relacji z Bogiem oraz trudnych doświadczeniach związanych z życiem prywatnym. Padły słowa, które poruszyły wielu odbiorców.
Anna Samusionek od dawna podkreśla, że wiara jest jej ogromną siłą, a relacja z Bogiem daje jej ukojenie. W jednej z rozmów dla Plejady powiedziała wprost: „Gdyby nie moja relacja z Bogiem, dziś już bym nie żyła", mówi. Tak aktorka opowiadała o swojej duchowości. Anna Samusionek o silnej wierze w Boga Anna Samusinek pod koniec lat 90. zadebiutowała na szklanym ekranie. Ulubienica publiczności zachwycała w takich produkcjach jak: Plebania, Hotel 52, czy Na Wspólnej. I choć w życiu prywatnym osiągnęła wiele, tak prywatnie musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu. W jednej z rozmów z Michałem Misiorkiem dla Plejady przyznała, że jest bardzo wierząca. Co więcej, nie należy do Kościoła katolickiego, lecz do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. „Jeśli widziałam, że zdjęcia do jakiegoś filmu lub serialu zaplanowane są na sobotę, pytałam, czy jest szansa, by to zmienić. Jeśli nie było to możliwe, z reguły odmawiałam. [...] Natomiast najważniejsze jest dla mnie to, by być wierną Bożym zasadom. Nawet jeśli wiąże się to z tym, że nie będę miała wymarzonej kariery. Są rzeczy ważne i ważniejsze", mówiła. „Choć nie jest też tak, że jestem święta, że nie zdarzyło mi się nawalić w kwestii soboty czy innych przykazań. Tylko że dziś już wiem, że Bóg nie dał nam ich po to, by nas nimi uciskać i z nich rozliczać, tylko po to, by nam pomóc uporządkować naszą codzienność. Wiem po sobie, że gdy żyję zgodnie z nimi, lepiej funkcjonuję, mniej stresowo", dodawała. Czytaj też: Wystarczyło jedno zdanie od żony. Ojciec Kamili Baar po 55 roku życia odkrył pasję, która odmieniła wszystko Aktorka zaznaczała, że gdyby nie bliska relacja z Bogiem, dziś nie byłoby jej na tym świecie. „Nie mam wątpliwości, że gdyby nie moja relacja z Bogiem, dziś już bym nie żyła. [...] Prawda jest taka, że doświadczyłam w życiu wielu cudów. Wielokrotnie Bóg ratował mnie z sytuacji, które na pierwszy rzut oka były bez wyjścia. [...] Mimo że miałam pełną władzę rodzicielską, na długi czas niemalże całkowicie straciłam kontakt z córką. Modliłam się o to, żeby coś się zmieniło. [...] Cudem jest to, że udało nam się poukładać nasze relacje. Chwilę przed tym, jak Mia do mnie wróciła, dostałam od Boga, nie boję się tego powiedzieć, łaskę spokoju", kontynuowała w archiwalnym wywiadzie. „Dziś, będąc matką dorosłej osoby, mam w sobie jeszcze większy spokój, jeśli chodzi o moją relację z Bogiem. Jeżeli ja potrafię tak kochać moją córkę, wybaczyć jej, zrobić dla niej wszystko i bez sekundy namysłu oddać za nią życie, to wiem, że Bóg, który jest istotną nieporównywalnie doskonalszą ode mnie, kocha mnie jeszcze bardziej. Ta pewność pionizuje mnie nieustannie, mimo życiowych zawirowań i własnych słabości", opowiadała. Wiara w Boga odcięła Annę Samusionek od picia Anna Samusionek wyznała również, że od czasu do czasu sięgała po butelkę alko*olu, lecz czuje, że to właśnie Bóg odciął ją picia. Zaznaczyła jednak, że nigdy nie była uzależniona od napojów wysokoprocentowych. „Mam poczucie, że to nie ja rzuciłam alko*ol, tylko że Bóg mi zabrał chęć picia. Nigdy nie byłam uzależniona, ale lubiłam smak wina czy szum w głowie i "odwagę", jaka pojawia się po whisky. Świetnie się wtedy bawiłam, tańczyłam, byłam duszą towarzystwa. I w pewnym momencie, jeszcze przed chrztem – 23 lata temu, przestało mnie kompletnie ciągnąć do alko*olu. Wiem, że to dar. Od tego czasu nie miałam w ustach żadnego trunku. Może przede mną stać sto drinków, wszyscy wokół mogą je pić, a ja nie mam na to najmniejszej ochoty. I co ciekawe, tam, gdzie mam możliwość, pierwsza szaleję na parkiecie. Procenty nie są mi już do niczego potrzebne", skwitowała w jednym z archiwalnych wywiadów dla Plejady. Źródło: Plejada.pl.
To jedna z najpiękniejszych wiosek w całej Hiszpanii. Leży 45 minut od Marbelli i Polacy prawie jej nie znają!
Frigiliana to andaluzyjska wioska w górach nad Costa del Sol, gdzie wąskie brukowane uliczki, bielone ściany i doniczki z pelargoniami tworzą krajobraz, który wygląda bardziej jak Maroko niż Europa. Pół godziny od plaż Nerji i 45 minut od Marbelli — i prawie żadnych polskich turystów.
Frigiliana leży 7 kilometrów od wybrzeża, na zboczach gór Sierra de Almijara, na wysokości około 300 metrów nad poziomem morza. Stąd w pogodne dni widać Morze Śródziemne błyszczące na horyzoncie — i właśnie ten widok morza z górskiej wioski jest jednym z tych obrazów, przy których rozumie się, dlaczego Andaluzja jest tym, czym jest. Wioska jest regularnie wybierana jedną z najpiękniejszych w całej Hiszpanii — i jedną z najlepiej zachowanych Pueblos Blancos, białych wiosek andaluzyjskich, których architektura sięga czasów mauryjskich. Kiedy Arabowie panowali nad tym regionem przez ponad 700 lat, zostawili ślad, który widać w każdym zaułku Frigiliany: w kształcie ulic, w sposobie zdobienia ścian i w ceramicznych tabliczkach opowiadających historię ostatniego powstania Maurów z 1569 roku. Białe uliczki, które wyglądają jak z innego świata Stara część Frigiliany — El Barribarto — to labirynt wąskich uliczek zbiegających się ku centrum, tak wąskich że dwie osoby z koszykami ledwo się miną. Ściany są bielone wapnem, chodniki wyłożone otoczakami ułożonymi w mozaikowe wzory, a przy każdych drzwiach stoją doniczki z pelargoniami, bugenwillami i innymi kwiatami w kolorach od różowego po intensywną czerwień. Chodzenie po Frigilianie nie wymaga mapy ani planu — wystarczy iść przed siebie, skręcać w zaułki, wspinać się po schodkach i zaglądać za każdy róg. Co kilkadziesiąt metrów otwiera się nowy widok: na morze w oddali, na dachy niżej położonych domków albo na kolejną uliczkę, która wygląda jeszcze piękniej niż poprzednia. Calle Real to główna ulica starej części wioski — i jednocześnie galeria na świeżym powietrzu. Wzdłuż całej ulicy wmurowane są ceramiczne tabliczki z ilustracjami i tekstami opowiadającymi historię ostatniego powstania Maurów przeciwko Hiszpanom. Każda tabliczka to osobny rozdział — i spacer Calle Real jest jednocześnie lekcją historii i estetyczną przyjemnością. Historia, która czuć w każdym kamieniu Frigiliana była jednym z ostatnich bastionów mauryjskiej kultury w Europie. Po rekonkwiście — kiedy Hiszpania wygnała Arabów pod koniec XV wieku — wielu z nich przyjęło chrzest i zostało jako moriscos, ukryci muzułmanie żyjący pod chrześcijańskim panowaniem. W 1569 roku wybuchło ostatnie wielkie powstanie morysków — i właśnie w Frigilianie i jej okolicach doszło do jednych z ostatnich bitew. Ta historia jest wszyta w tkankę wioski — w kształt uliczek zaprojektowanych tak, żeby utrudnić atak, w mauryjskie zdobnictwo na ścianach i w ceramiczne tabliczki wzdłuż Calle Real. Frigiliana jest piękna — ale jest też miejscem z prawdziwą, głęboką historią, która nadaje jej charakter niemożliwy do podrobienia. Miód i trzcina cukrowa — lokalne skarby Frigiliana ma dwie lokalne specjalności, których nie znajdziesz prawie nigdzie indziej w Europie. Pierwsza to vino de naranja — wino pomarańczowe, słodkie i aromatyczne, produkowane w okolicy od wieków. Druga to melaza trzcinowa — ciemny, gęsty syrop z trzciny cukrowej, który produkuje jedyna wciąż działająca fabryka trzciny cukrowej w Europie, zlokalizowana właśnie we Frigilianie. Fabryka El Ingenio działa od 1771 roku i jest jednym z tych miejsc, które warto zobaczyć nie dlatego, że jest atrakcją turystyczną, ale dlatego, że jest żywą historią rzemiosła. W sezonie można ją zwiedzać i kupić lokalną melasę, która w andaluzyjskiej kuchni używana jest do marynat, deserów i moczenia mięsa. W małych sklepikach przy uliczkach Frigiliany można też kupić lokalny miód z kwiatów pomarańczy i migdałów, ceramikę w andaluzyjskich wzorach i wyroby z ratanu i wikliny produkowane przez miejscowych rzemieślników. Widok na morze i okoliczne góry Z wyższych punktów Frigiliany roztaczają się jedne z najpiękniejszych panoram na Costa del Sol. Na południu widać Morze Śródziemne — w słoneczne dni intensywnie niebieskie, w mgliste srebrzyste i spokojne. Na północy góry Sierra de Almijara wznoszą się nad wioską, zielone i dzikie, z kilkoma szlakami prowadzącymi w głąb parku naturalnego. Mirador de Frigiliana to oficjalny punkt widokowy, ale najpiękniejsze widoki otwierają się spontanicznie — przy każdym zakręcie uliczki, z każdego tarasu i z każdej kawiarni z widokiem. To jest ta szczególna cecha Frigiliany: że w każdym miejscu jest coś do oglądania, i że nie trzeba szukać punktu widokowego, bo całe miasteczko jest jednym wielkim punktem widokowym. Jak dojechać Frigiliana leży 7 kilometrów od Nerji — jednego z najpiękniejszych miasteczek Costa del Sol — i 45 kilometrów od Marbelli. Samochodem z Nerji to 10 minut, z Marbelli około 45 minut autostradą A-7. Najbliższe duże lotnisko to Málaga — 60 kilometrów od Frigiliany. Bezpośrednie loty z Polski do Málag kursują przez cały sezon letni, ceny w dwie strony od 300 złotych przy wcześniejszej rezerwacji. Do samej wioski można dojechać samochodem i zaparkować na jednym z parkingów przy wejściu do starej części — wąskie uliczki są niedostępne dla samochodów. Alternatywnie autobus z Nerji kursuje kilka razy dziennie. Najlepszy czas na wizytę to maj, czerwiec i wrzesień — mniej turystów niż w lipcu i sierpniu, temperatury przyjemne do zwiedzania pieszo i kwiaty przy domach w pełnej krasie.
Najpierw przeszczep, a teraz to. Księżna Mette-Marit znów musi walczyć
Udany przeszczep płuca dał księżnej Mette-Marit nową szansę, ale lekarze podkreślają, że najtrudniejszy etap dopiero się zaczyna. Najbliższe tygodnie spędzi w szpitalu w Oslo, gdzie specjaliści będą monitorować jej stan i czuwać nad przebiegiem rekonwalescencji.
Księżna koronna Norwegii Mette-Marit pomyślnie przeszła przeszczep płuca, jednak lekarze podkreślają, że sukces operacji nie oznacza końca walki o zdrowie. Najbliższe tygodnie będą kluczowe dla powodzenia leczenia. Żona księcia Haakona pozostaje pod ścisłą opieką specjalistów w Rikshospitalet w Oslo, gdzie rozpoczyna wymagający proces rekonwalescencji po transplantacji. Księżna Mette-Marit przeszła przeszczep płuca w Oslo Świat dowiedział się o operacji księżnej koronnej Mette-Marit 17 czerwca. Norweski Dwór Królewski poinformował w oficjalnym komunikacie, że przeszczep płuca zakończył się sukcesem. Zabieg został przeprowadzony w Szpitalu Uniwersyteckim w Oslo, w placówce Rikshospitalet. Po operacji głos zabrał Arnt Fiane, kierownik oddziału chirurgii klatki piersiowej w Rikshospitalet. Lekarz przekazał, że transplantacja zakończyła się powodzeniem i podziękował wszystkim członkom zespołu zaangażowanym w przygotowanie oraz przeprowadzenie zabiegu. Choć wiadomość o udanej operacji przyniosła ulgę rodzinie królewskiej i obserwatorom jej losów, lekarze zaznaczają, że to dopiero pierwszy etap długiej drogi do odzyskania zdrowia. ZOBACZ TEŻ: Dramat Mette-Marit poruszył całą Norwegię. Królowa Sonja niespodziewanie zabrała głos Lekarze nie mają wątpliwości. Najbliższe tygodnie będą kluczowe Are Holm, szef oddziału pulmonologii w szpitalu, poinformował, że księżna pozostanie w Rikshospitalet przez najbliższe tygodnie. Jak wyjaśnił, jest to standardowa procedura stosowana wobec pacjentów po przeszczepie płuca. W tym czasie specjaliści będą dostosowywać leczenie farmakologiczne, monitorować stan zdrowia pacjentki, reagować na ewentualne powikłania oraz prowadzić rehabilitację. Lekarze podkreślają, że pierwsze tygodnie po transplantacji należą do najważniejszych. Organizm musi zaakceptować nowy narząd, a personel medyczny stale kontroluje jego funkcjonowanie. Każda niepokojąca zmiana wymaga szybkiej reakcji, dlatego pobyt w szpitalu jest niezbędny. Kolejna aktualizacja dotycząca stanu zdrowia księżnej ma zostać przekazana dopiero po jej wypisaniu ze szpitala. CZYTAJ TEŻ: Rodzina królewska czekała z tym komunikatem. Wiadomo, co dzieje się z Mette-Marit Rekonwalescencja po transplantacji płuca wymaga ogromnej cierpliwości Marthe Gundersen, doradczyni Norweskiego Stowarzyszenia Serca, Płuc i Udaru, zwróciła uwagę na wyjątkowo wymagający charakter rekonwalescencji po przeszczepie płuca. Jak wyjaśniła, pierwsze tygodnie po operacji polegają na bardzo dokładnym monitorowaniu pracy przeszczepionego narządu, zapobieganiu infekcjom oraz kontrolowaniu, czy organizm nie odrzuca nowego płuca. To właśnie ten etap wymaga od pacjenta największej cierpliwości i wysiłku. Bezpośrednio po operacji pacjenci spędzają kilka dni na oddziale intensywnej terapii. Całkowita hospitalizacja trwa zwykle około miesiąca. Szczególnie ważne są pierwsze trzy miesiące po zabiegu, ponieważ wtedy ryzyko odrzutu narządu i zakażeń jest największe. W tym okresie pacjenci otrzymują wysokie dawki leków immunosupresyjnych i regularnie przechodzą wizyty kontrolne. Pełna rekonwalescencja oraz adaptacja organizmu do nowego narządu trwa około roku. Specjalistka podkreśliła również, że po transplantacji najważniejszym celem leczenia jest utrzymanie prawidłowej funkcji przeszczepionego narządu oraz zapobieganie jego odrzuceniu przez układ odpornościowy. Idiopatyczne włóknienie płuc doprowadziło do konieczności przeszczepu Przeszczep płuca był konieczny ze względu na wieloletnią walkę księżnej Mette-Marit z idiopatycznym włóknieniem płuc. Chorobę zdiagnozowano u niej w 2018 r. Przez kolejne lata podejmowano próby kontrolowania jej rozwoju. W październiku 2025 r. księżna musiała nawet na miesiąc zrezygnować z wykonywania oficjalnych obowiązków, aby przejść rehabilitację pulmonologiczną. Dwa miesiące później w rozmowie z publiczną telewizją NRK przyznała, że rozwój choroby przyspieszył bardziej, niż spodziewali się tego zarówno lekarze, jak i ona sama. Wtedy też poinformowała, że musi przygotować się do przeszczepu płuc. Sytuacja zdrowotna przyszłej królowej Norwegii była na tyle poważna, że 5 czerwca pałac poinformował o wpisaniu jej na listę oczekujących na przeszczep płuc. Co czeka księżną Mette-Marit po opuszczeniu szpitala? Eksperci wskazują, że nawet po zakończeniu hospitalizacji proces leczenia będzie trwał jeszcze wiele miesięcy. Pacjenci po transplantacji uczą się funkcjonowania z przewlekłą immunosupresją, przechodzą rehabilitację pulmonologiczną lub kardiologiczną i stopniowo odzyskują samodzielność. Podczas konferencji prasowej Are Holm przypomniał, że na listę oczekujących trafiają osoby cierpiące na bardzo poważne choroby płuc. Jednocześnie muszą być one w stanie umożliwiającym przeprowadzenie operacji i dającym realne szanse na powrót do zdrowia. W przypadku księżnej Mette-Marit udany przeszczep stanowi niezwykle ważny krok. Jednak zgodnie z informacjami przekazanymi przez lekarzy, prawdziwym wyzwaniem będzie najbliższy okres rekonwalescencji. To właśnie wtedy okaże się, jak organizm przyszłej królowej Norwegii poradzi sobie z adaptacją do nowego narządu i wymagającym leczeniem po transplantacji. Źródło: Plejada
Przez nią Maja Chwalińska niemal straciła „dziką" kartę na prestiżowy turniej. A wszystko przez to, że Serena Williams się nudzi
Nie milknie burza po decyzji władz Wimbledonu w sprawie przyznania „dzikiej” karty Serenie Williams w rozgrywkach synglistek. Fala krytyki pod adresem Amerykanki nie dziwi. "Dzika" karta zwalnia zawodniczki i zawodników z udziału w kwalifikacjach, co oznacza mniejszą liczbę meczów i w konsekwencji pozwala zachować więcej sił na późniejszy etap rozgrywek. A Williams zakończyła już karierę i wraca, bo się nudzi na sportowej emeryturze.
Serena Williams to jedna z najbardziej utytułowanych zawodniczek w historii tenisa. Jest 23-krotną zdobywczynią Wielkiego Szlema i czterokrotną złotą medalistka igrzysk olimpijskich. Jej talentu i osiągnięć nikt nie kwestionuje. Dlaczego więc spadła na nią taka lawina krytyki po tym, jak postanowiła wystąpić na Wimbledonie i skorzystała przy tym z "dzikiej" karty, czyli przywileju przywileju należnego gwiazdom tenisa? Gwiazdy mogą wszystko? Powodów jest kilka. Po pierwsze, 46-latka zabiera miejsce młodym talentom, bo "dzika" karta ma być szansą dla obiecujących, perspektywicznych zawodniczek i zawodników. Serena ostatni raz wystąpiła w singlu w 2022 roku i, obiektywnie mówiąc, ma małe szanse na stworzenie godnego widowiska. "Dzika" karta przyznawana jest również tenisistom powracającym po kontuzjach. A Williams żadnego urazu nie miała. Dlaczego zatem władze Wimbledony zgodziły się na występ Sereny na tym prestiżowym turnieju? Jeśli nie wiemy, o co chodzi, chodzi o pieniądze. Obecność gwiazdy gwarantuje większe zainteresowanie mediów, kibiców i sponsorów. Tylko szkoda wschodzących gwiazd, jak nasza Maja Chwalińska, które borykają się z problemami finansowymi. Przypomnijmy słowa finalistki ostatniego Paris Open – Mai Chwalińskiej, która zwierzyła się mediom, że ma już środków na dalszy pobyt w Paryżu, ponieważ nie przewidziała, że awansuje do finału. Na szczęście szybko znalazł się sponsor. Te dramatyczne wybory były w przeszłości także udziałem Agnieszki Radwańskiej, której dziadek sponsorując wnuczkę, wyprzedawał prywatną kolekcję obrazów. Polscy kibice mogą już spokojnie spać, bo 25-letnia Maja Chwalińska jest już szczęśliwa posiadaczką przepustki do głównej drabinki rozgrywek. Ale fakt, że Williams dostała "dziką" kartę oznacza, że jakaś zdolna zawodniczka takiego przywileju nie otrzyma. Nie dziwią więc słowa kibiców, którzy piszą, że Serena „wystarczyłyby kwiaty, a nie dzika karta”. Sposób na… nudę Komentatorzy i eksperci (między innymi na łamach Flashscore.pl) zwracają uwagę, że powrót byłej liderki rankingu na korty po latach przerwy i otrzymanie przez nią "dzikiej" karty ociera się o kaprys zawodniczki, która nie musi już niczego udowadniać. Ani też liczyć na profity. Nie sposób się z tym nie zgodzić, zwłaszcza że sama Serena nie ukrywała, że wybiera się na Wimbledon, ponieważ… się nudzi. Jak może się nudzić żona i matka dwójki dzieci, posiadaczka rozlicznych biznesów, w tym Wyn Beauty (kosmetyki), Thomasnet, Will Perform (pielęgnacja i regeneracja) i rozlicznych kontraktów reklamowych, to już słodka tajemnica Sereny. Z ciekawostek – Serena jest w Stanach „twarzą” popularnego leku na cukrzycę. Jak (nie)być kochaną? Cokolwiek by mówić, podzielone zdania co do słuszności przyznania Amerykance dzikiej karty, oprócz względów biznesowych i PR-owych, wynikają także z sympatii fanów tenisa. A ta nie jest raczej po stronie 46-latki. Nie tylko dlatego, że uwielbiana przez fanów tenisa na całym świecie Maja Chwalińska mogła przez Serenę stracić dziką kartę. Chodzi o to, że starsza z tenisistek ma niestety trudny charakter i z mało kim się liczy. W ciągu kariery zaliczyła na kortach kilkadziesiąt wizerunkowych wpadek, jak lekceważące traktowanie przeciwniczek, nieparlamentarne odzywki w stronę publiczności czy nawet groźby karalne wobec sędziów. Mai Chwalińskiej zaś wystarczył jeden turniej, by zdobyć serca miłośników tenisa. Wdziękiem, naturalnością, spontanicznością, empatią, poczuciem humoru i naturalnością.