Na ekranie bawiła i wzruszała, za te filmy pokochali ją Polacy. Oto 7 najlepszych ról Stanisławy Celińskiej
Od filmów Andrzeja Wajdy po kino Feliksa Falka, Stanisława Celińska przez ponad pięć dekad pozostawała jedną z najważniejszych twarzy polskiej kinematografii. Tworzyła role przejmujące prawdą, pełne emocjonalnej intensywności i niezwykłej wrażliwości na człowieka. Jej filmografia na zawsze pozostanie częścią historii polskiego kina, opowieścią o codzienności, samotności i emocjach, które potrafiła pokazywać z wyjątkową siłą.
Śmierć Stanisławy Celińskiej zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego kina i teatru. Była artystką o niezwykłej intensywności, jednocześnie surową i pełną czułości, ironiczną i przejmująco tragiczną. W swoich rolach wydobywała emocje ukryte pod powierzchnią codzienności, nadając bohaterom głębię i prawdę rzadko spotykaną na ekranie. Każda kreacja pozostawiała po sobie coś więcej niż wybitne aktorstwo, stawała się zapisem ludzkich doświadczeń, samotności, niespełnienia i pragnienia bliskości, które przez dekady definiowały wrażliwość polskiego kina. 1. „Krajobraz po bitwie”, reż. Andrzej Wajda (1970) „Krajobraz po bitwie” był filmowym debiutem Stanisławy Celińskiej i zarazem początkiem jej współpracy z Andrzejem Wajdą. Film opowiadał o świecie tuż po zakończeniu wojny, rzeczywistości naznaczonej traumą, emocjonalnym pustkowiem i próbą odzyskania człowieczeństwa. Celińska, występując u boku Daniela Olbrychskiego, stworzyła kreację pełną delikatności i wewnętrznego niepokoju. Jej bohaterka wnosiła do filmu kruchość zderzoną z brutalnością świata, który utracił moralny porządek. Wajda budował film z napięcia pomiędzy pamięcią wojny a próbą odzyskania normalności, a obecność Celińskiej stawała się symbolem tej kruchej nadziei na ocalenie człowieczeństwa po katastrofie historii. 2. „Nie ma róży bez ognia”, reż. Stanisław Bareja (1974) W komediowym świecie Stanisława Barei Stanisława Celińska odnajdywała się perfekcyjnie, bo rozumiała absurd PRL-u nie jako gag, lecz jako codzienny stan emocjonalny. „Nie ma róży bez ognia” to satyra na mieszkaniowy chaos lat 70., opowieść o fikcyjnych rozwodach, kombinacjach i groteskowej biurokracji. Celińska wnosiła do tego świata coś więcej niż komizm, dawała mu ludzką temperaturę. Jej ekranowa obecność była pełna nerwowej energii, charakterystycznej dla bohaterów Barei: ludzi stale zmęczonych rzeczywistością, ale wciąż próbujących ją przechytrzyć. Aktorka nie przerysowywała tej groteski, wręcz przeciwnie, dzięki niej absurd wydawał się boleśnie prawdziwy. To właśnie dlatego jej role w filmach Barei przetrwały próbę czasu. 3. „Panny z Wilka”, reż. Andrzej Wajda (1979) W filmie Andrzeja Wajdy, opartym na prozie Jarosława Iwaszkiewicza, wszystko rozgrywa się pomiędzy spojrzeniami, niedopowiedzeniami i pamięcią. „Panny z Wilka” są opowieścią o czasie utraconym i niemożliwości powrotu do dawnego świata, a Celińska znakomicie wpisała się w ten melancholijny pejzaż. Jej kreacja była subtelna, pełna emocji ukrytych pod powierzchnią gestów i słów. Wajda budował film ciszą, a Celińska potrafiła tę ciszę wypełnić obecnością. Jej bohaterka nie potrzebowała dramatycznych scen, by wybrzmieć, wystarczało krótkie zawahanie głosu czy spojrzenie zatrzymane o sekundę za długo. Aktorka stworzyła portret kobiety uwikłanej w przeszłość, ale świadomej, że pamięć zawsze będzie bardziej okrutna niż rzeczywistość. Zobacz też: Paweł Pawlikowski znów staje do wyścigu o Złotą Palmę. W Cannes pokaże film o słynnym pisarzu 4. „Panna Nikt”, reż. Andrzej Wajda (1996) „Panna Nikt” to jeden z najbardziej niepokojących filmów Andrzeja Wajdy, opowieść o dojrzewaniu, przemocy psychicznej i okrucieństwie emocjonalnych zależności. W tym świecie Stanisława Celińska stworzyła rolę przejmującą właśnie dlatego, że pozbawioną aktorskiej demonstracyjności. Jej obecność była ciężka od emocji niewypowiedzianych. Aktorka potrafiła pokazać pęknięcie między tym, co społeczne i uporządkowane, a tym, co skrywane pod powierzchnią codzienności. Wajda prowadził bohaterów przez przestrzeń psychicznego chaosu, a Celińska idealnie odnalazła rytm tego kina – chłodnego, dusznego, pełnego napięcia. Jej kreacja działała jak cichy kontrapunkt wobec młodzieńczej brutalności obecnej w filmie. To jedna z tych ról, które nie krzyczą, ale zostają w pamięci najdłużej. 5. „Pieniądze to nie wszystko”, reż. Juliusz Machulski (2001) W filmie Juliusza Machulskiego Stanisława Celińska znakomicie odnalazła się w połączeniu komedii i społecznej diagnozy. „Pieniądze to nie wszystko” opowiada o zderzeniu wielkiego biznesu z prowincjonalną rzeczywistością, o świecie transformacji, w którym każdy próbuje przetrwać na własnych zasadach. Celińska wnosi do filmu autentyczność, której często brakuje w satyrycznych opowieściach o polskich przemianach lat 90. Jej bohaterka jest mocno osadzona w rzeczywistości, szorstka, konkretna, ale jednocześnie głęboko ludzka. Aktorka świetnie rozumiała rytm dialogu Machulskiego i jego ironię. Dzięki temu jej rola stała się emocjonalnym punktem ciężkości filmu, zachwycając krytyków i zdobywając pierwszą w karierze statuetkę Orła. To kolejny dowód na to, że Celińska była mistrzynią grania zwyczajności. 6. „Południe-północ”, reż. Łukasz Karwowski (2006) „Południe-północ” Łukasza Karwowskiego to kino drogi, ale przede wszystkim film o emocjonalnym oddaleniu ludzi od siebie. W tej opowieści Stanisława Celińska buduje postać pełną zmęczenia życiem, a jednocześnie niezwykłej wewnętrznej siły. Jej gra jest oszczędna, niemal minimalistyczna, lecz właśnie w tej powściągliwości kryje się największa moc. Celińska potrafiła pokazać doświadczenie całego życia jednym gestem czy sposobem wypowiadania prostego zdania. W filmie Karwowskiego staje się symbolem pokolenia ludzi niespełnionych, ale wciąż próbujących odnaleźć sens i bliskość. To kreacja cicha, ale niezwykle dojrzała i poruszająca. Zobacz też: Rusza najbardziej prestiżowy festiwal filmowy na świecie! W jury konkursu głównego same gwiazdy 7. „Joanna”, reż. Feliks Falk (2010) View oEmbed on the source website W „Joannie” Feliksa Falka Stanisława Celińska stworzyła jedną z najbardziej dramatycznych i emocjonalnie gęstych kreacji późnego okresu swojej kariery. Film rozgrywa się w czasie okupacji i opowiada o moralnych wyborach, które nigdy nie mają prostych konsekwencji. Celińska wnosi do tej historii ogromne doświadczenie, jej twarz staje się mapą bólu, strachu i współczucia. Aktorka nie gra wielkich deklaracji, albowiem wszystko rozgrywa się w detalach: spojrzeniu, zawieszeniu głosu, napięciu ciała. W świecie Falka, pełnym moralnej niejednoznaczności, jej obecność daje filmowi emocjonalną prawdę. To rola niezwykle skupiona, dojrzała i głęboko humanistyczna, co zostało docenione drugim w jej karierze Orłem. Celińska przypomina w niej, że największe dramaty w kinie rozgrywają się nie w spektakularnych scenach, lecz w ciszy między ludźmi.
Mama i babcia dawały jej wsparcie, a Bóg ogromną siłę. Stanisława Celińska ujawniła zaskakujące kulisy dzieciństwa. Tego nikt nie wiedział
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła całą Polskę. Aktorka i piosenkarka zostawiła po sobie nie tylko wybitne role i piosenki, ale także słowa pełne wrażliwości i życiowej mądrości. W jednym z poruszających wywiadów opowiedziała o przemijaniu, wierze, samotności i ukochanej babci Janeczce. Dziś jej wyznania brzmią wyjątkowo przejmująco.
Wczorajsza wiadomość o śmierci Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące Polaków. Artystka przez lata zachwycała talentem, ale także niezwykłą wrażliwością. W jednym z wywiadów opowiedziała o przemijaniu, wierze i ukochanej babci Janeczce. Dziś jej słowa wybrzmiewają z jeszcze większą siłą. Stanisława Celińska o młodości i sukcesach: „Nie potrafiłam się cieszyć” Stanisława Celińska nigdy nie ukrywała, że z wiekiem zaczęła inaczej patrzeć na życie. Choć jako młoda aktorka odnosiła wielkie sukcesy, wygrała festiwal w Opolu, a film „Krajobraz po bitwie” trafił do Cannes, po latach przyznała, że wtedy nie potrafiła się nimi cieszyć. „Pojechaliśmy na Lazurowe Wybrzeże, a ja narzekałam: mamy za słabą reklamę, Francuzi nie zrozumieją polskiej historii. Słuchając moich żalów, Daniel Olbrychski rzucił: „Ty się, Stasia, ciesz, że tu jesteś, bo nie wiadomo, czy cię jeszcze kiedykolwiek zaproszą”. Miał rację, więcej nie zaprosili [śmiech]", mówiła w rozmowie z portalem wiez.pl. Aktorka podkreślała jednak, że nie tęskniła za młodością. „Jeśli za czymś, to za tym, by mieć lepsze zdrowie, więcej sił. Już nie mogę biegać i szaleć, ale za to mój mózg znajduje się obecnie w lepszym stanie niż dekady temu”, wyznała. „Moje myślenie o świecie stało się chyba dojrzalsze. Jestem znacznie szczęśliwsza teraz, niż gdy miałam dwadzieścia jeden lat. Może nie ma za czym tak naprawdę tęsknić?”. Następnie dodała: „W przywołanej przez pana piosence na koniec znajduje się wskazanie, by smakować życie, „dostrzegać jak wiele ma barw. Trzeba zacząć od dziś tworzyć swój świat”. Lubię podczas koncertów powtarzać znaną maksymę: „Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty mojego życia”. Faktycznie w to wierzę. Że jako ludzie – niezależnie od wieku, naszych zranień – możemy brać się za bary z wyzwaniami, przed którymi stawia nas rzeczywistość, zaczynać wciąż na nowo, nie dawać się. „Wiem, jak trudno nieść swój los” – śpiewam w „Dzielić się miłością”. Naprawdę wiem. Ale ostatecznie co rano wschodzi słońce, noc mija. Wszelka dekadencja jest mi obca. Liczą się małe kroki. Michał Anioł miał zasadę: „każdego dnia jedna kreska”. Warto codziennie zrobić coś twórczego, coś dla siebie, coś, co posuwa nas naprzód na mapie życia". CZYTAJ TEŻ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Babcia Janeczka była jej największym wsparciem. „Pierwsza uwierzyła w mój talent” W rozmowie z wiez.pl wracała też do jednej z najważniejszych osób w swoim życiu, babci Janeczki. To właśnie ona pomogła wychować Stanisławę Celińską po śmierci ojca aktorki. Jak wspominała artystka, babcia była kobietą niezwykle silną. „Przeszła przez Ravensbrück i do końca życia nosiła na ręku obozowy numer. Była niesamowitą osobą, naprawdę dzielną. Przeszła przez Ravensbrück, miała na ręku obozowy numer. Musiała widzieć straszne rzeczy, a mimo to nigdy nie straciła wiary w Boga, w ludzi, w życie. W trakcie wojny trafiły z moją mamą w sam środek strzelaniny. Babcia uratowała ją: położyła nogę na jej głowie, odłamek utkwił w nodze. Nie byłyśmy biologicznie spokrewnione, to była macocha mamy. Ale mama do końca nie zwracała się do niej inaczej jak „mateczko”. Babcia była prawdziwym wulkanem energii. Zupełnie inaczej niż my z mamą, rozmarzone artystki. Kiedy szłyśmy gdzieś razem, my się wlokłyśmy, a ona wartko kroczyła przodem", zwierzała się artystka. To babcia po raz pierwszy zabrała ją także do kościoła. Tam przyszła aktorka przeżyła coś, co zapamiętała na całe życie. „Przede wszystkim zachwyt! Świat, w którym żyłam na co dzień, pozostawał szaro-czarny, przytłaczający. A tutaj nagle zobaczyłam kolory: ornaty, kadzidło, misterium, usłyszałam jakiś inny, tajemniczy język. Stałam oniemiała. To był mój pierwszy kontakt z sacrum. Potem tego uczucia szukałam – i w kościele, i następnie w teatrze. Po latach widzę, że babcia była moją przyjaciółką. Nie chciała, żebym zostawała aktorką. Wolała, bym była lekarzem. A jednak kiedy zobaczyła, że nie jest w stanie pohamować mojego zapału, jeździła ze mną na różne recytatorskie konkursy, trzymała kciuki. Stawiała na mnie, jako pierwsza uwierzyła w mój talent. Widzi pan, panie Damianie, mnie się wydaje, że przez całe życie szukamy kogoś takiego: kogoś, kto nas zrozumie, wysłucha, nie potępi, a raczej podniesie na duchu. Szukamy ROZMÓWCY”, wspominała. Babcia Janeczka była też pierwszą osobą, która uwierzyła w jej talent. Choć marzyła, by wnuczka została lekarzem, ostatecznie wspierała ją podczas konkursów recytatorskich i artystycznych prób. „Zgadza się, dzwoniła do dyrektora teatru i pytała: „Jak tam moja Stasiuńka?”. Babcia paliła jak smok, ale momentalnie rzuciła nałóg, gdy lekarz powiedział jej, że od tego umrze. Nie bała się samej śmierci. Bała się, że mnie zostawi samą", mówiła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska Poruszające słowa Stanisławy Celińskiej o wierze i samotności Boga W ostatnich latach Stanisława Celińska coraz częściej mówiła o wierze i duchowości. Szczególnie poruszająco brzmiały jej słowa o Bogu, które dziś wielu odbiera niemal jak testament. „Bóg jest sam na swoim szczycie i marznie. Potrzebuje naszej miłości. Widzę Go dziś jako starszą osobę, która siedzi przy stole i czeka na nas”, mówiła. Aktorka opowiadała też o wyjątkowym momencie podczas pobytu w Jerozolimie. Po odejściu od Grobu Pańskiego miała poprosić Jezusa o wskazówkę, jak dalej żyć. „W myślach przyszło do mnie zdanie «Dziel się miłością»” — wyznała. To właśnie miłość i nadzieja były wartościami, o których mówiła najczęściej. Nawet wtedy, gdy opowiadała o lęku i niepewności. „Stąpaniem po rozbitym szkle. Przygniatającą myślą, że nie wiem, co — i czy cokolwiek jeszcze się wydarzy”, tak definiowała niepewność. Stanisława Celińska pozostawiła po sobie nie tylko wybitne role i piosenki, ale też słowa, które dla wielu ludzi były wsparciem. Jednym z jej życiowych motywów było zdanie, które często powtarzała podczas koncertów: „Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty mojego życia”. Źródło: wiez.pl. CZYTAJ TEŻ: Na Eurowizji wystąpiła w maseczce, na scenie nie pokazuje twarzy. Jej historia łamie serce
Wielkie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Gwiazdy mówią jednym głosem. „Była dobrem narodowym”
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła środowisko artystyczne w całej Polsce. Aktorka, która przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. W programie „Dzień Dobry TVN” bliscy współpracownicy i przyjaciele opowiedzieli o jej niezwykłej osobowości, ogromnej pasji i wymagającym charakterze.
Śmierć Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła polskim światem kultury. Wybitna aktorka, wokalistka i legenda sceny zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Wzruszające wspomnienia gwiazd pokazują, jak wielki wpływ miała na kolejne pokolenia artystów. W „Dzień Dobry TVN” Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek i Małgorzata Różniatowska opowiedzieli o jej niezwykłej charyzmie, bezkompromisowości oraz ogromnym sercu, które kryło się pod twardym charakterem. Stanisława Celińska nie żyje. Polska żegna wybitną aktorkę Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne emocje w świecie kultury i polskiego show-biznesu. Aktorka odeszła we wtorek, 12 maja 2026 roku, w wieku 79 lat. Dla wielu była nie tylko wielką gwiazdą teatru i filmu, ale również symbolem autentyczności, siły oraz bezkompromisowego podejścia do sztuki. W mediach społecznościowych i programach telewizyjnych pojawiają się kolejne wspomnienia osób, które miały okazję pracować z artystką. W „Dzień Dobry TVN” głos zabrali Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek oraz Małgorzata Różniatowska. Każde z nich podkreślało, że Stanisława Celińska była osobą niezwykle wymagającą, ale jednocześnie pełną ciepła i wrażliwości. Aktorka przez lata związana była z warszawskimi teatrami. Widzowie pamiętają ją także z wielkich ról filmowych oraz charakterystycznych występów scenicznych. Jej śmierć dla wielu osób oznacza koniec pewnej epoki polskiego kina i teatru. Lucyna Malec: „Była naszym dobrem narodowym” Jedne z najbardziej poruszających słów padły z ust Lucyny Malec. Aktorka nie ukrywała emocji i podkreślała, jak wyjątkową osobą była Stanisława Celińska. – Mówiłam jej, że jest naszym dobrem narodowym. Cudowna osoba, wielka gwiazda, która nie miała w sobie nic z gwiazdorstwa. Była po prostu wspaniałą aktorką – powiedziała Lucyna Malec w „Dzień Dobry TVN”. Wspominając wspólne chwile, aktorka zdradziła także mniej znane szczegóły z życia Celińskiej. Opowiadała o jej fascynacji dużymi maszynami oraz o nietypowym prezencie od Andrzeja Wajdy. Reżyser miał podarować jej bezprzewodową wiertarkę-wkrętarkę podczas jubileuszu aktorki. Lucyna Malec wspominała również, że podczas wspólnych podróży potrafiły zatrzymywać się, by obserwować dźwigi i inne maszyny. Te historie pokazały zupełnie inne oblicze Stanisławy Celińskiej – osoby pełnej ciekawości świata i prostych fascynacji. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Jacek Poniedziałek o Celińskiej: „Była kobietą pasji” Wzruszenia nie krył także Jacek Poniedziałek, który wielokrotnie współpracował ze Stanisławą Celińską. Aktor podkreślał, że była niezwykle wymagająca zarówno wobec siebie, jak i swoich partnerów scenicznych. – Skrajnie dużo wymagająca od siebie i od swoich partnerów, od reżyserów – mówił w „Dzień Dobry TVN”. Jacek Poniedziałek tłumaczył, że Celińska poszukiwała w teatrze duchowości i głębokich emocji. Jeśli nie odnajdywała ich w projekcie, traciła zainteresowanie pracą nad nim. Według aktora była „kobietą pasji”, która potrafiła reagować bardzo emocjonalnie i stanowczo. Jednocześnie podkreślił jej ogromną empatię. Przyznał, że Stanisława Celińska potrafiła doskonale rozumieć emocje drugiego człowieka. Ich relacja była szczególna również dlatego, że aktorka aż czterokrotnie wcielała się w rolę jego matki. – Ona potrafiła być bardzo ciepła, bardzo rozumieć, co się dzieje w duszy człowieka – wspominał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Małgorzata Różniatowska wspomina znajomość od dzieciństwa Bardzo osobistą historią podzieliła się również Małgorzata Różniatowska. Aktorka znała Stanisławę Celińską od najmłodszych lat i nie ukrywała, że ich relacja trwała praktycznie przez całe życie. – „Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej i trafiłam pod skrzydła mamy Stasi, prof. Basi Celińskiej, która uczyła mnie grać na skrzypcach. Wtedy poznałam Stasię” – wspominała w „Dzień Dobry TVN”. Jak podkreślała, już jako dziecko Stanisława Celińska była pewna swojej przyszłości. "Wiedziała, że będzie aktorką". Różniatowska opowiadała także o niezwykłych podobieństwach między nimi. – „Obie byłyśmy rude, obie piegowate. Nawet, jak się okazało stosunkowo niedawno, urodziłyśmy się tego samego dnia, czyli, 29 kwietnia” – wyznała. Ich zawodowe drogi wielokrotnie się przecinały. Jak zdradziła Małgorzata Różniatowska, kilka razy przejmowała role po Stanisławie Celińskiej. – „Trzy razy zdarzyło się to, że dostałam rolę po Stasi” – mówiła. „Skupiała na sobie uwagę wszystkich” – wspominała wzruszona. Na zakończenie dodała słowa, które najlepiej oddały ich wieloletnią relację: – „I tak całe życie dreptałam sobie, parę lat później, za Stasią”. Tak widzowie zapamiętają Stanisławę Celińską Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Na ekranie zadebiutowała w 1970 roku w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie”. W pamięci widzów zapisała się między innymi jako Agnieszka z „Nocy i dni” Jerzego Antczaka. Ogromną sympatię zdobyła także dzięki rolom komediowym. Widzowie doskonale pamiętają jej występ jako Lusi w filmie „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei. Do historii przeszło również wykonanie przez nią utworu „Uśmiechnij się. Jutro będzie lepiej” podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Aktorka była związana z warszawskimi teatrami i współpracowała między innymi z Krzysztofem Warlikowskim. Stanisława Celińska otwarcie mówiła również o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. W jednym z wywiadów dla „Dzień Dobry TVN” przyznała, że zdecydowała się publicznie opowiadać o problemie, ponieważ chciała pomagać innym osobom walczącym z uzależnieniem. Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące widzów oraz ludzi kultury. Dla wielu pozostanie symbolem talentu, odwagi i niezwykłej pasji do sztuki.
Maciej Zień pokazał pazur w kolekcji „Set Me Free”. Modowe widowisko pełne gwiazd i luksusu w Teatrze 6. piętro.
Teatr 6. piętro zamienił się w najbardziej stylowy adres Warszawy. 12 maja odbył się tam długo wyczekiwany pokaz najnowszej kolekcji Macieja Zienia „SET ME FREE”, który przyciągnął prawdziwe tłumy gwiazd, ludzi mody i osobowości show-biznesu. Już od pierwszych minut było jasne, że to nie będzie zwykły wieczór, ale spektakularne modowe widowisko z emocjami na najwyższym poziomie.
Wśród gości pojawiły się m.in. Justyna Steczkowska, Kasia Kowalska, Grażyna Szapołowska, Barbara Kurdej-Szatan, Małgorzata Socha oraz Sandra Kubicka, które zachwyciły dopracowanymi stylizacjami – od klasycznej elegancji po odważniejsze looki inspirowane światowymi trendami. ZOBACZ TAKE: Na mapie Warszawy pojawiło się miejsce, które wygląda jak galeria sztuki. Trafiają tu kobiety, które nie kupują torebek impulsywnie! Sam projektant nie krył emocji po zakończeniu wydarzenia. Jak podkreślił w mediach społecznościowych, pokaz był dokładnie takim doświadczeniem, jakie sobie wymarzył: „Wyszło genialnie. Właśnie tak to sobie wyobrażałem. Dziko, z emocją, pazurem i jednocześnie z niebywałą klasą” – napisał Maciej Zień, dziękując swojemu zespołowi, partnerom i gościom za wspólnie stworzone widowisko. „Set Me Free” – nowoczesny rock glamour w stylu Macieja Zienia Najnowsza kolekcja projektanta była wyraźnym układem w stronę kobiet silnych, niezależnych i świadomych własnego stylu. „Set Me Free” balansowała między rockową energią a luksusową elegancją, z której słynie Maciej Zień. Na wybiegu pojawiły się skórzane akcenty, połyskujące tkaniny, transparentności i mocne sylwetki przełamane subtelnymi detalami haute couture. Inspiracją dla kolekcji była m.in. Patti Smith i jej artystyczna bezkompromisowość, a także buntowniczy klimat utworu „Privilege”. Projektant przełożył ten klimat na język nowoczesnej mody – pełnej emocji, wolności i kobiecej siły. Było zmysłowo, momentami surowo, ale zawsze z charakterystyczną dla Zienia klasą. CZYTAJ TEŻ: 12 najlepszych kreacji na Met Gala 2026. Rihanna, Beyoncé i Nicole Kidman tego wieczoru przyprowadziły całe rodziny! Na wybiegu dominowały głębokie czernie, metaliczne refleksy, oversize’owe marynarki i spektakularne suknie z dramatycznym twistem. Gwiazdy zachwyciły stylizacjami Wieczór był nie tylko świętem mody, ale też prawdziwym pokazem stylu wśród zaproszonych gości. Julia Kuczyńska "Maffashion" postawiła na minimalistyczną elegancję, Katarzyna Sokołowska wybrała odważną, czarną stylizację z rockowym akcentem, a Justyna Steczkowska zachwyciła w spektakularnej sukni glamour. Która stylizacja zrobiła na Was największe wrażenie?
Wanda Rutkiewicz marzyła o rodzinie, ale wybrała góry. Słowa siostry chwytają za serce. Tajemnica zaginięcia himalaistki wciąż boli jej bliskich
„Ona bardzo chciała mieć dom, męża i dzieci, ale nie za taką cenę. Nie za cenę wyrzeczenia się swojej pasji”. Choć Wanda Rutkiewicz zdobyła najwyższe szczyty świata i przeszła do historii polskiego himalaizmu, jej największe marzenia były zaskakująco zwyczajne. Siostra himalaistki, Janina Fies, opowiedziała o tęsknocie, która nie mija. W jej słowach wciąż pobrzmiewa jednak cień nadziei, że legenda himalaizmu mogła przeżyć.
Wanda Rutkiewicz była najwybitniejszą polską himalaistką, która na zawsze zapisała się na kartach historii. Chociaż wydawało się, że wraz ze zdobyciem Everestu osiągnęła już wszystko, w rzeczywistości jej marzenia były bardzo przyziemne. Niestety niektórych z nich nigdy nie udało się jej spełnić... Siostra himalaistki w w jednym z wywiadów opowiedziała o tragedii, która ją spotkała, oraz o tym, że w jej sercu wciąż tli się „iskierka” nadziei... Od zaginięcia Wandy Rutkiewicz mijają dziś 34 lata. Wanda Rutkiewicz — relacja z siostrą W jednym z wywiadów dla „Przeglądu Sportowego Onet” Janina Fies, siostra Wandy Rutkiewicz, opowiedziała o siostrze. Przyznała, że mimo upływającego czasu, wciąż za nią tęskni i wciąż bardzo trudno jest się jej pogodzić z tym, że jej siostry nie ma już wśród nas. Jak wspomniała, Wanda Rutkiewicz miała bardzo wiele marzeń — nie tylko tych związanych z pasją, ale także tych związanych z życiem rodzinnym, codziennym. „Ona bardzo chciała mieć dom, męża i dzieci, ale nie za taką cenę. Nie za cenę wyrzeczenia się swojej pasji. Dlatego cały czas odwlekała ten moment, w którym to rodzina znalazłaby się na pierwszym miejscu” przekazała Dariuszowi Dobkowi. Janina Fies dodała również, że były momenty, w których jej siostra poniekąd zazdrościła jej stylu życia: „Kiedyś przyjechała do mnie do Wrocławia. Moja córka była wtedy jeszcze malutka, kładłam ją spać, a Wanda mi się przyglądała. Powiedziała mi później: „Wiesz co, tak naprawdę z jednej strony ci zazdroszczę. Bardzo bym chciała mieć taki dom jak ty”. Dla mnie było to coś niesamowitego, że aż tak się otworzyła. Po raz pierwszy zdobyła się na takie wyznanie, że coś takiego może się jej w ogóle marzyć. Jej poczynania nie wskazywały na ukrytą tęsknotę za normalnym życiem. Później, po zdobyciu Mount Everest, powiedziała „Gazecie Robotniczej”, że może to już czas na zakończenie kariery i powrót do normalnego życia. Nawet jeśli naprawdę to rozważała, to niezbyt długo. Bo i tak wróciła w góry” czytaliśmy. Zobacz też: Myślała, że był jej pisany, ich związek rozpadł się, gdy razem zamieszkali. Jej pierwsze małżeństwo okazało się porażką <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgHS8m2y-b0cdc48.jpg" width="800" height="811" alt="Wanda Rutkiewicz, a Polish electronics engineer, 35, smiles in New Delhi, India, on Thursday, Nov. 10, 1978 en route home from Nepal where she was the first European woman, and the third women ever, to reach the summit of Mt. Everest. (AP Photo)" title="AP Historical Hard Drive 2008" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjn6BNH-03bbe74.jpg" width="1600" height="1646" alt="Kraków 10.06.1979. I pielgrzymka do Polski papie¿a Jana Paw³a II w dniach 2-10 czerwca. Po mszy wiêtej na B³oniach Ojciec wiêty powróci³ do rezydencji arcybiskupów krakowskich przy ulicy Franciszkañskiej 3. Z balkonu Pa³acu Biskupiego wyg³osi³ przemówienie do polskich i zagranicznych dziennikarzy zgromadzonych na dziedziñcu. Na zdjêciu: himalaistka Wanda Rutkiewicz - wrêczy Ojcu wiêtemu kamieñ z Mount Everestu, który zdoby³a 16 padziernika 1978 roku, w tym samym dniu, w którym kardyna³ Karol Wojty³a, biskup Krakowa, zosta³ biskupem Rzymu.meg PAP/Tomasz Pra¿mowski" title="Ojciec wiêty w Krakowie" /> Siostra Wandy Rutkiewicz: „Zostawiam sobie jedną tysięczną procenta” To marzenie himalaistki jednak nigdy się nie spełniło: Wanda Rutkiewicz zaginęła podczas wspinaczki na szczyt ośmiotysięcznika Kanczendzanga. Chociaż od tamtego momentu minęło już ponad 30 lat, jej siostra wciąż nie pogodziła się z tą stratą. „Bardzo przeżyłam jej zaginięcie. Jej śmierć... Wydawało mi się, że kiedyś będę w stanie pogodzić się z jej stratą. Ale tak naprawdę się nie da. Wystarczy, że coś mi o niej przypomni i od razu ściska mi gardło i serce. Podchodzę do tego bardzo emocjonalnie. Nie spodziewałam się, że tak długo będzie mnie to wzruszać”, przyznała. Janina Fies dodała także, że chociaż wokół niej pojawiły się głosy, że Wanda Rutkiewicz tak naprawdę nie zginęła w drodze na wierzchołek (sama matka himalaistki była przez lata przekonana, że jej córka żyje), ona już wiele lat temu porzuciła nadzieję na jej powrót. „Trzeba po prostu zaakceptować, że jej nie ma i nigdy do nas nie wróci. [...] Problemy z żołądkiem, nic ciepłego do okrycia, żadnego kochera (kuchenka turystyczna — red.), żeby sobie coś podgrzać... Nawet jeśli próbowała chronić się płachtą namiotową, to nie miała żadnych szans na przeżycie. Z tego, co Carlos [Carsolio, partner wspinaczkowy Wandy Rutkiewicz — przyp. red.] opowiadał, można było być w 200 proc. pewnym, że Wanda już nie wróci. Że już zasnęła i po prostu... Po prostu zmarła...”, wyznała. Mimo tego, że wszelkie fakty oraz rozsądek podpowiadają, że właśnie tak wyglądały ostatnie momenty Wandy Rutkiewicz, ogromna miłość, jaką darzy ją siostra, zasiała w jej sercu ziarenko nadziei. „To jest takie podświadome uczucie. Fakty przemawiają za tym, że Wanda nigdy już nie wróci. Jest jednak coś takiego, takie skryte uczucie, taka iskierka nadziei, że może jednak... Zostawiam sobie jedną tysięczną procenta, że jest na to szansa. To taka ułuda, którą człowiek sam się oszukuje. To pozwala załagodzić ból po stracie”, przyznawała Janina Fies. Czytaj również: Wanda Rutkiewicz straciła ojca i brata w tragedii. Kolejny cios przyszedł wiele lat później... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfJbneb-0eed4bb.jpg" width="1600" height="2257" alt="Warszawa, 1989. Wanda Rutkiewicz, himalaistka, n/z w swoim mieszkaniu na Ursynowie.,Image: 428226866, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Wojciewski / Forum" title="Wanda Rutkiewicz, 1989" />
Tylko u nas! To czuła Alicja Szemplińska przed wyczytaniem Polski jako ostatniej do finału Eurowizji. Padły znamienne słowa
Alicja Szemplińska przeżyła prawdziwy rollercoaster emocji podczas ogłaszania wyników półfinału Eurowizji. Polska została wyczytana dopiero na końcu listy finalistów, a napięcie wśród naszej delegacji było ogromne. Po wszystkim opowiedziała, co czuła podczas tych przedłużających się minut oczekiwania.
Alicja Szemplińska przeżyła jedne z najbardziej nerwowych chwil podczas tegorocznej Eurowizji. Polska została wyczytana dopiero jako ostatni kraj awansujący do finału, a napięcie wśród naszej delegacji rosło z sekundy na sekundę. Na twarzy reprezentantki Polski było widać ogromny stres, a sama wokalistka przyznała później, że przez moment była przekonana, iż to koniec marzeń o finale. Gdy jednak prowadzący ogłosili „POLAND!”, emocje eksplodowały. Alicja Szemplińska czekała do ostatniej chwili na decyzję Eurowizji Tegoroczny półfinał 70. Konkursu Piosenki Eurowizji przyniósł polskim widzom ogromne emocje. Alicja Szemplińska, która reprezentuje nasz kraj z utworem „Pray”, musiała czekać niemal do samego końca na decyzję dotyczącą awansu do wielkiego finału. Występująca w biało-czerwonych barwach wokalistka zaprezentowała się jako przedostatnia uczestniczka koncertu. Później rozpoczęło się najbardziej nerwowe oczekiwanie wieczoru. Organizatorzy ogłaszali finalistów w losowej kolejności, stopniowo budując napięcie zarówno wśród delegacji, jak i widzów przed telewizorami. Polska została wyczytana jako ostatnia spośród krajów, które awansowały do finału. Chociaż kolejność ogłaszania wyników nie miała związku z liczbą zdobytych głosów, emocje w polskim teamie były ogromne. „Myślałam, dobra, pakujemy się!” — szczere słowa reprezentantki Polski Na nagraniach udostępnionych po półfinale widać było, że Alicja Szemplińska bardzo mocno przeżywała całą sytuację. Na twarzy wokalistki malowało się napięcie i stres, a atmosfera wśród członków delegacji robiła się coraz bardziej nerwowa z każdą kolejną ogłaszaną nazwą kraju. Moment ogłoszenia Polski wywołał eksplozję emocji. Gdy prowadzący wypowiedzieli „POLAND!”, w polskim zespole natychmiast wybuchła fala radości i ulgi. Alicja Szemplińska oraz towarzyszący jej tancerze nie kryli szczęścia po usłyszeniu długo wyczekiwanego werdyktu. Wokalistka po ogłoszeniu wyników wyszła również do grupy fanów skandujących jej imię. Chwilę później udzieliła krótkiego wywiadu zgromadzonym w wiedeńskiej arenie dziennikarzom i zdradziła, co działo się w jej głowie w tych ostatnich sekundach przed ogłoszeniem awansu Polski. „Myślałam, dobra, pakujemy się!” Jak przyznała, większy spokój zachowywali towarzyszący jej tancerze i członkowie ekipy. „Ale moi chłopcy byli bardzo spokojni, mówili: spokojnie, najlepsze na koniec” Fala emocji po ogłoszeniu wyników. Gwiazdy komentują sukces Polski Pod materiałami opublikowanymi po półfinale pojawiły się setki komentarzy od widzów oraz osób ze świata show-biznesu. Wielu internautów przyznawało, że przeżywało identyczny stres jak polska delegacja. Wśród komentujących znalazł się między innymi Ralph Kaminski, który napisał, że „miał prawie zawał przed telewizorem”. Radości z awansu Polski do finału nie ukrywały także Julia Wieniawa, Marika czy Blanka, która sama doskonale zna emocje towarzyszące reprezentantom Eurowizji za kulisami konkursu. W mediach społecznościowych pojawiło się również wiele wpisów gratulujących Alicji Szemplińskiej występu oraz awansu do finału. Alicja Szemplińska z utworem „Pray” wystąpi w wielkim finale Awans do finału oznacza, że Alicja Szemplińska już w sobotę ponownie pojawi się na wiedeńskiej scenie 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. Reprezentantka Polski wykona utwór „Pray” i zawalczy o jak najwyższe miejsce w konkursie. Wiemy już - jak wynika z wyników losowania - że utwór Alicji wybrzmi w drugiej połowie wielkiego finału.
Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska
Z tajemniczą Iwoną założył rodzinę. Doczekali się czwórki dzieci. Ale gdy pierwsza żona Stanisława Sojki była w ciąży bliźniaczej, on odszedł do znanej aktorki. Jego romans z Grażyną Trelą w latach 90. wywołał prawdziwą sensację.
Stanisław Sojka i Grażyna Trela poznali się na jednej z muzycznych imprez w Krakowie, w 1991 roku. Sojka był już wtedy znanym wokalista, śpiewał m.in. piosenkę „Tak, jak w kinie”. Kiedy jej się dzisiaj słucha, wydaje się, że muzyk przepowiedział sobie ten romans. Jest jak wyznanie mężczyzny, którego dopadł kryzys wieku średniego albo znużyła małżeńska codzienność, stabilizacja. „Mam cichy dom, mam dobry dom/ Mam życie tak jak w kinie/I żonę mam i dzieci mam/Ale bez pani ginę/Tak jak w kinie, tak jak w kinie/Żona nie cieszy, dzieci też, /Gdy pani tak na stoku/Chociaż nie umiem bez nich żyć/ Tak jakoś pusto wokół/I pani o tym dobrze wie….” to fragment piosenki. Grażyna Trela była zdolną krakowską aktorką, miała dorobek, ale prawdziwy rozgłos przyniósł jej dopiero związek ze Stanisławem Sojką. To była wyklęta, zakazana miłość i bodaj największy skandal towarzyski drugiej połowy lat 90. Stanisław Sojka, który uchodził za szczęśliwego męża i ojca, porzucił dla aktorki ciężarną żonę i dwoje małych dzieci. Jakby naprawdę stracił głowę! Z żoną długo szli razem przez życie, znali się jeszcze od liceum. „Moja żona jest wyjątkowa”, mówił muzyk w tamtym czasie. „Nie wyobrażam sobie, żebym mógł być z kimś innym!”. Dlatego ich romans z Grażyną Trelą tak wszystkich zaskoczył. Jaka była historia bohaterów tego związku? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWkYhCm-100e634.jpg" width="2383" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1995. Lubuskie Lato Filmowe, n/z Grazyna Trela i Stanislaw Sojka (1L).,Image: 429744376, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe, 1995" /> Stanisław Sojka: artysta od dziecka Stanisław Sojka urodził się w 1959 roku w Żorach. Jego dziadek był organistą, ojciec budowlańcem, mama gospodynią domową. Swoją karierę wokalisty zaczął jako dzieciak — sopran w chórze katedralnym w Gliwicach. Studiował na Akademii Muzycznej w Katowicach aranżacje i kompozycje. Zadebiutował w 1978 roku jako muzyk jazzowy koncertem w Filharmonii Warszawskiej. Grywał m.in. z triem Wojciecha Karolaka, z Michałem Urbaniakiem. Jego płyta „Blublula" z 1981 roku, została okrzyknięta przez dziennikarzy najlepszym jazzowym albumem roku. Jeździł po Europie i z powodzeniem śpiewał klasykę amerykańskiego jazzu. Z czasem uświadomił sobie, że nie pochodzi z delty Missisipi i że powinien też komponować i śpiewać polskie piosenki. Nie od razu został w tym zaakceptowany, wielu słuchaczy lubiło go jako jazzowego muzyka, a nie popowego wokalistę. Ale pod koniec lat 80 wielkim hitem stała się piosenka „Absolutnie nic”, a potem „Tak jak w kinie” i oczywiście „Tolerancja” („Na miły Bóg, życie nie tylko po to jest, by brać”) - chyba największy przebój Stanisława Sojki. Jako muzyk był zawsze nie do podrobienia, świetnie komponował, znakomicie grał na pianinie, które w naturalny sposób towarzyszyło jego piosenkom. Był kameralny, a jednocześnie przebojowy. Czytaj także: W domu Sojków muzyka była jak oddech. Czterech synów podążyło za pasją taty. Jeden z nich był w talent show Stanisław Sojka: poznanie żony Zawsze miał wzięcie u kobiet, umiał czarować, także swoją muzyką. W młodości dorobił się nawet ksywki „całusik”. Był kobieciarzem, zakochiwał się na zabój. Swoją żonę poznał jeszcze w liceum, potem studiowali razem w Akademii Muzycznej, ona grała na skrzypcach. Ślub z Iwoną wzięli jeszcze jako studenci, kiedy miał się urodzić najstarszy syn, Kubuś. Różnie im się wiodło finansowi, ale układ był taki, że Iwona rezygnuje z własnych ambicji muzycznych i zostaje w domu z dziećmi. Kiedy była w ciąży z bliźniakami: Marcinem i Jankiem, Stanisław Sojka odszedł już do Grażyny Treli. Pytany o wychowanie swoje i synów powiedział w jednej z rozmów: „Przed popełnieniem błędów nie ustrzegły mnie ani rady rodziców, ani innych doświadczonych ludzi. Najpierw uważałem, że mnie nie dotyczą, później w ogóle nie orientowałem się, że ich potrzebuję.” Czytaj także: Legendarny artysta zostawił żonę dla znanej femme fatale. Gorzko tego pożałował i po rozstaniu zwątpił w miłość Grażyna Trela: nazywano ją "pięknością" z Krakowa Grażyna Trela urodziła się w 1958 roku, skończyła krakowską szkołę teatralną, szybko zrobiła karierę. Występowała w „Piwnicy pod Baranami”, grała w popularnych filmach „Wielkim Szu”, „To tylko rock”, „CK Dezerterzy”. Przełomem był film „Łuk Erosa”, z 1987 roku, oparty na powieści Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Grażyna Trela zagrała w nim świetną rolę, która i dzisiaj może się podobać. Ale okrzyknięto ją wtedy nową seksbombą polskiego kina. Wrażenie robił plakat z roznegliżowaną aktorką i przytulonym do niej Jerzym Stuhrem. A także erotyczne sceny w samym filmie, dosyć odważnym jak na tamte czasy. Grażyna Trela była bardzo ładna, wyrazista, trudno ją było przeoczyć na ekranie, nawet w niewielkiej roli. Krążyła fama, że aktorka jest pożeraczką męskich serc, że nikt jej się nie potrafi oprzeć. Historia ze Stanisławem Sojką zdawała się potwierdzać ten wizerunek. Stanisław Sojka i Grażyna Trela: historia głośnego romansu W latach 90. Grażyna Trela stała się muzą Stanisława Sojki. „Oddałem serce Pani z Krakowa”, mówił po latach Stanisław Sojka. I dodawał: „Po tym szaleństwie, niezwykle poraniony przez trzy lata byłem sam”. Zanim to jednak nastąpiło, wydał bardzo dobrą płytę „Radical Graża”. Pochodzi z niej przebój „Fa na na na”, w którym Sojka śpiewał dla ukochanej swój wielki hit: „Jesteś moją kokainą”. Oraz piosenka „Jakby nie było jutra”. Muzyk wydał też płytę z sonetami Szekspira. To był dla jego twórczości na pewno dobry czas, przynajmniej na początku. Ich związek nie został dobrze przyjęty w środowisku, ale oni nie zwracali na to uwagi. Wydawali się szaleńczo w sobie zakochani i nierozłączni. Z czasem jednak miłość zaczęła przygasać, pojawiły się konflikty. Grażyna Trela wymagała od muzyka, by odciął się od dzieci. Była zaborcza: „Nie mogła unieść faktu, że nie zamierzam opuścić dzieci, że chcę być dla nich ojcem i mieć dobre stosunki z ich matką”, wspominał Stanisław Sojka. Byli razem 6 lat. Podobno Grażyna Trela odeszła do krytyka muzycznego Roberta Leszczyńskiego. Po latach wokalista wyznał: „Ta miłość spowodowała niewyobrażalne turbulencje w moim życiu. Odszedłem od żony i synów. Ale dzięki temu dostałem bolesną naukę. Po tym związku wiem: nie ma miłości bez dialogu. Hamowanie złości, „kiszenie” żalu, to droga do katastrofy. Narozrabiałem, choć nie było warto” (cytuję za Interia.pl). Mówił też, że był to toksyczny i groźny dla niego związek. Nigdy jednak nie przeczył, że „piękna kobieta z Krakowa” była jego miłością, a gdy wymieniał ważne w swoim życiu relacje, zawsze wracał i do tego uczucia. ZOBACZ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Stanisław Sojka i Grażyna Trela: jak potoczyło się ich życie? Grażyna Trela nigdy nie skomentowała swojego związku z muzykiem. Porzuciła aktorstwo, spełnia się w inny sposób: wykłada w Krakowskiej Szkole Filmowej, pisze powieści i scenariusze, prowadzi warsztaty, była współscenarzystką filmów Marcina Wrony, m.in. głośnego „Chrztu”. Stanisław Sojka po rozstaniu z „Grażą” długo nie mógł się pozbierać, nie miał ochoty na żaden związek z kobietą, nawet nie wyobrażał sobie, że kiedyś jeszcze odnajdzie się w czyichś ramionach. Odbudował relację z żoną i synami, już od lat byli w bardzo dobrej komitywie. Jego pierwsza żona ułożyła sobie życie z innym mężczyzną. A on spotkał kobietę, którą pokochał. Ewa Żmijewska-Sojka była nie tylko jego partnerką życiową, ale też menedżerką. Pięć lat temu Stanisław Sojka wydał swój pierwszy od 15 lat album „Muzyka i słowa”. Żył spokojniej niż wcześniej. Ćwiczył się w niespieszności, bo przez całe życie gonił. Nie był już takim „hedonem” i sybarytą. Jadł zdrowiej, rzucił palenie. Stał się zadeklarowanym monogamistą.
Śmierć córki Mariusza Węgłowskiego wstrząsnęła Polską. Pojawiły się nowe doniesienia o przyczynie śmierci 24-latki
Nikola Węgłowska, 24-letnia córka aktora Mariusza Węgłowskiego, zmarła pod koniec kwietnia 2026 r. Informacja o tragedii została ujawniona dopiero po pogrzebie. Teraz pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety.
Śmierć Nikoli Węgłowskiej poruszyła opinię publiczną i wywołała ogromne emocje wśród fanów Mariusza Węgłowskiego. 24-letnia córka aktora zmarła 28 kwietnia 2026 r., a informacja o tragedii została ujawniona dopiero po uroczystościach pogrzebowych. W ostatnich dniach pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety. Grób Nikoli na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach tonie dziś w kwiatach i zniczach, a sprawa nadal budzi ogromne poruszenie. Kim była Nikola Węgłowska? Śmierć Nikoli Węgłowskiej wywołała ogromne poruszenie wśród fanów Mariusza Węgłowskiego oraz osób śledzących medialne doniesienia dotyczące rodziny aktora. 24-latka była córką znanego aktora i byłego policjanta, którego widzowie pokochali przede wszystkim za rolę w serialu „Policjantki i policjanci”. Informacja o odejściu młodej kobiety pojawiła się dopiero po uroczystościach pogrzebowych. Rodzina przekazała wiadomość o śmierci w oficjalnym nekrologu. Z kolei agencja aktorska Studio ABM, z którą Nikola była przez krótki czas związana, opublikowała poruszające pożegnanie. „Nikola pojawiła się u nas na krótko. Próbowała zabawy w aktorstwo. Chyba to nie była jej bajka. Zniknęła po jednym castingu. Niestety ostatnio doszły nas tragiczne wieści, że w wieku 24 lat zniknęła też z tego świata. Niektóre wyroki boskie są dla nas zupełnie niezrozumiałe.” — przekazała agencja. W dalszej części komunikatu przedstawiciele Studio ABM złożyli również kondolencje rodzinie dziewczyny. Zobacz też: Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata Mariusz Węgłowski apelował o pomoc dzieciom Dodatkowych emocji całej sprawie dodaje fakt, że zaledwie dwa dni przed śmiercią córki Mariusz Węgłowski pojawił się w materiale opublikowanym przez Hospicjum Formuła Dobra. Aktor zachęcał w nim do pomagania chorym dzieciom oraz wspierania działalności hospicjum. „Kochani, ja od wielu lat pędzę drogą pomagania hospicjum dla dzieci, ale wy w każdej chwili możecie do niej dołączyć” — mówił aktor w opublikowanym nagraniu. Materiał został opublikowany 26 kwietnia 2026 r. Dwa dni później doszło do tragedii. Nikola Węgłowska zmarła 28 kwietnia 2026 r. Informacja o śmierci córki aktora szybko obiegła media i media społecznościowe. Internauci zaczęli publikować wyrazy współczucia oraz kondolencje dla rodziny Węgłowskich. Pogrzeb Nikoli Węgłowskiej w Kobierzycach Ostatnie pożegnanie Nikoli Węgłowskiej odbyło się 6 maja 2026 r. na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach na Dolnym Śląsku. Według relacji przytoczonych w źródłach, na miejscu pojawił się tłum ludzi, którzy chcieli pożegnać 24-latkę. Ceremonia miała wyjątkowo poruszający charakter. Szczególną uwagę zwracał grób Nikoli, który został niemal całkowicie zasypany kwiatami i zniczami. Zdjęcia z cmentarza szybko zaczęły krążyć w sieci i wywołały ogromne emocje. Widok miejsca pochówku młodej kobiety stał się symbolem ogromnej tragedii, jaka dotknęła rodzinę aktora. W komentarzach internauci podkreślali, że śmierć osoby w tak młodym wieku jest wyjątkowo trudna do zrozumienia. Czytaj też: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Nowe informacje o możliwej przyczynie śmierci W ostatnich dniach pojawiły się nowe informacje dotyczące możliwej przyczyny śmierci Nikoli Węgłowskiej. Według ustaleń „Super Expressu”, za tragedią mogła stać choroba układu krążenia. „Znałem Nikolę kilka lat, jeszcze z czasów szkoły podstawowej. Dawno jej nie widziałem, ale słyszałem, że powodem jej śmierci była choroba układu krążenia” — powiedział w rozmowie z portalem jeden z mieszkańców miejscowości, w której została pochowana Nikola. Jak wynika z relacji cytowanego mężczyzny, wszystko wskazuje na to, że choroba pojawiła się nagle. W źródłach podkreślono, że tragedia była niespodziewana i wstrząsnęła lokalną społecznością. Do tej pory rodzina nie przekazała oficjalnego komunikatu dotyczącego dokładnej przyczyny śmierci 24-latki.
Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek
Dziś 86. urodziny obchodzi Włodzimierz Press, niezapomniany Grigorij Saakaszwili z serialu „Czterej pancerni i pies”. Choć widzowie pokochali go za charakterystyczną rolę przystojnego Gruzina, największe szczęście odnalazł poza ekranem. Z żoną Renatą jest już od niemal sześciu dekad, a ich miłość narodziła się właśnie na planie kultowego serialu.
Sławę zdobył dzięki roli Grigorija Saakaszwilego, przystojnego Gruzina, który był kierowcą czołgu Rudy w serialu „Czterej pancerni i pies”. Zwracał na siebie uwagę charakterystycznymi wąsami oraz – jak na tamte czasy - dosyć egzotycznym wyglądem. Osoby postronne brały go za Gruzina i przy spotkaniu dziwiły się, że jednak jest Polakiem. W kultowej produkcji był związany w Lidką, zaś swoją prawdziwą miłość, żonę Renatę, poznał... właśnie na planie! To była miłość od pierwszego wejrzenia. Są razem do tej pory, szczęśliwi i zakochani. Dziś aktor świętuje 86. urodziny, a fani wciąż z sentymentem wspominają jego kultową rolę. Włodzimierz i Renata Press: historia miłości Rola w „Czterech Pancernych” była dla Włodzimierza Pressa szczęśliwym zrządzeniem losu. Na planie poznał przyszłą żonę. Była wtedy jeszcze studentką Akademii Sztuk Pięknych, zaangażowała się do tego serialu w 1966 roku, by trochę dorobić. W każdym razie taka jest wersja oficjalna, bo podobno tak naprawdę już wtedy podobał jej się bardzo Włodzimierz Press i chciała go poznać. Pracowała jako pomocnica kostiumolożki, Barbary Węgorek. Włodzimierz Press trafił do „Pancernych” przypadkowo. Po latach tak to wspominał: „Szukali bruneta o południowej urodzie i mnie widzieli w tej roli. Nie wierzyłem, że coś z tego wyjdzie. Poszedłem raczej dla paru groszy, gdyż wówczas cienko prządłem. Poza tym to był obraz wojenny, a ja wcześniej nie miałem żadnego kontaktu z wojskiem, nawet na studiach” (cytuję za tygodnikiem „Angora”). Aktor marzył wtedy o roli faraona w filmie Jerzego Kawalerowicza, fizycznie bardzo dobrze do niej pasował. Ale reżyser nie wybrał go, co aktor bardzo przeżył, to był pierwszy duży zawód w jego karierze. Długo czekał na telefon od producenta, dopiero po jakimś czasie dowiedział się, że film już jest realizowany, a główną rolę gra Jerzy Zelnik, jak się okazało, jego młodszy kolega z podwórka. Zobacz też: Przed śmiercią żona Marka Frąckowiaka nie odstępowała go na krok: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-de99fe8.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Włodzimierz Press: dorastanie, rodzina Urodził się w 1939 roku we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Jego ojciec zginął w obozie, w Treblince, mama, komunistka – Janina Planer, uciekła do Lwowa po upadku Polski i tu urodziła syna. Wojenne losy mamy i dziecka były niezwykłe. Gdy w 1941 roku do miasta zbliżali się Niemcy, wielu ludzi postanowiło wyjechać. Janina Planer znalazła się z dzieckiem na dworcu, w rozgardiaszu, wśród tysięcy mieszkańców Lwowa i okolic. Tłum rozdzielił ją z dwuletnim synem, wepchnięta do pociągu, zaczęła szukać Włodzimierza. Była przerażona, zrozpaczona. Gdy zorientowała się, że syna nie ma, wysiadła na pierwszej możliwej stacji i pieszo, torami, przez bombardowane transporty i stacje kolejowe wróciła na dworzec. Znalazła dziecko, choć graniczyło to z cudem. Nie mogła wykrztusić słowa, to on do niej podbiegł, wołając: mamo! Chwila radości nie trwała długo, oboje przez wojenne zawirowania znaleźli się na Syberii, gdzie Janina Planer pracowała jako pielęgniarka. Heroicznie zdobywała jedzenie i leki dla syna, który bardzo chorował. Uratowała mu życie. Zobacz też: Krzysztof Janczar na czwartym roku studiów rozkochał w sobie profesorkę baletu. Ten związek wywołał skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiddMnK-932e583.jpg" width="1600" height="1677" alt="PRL. Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem ( Wlodzimierz Press ) jednym z bohaterow filmu " Czterej pancerni i pies ".,Image: 431134251, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Broniarek / Forum" title="Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem" /> Po wojnie wrócili do Polski, mieszkali w Krakowie, a potem osiedlili się w Warszawie. Matka aktora wyszła za mąż, urodziła córkę Lenę, która była znaną warszawską pięknością. Sama pracowała w TVP, była redaktorem programów młodzieżowych i dziecięcych. Została zapamiętana na lata, jako barwna, choć nie najłatwiejsza we współpracy osoba. W 1968 roku w obliczu antysemickiej nagonki wyemigrowała najpierw do Izraela, a potem zamieszkała we Francji. Włodzimierz Press był bardzo związany z mamą, gdy poznał przyszłą żonę, od razu powiedział jej, że w ich życiu będzie jeszcze jedna kobieta. Chodziło właśnie o jego mamę. Gdy się rozchorowała, opiekował się nią przez kilka lat. Włodzimierz Press i jego żona są razem 59 lat, nadal zakochani Włodzimierzowi Pressowi kariera aktorska pewnie nie potoczyła się tak, jak tego oczekiwał. Zagrał dużo ról, w teatrze, w filmie, m.in w „Rozwodów nie będzie”, serialach „Czarne chmury” i „Zwyczajne życie”, w „Korczaku”. Ale chyba żadna z nich nie stała się tak znana, jak ta z „Czterech Pancernych”. Ludzie pamiętają go do tej pory, cieszą, że „Grigorij zawsze w formie”. Za to życie osobiste naprawdę mu się udało. „Zakochałem się jak wariat” - wspominał aktor. Ślub z Renatą wzięli w 1967 roku. Ich syn Grzegorz (imię dostał po dziadku) urodził się jeszcze na planie „Czterech Pancernych”, niedługo po zakończeniu serialu przyszła na świat córka Tania, która mieszka we Francji. Za zarobione dzięki serialowi pieniądze kupili mieszkanie. W stanie wojennym, kiedy jako aktor Włodzimierz Press nie miał co robić, wyjechali do Francji w odwiedziny do mamy aktora. To miały być wakacje, ale mama Włodzimierza Pressa rozchorowała się i zostali tam kilka lat. We Francji ich dzieci skończyły szkoły. W 1987 roku na stałe wrócili do Polski, mieszkają w zwykłym M4 w bloku na warszawskich Stegnach i są ze sobą szczęśliwi. Wiedzą, że mogą na sobie polegać i bezgranicznie sobie ufać. Czasem grają ze znajomymi w brydża, czasem chodzą na długie spacery. „Pomimo bruzd na twarzy i utraty połowy włosów, pomimo upływu (…) lat, wciąż jestem rozpoznawalny. Ludzie uśmiechają się do mnie na ulicy, mówią mi „dzień dobry". To bardzo sympatyczne”, opowiadał 84-letni dzisiaj aktor w „Tele Magazynie". Czytaj także: Los nie był dla niej łaskawy. Hanna Mikuć podniosła się po rodzinnej tragedii
Z ostatniej chwili! Alicja Szemplińska w finale Eurowizji! Emocjom nie było końca
Polska awansowała do finału Eurowizji 2026! Alicja Szemplińska zachwyciła występem z utworem „Pray” i już w sobotę ponownie zaśpiewa na scenie w Wiedniu.
To był wieczór pełen emocji dla polskich fanów Eurowizji. Alicja Szemplińska awansowała do finału 70. Konkursu Piosenki Eurowizji i już w sobotę ponownie wystąpi na scenie w Wiedniu. Reprezentantka Polski zachwyciła publiczność wykonaniem utworu „Pray” i znalazła się w gronie finalistów tegorocznego konkursu. Polska w finale Eurowizji 2026. Alicja Szemplińska usłyszała werdykt Pierwszy półfinał Eurowizji 2026 przyniósł ogromne emocje. We wtorkowy wieczór widzowie śledzili zmagania reprezentantów walczących o miejsce w wielkim finale konkursu organizowanego w Wiedniu. Wśród uczestników znalazła się Alicja Szemplińska, która reprezentowała Polskę z utworem „Pray”. 24-letnia wokalistka musiała znaleźć się w gronie najlepszych uczestników głosowania jury i widzów. Ostateczny werdykt ogłoszono po godz. 23. To właśnie wtedy stało się jasne, że Polska awansowała do finału 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. O godz. 23:19 pojawiła się oficjalna informacja: „POLSKA W FINALE 70. KONKURSU PIOSENKI EUROWIZJI! Gratulacje dla Alicji Szemplińskiej!”. Ta wiadomość wywołała ogromne emocje wśród fanów konkursu. ZOBACZ TEŻ: Na Eurowizji wystąpiła w maseczce, na scenie nie pokazuje twarzy. Jej historia łamie serce „Pray” zapewniło Polsce awans do wielkiego finału Alicja Szemplińska wystąpiła podczas pierwszego półfinału Eurowizji 2026 z utworem „Pray”. Polska reprezentantka znalazła się w gronie państw walczących o awans do sobotniego koncertu finałowego. Jeszcze chwilę przed ogłoszeniem wyników Polska była wymieniana wśród krajów oczekujących na decyzję. Razem z Alicją Szemplińską na awans czekały również reprezentacje Czarnogóry, Estonii, Gruzji, San Marino oraz Portugalii. Napięcie rosło z każdą minutą, ponieważ liczba wolnych miejsc w finale szybko malała. Organizatorzy kolejno ogłaszali następnych finalistów. Wśród krajów, które wcześniej uzyskały awans, znalazły się między innymi Grecja, Finlandia, Belgia, Szwecja, Mołdawia, Izrael, Serbia oraz Chorwacja. Dopiero końcowa część ogłoszenia przyniosła najważniejszą wiadomość dla polskich widzów. Polska znalazła się w finale Eurowizji 2026. Eurowizja 2026 w Wiedniu. Kiedy Alicja Szemplińska zaśpiewa ponownie? Po awansie z pierwszego półfinału Alicja Szemplińska wystąpi ponownie już w sobotnim finale Eurowizji 2026. Tegoroczny konkurs odbywa się w Wiedniu, gdzie na scenie rywalizują reprezentanci z całej Europy. Awans oznacza, że Polska nadal pozostaje w grze o zwycięstwo w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji. W sobotę Alicja Szemplińska ponownie wykona utwór „Pray”, walcząc o jak najwyższe miejsce w klasyfikacji końcowej. Dla polskich fanów konkursu to jeden z najważniejszych momentów tegorocznej Eurowizji. Emocje po ogłoszeniu wyników półfinału pokazują, jak wielkie nadzieje wiązane są z występem reprezentantki Polski. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016773850003-1-13de4c2.jpg" width="2000" height="1333" alt="Mandatory Credit: Photo by Jessica Gow/TT/Shutterstock (16870475ci)Alicja representing Poland with the entry "Pray" during the second rehearsal for semi-final 1 of the 70th Eurovision Song Contest (ESC) at the Wiener Stadthalle in Vienna, Austria, Monday 11 May 2026. Eurovision 2026 Rehearsal Semi-Final 1, Wien, Austria - 11 May 2026" title="Alicja podczas próby przed pó?fina?em Eurowizji 2026" /> Tak wyglądał pierwszy półfinał Eurowizji 2026 Pierwszy półfinał Eurowizji 2026 obfitował w emocjonujące występy i niespodziewane momenty. Wśród artystów, którzy zapewnili sobie miejsce w finale, znaleźli się reprezentanci Grecji, Finlandii, Belgii, Szwecji, Mołdawii, Izraela, Serbii oraz Chorwacji. Podczas występu reprezentanta Izraela publiczność skandowała hasło: „Uwolnić Palestynę”. Ten moment stał się jednym z najbardziej komentowanych wydarzeń wieczoru. Do samego końca nie było pewne, czy Polska znajdzie się wśród finalistów. Ostatecznie Alicja Szemplińska zapewniła sobie miejsce w wielkim finale i już w sobotę ponownie pojawi się na eurowizyjnej scenie w Wiedniu. Kto awansował do finału Eurowizji 2026? W gronie finalistów pierwszego półfinału Eurowizji 2026 znaleźli się między innymi: Grecja – Akylas „Ferto” Finlandia – Linda Lampenius i Pete Parkkonen „Liekinheitin” Belgia – Essyla „Dancing on the Ice” Szwecja – Felicia „My System” Mołdawia – Satoshi „Viva, Moldova!” Izrael – No’am Bettan „Michelle” Serbia – Lavina „Kraj mene” Chorwacja – Lelek „Andromeda” Litwa – Lion Ceccah „Sólo quiero más” Polska – Alicja Szemplińska „Pray” Sobotni finał Eurowizji 2026 w Wiedniu zapowiada się niezwykle emocjonująco. Polska reprezentantka stanie przed szansą na osiągnięcie wielkiego sukcesu i walkę o zwycięstwo w jednym z najpopularniejszych konkursów muzycznych świata. Źródło: JastrząbPost, tVP
Dziedziczka gigantycznej fortuny poprowadziła półfinał Eurowizji w Wiedniu. Victoria Swarovski zachwyciła, uwagę zwrócił jeden szczegół
Victoria Swarovski błyskawicznie stała się jedną z największych gwiazd Eurowizji 2026. Internauci zachwycili się jej czerwoną, błyszczącą suknią i zgodnie piszą o jednym — trudno było oderwać od niej wzrok.
Konkurs Piosenki Eurowizji 2026 od pierwszych chwil dostarczył ogromnych emocji. W centrum zainteresowania znalazła się nie tylko reprezentująca Polskę Alicja Szemplińska, ale również Victoria Swarovski. Dziedziczka słynnego imperium kryształów pojawiła się na scenie w czerwonej, błyszczącej sukni, a internet natychmiast zalała fala komentarzy. Widzowie byli zgodni — trudno było oderwać od niej wzrok. Victoria Swarovski zachwyciła podczas Eurowizji 2026 w Wiedniu Eurowizja 2026 odbywająca się w Wiedniu od początku przyciąga uwagę fanów z całej Europy. Tegoroczny konkurs wywołuje ogromne emocje nie tylko za sprawą występów uczestników, ale także dzięki oprawie wydarzenia i osobom prowadzącym show. Jedną z największych gwiazd wieczoru okazała się Victoria Swarovski. 32-latka pojawiła się na scenie w czerwonej, błyszczącej sukni, która niemal natychmiast stała się jednym z najgoręcej komentowanych tematów w mediach społecznościowych. Jej stylizacja przyciągała uwagę reflektorów i widzów śledzących transmisję Eurowizji 2026. Victoria Swarovski została jedną z twarzy konkursu w Wiedniu, a reakcje internautów pokazują, że widzowie szybko ją pokochali. Komentarze pojawiające się pod zdjęciami prezenterki były pełne zachwytów i komplementów. ZOBACZ TEŻ: Tak będzie wyglądać występ Alicji Szemplińskiej na Eurowizji 2026. Mamy zdjęcia z próby i komentarz piosenkarki <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2275863145-a69b977.jpg" width="7636" height="5090" alt="VIENNA, AUSTRIA - MAY 12: Hosts Victoria Swarovski and Michael Ostrowski during the first semi-final of the Eurovision Song Contest 2026 at Wiener Stadthalle on May 12, 2026 in Vienna, Austria. (Photo by Christian Bruna/Getty Images)" title="Victoria Swarovski" /> Internauci nie mogli oderwać wzroku od czerwonej sukni Najwięcej emocji wzbudziła właśnie stylizacja Victorii Swarovski. Internauci zgodnie podkreślali, że prezenterka wyglądała wyjątkowo elegancko i zjawiskowo. W komentarzach dominowały określenia takie jak „królewski wygląd”, „perfekcyjna prezencja” czy „eurowizyjna klasa”. Nie brakowało także bardziej widowiskowych porównań. Część fanów pisała, że Victoria Swarovski wyglądała jak „żywa statuetka”. Błyszcząca czerwona suknia idealnie wpisywała się w atmosferę wielkiego muzycznego widowiska i sprawiła, że prowadząca błyskawicznie znalazła się w centrum zainteresowania. Zdjęcia opublikowane w mediach społecznościowych zaczęły błyskawicznie zdobywać kolejne reakcje i komentarze. Widzowie zwracali uwagę nie tylko na samą kreację, ale również na pewność siebie i sceniczny wizerunek Victorii Swarovski. Dziedziczka Swarovskiego od lat buduje własną karierę Choć Victoria Swarovski pochodzi z rodziny stojącej za słynną marką Swarovski, od dawna rozwija własną drogę w show-biznesie. Artykuł podkreśla, że 32-latka konsekwentnie buduje swoją markę jako prezenterka, wokalistka i modelka. Już jako nastolatka podpisała kontrakt z Sony Music. To był jeden z pierwszych dużych kroków w jej karierze muzycznej. Później współpracowała także z laureatką Grammy Diane Warren, co jeszcze bardziej umocniło jej pozycję w branży rozrywkowej. Victoria Swarovski od lat pojawia się w mediach i programach telewizyjnych, jednak Eurowizja 2026 sprawiła, że ponownie znalazła się w centrum międzynarodowej uwagi. Od „Let’s Dance” do Eurowizji. Tak rosła popularność Victorii Swarovski Dużą popularność przyniosło Victorii Swarovski zwycięstwo w niemieckim programie „Let’s Dance”. Sukces w tanecznym show otworzył jej kolejne drzwi w telewizji. Po wygranej sama została prowadzącą programu, co znacząco wpłynęło na rozwój jej medialnej kariery. Teraz Victoria Swarovski pojawiła się jako jedna z najważniejszych twarzy Eurowizji 2026 w Wiedniu. Reakcje widzów pokazują, że jej obecność była strzałem w dziesiątkę. Internauci nie ukrywają zachwytu nad jej wyglądem i sceniczną prezencją. Sama prezenterka przyznała, że możliwość poprowadzenia Eurowizji jest dla niej ogromnym wyróżnieniem i powodem do dumy. Wszystko wskazuje na to, że jej występ podczas konkursu zostanie zapamiętany na długo. Eurowizja 2026 wywołała lawinę emocji wśród widzów Konkurs Piosenki Eurowizji 2026 od pierwszych minut budzi ogromne emocje. W centrum uwagi znajduje się również reprezentująca Polskę Alicja Szemplińska, jednak to Victoria Swarovski niespodziewanie stała się jedną z największych gwiazd wieczoru. Jej czerwona, błyszcząca suknia i widowiskowa prezencja sprawiły, że internet błyskawicznie zapełnił się komentarzami. Widzowie zgodnie podkreślają, że dziedziczka Swarovskiego doskonale odnalazła się w roli prowadzącej Eurowizję 2026. Wszystko wskazuje na to, że o Victorii Swarovski i jej występie w Wiedniu będzie jeszcze bardzo głośno. Źródło: Fakt, The Mirror
Spektakularny występ Alicji Szemplińskiej podczas półfinału Eurowizji! Polka pozamiatała, fani są jednogłośni
Alicja Szemplińska zachwyciła podczas pierwszego półfinału Eurowizji 2026 w Wiedniu. Jej wykonanie utworu „Pray” wywołało ogromne emocje, a widzowie i eksperci już mówią o jednym z najlepszych polskich występów w historii konkursu.
Alicja Szemplińska spełniła swoje wielkie marzenie i wystąpiła w pierwszym półfinale 70. Konkursu Piosenki Eurowizji w Wiedniu. Jej wykonanie utworu „Pray” wywołało ogromne emocje, a przygotowane widowisko już zostało uznane za jeden z najlepszych polskich występów w historii konkursu. Alicja Szemplińska spełniła marzenie po latach oczekiwania Dla fanów Alicji Szemplińskiej był to moment, na który czekali od kilku lat. Dwudziestoczteroletnia wokalistka wreszcie pojawiła się na scenie Konkursu Piosenki Eurowizji i reprezentowała Polskę podczas jubileuszowej, siedemdziesiątej edycji wydarzenia. Występ w Wiedniu miał dla artystki wyjątkowe znaczenie, ponieważ już wcześniej była bardzo blisko realizacji tego marzenia. To właśnie Alicja Szemplińska miała wystąpić na Eurowizji w 2020 roku w Rotterdamie. Tamto wydarzenie zostało jednak anulowane z powodu wybuchu globalnej pandemii. Tegoroczny półfinał był więc dla niej symbolicznym powrotem do marzenia, które przez lata pozostawało niespełnione. Telewidzowie zdecydowali, że to właśnie ona będzie reprezentować Polskę w Austrii. W krajowych preselekcjach pokonała konkurencję, a jej utwór „Pray” został uznany za najlepszą propozycję. Już wtedy wielu widzów podkreślało, że piosenka ma ogromny potencjał i może zrobić wielkie wrażenie na europejskiej publiczności. ZOBACZ TEŻ: Eurowizja: ostatni wywiad z Alicją Szemplińską przed półfinałem. Tego bezwzględnie odmówiła, by mieć na scenie! Wiedeń zachwycony występem Polski na Eurowizji 2026 Pierwszy półfinał Eurowizji 2026 przyniósł polskim widzom ogromne emocje. Publiczność zgromadzona w Wiedniu mogła zobaczyć niezwykle dopracowany występ, który od pierwszych sekund przyciągał uwagę atmosferą i sceniczną oprawą. Polska delegacja postawiła na minimalistyczne widowisko, które skupiało się przede wszystkim na emocjach i wokalu Alicji Szemplińskiej. Scena została wypełniona hipnotyzującą grą świateł, a każdy element choreografii był dokładnie zaplanowany. Całość stworzyła spójny i bardzo widowiskowy spektakl. Jednym z najbardziej charakterystycznych momentów była specjalna rampa, po której artyści poruszali się pod prąd. To rozwiązanie szybko zwróciło uwagę widzów oraz komentujących występ internautów. Wielu fanów Eurowizji podkreślało, że polska propozycja wyglądała jak światowej klasy widowisko. Wiedeńska publiczność zareagowała bardzo entuzjastycznie, a występ Polski już po emisji zaczął być określany jako jeden z najmocniejszych momentów tegorocznego konkursu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016773850003-1-13de4c2.jpg" width="2000" height="1333" alt="Mandatory Credit: Photo by Jessica Gow/TT/Shutterstock (16870475ci)Alicja representing Poland with the entry "Pray" during the second rehearsal for semi-final 1 of the 70th Eurovision Song Contest (ESC) at the Wiener Stadthalle in Vienna, Austria, Monday 11 May 2026. Eurovision 2026 Rehearsal Semi-Final 1, Wien, Austria - 11 May 2026" title="Alicja podczas próby przed pó?fina?em Eurowizji 2026" /> „Pray” i minimalistyczne show zrobiły ogromne wrażenie Największą siłą polskiej propozycji okazało się połączenie emocjonalnego utworu z perfekcyjnym wykonaniem na żywo. Alicja Szemplińska zaśpiewała „Pray” niezwykle czysto i pewnie, udowadniając, że jej głos jest największym atutem całego występu. W sieci niemal natychmiast pojawiły się komentarze zachwyconych internautów, którzy zwracali uwagę na profesjonalizm wokalistki oraz dopracowaną oprawę sceniczną. Wielu widzów podkreślało, że Polska od dawna nie zaprezentowała na Eurowizji tak kompletnego i emocjonalnego show. Minimalistyczna koncepcja pozwoliła skupić uwagę przede wszystkim na samej artystce i przekazie piosenki. To właśnie dzięki temu występ wyróżniał się na tle innych półfinałowych propozycji. Całość wyglądała nowocześnie, dynamicznie i bardzo profesjonalnie. Nie zabrakło również opinii, że wykonanie „Pray” może przejść do historii polskich występów eurowizyjnych. Dla wielu fanów był to jeden z najbardziej poruszających momentów całego wieczoru. Eksperci i internauci nie mają wątpliwości po półfinale Eurowizji Jeszcze przed rozpoczęciem konkursu eksperci oraz bukmacherzy nie oceniali polskiej propozycji szczególnie wysoko. Sytuacja zmieniła się jednak bardzo szybko po pierwszych oficjalnych próbach technicznych. Alicja Szemplińska zaczęła błyskawicznie awansować w notowaniach, a zagraniczni komentatorzy coraz częściej zwracali uwagę na wysoki poziom przygotowanego widowiska. Zdaniem wielu obserwatorów Polska zaprezentowała show na światowym poziomie. Po półfinale pozytywnych opinii było jeszcze więcej. Internauci chwalili zarówno wokal Alicji, jak i pomysłowość całej scenicznej realizacji. W komentarzach wielokrotnie pojawiały się określenia takie jak „najlepszy polski występ od lat” czy „historyczny moment dla Polski na Eurowizji”. Eksperci podkreślali także ogrom pracy wykonanej przez polską ekipę choreograficzną i całą delegację. Przygotowanie widowiska wymagało wielu miesięcy treningów i dopracowywania każdego szczegółu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016773810029-4e3855c.jpg" width="2000" height="1506" alt="Polish singer Alicja Szemplinska, aka Alicja and representing Poland with the song 'Pray', performs during a dress rehearsal for the first semi-final of the Eurovision Song Contest 2026 (ESC) at Wiener Stadthalle in Vienna, Austria on May 11, 2026. (Photo by Tobias SCHWARZ / AFP)" title="Alicja podczas próby przed pó?fina?em Eurowizji 2026" /> Polska reprezentacja awansowała w notowaniach po próbach technicznych Ogromne zainteresowanie występem Alicji Szemplińskiej było widoczne jeszcze przed półfinałem. Po publikacji fragmentów prób technicznych Polska zaczęła zyskiwać coraz większe uznanie wśród fanów konkursu oraz osób analizujących szanse poszczególnych krajów. Notowania bukmacherów wyraźnie się poprawiły, a polska propozycja zaczęła być wskazywana jako jedna z tych, które mogą bardzo pozytywnie zaskoczyć podczas konkursu. Wszystko za sprawą dopracowanego występu oraz wyjątkowej atmosfery stworzonej wokół piosenki „Pray”. Alicja Szemplińska udowodniła na scenie w Wiedniu, że potrafi połączyć emocjonalny przekaz z perfekcyjnym wykonaniem. Jej półfinałowy występ już teraz uznawany jest za jeden z najważniejszych momentów polskiej obecności na Eurowizji. Źródło: SuperExpress
Po ponad 20 latach powróciły na scenę Eurowizji! Vanilla Ninja były kiedyś fenomenem, teraz znów reprezentują Estonię
Vanilla Ninja po ponad 20 latach wróciły na scenę Eurowizji i ponownie wywołały ogromne emocje. Estońska grupa wystąpiła w Wiedniu z utworem „Too Epic To Be True”, przypominając fanom o swoim wielkim fenomenie sprzed lat.
Vanilla Ninja ponownie pojawiły się na eurowizyjnej scenie i wywołały ogromne emocje wśród fanów konkursu. Estońska grupa, która podbijała listy przebojów na początku XXI wieku, wystąpiła w Wiedniu podczas jubileuszowej Eurowizji 2026 z utworem „Too Epic To Be True”. Ich powrót po dwóch dekadach stał się jednym z najgłośniejszych momentów tegorocznego konkursu. Vanilla Ninja wystąpiły na Eurowizji 2026 w Wiedniu Powrót Vanilla Ninja na Konkurs Piosenki Eurowizji 2026 stał się jednym z najbardziej komentowanych wydarzeń tegorocznej edycji. Kultowy estoński zespół po ponad 20 latach znów pojawił się na scenie konkursu i tym razem reprezentował własny kraj – Estonię. Grupa wykonała utwór „Too Epic To Be True” podczas jubileuszowej, 70. edycji wydarzenia organizowanego w Wiedniu. Występ Vanilla Ninja wzbudził ogromne emocje wśród fanów pamiętających początki kariery zespołu. Dla wielu widzów był to sentymentalny powrót do czasów, gdy estońska formacja należała do najpopularniejszych grup pop-rockowych w Europie. Wiedeńska hala Wiener Stadthalle ponownie stała się miejscem, gdzie artystki przypomniały o swoim charakterystycznym brzmieniu i scenicznym wizerunku. W obecnym składzie Vanilla Ninja znajdują się Lenna Kuurmaa i Piret Järvis z pierwotnego składu oraz Kerli Kivilaan, młodsza siostra dawnej basistki grupy. Powrót zespołu po latach sprawił, że ich eurowizyjny występ był jednym z najmocniej wyczekiwanych momentów konkursu. ZOBACZ TEŻ: Eurowizja: ostatni wywiad z Alicją Szemplińską przed półfinałem. Tego bezwzględnie odmówiła, by mieć na scenie! „Too Epic To Be True” zapewniło Estonii wielkie emocje Droga Vanilla Ninja do Eurowizji 2026 nie była łatwa. Zespół zwyciężył w estońskich preselekcjach dopiero po dramatycznym finale głosowania. W pierwszej rundzie, w której decydowali zarówno jurorzy, jak i telewidzowie, grupa zajęła trzecie miejsce. O wszystkim przesądziła dogrywka i głosowanie samej publiczności. To właśnie wtedy Vanilla Ninja wygrały zaledwie jednym punktem procentowym, zapewniając sobie bilet do Wiednia. Emocje wokół wyboru reprezentanta Estonii tylko podgrzały zainteresowanie ich powrotem. Utwór „Too Epic To Be True” szybko stał się jednym z najgłośniejszych numerów związanych z Eurowizją 2026. Fani konkursu zwracali uwagę nie tylko na nostalgiczny charakter powrotu zespołu, ale również na energię i widowiskowość samego występu. Tak Vanilla Ninja wróciły po ponad 20 latach przerwy Historia Vanilla Ninja rozpoczęła się w Tallinnie w 2002 roku. Zespół błyskawicznie zdobył popularność w Estonii, a chwilę później zaczął odnosić sukcesy również poza granicami kraju. Już rok po debiucie grupa wzięła udział w krajowych eliminacjach do Eurowizji z piosenką „Club Kung-Fu”. Choć publiczność była zachwycona zespołem, jury umieściło Vanilla Ninja na ostatnim miejscu. Mimo tego ich debiutancki album okazał się wielkim sukcesem komercyjnym. Płyta trafiała na szczyty list sprzedaży nie tylko w Estonii, ale także w państwach niemieckojęzycznych. Największy przełom nastąpił w 2005 roku. Wtedy Szwajcaria zdecydowała się wysłać estoński zespół na Eurowizję w Kijowie. Decyzja wywołała ogromne zaskoczenie w muzycznym świecie. Występ Vanilla Ninja zakończył się jednak sukcesem – grupa zajęła wysokie ósme miejsce podczas jubileuszowej, 50. edycji konkursu. Dla Szwajcarii był to najlepszy wynik od lat. W tamtym okresie Vanilla Ninja stały się jednym z najgorętszych europejskich zespołów młodego pokolenia. CZYTAJ TEŻ: Prowadzący Eurowizji 2026 ma polskie korzenie? Michael Ostrowski i zaskakujący sekret jego nazwiska Od Tallinna do Eurowizji – historia fenomenu Vanilla Ninja Po sukcesach na Eurowizji zespół kontynuował karierę także poza Estonią. Rok po konkursie Vanilla Ninja pojawiły się w Polsce i zajęły piąte miejsce na Festiwalu w Sopocie. Grupa została również nominowana do nagród MTV Europe. Artystki nagrały także singiel z Perem Gessle z Roxette. Później próbowały ponownie dostać się na Eurowizję w 2007 roku, jednak bez powodzenia. Z czasem zespół zniknął z mediów na wiele lat. Powrót nastąpił dopiero w 2021 roku, kiedy Vanilla Ninja wydały album „Encore”. To właśnie wtedy zaczęły pojawiać się pierwsze sygnały, że grupa może ponownie spróbować swoich sił na eurowizyjnej scenie. Ich udział w Eurowizji 2026 stał się symbolicznym powrotem jednej z najbardziej rozpoznawalnych formacji początku XXI wieku. Dla wielu fanów był to jeden z najbardziej nostalgicznych momentów całego konkursu. Eurowizja 2026 w Wiedniu przejdzie do historii konkursu Jubileuszowy, 70. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w dniach 12, 14 i 16 maja w wiedeńskiej hali Wiener Stadthalle. Austria została gospodarzem wydarzenia dzięki ubiegłorocznemu zwycięstwu. W tegorocznej edycji udział wzięło 35 delegacji. Była to najniższa frekwencja od 2003 roku. W konkursie pojawiła się również reprezentantka Polski – Alicja Szemplińska z utworem „Pray”. Mimo wielu emocji związanych z konkursem, to właśnie Vanilla Ninja stały się jedną z największych sensacji Eurowizji 2026. Powrót zespołu po dwóch dekadach przyciągnął uwagę zarówno dawnych fanów, jak i młodszych widzów, którzy dopiero poznają historię estońskiej grupy. Dla Vanilla Ninja występ w Wiedniu okazał się wyjątkowym momentem i symbolicznym powrotem na jedną z największych muzycznych scen Europy. Źródło: SuperExpress
Na Eurowizji wystąpiła w maseczce, na scenie nie pokazuje twarzy. Jej historia łamie serce
Felicia Eriksson pojawiła się na scenie Eurowizji w maseczce i ciemnych okularach, wywołując ogromne poruszenie wśród widzów. Szybko okazało się jednak, że za tajemniczym wizerunkiem reprezentantki Szwecji stoi dramatyczna walka z fobią społeczną i strachem przed utratą anonimowości.
Podczas pierwszego półfinału 70. Konkursu Piosenki Eurowizji oczy całej Europy zwróciły się na reprezentantkę Szwecji. Felicia Eriksson wykonała energetyczny utwór „My System”, jednak to nie sama piosenka wywołała największe emocje. Widzowie zaczęli zadawać jedno pytanie: dlaczego artystka występuje w maseczce zakrywającej twarz? Odpowiedź okazała się wyjątkowo poruszająca. Dlaczego Felicia Eriksson wystąpiła na Eurowizji w maseczce? We wtorek o godzinie 21:00 rozpoczął się pierwszy półfinał 70. Konkursu Piosenki Eurowizji w Wiedniu. Drugą propozycją wieczoru był występ reprezentantki Szwecji. Felicia Eriksson zaprezentowała dynamiczny utwór „My System”, od pierwszych sekund przyciągając uwagę publiczności swoim nietypowym wyglądem. Wokalistka pojawiła się na scenie w maseczce zasłaniającej dolną część twarzy oraz w dużych okularach. W mediach społecznościowych błyskawicznie zaczęły pojawiać się pytania o powód takiego wizerunku. Wielu widzów początkowo uznało, że to jedynie element scenicznego show lub próba wyróżnienia się na tle innych uczestników konkursu. Prawda okazała się jednak znacznie bardziej osobista i dramatyczna. ZOBACZ TEŻ: Eurowizja: ostatni wywiad z Alicją Szemplińską przed półfinałem. Tego bezwzględnie odmówiła, by mieć na scenie! Reprezentantka Szwecji od lat zmaga się z fobią społeczną Jak wynika z wypowiedzi artystki, maska nie jest przypadkowym dodatkiem scenicznym. Felicia Eriksson od lat zmaga się z fobią społeczną oraz ogromnym lękiem przed utratą anonimowości. Wokalistka przyznała, że panicznie boi się życia pod ciągłą obserwacją. Przeraża ją myśl o rozpoznawaniu na ulicy, ocenianiu w mediach społecznościowych oraz nieustannej presji związanej z popularnością. To właśnie dlatego zdecydowała się ukrywać twarz jeszcze na początku swojej kariery muzycznej. Dla wielu fanów Eurowizji było to ogromnym zaskoczeniem. Za tajemniczym scenicznym wizerunkiem nie kryje się bowiem chęć szokowania, lecz próba ochrony własnego komfortu psychicznego. Maska stała się symbolem jej artystycznej tożsamości Felicia zaczęła zakrywać twarz już podczas działalności w popowym zespole Fröken Snusk. Z czasem maseczki i charakterystyczne okulary stały się jej znakiem rozpoznawczym. Artystka podkreślała, że dzięki temu czuje się bezpieczniej podczas występów i może skupić się wyłącznie na muzyce. Maska działa dla niej jak tarcza ochronna oddzielająca życie prywatne od scenicznego świata. Jednocześnie taki wizerunek nadał jej występom aurę tajemniczości, która zaczęła intrygować fanów. Widzowie zastanawiali się, kim naprawdę jest wokalistka ukrywająca twarz przed milionami osób oglądających Eurowizję. Symboliczny moment podczas występu „My System” w Wiedniu Jednym z najbardziej komentowanych momentów występu był fragment, w którym Felicia zmieniła maskę na okulary. Dla wielu widzów był to niezwykle symboliczny gest. Artystka rozpoczęła wykonanie „My System” z zasłoniętą dolną częścią twarzy, jednak w trakcie utworu częściowo się odsłoniła. Ten moment został odebrany jako próba pokazania swojej wrażliwości i stopniowego oswajania lęku przed publicznością. W mediach społecznościowych pojawiło się wiele komentarzy fanów, którzy podkreślali, że występ reprezentantki Szwecji był jednym z najbardziej emocjonalnych momentów wieczoru. Nie chodziło wyłącznie o muzykę, lecz o historię stojącą za scenicznym wizerunkiem artystki. Fani Eurowizji nie mogli oderwać wzroku od reprezentantki Szwecji Choć Eurowizja od lat słynie z widowiskowych kostiumów i niecodziennych występów, historia Felicii Eriksson wywołała wyjątkowo silne emocje. Widzowie szybko zrozumieli, że za tajemniczą maską nie stoi kontrowersyjny pomysł marketingowy ani chęć wywołania skandalu. Reprezentantka Szwecji otwarcie mówi o swoich problemach z fobią społeczną i strachu przed sławą. Jej występ pokazał, że nawet osoby stojące na największych scenach świata mogą każdego dnia mierzyć się z ogromnym lękiem. Występ Felicii z utworem „My System” już po pierwszym półfinale stał się jednym z najgłośniej komentowanych momentów Eurowizji w Wiedniu. Wszystko wskazuje na to, że widzowie zapamiętają nie tylko samą piosenkę, ale przede wszystkim poruszającą historię ukrytą za maską reprezentantki Szwecji. Źródło: Pudelek
Eurowizja: ostatni wywiad z Alicją Szemplińską przed półfinałem. Tego bezwzględnie odmówiła, by mieć na scenie!
Na kilka godzin przed półfinałem Eurowizji w Wiedniu Alicja opowiedziała o stresie, emocjach i kulisach występu „Pray”. Reprezentantka Polski przyznała, że początkowo była „przerażona” ogromnym rekwizytem na scenie, a cały show wymaga od niej przechodzenia przez skrajne emocje.
Na kilka godzin przed pierwszym półfinałem Eurowizji w Wiedniu Alicja odsłoniła kulisy swojego występu „Pray”. Reprezentantka Polski mówiła o ogromnych emocjach, wyczerpujących przygotowaniach i strachu związanym z widowiskowym stagingiem. W szczerym wywiadzie przyznała, że pierwszy kontakt z wielkim rekwizytem na scenie był dla niej prawdziwym szokiem. Alicja o pierwszej próbie z publicznością: „Słyszałam ich przez słuchawki” W Wiedniu trwają ostatnie przygotowania przed pierwszym półfinałem Eurowizji. Alicja, która reprezentuje Polskę z utworem „Pray”, przyznała, że przełomowym momentem była dla niej próba z pełną publicznością. – „Ta wczorajsza próba dała mi dużo spokoju, bo poczułam wreszcie tak w stu procentach, że ta piosenka naprawdę działa na żywo, z publicznością” – powiedziała artystka. Reprezentantka Polski podkreśliła ogromną różnicę między występem na pustej hali a koncertem przed widownią. – „Przy pustej zdecydowanie czuć ten brakujący element. Przy pełnej czuć radość, czuć te emocje. Ja widzę ludzi, ja czuję ich w sobie” – mówiła. Alicja zdradziła też, że reakcje fanów były tak intensywne, że słyszała je mimo wygłuszających słuchawek. – „Oni krzyczeli wczoraj tak głośno, że słyszałam ich przez te słuchawki i to powoduje, że chce mi się więcej, chcę zaśpiewać lepiej” – przyznała. ZOBACZ TEŻ: Tak będzie wyglądać występ Alicji Szemplińskiej na Eurowizji 2026. Mamy zdjęcia z próby i komentarz piosenkarki Kulisy występu „Pray”. „To jest wokalna kobyła” Artystka podkreśla, że każdy jej występ jest przeżyciem emocjonalnym, a nie mechanicznym odtwarzaniem piosenki. – „Żaden mój występ nie jest automatem. Zawsze myślę, zawsze się skupiam, zawsze przeżywam” – powiedziała. Alicja zdradziła również, które momenty eurowizyjnego show są dla niej najtrudniejsze. Szczególnie wymagające okazuje się przejście między spokojnym intrem a dynamiczną częścią rapową. – „To jest ten moment tej przemiany, gdzie właśnie z miejsca bólu przechodzę w miejsce, gdzie jestem pewna siebie i gdzie walczę o siebie” – wyjaśniła. Dużym wyzwaniem jest także element scenografii, czyli ogromna platforma, po której artystka porusza się podczas występu. – „Naprawdę szalenie trudne jest wchodzenie na nią tyłem i śpiewanie jednocześnie” – przyznała. Nie zabrakło też szczerego komentarza dotyczącego wokalnych trudności utworu „Pray”. – „Umówmy się, jest to wokalna kobyła, ale sama to wymyśliłam, więc teraz muszę to śpiewać” – powiedziała ze śmiechem. „Byłam przerażona”. Alicja o pierwszym kontakcie z rekwizytem Jednym z najbardziej widowiskowych elementów polskiego występu jest ogromny sceniczny rekwizyt. Alicja przyznała, że początkowo jego wykorzystanie wydawało się niemal niemożliwe. – „Pierwszy raz jak zobaczyłam mój rekwizyt, to myślałam, że nie wejdę na niego, byłam przerażona” – zdradziła. Artystka wspominała, że podczas pierwszych prób ześlizgiwała się z konstrukcji. – „Próbowałam na niego wejść i się ześlizgiwałam. I myślałam, że nie dam rady” – mówiła. Dopiero kolejne próby pozwoliły jej opanować sceniczne elementy. – „Bardzo dużo mi dały próby, bardzo dużo dały mi przygotowania” – podkreśliła. Alicja nie ukrywa również, jak wielkie znaczenie miała atmosfera w całej ekipie przygotowującej występ. – „Totalnie zbudowaliśmy atmosferę pracy grupowej, pracy, w której każde ogniwo jest ważne i buduje ten sukces” – powiedziała. Polska miała mniej czasu niż inni. „Niecałe dwa miesiące” Reprezentantka Polski zwróciła uwagę, że polska delegacja miała wyjątkowo mało czasu na przygotowanie kompletnego występu. – „My mieliśmy niecałe dwa miesiące, gdzie inne kraje miały wybranych reprezentantów dużo wcześniej niż my” – powiedziała. Szczególnie trudne zadanie mieli tancerze, którzy musieli opanować wymagającą choreografię z elementami akrobacji. – „To było bardzo trudne zadanie” – przyznała Alicja. Artystka nie kryła podziwu dla swojej ekipy. – „To, że udało im się to zrobić w dwa miesiące, jest najlepszym dowodem na to, że są genialni” – podkreśliła. Alicja o Eurowizji: „Warto poczekać na odpowiedni moment” W rozmowie pojawił się także bardzo osobisty wątek dotyczący wcześniejszych prób dostania się na eurowizyjną scenę. Alicja przyznała, że obecny moment ma dla niej wyjątkowe znaczenie. – „Miałam taki moment refleksji” – powiedziała, wspominając swoją próbę sprzed sześciu lat. Artystka podkreśliła, że dzisiejszy występ jest dla niej spełnieniem marzeń, na które musiała poczekać. – „Warto, czasami warto poczekać na odpowiedni moment” – stwierdziła. Dodała też słowa, które – jak zaznaczyła – chciałaby przekazać innym ludziom. – „Czasami, jak nawet nam się wydaje, że coś się nie udało, to może już za rogiem czeka coś dużo lepszego” – powiedziała. Rodzina i Ciechanów dają Alicji ogromne wsparcie Tuż przed półfinałem do Wiednia przyjechała rodzina Alicji. Reprezentantka Polski nie ukrywała wzruszenia niespodzianką przygotowaną przez bliskich. – „Ja wychodziłam z windy i myślałam, że przywitam się z moją ekipą, z którą się widzę na co dzień, a tutaj moja cała rodzina” – opowiadała. Artystka podkreśliła również, że ogromne wsparcie nieustannie płynie do niej z rodzinnego Ciechanowa. – „Ciechanów był ze mną od zawsze i już zawsze będzie, bo to dzięki nim tutaj jestem” – powiedziała. Przed Alicją jeden z najważniejszych występów w karierze. Wszystko rozstrzygnie się podczas pierwszego półfinału Eurowizji w Wiedniu. /dla VIVA.pl rozmawiał nasz korespondent Maciej Mazański
Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia
Za ponad miesiąc minie 17 lat od śmierci Michaela Jacksona, jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów wszech czasów. Choć legenda jego muzyki wciąż żyje, od lat nie milkną też kontrowersje związane z oskarżeniami o molestowanie nieletnich.
Teraz nazwisko gwiazdora ponownie wróciło na nagłówki za sprawą filmu „Michael", który opowiada o jego życiu i karierze. Produkcja z udziałem Jaafara Jacksona, bratanka piosenkarza, wzbudziła ogromne emocje i na nowo rozpętała dyskusję wokół mrocznych zarzutów wobec artysty. Rodzeństwo Cascio ujawnia kulisy relacji z Michaelem Jacksonem Nowe wyznania dotyczące Michaela Jacksona wywołały ogromne poruszenie na całym świecie. W głośnym wywiadzie dla programu „60 Minutes Australia” czwórka rodzeństwa Cascio oskarżyła „Króla Popu” o molestowanie sek*ualne oraz wieloletnią manipulację. Eddie, Dominic, Aldo i Marie-Nicole Cascio twierdzą dziś, że przez lata byli ofiarami gwiazdora, który miał traktować ich jak swoją „drugą rodzinę”. Według relacji rodzeństwa znajomość ich rodziców z Michaelem Jacksonem rozpoczęła się jeszcze w latach 80. Wokalista zaprzyjaźnił się z Dominikiem Cascio Seniorem oraz jego żoną Connie. Z czasem relacja miała stać się bardzo bliska, a sam Jackson regularnie odwiedzał ich dom i spędzał czas z dziećmi. Eddie, Dominic, Aldo i Marie-Nicole wspominają, że jako dzieci byli zafascynowani kontaktem z jedną z największych gwiazd świata. Michael Jackson miał obsypywać ich prezentami, organizować prywatne loty i zabierać na światowe trasy koncertowe oraz do parków rozrywki. „Kiedy największa supergwiazda świata lat 80. chce być twoim przyjacielem, jesteś podatny na manipulację”, powiedział Dominic Cascio. „Moi rodzice byli młodzi. Fakt, że taka gwiazda chciała się z nimi przyjaźnić, sprawiał, że czuli się wyjątkowi. My też”, dodał Eddie. Rodzeństwo twierdzi dziś, że Michael Jackson nazywał ich swoją „drugą rodziną”. Za zamkniętymi drzwiami sytuacja miała jednak wyglądać zupełnie inaczej. CZYTAJ TEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska Eddie Cascio opowiada o traumatycznych wydarzeniach z trasy „Dangerous” Najbardziej wstrząsające wyznania padły ze strony Eddiego Cascio. Mężczyzna twierdzi, że molestowanie rozpoczęło się podczas trasy „Dangerous” w 1993 roku, gdy miał 11 lat. „To wtedy mój świat zaczął się zmieniać. Byliśmy w trasie i wtedy Michael zaczął się do mnie bardziej zbliżać. Dotykał moich nóg. Siedziałem na jego kolanach i wtedy doszło do pierwszego pocałunku – pocałował mnie w usta”, relacjonował. Według jego słów później podobne sytuacje miały powtarzać się niemal każdej nocy. Eddie twierdzi, że Jackson spał z nim w jednym łóżku, nadawał mu pseudonim „anioł” i brał z nim wspólne kąpiele. „Musiałem uprawiać z nim se*s oralny. I odwrotnie. To trudne, bo odebrano mi zarówno dzieciństwo, jak i poczucie męskości”, wyznał. Mężczyzna utrzymuje, że wykorzystywanie trwało przez 16 lat. Pozostali członkowie rodzeństwa również zabrali głos. Dominic Cascio opowiedział o niepokojących „grach”, które miał organizować Michael Jackson. Marie-Nicole twierdzi natomiast, że wokalista nakłaniał ją do rozbierania się przed nim, gdy miała 12 lat. Równie mocne oskarżenia padły ze strony najmłodszego z rodzeństwa, Aldo Cascio. Jak twierdzi, do molestowania miało dojść podczas wspólnego grania w gry wideo. „Nie miałem pojęcia, czym jest sek*. Nie wiedziałem, że to coś niewłaściwego. On ukrywał g*ałt pod płaszczykiem miłości”, powiedział. Rodzeństwo twierdzi również, że Michael Jackson miał przygotowywać ich do rozmów z policją i rodzicami. Według ich relacji organizował specjalne ćwiczenia polegające na odgrywaniu scenek. „Wpajał ci strach, że trafisz do więzienia, że życie twojej rodziny legnie w gruzach”, twierdzi Dominic. Na nowe oskarżenia szybko zareagowali przedstawiciele majątku Michaela Jacksona. Marty Singer, prawnik reprezentujący estate artysty, stanowczo zaprzeczył wszystkim zarzutom. Adwokat nazwał wyznania rodzeństwa Cascio „desperacką próbą wyłudzenia pieniędzy”. Przypomniał również, że przez wiele lat rodzina publicznie wspierała wokalistę, nawet po jego aresztowaniu w 2003 roku. „Te próby szantażu pojawiły się ponad 15 lat po śmierci Jacksona, więc nie grozi im już pozew o zniesławienie”, stwierdził Singer. Sami członkowie rodzeństwa tłumaczą dziś, że przez długi czas żyli pod ogromnym wpływem Michaela Jacksona i byli wychowywani w przekonaniu, że muszą go chronić. Teraz twierdzą, że zdecydowali się mówić publicznie, aby wesprzeć inne ofiary. "Dać odwagę innym ofiarom, aby wyszły z ukrycia i były silne razem z nami", mówią. "Bo ostatecznie to on był potworem, a nie my", kwituje Eddie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krytycy nie pozostawili na tym filmie suchej nitki, ale widzowie go pokochali. Film „Michael" bije rekordy
Kochała Andrzeja Seweryna, ale wyszła za innego. Po rozwodzie długo obwiniała siebie
Przez dekady zachwycała widzów talentem, charyzmą i niezwykłą wrażliwością. Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, ale również kobietą, która w życiu prywatnym doświadczyła wielu trudnych chwil i miłosnych rozczarowań. Dziś media obiegła smutna wiadomość — legendarna artystka nie żyje. Miała 79 lat. Informację o jej śmierci przekazała Joanna Trzcińska słowami: „Odeszła Nasza Stasia”.
Stanisława Celińska przez lata była ikoną polskiego kina i teatru, a jej życie prywatne budziło równie duże emocje, co ekranowe role. Choć kochała mocno i do końca pozostawała otwarta na uczucie, większość życia spędziła samotnie. Teraz bliscy i fani żegnają wyjątkową artystkę. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn byli bliskimi przyjaciółmi Aktorka, która przed laty wcieliła się w rolę Agnieszki Niechcic w kultowych „Nocach i dniach” przyznała, że w jej sercu wielokrotnie pojawiali się różni mężczyźni. „Byłam bardzo kochliwa, kochałam się co chwila w innym chłopaku, ale na poważne związki nie miałam czasu” wyznała w podcaście „Wojewódzki & Kędzierski”. Niestety nie każde z jej zauroczeń było odwzajemniane. Jej największą niespełnioną miłością sprzed lat był Andrzej Seweryn. Poznali się jeszcze w liceum, gdy mieli po kilkanaście lat. Tak aktor wspominał początki ich znajomości w książce „Ja prowadzę!”: „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu”. Młodzi początkujący aktorzy nie wiedzieli jednak, że są sobą nawzajem zainteresowani. Zawirowania w życiu Stanisławy Celińskiej sprawiły, że została wyrzucona z liceum i zamieszkała poza Warszawą. Chociaż wciąż utrzymywali kontakt i nawet czasami się odwiedzali, ich bliska znajomość zakończyła się w czasach studenckich. „Andrzej był moją platoniczną miłością” wyznała po latach aktorka w książce „Niejedno przeszłam”. Chociaż mieli później okazję zagrać u swojego boku m.in. w „Ślubach panieńskich”, oboje ułożyli swoje życie z innymi osobami. Andrzej Seweryn zakochał się w Bogusławie Blajfer, a Stanisława Celińska swoje serce ofiarowała Andrzejowi Mrowcowi. Czytaj także: Marek Barbasiewicz był prawdziwym bożyszczem kobiet. Od ponad czterech dekad przez życie idzie u boku mężczyzny Stanisława Celińska, Andrzej Seweryn, „Śluby panieńskie”, 1972 r. Związek Stanisławy Celińskiej z Andrzejem Mrowcem Zanim Stanisława Celińska zawarła poważny związek z innym aktorem, wcześniej jej serce zabiło mocniej dla innego mężczyzny. W czasach studenckich w jej życiu pojawił się Włodzimierz Nahorny. Między kolegami pojawiło się wzajemne zainteresowanie, jednak ich związek nie był formalny i opierał się głównie na przyjaźni oraz wzajemnym wsparciu i zaufaniu. W 1971 r. poznała za to Andrzeja Mrowca, który był pierwszym mężczyzną, z którym zaczęła na poważnie planować przyszłość. Andrzej Mrowiec, 2013 r. Aktorzy spotkali się w pracy, gdy razem pracowali nad „Weselem” w reżyserii Lidii Zamkow, które wystawiane było przez Teatr Telewizji. Stanisława Celińska nie od razy była otwarta na nową znajomość. „Akurat męczyłam się po rozstaniu z moim poprzednim ukochanym, który wyjechał do Szwecji, do swojego brata. Nie byłam gotowa, żeby pojechać razem z nim”, opowiadała w „Niejedno przeszłam”. Aktor jednak nie odpuszczał i długo zabiegał o jej względy. „Na początku trzymałam Andrzeja na dystans, ale ujął mnie, gdy pewnego razu czekał na mnie kilka godzin przed salą, gdzie ćwiczyłam rolę”. Od tamtego momentu artystka zdecydowała się dać szansę zakochanemu w niej aktorowi, a wkrótce zaczęła odwzajemniać jego uczucia. Para została narzeczeństwem, a rok później stanęli na ślubnym kobiercu. Zobacz również: Jadwiga Berens, żona Jeremiego Przybory, cierpiała na chorobę psychiczną. To zaważyło na ich małżeństwie Stanisława Celińska, Daniel Olbrychski, „Krajobraz po bitwie”, 1970 r. Stanisława Celińska po rozwodzie zamknęła się na miłość Para wiodła szczęśliwe życie: oboje spełniali się w życiu zawodowym, przyjmowali nowe role, a nawet wspólnie reżyserowali sztukę. W połowie lat 70. ubiegłego wieku Stanisława Celińska, która zawsze marzyła o powiększeniu rodziny, zaszła w ciążę. Dziewięć miesięcy później na świat przyszedł ich syn Mikołaj, a dwa i pół roku później: córka Aleksandra. Niestety ich sielanka nie trwała długo. Kariera aktorki nabierała coraz większego rozpędu, jej role były coraz bardziej rozpoznawalne. To sprawiło, że coraz rzadziej bywała w domu, a każdą wolną chwilę spędzała na planie. Wtedy również aktorka zaczęła mieć problemy z nadużywaniem alkoholu. Sytuacja między małżonkami zaczęła się psuć, a ich związku nie pomogły scementować nawet dzieci. Para zdecydowała się rozstać. Po rozwodzie Stanisława Celińska długo obwiniała się za rozpad małżeństwa i nie mogła pogodzić się z obrotem spraw. Swoje serce zamknęła na długie dekady. Po latach aktorka wyznała, że nie zamyka się na nowe przygody. „Nie szukam nikogo. Jeżeli ktoś ma się pojawić, to się pojawi [...]. Ciągle uczę się miłości” wyznała na łamach „Dobrego Tygodnia”. Sprawdź też: „Częściej bywałam w domach innych dzieci niż w swoim własnym". Tak Edyta Jungowska mówiła o wychowaniu syna i macierzyństwie Stanisława Celińska, 2018 r. Stanisława Celińska, Nagranie programu „Taka jak Ty” TVP Kobieta, 29 września 2022 Stanisława Celińska, urodziny Jana Kochanowskiego, 29.08.2020 rok
Dramat Stanisławy Celińskiej rozgrywał się latami. „Nad tym już nie panowałam”. Pomogła jej wiara i dzieci
Stanisława Celińska była jedną z pierwszych znanych Polek, które otwarcie przyznały się do choroby alkoholowej. W ostatnich latach często opowiadała o swojej walce z nałogiem, wierze oraz relacjach z dziećmi. Informację o śmierci artystki potwierdzili jej współpracownicy i bliscy. „Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” — napisała Joanna Trzcińska.
Nie żyje Stanisława Celińska. Wybitna aktorka filmowa i teatralna oraz ceniona wokalistka zmarła w wieku 79 lat. Przez dekady zachwycała publiczność niezwykłym talentem, charyzmą i autentycznością, a jej role na stałe zapisały się w historii polskiej kultury. Prywatnie była kobietą, która nie bała się mówić o własnych słabościach, walce z uzależnieniem i trudnej drodze do odzyskania siebie. Stanisława Celińska o swoich dzieciach Na deskach teatru zadebiutowała w latach 60. Z czasem zaczęła pojawiać się zarówno na małym, jak i dużym ekranie. Stanisława Celińska wystąpiła w tak kultowych produkcjach, jak „Pieniądze to nie wszystko”, „Panny z Wilka”, „Alternatywy 4” czy „Katyń”. W późniejszych latach mogła pochwalić się statusem legendy polskiej sceny aktorskiej. Jednak za kulisami rozgrywał się prawdziwy dramat… Artystka ma za sobą bardzo trudne przeżycia. Gdy jej kariera nabierała tempa, wyszła za mąż za aktora, Andrzeja Mrowca. Para doczekała się dwójki dzieci: syna Mikołaja oraz córki Oli. Z trudem godziła macierzyństwo z karierą zawodową… Do nawarstwiającej się lawiny problemów rodziny doszła w pewnym momencie choroba alkoholowa. I choć Stanisławie Celińskiej udało się pokonać uzależnienie, jej małżeństwo nie przetrwało. Dziś gwiazda otwarcie mówi o tym, co ją spotkało. Aktorka pojawiła się kilka lat temu w programie Taka jak Ty. Gdy rozmowa zeszła na temat macierzyństwa aktorka ujawniła, że po tym, jak została mamą, pojawiły się u niej największe problemy z nałogiem. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” „W związku z tym nie byłam tak sprawna, bo byłam zajęta tym, żeby dojść do siebie. Może dzieci poczuły się zaniedbane… Chociaż tak też nie było, bo ja zawsze byłam z nimi. I zostałam z nimi, chociaż rozstałam się z mężem. Wzięłam na siebie cały bagaż rodzicielski i bardzo się cieszę. Dzięki temu wyszłam z tego wszystkiego. Zajęłam się dziećmi i cały czas jestem im bardzo potrzebna. Można upaść, ale trzeba się podnieść i żyć dalej”, mówiła Mateuszowi Szymkowiakowi. Stanisława Celińska, Warszawa, 07.1971 Stanisława Celińska, Opole, 14.06.2019 r. Stanisława Celińska wyszła z nałogu. Przestrzegła innych ludzi W dalszej części rozmowy gwiazda stwierdziła, że do uzależnienia najtrudniej jest się przyznać przed samym sobą. Dodała również, że ostatnie wydarzenia na świecie mogły sprzyjać rozwojowi alkoholizmu u sporej grupy ludzi, którzy w wysokoprocentowych trunkach mogli szukać ucieczki od miażdżącej rzeczywistości. „To mówię ku przestrodze różnych ludzi. Zwłaszcza teraz, kiedy w czasie pandemii, alkohol może być uważany za jakąś pomoc. To oczywiście nie jest prawda (taki sposób myślenia). Żadna ucieczka nie jest dobra. Trzeba wziąć życie za łeb i walczyć o siebie, walczyć o swoich bliskich. Bardzo trudno jest stanąć przed lustrem i powiedzieć samemu sobie: »Jestem alkoholiczką«”. W pokonaniu nałogu pomogła jej modlitwa. Walka z chorobą trwała kilka lat, lecz dopiero pod wpływem Bożej opatrzności całkowicie pozbyła się alkoholu ze swojego życia. „Wyszłam z tego tylko i wyłącznie poprzez wiarę. Oczywiście potem musiałam się podleczyć, ponieważ organizm był w lekkiej ruinie. […] To był rzeczywiście cud. Cuda się zdarzają i trzeba wierzyć”, kontynuowała artystka, która z nałogu wyszła w wieku 41 lat. Stanisława Celińska była także gościem programu „Daję słowo. Maciej Orłoś”. Cała rozmowa miała zostać wyemitowana 6 kwietnia, ale fragment wywiadu wcześniej trafił do sieci. Aktorka wróciła wspomnieniami do najtrudniejszego okresu swojego życia i opowiedziała o tym, jak łatwo nieświadomie wpaść w sidła uzależnienia. „To są geny, to jest bardzo dużo rzeczy. [Alkoholizm] to przede wszystkim choroba emocji, w to się wchodzi bardzo niechcący czasami, lecząc swoje emocje, problemy”, wyznała w rozmowie z Maciejem Orłosiem. Artystka podkreśliła również, że alkohol bardzo często staje się próbą zagłuszenia lęków i ucieczki od codziennych problemów. Jak sama przyznała, człowiek stopniowo zatraca wtedy samego siebie. „To, że się czego boisz, chcesz być lepszy, chcesz się w jakiś sposób znieczulić i pomału wchodzisz w to. Zaczynasz coraz bardziej się zatracać i przestajesz być sobą. Potem jest już tylko śmierć i koniec”, mówiła szczerze aktorka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Stanisława Celińska wyznała również, że w pewnym momencie poczuła, iż całkowicie straciła kontrolę nad swoim życiem. Wtedy zwróciła się o pomoc do Boga i — jak sama podkreślała — właśnie wiara pozwoliła jej wygrać walkę z nałogiem. „Poczułam, że nad tym nie panuję. Zwróciłam się o pomoc do Góry, do Najwyższego. Miałam jakieś chody” — żartowała. „Oddałam to wszystko, wiedziałam, że to są tak głęboko zakorzenione rzeczy, z taką podświadomością, a też i ze złem — nazwijmy to diabłem po imieniu, to tylko może uporać się najwyższa instancja. To mi pomogło, dlatego o tym opowiadam. Trudno mówić o cudach, bo ludzie nie mogą uwierzyć, ale to się tak stało w moim przypadku”, wyznała. Aktorka podkreślała również, jak ogromną rolę odegrali w jej życiu ludzie, którzy okazali jej wsparcie w najtrudniejszych momentach. Co ciekawe, często były to osoby zupełnie obce. „Podali mi rękę. Bardzo często byli to zupełnie obcy ludzie. To jest ważne. Ktoś, kto na przykład zadzwonił do mnie, jak miałam bardzo niemiłe, złe myśli. Spytał po prostu: jak się czuję? Ktoś obcy, kto mnie lubi. Czasami rodzina nie jest w stanie pomóc. Ktoś bliski nie jest w stanie pomóc, bo jest zbyt związany emocjonalnie, natomiast ktoś obcy może zupełnie inaczej podejść do tego i patrzy na to zjawisko, jako na człowieka chorego, a nie, że »pijesz i robisz mi krzywdę«”, opowiadała w rozmowie z Maciejem Orłosiem. Stanisława Celińska podkreślała również, że na szczęście nawet choroba alkoholowa nie zdołała zepsuć jej relacji z dziećmi. Aktorka zainteresowała się programem 12 kroków i bardzo szybko przeszła do działania. Mikołaj i Ola nie tylko wybaczyli swojej mamie, ale również bardzo docenili fakt, że w tak brawurowy sposób podjęła ona walkę z chorobą. „To jest cudowne (uczucie). Czasami podczas koncertów mówię ludziom, że wybaczenie jest nam bardzo potrzebne. To nas oczyszcza i daje nam siłę”, podkreślała artystka. Stanisława Celińska z dziećmi, Warszawa, 01.2000
Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Ich miłość miała być spełnieniem marzeń, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te nadzieje. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec, choć połączyło ich uczucie, nie potrafili pokonać demonów codzienności. Rywalizacja, kłótnie i alkohol doprowadziły ich jedyne małżeństwo do bolesnego końca. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki.
Stanisława Celińska nie przestawała zachwycać swoim talentem. Obdarzona niezwykłą muzykalnością, wrażliwością oraz charakterystycznym, mocnym głosem, była również wszechstronną aktorką. Jej twórczość, zwłaszcza autorskie utwory, które sama pisała, zyskała uznanie wśród kolejnych pokoleń słuchaczy. Artystka miała na koncie prestiżowe nagrody, w tym Fryderyki, a w 2020 roku, za sprawą piosenki „Niech minie złość”, zwyciężyła koncert premier podczas festiwalu w Opolu — dzięki głosom publiczności. Mimo licznych sukcesów na scenie, w życiu prywatnym nie wszystko układało się równie pomyślnie. Celińska była osobą głęboko wierzącą; w jednym z wywiadów wspominała, że w warszawskim Kościele Zbawiciela modliła się o męża i dzieci. Niestety jej jedyne małżeństwo nie przetrwało długo. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec: historia miłości Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorek. Ludzie kochali ją za talent, prawdę, ciepło, jakie ma w sobie. Potrafiła zagrać wszystko, od ról dramatycznych, jak ta w „Krajobrazie po bitwie”, po charakterystyczne, komediowe role, jakie grała w komediach Stanisława Barei. Wystarczy przypomnieć „Nie ma róży bez ognia”, czy serial „Alternatywy 4”. Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się w 1947 roku w Warszawie, jej dzieciństwo nie było łatwe, bo przypadło na lata powojennej biedy, toczyło się w zrujnowanym mieście, gdzie wszystkim ciężko się żyło. Aktorka wspominała, że życie było czarne, tak jak podwórka studnie na warszawskiej Pradze, brakowało w nim kolorów, radości. Jej tata był pianistą koncertowym, ale rozchorował się w młodym wieku. Kiedy zmarł, miała 3 lata. Mama – skrzypaczka musiała utrzymać rodzinę, grała na ulicy, zbierając pieniądze do kapelusza. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. „Ona jest dzika i zła. To czarna owca! Mały diabeł!”, mówili najbliżsi. I gdyby nie macocha jej mamy – ukochana babcia Janeczka, nie wiadomo, jak dziewczynka dałaby się ułożyć. Rodzina marzyła, że ukochana jedynaczka, która pomimo kłopotów wychowawczych była zawsze dobrą uczennicą, zostanie lekarzem. Ale ona od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. Zobacz też: Upadła nisko, nigdy nie straciła wiary. Wzruszające świadectwo Stanisławy Celińskiej: "Trudno mówić o cudach, ale tak się stało w moim przypadku" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjMMc8W-44ad3e0.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 07.1971. Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka.,Image: 427781328, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka" /> Stanisława Celińska: kariera aktorska Do Szkoły Teatralnej zdała bez trudu, jej profesorem i opiekunką była Ryszarda Hanin. Jak wspominała Stanisława Celińska w rozmowie dla Polskiego Radia, to ona ją „osadziła”, sprowadziła na ziemię, bo Stanisława jako młoda dziewczyna „latała bez składu i ładu”. W szkole na wszystko zwracano uwagę, nawet na to, że miała małe stopy. Kiedyś przyszedł Tadeusz Łomnicki i widząc ją, zapytał: „Na czym ta mała stoi?”. Naukę aktorstwa traktowała bardzo poważnie, przyswoiła sobie wtedy wiele ważnych aktorskich wskazówek, np. żeby nie udawać, tylko każdą z ról filtrować przez siebie, poczuć w sobie postać, którą się gra. Dostała wiele ważnych ról, ale na dyplomowe przedstawienie obsadzono ją w roli 8-letniego chłopca, syna Anny Nehrebeckiej. Po studiach szybko została zauważona, w 1969 roku zagrała w głośnym filmie Andrzeja Wajdy - „Krajobraz po bitwie”. To był chyba jeden z najbardziej zauważonych debiutów tamtych lat. Nie tylko w Polsce, także na festiwalu filmowym w Cannes. Sama wspominała: „Po projekcji „Krajobrazu po bitwie" w Cannes niektórzy krytycy pisali, że należy mnie uhonorować obok Moniki Vitti. Dlaczego - myślałam w popłochu - przecież ja jeszcze nic nie umiem. A zaraz potem dostałam nagrodę w Opolu za piosenkę „Ptakom podobni". Zobacz także: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: młodzieńcza miłość Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w Andrzeju Sewerynie. Znali się ze szkoły z warszawskiego Żoliborza. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". To była wielka młodzieńcza miłość z obu stron. Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxNBAQQ-b364a45.jpg" width="1600" height="1602" alt="1970. Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Daniel Olbrychski, Stanislawa Celinska.,Image: 429101122, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie"" /> Stanisława Celińska: początki przygody aktorskiej Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty. Jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w wywiadzie rzece. Jak Stanisława Celińska poznała swojego męża? Swojego przyszłego męża, aktora Andrzeja Mrowca, poznała w 1971 roku podczas realizacji spektaklu „Wesele”. Grał Jaśka, ona Rachelę. Był od niej o cztery lata starszy, pochodził z Krakowa, tam ukończył Szkołę Teatralną. Aktorka opowiadała, że cierpiała wtedy po rozstaniu z chłopakiem. Na początku trzymała Andrzeja Mrowca na dystans. Wzruszał ją jednak, że tyle czasu czekał, aż ona skończy próby. Któregoś razu mieli pójść do kina, ale okazało się, że wszystkie są już zamknięte. Wtedy postanowił ją odprowadzić. I tak spacerkiem z Woronicza, z Mokotowa przeszli na… Żoliborz. Po rocznym okresie narzeczeństwa wzięli ślub w kościele Św. Zbawiciela w Warszawie. Stanisława Celińska, jak zawsze w życiu, zaangażowała się w ten związek bez reszty, wkładając w niego całe swoje serce i energię. Na początku wszystko układało się pomyślnie. Wspólnie z mężem występowali na scenie i razem wyreżyserowali spektakl w teatrze STS. Gdy w połowie lat 70. przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Mikołaj, aktorka zapytała lekarza o najlepszy odstęp wiekowy między rodzeństwem. Usłyszała, że powinny to być dwa lub trzy lata, dlatego po ponad dwóch latach urodziła ich drugie dziecko — córeczkę Aleksandrę. Zobacz też: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7273Et-f6e6c58.jpg" width="2254" height="1600" alt="1974. Kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Bohdan Lazuka, Stanislawa Celinska.,Image: 429138838, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia"" /> Stanisława Celińska: nie potrafiła być spolegliwa Stanisława Celińska była wtedy u szczytu sławy, to były lata, kiedy grała m.in Agnisię - alter ego Marii Dąbrowskiej w „Nocach i dniach”, w „Zaklętych rewirach”, w „Nie ma róży bez ognia”. Była bardzo uznaną i lubianą aktorką. Grała też w teatrze, więcej czasu spędzała na planie niż w domu. Choć starała się ze wszystkim sobie poradzić, sprzątała, gotowała. Jak sama mówiła, mąż zaczął mieć pretensje o to, że jest w domu gościem. Zaczęły się konflikty. Potęgował je charakter aktorki, „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Zobacz też: Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna Pogodzeni po latach Rodzinne konflikty nawarstwiły się, a dodatkowo przyszło bolesne doświadczenie — śmierć matki. Te trudne wydarzenia sprawiły, że na początku lat 80. Stanisława Celińska zaczęła zmagać się z chorobą alkoholową. Obwiniała siebie za rozpad małżeństwa i rozbicie rodziny. Andrzej Mrowiec nie potrafił znieść napiętej atmosfery w domu — spakował rzeczy i wrócił do rodzinnego Krakowa. Przez długie lata ich relacje pozostawały napięte, co negatywnie odbijało się również na kontaktach dzieci z ojcem. Dopiero w latach 2000. aktorka zdecydowała się zrobić pierwszy krok w stronę pojednania — i udało się. Pogodzili się, a podczas wesela ich córki wspólnie tańczyli. Jak informują niektóre źródła, do samego końca razem cieszyli się wnukami, Czarkiem i Filipem, synami Mikołaja Mrowca. Stanisława Celińska nie zdecydowała się na ponowne zamążpójście. Krążyły pogłoski, że kiedyś rozważała skorzystanie z biura matrymonialnego, ale ostatecznie zrezygnowała z tego pomysłu. Korzystałam z książki Stanisławy Celińskiej „Niejedno przeszłam" , rozmowa i opracowanie Karoliny Prewęckiej, wyd. Prószyńska i s-ka.
Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia”
Nie żyje Stanisława Celińska. Aktorka i wokalistka miała 79 lat. Informację o śmierci artystki przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z nią profil w mediach społecznościowych. Wiadomość została następnie potwierdzona przez menadżera Macieja Muraszkę. W sieci pojawiło się emocjonalne pożegnanie, które poruszyło internautów.
Nie żyje Stanisława Celińska. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki pojawiła się w mediach społecznościowych. Wiadomość przekazała Joanna Trzcińska, która prowadziła wraz z artystką jej oficjalny profil. W opublikowanym wpisie pojawiły się poruszające słowa pożegnania. Joanna Trzcińska poinformowała, że Stanisława Celińska odeszła „dziś po południu”. Podkreśliła również, jak ważną osobą była dla niej aktorka. „Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” – przekazała Joanna Trzcińska. Maciej Muraszko potwierdził śmierć Stanisławy Celińskiej Informację o śmierci Stanisławy Celińskiej potwierdził również menadżer aktorki i wokalistki Maciej Muraszko. Wiadomość błyskawicznie obiegła media i wywołała ogromne poruszenie wśród osób śledzących działalność artystki. W opublikowanych komunikatach podkreślano, że Stanisława Celińska była nie tylko cenioną aktorką i wokalistką, ale również wyjątkowym człowiekiem. Joanna Trzcińska we wpisie napisała: „Stasia była Wspaniałym Człowiekiem, Najlepszym jakiego znałam…”. Poruszające słowa pożegnania po śmierci aktorki W opublikowanym pożegnaniu znalazł się również fragment utworu, który – jak przekazała Joanna Trzcińska – był ważny dla Stanisławy Celińskiej. „Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To każda godzina nadzieją otula mnie Spotkamy się wszyscy bo nic się nie kończy Lecz w dobro obraca się Choć dni przemijają To w każdej godzinie ta wiara prowadzi mnie…” Na końcu wpisu Joanna Trzcińska podpisała się jako osoba „prowadząca ze Stasią ten profil”. Stanisława Celińska miała 79 lat Stanisława Celińska miała 79 lat. Informacja o jej śmierci została przekazana kilkanaście minut temu i natychmiast stała się jednym z najgłośniejszych tematów w sieci. Wiadomość o odejściu aktorki wywołała falę komentarzy i reakcji internautów. W publikowanych wpisach dominują słowa smutku i wzruszenia po śmierci artystki. Nie podano dokładnej lokalizacji śmierci Stanisławy Celińskiej. Wiadomo jedynie, że informacja została przekazana za pośrednictwem mediów społecznościowych, a następnie potwierdzona przez menadżera aktorki. Stanisława Celińska była ikoną polskiego kina i teatru Stanisława Celińska przez dekady należała do grona najbardziej cenionych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Była związana przede wszystkim z warszawskimi teatrami, w tym Teatrem Współczesnym, Ateneum, Dramatycznym, Studio czy Kwadrat. W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie pod kierunkiem Ryszardy Hanin. Filmowy debiut zaliczyła u boku Daniela Olbrychskiego w „Krajobrazie po bitwie” Andrzeja Wajdy z 1970 roku. Za tę rolę otrzymała nagrodę aktorską w Łagowie. W latach 70. była jedną z najgłośniejszych gwiazd polskiego kina. Występowała w produkcjach reżyserów takich jak Krzysztof Zanussi, Stanisław Bareja, Jerzy Antczak, Janusz Majewski, Barbara Sass czy Kazimierz Kutz. Za rolę Izy Gęsiareczki w „Spisie cudzołożnic” Jerzego Stuhra została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1994 roku. Popularność przyniosły jej również role w komediach „Złote runo” oraz „Fuks”, za które otrzymała nominacje do Orła. W 2001 roku zdobyła Polską Nagrodę Filmową za rolę w filmie „Pieniądze to nie wszystko” Juliusza Machulskiego. Artystka była także wielokrotnie nagradzana za działalność teatralną i radiową. Otrzymała między innymi Srebrny Krzyż Zasługi, nagrodę „Wielki Splendor” oraz statuetkę Feliksa Warszawskiego. Stanisława Celińska spełniała się również jako wokalistka. W 2015 roku ukazał się album „Atramentowa…”, przygotowany wspólnie z Maciejem Muraszko. Na płycie znalazły się utwory napisane specjalnie dla artystki przez Wojciecha Młynarskiego, Muńka Staszczyka czy Marcina Sosnowskiego. Źródła: stanislawacelinska.pl, wydarzenia.interia.pl
W wieku 40 lat uciekła do Maroka, by zacząć od nowa. Ten reportaż działa jak plaster na złamane serce
Maroko Elżbiety Sęczykowskiej nie jest jedynie miejscem na mapie, lecz przestrzenią wewnętrznej przemiany, pamięci i poszukiwania siebie. W reportażu „Trzy kolory Maroka” autorka prowadzi czytelnika przez Tanger, Asilę i kolejne miasta pełne światła, muzyki, zapachów oraz emocji, tworząc niezwykle zmysłową opowieść o podróży – tej geograficznej i tej najważniejszej, odbywającej się w głąb własnego wnętrza.
Poniżej publikujemy fragment reportażu Elżbiety Sęczykowskiej „Trzy kolory Maroka” (wyd. Purple Book), którego premiera odbyła się 6 maja 2026 roku. To nastrojowa, literacka opowieść o kobiecie, która wyrusza do Maroka, by odnaleźć spokój, oddech i własny głos. Autorka z wyjątkową wrażliwością opisuje atmosferę Tangeru i Asili, splatając obrazy oceanu, muzyki gnawa, zapachów mięty i soli z refleksją nad pamięcią, stratą oraz potrzebą nowego początku. Fragment reportażu „Trzy kolory Maroka” Elżbiety Sęczykowskiej – podróż przez Tanger i Asilę CZĘŚĆ 1. PODRÓŻ DO BŁĘKITU Tanger*. Brama wiatru 3 kwietnia 2018 Wysiadam z promu, jakbym wychodziła z własnego cienia. Niebo jest poszarpane, wiatr gorący, słony, pełen niepokoju. Szybują nade mną mewy; niosą w dziobach białe okruchy nieba. Port pachnie wilgocią, rybami i czymś jeszcze – czymś starym jak ziemia. Jak decyzja, której nie da się już cofnąć. Przez chwilę mi się wydaje, że słyszę głos matki, choć nigdy tu nie była. W rękach mam tylko jedną walizkę, a w niej aparat, notatnik, trzy sukienki i list, którego nie odważyłam się przeczytać od dnia, gdy go napisałam. List do siebie. Z tamtego czasu, gdy wszystko jeszcze miało imię. Teraz dobiegam czterdziestki, jestem wewnętrznie wypalona, doznaję poczucia straty i niewypowiedzianej potrzeby odcięcia się od przeszłości. Uczynienia pierwszego kroku w nieznane. Nie pytam już nawet, co jest na końcu drogi. Idę. Tanger nie wita mnie uśmiechem. Nie potrzebuje. Jest sobą – surowy, szorstki, czysty, piękny jak początek pieśni, której słów się jeszcze nie zna. Pachnie jak drzwi, które nie są ani zamknięte, ani otwarte, tylko lekko uchylone. Morze oddycha we mnie – jakby z każdym krokiem coś się usuwało. Ciężar, imię, może wspomnienie. Spacer przez miasto to prawdziwa przyjemność. Moim oczom ukazują się białe mauretańskie domy, intensywnie zielone drzwi z symbolami Fatimy, imponujące rezydencje pamiętające jeszcze czasy francuskich kolonizatorów, piękne parki, kołyszące się na wietrze palmy, tajemnicze zaułki. W jednym z nich fotografuję chłopca z kotem na tle pięknych, starych, zielonych drzwi. Krążąc po zakamarkach miasta, zaglądam niekiedy do prywatnych ogrodów, jeśli pozwala na to niezbyt wysoki mur. Upajam się zapachami egzotycznych kwiatów i podziwiam wspaniałą, bujną roślinność. Pnącza okalające ekspansywnie stare drzewa sprawiają wrażenie wiedźm zagarniających swymi drapieżnymi dłońmi coraz większe ich fragmenty. Przed znalezieniem noclegu postanawiam jeszcze odwiedzić Muzeum Ibn Battuty, największego średniowiecznego podróżnika – odkrywcy tamtych czasów. Zawsze mnie fascynował. Ibn Battuta przez trzydzieści lat swej duchowej drogi do Mekki odwiedził większość krajów Afryki, Azji i Europy, dokładnie je zarazem opisując. Stał się tym samym najwspanialszym dokumentalistą tamtego islamskiego świata. Zazdroszczę mu odwagi. Wieczorem sadowię się na tarasie nad medyną, czyli historycznym starym miastem. Wsłuchuję się w nawoływania muezina do modlitwy. Zdaje się, że jego pieśń niesie się hen, wysoko, ponad minarety i dachy domów, ponad wody, aż do nieba. Herbata jest gorzka, ale mięta koi spierzchnięte gardło. Zapisuję w notatniku: Nie jesteś już turystką. Nie jesteś uciekinierką. Jesteś kobietą w drodze. A skoro tak, nie potrzebujesz planu, tylko odwagi. * Następnego dnia schodzę wolno wąskimi schodami, które pachną wilgocią i solą. Otwiera się przede mną biały taras kawiarni „Hafa” – tej samej, w której od ponad stu lat przesiadują ludzie szukający w Tangerze czegoś więcej niż zwykłej podróży. Cafe „Hafa” to nie tylko kawiarnia – to punkt zwrotny, gdzie kultura bierze górę nad turystyczną rutyną. Stoły z widokiem na zamglony Gibraltar, pomarańczowe światło zachodu, śmiechy poetów, których nazwiska słyszało echo ścian – wszystko to sprawia, że każdy, kto tu wstąpi, staje się częścią historii. Zanim dostrzegę wolne miejsce, sięgam po aparat i robię wnętrzu kilka zdjęć. Siadam przy drewnianym stoliku, pamiętającym dłonie setek wędrowców. Zamawiam u kelnera szklankę gorącej herbaty z miętą. Doznaję uczucia, że w tym naparze zamyka się cały smak Maroka – ostry, słodki, zielony i nieco gorzki. Kieruję wzrok na morze – w stronę cieśniny, która dzieli dwa światy i łączy z sobą dwa kontynenty. I wtedy sobie przypominam rozmaite opowieści: tutaj siadywał Paul Bowles i notował pierwsze zdania o pustyniach i zagubieniu. Tutaj także przesiadywał William S. Burroughs, przytłoczony własnym mrokiem i papierzyskami. Tu bywali Allen Ginsberg i Jack Kerouac – przychodzili patrzeć na fale, zanim ruszali w dalszą drogę. Kiedyś, mając przed oczami ten sam krajobraz, wyobrażał sobie swoje postacie Jean Genet i szukał oddechu Tennessee Williams. Nawet Mohamed Choukri i Tahar Ben Jelloun mówili, że „Hafa” stanowiła dla nich szkołę wolności – miejsce, gdzie można było słuchać i być wysłuchanym. Teraz siedzę tu ja. Kobieta z zeszytem, która również szuka własnych słów, własnej opowieści. Czuję ich obecność – nie jako cień, lecz znak, że każdy, kto wpada do „Hafy”, staje się częścią tego niezwykłego dialogu między morzem, wiatrem i człowiekiem. Zapisuję w dzienniku: W Tangerze wszystko jest początkiem. Herbata smakuje jak zdanie, które dopiero się rodzi. Fale przemawiają językiem poetów. Kawiarnia „Hafa” jest niczym brama, przez którą każdy musi przejść, by spotkać siebie. ZOBACZ TEŻ: Ta hiszpańska wyspa przez wieki nazywana była końcem świata. Nie przeczytasz o niej w żadnym przewodniku. Ci, którzy ją znają, chcą żeby tak zostało! * Na placu Grand Socco jakaś kobieta sprzedaje liście mięty. Jej dłonie przypominają pędy oliwek, są spracowane, ale cudownie żywe. Kiedy ją pytam o drogę do hotelu, nie odpowiada, tylko dotyka mojego ramienia i mówi: – Nie szukaj mapy. Posłuchaj, dokąd prowadzi cię wiatr. I wtedy go czuję – ten wiatr znad Atlantyku, który niesie głos. Nie jest to wszakże głos zewnętrzny, raczej coś, co od dawna we mnie milczało, a teraz szeptało: „Idź. Będziesz musiała zgubić się wiele razy, nim odnajdziesz błękit”. „Tak – pomyślałam – to tutaj się łączą ciemne wody oceanu z jasnymi wodami Morza Śródziemnego, tu splatają swą mokrą, słoną bryzę w całość. One już się odnalazły”. Nieopodal tego miejsca mała dziewczynka z warkoczykami sprzedaje papierowe chusteczki za parę dirhamów. Kupuję je. Może się przydadzą, gdy trzeba będzie otrzeć łzę? Asila. Miasto pełne szeptów oceanu 5 kwietnia 2018 Nie wszystkie ściany służą temu, by się od nich odbić. Niektóre uczą, jak słuchać wiatru. Wyruszam z Tangeru bladym świtem, kiedy miasto jeszcze drzemie w gęstej mgle. Pociąg sunie wolno wzdłuż linii oceanu. Z każdym kilometrem jego oddech się pogłębia, a we mnie cichnie to, co domagało się sensu. Asila zaskakuje mnie kolorem, spokojem i otwartością. Medyna (centrum) jest tu biała, jakby oczyszczona z historii, ale jednocześnie pełna murali, śladów po festiwalach, muzyce zaklętej w ścianach. To miasto mówi cicho – przez sztukę, światło i zapach soli. Zapis z dziennika: W Tangerze ruszyłam. W Asili pierwszy raz poczułam, że jestem w drodze. Spaceruję ciasnymi wąskimi uliczkami, które kończą się nie nagle, lecz łagodnie… w oceanie. Fale biją o skały i mury, a w ich rytmie odnajduję coś, co przywodzi na myśl bicie mojego serca, kiedy jeszcze wierzyło w miłość. Na jednej ze ścian widnieje mural z cytatem: Il n’y a pas de mer sans mémoire*. Zastanawiam się nad sensem tego zdania. Może właśnie dlatego tu przyjechałam? By poczuć, że pamięć nie zawsze musi boleć. Że może być falą, która zamiast niszczyć, łagodnie obmywa. Schodzę ku wodzie i zanurzam w niej stopy. Ocean jest ciemny, zimny i ogromny. Brodzę w wodzie pośród płaskich, prawie czarnych ostrych kamieni, które stanowią tu część plaży. Natrafiam na fragment uszkodzonej mozaiki. Zabieram ją ze sobą. Nieopodal kilku wędkarzy łowi ryby, tworząc malowniczy obraz na tle zachodzącego słońca. Nie umiem się oprzeć przed zrobieniem im zdjęcia, choć wiem, że to kicz. * Niedługo później siadam na murach obronnych Asili i spoglądam na Atlantyk, który uderza o skały. Wiatr niesie zapach soli i krzyk tutejszych mew. W powietrzu wibruje echo barwnych murali, zostawianych tu co roku przez artystów z całego świata. Mimo to miasto błyszczy bielą, a jego uliczki zdają się mówić: sztuka jest sposobem na oddychanie. Z dziennika: Asila przypomina, że piękno jest wciąż żywe. I nie potrzebuje innego uzasadnienia niż samo istnienie. * Kiedy wracam z pustej plaży, słyszę dźwięki muzyki gnawa. Jeszcze jej wtedy nie znałam… Zafascynowana podążam za nimi, za tą marokańską pieśnią niewolniczą, za transowym rytmem sprzed wieków, za afrykańskim rytuałem, w której kobiety i mężczyźni, kręcąc głowami, wprawiają w ruch „pędzelki” na czapkach. Nie rozumiem tej muzyki, ale całą sobą ją czuję. Zapis z dziennika: Nie bój się tych miejsc, które nie wołają głośno. Czasem to właśnie one czekają najdłużej. Podoba mi się tutaj. Atmosfera tego miejsca w przedziwny sposób mnie pociąga. Postanawiam się zatrzymać na dłużej, niż wcześniej planowałam. Tu w Asili powietrze ma smak soli i zapach cynamonu. Ulice zadziwiają bielą wapna i błękitem drzwi; w górze nad dachami domów kołują mewy. To jest miasto spokoju i zarazem rytmu, gdzie każdy wieczór kończy się muzyką. Na targu w pobliżu murów portugalskiej fortecy spotykam znów grupę muzyków gnawa, mężczyzn w długich tunikach, z bębnami tbel i metalowymi kastanietami qraqeb. Ich muzyka niesie się jak echo po pustyni. Głęboki, transowy rytm i śpiew, w którym czuję tę samą nutę tęsknoty, co w sercu Tangeru – tylko tu ma ona jeszcze głębszy odcień oceanu. – Znasz sens tego rytmu? – pyta najstarszy z muzyków podczas przerwy na herbatę. – Nie – odpowiadam – ale czuję go w sobie. – I słusznie, bo to pieśń o wolności i pamięci. Gnawa to muzyka, w której zaklęte są duchy niewolników i wędrowców. Śpiewamy, by nie zapomnieć drogi. Sadowimy się później razem na plaży. Słońce na horyzoncie tonie z wolna w wodzie. Kobiety sprzedają na tacach świeże sardynki z cytryną i harissą, a tuż obok młody chłopak smaży kalmary (calamar à la plancha). Z pobliskiego stoiska płyną zapachy mięty, kolendry i chleba khobz. Jem powoli, słuchając dźwięków, które wydają się łączyć niebo z ziemią. * Po zmroku trafiam do małego antykwariatu przy rue Hassan II. W środku panuje półmrok, w nozdrza uderza zapach kadzidła; widzę szkatułki z inkrustowanego drewna i srebrne bransolety z agatem. Do lady podchodzi starszy mężczyzna – właściciel – o oczach jak piasek pustyni i pokazuje ciężki naszyjnik z motywem słońca. – To berberyjska ochrona – mówi. – Kamień pamięta dotyk ziemi. – Czy sprzedaje pan wspomnienia? – Uśmiecham się. – Nie, tylko rzeczy, które mają duszę. Kupując bransoletkę, mam wrażenie, że unoszę ze sobą coś więcej – okruch światła, które towarzyszyć mi będzie w dalszej podróży. W nocy Asila rozbrzmiewa muzyką. Gdzieś w oddali znów słychać śpiew gnawa – a wiatr z oceanu zanosi ich głosy hen daleko, w głąb lądu, ku Fezowi, Marrakeszowi i dalej, aż na skraj pustyni. Przysiadam obok jednej z białych latarni i kreślę w dzienniku tylko jedno zdanie: Tu nauczyłam się słuchać, nie mając nic do powiedzenia. * Po całym dniu spędzonym na targu i wśród muzyków gnawa zatrzymuję się w małej kawiarence, położonej przy murze nad oceanem. Szyld, wyblakły od słońca i soli, informuje, że to „Café Zahra”. Wnętrze pachnie kawą, farbami i wilgotnym drewnem. Zaraz przy pierwszym stoliku siedzi mężczyzna z notesem i pudełkiem farb akwarelowych. Ma dłonie poplamione błękitem i oczy, w których migoczą świetlne refleksy odbite od morza. – Czy malujesz Asilę? – pytam, siadając obok. – Nie można namalować Asili – odpowiada z uśmiechem. – Można tylko pozwolić, by sama się objawiła. Błękit nie jest kolorem. To sposób oddychania. – A więc to miasto oddycha błękitem? – Tak. Ale tylko ci, którzy zatrzymują się tu na dłużej, potrafią to dostrzec. Cieszy mnie to, co usłyszałam, bo przecież postanowiłam pozostać tu jeszcze kilka dni… „Może uda się odetchnąć błękitem?” – myślę. Rozmawiamy o sztuce, o ciszy między dźwiękami, o tym, że każda podróż zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy szukać drogi, a zaczynamy słuchać własnych kroków. Na stole stygnie kawa, a zza murów dobiega rytm bębnów gnawa. Miasto, oddychając, szepcze swoje tajemnice. – Przyjedź pod koniec lipca – mówi malarz z uśmiechem – rozpoczyna się wówczas Asilah Arts Festival. Święto kolorów i spotkań. Ulice wypełniają się malarzami, poetami, muzykami z Afryki, Hiszpanii i Ameryki Południowej. Młodzi artyści malują murale, kobiety sprzedają naszyjniki z bursztynu, a dzieci biegają z pędzlami zamiast latawców. * Wracając do mojego małego hotelu, spotykam po drodze ciekawą artystkę z Tangeru. Ma na imię Nadia. Maluje kobiece sylwetki w błękicie i czerwieni. Zatrzymuję się obok niej, śledząc szybkie ruchy jej szczupłych dłoni, gdy nakłada farbę na płótno. – Dlaczego te kolory? – pytam zaciekawiona. – Bo między nimi jest kobieta – wyjaśnia. – Błękit to jej dusza. Czerwień to krew. Kiedy maluję, próbuję połączyć obie: duszę i krew. – A złoto? – Złoto to miłość, ale o niej maluje się dopiero po tym, jak się ją utraci. Przy tych słowach myślę o tym, którego kiedyś zostawiłam tam daleko – o spojrzeniu, które wciąż wracało w snach. O tym, że podróż to także sposób zapominania i pamiętania zarazem. * Wieczorem miasto wypełnia się ciepłym światłem i ciszą. Ci, którzy po nim spacerują, przypominają trochę zjawy, zwłaszcza kobiety przemykające w czarnych hidżabach. Ocean lśni jak lustro, a niebo różowieje, jakby świat postanowił się na chwilę zatrzymać i po prostu być pięknym. Zapis z dziennika: Asila pachnie słońcem i farbą. W nocy, gdy wszystko cichnie, słychać, jak morze opowiada historie tym, którzy potrafią słuchać. Zrozumiałam, że błękit nie zawsze jest spokojem – czasem jest tęsknotą, czasem niepokojem, który drzemie pod skórą. Dziś jadłam sardynki z kolendrą, rozmawiałam z artystą o ciszy, a muzyka gnawa brzmiała jak echo modlitwy. Nie wiem jeszcze, dokąd idę. Ale wiem, że Asila napełniła mnie światłem. Zabiorę je ze sobą dalej, może do Fezu, by rozjaśniło labirynt, który tam na mnie czeka. CZYTAJ TEŻ: Wygląda jak Sardynia sprzed lat. Ta włoska wyspa to ukryty raj bez tłumów
Nie żyje Stanisława Celińska. Do ostatnich chwil mogła liczyć na wsparcie córki i syna. To właśnie Aleksandra i Mikołaj pomogli jej przetrwać najgorsze lata życia
"Odeszła Nasza Stasia". Tak o śmierci Stanisławy Celińskiej poinformowała jej przyjaciółka Joanna Trzcińska. Wybitna aktorka przez lata toczyła walkę z własnymi demonami. Nie była w tym sama - mogła liczyć na wsparcie córki Aleksandry i syna Mikołaja. Sama wprost przyznawała, że to właśnie dzieci pomogły jej wyrwać się z koszmaru. „Dzieci wybaczyły mi i wciąż proszą, żebym przestała do tego wracać" - mówiła w jednym z ostatnich wywiadów.
„Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała” – napisała przyjaciółka aktorki Joanna Trzcińska. Niedługo później smutną informację potwierdził też menadżer artystki. Nie wiadomo, co było przyczyną śmierci wybitnej gwiazdy kina. Wiadomo, że miała problemy ze zdrowiem, w najbliższym czasie miała zaplanowaną operację kręgosłupa. Problemy zdrowotne miała też w przeszłości. Nie jest tajemnicą, że przez lata toczyła trudną i wyczerpującą walkę - zmagała się z uzależnieniem od alkoholu. Otwarcie przyznawała, że nałóg zrujnował życie nie tylko jej, lecz także odcisnął piętno na jej bliskich. To właśnie dla nich zdecydowała się podjąć ten wysiłek i zawalczyć o siebie. Wiele zawdzięcza przede wszystkim dwójce swoich dzieci. Aleksandra i Mikołaj już dawno wybaczyli sławnej mamie i dziś nie oglądają się wstecz. Tak Stanisława Celińska mówiła o relacji z córką i synem – ich więź jest niezwykle silna i wyjątkowa! Stanisława Celińska: gdy została sama z dziećmi, zagubiła się Jej życie nie było usłane różami. Gdy kariera Stanisławy Celińskiej nabrała tempa, ona zapragnęła prawdziwej, szczerej miłości. Stosunkowo wcześnie wyszła za mąż za aktora Andrzeja Mrowca, którego poznała w 1971 roku w trakcie realizacji spektaklu „Wesele”. On grał Jaśka, ona Rachelę. Szybko między nimi zaiskrzyło, ślub wzięli po zaledwie roku narzeczeństwa. Doczekali się dwójki dzieci. Jednak trudności życia codziennego sprawiły, że aktorka zaczęła szukać ukojenia w alkoholu. „Wbrew pozorom poświęcałam dzieciom dużo czasu. Oczywiście miałam swój problem i trudne momenty, ale nie robiłam nic kosztem dzieci”, przyznała kilka lat temu na łamach Faktu. Niestety, na jej małżeństwie zaczęły pojawiać się głębokie rysy. Robiła karierę, w domu bywała gościem. To nie podobało się jej mężowi, dochodziło do spięć. Do tego oboje byli silnymi charakterami, mieli temperament. „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Małżeństwo przeszło do historii, a aktorka została z synem i córką sama. Właśnie wtedy zaczęła doświadczać największych problemów z nałogiem. „W związku z tym nie byłam tak sprawna, bo byłam zajęta tym, żeby dojść do siebie. Może dzieci poczuły się zaniedbane… Chociaż tak też nie było, bo ja zawsze byłam z nimi. I zostałam z nimi, chociaż rozstałam się z mężem. Wzięłam na siebie cały bagaż rodzicielski i bardzo się cieszę. Dzięki temu wyszłam z tego wszystkiego. Zajęłam się dziećmi i cały czas jestem im bardzo potrzebna. Można upaść, ale trzeba się podnieść i żyć dalej”, wyznała Stanisława Celińska na łamach formatu Taka jak Ty. Stanisława Celińska z dziećmi, 4.01.2001 Stanisława Celińska dzięki dzieciom rzuciła nałóg Tym, co dodało jej sił w pokonaniu choroby, było wsparcie Aleksandry i Mikołaja. Na szczęście alkohol nie zrujnował matczynej miłości, a sama aktorka z pomocą najbliższych podjęła się walki z uzależnieniem. „To jest cudowne (uczucie). Czasami podczas koncertów mówię ludziom, że wybaczenie jest nam bardzo potrzebne. To nas oczyszcza i daje nam siłę”, podkreślała artystka. Syn i córka docenili samozaparcie swojej mamy, które zresztą było godne ogromnego podziwu. „Dzieci wybaczyły mi i wciąż proszą, żebym przestała do tego wracać. Mówią: „Mamo, to tak dawno było”. Te słowa bardzo mi pomagają. Nie piję już 35 lat”, wyznała artystka w wywiadzie dla „Dobrego Tygodnia”. Postawa syna i córki była dla artystki największą nagrodą. Innych nie potrzebowała. „Odzyskałam kontrolę nad swoim życiem dzięki boskiej pomocy. Ale żadnej nagrody sobie za to nie dałam. Człowiek, który zaczyna pić albo uzależnia się od czegoś, to ma tylko to, a cały świat już się nie liczy. A jak odstawi, to ma cały świat. Teraz mam cały świat do dyspozycji: spacery, dzieci, pieski, dobre jedzenie…”, mówiła kilka lat temu w programie Demakijaż. Pomimo trudnych momentów, z którymi przyszło zmierzyć się Stanisławie Celińskiej oraz jej dzieciom, ich więź przetrwała, a nawet stała się silniejsza. Aleksandra i Mikołaj do ostatnich chwil wspierali swoją mamę, ona z kolei była powierniczką ich najskrytszych sekretów. „Myślę więc, że nasze relacje są dobre, a nawet nawiązałam z nimi przyjacielski kontakt. Wszystko mi mówią, nawet najintymniejsze sekrety”, przyznała niegdyś Faktowi. Czytaj także: TYLKO W VIVIE!. Choroba odebrała mu głos, ale walczył do końca. Tak wyglądał jeden z ostatnich wywiadów z Janem A.P. Kaczmarkiem Stanisława Celińska, 2001 Stanisława Celińska: dzieci. Czym zajmują się Aleksandra i Mikołaj? Aktorka nie kryła też dumy z tego, jaką drogę wybrały jej dzieci. Mikołaj odziedziczył po rodzicach talent artystyczny, ukończył studia muzyczne i w wolnych chwilach gra na perkusji. Swoje życie postanowił związać z branżą filmową, lecz woli stać po drugiej stronie kamery. „Mikołaj został asystentem reżysera w serialu „Barwy szczęścia”, w którym pani Stanisława od pięciu lat wciela się w Amelię Pająk”, ujawnił cztery lata temu w rozmowie z „Rewią” jeden z pracowników TVP. Wcześniej Mikołaj przez dłuższy czas mieszkał w Irlandii, do której wyemigrował tuż po zakończeniu poważnego związku. Ku radości Stanisławy Celińskiej zdecydował się jednak wrócić, aby tu kontynuować karierę zawodową — i to na dodatek u boku sławnej mamy! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsA0t1X-1b7a61b.jpg" width="1600" height="2417" alt="Warszawa, 1999. Stanislawa Celinska (C) i jej syn Mikolaj Mrowiec.,Image: 428507708, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Stanislawa Celinska z synem, 1999" /> Stanisława Celińska z synem Mikołajem, 1.01.1999 Z kolei córka aktorki odnalazła swoje szczęście i w 2016 roku wyszła za mąż! Dzisiaj Aleksandra jest mamą dwójki dzieci. Co ważne, jedno z nich przyszło na świat pod okiem Celińskiej, która chciała towarzyszyć córce w szpitalu. „Na porodówce był nie tylko mój mąż, ale także i mama. Nie wyobrażałam sobie porodu bez niej. Przy mamie czułam się bezpiecznie”, wspominała kilka lat temu Aleksandra (cytat za Pomponik.pl). Wnuki były oczkiem w głowie Stanisław Celińskiej, w ostatnich latach życia to właśnie im poświęcała każdą wolną chwilę. Rodzinie Stanisławy Celińskiej składamy szczere wyrazy współczucia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Ja nie jestem zmęczony, ja się czuję najlepiej w życiu”. Cytaty ze streama Łatwoganga, które przejdą do historii internetu Stanisława Celińska z córką Aleksandrą, 14.10.2002 Stanisława Celińska z dziećmi, Warszawa, 01.2000 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgRxwev3-fc909cf.jpg" width="2275" height="1600" alt="Warszawa, 01.2000. Stanislawa Celinska z dziecmi, n/z od lewej: Mikolaj Celinski, Stanislawa Celinska, Aleksandra Celinska.,Image: 428598622, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Stanislawa Celinska z dziecmi" />
Są dla siebie największym wsparciem, choć nie brakowało dramatów. Mało kto wie, jak wygląda relacja Jacka Braciaka z transpłciowym synem
Jacek Braciak rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym i stroni od blasku fleszy. W listopadzie 2023 roku zdecydował się jednak na wyjątkowo osobiste wyznanie, ujawniając, że jego dziecko jest osobą transpłciową. Słowa aktora odbiły się szerokim echem. Deklaracja ta stała się początkiem ważnej rozmowy między ojcem a synem o granicach prywatności i potrzebie zgody na coming out. Tak wygląda dziś ich relacja
Niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia prywatnego. Unika medialnego rozgłosu, a na salonach pojawia się głównie wtedy, gdy promuje nowe produkcje filmowe lub angażuje się w zawodowe projekty. W listopadzie 2023 roku Jacek Braciak zdecydował się na bardzo osobiste wyznanie: ujawnił, że jedno z jego dzieci jest osobą transpłciową. „Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada”, wyznał w jednym z wywiadów. Jego słowa odbiły się szerokim echem w mediach i wśród opinii publicznej. Sam aktor nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, jaki wpływ może mieć jego szczerość na życie syna. Jacek Braciak o transpłciowym synu Po tej medialnej deklaracji doszło między ojcem a synem do szczerej rozmowy. Konrad zaznaczył, że przed ujawnieniem tak istotnych informacji powinien zostać zapytany o zgodę. W następstwie tej sytuacji obaj pojawili się razem w wywiadzie udzielonym magazynowi „Replika”. To wspólne wystąpienie stało się okazją do poruszenia wielu trudnych, osobistych tematów związanych z doświadczeniami Konrada jako osoby transpłciowej. W wywiadzie dla magazynu „Zwierciadło” autorka wywiadu, Karolina Morelowska-Siluk, zapytała Jacka Braciaka: „Jest pan ojcem trzech córek. To wolne kobiety?”. W odpowiedzi aktor ujawnił, że wychowuje dwie córki i syna, który jest osobą transpłciową. „Jestem ojcem dwóch córek i syna. Dlatego że moja córka okazała się mężczyzną w swojej istocie, w swoim wnętrzu, myśleniu, więc w tej chwili mam syna. Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada. I tak myślę, że moje dzieci to ludzie wolni”. W dalszej części rozmowy artysta został zapytany, jaki jest jego udział w ich wolności i czy było to coś, na co zwracał uwagę, wychowując dzieci. „Fałszywie postawione jest to pytanie. Może się czepiam nazewnictwa, ale się czepiam. Dawno temu, kiedy moje dzieci były małe, też tak myślałem o swojej roli – mam wychowywać. Czyli nakazywać, kontrolować i tak dalej. Ale potem się okazało, że dzieci są mądre, spostrzegawcze szalenie i jeśli widzą, że mówi się jedno, a robi coś innego, nasze uwagi będą mieć za nic, nie można wybrać bardziej błędnej drogi. Przekonałem się, że z dziećmi trzeba po prostu żyć na ile się da”, podkreślił. CZYTAJ TAKŻE: Po dokonaniu coming outu nigdy tak naprawdę nie poczuł się silny i wolny. Andrzej Piaseczny w poruszających słowach o decyzji sprzed lat Jacek Braciak o wychowywaniu dzieci, rozwodzie i miłości Aktor przyznał, że jego rozwód z żoną odcisnął piętno na wzajemnych relacjach, jednak z biegiem lat obojgu udało się zbudować partnerskie porozumienie, oparte na silnym wzajemnym szacunku. „W moim przypadku to było dość trudne, bo ja się rozwiodłem, niejako zostawiłem je z matką, kiedy miały po kilka lat, ale jakkolwiek to trudne, starałem się po prostu być przy nich, uczestniczyć w ich życiu, pozwalać, żeby one uczestniczyły w moim. To tylko tyle i aż tyle. Starałem się też szanować ich wybory, oduczyć myślenia typu: „byłoby lepiej, gdybyś...”. Nie, dla mnie byłoby lepiej, ale czy dla nich? Niech zrobi maturę, bo ona się przyda. Ale jeśli ona/on nie chce czegoś zrobić, no to nie. Możliwość przeżycia wszystkiego na własny koszt jest bezcenna. Ja mogę tylko być i dbać o bezpieczeństwo, ale to też tylko do pewnego stopnia”, zadeklarował. I ujawnił trudną rodzinną historię sprzed lat. „Moja starsza córka przed wielu laty bardzo poważnie chorowała. Na siłę z jej mamą staraliśmy się ją uzdrowić, a ona tego nie chciała. I wie pani, w chwili, kiedy pogodziłem się z tym, że ona będzie chora, a może nawet odejdzie, wszystko się zmieniło, ona zaczęła zdrowieć, ja też zacząłem mieć się lepiej. Wszystko skończyło się szczęśliwie. Wracam do tego, że czasem trudno pogodzić się z wieloma rzeczami, ale należy to zrobić. Z tym, że ktoś chce żyć na swój rachunek, mimo że jest moim dzieckiem, dla którego chcę najlepiej, bardzo je kocham, także należy się pogodzić. Tu kłania się zasada, której ja już też hołduję, że miłość jest bezwarunkowa”. Jacek Braciak dodał, że ma na myśli miłość w ogóle, nie tylko tę do dzieci. „To bardzo trudne”, zastrzega jednak. Karolina Morelowska-Siluk stwierdziła, że dlatego tak jest, że rodzice bardzo często snują scenariusze dla swoich dzieci. „Ale to pułapka – jasne, że zajęcia dodatkowe, że angielski, że jazda konna, że horyzonty muszą być szerokie, bo wszyscy tak robią. Dziecko płacze, a my powtarzamy: „tak będzie dobrze!”. Tylko dla kogo dobrze? Dla niego czy dla mnie? Bo mam swoje kompleksy...”, zastanawia się aktor. Zwrócił również uwagę, że wielu rodziców swoje życie i swoje wybory ściśle związuje z dziećmi, nie zważają na własne potrzeby, aspiracje i marzenia. „Miałem taki test, nie jestem zbytnio towarzyski, ale ilekroć spotykałem się z rodzicami kolegów i koleżanek moich dzieci, zadawałem im pytanie: „co u ciebie, co słychać?”. I sprawdzałem, o kim zaczną mówić. O sobie czy o swoich dzieciach. Zwykle opowiadali o dzieciach – to chyba jakaś pomyłka... Pamiętajmy też o tym, że istniejemy jako ludzie także w oderwaniu od dzieci, od ich szkoły, zajęć dodatkowych, od zakupów dla nich. Nie wydaje mi się, żeby one były szczęśliwe, będąc dziećmi znerwicowanych, opętanych ich rozwojem rodziców”, zwraca uwagę. I wyjaśnił, że jego rodzice nie mieli na niego gotowego scenariusza. „I za to jestem moim rodzicom bardzo wdzięczny. Nie sądzę, żeby to był ich świadomy wybór, ale tak się stało. Oni byli raczej, jak pamiętam, osłupiali moimi wyborami, ale dali mi robić to, co chciałem, także pozwolili mi popełniać błędy”, zwierzył się na łamach „Zwierciadła” Jacek Braciak. ZOBACZ: Zbudowali swój raj na ziemi, ta jedna rzecz była sprawdzianem dla ich miłości. Margaret odsłania kulisy relacji z KaCeZetem. Mało kto wie, co przeżyli Transpłciowy syn Jacka Braciaka przechodził bardzo trudny czas W wywiadzie, którego ojciec i jego transpłciowy syn udzielili magazynowi Replika, Konrad Braciak opowiedział o swojej trudnej drodze, którą pokonał, aby móc dziś żyć w zgodzie ze sobą. „Przeszedłem przez cały akronim LGBT, tylko w innej kolejności. Najpierw wyoutowałem się jako literka B (osoba biseksualna – przyp. red.), potem L (lesbijka), następnie T (osoba transpłciowa), a na końcu G (gej). Zajęło mi to ładnych parę lat, które nie były dla mnie łatwe”, czytamy w Replice. W pewnym momencie syn Jacka Braciaka stanął oko w oko z myślami o zakończeniu swojego cierpienia, a tym samym życia. „Depresja – tak. Samookaleczania – tak. Myśli samobójcze – też. Przez długi czas. […] Wcześnie zacząłem pić, palić, nie wracałem do domu”, wyznał na łamach magazynu. „[...] Mieszkałem wtedy z mamą. Ona miała wyjechać na kilka dni, miałem już zaplanowane, że mnie nie będzie, gdy wróci. Byłem na spacerze z psem i zadzwoniła siostra. Nie pamiętam, jakie to było pytanie, ale powiedziałem jej, że mam dosyć. Że się wylogowuję”, przyznał Konrad Braciak, ale na szczęście natychmiastowa reakcja kochającej siostry pomogła mu w przejściu przez najgorszy moment, po którym skierował się na terapię. Syn Jacka Braciaka w poruszającym wywiadzie dla „Halo, tu Polsat” opowiedział, jak wygląda proces uzgodnienia płci w Polsce i z czym muszą mierzyć się osoby transpłciowe. 31-latek nie ukrywał emocji, gdy wspominał konieczność pozwania własnych rodziców, co jest obecnie wymagane, by zmienić dane w dokumentach. Jak przyznał, cały proces był dla niego „bardzo upokarzający” i wiązał się z ogromnym stresem oraz koniecznością odpowiadania przed sądem na wyjątkowo intymne pytania dotyczące życia prywatnego i planów związanych z ciałem. Konrad podkreślił też, że jeszcze przed rozpoczęciem medycznej tranzycji wielokrotnie doświadczał wyśmiewania i niezrozumienia ze strony obcych ludzi. Mimo trudnych doświadczeń Konrad Braciak może liczyć na ogromne wsparcie ze strony ojca. Jacek Braciak już kilka lat temu publicznie wyznał, że „ma syna”, czym wywołał ogromne poruszenie w mediach. Choć aktor później przyznał, że powinien był wcześniej uzgodnić tę decyzję z Konradem, dziś obaj otwarcie mówią o swojej relacji i wzajemnej akceptacji. Aktor nie kryje dumy z syna, podkreślając jego odwagę, samodzielność i siłę w walce o własną tożsamość. Konrad z kolei przyznał, że wsparcie rodziny oraz terapia były kluczowe w najtrudniejszym okresie życia, gdy zmagał się nawet z myślami samobójczymi. Dziś pracuje razem z ojcem w Teatrze Współczesnym i coraz śmielej angażuje się w działania wspierające osoby transpłciowe.
MMC Studio obchodzi 30. urodziny! Jubileuszowy pokaz “Siren’s”
Plejada sławnych klientek, industrialna oprawa i premiera nowych akcesoriów kultowej marki… Tak wyglądał jubileuszowy pokaz MMC Studio na sezon wiosna-lato 2027.
Dla Ilony Majer i Rafała Michalaka kolekcja “Siren’s” jest wyjątkowa. Wieńczy trzydzieści lat konsekwentnego budowania marki, rozpoznawalnego stylu, obecności na czerwonym dywanie i w szafach wiernych klientek. DNA marki, które od dekad można rozpoznać po innowacyjnym podejściu do puchówki, intrygujących konstrukcyjnie prochowcach, a ostatnio też bryle kultowej torebki Bonbon było wyraźnie zaznaczone na wybiegu. Jednak w “Siren’s” widać także, że duet się rozwija, poszukuje nowych środków wyrazu i otwarcie eksperymentuje z formą. Projektanci postanowili zreinterpretować syreni śpiew, nie jako symbol zguby, ale odwagi i aspiracji. Syreny pojawiły się jako motyw na koszulkach, a w innych sylwetkach stały się punktem wyjścia do budowania gry przeciwieństw i kontrastów. MMC Studio świętuje jubileusz W ciągu trzydziestu lat obecności na rynku MMC zbudowało renomę, o którą trudno na polskim rynku. Konsekwencja i wierność sobie sprawiła, że marka jest wciąż obecna w świadomości klientek, a grono sławnych wielbicielek stylu duetu cały czas się rozszerza. W industrialnej przestrzeni Instytutu Przestrzeni Kreatywnych pojawiła się długa lista gwiazd dużego formatu, których część przedpremierowo prezentowała cekinowe kreacje z kolekcji “Siren’s”. View Ediplayer on the source website Przed pokazem goście mieli okazji spróbować owocowych lodów przygotowywanych za pomocą ciekłego azotu, duże zainteresowanie wzbudziło także stoisko prezentujące premierowo skórzane akcesoria - etui noszone przy pasku albo przypinane do torebki, w kolorach energetycznego oranżu, spokojnego błękitu oraz lansowanej przez Pantone jako kolor roku - dyskretnej bieli. MMC Studio o przyszłości Duet Majer-Michalak nie planuje osiąść na laurach - “Siren’s” to nowe otwarcie, impuls do dalszego budowania kompleksowej marki, odpowiadającej na różne potrzeby klientek. Jesteśmy po bardzo ważnym dla nas pokazie, ten pokaz rozpoczyna świętowanie naszego trzydziestolecia - komentował Rafał tuż po zakończeniu pokazu. Już myślimy o następnym, choć rzeczywiście aura tego jubileuszu mi się udzieliła - cały rok jest dla nas wyjątkowy. Realizujemy swoje nowe pasje, rozwijamy markę - naszym nowym dzieckiem są torby i akcesoria. Kochamy to robić i obiecujemy, że będziemy tę działkę bardzo rozwijać - dodała Ilona. Rzeczywiście, nacisk na akcesoria był wyraźnie widoczny podczas pokazu. Przeskalowane torby uzupełniały zwiewne stylizacje na zasadzie kontrastu, a wspomniane etui (wynik współpracy MMC x glo) nadawały stylizacjom sportowego sznytu. Przypięte przy pasku przypominały, że moda spod znaku MMC jest przede wszystkim wygodna i funkcjonalna. Przełamywanie konwencji i łączenie porządków to wizja, z którą MMC wchodzi w kolejną dekadę działalności. Duet nie boi się zestawiać cekinowej sukni z płaskimi baletkami czy wykorzystywać wieczorowych tkanin w casualowych, wygodnych krojach. To dzięki temu pozostają na topie!
Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy
Alicja i Bożena Wahl były jednymi z najbardziej charakterystycznych postaci polskiego świata sztuki XX wieku. Malarki, rysowniczki, skandalistki, bywalczynie warszawskiej bohemy i kobiety, które przez dekady fascynowały swoim talentem oraz niezwykłą więzią. Ich historia wraca dziś za sprawą animowanego filmu „Maluję swój autoportret, a wychodzi mi moja siostra”, pokazywanego na festiwalu Millennium Docs Against Gravity. To opowieść o siostrzeństwie, sztuce i emocjach, których nie dało się rozdzielić.
Pierwsze wrażenie robiły natychmiast. Rozpoznawalne fryzury, kolorowe stroje, wyraziste spojrzenia i atmosfera tajemnicy, która im towarzyszyła. W PRL-owskiej Warszawie Alicja i Bożena Wahl wyglądały jak bohaterki z innego świata. „Kolorowe, egzotyczne motyle” — pisał o nich Jerzy Żurek. I rzeczywiście, trudno było przejść obok nich obojętnie. Ich życie stało się osobnym artystycznym kosmosem, w którym sztuka mieszała się z miłością, buntem, codziennością i skandalem. Alicja i Bożena Wahl przyszły na świat w cieniu wojny i rodzinnych dramatów Alicja i Bożena Wahl urodziły się 12 października 1932 roku w Warszawie jako córki Jana Wahla i Janiny Wróbel. Miały także siostrę Jolantę. Ich dzieciństwo zostało brutalnie przerwane przez II wojnę światową. Ojciec walczył w kampanii wrześniowej, później znalazł się w armii generała Andersa i już nigdy nie wrócił do Polski. Rodzinę utrzymywała matka, o której po latach mówiono, że była kobietą bardzo surową. To właśnie z domu rodzinnego siostry postanowiły uciec dokładnie w dniu swoich osiemnastych urodzin. Według rodzinnych opowieści czekały ze spakowanymi walizkami do północy. Ta decyzja miała symboliczny wymiar — od początku chciały żyć po swojemu, poza ograniczeniami i oczekiwaniami. Ich relacja była wyjątkowa i trudna jednocześnie. Alicja zapisała kiedyś w dzienniku: „Bo żeby nas zobaczyć, trzeba zobaczyć jedność”. Właśnie ta jedność stała się później fundamentem ich sztuki. Akademia Sztuk Pięknych i skandal, o którym mówiła Warszawa Po wyprowadzce siostry rozpoczęły studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Eugeniusza Eibischa. Dyplomy obroniły w 1958 roku i bardzo szybko zwróciły na siebie uwagę środowiska artystycznego. Nie tylko talentem. Do historii przeszła opowieść o studenckiej zabawie, na której zamiast założyć przygotowane kostiumy, pojawiły się… nagie, z ubraniami namalowanymi bezpośrednio na ciałach. W realiach PRL-u taki gest wywołał ogromne poruszenie i natychmiast przypiął im łatkę skandalistek. Jerzy Żurek wspominał po latach w swojej książce Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u.: „Na pierwszy rzut oka prawie identyczne, co samo w sobie wzbudzało sensację. Obie urodziwe, inteligentne, nieduże. Dość krzykliwe i ekscentrycznie jak na owe czasy ubrane, w rozkloszowanych kolorowych spódnicach i mocno wydekoltowanych bluzkach, szokowały na ulicach Warszawy”. To właśnie wtedy zaczęła rodzić się legenda sióstr Wahl — kobiet wyprzedzających epokę i żyjących według własnych zasad. Czytaj też: Dla tej relacji wywrócił swoje życie do góry nogami. Jerzy Żurek opisał historię niezwykłego związku z Alicją Wahl Alicja i Bożena Wahl stworzyły własny język sztuki Pierwszym wielkim sukcesem bliźniaczek była wystawa ceramiki w Galerii Krzywe Koło w 1961 roku. Później ich prace trafiały do galerii w Berlinie, Paryżu, Sztokholmie i Nowym Jorku. Zachwycał się nimi nawet Zdzisław Beksiński. Choć próbowały różnych technik, największą sławę przyniosły im rysunki i malarstwo. Tworzyły świat pełen kobiecych postaci, autoportretów i niepokojących emocji. Ich kreska była podobna, momentami niemal nierozróżnialna. Jerzy Żurek pisał: „Na których żyły własnym życiem ni to realistyczne, ni to odrealnione postacie, głównie kobiece, często niepokojąco seksualne i niepokojąco podobne do samych autorek”. Alicja mówiła z kolei w wywiadzie dla tygodnika "Polityka": „W gruncie rzeczy malujemy dla siebie. Ona dla mnie, ja — dla niej. I po prostu uzupełniamy się”. To zdanie najlepiej oddaje charakter ich twórczości. Siostry funkcjonowały jak artystyczny organizm, którego nie dało się rozdzielić. Jerzy Żurek dla Alicji Wahl wywrócił swoje życie do góry nogami Jerzy Żurek poznał Alicję Wahl, gdy miała 46 lat. Był wtedy młodym pisarzem, miał żonę i kilkuletnie dziecko. Ich relacja bardzo szybko przerodziła się w wielką miłość. „Kiedy ją poznałem, miała czterdzieści sześć lat, a urodę i wigor dwudziestolatki” — wspominał. Dla tego uczucia zdecydował się zostawić dotychczasowe życie. W książce „Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u” opisywał emocjonalny chaos tamtych lat: „Szybko zakochałem się — po uszy — w drugiej siostrze. I po uszy wpadłem w gęstwinę moralnych dylematów”. Razem współtworzyli później Galerię Sztuki Alicji i Bożeny Wahl na warszawskim Żoliborzu. Było to jedno z najważniejszych miejsc artystycznych tamtych czasów. Pokazywano tam prace m.in. Beksińskiego, Lebensteina, Witkacego czy Starowieyskiego. Żurek opisywał też codzienność życia z Alicją — pełną rozmów, sztuki, herbat pitąch o poranku i nieustannego ruchu. „Po drugiej stronie była czułość i niekończąca się gadanina wszystkich ze wszystkimi, spacery po Żoliborzu, wybieranie desek na podłogę w galerii, przenoszenie obrazów i tek z rysunkami”. Relacja sióstr Wahl była jednocześnie piękna i toksyczna Alicja i Bożena były sobie najbliższe, ale ich więź bywała trudna. W dziennikach Alicji bardzo często pojawiały się emocje związane z siostrą — miłość, zazdrość, zależność i lęk przed rozdzieleniem. Jerzy Żurek wspominał pewną scenę z Bożeną: „Nie myśl sobie, że my tylko takie wesołe i zgodne jesteśmy. My potrafimy być straszne”. To napięcie było obecne również w ich sztuce. Portretowały siebie nawzajem, mieszały własne twarze i emocje, tworząc obrazy o niezwykłej intensywności. Dziś właśnie ten aspekt ich historii najmocniej wybrzmiewa w filmie „Maluję swój autoportret, a wychodzi mi moja siostra” autorstwa Heleny Stańczyk — prawnuczki Alicji Wahl. Animacja oparta na dziennikach i rysunkach sióstr pokazuje ich relację od najbardziej intymnej strony. Ostatnie lata Alicji i Bożeny Wahl wyglądały zupełnie inaczej Z czasem drogi sióstr zaczęły się rozchodzić. Alicja zmagała się z problemami zdrowotnymi i ostatnie lata życia spędziła w domu opieki. Zmarła 19 października 2020 roku w wieku 88 lat. Bożena wyprowadziła się z Warszawy do Boguszyc koło Rawy Mazowieckiej. Tam poświęciła się pomocy bezdomnym zwierzętom. Media wielokrotnie opisywały jej życie wśród psów i kotów, a sama artystka podkreślała, że właśnie tam odnalazła sens. „Jestem spełnionym, szczęśliwym człowiekiem. Prowadzę życie takie, jakie chcę” — mówiła. Bożena Wahl zmarła w marcu 2025 roku. Razem z Alicją pozostawiły po sobie ogromne archiwum obrazów, rysunków, dzienników i wspomnień. Dziś ich historię przypominają wystawy, książki, Fundacja im. Alicji i Bożeny Wahl oraz film Heleny Stańczyk, dzięki któremu kolejne pokolenie odkrywa niezwykły świat słynnych bliźniaczek. Czytaj również: Nie żyje Bożena Wahl, wybitna malarka i pionierka rynku sztuki w Polsce. Miała 92 lata <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/pap1980010002Q-bac34ba.jpg" width="3944" height="4000" alt="Warszawa 01.1980. Galeria Sztuki Alicji (L) i Bożeny Wahl założona w 1979 roku na warszawskim Żoliborzy przy ul. Ludwika Mierosławskiego 9, w willi zaprojektowanej specjalnie jako galeria, pracownia i dom mieszkalny w jednym." title="Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl w Warszawie" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/pap1980010002L-b5852fe.jpg" width="3972" height="4000" alt="Warszawa 01.1980. Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl za³o¿ona w 1979 roku na warszawskim ¯oliborzy przy ul. Ludwika Mieros³awskiego 9, w willi zaprojektowanej specjalnie jako galeria, pracownia i dom mieszkalny w jednym. Nz. malarka Bo¿ena Wahl.gr PAP/Irena Jarosiñska Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony." title="Galeria Sztuki Alicji i Bo¿eny Wahl w Warszawie" /> Źródła: plejada.pl, vogue.pl, viva.pl