Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa
Ślub w 1988 roku i historia, która zaczęła się na planie filmowym w latach 80. Dorota Wellman i Krzysztof Wellman przeszli przez kryzysy, zagrożoną ciążę i długą walkę o dziecko. Dziś mówią wprost: było warto. Jak poznali się na planie „Schodami w górę, schodami w dół” i co sprawiło, że wciąż patrzą w tym samym kierunku?
Mimo imponującego stażu, realizują włoski model związku. Mąż Doroty Wellman, Krzysztof, jest jej wielkim oparciem. Są małżeństwem od 38 lat, ale ich relacja przechodziła różne koleje. Były kryzys, wzloty, upadki i proza dnia codziennego. Dziś wiedzą, że było warto o siebie walczyć. Świata poza sobą nie widzą i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Jak się poznali? Jaka jest ich recepta na udany związek? Oto historia Doroty i Krzysztofa Wellmanów... View Ediplayer on the source website Kim jest mąż Doroty Wellman? To utalentowany fotograf, poznali się na planie Krzysztof Wellman ma 67 lat. Z zawodu jest fotografem, fotosistą i fotografikiem oraz członkiem Okręgu Warszawskiego Związku Polskich Artystów Fotografików. Poznali się z przyszłą żoną w latach 80. na planie filmu „Schodami w górę, schodami w dół”. On był fotografem, który współpracował z wielkimi autorytetami kinematografii, w tym między innymi z Krzysztofem Kieślowskim, Juliuszem Machulskim czy Krzysztofem Zanussim. Natomiast 27-letnia wówczas Dorota Wellman pełniła funkcję drugiego reżysera. Nie była to jednak miłość od pierwszego wejrzenia, chociaż Dorocie Wellman wydał się bardzo przystojny. „Przypominał mi żołnierza izraelskiego. Ubrany był na zielono, miał duży semicki nos i burzę ciemnych włosów. Był też duszą towarzystwa. Ludzie skupiali się wokół niego, a zwłaszcza kobiety”, wspominała w jednym z wywiadów. Jak się okazało, Krzysztof Wellman był wówczas w trakcie rozwodu, dlatego, zanim znajomość przerodziła się w uczucie, po prostu się ze sobą zaprzyjaźnili... W rozmowie z jednym z miesięczników dziennikarka przyznała, że w pierwszych latach znajomości ich relacja miała charakter wyłącznie platoniczny. To była przyjaźń zbudowana na bazie wspólnych zainteresowań i pracy. Wellman opowiadała, że „fajnie się z nim gadało”, żartowała także: „Inne były od kochania i od seksu, a ja byłam od gadania. Dopiero potem przerodziło się to w bliższy związek”. Według anegdoty ostatecznym sprawdzianem była wycieczka w góry, na którą przyszły mąż zaprosił Dorotę Wellman oraz inną kobietę. Ta jednak założyła na wspinaczkę eleganckie buty i nie była w stanie dotrzymać kroku parze... Wszystko wydawało się zatem przesądzone. Czytaj także: Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu" Dorota Wellman, Krzysztof Wellman, około 2000 roku Dorota Wellman z mężem Krzysztofem i synem Jakubem Dorota Wellman i Krzysztof Wellman: historia miłości Sakramentalne „tak” powiedzieli sobie w 1988 roku. Po ślubie ich największym marzeniem było dziecko. Nie od razu udało się je spełnić. Przeszli długą drogę do tego, by zostać rodzicami. Dziennikarka przyjmowała ogromne dawki hormonów, by zajść w ciąże. „Wzięłam tyle hormonów, że powinnam nimi sikać. Jestem z tego powodu bardziej otyła, niż powinnam być, bo niestety u mnie ta karuzela hormonalna trwa, ale mam to gdzieś, bo nieważne jest to, że jestem gruba, ale że mam mojego syna – króla mojego świata”, wspominała w wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN”. Ale w końcu trud się opłacił. Niestety, ciąża Doroty Wellman była zagrożona. Dla niej i jej męża był to czas oczekiwania, wymagający, trudny. Na szczęście w 1993 roku na świat przyszedł ich upragniony syn, Kuba. Od tamtej pory cieszą się życiem i wspierają w trudnych momentach. Zdarza się jednak, że dochodzi między nimi do spięć. „Nie ma w nas nienawiści. Jeśli się kłócimy, to tylko o rzeczy ważne”, wyznała kiedyś Wellman i dodała: „Człowiek sprawdza się w życiu podczas gorszych dni, kryzysów”. Innym razem żartowała jednak: „Z czasem tyle nienawiści się w nas zbiera, że chciałoby się zabić tę drugą osobę. Czasem zresztą mam taką ochotę. Kiedy mąż mnie wkurza, obmyślam precyzyjny plan jego bolesnej i męczącej śmierci. Myślę o zupie grzybowej ze sromotników, o kawie z trucizną (śmiech). A potem mi to przechodzi”, zwierzyła się magazynowi „Kobieta i życie”. View Burdaffi on the source website Dziennikarka jest wymagająca zarówno wobec męża, jak i syna. „Wychowała ich sobie” zgodnie z tym, jaki ma być współczesny mężczyzna. „Ma być aktywny, ma pracować. Nic mu się nie stanie, jak nauczy się obsługi pralki czy wyprasuje koszulę. Myślę, że podział klasyczny: »Mężczyzna pracuje, kobieta go obsługuje«, po prostu się skończył”, stwierdziła w wywiadzie z magazynem „SHOW”. W 2023 roku Dorota i Krzysztof Wellmanowie świętowali 35-lecie małżeństwa. Czy dzisiaj dziennikarka bywa zazdrosna o męża? „Gdybym miała być zazdrosna o męża, który fotografuje piękne aktorki, to bym się powiesiła”, śmiała się w jednej z rozmów. „Nie mam czasu na zazdrość. Mam zaufanie do męża, a jeśli coś ma się zdarzyć, to się i tak zdarzy. Poza tym, jestem naprawdę głęboko przekonana, że drugiej takiej jak ja nie będzie mieć”. Czytaj także: Zendaya i Tom Holland wzięli potajemny ślub?! W internecie huczy. Wiadomo, kto puścił parę z ust Dorota Wellman z mężem Krzysztofem i synem Jakubem Dorota Wellman, Małgorzata Potocka, Krzysztof Wellman, wernisaż wystawy zdjęć Krzysztofa Wellmana, Warszawa, 03.02.2020 rok
Poświęciła wszystko, by dać życie córce. Ostatni wywiad Agaty Mróz łamie serce
W jednym z ostatnich wywiadów, udzielonych Vivie!, mówiła o swojej największej życiowej decyzji: „Zdecydowałam się na dziecko, bo chciałam dać życie... Nawet jeśli miałoby to kosztować mnie moje”.
To już 17 lat odkąd Agata Mróz-Olszewska odeszła, pozostawiając po sobie niezatarty ślad... Wysoka, uśmiechnięta, silna nie tylko ciałem, ale przede wszystkim duchem. Choć lekarze zdiagnozowali u niej mielodysplazję szpiku kostnego, gdy miała zaledwie 17 lat, ona się nie załamała. Z determinacją walczyła o każdy dzień. Grała w reprezentacji, zakochiwała się, była żoną, a potem – spełnioną mamą. Macierzyństwo było dla niej wszystkim. Postawiła je ponad własne zdrowie... Agata Mróz: Niezapomniana siatkarka, której serce biło dla najbliższych 9 czerwca 2007 roku Agata wyszła za mąż za Jacka Olszewskiego. Byli zakochani, szczęśliwi, a kiedy kilka miesięcy później ogłosili, że spodziewają się dziecka, ich świat wypełniła nadzieja. 4 kwietnia na świat przyszła Liliana – wcześniak, o którego zdrowie Agata walczyła równie zaciekle, jak o własne. Kilka tygodni później przeszła przeszczep szpiku. Niestety, jej organizm był zbyt wyczerpany. Agata zmarła 4 czerwca 2008 roku. Miała zaledwie 26 lat. Pozostawiła po sobie coś więcej niż wspomnienia – zostawiła siłę, miłość, inspirację. Polacy płakali, a dziś jej imię noszą szkoły i hala sportowa. Rozgrywane są memoriały ku jej czci. W 2012 roku powstał poruszający film „Nad życie” z Olgą Bołądź w roli głównej. Agata kochała książki Paulo Coelho i film „Piąty element”. Ale najbardziej kochała życie. I tych, których miała przy sobie. Czytaj także: Dorota Gardias ujawnia, co zrobiła wbrew oczekiwaniom całej rodziny. Chodzi o córkę Ostatni wywiad Agaty Mróz-Olszewskiej porusza do dziś To był maj 2008 roku. Najtrudniejszy czas w jej życiu. Agata Mróz-Olszewska wiedziała, że choroba nie odpuszcza, ale wciąż miała w sobie nadzieję. W rozmowie z Sylwią Borowską dla magazynu VIVA! opowiedziała o swojej największej miłości – do córki, do życia i do męża, który był dla niej wszystkim. Była słaba fizycznie, ale jej słowa – dojrzałe, głębokie i pełne czułości – poruszają do dziś. Agata Mróz-Olszewska: Zaczęłam chorować, kiedy miałam siedemnaście lat. Przede mną było całe życie. Miałam propozycje grania w najlepszych klubach. Byłam ambitna. I nagle na trzy lata musiałam przerwać karierę sportową. Bardzo to przeżywałam. Chwilami myślałam, że już po mnie. Pomogli mi wtedy rodzice. Właściwie to tata namówił mnie, żebym wróciła do siatkówki. Po roku treningów pojechałam na mistrzostwa Europy i wygrałam. To mnie nauczyło, że warto walczyć do końca. Teraz mam przy sobie męża, który bardzo mnie wspiera. Kiedy trzeba – pogłaszcze, kiedy trzeba – zmotywuje do działania. Stoi za mną cały czas. Jacek jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Skoro on tak wierzy we mnie, to ja przecież nie mogę go zawieść. Nie wiem, czy sama dałabym sobie radę. Pół roku leżałam w szpitalu i zajmowałam się wyłącznie sobą i ciążą. Nie zawracałam sobie głowy w tym momencie tak prozaicznymi rzeczami, jak niezapłacone rachunki. Jacek był moim łącznikiem ze światem zewnętrznym. Chwilami tarczą obronną. Jak Agata Mróz zareagowała na wiadomość o ciąży? Agata Mróz-Olszewska: Kiedy już ochłonęliśmy, pomyśleliśmy z Jackiem, że to dobry znak od Boga. Że jeszcze w naszym wspólnym życiu coś jest nam dane. Że zasługujemy na szczęście. Najpierw czekałam na właściwego mężczyznę, a kiedy już byliśmy z Jackiem po ślubie, to skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie rozmawialiśmy o dziecku. Nie planowaliśmy tego, ale też nie broniliśmy się. Ostatnią szansę miałam przed przeszczepem. W moim przypadku ryzyko donoszenia ciąży było większe niż u zdrowej kobiety. Przekonywało mnie to, że mielodysplazja szpiku nie jest chorobą genetyczną. Gdyby było inaczej, w ogóle nie byłoby mowy o ciąży. Nie zaryzykowałabym. Na pewno pojawiła się duża radość, ale i lęk. Co będzie? Agata Mróz-Olszewska: I dziś nie wiadomo, co się wydarzy. Żyję ze świadomością, że ludzie po przeszczepach szpiku też umierają. Mogę po miesiącu wyjść do domu i czuć się świetnie, ale mogą również wystąpić powikłania. Kiedy moja mama dowiedziała się, że będzie po raz pierwszy babcią, najpierw ucieszyła się, a potem była zaniepokojona: „Jak ty sobie dasz radę? Jak zniesiesz ciążę?”. Tego nikt do końca nie był w stanie przewidzieć. W dziewiątym tygodniu zobaczyłam na USG tę maleńką kijankę i od razu zaczęłam szukać kontaktu z hematologami, którzy poprowadziliby moją ciążę. Byli lekarze, którzy sugerowali, że powinnam ją usunąć. Na szczęście trafiłam też na takich, którzy podjęli ze mną walkę o moje dziecko. Skąd Agata Mróz wiedziała, że Jacek Olszewski to "ten" mężczyzna? Agata Mróz-Olszewska: Byłam w kilku związkach, które kończyły się, bo zawsze coś nie grało. Jacka poznałam przypadkowo. Spotkaliśmy się na stoku w Szczyrku. To był dzień, kiedy pierwszy raz w życiu założyłam narty na nogi. Nie można było mnie nie zauważyć. Szybko znaleźliśmy wspólny język. Nie mogliśmy się rozstać. Grałam wtedy w Bielsku-Białej, on przyjechał ze znajomymi na tydzień do Szczyrku. Od chwili poznania codziennie do niego przyjeżdżałam. Rano trenowałam, jechałam do Szczyrku, choćby na obiad, a potem wracałam znowu na trening. Od początku czuliśmy się dobrze w swoim towarzystwie. Samo to coś znaczy, że po tygodniu znajomości zaryzykowałam podróż nocą w zamieci śnieżnej do Warszawy, żeby znowu go zobaczyć. Po meczu w Kaliszu wsiadłam w dresach do samochodu i ruszyłam. Nie wiedziałam nawet, gdzie mieszka. Dojechałam o czwartej nad ranem. Wykręcam numer komórki i modlę się, żeby odebrał. Odbiera. Mówię: „Cześć, jestem w Warszawie, spotkamy się?”. Potem wszystko szybko się potoczyło. Od chwili, kiedy zachorowałam, nie odkładam już nic na później. Niczego nie planuję. Nauczyłam się żyć tu i teraz. Wierzę w chwilę. Nie wiem, co ze mną stanie się za miesiąc czy za rok. Ludzie chorzy bardziej cieszą się życiem. Kiedy wyjeżdżałam grać w hiszpańskim klubie, znaliśmy się osiem miesięcy. Widywaliśmy się raz w miesiącu i przetrwaliśmy. Rok temu wzięliśmy ślub, z czego pół roku spędziłam w szpitalu. Nie mieliśmy nawet czasu nacieszyć się sobą. Czasami musiało nam wystarczyć tyle, że zjedliśmy w szpitalu pizzę przy świeczce. Czytaj także: Mama prezydenta elekta przerywa milczenie. Jego imię to nie przypadek. To hołd oddany wielkiemu Polakowi Co dla osoby, która trenowała przez tyle lat, oznaczają chwile, kiedy organizm odmawia posłuszeństwa? Agata Mróz-Olszewska: To jest dramat. Czasami, kiedy patrzę na swoje mecze sprzed lat, na swoje zdjęcia, nie mogę uwierzyć w to, kim dzisiaj jestem. Jestem cieniem tamtej Agaty. Kiedyś w tygodniu mogłam zagrać siedem meczów. Przelecieć pół świata. Dziś czuję się zmarnowana. Słaba. Czasem rano nie mam siły wstać z łóżka. Widzę, co dzieje się z moim ciałem, jak zanikają moje mięśnie. Czy płakała? Agata Mróz-Olszewska: Ostatnio dużo. Ale może to baby blues? Jak wiele można znieść? Agata Mróz-Olszewska: Coraz mniej. Widzę, że mam mniejszą niż kiedyś tolerancję na ból. Drażnią mnie kolejne zabiegi. Ludzie wokół mnie. Ciągle ktoś mnie dotyka, podłącza coś, wkłuwa igłę. W szpitalu przed porodem liczyłam tygodnie. Tak jakbym chciała przyspieszyć czas. Trzydziesty, trzydziesty pierwszy, drugi. Wytrzymywałam do trzydziestego trzeciego tygodnia. Cały czas przetaczano mi krew. Czułam się trochę jak żywy inkubator dla dziecka. Lilianka nabrała wagi. Zaczęły się skurcze. Zapadła decyzja. Teraz trzeba zająć się mną, a dziecko jest już na tyle bezpieczne, że samo da sobie radę. Czwartego kwietnia córeczka pojawiła się na świecie. Przed porodem miałam operowaną nogę. Zawsze czułam się mocna psychicznie, ale w szpitalu życie toczy się inaczej. Coś się we mnie złamało. Potrzebuję ludzi wokół siebie. Mój mąż, kiedy wchodził na oddział, śmiał się, widząc, jak na wózku inwalidzkim znowu pędzę do dyżurki pielęgniarek, aby napić się z nimi herbaty. Nie mogłam wytrzymać w izolacji. Nawet nie wiesz, ile dla mnie znaczy to, że wczoraj pierwszy raz mogłam zasnąć w domu przy mężu. We własnym łóżku. Kiedy stanęłam w progu naszego mieszkania, to w pierwszej chwili nie wiedziałam, gdzie jestem. Co czuła, gdy zobaczyłaś córeczkę po raz pierwszy? Agata Mróz-Olszewska: Urodziła się w siódmym miesiącu i, jak każdy wcześniaczek, musi jeszcze chwilkę pomieszkać w inkubatorze. Przez następne trzy miesiące będzie pod bacznym okiem lekarzy. (...) Kiedy obudziłam się z narkozy, Jacek pokazał mi film, który nagrał po urodzeniu. Kiedy mogłam już usiąść na wózku, wydałam komendę: „Jedziemy!”. W jednej ręce z cewnikiem, w drugiej z drenem. Nieważne. Jedziemy. Kiedy zobaczyłam Lilianę, zaczęłam płakać. Taka maleńka. Dwa kilogramy szczęścia. Cieszyłam się, że się udało. Że jest z nami. Że jest zdrowa. Widzę w niej Jacka. Wykapany tata. Czytaj także: Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco Myślała o sobie „mama”? Agata Mróz-Olszewska: Tyle kobiet daje sobie radę, dlaczego ja miałabym nie dać? Mam duże oparcie w rodzinie. Moja mama będzie ze mną pod koniec maja podczas przeszczepu szpiku we Wrocławiu. Bardzo pomaga mi Fundacja Przeciwko Leukemii. Znaleźli dawcę, lekarza, który podejmie się przeszczepu, praktycznie pomagają mi cały czas, bo żeby wyleczyć ząb, muszę iść do specjalizującego się w takich przypadkach, jak mój, dentysty. Mówię sobie: „Teraz jest taki moment, że musimy to przejść”. Mój mąż będzie na urlopie macierzyńskim. Żałuję, że kiedy wrócę do domu po operacji, Liliana będzie już odchowana. Że stracę te pierwsze tygodnie jej życia. I przeraża mnie to, że wtedy sama będę potrzebować pomocy. Czy zastanawiała się, co by było, gdyby…? Agata Mróz-Olszewska: Odganiam takie myśli od siebie. Wierzę, że wszystko się uda. Nie ma innej opcji! Modliła się? Agata Mróz-Olszewska: Codziennie przed snem dziękuję Bogu, że przeżyłam kolejny dzień. I że moja córka jest zdrowa. CZYTAJ TAKŻE: Poprosiła go o przysługę, są razem od 5 lat. Jarosław Bieniuk i Zuzanna Pactwa są dla siebie wszystkim
Siostra Małgorzaty Dydek przerwała milczenie. Prawda o trzeciej ciąży gwiazdy porusza do łez
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 14 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Ostatnia publikacja na FB 2.11.2025 r. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Witold Gruca, wybitny polski tancerz, miał partnera i żonę. Wiódł podwójne życie i marzył o dziecku Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Paweł Małaszyński przez wiele lat był zaszufladkowany. Teraz mówi wprost: „Nie wybrałbym tego zawodu ponownie" Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 14 lat temu 27 maja 2025 roku przypadłaa 14. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
Są razem od 38 lat, doczekali się 18 wnuków. Dziś mąż Henryki Krzywonos-Strycharskiej wspiera ukochaną w chorobie
"Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata"
Są razem od 38 lat. Na dobre i na złe. Od trzech lat małżeństwo przechodzi ciężką próbę – polityczka i działaczka społeczna dowiedziała się na początku ubiegłego roku, że nowotwór zaatakował jej płuca. Jednak oboje wierzą, że tę walkę uda im się wygrać. Krzysztof Strycharski książkę o ikonie „Solidarności”, Henryce Krzywonos-Strycharskiej zatytułował Moja żona tramwajarka. Pisał ją przez dwa lata. Nie chciał, żeby pomagał mu dziennikarz, bo to książka osobista. Pełna wspomnień. „Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam”, mówi. Ta rozmowa to zapis niezwykłego życia i niezwykłej miłości, która zaczęła się pewnego lipcowego dnia 1987 roku. Z okazji 72. urodzin Henryki Krzywonos-Strycharskiej przypominamy niezwykłą rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Krzysztofem Strycharskim. Henryka Krzywonos-Strycharska od czasu do czasu dopowiada coś od siebie. Wywiad ukazał się w 2019 roku na łamach magazynu VIVA!. Artykuł aktualizowany 27.03.25 r. Henryka Krzywonos-Strycharska: walka z chorobą, decyzja o odejściu z polityki Pod koniec kwietnia 2022 roku legenda „Solidarności” poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych, że wykryto u niej nowotwór. Do tego wyznania sprowokowały ją pytania, dotyczące nakryć głowy, które nosi - turbanów. „Ciągle ostatnio słyszę pytania skąd to nakrycie głowy u mnie, czy się stylizuję na sześćdziesiąte lata. Dlatego też odpowiadam , że to nie moda tylko rak. Tak, walczę z tą ciężką chorobą, nie rozczulam się nad sobą , pracuję i nie poddaję się”, zadeklarowała. W marcu 2023 roku w programie „Dzień Dobry TVN” polityczka i działaczka społeczna opowiedziała na słynnej kanapie o kulisach tych zmagań. Okazuje się, że diagnozę usłyszała... przez przypadek. 25 stycznia 2022 roku Henryka Krzywonos-Strycharska przewróciła się i złamała żebro. Ale tomografia wykazała jednak coś jeszcze: guza na płucacha. W rozmowie z Filipem Chajzerem i Małgorzatą Ohme przyznała, że ma już za sobą cykl chemioterapii. „Jestem przekonana, że wszystko będzie dobrze”, podkreśliła. Na początku nieco mniej nadziei miał w sobie jej ukochany. Krzysztof Strycharski zwierzył się, że diagnoza podcięła mu skrzydła. „Nagle wyobraziłem sobie, że przy mnie może nie być Henryki. Jesteśmy 35 lat ze sobą właściwie non stop. Razem pracujemy, mieszkamy, wychowaliśmy 12 dzieci. Mamy 18 wnuków. Dzisiaj dla mnie życie bez Heni to koniec świata. (...) Nagle się dowiaduję, że jest nowotwór płuc i strach. Na szczęście Henię leczy, jak prywatnie to nazywam, „trzech muszkieterów onkologii”: prof. Jacek Jassem, prof. Rafał Dziadziuszko, prof. Witold Rzyman”, ujawnił. Samej zainteresowanej nie opuszcza optymizm. „Jestem wdzięczna wszystkim lekarzom, ludziom, którzy piszą, tym, którzy przechorowali raka. Żyją nadal i jest wszystko ok”, zapewniła. Odkąd publicznie ujawniła, że zmaga się z nowotworem, zaczęła dostawać mnóstwo wiadomości od osób, które usłyszały podobną diagnozę. Niestety, bardzo często brakuje im wiary, że chorobę uda się spacyfikować. Henryka Krzywonos-Strycharska ma jedną misję: wesprzeć ich i pomóc odzyskać nadzieję. „Na początku sama byłam przerażona, nie wiedziałam, co z tym zrobić. (...) A to jest bardzo ważna rzecz, żeby (pacjenci - przyp. red.) się nie martwili. Bo to już połowa sukcesu, połowa leczenia. To, że mamy w głowie, że jest wszystko w porządku. Musimy to porównać do tego, że wychodzimy z domu, uderza w nas samochód i już nas nie ma. Tutaj mamy możliwość walki o siebie”, przekonywała na kanapie „Dzień Dobry TVN”. Przed dwoma laty pani Henryka pochwaliła się swoją piękną blond fryzurą, a przede wszystkim energią, z jaką działa na co dzień w swojej pracy. Teraz posłanka ogłosiła, że z szacunku do swoich wyborców oraz pełnionej służby publicznej postanawia zakończyć karierę polityczną. Chce, aby po jej odejściu pozostała pozytywna opinia na jej temat. "Ludzie mnie wybrali, uważam, że jestem wobec tego dla nich i staram się to robić, tym bardziej że chcę po sobie zostawić bardzo dobrą opinię, bo odchodzę. To jest ostatni już dzwonek" – mówiła w studiu „Halo, tu Polsat” polityczka. Henryka Krzywonos-Strycharska planuje teraz skupić się na sobie, zdrowiu i walce z chorobą. "Uważam, że czas jest na to, by odpocząć, by spotkać się z lekarzem i tak dalej" – dodała. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/03/EN016426000656-2dfaf5b.jpg" width="2000" height="1333" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 23.01.2025. 27. posiedzenie Sejmu X kadencji. Komisja Regulaminowa, Spraw Poselskich i Immunitetowych. Rozpatrzenie wniosku oskarzyciela prywatnego o wyrazenie zgody przez Sejm na pociagni?cie do odpowiedzialnosci karnej posla Paw?a Kukiza.N/z: poslanka KO Henryka Krzywonos-Strycharska" title="27. posiedzenie Sejmu X kadencji" /> Henryka Krzywonos: plotkowano, że ma problem z alkoholem W 2019 r. w Gazecie Wyborczej pojawił się wywiad z małżeństwem Strychalskich, w którym Henryka Krzywonos opowiedziała, co najbardziej zaimponowało jej w przyszłym mężu. W końcu byli z zupełnie dwóch różnych światów: jej ukochany był wcześniej policjantem należącym do ZOMO, ona zaś - nieposkromioną opozycjonistką. "Zafascynowały mnie w Krzyśku trzy rzeczy: kultura, to, że mogłam z nim rozmawiać i że nie pije. To ostatnie było najważniejsze. Wcześniej nie widziałam faceta, który w ogóle by nie pił. Kiedy byłam dzieckiem, miałam bardzo dużo wódki w swoim domu. Dziś to dla mnie wielka satysfakcja, kiedy jesteśmy razem na jakiejś imprezie, ktoś do mnie podchodzi i mówi: „twój mąż musiał popić, bo tak się świetnie bawi". A Krzysztof na weselach tańczy z wszystkimi – naszymi dziećmi, ciotkami, babcią bez nogi. Z każdym potrafi się dobrze bawić. To jest w nim wspaniałe" wyznała wówczas. Niestety nawet z takim podejściem do sprawy alkoholu, posłanka nieraz słyszała plotki na swój temat o tym, że jest alkoholiczką. W 2010 r. pojawiła się informacja o tym, że działaczka polityczna jest od wielu lat uzależniona i nie panuje nad nałogiem. Oczywiście nie było w tych doniesieniach ani grama prawdy. "Jak ma się dwanaścioro dzieci, to wiadomo, że człowiek się martwi, co one na nasz temat myślą. Kiedy zaczęła się ta nagonka, powiedziałam córce: „jestem przerażona”. Odpowiedziała: „przecież mamę znamy. Przeżyliśmy tyle lat, gdyby mama była taka, jak oni mówią, upijała się, przecież byśmy to widzieli” wspomniała. A my przypominamy historię miłości polityczki i działaczki społecznej z jej ukochanym, z którym są razem od 38 lat... Czytaj także: Danuta Stenka przez lata nie znała języka swojej rodziny. W tajemnicy nauczyła się go od babci Wstydziła się swojego pochodzenia. Teraz czerpie z Henryka Krzywonos-Strycharska, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Henryka Krzywonos-Strycharska, Krzysztof Strycharski, Warszawa, przed studiem „Dzień Dobry TVN”, 19.06.2022 rok Wywiad z Krzysztofem Strycharskim dla magazynu VIVA! Rozmawiamy w nowym mieszkaniu w Gdańsku, dokąd się przeprowadzili po sprzedaży domu w Żukowie. „Dzieci dorosły, usamodzielniły się, więc po co nam taki duży dom?”. Salonik połączony jest tu z kuchnią. Krzysztof i ja siedzimy w pokoju przy stole, a Henryka przyrządza obiad. Słyszy naszą rozmowę i od czasu do czasu coś dopowiada. Jest nostalgicznie i wesoło jednocześnie. A ja czuję się jak w rodzinie. Bo tacy właśnie są oboje – bardzo rodzinni, otaczają każdego opieką. Kiedy pierwszy raz zobaczyłeś Henię? Pamiętasz? Oczywiście, że pamiętam. To było 14 lipca 1987 roku pomiędzy dziewiątą a dziesiątą rano. Podobno miała na sobie granatową sukienkę? Tak, w kolorowe kwiatki. Bardzo ładnie wyglądała. (Henryka z kuchni: „A wiesz, że do dziś mam tę sukienkę? Gdybym się jej pozbyła, to poczułabym się tak, jakbym wyrzuciła kawałek naszego życia”). Ja miałem wtedy sklep warzywny, który prowadziłem z siostrą, a głównie dbałem o jego zaopatrzenie. Podeszła do mnie kobitka, mówiąc, że ma meble do przywiezienia na ulicę Gdańską. To było niedaleko. Po trzech miesiącach wzięliśmy ślub. Każdej pani przewiózłbyś te meble? Nie, bo byłem zmęczony i nie miałem ochoty ich przewozić. Ale Henryka naciskała, siostra też. Nie będę walczył z dwiema babkami. Jak ona wtedy wyglądała? Bo wiemy tylko, jak była ubrana. Podobnie jak dzisiaj. Moja Henia się nie starzeje. Miała inne włosy, trochę dłuższe, i trochę gładszą twarz, ale się prawie wcale nie zmieniła. A co do sukienki, kiedy Henia powiedziała, że znalazła ją w szafie, nie pamiętałem dokładnie, jak wyglądała. Ale gdy ją zobaczyłem, przypomniałem sobie. Wróciły wspomnienia. Henia dba o mój ubiór i o własny. Tak było od początku i do dzisiaj tak jest. A tę bluzę, którą masz na sobie, też Henia Ci kupiła? Tak, akurat byliśmy w Bułgarii i ta bluza jej się spodobała. Zawsze chciała, abym dobrze wyglądał. Kim się stałeś przy Heni? („Raczej zapytaj, kim ja się stałam”, dopowiada Henia z kuchni). To nieprawda, ty zawsze byłaś taka jak dzisiaj. Zawsze byłaś empatyczna. Trochę krzykliwa, bo masz taki charakter. Nie jest tak, że jak Henia na kogoś wrzeszczy, to się złości. Ona po prostu ma taki głos. Często w sklepach sprzedawczynie mówią: „Niech pani na mnie nie krzyczy”. A Henia: „Przecież ja na panią nie krzyczę, po prostu mówię, o co mi chodzi”. Nasze dzieci się do tego przyzwyczaiły. Zresztą jej krzyki się przydały, bo jak wołała dzieci na kolację, nie mogły odpowiedzieć, że nie słyszały. A poza tym Henia jest niezależna. Zawsze mówi to, co myśli. I za to dostaje często po grzbiecie. I za to właśnie ją kochasz? Odpowiem inaczej. Powiem, dlaczego napisałem tę książkę. Właśnie dlatego, że kocham swoją żonę i dlatego, że po 2010 roku, po jej wystąpieniu na 30-lecie „Solidarności”, zaczęto wieszać na niej psy. Tylko dlatego, że powiedziała to, co myśli. I że nie pozwoli, żeby wygadywano wstrętne rzeczy o Bronisławie Geremku i Tadeuszu Mazowieckim, który zresztą wtedy siedział obok niej. Nikt jej nie poparł. A potem zaczęto ją oskarżać o picie, złodziejstwo. Moją żonę, która nie znosi alkoholików. I jest najuczciwsza na świecie. Napisałem więc tę książkę, żeby ktoś, kto chce poznać jakąś część Henryki Krzywonos, przeczytał sobie i zmienił zdanie. Bo wielu ludzi jest hipokrytami. A kiedy wielkie historyczne postacie, Andrzej Gwiazda czy Anna Walentynowicz, wylali na moją Henię masę hejtu, mimo wszystko umiem przyznać, że się bardzo dla Polski zasłużyli. Zobacz też: Ich miłość była bezgraniczna. Hannę Mikuć i Piotra Sobocińskiego rozdzieliła wstrząsająca tragedia Przypominasz też Alinę Pieńkowską, żonę Bogdana Borusewicza, która uległa zapomnieniu? Nie odnoszę wrażenia, żeby uległa zapomnieniu. To samo jest z Anią Walentynowicz, którą chciano usunąć w cień historii, a ja mam mnóstwo dokumentów, w których Anna jest na piedestale. Młodzi ludzie muszą wiedzieć, kto zaczynał te polskie przemiany. Cieszę się, że w mojej książce zmieściło się zdjęcie, na którym Lech Kaczyński w 2006 roku odznacza Henrykę Krzywonos. Warto było to przypomnieć. Jest też zdjęcie, jak siedzimy razem z Andrzejem Gwiazdą, też odznaczonym, i jego żoną Joanną w najlepszej komitywie. To co? Ze złodziejką tak się bratali? A wracając do Aliny, zawsze była dla wszystkich, tylko nie dla siebie, jak Henia. Gdy zaczęła kaszleć, Henia poprosiła naszą przyjaciółkę lekarkę, żeby ją zbadała. Już miała przerzuty. To jeden z najporządniejszych ludzi, jakich znałem. Szkoda, że nie ma pomnika. (Henia z kuchni: „Bo po 89 roku stawialiśmy od groma pomników, a potem je rozbieraliśmy. Po cholerę było więc je stawiać?”). Krzysiu, duży fragment książki dotyczy księdza Jankowskiego. Twoja żona miała wobec niego dług wdzięczności? (Henia z kuchni: „Jaki dług, jakiej wdzięczności? On każdemu pomagał. Ja byłam jedną z osób, które zostały wygnane z Gdańska i miałam zakaz podejmowania pracy. Wyjechałam wtedy na Mazury, a ksiądz Jankowski pomógł mi jednorazowo, bo kupił mi piecyk do ogrzewania zimnego pokoju. Więcej nic mi nie dał”). Jak to, a mandarynki? (Henia z kuchni: „Mandarynki to były dla dzieci, przysłał nam je, gdy prowadziliśmy rodzinny dom dziecka. Poszłam do niego i mówię: »Dziękuję ci za tę skrzyneczkę mandarynek«. A on na to, że cała masa jest ich w piwnicy, bo przywieźli mu cały kontener. Ksiądz Jankowski miał dwa oblicza. Ja znałam to jedno. A drugie? Trudno mi powiedzieć. To trzeba wyjaśnić. Tak jak mówią o Lechu Wałęsie, że „Bolek”, a dla mnie to był wzór człowieka. Znam go od 80 roku i dokładnie wiem, co robił, a czego nie”). Rozumiem, Krzysiu, dlaczego Cię tak zabolało, gdy Gwiazda powiedział, że Henryka Krzywonos to „łamistrajk”. No właśnie, ale czy to znaczy, że mam mu wierzyć, bo jest legendą? Dzisiaj na przykład Tadeusz Fiszbach mówi, że to on zatrzymał tramwaj, a nie Krzywonos. Jako sekretarz partii w Gdańsku w telewizji powiedział, że to on kazał wyłączyć prąd i dlatego tramwaje nie jechały. A ja słyszałem, że jakiś elektryk to wyłączył. Teraz Fiszbach twierdzi, że on stał za tym, i składa kwiaty pod pomnikiem z prezydentem Dudą i premierem Morawieckim. Czytaj także: Jest ulubieńcem widzów, mało kto wie, co go łączy z Kołaczkowską. Ta relacja jest wyjątkowa Pamiętasz pierwszą rozmowę z Henią? Ja wszystko, co jej dotyczy, pamiętam. Gdy już wnieśliśmy te meble do jej skromnego mieszkania, usiedliśmy i Henia pyta, czy może wypiję jakieś piwo. A ja mówię, że nie, bo jestem samochodem. A potem mówię, że nie piję alkoholu. Gdy byliśmy już małżeństwem, dowiedziałem się, że Heni bardzo to zaimponowało, bo ona miała ciężkie dzieciństwo. Wychowała się w patologicznej rodzinie i bardzo cierpiała z powodu alkoholizmu rodziców. W mojej rodzinie tego nie było, bo gdy miałem trzy lata, matka odeszła od ojca alkoholika. Nie było tak, że przychodził do domu nachlany facet i zabierał się za rękoczyny albo żebyśmy chodzili głodni. A u Heni to się zdarzało. Dokładnie to opisuję, jak jej brat na Wigilię suchy chleb namoczył w wodzie i to jedli. Wracając do Waszych początków… Następnego dnia Henryka miała imieniny, na które mnie zaprosiła. Była jeszcze moja siostra i jeszcze ktoś przyszedł. A potem zostaliśmy tylko we dwoje i rozmawialiśmy na różne tematy prawie do rana. Henia opowiadała mi o swoim życiu, a ja jej o swoim i zaczęło coś iskrzyć. To nie było tak, że uwodziliśmy się wzajemnie, od samego początku czuliśmy porozumienie dusz. A ja poczułem, że to osoba, z którą chcę spędzić resztę życia. Do Heni od razu coś Cię przyciągnęło? Tak. Bo gdy mówi, patrzy prosto w oczy. A jak Heni coś opowiadasz, to ona tego słucha i pamięta. Gdy spotkasz się z nią za 10 lat, będzie pamiętać każdy szczegół waszej rozmowy. Heni nie sposób było zapomnieć, bo z niej bije szczerość. Nie myślałeś, że jest o 12 lat starsza? Nie, to ona o tym myślała. Ludzie przejmują się tym, co inni powiedzą, a ja miałem to w głębokim poważaniu. Jeżeli pokochałem kobietę o 12 lat ode mnie starszą, to dla mnie nie było to problemem. Ona obawiała się, że później znajdę sobie młodszą. Musiałem ją przekonywać, że tak nie będzie. Że może jestem młody, co jednak nie znaczy, że głupi. Mnie życie też wcześnie doświadczyło. Piszesz, że miałeś jakieś „miłości”, ale rozstawałeś się po krótkim czasie. Tak i dlatego Henia mówiła: „Mną się też zaraz znudzisz”. Ale z Henią nie można się nudzić, ona zawsze idzie pod wiatr. I zawsze ma coś do roboty. Rodzinny dom dziecka to była inicjatywa Heni. Jest dom, jest 12 dzieci, potem 11, bo Janek poszedł do wojska, no i była kupa roboty. Sprawozdania, zebrania, a Henia mówi: „Idą święta, są wielodzietne rodziny, które nie mają żadnej pomocy, więc trzeba im taką pomoc zorganizować. Mam pomysł, żeby rozdawać paczki tym dzieciom. Pójdę do sklepów i poproszę, żeby je przygotowali”. A później siedzi i myśli: To nie mogą być same słodycze czy prezenty, przecież ta rodzina nie ma pieniędzy, nie ma z czego świąt wyprawić. To zrobimy takie „szlachetne paczki” i tam włożymy wszystko do wyprawienia świąt. Rybę, pierogi i różne cuda. I woziliśmy te paczki, bo Henia tak sobie wymyśliła. Nie buntowałeś się? A skąd! To było fajne. Poza tym uczyło też nasze dzieci empatii. (Henia z kuchni: „Nasze dzieci były Mikołajami i te paczki wręczały”). Czy na tym właśnie polega porozumienie dusz? Że pada pomysł i wspólnie go realizujecie? Porozumienie dusz jest tak niewytłumaczalne, jak sama dusza. A myśmy swoje już przeżyli. Ja musiałem zarabiać na siebie od dziecka, nikt mi nie dawał na kino czy ciastko. Gdy miałem 14 lat, oddano mnie do internatu w Bielsku-Białej, gdzie byłem prześladowany jako Kaszub. Dobrze, że się stamtąd jakoś wydostałem. Później byłem w wojsku. Inni chcieli samobójstwa popełniać, a dla mnie to była zabawa. A potem byłeś w milicji, odbywając służbę wojskową w ZOMO. A Twoja żona, bojowniczka o demokrację i wolność, od razu Ciebie – zomowca – zaakceptowała? Andrzej Gwiazda też od razu mnie zaakceptował. Gdybym kiedyś nie powiedział, że byłem w milicji, prawdopodobnie nikt by o tym nie wiedział. I nikt by nie pisał, że Henryka Krzywonos wyszła za zomowca, który torturował robotników. Takie maile Henia w Sejmie do dziś dostaje. Bo dzisiaj ludzie nie mają pojęcia, że obowiązkową zasadniczą służbę wojskową odbywało się w różnych miejscach. Ja to wszystko ładnie opisałem. Ktoś mi powiedział, że mogę pójść na dwa lata do milicji, że dostanę umowę i pracę z normalną pensją i urlopem. Pomyślałem: Odbębnię swoje i dobra. Wtedy byłem młody i niedoświadczony. Tak naprawdę politycznie dojrzałem w 1984 roku, gdy zamordowano księdza Popiełuszkę. My z Henią mamy takie same poglądy. Podziwiam ją za jej niezależność i że nie da sobie w kaszę dmuchać. Że jest partnerem w życiu, a nie breloczkiem na szyi. CZYTAJ TEŻ: Bawi do łez, lecz prywatnie przechodziła przez piekło. Mało kto wie, z czym zmagała się Joanna Kołaczkowska Henryka Krzywonos-Strycharska i Lech Wałęsa Poczułeś się przy niej bezpiecznie? Tak, obydwoje przy sobie czuliśmy się bezpiecznie. Potrafiliśmy razem wychodzić z kryzysów. Już po ślubie mieliśmy kiosk „Ruchu” w Gdańsku. Oszukano nas i musieliśmy zapłacić dużą sumę za towar, a nie mieliśmy tych pieniędzy. Może inna żona by zrobiła mężowi awanturę… Ale nie Henia. Bóg jednak nad nami czuwał. Ten dług do spłacenia w wysokości 400 tysięcy złotych w okresie hiperinflacji miał po denominacji wartość 100 dolarów, a ja dostałem spadek po babci z Kanady. Wymieniliśmy te 100 dolarów na złotówki i oddaliśmy. No, nie było Wam łatwo. Nie mieliście na podręczniki dla dzieci, a Ty wygrałeś wtedy pięć tysięcy w totolotka. W życiu nie ma łatwo. My też się kłócimy, jak każde małżeństwo. Nawet poobrażamy się na siebie. Ale później się przytulamy, mówimy: „Przepraszam”. Ja w Heni widziałem cały świat i tak jest do tej pory. Henia też by z innym mężczyzną nie wytrzymała. W Tobie znalazła wszystko: lojalność i bezpieczeństwo. To prawda. Jak się chce być kochanym, trzeba kochać. A kochać to znaczy wierzyć. Wiem, że inni ludzie się zdradzają. Ja taki nie jestem, ani Henia. Jesteśmy dla siebie jedyni. Nie żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Ktoś mnie kiedyś zapytał, jak można kochać nie swoje dzieci. Odpowiedziałem, że takie dziecko trzeba uznać za swoje i wtedy będziesz je bardzo kochał. A ja o wszystkich naszych dzieciach myślę, że są moje. I wszystkie mają moje nazwisko, oprócz Janka, bo on był za dorosły, aby mu zmieniać personalia. Gdy się spotkaliście, nie miałeś pojęcia, że stworzycie tak wielką rodzinę? Nie było takiego planu, że najpierw sprzedamy warzywniak, potem kiosk i przysposobimy dzieci. I że ja pójdę śmieci wywozić. A przez siedem lat je wywoziłem. Do tej pory śni mi się ta ciężka praca. ZOBACZ: Grażyna Szapołowska gorzko podsumowała drugiego męża: „Bardzo szybko zrezygnował z nas” Rodzina Strycharskich Żadna praca nie hańbi. Masz to w charakterze. Oczywiście. I za to też Henię szanuję. Że ona żadnym człowiekiem nie pogardzi, pomimo że daleko zaszła. Ale ona mówi, że posłem się bywa, a człowiekiem trzeba być zawsze. A z dziećmi to było tak, że chociaż na początku tego nie planowaliśmy, życie samo nam podpowiedziało, co powinniśmy zrobić. Henia własnych mieć nie mogła. Ale te dzieci jakby same do nas trafiły. Dokładnie to w książce opisuję. Wiele razy los Wami kierował. Nawet gdy Henia zatrzymała tramwaj, a Ty chciałeś do niego wsiąść, aby coś przewieźć. Nie miałem pojęcia, kto tramwaj zatrzymał, i dlatego dostało się ode mnie całej rzeszy motorniczych. Jak już się poznaliśmy, opowiedziałem jej, że to było absolutnym przypadkiem. Ale widać, że opatrzność już kierowała nas ku sobie. Jak to się stało, że zabrałeś się za pisanie? Od dawna myślałem, aby napisać książkę. Wydawało mi się, że to proste: siadam, piszę i jest super. Tymczasem już w trakcie pisania miałem problem z datami. Musiałem grzebać w dokumentach, w internecie, a potem praca redakcyjna, nie mówiąc już o zdjęciach. (Henia z kuchni: „Jestem dumna z Krzyśka, bo nikt mu nie pomagał. A ja się nie wtrącałam. Poznałam treść tej książki dopiero po jej napisaniu”). Czy Twoja żona nie prosiła Cię, byś coś zataił? Nie, czasami tylko pytałem, czy o tym mam pisać, czy nie. To nie jest taka książka, która miałaby kogoś skrzywdzić. Opisuję tylko fakty. To czytelnik ma oceniać, czy taka Henia, jak ją przedstawiam, spodoba mu się, czy nie. Dlatego zaznaczyłem, że to nie jest biografia Henryki Krzywonos, tylko opowieść o niej. Dziś mogę powiedzieć, że nasz ślub to była najmądrzejsza chwila w moim życiu. A teraz, gdy Henia tak często wyjeżdża do Sejmu, zostaję sam, kładę się do łóżka i mam trudności z zasypianiem. Wtedy myślę: Nie wyobrażałem sobie, że się budzę, a Heni nie ma przy mnie. Albo że ona się budzi i mnie przy niej nie ma. Wiem, że małżeństwo składa się też z nieobecności i czekania. Zresztą kiedy mogę, wyjeżdżam z nią. Robię wtedy za kierowcę. Boję się o nią, a ona o mnie. Często w nocy, gdy nie słyszę jej oddechu, dotykam jej i sprawdzam, czy wszystko w porządku. Ona robi to samo. Uratowała mi życie, kiedy w hotelu, gdzie miała spotkanie, w drugim pokoju straciłem przytomność. Okazało się, że mam bardzo wysoką kreatyninę. (Henia z kuchni: „Nefrolog kazała mu wtedy pić świeży sok z cytryn – od jednej do siedmiu przez cały tydzień. Teraz nerki masz w porządku”). Wiem, że Henia ma wyższy cel. Za to kiedy wraca z Warszawy, witamy się, jakby tych 32 lat razem nie było. Jakbyśmy się poznali wczoraj. I każdemu tego życzę. Czytaj także: Doczekali się trójki dzieci, ich miłość nie zna granic. Od niedawna pracują razem w sejmie
Czujesz, że po świętach znów przybyło ci kilka kilogramów? Nie szkodzi!
Wiemy, jak pozbyć się zbędnych kalorii i to… w kąpieli!
Znów nie mogłaś sobie odmówić świątecznych przysmaków, a teraz z przerażeniem patrzysz na wagę? W dodatku nie masz siły wybrać się na na jogging? Nie szkodzi! Zamiast wysiłku zafunduj sobie… długą kąpiel w gorącej wodzie. To naprawdę działa odchudzająco! ZOBACZ TAKŻE: Jak zrobić samodzielnie trwały makijaż na całą noc? Sprawdzone porady na imprezy świąteczne i Sylwestra. Baw się bez żadnych obaw o makijaż! Kąpiel działa odchudzająco? Tak! Naukowcy z Loughborough University dowiedli, że podczas godziny błogiego relaksu w wannie nasz organizm spala około 140 kcal! Tyle samo stracisz podczas półgodzinnego, intensywnego spaceru. Wybór jest prosty, prawda? Jednak warto pamiętać, że takie długie kąpiele nie są dla naszej skóry zbyt zdrowe. Wysoka temperatura powoduje, że skóra traci naturalną wilgoć i może być przesuszona. Dlatego zawsze warto dodać do wody naturalne składniki odżywcze, takie jak mleko lub miód, albo specjalistyczne kosmetyki. W naszej galerii znajdziesz te sprawdzone i polecane przez nas.
Razem na dobre i na złe. Oto niezwykła historia miłości Katarzyny Skrzyneckiej i Marcina Łopuckiego
„Im bardziej poznawałem Kasię, tym mocniej byłem pewien, że to jest ta kobieta, na którą czekałem tyle lat!”
Zaczynali od przyjaźni, a wszystko rozwijało się dalej bardzo powoli. Dziś stoją za sobą murem i nie widzą za sobą świata. Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki tworzą jedno z najzgodniejszych małżeństw polskiego show-biznesu. Powiedzieli sobie "TAK" w 2009 roku, w Grecji, ich ukochanym miejscu na świecie. „Grecja jest naszą ucieczką, azylem, bogactwem natury, krajobrazu, imponującą perłą historii i starożytnej kultury. Uwielbiamy Greków, którzy są serdeczni, ciepli i tak jak my cenią rodzinne wartości. Oboje przepadamy też za grecką kuchnią”, mówili. Nic dziwnego, że ich córeczka otrzymała greckie imię Alikia Ilia. I chociaż od ich ślubu mija 15 lat, nic się między nimi nie zmienia. Wciąż patrzą na siebie z tak ogromnym uczuciem i blaskiem w oku. Oto historia ich niezwykłej miłości. [Ostatnia aktualizacja: 19.06.2024] Katarzyna Skrzynecka — poprzednie związki Mama, tata, dom, pies. Uśmiech i opiekuńczość. Kiedy Katarzyna Skrzynecka była małą dziewczynką, tak właśnie wyobrażała sobie szczęście. Jej rodzicom udało się przecież stworzyć wspaniałą rodzinę. „Od dzieciństwa uczyli mnie miłości i słonecznego patrzenia na świat. To rodzicom zawdzięczam, kim dziś jestem”, deklarowała. Mając takie wzorce w domu, jednym z najważniejszych marzeń Katarzyny Skrzyneckiej było „stworzyć własną rodzinę i mieć jedno jedyne szczęśliwe małżeństwo na całe życie”. Niestety, nie było jej to dane… Z pierwszym mężem rozstała się po trzech latach. Inna kobieta bez skrupułów rozbiła jej rodzinę. Kasia ze smutnym sceptycyzmem podsumowała tę kolej rzeczy: „Nawet gdyby jakakolwiek kobieta próbowała rozbijać cudze małżeństwo – prawdziwie kochający mąż byłby na takie umizgi odporny jak skała”. Ciężko się z tym pogodzić, ale małżonkowie rozstali się z klasą. Zachowali dla siebie życzliwość i wzajemny szacunek do wspólnie przeżytego czasu. Czytaj także: Adam Małysz opublikował zdjęcie z tatą. Była ku temu wyjątkowa okazja Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki — historia miłości Dziś już nie pamiętają, kiedy spotkali się z Marcinem po raz pierwszy. Mają nawet wrażenie, że byli razem od zawsze. Przez dobrych kilka lat byli kolegami, przyjaciółmi, tuż obok. Na wyciągnięcie ręki. Zawsze dla siebie serdeczni, oddani. Razem z przyjaciółmi jeździli na narty. I swobodnie czuli się w swoim towarzystwie. Lubili te same rzeczy. Sport, dobrą kuchnię, kubańską muzykę i święty spokój domowego zacisza. Jednak długo bronili się przed spojrzeniem na siebie jak mężczyzna i kobieta. Mają nawet wrażenie, że byli razem od zawsze Owszem, Marcin dziś przyznaje, że był Kasią oczarowany. „Piękna, zmysłowa kobieta. Gwiazda, spełniona zawodowo, symbol kobiecości i seksapilu, marzenie mężczyzn. A przy tym taka normalna. Ciepła, szczera i opiekuńcza”. Ona ceniła go za sportową pasję, mężny charakter w dążeniu do kolejnych medali, wielki życiowy spokój i oddanie rodzinie. Dziś można dodać do tego niezwykłą zmysłowość, wyłączną – jedynie dla swojej kobiety. Nie sposób tego nie zauważyć, patrząc na nich z boku. Katarzyna Skrzynecka z Marcinem Łopuckim w 2008 roku na planie programu Taniec z Gwiazdami W słowniku języka polskiego jest tylko jedno słowo – „miłość”, na określenie uczucia, jakie może połączyć kobietę i mężczyznę. A przecież istnieje tyle rodzajów miłości. Może tyle, ile jest par? Bo przecież każdy czuje, że spotkało go coś wyjątkowego. Jak zdefiniować miłość, która połączyła ją i Marcina? „Nigdy nie wierzyłem, że będziemy szczęśliwymi, kochającymi się ludźmi. Ja po prostu WIEDZIAŁEM, że tak będzie, i koniec! Im bardziej poznawałem Kasię, tym mocniej byłem pewien, że to jest ta kobieta, na którą czekałem tyle lat! – mówił Marcin z pasją w oczach. – Pogodna, o błyskotliwym poczuciu humoru, emanuje słońcem i uśmiechem na otoczenie, jak akumulator dla innych ludzi”. SPRAWDŹ: Ma 15 lat i walczy o kolejną rolę w Buffo. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza nie może liczyć na taryfę ulgową Nie wiedział tylko, czy uda mu się wyleczyć ją z niewiary i sceptycyzmu po nabytych życiowych porażkach. Ostatecznie barierę wątpliwości przełamały najcięższe miesiące w życiu Kasi: gorycz rozpadu małżeństwa, a przede wszystkim tragiczna choroba i śmierć matki. Nie wie, jak przetrwałaby tamte dni, gdyby nie Marcin, który wciąż był blisko. Nigdy się nie narzucał. Po prostu był. Zbyt dobrze sam wiedział, jak to jest, gdy całe życie wali się człowiekowi na głowę. Gdy rano nie ma siły wstać, a co dopiero załatwiać tysiące spraw, które codziennie przynosi życie. A jej przecież było jeszcze ciężej. „Nikt, kto nie był aktorem, nie zdaje sobie sprawy, jak to jest wychodzić na scenę, uśmiechać się do ludzi, grać radosną komedię, tańczyć, śpiewać, gdy w środku wszystko wypala się do zgliszczy, drży i płacze, pęka serce... Nie móc sobie pozwolić na chwilę słabości”, mówiła Kasia. Jak wyglądały zaręczyny Katarzyny Skrzyneckiej? Był ciepły czerwcowy dzień na Helu. Przyjechali tu tylko na trzy dni. Służbowo – na festiwal. Plaże, które za chwilę wypełnią się turystami po brzegi, wciąż były puste. Na długim, romantycznym spacerze z psem, wzdłuż pustej plaży, Marcin zaskoczył ukochaną piękną niespodzianką: wydobył z kieszeni pudełeczko z pierścionkiem z okazałym brylantem, uklęknął i poprosił o rękę. „Nie wiem, kto miał w oczach więcej łez wzruszenia – ja czy Marcin”, wspominała Kasia. Marcin dodał: „I w tej samej podniosłej chwili nasz utytłany w morskiej wodzie i piasku, jak kotlet panierowany, pies radośnie otrzepał się na nas, obtrzaskując nas błotem od stóp do głów! – ot, cała kwintesencja tego, jak spontaniczni jesteśmy na co dzień”. Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki — ślub Ostatecznie Kasia i Marcin zdecydowali się na ślub w Polsce ze względu na najbliższych, ale wprowadzili wiele greckich elementów do polskiego obrządku. Marcin zamówił i kupił obrączki z motywami meandrów w Grecji. Ten sam ornament haftowany perłami pojawia się na sukni Kasi projektu Teresy Rosati. Meandry wysadzane perłami to także ślubna bransoleta zaprojektowana i wykonana w srebrze przez plastyka, specjalnie dla Kasi. Do Grecji, na wyspę Santorini, wyjechali natomiast na wyjątkową ślubną sesję zdjęciową, a my byliśmy tam razem z nimi. Powstały wtedy zdjęcia pełne słońca i miłości, które pojawiły się na łamach VIVY!. Czytaj też: Utrzymywała to w tajemnicy, teraz nie ukrywa swojego szczęścia. Weronika Książkiewicz jest już po ślubie! Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki — dzieci Kiedy się poznali, Marcin Łopucki był tatą bliźniaków: Pauli i Dawida, z którymi aktorkę łączą świetne relacje. Wkrótce po ślubie, Katarzyna Skrzynecka sama została mamą. W 2011 r. na świecie pojawiła się wymarzona, wyczekana córeczka pary, Alikia Ilia. Zanim marzenie pary o rodzicielstwie się spełniło, wspólnie przechodzili przez dramatyczne chwile. Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki długo starali się o dziecko, ale nigdy nie porzucili nadziei. W jednym z wywiadów gwiazda przyznała, że czterokrotnie zachodziła w ciążę, ale nie udawało jej się urodzić dziecka. „Nadzieję można stracić tylko wtedy, gdy wiek kobiety jest zbyt zaawansowany. Dziś medycyna stoi na tak wysokim poziomie, że pomaga w przypadkach beznadziejnych. U mnie zabieg in vitro się nie udał, ale potem zaszłam w ciążę. Córeczka pojawiła się na świecie drogą naturalną”, mówiła Katarzyna Skrzynecka w Dobrym Tygodniu. Katarzyna Skrzynecka z córką, VIVA! kwiecień 2012 Katarzyna Skrzynecka z Marcinem Łopuckim i córką, VIVA! kwiecień 2012 Małżonkowie starają się przekazać swojej córce najważniejsze wartości i nie trzymają jej pod kloszem. ,,Oboje zdajemy sobie sprawę z tego, że dzieci rodziców po czterdziestce często narażone są na ich przewrażliwienie i nadopiekuńczość. Przede wszystkim uczę córkę zdrowego, pogodnego dystansu do samej siebie i rzeczywistości. Nasi przyjaciele śmieją się, że Alikia to dziecko genetycznie zadowolone, bo i ja, i mąż jesteśmy ludźmi bardzo pogodnymi. Czasami zacałowałabym ją za jej abstrakcyjne poczucie humoru i dystans. Ale oczywiście rozmawiamy też na tysiące poważnych tematów każdego dnia”, mówiła gwiazda Beacie Nowickiej dla VIVY! w 2019 roku. Jakim dzieckiem jest Alikia Ilia? ,,Alikia jest Strzelcem jak ja: wielkie słońce w oczach, banan na gębie i szerokie skrzydła wyobraźni. Mój mąż jest Skorpionem, bij zabij! – w strefie zawodowej (śmiech). W swojej pracy Marcin jedzie po zwycięstwo i nie daje szans rywalom. Alikia, z czego bardzo się cieszę, po swoim tacie odziedziczyła zadaniowość. Nie zniechęca się łatwo, wyznacza sobie cele. Jest cierpliwa, dużo bardziej uporządkowana w życiu niż ja”, dodawała Katarzyna Skrzynecka w tym samym wywiadzie. Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki o swojej miłości W 2021 roku z okazji 12. rocznicy ślubu Katarzyna Skrzynecka zamieściła w sieci poruszający wpis i serię fotografii z ukochanym mężem. ,,To był piękny weekend. Nasza 12. Rocznica Ślubu i zawsze z radością spędzamy ją właśnie tutaj, gdzie szczęśliwie celebrowaliśmy nasze Wesele w 2009 r. i wiele innych rodzinnych okoliczności. Mała Toscania w naszej Warszawie. 12 lat SZCZĘŚCIA I POCZUCIA PEŁNI. Dziękuję, że jesteś Najlepszym Mężem, Tatą i Przyjacielem, o jakim mogłabym marzyć", napisała aktorka. Razem na dobre i na złe 2024 rok dla pary był przełomowy w angaże artystyczne. Katarzyna Skrzynecka pojawiła się w kolejnej edycji "Twoja Twarz Brzmi Znajomo", gdzie niestety nie wygrała, ale jej wykonania był znakomite. Cały czas mąż wspierał ją z publiczności wraz z córkami. Z kolei Marin Łopucki wziął udział w wyjątkowym programie "Drag Me Out", gdzie przekroczył wiele swoich granic i wygrał. Dumna żona wspierała go w każdym odcinku i nie mogła nadziwić się, jak niesamowity ukryty talent ma jej mąż! W dniu 15 rocznicy ślubu, życzymy parze kolejnych lat w spokoju, szczęściu i miłości! Zapraszamy do galerii! [Ostatnia publikacja na Viva Historie 11.06.2024 r.]
„Ukrywanie naszego uczucia było bardzo trudne”. Historia miłości Grzegorza Ciechowskiego i jego żony Anny
„To trwało kilka lat. Byłam samotna, sama w święta i sylwestra, jako ta trzecia", mówiła
Miłość Grzegorza Ciechowskiego i jego żony Anny przed laty budziła duże emocje. Legendarny lider zespołu Republika miał romans, a następnie ożenił się ze swoją fanką i opiekunką swojego dziecka. Był wtedy w związku z aktorką Małgorzatą Potocką i jego sytuacja rodzinna była bardzo skomplikowana. Grzegorz Ciechowski założył jednak z Anną rodzinę i był z nią do swojej śmierci w 2001 roku... [Artykuł aktualizowany na VUŻ 22.12.2023 r.] Anna Skrobiszewska i Grzegorz Ciechowski: historia miłości Muzyk pod koniec lat 70. był mężem Jolanty Muchlińskiej. Pięć lat późnej zakochał się w aktorce, Małgorzacie Potockiej. Początki ich związku były jednak burzliwe. Potocka i Ciechowski zamieszkali w domu pod Warszawą, wtedy przyszła na świat ich córka, Weronika. Anna Wędrowska poznała Grzegorza Ciechowskiego, kiedy miała 19 lat. On był wielką gwiazdą, ona była jego fanką i została zatrudniona do pomocy w opiece nad dzieckiem i prowadzeniem domu. Początkowo nic nie wskazywało na to, że nawiążą romans. Grzegorz oszalał na punkcie córki, która była spełnieniem jego marzeń. Życie napisało mu jednak inny scenariusz. Małgorzata Potocka rzadko przebywała w domu, natomiast, Grzegorz pracował w domowym studiu. Po pewnym czasie on i Anna zbliżyli się do siebie. „Poznaliśmy się po jednym z koncertów. On był dorosłym facetem, starszym ode mnie o 12 lat, a ja nastolatką. Byłam fanką wpatrzoną w swojego idola. Zbliżyliśmy się do siebie, gdy zaczęłam się opiekować Weroniką — jego wówczas półroczną córką ze związku z Małgorzatą Potocką. Na początku miałam tylko pomagać przy dziecku, ale wkrótce z nimi zamieszkałam. To taka historia trochę jak z "Kopciuszka", mówiła Anna. „Stawaliśmy się sobie coraz bardziej bliscy i to się w końcu stało. Zaczęliśmy ze sobą sypiać. Małgorzata w domu bywała. Kiedy się pojawiała, wszyscy robiliśmy dobrą minę do złej gry. To trwało miesiącami, właściwie latami. Ukrywanie naszego uczucia było bardzo trudne”, powiedziała Anna Skrobiszewska dokumencie "Obywatel Miłość", który ukazał się w 2018 roku. „Grzegorz mówił, że zostawiając matkę swojego dziecka, zostawia też Werę. Nie chciał tego. Pierwsze małżeństwo mu nie wyszło, a w drugim związku miał stworzyć dom. Na pewno nie chciał nikogo krzywdzić, ale wychodziło tak, że krzywdziliśmy siebie oboje [...] To trwało kilka lat. Byłam samotna, sama w święta i sylwestra, jako ta trzecia. Później próbowałam z tym walczyć, pokazać mu, że jestem niezależna. Rozstawaliśmy się wiele razy, a za chwilę i tak do siebie wracaliśmy". Zobacz także: Zbigniew Hołdys jest z żoną ponad 35 lat. „To moja jedyna mądra decyzja w życiu” „Grzegorz pracował w domu. Rano po śniadaniu pił kawę i szedł do studia do piwnicy. Małgorzata była w domu gościem, a ja zajmowałam się domem i dzieckiem. Dużo czasu spędzałam z Grzegorzem. To nas do siebie zbliżyło. On pochodził z tradycyjnego domu i aby tworzyć, potrzebował spokoju i stabilizacji. Uważał, że szczęśliwy dom to najlepsze, co można dać dzieciom", dodawała. „To był dla mnie piękny, ale i bardzo ciężki czas. Romans z zajętym facetem to nie jest komfortowa sytuacja, ale czy można tak naprawdę o czymś decydować, gdy spotyka się swojego idola, z którym zaczyna się tworzyć bliską relację? Z drugiej strony byłam przekonana, że pakuję się w coś, co nie ma żadnej przyszłości", podkreślała. Ich relacja zaczęła być coraz poważniejsza. „Wydawało mi się, że tworzymy razem coś nierozerwalnego, żyjąc tym rockowym, szalonym życiem. Wiedziałam, że Grzegorz miał zawsze jakieś fascynacje kobietami, to wynikało z tej jego chłopięcości, beztroski...", mówiła. By przed nim uciec, Anna wyjechała do Stanów Zjednoczonych. „To była szansa, żeby spróbować uciec od tego wszystkiego i zacząć wszystko od nowa. Chciałam zniknąć, by dać Grzegorzowi przestrzeń do podjęcia najlepszej decyzji, nawet gdyby to miało oznaczać nasz koniec", wyjaśniała. Po czterech miesiącach na koncerty w Nowym Jorku przyjechał Ciechowski. Oświadczył się Annie od razu, jeszcze na lotnisku. Pobrali się w 1994 roku. „Grzegorz napisał wiersz, z którego później powstała piosenka "13 cyfr" — o tym, jak tęsknota za mną go niszczy, jak nie potrafi żyć beze mnie. To było piękne i bardzo smutne. Po dwóch miesiącach przyleciał i na lotnisku zapytał, czy zostanę jego żoną. To był dla mnie szok", zapewniała. Czytaj również: Miłość Jacka Bromskiego i Moniki Smoleń-Bromskiej pokazuje, że dla uczuć czas i wiek nie mają znaczenia Małgorzata Potocka jednak nie mogła zaakceptować decyzji ukochanego. „Grzegorz wrócił i powiedział o wszystkim Małgorzacie. Wpadła w szał. Potłukła niemal wszystkie szklane rzeczy w ich domu. Mama Grzegorza do dziś nie może odżałować rodowej porcelany, którą jej podarowała [...] W pył poszły też wszystkie lustra, szyby w kredensach. Później jej kartą przetargową było dziecko, ale Grzegorz i tak wyszedł z tego domu, tylko w jesiennej kurtce. Nie wziął nic. Przez jakiś czas nie mógł nawet pracować, bo ze studia nic nie zostało". Zanim jednak Anna wróciła z USA, przeprowadziła rozmowę z Małgorzatą. „Pamiętam, że zanim wróciłam ze Stanów, zadzwoniła Małgorzata: "Mieliśmy z Grzegorzem rozmowę, ja wszystko wiem. Grzegorz powiedział, że mnie kocha i chce spróbować jeszcze raz. I ja mam taką propozycję... Jesteś jeszcze w ciąży?". Odpowiedziałam, że tak. "Chcę, żebyśmy się jakoś dogadały". Zapytałam: "O czym ty mówisz?". "Jakoś to załatwimy, zapomnimy o wszystkim, ja nie będę mieć pretensji, bo Grzegorz chce ułożyć sobie ze mną życie". Odpowiedziałam: "Chcę to usłyszeć od Grzegorza". I wtedy się rozłączyła", wyznała. „Kilka lat minęło, zanim się wszystko wyprostowało. Weronika zaczęła do nas przyjeżdżać dopiero po pewnym czasie, z workami ubrań do prania. To była jedna z prób upokarzania mnie, ale to nie zmienia faktu, że od tego momentu przeżyliśmy ze sobą wspaniałe osiem lat", dodała. Razem z obecnym mężem, Wojciechem Skrobiszewskim, postanowiła opowiedzieć o swoim wyjątkowym związku z Grzegorzem Ciechowskim. Film Obywatel Miłość to debiut reżyserski Skrobiszewskiego. Mąż długo namawiał Annę, by wyznała prawdę o tamtej miłości. „Wiedziałam, że ta historia wiążę się z pewnymi sekretami, tajemnicami rodzinnymi. Nie byłam gotowa mówić o tym, poza tym ze względu na dzieciaki na pewno też. To było dla mnie trudne”, tłumaczyła Anna Skrobiszewska w programie Dzień dobry TVN. Grzegorz i Anna doczekali się trójki dzieci: Heleny, Brunona i Józefiny. Byli razem do śmierci muzyka w 2001 roku. [Artykuł aktualizowany na Viva.pl: 30.05.2024 rok] Czytaj również: Ewa i Czesław Petelscy: jedno z najbardziej wpływowych małżeństw PRL-owskiego kina. Ich związek trwał zaledwie kilka lat, ale nie wzięli rozwodu View oEmbed on the source website
Byli w innych związkach, miłość nimi zawładnęła. Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak nie planują ślubu
„Bartek zachwycił mnie swoją energią i intelektem"
Anita Sokołowska jest jedną z gwiazd, która bardzo dba o prywatność i nie pokazuje szczegółów swojego życia osobistego fanom. Na jej Instagramie nie znajdziemy ani jednego zdjęcia jej bliskich. Aktorka zrobiła wyjątek i na czerwonym dywanie pojawiła się kiedyś razem ze swoim wieloletnim partnerem. Przez cały Kim jest Bartosz Frąckowiak? [Ostatnia aktualizacja: 6.05.2024] Kim jest partner Anity Sokołowskiej? Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak razem wychowuje 11-letniego syna Antoniego. Bartosz Frąckowiak jest kuratorem, reżyserem oraz badaczem kultury. W latach 2014-2017 był zastępcą dyrektora Teatru Polskiego w Bydgoszczy. Dawniej wykładał też na Uniwersytecie w Poznaniu. Obecnie jest zastępcą dyrektora Biennale Warszawa. Para poznała się podczas pracy nad spektaklem „Przebudzenie wiosny”. Partner zrobił na aktorce bardzo duże wrażenie. „Bartek zachwycił mnie swoją energią i intelektem. Jest facetem pełnym pasji, z nim nigdy nie jest nudno. Zakochałam się tez w jego dobrych oczach, jest ciepły, rodzinny. Po jednej z pierwszych prób totalnie pod wrzeniem Bartka poszłam do garderoby, wzięłam do ręki leżącą tam książkę i na pierwszej stronie natknęłam się na wstęp, który on napisał. Zaczęłam czytać i miałam wypieki na twarzy. Co za język! Sposób myślenia. Już wiedziałam, że wpadłam po uszy”, mówiła Anita Sokołowska w rozmowie z Twoim Stylem. Choć praca razem może stanowić niebezpieczeństwo dla związku, w ich przypadku działa jedynie na korzyść. „Niektórzy uważają, że wspólna praca niszczy związek. Inni z kolei są zdania, że pary, które świetnie dogadują się w życiu, stanowią idealny duet w pracy. My należymy do tej drugiej grupy. Twórcza współpraca pozwala nam się rozwijać i budować wspólną przestrzeń. Dzięki niej dostajemy mnóstwo nowych bodźców do dyskusji, które pobudzają naszą ciekawość świata. Te rozmowy przekładają się na konkretne pomysły na nowe role i spektakle. Zdajemy sobie sprawę, że jak wszyscy artyści jesteśmy egocentrykami, ale staramy się nad tym panować, tak by nie okazało się destrukcyjne dla naszego związku”, powiedziała Anita Sokołowska w rozmowie z magazynem Gala. To była miłość od pierwszego wejrzenia Choć oboje byli w innych związkach, miłość zdecydowała inaczej. Los tak chciał, aby spotkali się w pewnym momencie swojego życia i tak już zostało. Owocem miłości pary jest 11-letni synek, Antoni. Sokołowska podczas ostatniego, finałowego odcinka "Tańca z Gwiazdami" wspominała, że chłopiec bardzo cierpliwie znosi jej nieobecność w domu spowodowaną programem. Chłopcem w tym czasie zajmował się jego tata, który bardzo wspierał partnerkę w tym wymagającym czasie. Para, choć jest ze sobą od wielu lat, nie planuje ślubu. Jest im dobrze dokładnie tak, jak jest. Oboje mają za sobą przeszłość, która wiele ich nauczyła. Teraz wybierają to, co sprawia im wzajemnie najwięcej szczęścia.
Była spełnieniem marzeń Agaty Mróz. Dziś córka wybitnej siatkarki ma 16 lat i wiadomo, czym się zajmuje
Mama Liliany odłożyła leczenie, żeby móc ją urodzić
To już 16 lat, odkąd odeszła Agata Mróz. Jej historię śledziła cała Polska. Wybitna siatkarka dowiedziała się, że jest w ciąży, gdy jej stan zdrowia był bardzo zły. Miała nawet wyznaczoną datę operacji przeszczepu szpiku kostnego. Ale upragnione dziecko było ważniejsze niż wszystko inne... Agata Mróz urodziła córeczkę 4 kwietnia 2008 roku. Odeszła 4 czerwca 2008. Przypominamy fragment tej wyjątkowej rozmowy z siatkarką. Zobacz, czym się dziś zajmuje i jak obecnie wygląda córka Agaty Mróz, Liliana Olszewska. Ma 16 lat i wyrosła na śliczną dziewczynkę! Narodziny córki były dla niej cudem: fragment wywiadu Agaty Mróz-Olszewskiej Agata Mróz-Olszewska: Sama nie mogłam uwierzyć, kiedy zobaczyłam te dwie magiczne kreseczki. Jadąc we wrześniu na kwalifikację do przeszczepu szpiku, musiałam rutynowo zrobić test ciążowy. W pierwszej chwili myślałam, że to pomyłka. Zrobiłam drugi test i wynik powtarzał się. Lekarze mówili, że przy moim stanie zdrowia jest to prawie niemożliwe. Zadzwoniłam szybko do męża. Mówię: „Kochanie, usiądź…”. Przestraszył się, bo myślał, że coś złego dzieje się ze mną. „Jestem w ciąży!” Po drugiej stronie krótka cisza i śmiech. Myślał, że to żart. Zadzwoniłam do lekarki, która też była zaskoczona, ale żeby mieć stuprocentową pewność, wysłała mnie na badania. Już miałam wyznaczony termin operacji – 22 listopada. Pojechałam wcześniej na kwalifikację do Katowic po to tylko, żeby powiedzieć: „Niestety, muszę to przesunąć, bo jestem w ciąży”. Komisja lekarska zamarła. Nikt nie był na to przygotowany. Zobacz też: Wychowywał je jak własne dzieci, nazywały go „tatusiem”. Prawda o ich relacji wyszła na jaw po latach Kobieca intuicja nic Ci wcześniej nie podpowiadała? Agata Mróz-Olszewska: Mój organizm jest nieprzewidywalny. Nauczyłam się pewne symptomy wyolbrzymiać, a pewne wprost przeciwnie – ignorować. To ciągłe balansowanie na krawędzi. Skala reakcji i odczuć jest ogromna. Dużo jest niespodzianek. Dopiero kiedy już miałam pewność, że jestem w ciąży, przypomniało mi się, że ostatnio faktycznie zaczęłam jeść rzeczy, za którymi do tej pory nie przepadałam. Na przykład żółty ser. Wierzysz w to, że dziecko nie pojawia się na świecie przez przypadek? Agata Mróz-Olszewska: Tak. Kiedy już ochłonęliśmy, pomyśleliśmy z Jackiem, że to dobry znak od Boga. Że jeszcze w naszym wspólnym życiu coś jest nam dane. Że zasługujemy na szczęście. Najpierw czekałam na właściwego mężczyznę, a kiedy już byliśmy z Jackiem po ślubie, to skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie rozmawialiśmy o dziecku. Nie planowaliśmy tego, ale też nie broniliśmy się. Ostatnią szansę miałam przed przeszczepem. W moim przypadku ryzyko niedonoszenia ciąży było większe niż u zdrowej kobiety. Przekonywało mnie to, że mielodysplazja szpiku nie jest chorobą genetyczną. Gdyby było inaczej, w ogóle nie byłoby mowy o ciąży. Nie zaryzykowałabym. Co czułaś, gdy zobaczyłaś Lilianę po raz pierwszy? Agata Mróz-Olszewska: Kiedy obudziłam się z narkozy, Jacek pokazał mi film, który nagrał po urodzeniu. Kiedy mogłam już usiąść na wózku, wydałam komendę: „Jedziemy!”. W jednej ręce z cewnikiem, w drugiej z drenem. Nieważne. Jedziemy. Kiedy zobaczyłam Lilianę, zaczęłam płakać. Taka maleńka. Dwa kilogramy szczęścia. Cieszyłam się, że się udało. Że jest z nami. Że jest zdrowa. Widzę w niej Jacka. Wykapany tata. Agata Mróz odeszła, gdy mała Liliana miała zaledwie dwa miesiące. Została pod opieką taty. Jacek Olszewski nie załamał się i ani przez chwilę nie brał pod uwagę tego, że nie będzie wychowywał córki sam. O swoim podejściu do samotnego ojcostwa opowiedział w wywiadzie w 2009 roku. Jacek Olszewski o córce Jacek Olszewski: Ostatnio znalazłem w domu test ciążowy Agaty. Spojrzałem na tę cienką czerwoną kreseczkę i zrobiło mi się ciepło na duszy. Ja tego dziecka pod sercem nie nosiłem, mogłem Agatę wspierać, ale to ona wybrała. Chodziłem z nią na każde badanie. I długo czułem nieznośny ciężar. Wiedziałem, że kiedy zacznie się dziać bardzo źle, to ja będę musiał podjąć najtrudniejszą decyzję: usuwamy ciążę, bo ratujemy Agatę! Ona nigdy nie wybrałaby siebie. Patrzyłem, jak bardzo cierpiała. Miała transfuzje, krwiaki nóg usuwane operacyjnie, nie mogła chodzić, ale niezłomnie czekała na dziecko. Odetchnąłem dopiero, kiedy dotrwaliśmy do piątego miesiąca. Wtedy zacząłem się cieszyć, było wiadomo, że można już będzie ratować je obie. Wtedy naprawdę pomyślałem o sobie: ja – ojciec. O tym, że może jej się nie udać, rozmawiałeś z Agatą tylko raz. Co wtedy Ci powiedziała? Jacek Olszewski: Że nie wyobraża sobie, by ktoś inny poza mną mógłby wychowywać jej dziecko. Gdy umarła, mogłem zacząć pić, oddać Lilkę rodzicom albo do domu opieki. Tak, tak, nie dziw się. Oboje dobrze znaliśmy kobietę, która mając dziecko, poznała mężczyznę, on tego dziecka nie akceptował, i co? Zostawiła je w ośrodku wychowawczym. Dziś ta kobieta nie ma szczęścia, szacunku wśród ludzi, a dziecko się stoczyło. Nie musiałem obiecywać Agacie, że nigdy tak nie zrobię. Wiedziałem, że nie mógłbym tego cudu, Lilki, oddać za nic nikomu. Ale bałeś się, czy to udźwigniesz? Jacek Olszewski: Czasem człowiek po wielkiej stracie zamartwia się tak, aż sięga dna. I wtedy może się odbić. Nie miałem takiej możliwości. Musiałem się trzymać, dla dziecka. Rodzice Agaty zaproponowali, żebym u nich zostawił małą. Nie chciałem. Jeszcze przyjdzie taki czas, kiedy będzie jeździła do dziadków na wakacje. Parę dni po pogrzebie moja mama powiedziała: „Może zrezygnuję z pracy i zajmę się Lilką, bo ty chyba sobie nie poradzisz?”. Wykrzyczałem: „Muszę, mamo! Córka jest wszystkim, co mi zostało!”. Radziłem sobie od samego początku. Lilka była wcześniakiem, ale kiedy wreszcie znalazła się w domu, siedziałem z nią całe dnie. Po pracy wpadała do mnie mama, wtedy jechałem do szpitala do Agaty. Wracałem. A w nocy wstawałem do córeczki równo co trzy godziny. Co czułeś, kiedy Lilka po raz pierwszy powiedziała „mama”? Jacek Olszewski: A wiesz, że jej pierwsze słowo brzmiało „tata”. Mówi też „mama”, choć przecież jej tego nie uczyłem. Zobacz też: Córka Beaty Tyszkiewicz poślubiła szkolną miłość. Aktorka wyprawiła im huczne wesele w dworku Ślub Agaty Mróz-Olszewskiej i Jacka Olszewskiego, 11.06.2007 rok Jak obecnie wygląda i co robi Liliana Olszewska? Liliana Olszewska, czyli córka Agaty Mróz, wyrosła na śliczną dziewczynę. Do niedawna była dość mocno aktywna w internecie, w szczególności na platformie TikTok. Obecnie publikuje kadry ze swojego życia na profilu na Instagramie. W 2021 roku razem z tatą, Jackiem Olszewskim pojawiła się w Dzień Dobry TVN. ,,Wiem, że mojemu tacie było ze mną ciężko, bo nie byłam łatwym dzieckiem, (...) jak się nie kłóciliśmy, było dobrze. Byłam ruchliwym dzieckiem i dużo gadałam", wspominała córka Agaty Mróz. Okazuje się, że podobnie jak jej mama, kocha sport. Zaczęła grać w siatkówkę w klubie KS Saska Warszawa. ,,To jakoś samo wyszło, jak byłam mała. Podszedł do taty mój teraźniejszy trener i zapytał, czy nie chciałabym dołączyć do klubu. Ale wtedy nie byłam jeszcze pewna, czy chcę grać w siatkówkę. Dopiero później uznałam, że chcę spróbować i bardzo mnie wciągnęło", mówiła dwa lata temu w Pytaniu na śniadanie. A w 2021 roku w Dzień Dobry TVN dodawała: ,,Niektórzy mówią, że jak gram w siatkówkę, to mam do niej [do mamy] bardzo podobne ruchy i że w ogóle jesteśmy do siebie podobne, ale ja tam tego podobieństwa nie widzę". 16-latka niedawno dołączyła do młodzieżowego zespołu Energa MKS Kalisz. Jej tata, mimo że stara się wspierać córkę w jej pasjach, miał trudności z zaakceptowaniem akurat tej ścieżki. "Chroniłem Lilianę, jak mogłem, by nie grała siatkówki. Ale córce siatkówka bardzo się spodobała", mówił Jacek Olszewski Przeglądowi Sportowemu Onet w 2020 r. Podkreśla jednak, że chciałby, by jego córka odnalazła swoją drogę w życiu i robiła to, co sprawia jej przyjemność. Pragnie zaszczepić w niej najważniejsze wartości. „Chciałbym, by była uśmiechnięta, towarzyska i liczyła się z innymi. Śmieję się, że Liliana to mieszanka wybuchowa, bo przecież płynie w niej krew wielu osób. Największą wartością jest drugi człowiek. I niesienie mu pomocy, gdy tego potrzebuje. Jak wspomniałem, ważne, by znaleźć w życiu swój cel i mam nadzieję, że z córką tak właśnie się stanie. A jeśli pójdzie zawodowo w ślady mamy, znów będę miał komu kibicować…”, wyjaśniał Jacek Olszewski w rozmowie z Onet Sport z 2020 roku. W naszej galerii możesz zobaczyć, jak zmieniała się na przestrzeni lat Liliana, 16-letnia dziś córka Agaty Mróz-Olszewskiej i Jacka Olszewskiego. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="590" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjacek.olszewski.161%2Fposts%2Fpfbid0v418VL7rhig65ERudNezV7ybTdUxFdjC2FXjz8GCozpVpTYoPWiqRVv6dndXKuH6l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Beata Pawlikowska i Danny Murdock się rozstali. Tak wyglądała historia ich niezwykłej miłości
„Rozstanie nie jest porażką”, zapewnia podróżniczka
Beata Pawlikowska i Amerykanin Danny Murdock w 2020 roku ogłosili zaręczyny. On dla niej zamieszkał w Polsce, ona także zmieniła swoje życie. Oboje nie szukali miłości, lecz życie przygotowało dla nich inny scenariusz. Niestety podróżniczka poinformowała, że ich związek dobiegł końca... Jak wyglądała historia ich miłości? Przypominamy wywiad z Beatą Pawlilkowską i Dannym Murdockiem, który ukazał się w magazynie VIVA! w kwietniu 2018 roku. Historia Beaty Pawlikowskiej i Danny'ego Murdocka. Jak się poznali? Beata Pawlikowska i jej ukochany, Amerykanin Danny Murdock, poznali się w dżungli, w dawnym mieście Majów w Belize w Ameryce Środkowej. Ona jak co roku wybrała się na samotną wyprawę: „Wybrałam ostatnie dwa kraje, w których nie byłam w Ameryce Łacińskiej – Belize i Salwador. W tym samym czasie Danny w Nowym Jorku zdecydował, że wyjedzie w podróż i wybrał dwa ostatnie kraje, w których nie był w Ameryce Środkowej – Belize i Panamę”, mówiła. On potrzebował impulsu, zmiany: „Jeszcze tydzień wcześniej pracowałem w Nowym Jorku jako prawnik. Ale w kancelarii były cięcia i zostałem zwolniony. Wyruszyłem w podróż i wiedziałem, że po powrocie zmieni się moje życie. Ale nie sądziłem, że aż tak”, wyznał. Gdy się spotkali to tak, jakby świat na chwilę się zatrzymał: „Nie wiedziałam, jak zacząć rozmowę. Więc podeszłam i zapytałam, czy aparat, którym robi zdjęcia, to leica?”, wspominała Beata Pawlikowska. Zobacz też: Dorota Szelągowska już go nie ukrywa. Projektantka wnętrz opublikowała wymowne zdjęcie z partnerem „Aparat, który trzymałem w rękach, w ogóle nie wygląda jak leica. Ale nie powiedziałem tego, bo to by było niegrzeczne. Spojrzałem na nią i odpowiedziałem, że moje leiki zostawiłem w domu”, odpowiada Danny. „Tutaj dodam, że leica to jeden z najdroższych aparatów fotograficznych na świecie”, wtrąciła podróżniczka. Danny przyznał, że od razu się zawstydził. Dopiero później przyznał, że w rzeczywistości w domu ma tylko jedną leicę: „Chciałem jej zaimponować”, mówi. Oboje czuli, że między nimi dzieje się coś wyjątkowego: „Działo się coś niezwykłego. Oboje to czuliśmy, chociaż Danny tak samo jak ja był przecież na swojej samotnej wyprawie”, mówiła Beata Pawlikowska w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla magazynu VIVA! „Lubię podróżować samotnie. Spotykam ludzi, co jest cudowne, ale nie szukałem w tej podróży nikogo, z kim miałbym się związać. Spotkanie Beaty nagle zburzyło ten porządek. Wracałem na piechotę do hotelu pod miastem, nad głową miałem niebo pełne gwiazd i pytałem Boga, wszechświat czy Siłę Wyższą: „Spotkałem właśnie cudowną kobietę, co to znaczy, co mam z tym zrobić?”, opowiadał Danny Murdock dla magazynu VIVA!. Beata Pawlikowska i Danny Murdock: jak wygląda ich codzienność? Oboje byli zaskoczeni tym, jak dobrze czują się w swoim towarzystwie. Niewiele później Danny przyjechał do Polski, choć mówi wprost: „Wiedziałem, że przyjeżdżam do Beaty”. „Zapytałam, co mogę zrobić, żeby czuł się tutaj dobrze. Akurat kupowałam nowy samochód, napisałam więc, że może jeździć moim poprzednim. Czy jeszcze czegoś potrzebuje? Odpisał, że przyjeżdża do mnie, nie do mojego samochodu czy domu”, wspominała początki Pawlikowska. „Znaliśmy się krótko, nie miałam pojęcia, co się stanie, kiedy zamieszkamy razem. To było najdziwniejsze. Wszystko ułożyło się idealnie. Może dlatego, że każde z nas przez pewien czas żyło samotnie, więc wiemy, czym jest wolność, i oboje potrzebujemy przestrzeni. Szanujemy się wzajemnie. To bardzo pomaga w codziennym życiu. Ja bardzo wcześnie wstaję, idę biegać, a potem siadam do pisania nowej książki. Do południa każde z nas jest zanurzone we własnym świecie. Potem razem gotujemy obiad, pieczemy chleb, rozmawiamy, jeździmy rowerami, oglądamy filmy. Fantastycznie dogadujemy się we wszystkich sprawach i szanujemy te rzeczy, w których jesteśmy różni’, dodała. Zobacz też: Poruszające wyznanie żony Piotra Machalicy. Tak brzmiały jego ostatnie słowa do ukochanej Beata Pawlikowska i Danny Murdock: weselne plany Choć para wciąż nie stanęła na ślubnym kobiercu, oboje nie mieli wątpliwości, że chcą być razem, ale czy do końca życia? „Odpowiedź brzmi »tak«, ale… Ale szalenie chcę być z nią dzisiaj. Czy ją kocham? Absolutnie i bezwarunkowo. Czy potrzebne mi są przysięgi, żeby to udowodnić? Nie. Czy pan próbuje mnie zmusić, żebym się teraz oświadczył?”, mówił w 2018 roku Danny Murdock. „To ludzka potrzeba, żeby być z kimś i dzielić z kimś życie. My świetnie się ze sobą bawimy, śmiejemy się przez cały czas. Jesteśmy dla siebie wzajemnie inspiracją. Na pewno jestem lepszą osobą, będąc z Beatą. Ten związek różni się od wszystkich moich poprzednich tym, że umiemy ze sobą rozmawiać. O dużych rzeczach, małych rzeczach, drobiazgach, o wszystkim”, dodawał. W końcu jednak ten ruch wykonał. Beata Pawlikowska i Danny Murdock zaręczyli się w 2018 roku, ale nie do końca wiadomo w jakich okolicznościach. Beata Pawlikowska już jakiś czas temu miała w planach stanąć na ślubnym kobiercu. Niestety jej plany pokrzyżowała pandemia. W rozmowie z Twoim Imperium wyznała, że wraz z narzeczonym czekają aż w końcu będzie można podróżować i... zgodnie z zapowiedzią w jednym z wywiadów, Pawlikowska i Murdock zamierzają wziąć... sto ślubów! Najpierw para chce wziąć ślub w Polsce, a następnie w Stanach Zjednoczonych: „Potem chcemy wziąć tradycyjny lokalny ślub w każdym miejscu, do którego razem dotrzemy w podróży. Ślub tahitański, hawajski, indiański, meksykański, masajski, indyjski - gdziekolwiek zaprowadzi nas wspólna droga”, wyznała. Podróżniczka zdradziła też, jak wyobraża sobie swoją suknię ślubną: „Będzie długa, biała i zwiewna, z odsłoniętymi ramionami. Romantyczna i piękna. Ale nie mam jeszcze tej sukni ani nawet gotowego projektu”, dodawała jakiś czas temu w rozmowie z Twoim Imperium. Zobacz także: Ewę Kasprzyk i Michała Kozerskiego dzieliło wiele kilometrów. Miłość okazała się silniejsza Beata Pawlikowska i Danny Murdock się rozstali Teraz okazuje się, że Beata Pawlikowska rozstała się z ukochanym. W najnowszym wpisie w mediach społecznościowych zapewniła jednak, że rozstanie nie jest porażką, a także wyznała, że po raz pierwszy od siedmiu lat spędzi walentynki jako szczęśliwa singielka. „Rozstanie nie jest porażką. Jest raczej odwagą bycia wiernym sobie. Jest też okazaniem szacunku zarówno sobie, jak i partnerowi, kiedy w szczerej i spokojnej rozmowie stwierdzamy, jaka jest prawda o nas”, czytamy na Instagramie. Beata Pawlikowska zdradza także, co było przyczyną rozpadu jej związku. „Co zrobić, kiedy we wspólnej drodze pojawiają się fundamentalne różnice w spojrzeniu na życie i świat? Czasem można je pogodzić, ale czasem może zdarzyć się tak, że mimo najlepszych chęci, nie ma miejsca na kompromis”, wyjaśnia podróżniczka. „Masz wtedy do wyboru: milczeć i skrycie cierpieć z lęku przed rozstaniem, albo życzliwie i otwarcie odważyć się poruszyć trudne tematy, doprowadzić tę rozmowę do końca, wyciągnąć wnioski i w porozumieniu z partnerem podjąć decyzję co dalej. Byłam szczęśliwa w związku. Teraz jestem znów szczęśliwym singlem. Na zdjęciu: pod wodospadem Athirapilly w południowo-zachodnich Indiach”, zakończyła swój wpis Beata Pawlikowska. Życzymy wszystkiego dobrego!
Karela Gotta nazywano Słowiańskim Sinatrą. Niektórzy Czesi widzieli w nim nawet kandydata na prezydenta kraju
Karel Gott w swojej karierze wydał ponad 100 autorskich albumów, nazywano go „Słowiańskim Sinatrą” albo „Złotym Głosem z Pragi”. W Czechach uchodził za najwybitniejszego piosenkarza w historii. Niektórzy Czesi życzyli sobie, żeby został prezydentem kraju. Słynął ze swoich podbojów miłosnych, miał setki romansów i wzdychały do niego kobiety z całej Europy. Karel Gott zmarł w wieku 80 lat. Oto jego niezwykła historia. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 02.10.2024 r.] Karel Gott: droga do kariery Wydał ponad 180 płyt, które sprzedały się w nakładzie od 30 do 100 mln egzemplarzy (ta rozbieżność wynika z faktu, że nie wszystkie wyniki sprzedaży są znane). W samych Czechach jego płyty i single rozeszły się w 15 milionach. Żartowano, że w czasach zimnej wojny między Magdeburgiem a Władywostokiem nie było ani jednej kolekcji płytowej, w której nie pojawiłby się choćby singiel Karela Gotta. Wokalista był wszędzie. W jego rodzimych Czechach wokalistę uważano zawsze za wielkiego artystę pokroju Franka Sinatry, natomiast w Niemczech jego twórczość była i jest uznawana przede wszystkim za muzykę popową. W krajach niemieckojęzycznych wielką popularność przyniósł mu pewien sprytny zabieg, w którym zdecydowana większość jego repertuaru jest właśnie w języku niemieckim, włącznie z piosenką do animowanej "Pszczółki Mai" – wersja niemiecka była równie znana jak ta, którą nagrał po czesku. I tak jak w wypadku nieodżałowanego Zbigniewa Wodeckiego, jego widownia zawsze prosiła go o wykonanie tego utworu, ale nie nazywał tego przekleństwem. Jego widownia kochała go za to, że zawsze był uśmiechnięty, sympatyczny i zrelaksowany. Uwielbiały go zarówno gospodynie domowe, pracownice naukowe, jak i nastolatki. Sam nazwał się kiedyś tenorem, który lubi śpiewać romantyczne piosenki. „Największą radość zawsze daje mi wprowadzanie publiczności w niemal medytacyjny nastrój, transportowanie słuchaczy do fikcyjnego świata błogich przyjemności” – przekonywał.(cytat za Plejada). Mimo swojej ogromnej popularności wokalista pozostawał człowiekiem niezwykle skromnym, bardzo uprzejmym i dobrodusznym. Zobacz też: Zakochali się w pracy, rozstali w zgodzie. Oto historia miłości Małgorzaty Foremniak i Waldemara Dzikiego Karel Gott: problemy ze zdrowiem W 2015 roku Karel Gott potwierdził, że zdiagnozowano u niego nowotwór węzłów chłonnych. Fani artysty byli zaniepokojeni, tym bardziej że media obiegła wieść, że postanowił on w tym czasie spisać testament! Jego stan był bardzo poważny. Na szczęście udało się wówczas pokonać chorobę, a wokalista powrócił do koncertowania. Odwołanie jubileuszowego koncertu w Pradze, zaplanowanego na 14 czerwca 2019 roku, sprawiło jednak, że plotki o jego złym stanie zdrowia odżyły. Gott nie pierwszy raz miał do czynienia z problemami zdrowotnymi. Miał na swoim koncie kilka wypadków samochodowych, groźnych kontuzji na scenie i w domu. Zawsze jednak powtarzał, że po przewróceniu się zawsze wiedział, że żyje. „Nieważne, czy kości zostały złamane. Wiedziałem, że się zrosną. Ale z tą paskudną chorobą, którą miałem, czułem się bardzo dramatycznie". Karel Gott kochał malować W swoim życiu skupiał się nie tylko na muzyce. W latach 90. artysta postanowił malować własne obrazy. Był to jego sposób na wyciszenie się, nazywał je bowiem „medytacją po zgiełku show-biznesu”. Piosenkarz rozdawał je jako prezenty lub przeznaczał na aukcje charytatywne. Krytycy doszukiwali się w jego twórczości wpływów słynnych malarzy, od Pablo Picassa po Edwarda Muncha. Gott doczekał się także wielu wystaw w kilku krajach. Karel Gott: ulubieniec Czechów Podczas aksamitnej rewolucji 1989 r. poparł Vaclava Havla. Słynny był też jego występ z kandydatem na prezydenta na balkonie pałacu Kińskich w Pradze. Panowie odśpiewali wówczas hymn narodowy. To polityczne zaangażowania muzyka nigdy nie sprawiło, że jego popularność na tym ucierpiała. Wręcz przeciwnie, gdy w 2003 r. dwie tury głosowania w parlamencie nie wyłoniły prezydenta, oferowano mu nawet, żeby zgłosił swoją kandydaturę na ten urząd. Gdyby wokalista się na to zdecydował, pewnie by wygrał. „To była inicjatywa znanych rockowców, ich akcja protestacyjna – tłumaczył w wywiadzie dla magazynu „Gala”. – Chcieli potrząsnąć czeską sceną polityczną. Powiedzieli mi: "Karelu, jeśli trzecia tura skończy się fiaskiem, nominujemy ciebie. To był tylko polityczny happening. Na ten urząd kandydowali dobrzy ludzie, tęgie głowy. Ja nie mam takich predyspozycji. Po co mi to?". Zobacz także: Skandale, przemoc i łatka seksbomby. Życie Katarzyny Figury nie było usłane różami... Karel Gott: wziął ślub w podeszłym wieku Gott słynął ze swoich podbojów miłosnych. Wiele z nich przeszło do legendy. Według wielu pogłosek przystojny wokalista miał setki romansów z koleżankami ze sceny, aktorkami, tancerkami, fankami, a nawet miss Czechosłowacji. Plotkowano też, że być może Gott jest homoseksualistą, ale te informacje nigdy nie zostały potwierdzone. „Kobiety często udają, że chcą twardziela z mięśniami, ale tak naprawdę szukają czułego mężczyzny, który się nimi opiekuje” – przekonywał w "Sternie". Do 68 roku życia był zatwardziałym kawalerem, dopiero w 2008 roku postanowił to zmienić. Poślubił młodszą o 36 lat Ivanę, wykształconą pielęgniarkę. „Ku mojemu zdziwieniu można również zakochać się w małżeństwie” – przyznawał. „Moja żona Ivana to moje największe szczęście. Od ślubu zaczęła się dla mnie nowa era” (cytat za Plejada). Para zamieszkała w luksusowej willi na wzgórzu, z bajecznym widokiem na Pragę, gdzie wychowywali dwie córki. Wokalista zapytany, jakie przesłanie chciałby córkom zostawić, odpowiadał: „Przygotuj się, że nie zawsze pozostanie, jak jest, więc ciesz się tym. Ciesz się chwilą, każdym nowym pięknym dniem”. Czytaj również: 34 lata temu Zdzisław Kamiński i Andrzej Kurek zginęli w wypadku. Jego okoliczności do dziś pozostają tajemnicą Karel Gott: śmierć Karel Gott nie myślał o emeryturze. Cały czas koncertował i nagrywał. W 2018 r. wybrał się w długą trasę koncertową, ukazał się także jego studyjny album "Ta pravá". Pracował nad autobiografią, którą chciał także przenieść na ekran. Ukończył ją kilka tygodni przed śmiercią. "Moje życie nie może się powtórzyć – mówił na koniec wywiadu ze "Sternem". - Są rzeczy, które są wyjątkowe". W 2019 roku informacja o jego chorobie wróciła. Artysta potwierdził to osobiście w oficjalnym oświadczeniu. „Cztery lata temu zostałem poddany bardzo intensywnemu leczeniu z powodu agresywnego guza. Półtora roku temu stwierdzono u mnie zaburzenie krwiotwórcze w postaci zespołu mielodysplastycznego. Niestety, w ciągu ostatniego miesiąca, pomimo kilku zabiegów, choroba przekształciła się w ostrą białaczkę”. Karel Gott zmarł pięć lat temu, 2 października 2019 roku. Miał 80 lat.
„Świetna dziewczyna, świetna matka. Ale przejęła mi władzę wszędzie”. Oto historia miłości Lecha i Danuty Wałęsów
Były prezydent obchodzi dziś 80. urodziny
On wniknął w świat polityki. Ona zajmowała się domem. Danuta Wałęsa, była Pierwsza Dama, długo pozostawała w cieniu sławnego męża. Bez względu na zawirowania zawsze go jednak wspierała. Scalała rodzinę, była opoką. Wychowała ośmioro dzieci i dla wielu kobiet stała się przykładem siły i odwagi oraz poświęcenia. Konsekwentnie trzymała się z boku, dopiero po latach ujawniła prawdę na temat swojego życia, rodziny i małżeństwa. Przyznała, że gdy dzieci dorosły i wyfrunęły z gniazda, jej związek z mężem stał się zupełnie inny... [Ostatnia aktualizacja: 28.09.2024] View Burdaffi on the source website Lech i Danuta Wałęsowie: historia miłości Na temat małżeństwa z Danutą Wałęsą Lech Wałęsa wypowiadał się nader często. Jedni widzieli w tym chęć zwrócenia na siebie uwagi, inni sposób na rozliczenie z przeszłością. Faktem jest jedno: słowa Lecha Wałęsy zawsze są mocne, stanowcze i zaskakujące. Zarówno wtedy, gdy stwierdził, że „nie zamierza złożyć życzeń ani kupić prezentu Danucie z okazji rocznicy ślubu”, jak i wtedy, kiedy bez pardonu odpowiedział na pytanie: „kocham żonę, a jakie mam wyjście?”. W 2020 roku były prezydent zaskoczył wyznaniem, że nie chce świętować 51. rocznicy ślubu. „Ja jestem wycelowany na dziś i na jutro, a nie na wczoraj. To, co przeszło, zapominam, nie honoruję”, podkreślił Lech Wałęsa w programie Newsroom w Wirtualnej Polsce. „Zmieniają się uroki, te początkowe były ciekawsze, późniejsze, obecne są mało ciekawe. Dlatego staram się nie widzieć tego, nie pamiętać”, podsumował swoje życie małżeńskie. Dodał także, że z żoną chętnie usiądzie i porozmawia, ale nie zamierza wspominać przeszłości. Z pewnością nie są to słowa, które chciałaby usłyszeć jakakolwiek kobieta w rocznicę ślubu... Nie jest to jednak pierwszy raz, kiedy słowa Lecha Wałęsy wywołują w sieci niemałe zamieszanie. W lipcu 2019 roku udzielił wywiadu włoskiej telewizji, w którym po raz kolejny zaszokował. „Żona mnie nie lubi i nie podobam się żonie teraz na starość”, wyznał szczerze. Dodał także, że wie, iż wielu rodaków nie przepada za nim. Powód? „Wielu mam wrogów, za te wielkie zmiany, z zazdrości”. Nie trzeba dodawać, że to wyznanie wywołało burzę. Niektórzy pisali wprost, że polityk „przynosi wstyd żonie”, że „nie powinien się odzywać”. Inni cytowali przysłowie „mowa jest srebrem, milczenie złotem”. Wypominano mu również inne wypowiedzi, w których nie szczędził żonie gorzkich słów. A tych w przeszłości nie brakowało... Zobacz też: Chociaż ich małżeństwo nie przetrwało, zawsze mówił o niej z szacunkiem. Kim jest pierwsza żona Jerzego Bińczyckiego? Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 1992 roku Lech Wałęsa w zaskakujących słowach o żonie W marcu 2020 roku, na początku pandemii koronawirusa, Lech Wałęsa bez ogródek stwierdził, że „bankrutuje przez żonę i jej wydatki”. „Mam 6 tysięcy złotych prezydenckiej emerytury i za tyle nie dam rady się utrzymać, bo moja żona Danuta wydaje 7 tysięcy miesięcznie. Muszę zarobić przecież na utrzymanie siebie i żony. A za friko robił nie będę, ja już za friko robiłem przed 1989 rokiem”, zwierzał się Super Expressowi, nawiązując do dochodowych zagranicznych wykładów, które z powodu pandemii zostały odwołane. A miłość? „Na to nie było czasu. Przy tak dużych rodzinach, przy robotniczym życiu nie ma takich zabaw. Tak się bawią intelektualiści. W robotniczych rodzinach są proste reguły gry”, wyznał w książce Ja. Rozmowa z Lechem Wałęsą autorstwa Cezarego Łazarewicza i Andrzeja Bobera. Mimo tego para doczekała się ósemki dzieci i... temat seksu również został w rozmowie z prezydentem poruszony. „Tak. Zawsze, kiedy wychodziłem z aresztu czy jak wracałem z delegacji, kochaliśmy się bardziej. Tyle było miłości”, dodał. Książka była odpowiedzią na dzieło Marzenia i tajemnice autorstwa Danuty Wałęsy, wydanej w 2011 roku, która okazała się bestsellerem. W trzech pierwszych miesiącach od premiery sprzedano aż trzysta tysięcy jej egzemplarzy! Według mediów, była pierwsza dama miała zarobić na niej nawet dwa miliony złotych. Pozycja męża, wydana w 2017 roku, sukcesu nie powtórzyła, ale Lech Wałęsa wypowiedział się w niej bardzo surowo na temat własnego małżeństwa. „Rodzina się skończyła, gdy żona wyłamała się z obowiązków małżeńskich”, stwierdził gorzko. „Byłem wychowany w duchu „nie mów nikomu, co się dzieje w domu”. Co się w domu robi, jak się zachowuje – tego się nie wynosi. A ona wyniosła. Dlatego u mnie straciła. Nadal się szanujemy, ale to już nie jest moje dawne małżeństwo. Taki już jestem. [...] Danka powiedziała parę rzeczy za dużo. Dlatego od tego czasu nie możemy się pozbierać”, zwierzał się. Czytaj również: Joanna Szczepkowska łamała rodzinne tabu, gdy odkrywała historię swojego słynnego dziadka — Jana Parandowskiego Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 1980 roku Nie doprecyzował jednak, o co dokładnie chodziło. „Moja żona wiele rzeczy opowiedziała, których nie należało opowiadać. To spowodowało, że jestem inaczej postrzegany. Żona nie może mi darować, że zostawiłem wszystko: dom, dzieci, ją. Że mnie to nie interesowało. Tylko Polska, demokracja, reformy, koncepcje”, wyliczał. Jak się okazało, były prezydent ma również żal do małżonki, że po sukcesie książki Marzenia i tajemnice stała się bardziej asertywna i nie może już jej dyktować, co ma robić. „Świetna dziewczyna w czasie walki. Świetna matka. Ale przejęła mi władzę wszędzie, sama o wszystkim decyduje, chce być nade mną”, żalił się. Słowa te potwierdził w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” w maju 2021 roku. „Gdy mieliśmy problemy, byliśmy idealnym małżeństwem. A teraz, gdy dzieci wyfrunęły i zostaliśmy sami, bez przerwy szukamy zwady. Bo kiedy są kłopoty, człowiek się nimi zajmuje. A kiedy znikają, to zaczynamy się nudzić”, stwierdził. Zobacz także: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem Danuta i Lech Wałęsowie w 2008 roku Danuta Wałęsa: jakie dziś ma relacje z mężem? Obecnie małżonkowie chodzą swoimi ścieżkami. Każde z nich ma własne nawyki – Lech Wałęsa nadal jest zaangażowany w politykę, a poza tym wiele czasu spędza przed komputerem. „Powiem tak z ręką na sercu, do mojego męża nie można teraz dotrzeć. Jak zaczął się tak angażować w ten komputer, to bardzo walczyłam. Płakałam, krzyczałam, prosiłam, tłumaczyłam. Wchodziłam do gabinetu i mówiłam: „Patrz, jak to nasze życie wygląda! Ty siedzisz w internecie, a ja co?”. A on na to: „No to siadaj na krześle koło mnie”. Albo: „To będziemy przez komputer rozmawiać: ty na górze, ja na dole”. Powiedziałam: nie!”, wyznała Danuta Wałęsa Renacie Grochal w rozmowie dla Newsweeka. Okazuje się, że Lech Wałęsa nie chce zmieniać swoich przyzwyczajeń. Odmawia, kiedy żona namawia go na wspólny wyjazd lub chociaż spacer. „Nie chce, bo jemu jest dobrze tak, jak jest. Wcześnie wstaje, po szóstej już jest na dole. Kiedyś robiłam mu śniadanie, ale teraz sam sobie robi i idzie do gabinetu obok. Nieraz cały dzień się nie widzimy. Ja idę po zakupy czy na działkę, bo mam przy domu kawałek ziemi. On o 8.15 wyjeżdża do biura, wraca na 13, je obiad i idzie do gabinetu. [...] Mówię czasem do męża: „Ty jesteś PiS, a ja jestem Platforma”. Bo on mówi tylko swoje i wychodzi. Ma swoje zajęcia, swój gabinet, swoją sypialnię”, opowiadała była Pierwsza Dama. Danuta Wałęsa przyznała wprost, że zrobiła wszystko, co było możliwe, by poukładać ich relacje. Jest to jednak niezwykle trudne. „Nie mam też wyrzutów sumienia, bo zrobiłam jako kobieta wszystko, co możliwe, żeby to skleić na nowo. A teraz proszę bardzo – on swoje, ja swoje. Dwoje różnych ludzi pod jednym dachem”, mówi. Wiele czasu zajęło jej pogodzenie się z sytuacją. Bardzo pomogło jej napisanie książki Marzenia i tajemnice. Teraz po prostu nie ogląda się na męża. Żyje swoim życiem – spotyka się z koleżankami, chodzi do teatru z kuzynką. „Mój mąż nie potrafi się odciąć od polityki. Zaangażował się w ten komputer kompletnie, nawet w nocy coś sprawdza na tablecie. Jak kiedyś powiedział dziennikarzom, że zamienił żonę na komputer, to było mi przykro i źle się z tym czułam. Komputer zabiera mu czas i potem tego czasu brakuje nawet na kontakty z dziećmi. Kiedy Jarek kandydował na prezydenta Gdańska, też tego czasu nie miał za wiele”, powiedziała Danuta Wałęsa. Podobnie było w przeszłości, kiedy Lech Wałęsa intensywnie zajmował się polityką. To na jego żonie spoczywał ciężar wychowania dzieci i opieki nad całą rodziną. Podział ról w małżeństwie Wałęsów był tak mocny, że były prezydent nigdy nie zmienił pieluchy żadnemu ze swoich dzieci. „Jak Ania, szósta z kolei, była malutka w 1980 roku, to jeszcze były tetrowe pieluchy. Wyszłam do sklepu, Anię trzeba było przebrać. A on zamiast to dziecko wytrzeć i umyć, wyciągnął brudną pieluchę i włożył czystą na tę brudną pupę. To było jego przewijanie”. W swojej książce wyznała: „[...] ja jestem tylko od wykonywania zadań. Dziś przyznam, że myślałam błędnie. Wspólne życie powinno przebiegać bardziej na zasadzie równowagi. [...] On tego raczej nie docenia, może nie umiał, może nie był nauczony, może nie pracował nad sobą. Zawsze uważał, że powinno się odbierać jako szczęście to, co on robi. Natomiast ja uważam, że aby ten drugi człowiek był szczęśliwy, należy mu to szczęście okazywać, dawać”. „Czasem myślę, że on mnie nigdy nie kochał. Tyle spraw było ode mnie ważniejszych. On też nie pozwala mi się kochać tak, jak kiedyś. Jesteśmy obok siebie, a nie razem. A ja bym chciała, żeby był ze mną, jak dawniej”, mówiła Danuta Wałęsa w wywiadzie dla VIVY!. Nigdy nie myślała jednak o rozwodzie. Niektóre nieporozumienia traktuje jak anegdoty. W Marzeniach i tajemnicach zdradziła na przykład, co usłyszała od Lecha Wałęsy chwilę po złożeniu przysiąg małżeńskich. „Bardzo wiele rzeczy uleciało z mojej pamięci”, pisała o ślubie w swoich wspomnieniach. „O! Przypomniała mi się jedna rzecz. Już po przysiędze przed ołtarzem mój mąż powiedział: „Ojej! Co ja zrobiłem?!”. Jak dziś pamiętam to zdanie”, wyznała. Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 2019 roku Danuta Wałęsa: druga część biografii „Marzenia i tajemnice” O planach napisania kolejnej książki byłej Pierwszej Damy poinformował w rozmowie z Newsweekiem jej syn Jarosław Wałęsa. „Mam nadzieję, że pracuje nad drugą częścią książki. Odezwa po pierwszej edycji była tak ogromna, tyle listów mama otrzymała, tyle razy kobiety mówiły, że to jest ich historia... Więc mam nadzieję, że mama ciężko pracuje nad książką, może właśnie nad takim dialogiem z czytelniczkami”, przyznał. „Ona otworzyła wszystkim Polkom oczy na to, jak wiele od nich zależy. Jak bardzo powinniśmy być wdzięczni naszym matkom i żonom za to, ile nam facetom dają siły”, podkreślił w wywiadzie z magazynem. „Moja mama to bardzo silna kobieta, która umożliwiła ojcu, żeby mógł zostawić rodzinę dla polityki. To właśnie ten tandem moich rodziców pozwolił mu na to, żeby w latach 80. być tak skutecznym politykiem. To wszystko dzięki temu, że miał za żonę tak silną kobietę”, dodał. Danuta Wałęsa i Jarosław Wałęsa w sesji VIVY! w 2014 roku
Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie?
Jej historia to materiał na prawdziwą operę...
Była genialną śpiewaczką. Połowa świata ją kochała, druga nienawidziła. Żyła jak bohaterki śpiewanych przez siebie oper: była wspaniała, okrutna, zakochana do nieprzytomności. I jak one nieszczęśliwa. Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie? Jej historia to materiał na prawdziwą operę. Tragedię, w której gruba, zakompleksiona dziewczyna, całe życie ukrywająca swoją krótkowzroczność, zdobywa miłość tłumów. Staje się boginią, lecz umiera opuszczona przez wszystkich. Umiera, a może zostaje zabita… Maria Callas przemknęła przez świat jak meteor. Rozbłysła i spaliła się w bólu. Ślad, który zostawiła po sobie, do dziś wzrusza. Taka właśnie była na scenie. Dramatyczna, porywająca, wzbudzająca najwyższe emocje. Maria Callas i Arystoteles Onassis: historia miłości Rok 1959. Grek Arystoteles Onassis jest najbogatszym człowiekiem świata. Maria Callas wielką diwą, podziwianą po obu stronach oceanu. Tych dwoje musiało się spotkać. Jego podnieca jej sława. Ją jego bogactwo i seks, którego jest pozbawiona w małżeństwie. Bogaty lowelas zaprasza ją na swój olbrzymi jacht, pływający po Morzu Śródziemnym. Maria przyjmuje zaproszenie i pojawia się ze swoim mężem i menedżerem, Battistą Meneghinim. Jest tam też żona miliardera, Tina, z dwójką ich małych dzieci. Onassis i Callas przechadzają się po pokładzie, trzymając się za ręce. Ona opala się w bikini, on smaruje jej ciało olejkami. Ona patrzy na jego czarną od kłaków pierś i drży z podniecenia. Nocą opuszcza kabinę, którą dzieli z mężem, i znika w kajucie miliardera. Spala ich żar miłosnego szaleństwa. Tina przyłapuje ich, gdy uprawiają seks. Są tak ogarnięci namiętnością, że nie zwracają na nią uwagi. Zdradzana żona idzie do męża Callas i opowiada, co widziała. Meneghini nie reaguje. „To tylko morski romans”, wzdycha. „Po powrocie zapomną o wszystkim”. Nie zapomną. Ich romans rozkwitnie, a ich małżeństwa legną w gruzach. Co wcale nie da im szczęścia. Ale czyż nie takie są prawdziwe opery? Miłość niesie cierpienie, a na końcu zawsze jest trup. A najlepiej dwa. Czytaj także: Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska: była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu Młoda Maria Callas nie miała życia, tylko rygor ćwiczeń Rok 1923. Nowy Jork. Litza Kalogeropoulos, żona greckiego aptekarza Georgiosa, który wyemigrował z rodziną do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia, rodzi swoje drugie dziecko. Marzy, że to będzie chłopiec, więc gdy położna podaje jej dziewczynkę, warczy: „zabierzcie ją stąd!”. I wpada w poporodową depresję. Depresja matki ciąży nad dzieciństwem Marii. Litza pogardza mężem, uważa, że popełniła mezalians, wychodząc za niego. Zaciekle się kłócą. Dla córek jest ostra, wymagająca. Nie przytula, nie okazuje uczuć. W domu nie ma ani jednej lalki. Jest za to pianola, którą sprowadza matka. Gdy odtwarza fragmenty oper, mała Marysia zastyga bez ruchu. A potem wczołguje się pod pianolę i rączkami naciska pedały. To właśnie matka, której, gdy dorośnie, nie będzie chciała znać, popycha ją na drogę kariery. Ona pierwsza zwraca uwagę na talent Marii, która uwielbia śpiewać. Nie stać ich na kupowanie płyt, więc Litza zabiera córkę do sklepu, gdzie słuchają oper. Sfrustrowana, niespełniona matka przelewa swoje ambicje na zdolną Marię. Mimo protestów męża, wraca z córkami do Aten. Uważa, że tylko tam Maria może zdobyć odpowiednie wykształcenie. Ale przez pół roku nic nie potrafi dla niej znaleźć. W końcu idą do tawerny na wybrzeże, gdzie występują amatorzy. Trzynastoletnia dziewczynka staje przed tłumem rozwrzeszczanych pijanych mężczyzn. Gdy zaczyna śpiewać, zapada cisza. Gdy kończy, wybucha entuzjastyczna owacja. Podchodzi do nich młody tenor i obiecuje polecić Marię najwybitniejszej nauczycielce emisji głosu w Atenach – Marii Trivelli. Gdy Trivelli wysłucha zmysłowej arii Carmen z pierwszego aktu opery Bizeta w wykonaniu Marysi, zakrzyknie: „ależ to jest talent!”. Dostrzega wielki potencjał dziewczyny. Bierze ją pod swoje skrzydła. Maria Callas: matka wpłynęła na jej karierę Od tej chwili przyszła diwa zaprzedaje się operze. Nie ma życia, tylko reżim ćwiczeń. Nie ma koleżanek, tylko arpeggia, gamy i rulady na rozszerzenie skali głosu. Po szkole ćwiczy w domu. Litza zamyka ją w pokoju bez pieca. Ubrana w kilka warstw odzieży, owinięta w koc i w rękawiczkach, ćwiczy cały dzień. Wieczorem podkrada jedzenie i ćwiczy dalej. Nie wychodzi z pokoju, nie je wspólnych posiłków z matką i siostrą. Niewolnica sztuki. Matka wpycha starszą córkę do łóżka bogatego młodzieńca, Miltona Embricosa. Zawiera kontrakt z jego rodziną, dzięki czemu za seks Jackie ma utrzymanie. Gdy córka protestuje, matka krzyczy: „umrzemy z głodu. Potrzebujemy pieniędzy natychmiast!”. Jackie nie potrafi się przeciwstawić agresywnej matce. Litza drze listy, które z Ameryki przysyła jej mąż, Georgios. Maria jest przekonana, że ojciec je porzucił. Matka chowa przed nią nawet list, w którym borykający się z bezrobociem ojciec przysłał jej pięć dolarów na 14. urodziny. Maria płacze. Czuje się samotna. Czuje się gorsza. Jest krótkowzroczną, otyłą, zakompleksioną dziewczyną. Córką, od której odwrócił się nawet kochający ojciec. Tylko opera dodaje jej sił. Gdy śpiewa, budzi się w niej królowa. I wtedy wybucha wojna. Grecję zajmują włoscy faszyści. Maria śpiewa dla okupantów. Jest coraz bardziej znana. Staje się grecką gwiazdą. Potem zostanie oskarżona o kolaborację. Zaprzecza temu. Dla niej nie jest ważne, dla kogo śpiewa, ale jak. A śpiewa coraz piękniej. A ten niemiecki major z wywiadu wojskowego, z którym idzie do łóżka? To przecież nie ma nic wspólnego z wojną. Uchodzi za grubą, nieatrakcyjną dziewczynę. Młodzi ludzie nie zwracają na nią uwagi. A w niej budzą się seksualne tęsknoty. Dojrzały major zna się na operze. I młodych dziewczynach. Zaspokaja jej potrzebę bezpieczeństwa i bycia kochaną. Odwiedza ją w domu pod pretekstem złożenia hołdu młodej artystce. Godzinami przesiaduje u niej w pokoju, załatwia występy. W pewnej chwili znika bez śladu. Wojna się kończy. Przed młodą śpiewaczką otwiera się wielki świat. Tak wielki jak przepaść. Czytaj także: On płomień, ona jak zimna woda – o małżeństwie Juliana Tuwima i jego żony Stefanii Maria Callas na szczycie W listach do przyjaciół pisze o swoim Głosie zawsze z dużej litery. Uważa go za dar od Boga. Ma niespotykaną skalę. Prawie trzy oktawy, ogromny zasięg jak na sopran dramatyczny. Ale ona nie tylko śpiewa, ona gra całym ciałem. Jej interpretacje operowych ról wstrząsają widzami. Publiczność płacze, tupie, klaszcze na stojąco. Punkt zwrotny jej kariery to Florencja 30 listopada 1948 roku. Śpiewa tam partię Normy w Normie Belliniego. Udowadnia, że ma talent światowy. Tullio Serafin, wybitny dyrygent i jej mentor, powie: „Callas wywołała wstrząs. Zmieniła operę”. Katorżniczą pracą, poświęceniem i uporem wspina się na szczyt. Stają przed nią otworem najlepsze sceny świata. Mediolańska La Scala i nowojorska Metropolitan Opera. Tłumy ją kochają. Ale ona nie kocha samej siebie. Dla świata jest wielką gwiazdą, diwą, o której pieją media. Ale w głębi duszy jest wciąż otyłą nastolatką z kompleksami. Dwie Marie. Posągowa i dramatyczna na scenie. Dzika kapłanka sztuki. W życiu prywatnym zagubiona i nieśmiała. Dlatego pociągają ją starsi mężczyźni. Szuka ojca i opiekuna. Taki właśnie jest włoski biznesmen Giovanni Battista Meneghini. Nic z Casanovy. Jak pisze Anne Edwards w biografii Maria Callas. Primadonna stulecia: „niski, korpulentny, o wyłupiastych oczach, rzednących włosach i podwójnym podbródku”. Ale zdobywa serce artystki. Jest rok 1947, wielka kariera dopiero przed nią. Battista zabiera ją na piesze wycieczki po Weronie śladami Romea i Julii. I co z tego, że jest starszy prawie o 30 lat? Dla niej to atut. W dodatku zobowiązuje się opłacić jej pobyt we Włoszech. Bez tego jej kariera może wcale by nie zaistniała? Maria Callas: życie prywatne, ślub Zostaje więc señorą Meneghini 21 kwietnia 1949 roku, tuż przed swoim wyjazdem do Buenos Aires, gdzie zaśpiewa partię Turandot. „Dziękuję jeszcze raz, że zostałeś moim mężem, zanim wyjechałam”, pisze wiernopoddańczo z Argentyny. „Dzięki temu kocham Cię jeszcze bardziej. Nie ma kobiety szczęśliwszej ode mnie (…) Przede wszystkim jesteś mężczyzną moich marzeń. Moim jedynym celem w życiu jest sprawienie, żebyś był najszczęśliwszym i najdumniejszym mężem na świecie”. Piękne, prawda? Zakochana diwa czyni go swoim menedżerem. Battistę nudzi biznes. Woli być agentem sławnej żony. Ona myśli, że on jest bogaty, a on tylko zarządza interesami należącymi do rodziny. Wierzy, że dzięki Callas wybije się na niezależność. Więc organizuje jej zagraniczne koncerty, choć nie zna się na tym. Maria jest szczęśliwa. Albo tak chce myśleć. Rodzina Battisty nigdy nie zaakceptuje śpiewaczki. Bracia mają jej za złe, że odciągnęła Battistę od rodzinnego biznesu. Gdy w domu Meneghinich Maria potknie się i spadnie ze schodów, jeden z nich, który będzie tego świadkiem, nie kiwnie palcem, żeby pomóc. Krzyknie tylko: „ona jest tak beznadziejna, że nie umie nawet zejść po schodach!”. Battista nigdy nie stanie w obronie żony. Wprost przeciwnie, pieniądze, które zarabia Callas, przelewa na własne konto i zasila nimi rodzinne interesy. Przez kilka lat Maria tego w ogóle nie kontroluje. Prawo włoskie stanowi, że pieniędzmi żony zarządza mąż i ona poddaje się temu z ochotą. Gdy się zorientuje, będzie za późno. Battista wysysa z niej majątek. Ale w świecie opery diwa jest tygrysicą. Tam walczy o swoje skutecznie, jak komandos. Czytaj także: Irène i Frédéric Joliot-Curie: poznali się w laboratorium jej matki, doczekali dwójki dzieci i otrzymali Nagrodę Nobla Maria Callas: spór z włoską diwą Renatą Tebaldi Do historii przejdzie jej spór z wielką włoską diwą Renatą Tebaldi. Panie rywalizują ze sobą przez całą karierę Callas. Zwłaszcza toczą bój o mediolańską La Scalę. Dochodzi tam do rękoczynów. Nie, nie między artystkami. Między ich zwolennikami. Gdy mogą, unikają siebie jak ognia. Ale w 1951 roku spotykają się w Rio de Janeiro na koncercie dla Czerwonego Krzyża. Na przyjęciu prawią sobie złośliwości, które słyszy organizator koncertu Baretto Pinto, wielki miłośnik Tebaldi. Oznajmia Callas, że nie wystąpi na pozostałych koncertach. Maria wpada w złość i w żołnierskich słowach przypomina mu o kontrakcie. Straszy sądem. Pinto ugina się, ale gdy przychodzi do płacenia honorarium, pozwala sobie na podłość: „za te okropne przedstawienia, jakie pani tu dała, nie powinienem zapłacić pani ani grosza”. Biedaczek, nie powinien tego mówić. Maria kopie go kolanem w brzuch. Miłość do męża wygasa. Maria czuje, że przerasta Battistę. W końcu widzi go takim, jakim jest. Pławiącym się w jej blasku hochsztaplerem. Brakuje jej subtelności uczucia i prawdziwej klasy. To dostaje od Luchino Viscontiego, słynnego reżysera i pisarza. Visconti jest bogaczem i wysublimowanym artystą. Obsesyjnie podziwia Callas, ale jest homoseksualistą. To ona zakochuje się w nim i ciągnie do łóżka. Kochanek doradza jej we wszystkim. W sprawach sztuki i diety. Dzięki niemu diwa zrzuca 30 kilo. I staje się ikoną mody. Największe marki odzieżowe proszą, aby zechciała nosić ich ubrania. Visconti wystawia z Callas jej największą operę – Traviatę. Maria jest do niej urodzona. Jeszcze nie wie, że historia wyklętej dziewczyny, która walczy o miłość i ginie w rozpaczy, będzie jej historią. Po premierze w 1955 roku publiczność płacze, tupie, nie chce puścić jej ze sceny. Maria jest u szczytu swoich możliwości. Daje światu nową jakość. Dlatego świat nazywa ją La Divina – Boska. Media karmią się Callas. Jest piękna, sławna, kontrowersyjna. Bożyszcze i zabawka tłumów. Tuż przed występem w Metropolitan Opera matka diwy udziela wywiadu dla „Time’a”. Skarży się, że bieduje, a sławna córka nie ma dla niej litości. Poprosiła ją o 100 dolarów na chleb, a w odpowiedzi usłyszała: „jeśli nie potrafisz na siebie zarobić, to lepiej wskocz do rzeki i się utop”. Afera na cały świat. Gwiazda – wyrodna córka. Brukowce jeżdżą po Callas bez litości. W Mediolanie manifestacja, na transparentach: „Nie chcemy cię w La Scali”. Ktoś smaruje jej dom odchodami. Maria jest wstrząśnięta. Ucieka z miasta. Rzeczywiście, nie chce matki znać. Za nic się z nią nie spotka. Ale już dawno poleciła swojej księgowej wypłacać matce stałą pensję. Jednak dla Litzy to za mało. Pisze do córki oskarżycielskie listy. Maria nigdy na nie nie odpowie. Czytaj także: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Rywalka - Jackie Kennedy Miłość do Viscontiego, co było do przewidzenia, kończy się żałością i bólem. Ale Maria w miłości nigdy nie wybiera łatwiejszej drogi. Dlatego rzuca się w ramiona Onassisa, który wprowadza ją do luksusowego świata. Jest dla niej bogiem seksu. Nareszcie czuje się prawdziwą kobietą. Kochaną, pożądana i spełnioną. Są jak z obrazka. On bogacz, ona diwa. Teraz dopiero paparazzi mają używanie. Polują na nich z helikopterów, aby ustrzelić fotkę, na której całują się na jachcie. Maria jest w euforii. Ale niedługo. Ogranicza występy, żeby być z ukochanym. Ale miliarder wciąż wyjeżdża w interesach, a ona nudzi się w paryskim mieszkaniu, które jej kupił. Choć oboje się rozwodzą, on wcale nie chce się żenić. A dla Marii to jest najważniejsze. Miliarder miał wiele kobiet, Maria jest jego największą zdobyczą. Do czasu, aż na horyzoncie pojawi się Jackie Kennedy, wdowa po prezydencie. Z nią się żeni błyskawicznie 20 października 1968 roku. „To tylko interesy”, tłumaczy wstrząśniętej Callas. „Kocham ciebie”. Maria Callas: depresja, śmierć Jest depresja i próba samobójcza. Przedawkowanie nasennych pigułek. Maria usuwa się z życia. Z nikim się nie widuje. Siedzi sama w domu z zasłoniętymi oknami w obawie przed paparazzi. „Po dziewięciu latach ani dziecka, ani rodziny, ani przyjaciela”, żali się. „Jak ktoś może być tak okrutny. Biedny człowiek”. Już nigdy nie wróci do formy. Głos w niej pękł. I nic to, że po pół roku Onassis wraca do niej. Małżeństwo z Jackie okazuje się porażką. Żona traktuje go jak portfel, a planowane interesy w Ameryce nie dochodzą do skutku po zabójstwie Roberta Kennedy’ego. Maria wraca do roli wiecznej narzeczonej. Znów spotykają się w ukryciu. Ale los nie będzie już dla nich łaskawy. Najpierw w wypadku samolotowym ginie syn Onassisa, Alexander. Ojciec rozpacza. Włóczy się jachtem po morzach, jeszcze mniej go w życiu Marii. A potem umiera sam na miastenię, autoimmunologiczną chorobę mięśni. Callas dowiaduje się o tym 11 listopada 1974 roku. Jest w Sapporo, właśnie po raz ostatni zaśpiewała publicznie. W czasie ostatniej trasy poznaje pianistkę Vasso Devetzi. Ta obca kobieta przejmuje nad nią władzę. Szarogęsi się w paryskim mieszkaniu, w którym Callas siedzi zamknięta ze służącą i dwoma psami. Znosi jej tabletki nasenne, a codziennie rano daje amfetaminę. Callas jest otumaniona i traci ochotę do życia. Aż któregoś dnia służąca znajduje ją na podłodze. Lekarz stwierdza zawał serca. Kontrolę nad sytuacją przejmuje Devetzi. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Sprytna oszustka wmawia wszystkim, że wykonuje wolę zmarłej. Zakłada fikcyjną fundację, aby przejąć majątek Callas. Matce i siostrze znów dostają się ochłapy. Tylko sprytny Battista, który według włoskiego prawa wciąż jest mężem Callas, wyrywa większy kawałek tortu. I jeszcze coś. Devetzi każe szybko skremować zwłoki. Dlaczego? Czy żeby nikt nie wykrył, że to nie zawał serca zabrał z tego świata największą śpiewaczkę operowych scen? Biedna Maria Callas całe życie trafiała na ludzi, którzy ją wykorzystywali. Szukała miłości, a dostawała ból, porzucenie, a w końcu śmierć. Jak w prawdziwej operze. Czytaj także: W PRL-u dorobił się wielkiej sławy, odbił żonę swojemu synowi. Jak potoczyło się życie Andrzeja Brychta? Tekst: Roman Praszyński. Tekst archiwalny, opublikowany po raz pierwszy we wrześniu 2018 roku Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie: 11.02.2025 r.
Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński byli małżeństwem przez 46 lat. Oto ich historia miłości
Krzysztof Kalczyński był dobrze znany widzom z wielu produkcji filmowych i telewizyjnych Pojawił się między innymi w Na Wspólnej, Plebanii oraz Klanie. Aktor zmarł 10 września 2019 roku, a jego odejście było wielkim ciosem dla najbliższych: ukochanej żony Haliny Rowickiej oraz trójki dzieci. Zakochani przez 46 lat byli małżeństwem... [Ostatnia aktualizacja: 04.05.2024 rok]. Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński: jak się poznali? Para poznała się podczas obozu studenckiego w Olsztynku. Halina Rowicka właśnie skończyła pierwszy rok warszawskiej szkoły teatralnej, a 14 lat od niej starszy Krzysztof Kalczyński był instruktorem. ,,Poznałam Krzysztofa, jak miał 35 lat. Był już wtedy dojrzałym mężczyzną, takim superamantem, polskim Alainem Delonem. Był bardzo przystojny. Stał się całym moim światem, moim życiem. Pierwsza miłość, pierwsze i jedyne małżeństwo. Każdy dzień w bliskości. Przypominam sobie, jaki był zaborczy i zazdrosny (uśmiech). Bardzo mnie kochał, podkreślał to na każdym kroku. A im byliśmy starsi, a nawet już bardzo starzy, to tym częściej wyznawał mi miłość i mówił, jakie ma szczęście, że jest ze mną. I rzeczywiście ta miłość jakby w nim rosła. To było coś niesamowitego. Mieliśmy różne okresy, ale im byliśmy ze sobą dłużej, tym nasze zespolenie było pełniejsze", wspominała Halina Rowicka w wywiadzie dla Vivy! z 2021 roku. To była miłość od pierwszego wejrzenia, początkująca aktorka zrobiła na nim bardzo duże wrażenie. Po powrocie nie mógł o niej zapomnieć i szukał sposobów, by lepiej ją poznać. Podczas imprezy, którą zorganizował, zaprosił ją do tańca i natychmiast się oświadczył. W 1973 roku wzięli ślub. Czytaj też: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Krzysztof Kalczyński na planie filmu "Placówka", 1979 r. Halina Rowicka podczas realizacji serialu telewizyjnego pt. "Dom", 1995 r. View Burdaffi on the source website Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński byli małżeństwem przez 46 lat Od tamtej pory przez 46 lat byli nierozłączni. Oboje byli spełnionymi zawodowo aktorami i wychowali trójkę dzieci – znaną dziennikarkę Annę, a także Filipa i Marię. Dzieci były dla nich priorytetem. Zrobili wszystko, aby wychować je jak najlepiej. „Jako młoda dziewczyna mieszkałam w akademiku, potem w internacie i zawsze tęskniłam za domem. Brakowało mi bezpiecznej przystani. Dlatego starałam się ją stworzyć dzieciom”, powiedziała Halina Rowicka w rozmowie z Rewią. Nie zawsze było jednak łatwo. „Miłość ma różne oblicza. Kiedy mija pierwsze zauroczenie, zaczyna się patrzeć na drugiego człowieka krytycznie. Wtedy potrzeba wiele tolerancji, żeby małżeństwo mogło trwać”, wyznała. Mieli zupełnie inne charaktery – ona jest impulsywna, a on był spokojny, ale uparty. „Jestem energiczna, na wiele rzeczy reaguję żywiołowo. Krzysztof jest bardziej stateczny i czasem narzeka, że wszystko robię pod prąd. Na dodatek na każdy temat mam własne zdanie”, mówiła aktorka. Z czasem jednak nauczyli się, jak żyć w zgodzie. Zawsze wspierali się wzajemnie i podziwiali swoje dokonania. Halina Rowicka zawsze doceniała też uczciwość, poczucie humoru oraz talent kulinarny męża. Po śmierci mężczyzny żona i córka w poruszających słowach opowiedziały o jego odejściu. Córka aktora w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! zdradziła również, że to rodzicom zawdzięcza to, kim dzisiaj jest. Ojciec zaś kochał ją bezwarunkowo... Zobacz także: Przez lata sypiał z żoną brata, rodzina nie chce go znać. Dziś Ryan Giggs próbuje odbudować stracone szczęście
Freddie Mercury przed śmiercią bardzo cierpiał. Chciał dać kres męczarniom. „Uznał, że już wystarczy. Wybrał czas na śmierć”
Freddie Mercury był liderem legendarnej grupy Queen. Do dzisiaj uznawany jest za niekwestionowaną ikonę muzyki. Charyzmatyczny muzyk był także jedną z pierwszych znanych ofiar AIDS. Zmarł 24 listopada 1991 roku. Miał zaledwie 45 lat. Nie jest tajemnicą, że nie stronił od imprez i narkotyków, jednak jego życie nadal skrywa wiele sekretów. Przypomnijmy, że wiele z nich ujrzało światło dzienne w filmie Bohemian Rhapsody, który przybliżył losy muzyka. Inne fakty wychodzą na jaw dopiero teraz... Jak naprawdę wyglądały ostatnie chwile wybitnego artysty? [Ostatnia aktualizacja: 24.11.2024] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 30.11.2024 r.] Ostatnie chwile Freddiego Mercury’ego Przez ostatnie lata życia Freddie Mercury zmagał się z chorobą. Bardzo długo ukrywał ją przed fanami i oficjalnie poinformował o niej dopiero tuż przed śmiercią. Wiedza na temat AIDS była wtedy znikoma. Przypomnijmy, że artysta był jedną z pierwszych osób, które przyznały się do niej publicznie. Brain May, czyli członek zespołu Queen i przyjaciel Freddiego opowiedział, że muzyk pod koniec swojego życia bardzo cierpiał. Wyniszczająca choroba sprawiała mu ogromny ból. „Problemem była jego stopa. Niestety została tylko jej część. Pokazał nam ją podczas jednego obiadu i powiedział: Och, Brian, przepraszam, zmartwiłem Cię tym. Odpowiedziałem mu: Nie, Freddie, zdałem sobie jednak sprawę, że zmagasz się z wielkim bólem”, wyznał w rozmowie z The Times. CZYTAJ TAKŻE: Nie żyje Steve Harwell były wokalista i lider Smash Mouth. Muzyk miał zaledwie 56 lat Brian May przypomniał również, że pierwsze leki, które łagodziły przebieg AIDS, pojawiły się na rynku już kilka miesięcy po śmierci Freddiego Mercury’ego. Niestety muzyk nie mógł z nich jeszcze skorzystać… „Zabrakło mu tylko kilku miesięcy. Jestem pewien, że byłby jeszcze z nami, gdyby to wszystko wydarzyło się nieco później”, przyznał z żalem. Śmierć legendarnego muzyka 24 listopada 1991 roku wstrząsnęła jego fanami na całym świecie. Dopiero wtedy na szerszą skalę zaczęła się publiczna dyskusja na temat AIDS, a co za tym szło, wzrastała świadomość na temat tej choroby. Wielu fanom wciąż trudno uwierzyć, że już nigdy nie usłyszą jego głosu i nowych utworów... Mary Austin wspomina Freddiego Mercury'ego Mary Austin była pierwszą oraz największą miłością legendarnego muzyka. Przypomnijmy, że to właśnie jej zadedykował piosenkę pod tytułem „Love of my life”. Z czasem otrzymała od niego pierścionek zaręczynowy. Mimo że nie stanęli na ślubnym kobiercu, to przyjaciółmi byli do końca życia. „Moja relacja z Mary z biegiem lat stała się silniejsza. Przeszła przez prawie wszystko i zawsze była ze mną”, mówił lider zespołu Queen. Artysta wiedział, że umiera. Jego ostatnie chwile były bardzo ciężkie, a oddana mu przyjaciółka nie była w stanie powstrzymywać swoich łez. Musiała ukrywać wewnętrzny ból, żeby nie zaszkodzić Freddiemu. „Uznał, że już wystarczy. Wybrał czas na śmierć”, wyznała w jednym z wywiadów. „Czuł, że koniec jest bardzo blisko. Każdego dnia ból się nasilał. Stracił wzrok, osłabł, mógł zemdleć w każdej chwili. Jego stan stale się pogarszał. Kiedy zdecydował, że ma dość, przestał brać wszystkie leki, które podtrzymywały go przy życiu. Po prostu położył temu kres, zatrzymał wszystko naraz. Zaskoczyła mnie jego niesamowita odwaga. Był bardzo spokojny i odszedł z uśmiechem na twarzy”, dodawała. Mary Austin i Freddie Mercury, 1984 rok „Okres po śmierci Freddiego był najtrudniejszy w moim życiu”, stwierdziła Mary Austin. „Nie mogłam pogodzić się z jego śmiercią, nie mogłam jej zaakceptować. Musiałam polegać tylko na sobie. [...] Zawsze był dla mnie wsparciem. Tak naprawdę zdałam sobie z tego sprawę dopiero wtedy, gdy odszedł. Cokolwiek się działo, mówił: Nie martw się, kochanie! Wszystko się ułoży. Kiedy już wiedział, że ma AIDS i umiera, prowadziliśmy długie rozmowy. Nie wiemy, ile czasu nam jeszcze pozostało, mówił”, podkreślała. ZOBACZ TAKŻE: Śmierć dziecka, partnerki i najlepszego przyjaciela. Życie nie szczędziło ciosów Keanu Reevesowi Przyjaciółka muzyka o wszystko zadbała. Kilka dni przed śmiercią piosenkarza, zajęła się jego pochówkiem. Doskonale znała jego potrzeby. Poprosił ją, żeby nikt nie poznał miejsca jego spoczynku. „Nie chciał, żeby ktokolwiek próbował go odkopać, co zdarzyło się już kilku sławnym osobom po śmierci. Fani potrafią być skrajnie obsesyjni. Chciał, żeby miejsce jego spoczynku było tajemnicą, i tak pozostanie”, opowiadała. Mary Austin spełniła jego ostatnią wolę. Przez jakiś czas trzymała jego urnę z prochami w swoim domu. Pochowała go dopiero wtedy, gdy wszystkie emocje opadły. W odpowiednim momencie wyszła z domu, który odziedziczyła po byłym narzeczonym. Swojej służbie oznajmiła, że idzie tylko do kosmetyczki. W tajemnicy zabrała urnę, aby pochować swojego najbliższego przyjaciela. Miejsca na cmentarzu nie zdradziła nawet jego rodzicom. Mary Austin i Freddie Mercury, 05.09.1985 rok Fani jednak nie dawali za wygraną. Na nowo próbowali odkryć tę tajemnicę. Wszystko za sprawą tabliczki, którą zauważono na cmentarzu Kensal Green w Londynie. Było na niej napisane Farrokh Bulsara. Tak właśnie brzmiało prawdzie imię Freddiego Mercury'ego. Mary Austin jednak wszystkiemu zaprzeczyła. „Freddie z całą pewnością nie jest pochowany na tym cmentarzu”, mówiła. W pewnym momencie zainteresowanie wokół niej zaczęło narastać. Fani nie mogli zrozumieć, dlaczego dostała w spadku tak dużo. „Myślałam: Pozostawiłeś mi zbyt wiele, zarówno jeśli chodzi o majątek, jak i rzeczy, którym trzeba sprostać. Nie czułam się na siłach. Ostrzegł mnie, że dom będzie prawdziwym wyzwaniem. Jestem wdzięczna za te słowa, ponieważ zazdrość uderzyła we mnie z siłą japońskiego pociągu ekspresowego. To było bolesne", opowiadała Davidowi Wiggowi. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Przystojny Sully z ''Dr Quinn'' był obiektem westchnień kobiet. Już tak nie wygląda! Koledzy z zespołu Queen również byli zaskoczeni. „Freddie był dla nich bardzo hojny w ostatnich latach życia. Nie sądzę, by to docenili i wyrazili uznanie dla tego, co im zostawił: jedną czwartą udziału w ostatnich czterech albumach, choć nie musiał tego robić. Nigdy się do mnie nie odezwali. Po śmierci Freddiego po prostu zniknęli”, wyjaśniała z żalem. Mary Austin nigdy nie zdradziła swojego przyjaciela. Była mu wierna za życia, jak i po śmierci. Zapewnia, że to się już nigdy nie zmieni. Mary Austin i Freddie Mercury, 05.11.1985 rok
Przed śmiercią żona Marka Frąckowiaka nie odstępowała go na krok: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość”
Byli razem ponad 25 lat. Nie zdążyli się pożegnać...
Marek Frąckowiak odszedł 6 listopada 2017 roku po przegranej walce z nowotworem. Choroba zaatakowała go nagle. Podczas walki z rakiem cały czas wspierała go ukochana żona, aktorka Ewa Złotowska. Wiadomość o jego śmierci była ogromnym zaskoczeniem, ponieważ jeszcze kilka miesięcy przed śmiercią żona informowała, że aktor czuł się lepiej. Dziś artysta skończyłby 73 lata. Z tej okazji, przypomnijmy niezwykłą historię miłości, która przetrwała wszystkie przeciwności losu. Marek Frąckowiak i Ewa Złotowska: jak się poznali? Historia miłości Aktor był wcześniej żonaty, lecz o pierwszym małżeństwie niewiele wiadomo. W wywiadzie dla magazynu „Dobry Tydzień” wyznał, że była to jedna z rzeczy, które w życiu popsuł: „Pewnie drogę zawodową trochę sobie wykrzywiłem. Pierwsze małżeństwo... Choć nie wiem, czy to ja popsułem? Alkohol w pewnym momencie życia stał się dominujący, co mi nie pomogło. Ale powtarzam, nie narzekam, taką drogę miałem przejść, żeby wyciągnąć wnioski”, czytaliśmy. Wtedy los postawił na jego drodze Ewę Złotowską, aktorkę, której głos znała cała Polska, ponieważ to ona udzieliła go postaci pszczółki Mai w popularnym serialu animowanym. Niemal od razu wiedział, że to „ta jedyna”: „Spotkaliśmy się we właściwym momencie. Ewa to bardzo mądra osoba. Wtedy głośno powiedziałem: z tą panią chciałbym ułożyć sobie życie. Za co kocham Ewę? Za ogromną uczciwość, lojalność, mądrość... To chodząca kobiecość, ten błysk w oku i biust, jak Sophia Loren, tylko w mniejszych rozmiarach. Wspólne życie to suma kompromisów, które razem się podejmuje. To nie może być mecz: dzisiaj 1:0 dla mnie, jutro 2:0 dla ciebie”, opowiadał w wywiadzie. Podobno na ich znajomość bardzo duży wpływ miał pewien czworonóg. Aktor opowiedział tę anegdotę w wywiadzie dla „Gazety Olsztyńskiej”: „Poznaliśmy się bez psiaka, ale Felek bardzo mnie pokochał, a Ewa kochała Felka i nie chciała mu sprawić przykrości (śmiech). A później pojawiły się inne zwierzęta”, wyznał aktor. Miłość do zwierząt pozostała jedną z ich wielkich pasji. Zawsze opiekowali się kilkoma psami i kotami w swoim domu z ogrodem w podwarszawskim Powsinie. Marek Frąckowiak i Ewa Złotowska pobrali się w 1992 roku. Byli zgodnym małżeństwem przez 25 lat. Choroba aktora nie była pierwszym dramatem, jaki ich spotkał. W 2002 roku pani Ewa brała udział w poważnym wypadku samochodowym. Doszło do zderzenia czołowego i aktorka dochodziła do zdrowia przez wiele miesięcy. Mogła wtedy liczyć na miłość i wsparcie męża, który opiekował się nią, kiedy nie mogła poruszać się o własnych siłach. „Poskładali mnie z wielu kawałków”, powiedziała potem o swojej rekonwalescencji w wywiadzie dla „Super Expressu”. ZOBACZ TAKŻE: Tomasz Komenda i Anna Walter planowali ślub i doczekali się syna... Dlaczego ich związek nie przetrwał? Marek Frąckowiak i Ewa Złotowska: tworzyli szczęśliwy związek przez 25 lat Para nie doczekała się dzieci, lecz w wywiadach unikali tej kwestii: „To nie jest miły temat. Trudno, tak się potoczyło, nie zmienię tego... Za to jestem dziewięciokrotnym wujkiem, kochanym, i z tego, co mówią mi moi siostrzeńcy, bardzo ważną dla nich osobą”, powiedział aktor „Dobremu Tygodniowi”. Najważniejszą osobą w jego życiu była żona, o której mówił w „Gazecie Olsztyńskiej”: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość”. Marka Frąckowiaka i Ewę Złotowską rozdzieliła nagła śmierć aktora Sam zachorował w 2013 roku tuż przed Wielkanocą. Rak dał o sobie znać nagle – pewnego dnia aktor upadł i doznał ogromnego bólu. Musiał poruszać się na wózku inwalidzkim, kiedy zdiagnozowano u niego nowotwór kręgosłupa. Szybko poddano go operacji i guz został usunięty. „Trochę gipsu wlano mi do kręgów, druty kobaltowe mnie usztywniają. Kiedy wiem, że będę musiał podbiec, schylać się, zakładam na tułów stabilizator. Stopień bólu od drętwoty do uciążliwego mam wpisany w życiorys do końca”, mówił wtedy w wywiadzie dla „Życia na gorąco". Wkrótce okazało się jednak, że w ciele aktora pojawiły się przerzuty. Konieczna była chemioterapia, która dała dobre wyniki. W maju Marek Frąckowiak znów trafił do szpitala. Żona nie odstępowała go na krok, ale w prasie uspokajała: „Mąż jest w szpitalu. Był niedokrwiony. Potrzebna była transfuzja. W dobrej formie nie jest, ale poczuł się lepiej”, powiedziała wtedy „Dobremu Tygodniowi”. Choroba niestety okazała się silniejsza. Marek Frąckowiak zmarł 6 listopada w 2017 roku. Małżonkowie nie zdążyli się ze sobą pożegnać… Byli razem ponad 25 lat. Ewa Złotowska długo walczyła z uczuciem straty. „Czuję wokół siebie pustkę, mimo że są obok ukochane psy i koty. Nie mam z kim podzielić się wrażeniami, przemyśleniami, opowiedzieć o tym, co się wydarzyło w ciągu dnia”, mówiła aktorka w rozmowie z Dobrym Tygodniem. W wywiadzie, którego aktor udzielił magazynowi w 2016 roku, powiedział, że nie boi się śmierci i odpowiedział na pytanie, czy myśli o rzeczach ostatecznych: „Bardzo często. Człowiekowi, zanim nie doświadczy podobnych historii, wydaje się, że jest nieśmiertelny. O wszystkim myśli, ale nie o śmierci. Po takiej „przygodzie” dochodzi się do wniosku, że nic nie zagwarantuje długiego życia, żadne zdrowe odżywianie, żadne gimnastyki... Podpisujemy z Panem Bogiem umowę na czas określony i wiemy, że kiedyś ta umowa się skończy. I nie mamy na to żadnego wpływu”, wyznał Iwonie Spee. ZOBACZ TEŻ: Miał być ślub, lecz skończyło się bolesnym rozstaniem... Historia miłości Agnieszki Krukówny i Mariana Prokopa
Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile...
Sportsmenka zaznała biedy. Są nowe informacje
Kiedy miała 12 lat, jej ojciec Bogdan Stachurski odszedł od rodziny. Anna Lewandowska nie lubi wracać myślami do tamtego czasu. Warunki materialne rodziny, czyli Anny, jej brata i ich mamy, uległy wtedy znacznemu pogorszeniu. Przez całe życie ojca zastępował jej inny mężczyzna. Zanim to jednak się stało, cała rodzina zaznała biedy. O tamtym czasie pisze autorka nieautoryzowanej biografii o Annie Lewandowskiej. [Ostatnia aktualizacja na VIVA.PL: 7.09.2024] Dzieciństwo Anny Lewandowskiej Sportsmenka zmierzyła się z ogromną traumą. Z ojcem bardzo długo nie utrzymywała kontaktów Wiadomo, że nie został zaproszony na jej ślub. Paradoksalnie, dzieciństwo bez ojca połączyło Anię z mężem. Robert Lewandowski stracił tatę w wieku 17 lat. Krzysztof Lewandowski zmarł na wylew, zostawiając swoją ukochaną żonę oraz syna... Anna Lewandowska całą miłość i wdzięczność przelała na swoją mamę, której wiele zawdzięcza. Była ona zmuszona wychowywać Annę i jej brata sama, przez co łączy ich silna więź. Obecnie rodzicielka dalej stanowi dla niej ogromne wsparcie. Maria Stachurska jako dumna babcia chętnie opiekuje się córkami małżonków. Co więcej, często wraz z córką można je zobaczyć wśród kibiców podczas meczów Roberta. Anna Lewandowska z mamą, Marią Stachurską, premiera filmu dokumentalnego "Położna", 31.05.2021, Łódź <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBft8uS-bb33bc1.jpg" width="1597" height="2000" alt="Fot. Piotr Molecki/East News, Lodz, 31.05.2021. Premiera najnowszego filmu dokumentalnego Marii Stachurskiej pt. 'Polozna" opowiadajacego historie heroicznej z Auschwitz- Stanislawy Leszczynskiej. N/z: Anna Lewandowska ze swoja mama Maria Stachurska" title="Premiera filmu dokumentalnego Po?o?na" /> Rozstanie rodziców było dla trenerki prawdziwą szkołą życia. „Pogubiłam się w rozpaczy. Poczucie bezpieczeństwa dało mi karate”, mówiła w rozmowie z magazynem Show. W trudnych chwilach mogła jednak liczyć na pomoc Krzysztofa Krzywańskiego... Kim jest mężczyzna, którego Anna Lewandowska traktuje jak tatę? Krzysztof Krzywański również jest sportowcem, karateką, a także prezesem Fundacji Rozwoju Karate Tradycyjnego. To właśnie on zaraził Annę pasją do tej dyscypliny sportowej. W jednym z wywiadów ze Zwierciadłem mówiła: „Nie mieliśmy z bratem najłatwiejszego dzieciństwa. Kiedy zostaliśmy sami, mamie trudno było utrzymać dom, mnie i brata. Mieszkaliśmy wtedy w Podkowie Leśnej, miałam 14 lat. Pieniędzy brakowało na wszystko. Mówiłam koleżankom, że nie pojadę z nimi do kina, bo nie mam za co kupić biletu. To był ciężki czas. I wtedy pomógł nam brat mamy. Wyremontował nasz niewykończony dom, opiekował się naszą trójką”. ZOBACZ TAKŻE: Michał Koterski spełnił wielkie marzenie. Tak będzie pomagał dotkniętym przez nałóg Jakiś czas temu Anna postanowiła się zrewanżować za pomoc, jakiej udzielił jej Krzywański w dzieciństwie. Mężczyzna założył on niedaleko Włoszczowej ośrodek treningowy z zapleczem w stylu japońskim. Trenerka obecnie wykorzystuje go do organizacji swoich obozów. Tygodnik Na Żywo podawał w 2020 roku: „Na początku lutego skończył się kolejny obóz kondycyjny Anny Lewandowskiej. I choć miejsca wyprzedają się w kilka minut, żona naszego najlepszego piłkarza Roberta Lewandowskiego ani myśli, by zorganizować je w innym ośrodku, niż tym należącym do wujka”. Anna Lewandowska, VIVA! 14/2022 Anna Lewandowska o relacjach z ojcem Bogdan Stachurski jest operatorem filmowym i współpracuje z TVP. Dziennikarze Dobrego Tygodnia zapytali go jakiś czas temu o obecne relacje z Anną Lewandowską. „Jestem dumny z córki, z tego, co osiągnęła. Zawsze ją podziwiałem. Kibicuję też Robertowi, oglądam mecze. To wielka satysfakcja”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Doczekał się czterech córek, lecz ojcostwo docenił dopiero przy najmłodszej... Takim ojcem był Luciano Pavarotti Potwierdził też, że utrzymuje kontaktów z córką: „Tak. Ale już więcej nic nie powiem. To moja prywatna sprawa. Trzymam kciuki za Anię i Roberta. Oby im się w życiu udało”, powiedział. Anna Lewandowska ujawniła prawdę w 2019 roku w „Twoim stylu”. Okazuje się, że spotkali się w 2018 roku, niespełna rok po narodzinach Klary. „Chciałam, by poznała dziadka”, zwierzyła się. Więcej o ich relacji nie wiadomo... Nowe informacje o dzieciństwie Ani Lewandowskiej. Dlaczego zaznała biedy? Na rynk pojawiła się nieautoryzowana biografia Anny Lewandowskiej. Jej autorką jest żona Roberta Górskiego. Monika Sobień-Górska w Imperium Lewandowska zweryfikowała informacja na temat dzieciństwa sportsmenki. Czy naprawdę była wraz z bliskimi wplątana w finansowe kłopoty? Tak, choć pochodziła z rodziny, w której wiele lat wszystko działało. Aż do… „Ania faktycznie zna smak biedy i wspólnie z bratem oraz mamą poznała go w bardzo brutalny sposób. Po prostu pewnego dnia Bogdan, ojciec Ani, zostawił rodzinę bez słowa wyjaśnienia i bez środków do życia, w nieukończonym domu”, czytamy w książce. Przez jakieś pół roku Maria trzymała tę informację w tajemnicy przed rodziną i znajomymi. Miała chyba jeszcze nadzieję, że mąż wróci, nie chciała go stawiać w złym świetle przed rodziną. W efekcie we wrześniu Ania i Piotrek, których wcześniej było stać na markowe ubrania, poszli do szkoły bez zeszytów i bez podręczników. Dopiero około grudnia Maria przełamała się, powiedziała najpierw bratowej, a później swojemu bratu, w jakiej jest sytuacji”, napisała autorka. „Maria rozwiodła się, zaczęła stawać na nogi, a brat pomógł jej wyremontować dom. Wprawdzie do zawodu już nie wróciła, ale podejmowała inne prace, były mąż po blisko roku zaczął płacić niewielkie alimenty na dzieci i rodzina więcej już tak głębokiej biedy nie zaznała, choć nigdy nie wróciła do takiego poziomu życia, jaki miała przed odejściem ojca. Niemniej przez te pierwsze pół roku naprawdę było trudno i zdarzało się, że musieli korzystać z pomocy Caritasu lub sąsiadów”, dodawała na podstawie informacji, których udzielili jej anonimowo bliscy Anny Lewandowskiej. Bogdan Stachurski, plan serialu TVP1 "Dom nad rozlewiskiem", 27.07.2009 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgpxXQPB-0a7ab9c.jpg" width="1600" height="2405" alt="27.07.2009. Serial telewizyjny Dom nad rozlewiskiem; n/z Bogdan Stachurski, operator,Image: 734892667, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Wojciech Glinka / Forum" title="Dom nad rozlewiskiem" /> Bogdan Stachurski, plan serialu TVP1 "Dom nad rozlewiskiem", nagranie odc. 13, Konstancin, 22.07.2009 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPDWy9o-91fdec1.jpg" width="1600" height="2405" alt="NZ. Bogdan Stachurski (autor zdjec) Plan serialu TVP1 "Dom nad rozlewiskiem", nagranie odc. 13, Konstancin, 22.07.2009 (emisja serialu w prime time w niedziele o 20.00 jesienia 2009),Image: 424003653, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Bogdan Stachurski (autor zdjec)" />
Los popychał ich ku sobie, małżeństwem byli przez trzy lata. Historia miłości Agnieszki i Piotra Woźniak-Staraków
Ich wielkie szczęście przerwała tragiczna śmierć...
Historia miłości między Agnieszką i Piotrem Woźniakiem-Starakiem to do pewnego momentu opowieść jak z bajki... Jednak ich szczęście zaburzył tragiczny wypadek. Przeszło trzy lata temu, czyli 18 sierpnia 2019 roku na jeziorze Kisajno doszło do poważnego wypadku. Tamtej nocy Piotr Woźniak-Starak wypadł z motorówki do wody. Dopiero po czterodniowych poszukiwaniach znaleziono jego ciało. W tym roku minęła 5. rocznica śmierci producenta filmowego... [Ostatnia publikacja na Viva Historie 28.08.2024 r.] Jak poznali się Agnieszka i Piotr Woźniak-Starak? Był rok 2014, gdy Agnieszka Woźniak-Starak została zaproszona na jedno z przyjęć organizowane przez milionera. "Pamiętam, jak pierwszy raz go tutaj w tym domu w Konstancinie zobaczyłam. Przyjechaliśmy ze znajomymi, choć nie miałam na to ochoty. To była niedziela, wolny dzień i wtedy myślałam, że nie mam ochoty poznawać żadnego Staraka. Pamiętam, jak wyglądał, ale przede wszystkim uderzyło mnie to, że poznałam bardzo ciepłego mężczyznę. I potem z kolei nie miałam ochoty stąd wyjść, bo dobrze się czułam w jego towarzystwie. Taką roztaczał aurę wokół siebie i było mi tak dobrze”, wspominała w VIVIE! ulubienica publiczności. View Burdaffi on the source website Dodawała wtedy też, że nie zaczęła jednak od razu randkować z przyszłym mężem. Odwodziła ją od tego pomysłu między innymi mama, która prosiła córkę, by uważała na hulaszczy tryb życia Piotra Woźniaka-Staraka. Gwiazda TVN uwierzyła jednak we znaki… „Minął rok albo i więcej od chwili, zanim zaczęliśmy się spotykać, a potem ciągle wpadałam na niego gdzieś na ulicy i w różnych dziwnych okolicznościach. […] On ciągle mówił "czytaj znaki". To, że tak na siebie ciągle wpadamy, to jest znak”, wspominała w VIVIE! była już prowadząca Dzień Dobry TVN, która dała się namówić na kilka spotkań. To one zdecydowały, że między Piotrem i Agnieszką wybuchła ogromna miłość. O swojej relacji z ukochanym zaś mówiła: "To był związek, w którym nikt nie dominował, bo i tak zawsze wszystko kręciło się wokół Piotrka. A tak poważnie, oboje mieliśmy silne charaktery, byliśmy dla siebie partnerami. Chociaż rzeczywiście można powiedzieć, że Piotrek dla wszystkich bliskich osób był takim epicentrum wszechświata, jakąś siłą napędową. To wokół niego kręciło się życie, czy to było nasze życie, czy życie firmy" — wyznała na łamach magazynu Pani, chwilę wcześniej przytaczając opowieść z początków ich związku. Zdarzenie miało miejsce podczas festiwalu filmowego w Gdyni, podczas którego Piotr Woźniak-Starak otrzymał Złote Lwy za film Bogowie. CZYTAJ TAKŻE: Dzieli ich osiem lat, musieli zmierzyć się z hejtem. Roksana Węgiel i Kevin Mglej wzięli ślub kościelny! "Nie byłam w Gdyni, bo z Piotrkiem zaczęliśmy się spotykać na chwilę przed festiwalem. Ale dobrze pamiętam ten czas. [...] Po gali, na której zgarnęli wszystko, zjawił się o szóstej rano pod moimi drzwiami, na bosaka, w ręku miał Złote Lwy. [...] Parę tygodni później wrzucił te same Złote Lwy do jeziora, bo jak stwierdził, nie będzie robił filmów dla nagród, tylko dla publiczności. Na szczęście udało się je wyłowić." Agnieszka Woźniak-Starak, Piotr Woźniak-Starak, 2015 View Burdaffi on the source website Zaręczyny i ślub Agnieszki i Piotra Woźniaków-Staraków Miłość Agnieszki i Piotra Woźniak-Staraków była przykładem dla wielu zakochanych par. Oboje rzadko opowiadali o życiu prywatnym, nie uczestniczyli w wielkich skandalach. Chociaż nie szukali miłości na siłę, szybko stworzyli udany związek. Często podkreślali, że żyją na własnych zasadach. „Nie wierzę, że coś jest nam dane raz na zawsze i wiecznie będzie dobrze. Stworzenie dobrego związku wymaga wysiłku: trzeba o sobie pamiętać, dbać o siebie, wspierać się, umieć wybaczać, mieć wobec siebie tolerancję. Dzisiaj łatwo się zakochujemy, łatwo odkochujemy. Ale dzisiaj w ogóle wszystko jest takie łatwe, szybkie, obrazkowe, mało w tym treści”, mówiła Agnieszka Woźniak-Starak VIVIE!. „Od nas zależy, ile miłość będzie trwała. My temu trwaniu nadajemy sens. Ile włożymy w to pracy, serca i dobrej woli. Jeśli skupimy się na tym, że chcemy, żeby miłość trwała, i trafimy na osobę, która chce tego samego co my, widzi w tym wartość, to już połowa sukcesu. Rzecz w tym, aby się dobrać, trafić na siebie. I my o to dbamy jak cholera. Doceniamy to, co nas spotkało, bo nie było łatwo”, tłumaczyła. ZOBACZ TAKŻE: „Błagałem ją o dziecko”. Edward Linde-Lubaszenko o swojej pierwszej żonie, Asji Agnieszka Szulim i Piotr Woźniak-Starak zaręczyli się na dorocznym wielkim balu TVN w 2015 roku. Producent filmowy wyszedł nagle na scenę i powiedział: „To jest kobieta mojego życia i dzisiaj mój ojciec by się bardzo zdziwił, żałuję, że go z nami nie ma, ale ja to muszę zrobić. Agnieszko... czy zostaniesz moją żoną?”. Zaskoczona dziennikarka przybiegła do niego, rzuciła się w ramiona i popłakała. Rozległ się aplauz. W 2016 roku narzeczeni wzięli ślub w Wenecji. Bajkowa uroczystość odbyła się w pałacu Ca'Vendramin Calergi przy słynnym Canal Grande. Wśród zaproszonych gości, którzy podróżowali gondolami znaleźli się m.in. Edward Miszczak, Nergal czy Mateusz Banasiuk. Młodym w tym szczególnym dniu towarzyszyła oczywiście także rodzina i najbliżsi przyjaciele. Gazety pisały przede wszystkim o tym, że prawie do końca gwiazdom udało się zachować tajemnicę, a panna młoda pięknie wyglądała w każdej z czterech przygotowanych kreacji. Śmierć Piotra Woźniaka-Staraka Pięć lat temu nad ranem zaginął Piotr Woźniak-Starak. Dopiero po czterech dniach poszukiwań potwierdziło się najgorsze. Filmowiec wypadł ze swojej łodzi na jeziorze Kisajno i utonął. Cztery miesiące po tym tragicznym wydarzeniu Agnieszka Woźniak-Starak udzieliła pierwszego wywiadu. „Przyjaciele zamieszkali ze mną. Byli ze mną od rana do nocy, zmieniali się, planowali swoje życie tak, bym nawet przez chwilę nie była sama [...]. Przez pierwsze dwa tygodnie moja przyjaciółka spała ze mną w łóżku. Dopiero po tym czasie przyjaciele zaczęli mnie na chwilę zostawiać samą. [...] Po śmierci Piotrka wiedziałam, że nie chcę być dla nikogo ciężarem, że muszę jakoś sobie poradzić i stanąć na nogi, że moi bliscy, moi przyjaciele nie mogą się mną bez końca opiekować”, opowiadała w magazynie Pani. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zmarł w dniu jej urodzin, była przy nim do samego końca. Magdę Gessler i Volkharta Müllera łączyło wyjątkowe uczucie W tym samym wywiadzie dodała, że odejściu męża towarzyszyło jej nawrócenie. „Nie na wiarę katolicką, bo nie wierzę w Kościół katolicki, jak instytucję, ale uwierzyłam, że życie nie kończy się tu i teraz, że to wszystko musi mieć jakiś głębszy sens. Ja jestem o tym przekonana, że nasi bliscy, którzy odchodzą, nie chcą, żebyśmy trwali w rozpaczy. Piotrek zawsze będzie we mnie żył. Ale chcę iść do przodu”, mówiła wdowa po Piotrze Woźniaku-Staraku. Piotr Woźniak-Starak doczekał się symbolicznego grobu w swojej ukochanej Fuledzie, a także pokaźnego mauzoleum na warszawskich Powązkach. Agnieszka Woźniak- Starak z mężem, ostatnia wspólna premiera, luty 2019
Kostium bikini na starcie wywołał skandal, dziś to klasyka plażowej mody!
Bikini kończy właśnie 77 lat i… ciągle młodnieje.
Piąty lipca 1946 roku, pierwsze porządne powojenne wakacje. Paryż, bo gdzieżby indziej. Trybuny: trzy poziomy balkonów popularnego basenu Piscine Molitor szczelnie wypełnione ludźmi. Oto za chwilę projektant Louis Réard pokaże, co wkładać na plażę. Wychodzą dziewczyny, na owe czasy chude jak szczapy, więc już trochę szok. Co gorsza, właściwie nieubrane. Dwa trójkąty zasłaniają piersi, dwa trójkąty związane w talii sznurkami pełnią funkcję majtek. W tym miałaby paradować porządna dziewczyna? Niedoczekanie! ZOBACZ TAKŻE: Jak szybko i skutecznie odchudzić i ujędrnić brzuch na wakacje? Historia kostiumu bikini - jak powstał kultowy strój kąpielowy? Wprawdzie już przed wojną minęły czasy, gdy na plażę ubierano się od stóp do głów: w górę przypominającą sukienkę, bermudy, rajstopy, buty i kapelusz. Tak było w XIX wieku, kiedy zaczęły być popularne morskie kąpiele. W latach 20. XX wieku, gdy Coco Chanel uwolniła kobiety z gorsetów i damska moda zwróciła się wreszcie ku wygodzie, a nie tylko nienagannej reputacji. Kostiumy plażowe ciągle były wełniane, ale już odsłaniały ramiona, już spodnie mogły być krótsze. W 1935 roku wyprodukowano pierwszy kostium dwuczęściowy. Wciąż jednak raczej okrywający niż odkrywający. A potem przyszła wojna, sprawy mody zeszły na dalszy plan. Zyskały znaczenie w 1946 roku, nie tylko dlatego, że kobiety znów chciały dobrze wyglądać, lecz także dlatego, że przemysł odzieżowy to istotna gałąź gospodarki. W 1946 roku dom mody zakłada Christian Dior i wkrótce proponuje słynny New Look. W innych paryskich pracowniach trwają prace nad kostiumem kąpielowym na nowe czasy. Projekt obmyśla znany w świecie haute couture Jacques Heim, który skąpy dwuczęściowy kostium proponował – bez sukcesu – już w latach 30. Pracuje też nad nim Louis Réard, inżynier związany z przemysłem samochodowym, którego rodzina prowadzi butik z bielizną. I to on pierwszy pokazuje bikini. Nazywa je tak, bo na wyspach atolu Bikini na Oceanie Spokojnym Amerykanie przeprowadzają w tym czasie pierwsze próby broni jądrowej. Można dyskutować, czy porównania były w dobrym stylu, czy nie, ale obaj projektanci przypuszczają, że ich kostiumy wywołają podobny szok. Heim swój plażowy strój nazywa „Atom”. Nazwa budzi wątpliwości dzisiaj. Fason był tak szokujący, że Louis Réard nie mógł znaleźć modelki, która zgodzi się sfotografować w bikini. Wreszcie trafił do Micheline Bernardini, 19-letniej wówczas tancerki wodewilowej Casino de Paris. Wodewilowej, czyli mówiąc wprost – występującej nago. Zdjęcia Micheline w kostiumie z nadrukiem przypominającym stronę gazety, stojącej nad basenem Piscine Molitor, obiegły cały świat. Sensacja była wielka. Micheline dostała 50 tysięcy listów od fanów, ale Louis Réard musiał poczekać prawie dekadę, zanim na swoim wynalazku zaczął zarabiać pieniądze. View Burdaffi on the source website Najmodniejsze bikini na lato 2023 Współczesny obraz bikini nieco się zmienił. Wybieramy takie, które pięknie podkreśla biust, ma dodatkowe ozdobne paseczki i gumeczki, a nawet falbanki. Pozwalamy sobie na szaleństwo, bo bikini staje się nieco strojem plażowym, w którym również mamy wyglądać modnie.
Kuba Błaszczykowski: „Podziękowania za gole kieruję w niebo, w stronę mamy”. Życie mocno go doświadczyło
Dziś jest nie tylko spełnionym sportowcem, lecz także kochającym ojcem trójki dzieci i wspierającym mężem. Jakub Błaszczykowski unika błysku fleszy, skupia się na tym, co dla niego najważniejsze. Ale w jego życiu pełno było dramatów i chwil smutku. O tym, co przeżył, gdy miał zaledwie 11 lat, opowiedział dopiero po długim czasie. W wyniku awantury między rodzicami zginęła jego mama. Mąż zaatakował ją nożem. Odchodziła na ulicy, na rękach synka... Ojciec Kuby trafił do więzienia, zaś on sam do domu babci Felicji. To właśnie jej oraz innym bliskim zawdzięcza to, jakim człowiekiem się stał. Wśród osób, które go wspierały był również były selekcjoner reprezentacji Jerzy Brzęczek. Oto niezwykła historia Kuby Błaszczykowskiego... Jakub Błaszczykowski o tragicznej śmierci mamy O dramatycznych przeżyciach z dzieciństwa opowiadał między innymi w książce „Kuba”, która ukazała się na rynku w czerwcu 2015 roku. „Bawię się klockami, jest uchylone okno, i naglę słyszę rozmowę. Wiem, kto rozmawia, zamarłem, i słyszę, jak się kłócą. I słyszę: A masz ty k***! I krzyk: Aaa! Wybiegłem, jak stałem. I widzę, jak mama leży w rowie, i widzę, jak ojciec odchodzi. Wróciłem do domu i krzyczę: „mama leży w rowie”. Wróciłem do niej i zacząłem ją dotykać [...] Wziąłem ją za rękę, a moje dwa czy trzy palce wpadły do rany. Wtedy wiedziałem, że jest niedobrze. Wydaje mi się, że mama zmarła mi na rękach. Trzy ostatnie wdechy wzięła i już nic. Cisza”, wspominał Jakub Błaszczykowski [cyt. za plotek.pl]. Nastoletni sportowiec stracił wtedy nie tylko mamę, ale i ojca, który trafił do więzienia (mężczyzna zmarł w 2012 roku). Rzucił piłkę nożną i nie interesował się nią, aż zaopiekował się nim wujek – Jerzy Brzęczek. To on wskazał mu właściwy kierunek i zadbał o karierę utalentowanego chłopaka. Dziś Kuba Błaszczykowski jest jednym z najlepszych polskich piłkarzy, odnosił również duże sukcesy na boiskach zagranicznych. Przez trzynaście lat grał w reprezentacji Polski, przez cztery lata był kapitanem drużyny. Od 2007 do 2016 roku był zawodnikiem Borussii Dortmund, a później VfL Wolfsburg. Dwa lata temu powrócił do klubu Wisła Kraków. Zarabia pięćset złotych miesięcznie, które przekazuje na zakup biletów dla dzieci z domów dziecka. Znany jest zresztą ze swojej charytatywnej działalności – w 2020 roku przekazał sporą kwotę na walkę z Covid-19. Jakub Błaszczykowski od kilkunastu lat jest w szczęśliwym związku, ale wraz z żoną Agatą bardzo strzegą swojej prywatności. Nie udzielają wywiadów, rzadko wychodzą na imprezy branżowe. Wychowują trójkę dzieci – dwie córki, Oliwię i Lenę, oraz synka Fabiana, który przyszedł na świat w czerwcu 2019 roku. Cała rodzina mieszkała przez kilka lat w Krakowie. W 2020 roku poinformowano jednak, że sportowiec zakupił trzy luksusowe apartamenty w jednym z warszawskich wieżowców. Ulubieniec kibiców nie zapomina mimo wszystko o rodzinnych stronach i często odwiedza Truskolasy na Śląsku. ZOBACZ TEŻ: To Joanna Przetakiewicz oświadczyła się Rinke Rooyensowi. „Był bardzo chory, miał chemioterapię” Kuba Błaszczykowski wywiad VIVY! W 2012 roku – przed mistrzostwami Europy – ówczesny kapitan reprezentacji udzielił VIVIE! wywiadu. Miał wtedy 26 lat, małą córeczkę Oliwię i grał w niemieckim klubie Borussia Dortmund. O trudnej przeszłości i świetlanej przyszłości rozmawiał z Maciejem Wesołowskim. Przypominamy ten wyjątkowy wywiad. Jak córka? Rośnie. Raczkuje, próbuje chodzić. Rozwija się błyskawicznie. Pewnie jak wrócę po Euro, ciężko ją będzie poznać. Jak się odnajdujesz jako ojciec? Nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele w życiu się zmienia, gdy rodzi się dziecko. Jak wielka to rewolucja. Wcześniej, kiedy miałem na coś ochotę, po prostu to robiłem. Teraz cały mój świat kręci się wokół tej małej osóbki. Doszło sporo nowych obowiązków, ale naprawdę warto wyrzec się tych paru rzeczy w życiu, żeby tego doświadczyć. Poza tym dziecko bardzo zbliża ludzi do siebie, scala rodzinę. A to dla mnie ogromna wartość. Myślisz o powiększeniu rodziny? Oczywiście. Moja rodzina była dość liczna, mama miała czworo rodzeństwa i wiem, że to daje oparcie w życiu, pomaga. Po prostu: jest z kim dzielić się kłopotami, ale i radościami życia. Dlatego też chciałbym, by Oliwia miała kiedyś rodzeństwo. Mając tak wiele obowiązków zawodowych, masz jeszcze czas na przewijanie, kąpanie czy karmienie córki? Skłamałbym, gdybym powiedział, że ja spędzam z małą więcej czasu niż żona, ale staram się to robić, gdy tylko mogę. Na szczęście mam bardzo mądrą, wyrozumiałą żonę, która świetnie rozumie naszą sytuację. Wie, że gram na wysokim poziomie i do każdego meczu muszę być przygotowany na 100 procent, a to zabiera czas. Jestem jej za to bardzo wdzięczny. Po strzelonych golach zawsze patrzysz w niebo. Dlaczego? To symboliczny gest. Podziękowania za gole kieruję w stronę mamy, która od ponad 15 lat nie żyje. Jaka została w Twojej pamięci? Widzę ją, gdy słucha Demisa Roussosa, którego uwielbiała. Sam teraz często słucham „Goodbye My Love, Goodbye”, dzięki temu mama od razu staje mi przed oczami. Pamiętam też momenty, gdy dostawaliśmy od niej prezenty. Rolki albo taką małą grę Tetris. Na to czekało się miesiącami, a pamięta latami. Co chciałbyś jej teraz powiedzieć? Chciałbym podzielić się z nią sukcesami, które odnoszę. Ona zawsze bardzo wierzyła we mnie i brata. Zawsze mówiła, że nam się w życiu uda. Wierzyła, że możemy zostać zawodowymi piłkarzami, tak jak nasz wujek Jerzy Brzęczek. Mama żyła dla nas, poświęcała się, żeby nam niczego nie brakowało. Dużo ją to kosztowało, bo nie byliśmy bogaci. Wiem, że byłaby teraz bardzo szczęśliwa, widząc, że ułożyliśmy sobie życie. Ja poszedłem w ślady wujka, brat został nauczycielem wuefu. Byłaby to dla niej wielka nagroda. Trudno mi zaakceptować to, że nie może tego zobaczyć. Ale cóż... Cały czas wierzę, że mama jest gdzieś tam wysoko, w niebie. Widzi mnie z tamtego świata i podpowiada, co robić w trudnych momentach. Jak opiszesz mamę swojej córce, gdy podrośnie? Na pewno pokażę jej zdjęcia. A potem opowiem jej o tym wszystkim, co nam z bratem dała. Jak bardzo nas kochała, jak wiele jej zawdzięczamy. Twoja mama zginęła tragicznie na Twoich oczach. Jak można żyć z takim wspomnieniem? Nie wiem, czy powinienem do tego w ogóle nawiązywać, ale przypominam sobie tę sytuację, kiedy patrzę na swoją córkę. Czuję, że chciałbym jej dać to wszystko, czego mi zabrakło po śmierci mamy. Aż czasem boję się, że za bardzo ją będę rozpieszczał. Mama dawała nam z bratem dużo ciepła i to też chciałbym przekazać Oliwii. Ta tragedia zmieniła w moim życiu wszystko. Zablokowała mnie, zniechęciła do wielu rzeczy. Na kilka lat przestałem nawet rosnąć, w ósmej klasie mierzyłem zaledwie 152 centymetry. Na szczęście później to się wyrównało. Ale też dzięki temu musiałem szybciej dojrzeć, usamodzielnić się. To mnie zahartowało. Pamiętasz moment tragedii? Tak, doskonale. Każdy szczegół. Ale to coś, o czym nigdy nie powiem publicznie. To zbyt intymne. Wracasz do tego jeszcze? Tak, ale jest to już całkiem inne wspomnienie. Wiele lat zajęło mi, by przestać myśleć o tym jedynie z nienawiścią. Gdy zacząłem się rozglądać, okazało się, że wokół jest wielu ludzi, którzy mają podobne albo i gorsze doświadczenia. I że trzeba choć próbować im pomóc. Ludzie często działają w amoku, na przykład pod wpływem alkoholu, nie wiedząc do końca, co się z nimi dzieje, i nie zdając sobie sprawy z konsekwencji. Nie można tego rozgrzeszać, ale można spróbować ich zrozumieć. Zawsze żal mi dzieci, które najbardziej cierpią w rodzinnych tragediach. One nie są niczemu winne. Dziecko powinno być jak najdłużej pod ochroną dorosłych, trzeba je wspierać, jak tylko można. To jest dla mnie sprawa podstawowa, ogromnie ważna. Dobrze wiem, co czują dzieciaki pokrzywdzone przez los, i kiedy tylko mogę, staram się im pomagać. W jaki sposób? Choćby rozmawiając, wspierając duchowo, ale też czasem – bardziej materialnie. Zdarza się, że ludzie piszą mi o swojej trudnej sytuacji. Nie czuję się autorytetem, ale staram się im coś doradzić. Co im odpowiadasz? Ważne jest, by nawet w trudnych momentach nie poddać się, nie ulec depresji i przeć naprzód, mimo okoliczności. Jeśli masz talent, pasje, marzenia, to realizuj to! W 100 procentach! Ja wiem, że tego by chciała moja mama. Też miałem trudne chwile, chciałem porzucić piłkę. Nauczyciele i bliscy mieli ze mną dużo kłopotów, gdy dorastałem. Zwłaszcza w szkole bywało gorąco. Ktoś wypominał Ci rodzinną tragedię? Zdarzały się takie sytuacje. W małych, wiejskich środowiskach, gdzie wszyscy się znają, takie rzeczy mają miejsce chyba częściej niż w miastach. Tam więcej jest ludzi sfrustrowanych, którym się w życiu nie udało. Oni najchętniej żyją cudzym życiem. Pojawia się zawiść, zazdrość, hipokryzja. Wiele razy stykałem się z ludźmi, którzy wpierw klepali mnie po plecach, by zaraz za rogiem obrabiać mi tyłek. Teraz mogę się z tego śmiać, ale gdy jesteś młodym człowiekiem, odbierasz to inaczej. Co to były za sytuacje? Wypominano mi ojca. Plotkowano, że jeśli ojciec jest mordercą, to synek będzie taki sam. Najobrzydliwsze, że ci sami ludzie chcą teraz odcinać kupony od tego, że mnie znają. Jakoś szybko zapomnieli o tym, co kiedyś mówili. Jak to znosiłeś? Tak jak mówiłem, nie byłem grzecznym dzieckiem. Kiedy ktoś mi ubliżał albo w inny sposób przekraczał granice, zawsze reagowałem. Czasem agresywnie. Wiedziałem, że pewnych rzeczy nie mogę odpuścić. Teraz, jak na to patrzę, widzę, że to było gówniarskie zachowanie, ale wtedy nie widziałem innego sposobu. Z tego powodu babcia miała przeze mnie problemy, wiele razy była wzywana do szkoły. Mam nadzieję, że wynagradzam jej to teraz. Co tydzień ogląda moje mecze w telewizji i cieszy się z moich dobrych zagrań. Swoją drogą mam świadomość, że gdyby nie ta moja zawziętość, pewnie nie osiągnąłbym tego, co osiągnąłem. Jako 11-latek w jednej chwili musiałem wykonać skok z beztroskiego, dziecięcego życia do życia pełnego obowiązków i problemów. To, że zostałem po dobrej stronie, nie pogrążyłem się, zawdzięczam babci i Jurkowi Brzęczkowi. Bez nich mogło być różnie. To w sumie niezwykłe, że kapitan reprezentacji Polski wychowuje kolejnego kapitana. Tak, też się z tego z Jurkiem śmiejemy. Także z tego, że obaj jesteśmy z tej samej niewielkiej wsi. Bez tego o Truskolasach pewnie nikt by nigdy nie usłyszał. Kiedy dorastałem, Jurek czuł, że musi zastąpić mi ojca. Te nasze relacje były budowane właśnie na zasadzie ojciec–syn. Były bardziej „oficjalne”. Teraz to się całkiem zmieniło. Jesteśmy kumplami, przyjaciółmi. Mamy wspólny język, możemy porozmawiać o wszystkim i wiem, że zawsze mnie zrozumie, doradzi. A że poza tym Jurek zna się też doskonale na piłce, jest w stanie pomóc mi też w pracy. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Oto siedem rzeczy, za które kochamy Kubę Błaszczykowskiego! Powiedziałeś, że byłeś trudnym dzieckiem. Jak babcia znosiła Twoje wybryki? To prawda, miała ze mną dużo kłopotów. Ale zawsze wiedziałem, że nawet kiedy się złości, trzyma moją stronę, że mogę na nią liczyć. Tak było, gdy wzywano ją do szkoły. A to wyrzuciłem komuś sweter przez okno – w odwecie za coś tam, a to komuś przyłożyłem. Cóż, byłem zadziorny, ale wydawało mi się, że jak się biję, to w słusznej sprawie. Dość szybko jednak zyskałem sobie w szkole opinię łobuza i potem co bym nie zrobił, to każdy wiedział, że to moja wina. Z czasem zaczęło mnie to uwierać. Czułem, że nieraz byłem oskarżany niesprawiedliwie, na zapas. Że co złego, to Błaszczykowski. Mam wrażenie, że nauczyciele szli trochę na łatwiznę. Ale też nie chcę się rozgrzeszać. Święty na pewno nie byłem. Pamiętam takie momenty, kiedy babcia nie dawała już sobie ze mną rady. Rozrabiałem, nie chciałem się jej słuchać. Wtedy najlepszym sposobem był telefon do Jurka, który grał wtedy w zagranicznych klubach, w Izraelu i w Austrii. Przekazywała mi słuchawkę i momentalnie on stawiał mnie do pionu. Potem przez parę dni babcia miała ze mną spokój. Dość gwałtownie pokorniałem. Kiedy rzeczywiście dojrzałeś? Ważnym momentem była dla mnie przeprowadzka do Wisły Kraków. Miałem 18 lat i musiałem sobie od zera zorganizować życie. Mieszkałem sam w nowym miejscu, wszystko było nowe, do tego dochodziła presja związana z grą w utytułowanym klubie. Musiałem szybko się z tym uporać. Tam zdałem maturę. Pamiętam, że zdawałem ustny egzamin z angielskiego w tym samym dniu, w którym graliśmy mecz w lidze. Rano więc pojechałem go zdać, po południu wróciłem na zgrupowanie, a wieczorem już grałem. Trzeba było to wszystko ze sobą połączyć. Wielu dobrych ludzi mi wtedy pomogło. Bardzo im za to dziękuję. Zwłaszcza tym ze Szkoły Mistrzostwa Sportowego im. Jana Długosza. To ważni dla mnie ludzie, więc zależy mi, by o nich choć słowem wspomnieć. No a teraz jesteś dwukrotnym mistrzem Niemiec, zdobywcą Pucharu Niemiec, grałeś w Lidze Mistrzów, przed Tobą mistrzostwa Europy, w których jako kapitan poprowadzisz polską reprezentację do, miejmy nadzieję, sukcesów. Wszystko jest tak, jak sobie wymarzyłeś? Nie mogło być lepiej. Mam wielką satysfakcję z tego, że przetrwałem. Robię to, co kocham, mam szczęśliwą rodzinę, wszystko idzie w dobrym kierunku. Mam poczucie, że piekło jest już za mną. Masz 26 lat, dokładnie tyle miał Zbigniew Boniek równo 30 lat temu, podczas mundialu w Hiszpanii i ostatniego sukcesu naszej reprezentacji – brązowego medalu na mistrzostwach świata. Od tego zaczęła się też wielka międzynarodowa kariera Bońka. Czujesz, że dla Ciebie takim przełomem może być polsko-ukraińskie Euro? Oczywiście każdy piłkarz chciałby grać w jak największych klubach, osiągać jak największe sukcesy. I zgadza się, że 26 lat to bardzo dobry wiek dla piłkarza – jesteś jeszcze młody, ale już doświadczony, wiesz, na co cię stać. Ale z drugiej strony nie chciałbym dmuchać w balon oczekiwań. Mnie najbardziej interesuje to, by po zakończeniu kariery móc spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: „Kuba, dałeś z siebie wszystko, nie zawaliłeś żadnej szansy. Na tyle pozwolił ci twój organizm i twój charakter”. Wtedy będę miał czyste sumienie. Poczuję się spełniony. Rozmowa Kuby Błaszczykowskiego z Maciejem Wesołowskim ukazała się w magazynie VIVA! w 2012 roku. Wywiad powstał, zanim piłkarz dowiedział się o śmierci ojca. Czytaj również: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 29.04.2024 rok]
Zginął 19 lat temu. Śmierć Waldemara Milewicza wciąż budzi kontrowersje
Przypominamy historię tragicznie zmarłego dziennikarza
Reportaże Waldemara Milewicza były zapadające w pamięć i niepowtarzalne. Miał swój własny styl. Korespondent wojenny i wybitny dziennikarz zginął dziewiętnaście lat temu, 7. maja 2004 roku, w Iraku... Samochód, którym jechał razem z montażystą Mounirem Bouamranem oraz operatorem kamery Jerzym Ernstem, został ostrzelany z broni maszynowej. Waldemar Milewicz i Mounir Bouamrane zginęli na miejscu, a Jerzy Ernst został ranny. Waldemar Milewicz: śmierć, życie prywatne, córka W tym dniu publikujemy wspomnienie dziennikarza, które ukazało się w VIVIE! tuż po tragicznym wypadku. Jak do niego doszło? Czy tej tragedii można było w ogóle uniknąć? Ten temat do dziś budzi wiele emocji... „Może to brak wyobraźni, ale przed wyjazdem (na wojnę – red.) nigdy nie myślę o zagrożeniu”, mówił kilka lat temu w wywiadzie dla Pani. „Zginąć można nawet w Warszawie, na rogu Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej”, dodawał przy innej okazji. „Dla mnie był takim narwańcem”, wspomina dziennikarz Wojciech Jagielski. „Wszystko próbował robić po swojemu. I trzeba przyznać, że zdarzało mu się docierać w miejsca, gdzie inni dziennikarze nie docierali. Inna sprawa, że czasem ryzyko, które podejmował, było niewspółmierne do efektów jego pracy. Nie wiem, czy on sobie zdawał z tego sprawę. To był facet, który nawet jeśli się bał, to nigdy by się do tego nie przyznał”. „Kiedy ktoś pytał go o ryzyko, odpowiadał: »Coś za coś«. Miał okazję uprawiać najciekawszy z gatunków dziennikarskich, więc jakąś cenę trzeba było za to płacić”, opowiada Leszek Trzciński, operator i wieloletni współpracownik Milewicza. „Staraliśmy się kalkulować ryzyko. Chociaż przyznaję, że nie zawsze była to całkiem rozsądna kalkulacja. Kiedy przechodziliśmy granicę gruzińsko­-czeczeńską w nocy, pod silnym ostrzałem i w czasie bombardowań, nie było to z pewnością bezpieczne. Tam było piekło. Ale nikomu z nas nic się nie stało, więc wierzyliśmy, że ktoś musi nad nami czuwać”. Cały czas w drodze. Wyjeżdżał, wracał. Nieraz przyznawał, że nie znosi zbyt długiego ślęczenia za redakcyjnym biurkiem, wyczekiwania pod Sejmem, użerania się z urzędnikami. Nie znosił monotonii, codzienności. „Po dwóch tygodniach w Warszawie zaczyna mnie nosić”, deklarował. W Telewizji Polskiej pracował od 1981 roku. Przez ostatnie 13 lat jako korespondent wojenny. Był na frontach najpoważniejszych wojen i konfliktów, jakie wydarzyły się w tym czasie. Ruanda, Bośnia, Kosowo, Palestyna, Czeczenia, Abchazja, Etiopia, Indie, Gruzja, Afganistan, wreszcie Irak. Z największych kłopotów wychodził obronną ręką. „Nigdy nie zapomnę jego relacji z Litwy, podczas walk pod wieżą telewizyjną w Wilnie”, wspomina Jolanta Pieńkowska, prezenterka telewizyjna. „Waldek nadawał, gdy za nim pojawiła się lufa czołgu. On najzwyczajniej w świecie uchylił się i kontynuował relację. W podobnych sytuacjach działał wielokrotnie, choćby w Strefie Gazy”. Wydawało się, że ma „nieograniczony kredyt na szczęście”. Czytaj też: Mika Urbaniak wygrała z chorobą alkoholową: „Teraz czuję się wolna, choć muszę być czujna" Waldemar Milewicz – Samotnik „Zawsze świetnie zorganizowany, perfekcyjny”, opowiada Kamil Durczok. „Podczas kolegiów bardzo często przywoływał nas do porządku, kiedy rozmowa schodziła na tematy niezwiązane z pracą”. „Podczas redakcyjnych zebrań po prostu nie lubił tracić czasu”, uważa Katarzyna Kolenda-­Zaleska, dziennikarka TVN24, a wcześniej TVP. „Nie bratał się specjalnie z resztą zespołu. Ale nie był też outsiderem. Zwyczajnie »był obok« tego towarzyskiego życia typu: »kawka, papierosek, ploteczka«”. Wśród kolegów korespondentów zyskał sobie opinię skrajnego indywidualisty. „Kiedy wszyscy jechali od północy, on próbował się przedrzeć od południa, wszyscy – od wschodu, on – od zachodu”, opowiada Marcin Firlej, korespondent wojenny TVN24. „Samotnik, chodzący własnymi drogami”, charakteryzuje Milewicza Wojciech Jagielski. „Bardzo ciężko przyjmował krytykę. Zależało mu na zdaniu innych, był ciekaw, jak te jego materiały są przyjmowane. I był w stanie przyjąć krytyczne uwagi tylko od ludzi, którzy byli do tego »uprawnieni«. Tak, jakby nie potrafił »na zimno« spojrzeć na to, co zrobił. Pamiętał, jaką cenę za to płacił. Jak nieprawdopodobnym kosztem – strachu, zmęczenia – się to odbywało. Kiedy ktoś z redakcji, z Warszawy, mówił mu, że jego materiał jest taki sobie, a on zdobywał go – bez przesady – z narażeniem życia, to szlag go trafiał”. O introwertycznym charakterze syna w rozmowie z dziennikarzem Faktu mówiła również matka Waldemara, Jadwiga: „Był samotnikiem. Gdy jego koledzy bawili się, on zaszywał się gdzieś w kącie. I czytał. Od najmłodszych lat uwielbiał historię. I to pewnie dlatego ciągnęło go w świat”. Waldemar Milewicz – Twardziel Czarna skórzana kurtka z postawionym kołnierzem. Zegarek z dwiema tarczami – pokazujący czas warszawski i lokalny. Poważna mina, niski, modulowany głos. Krótkie zdania przerywane krótkimi pauzami. Nierzadko równoważniki zdań, jak w pamiętnej relacji z pierwszych dni wojny w Iraku („Krew. Łzy. Pustynia”). Taki obraz Waldemara Milewicza zapamiętają widzowie. „Tę kurtkę miał ze sobą zawsze. Nawet w Etiopii, gdzie było bardzo gorąco. Nie wiem, czy to był jeden i ten sam egzemplarz, ale sądzę, że tak”, wspomina Trzciński. „Przyznaję, że nieraz śmieliśmy się z jego »dramatycznego« sposobu redagowania materiału”, opowiada Jacek Czarnecki z Radia Zet. „Pamiętam, jak ktoś kiedyś napisał, że Milewicz z przemarszu wiewiórek jest w stanie zrobić trzecią wojnę światową. I coś było na rzeczy. Ale nie da się zaprzeczyć, że stworzył pewną szkołę telewizyjnego dziennikarstwa”. „Każdy, kto chce coś dobrze robić, musi angażować w to serce, emocje”, mówił na łamach Pani, niejako odpowiadając na zarzuty zbytniej „teatralności” własnych reportaży. Obraz zimnego twardziela, który wykreował na ekranie, jednych zachwycał, innych drażnił. Zdaniem Wojciecha Jagielskiego Milewicz w pewnym sensie stał się nawet ofiarą własnego image’u: „To był facet, który strasznie dbał o swój wizerunek. Z czego to wynikło? W pewnym momencie zaczął być postrzegany jako synonim korespondenta wojennego i za bardzo przejął się rolą. To nałożyło na niego rozmaitego rodzaju obowiązki. Odniosłem wrażenie, że w pewnym momencie tembr głosu mu się nawet zmienił. Nie sądzę, że wyszło mu to na dobre”. Czytaj również: Radosław i Cezary Pazurowie: jakie relacje ich łączą? „Byłem pod wielkim wpływem brata” Miękki w środku Twardy, konkretny, zdecydowany. Ile w tym było prawdy, ile telewizyjnej kreacji? W ostatnim wywiadzie, jakiego udzielił Przekrojowi, Milewicz w mocny, „męski” sposób opowiadał o tym, jak namówił na wyjazd do Iraku montażystę Mounira: „Jaja jak berety – wymyśliłem sobie, że pojedzie ze mną Arab. Jest u nas montażysta, Algierczyk, który zna doskonale arabski i polski (...). Współpracowałem z jednym (tłumaczem – red.), aż ktoś mi zwrócił uwagę, że facet na ekranie mówi coś zupełnie innego niż to, co jest tłumaczone. Tłumaczył zupełne farmazony. Więc tym razem pomyślałem, że wezmę człowieka stąd. Nie chciałbym zapeszać, bo może będzie znakomity, ale trochę zastanawiam się, czy dobrze zrobiłem. Już dwa razy do mnie dzwonił, chcąc odwoływać współpracę, bo rodzina płacze i umiera ze strachu. Ale kiedy mu zrobiłem awanturę – »albo jesteś poważnym człowiekiem, albo dzieckiem«, wtedy się zgodził. Nie chcę przytaczać tej rozmowy, w każdym razie była ostra i obfitowała w różne nieparlamentarne wyrazy”. „Ta cała skórzana kurtka, zegarek i poza twardziela to był tylko szyld”, uważa Mariusz Max Kolonko, wieloletni przyjaciel Milewicza. „On był miękki w środku. Palił papierosy i klął jak szewc, ale jakoś zawsze wiedziałem, że w nim jest kawał dobrego człowieka”. „Był twardzielem, ale zarazem człowiekiem nadzwyczaj skromnym”, potwierdza Jarosław Oleś, bliski przyjaciel i kolega z redakcji Wiadomości. „W Czeczenii zaczepiła go pewna staruszka z grupy uchodźców: »Po co ty, synku, tam idziesz? Przecież my stamtąd uciekamy«. On, że chce to zrozumieć i pokazać. I wtedy ona spojrzała mu w oczy, klęknęła i pocałowała w rękę. Operator miał to na taśmie, wiele osób namawiało go, by włączył ten obrazek do reportażu. Ale on się uparł, że nie zrobi tego”. Szczery do bólu Max Kolonko o śmierci korespondenta dowiedział się od dziennikarza VIVY!. Na tę wiadomość głos mu się załamał: „Nie, przepraszam, nie mogę teraz rozmawiać”, rzucił jedynie do słuchawki. Na dłuższą rozmowę umówiliśmy się wieczorem, kilka godzin później: „Dzwonili do mnie z różnych redakcji i prosili, żebym coś o nim powiedział. A ja cały dzień siedziałem przy automatycznej sekretarce i nie mogłem tej cholernej słuchawki podnieść. Wiem, że to mi szybko nie przejdzie”. Poznali się na początku lat 90. w słynnej amerykańskiej akademii wojskowej West Point. Milewicz przyjechał tam z okazji jakiejś oficjalnej wizyty. Kolonko był już korespondentem Panoramy: „Szybko rozpoznałem znaną twarz z telewizji i kombinowałem, jakby tu do niego podejść. Zanim to zrobiłem, podszedł on. I powiedział, że bardzo lubi moje relacje. Wiedziałem, że zyskałem przyjaciela. Odtąd, ilekroć w Polsce działo się coś niezwykłego, dzwoniłem do Waldka. Tylko od niego mogłem się dowiedzieć, jak jest naprawdę. Był do bólu szczery, zawsze przedstawiał sytuację bez owijania w bawełnę”. Kiedy Milewicz został uznany za Dziennikarza Roku 2001 w plebiscycie miesięcznika Press, Kolonko był tuż za nim. „Waldi wygrał ze mną jednym głosem. Z tego powodu długo mu później docinałem, że na pewno wypił, z kim trzeba. Odpowiadał: »Jasne, k..., że tak«. Kiedy wręczali mu tę nagrodę, zaproponował, żebyśmy razem wyszli na scenę. Nie musiał tego robić. To była jego nagroda. I jego wieczór. Kiedy już tam staliśmy, powiedział mi: »Byłem pewien, że wygrasz«. Odpowiedziałem, »robiąc się« na niego: »Ja też«. Docenił dowcip”. Wbrew obiegowej opinii lubił żartować i nade wszystko cieszyć się życiem. „Był niezwykle pogodnym człowiekiem. Być może wynikało to z tego, że w swojej pracy widział tak wiele ludzkiego nieszczęścia, że warszawskie problemy wydawały mu się banalne. Po prostu widział to w całkiem innej skali”, twierdzi Katarzyna Kolenda-­Zaleska. „Żył bardzo intensywnie i na pewno nie był ascetą. Bardzo lubił się bawić, tańczyć. Kiedy organizowaliśmy Bal Dziennikarza, już kilka tygodni wcześniej pytał mnie o szczegóły. Żartowaliśmy wtedy: »Żeby tylko nie wybuchła jakaś wojna«. Bo Waldek, nawet we fraku, prosto z balu by tam pojechał”. Słuchał sporo muzyki. Lubił zwłaszcza hard rock: Deep Purple, Led Zeppelin. Jeżdżąc po świecie, nierzadko wybierał się na koncerty ulubionych zespołów. Także prywatnie lubił podróże. Fascynowała go Ameryka, jej wielkie przestrzenie, na których, jak mawiał, „człowiek zdany jest tylko na siebie”. Był koneserem whisky. „Pamiętam, jak przywiozłem kiedyś z Dublina tamtejszą 25-letnią whisky. I dopiero wtedy mnie pochwalił: »No, wreszcie czegoś porządnego się u ciebie napiję«”, opowiada Jarosław Oleś. Zobacz także: Ewa Gawryluk wspomina szkolne lata: „Stałam się łatwą ofiarą” Waldemar Milewicz – Ryzyko zawału Długo nie było wiadomo, czy Milewicz w ogóle pojedzie tym razem do Iraku. Miał poważne kłopoty z kręgosłupem, chorował na serce. „Mściły się na nim lata niewygód. Wychodziły przeciążenia związane z częstymi lotami samolotem, podróżami jakimiś gruchotami po najgorszych wertepach. Od jakichś czterech lat czasem skarżył się na silne bóle, nieraz widziałem, jak z bólu nie mógł wstać lub usiąść. Miał też problemy z ciśnieniem – wiadomo było, że istnieje ryzyko zawału. Mimo to Waldek bagatelizował te dolegliwości”, wspomina Jarosław Oleś. Z powodów zdrowotnych jesienią ubiegłego roku Milewicz rzucił palenie, ograniczył kawę i alkohol. W ostatnich miesiącach jeździł na zabiegi rehabilitacyjne do Konstancina i przyjmował zastrzyki uśmierzające ból. Do Bagdadu poleciał ze specjalną blokadą odcinka lędźwiowego kręgosłupa i wiadomo było, że po powrocie potrzebna będzie dłuższa rehabilitacja. Mimo to, jak mówił, nie dopuszczał do siebie myśli o dziennikarskiej emeryturze. W Iraku miał powstać kolejny odcinek telewizyjnego cyklu Dziwny jest ten świat. Milewiczowi zależało na pokazaniu irackiej prowincji, z dala od wielkiej polityki. Celowo nie akredytował się w polskiej bazie wojskowej w Babilonie, tym samym rezygnując z ochrony armii. Zależało mu na swobodzie ruchów. „Chcieliśmy porozmawiać ze zwykłymi, prostymi Irakijczykami. Chcieliśmy spytać, co oni sądzą o tej całej sytuacji, jakie są ich odczucia, czy ta cała wojna jest potrzebna, czy niepotrzebna; czy to wszystko miało sens”, mówił już po zdarzeniu operator Jerzy Ernst. Czytaj też: Jerzy Waldorff i Mieczysław Jankowski żyli razem 60 lat. Jako para zawsze w ukryciu Szczęście do kobiet Do Bagdadu przylecieli we wtorek. W czwartek zadzwonił do redakcji. „Mówił, że będzie miał świetny materiał, będzie miał mnóstwo »setek«, czyli ciekawych wypowiedzi ludzi. Umawialiśmy się na jego wejście na żywo w piątkowych »Wiadomościach«”, opowiada Jolanta Pieńkowska. Leszek Trzciński przyznaje, że długo nie wierzył w to, co usłyszał w radiu. „Myślałem, że Arabowie znów coś zmyślili. Mnie też już kiedyś żywcem pogrzebano w materiałach prasowych po zamieszkach w Ramallah. Wierzyłem, że znów ktoś coś przekręcił”. Inny zaprzyjaźniony z reporterem operator, Jan Naumowicz, po wiadomości o śmierci Milewicza z dnia na dzień wziął urlop i wyjechał do Szwecji. W chwili śmierci miał 47 lat, od trzech lat był rozwiedziony, osierocił córkę Monikę – studentkę Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu. „Dla córki gotowy był na każde poświęcenie”, wspomina Katarzyna Kolenda­-Zaleska. „Pamiętam, jak Waldek z Tomkiem Lisem dyskutowali o tym, jak ważne w ich życiu są dzieci. Waldek opowiadał o swojej córce i twierdził, że kariera i sukcesy są tak naprawdę mało istotne. Wszystko oddałby za to, żeby córce zapewnić szczęście w życiu”. Z byłą żoną Anną przez wiele lat stanowili znakomitą parę. „Anna była delikatną, wrażliwą i bardzo ciepłą kobietą. Miała bardzo wiele wyrozumiałości dla jego pracy i częstych nieobecności w domu”, wspomina Jarosław Oleś. „On w ogóle miał szczęście do kobiet. Bo tak samo niezwykła, kobieca i tolerancyjna była też jego nowa partnerka życiowa, Agnieszka. Tak samo jak Anna – kobieta z charakterem. On nie lubił kur domowych”. O byłej żonie, na rok przed rozwodem, mówił w wywiadzie dla Elle: „Kiedy jadę w niebezpieczne rejony, żona oczywiście wolałaby, żebym został w domu. Ale gdybym był stale pod ręką, pewnie by ją to znudziło”. Rozstali się, bo przestali się rozumieć. Z Agnieszką Beredą, kierowniczką produkcji w TVP, był związany ponad dwa lata. Mieszkali razem w Miedzeszynie. Po wiadomości o śmierci polskiego dziennikarza w Iraku Agnieszka przyjechała do redakcji Wiadomości. Kiedy potwierdziło się, że chodzi o Milewicza, nie potrafiła zapanować nad emocjami. Czytaj też: Franciszek Brodniewicz: wicekról ekranów robił karierę w stolicy, lecz swoją rodzinę zostawił w Poznaniu Będzie się nudził... Po informacji o śmierci przyjaciela Jarosław Oleś przypomniał sobie zdarzenie sprzed lat: „Wracając z sylwestra w Krakowie, zatrzymaliśmy się w jakiejś knajpie pod Częstochową. Właścicielka chciała Waldka pokazać mężowi. Dosiadła się do nas cała siedmioosobowa rodzina tej pani. A potem nestorka rodu przemówiła: »Panie Waldku, pan już nie jeździ po tym świecie, bo ja się o pana bardzo martwię. Wszystko pan już zjeździł, niech pan da sobie spokój«. Po tym, co się stało, te słowa cały czas brzmiały w mojej głowie. Jak przestroga, jak jakiś znak”. Max Kolonko kończy naszą rozmowę: „W niebie, gdzie jest Waldek, nie ma wojny i myślę, że będzie się tam nudził... Podobnie jak my tu, na Ziemi. Bez niego”. Tekst: Maciej Wesołowski
Brytyjska królowa Elżbieta II panowała 70 lat! Przypominamy niezwykłe zdjęcia z jej koronacji
Do tego dnia przygotowywała się wiele tygodni...
Królowa Elżbieta II była najdłużej panującym monarchą w Wielkiej Brytanii. Panowała aż siedem dekad, tym samym pobiła nawet rekord królowej Wiktorii, która zasiadała na tronie 63 lata, 7 miesięcy i 2 dni. Oficjalnie królową została w dniu śmierci swojego ojca, Jerzego VI, 6 lutego 1952 roku. Jednak jej koronacja odbyła się 16 miesięcy później, 2 czerwca 1953 roku w Westminster Abbey. Uroczystość była transmitowana przez telewizję, a obecnych na niej było 8000 osób. Wydarzenie śledziło ponad 200 milionów ludzi z całego świata, a w tym więcej niż połowa Brytyjczyków. Przypominamy, jak wyglądał ten dzień. A już 6 maja Brytyjczycy i fani monarchii będą świadkami kolejnego wielkiego wydarzenia. Karol III zostanie koronowany na króla. ZOBACZ TAKŻE: Księżniczka Charlotte łudząco przypomina królową Elżbietę na starych zdjęciach Koronacja Elżbiety II na królową Elżbieta II wyruszyła z pałacu Buckingham w złotej karecie do opactwa na trzygodzinne nabożeństwo, do którego przygotowywała się wiele tygodni. Ćwiczyła ceremonię oraz noszenie ciężkiej korony i niewygodnych strojów. W czasie ceremonii miała na sobie suknię z aksamitu i gronostajów z czterometrowym trenem. Jak głosi plotka, Elżbieta II pomalowała wówczas usta na niebiesko, by w czarno-białej telewizji sprawiały wrażenie krwistoczerwonych. „Mimo, że oglądałam wtedy tylko czarno-białą transmisję, płakałam ze wzruszenia”, mówiła jedna z kobiet zgromadzonych w Londynie podczas tegorocznych obchodów Diamentowego jubileuszu królowej Elżbiety II. Elżbieta II objęła tron po śmierci jej ojca, króla Jerzego VI. Królowa miała wówczas 25 lat, jednak bez wahania wzięła na siebie ciężar odpowiedzialności za monarchię. Składając przysięgę rok później w czerwcu 1953 roku, obiecała całym swoim życiem służyć Koronie. I, jak przyznają sami Brytyjczycy, nigdy ich nie zawiodła. W ciągu jej panowania nie tylko zmienił się świat dookoła, lecz także sama monarchia. Imperium Brytyjskie zaczęło się rozpadać. Rodziną Windsorów wstrząsały skandale. Jednak dzięki Elżbiecie II, która w tym zamęcie była niewzruszona jak skała, monarchia trwa nadal. Królowa wprawdzie nie rządziła, lecz – jak się mawia w Wielkiej Brytanii – panowała, miała jednak bardzo duży wpływ na losy państwa. Z jej zdaniem liczyli się wszyscy, tym kilkunastu premierów Wielkiej Brytanii, którzy rządzili za jej życia. Kilku z nich urodziło się już wtedy, gdy była na tronie. Jak powiedział kiedyś John Major: „Jeśli ktoś nie pyta królowej o zdanie, traci wyjątkową okazję”. Dla wszystkich Brytyjczyków Elżbieta II jest symbolem wielkości i trwałości ich państwa. I choć roczny koszt utrzymania monarchii wynosił 32 miliony funtów, aż 80 procent Brytyjczyków deklarowało poparcie dla królowej. Cały czas była najpopularniejszym członkiem rodziny królewskiej. ZOBACZ TEŻ: Jedna zawsze w świetle reflektorów, druga w jej cieniu. Jaka relacja naprawdę łączyła królową Elżbietę II i księżniczkę Małgorzatę? 8 września 2022 życie królowej Elżbiety II dobiegło końca. A wraz z nią czasy jej panowania. Przy tej okazji przypominamy, jak wyglądała jej koronacja.
Małgorzata Socha i Krzysztof Wiśniewski są razem ponad ćwierć wieku! Oto historia ich miłości
Jak wyglądały początki tej relacji? „Czułam, że jeśli nie weźmiemy ślubu, to się rozstaniemy"
Violetta Kubasińska-Hu w „BrzydUli”, Zuzanna Hoffer w „Na wspólnej” czy Inga Gruszewska w „Przyjaciółkach” - to tylko niektóre jej wcielenia. Małgorzata Socha od lat cieszy się wielką sympatią widzów i może przebierać w ofertach. Ona sama jednak podkreśla, że najważniejszą rolą jest dla niej ta mamy i żony. Męża Krzysztofa Wiśniewskiego poznała niemal trzy dekady temu. Wspólnie doczekali się trójki dzieci. Jak się poznali i jaką są parą? Oto historia miłości Małgorzaty Sochy i Krzysztofa Wiśniewskiego! Artykuł aktualizowany 5.07.2025 r. Małgorzata Socha i jej mąż, Krzysztof Wiśniewski: jak się poznali? Małgorzata Socha żartuje, że swojego męża „wykopała z piasku”. Poznali się w 1996 r. na wakacjach w Darłówku. Małgorzata Socha miała wtedy 16 lat, a trzy lata starszy Krzysztof pracował na plaży jako ratownik. To była miłość od pierwszego wejrzenia! Wakacyjny romans zamienił się w korespondencyjną znajomość, która nieustannie się rozwijała. Ona była w Warszawie, a on studiował w Poznaniu. Nie mogli o sobie zapomnieć i po 12 latach znajomości, w 2008 r., stanęli na ślubnym kobiercu. Ich związek miał jednak gorsze momenty. „Czułam, że jeśli nie weźmiemy ślubu, to się rozstaniemy. Nie chciałam już dłużej żyć w niezobowiązującym związku. Powiedziałam stanowczo: Chcę być twoją żoną. Chyba potrzebował takiego impulsu”, powiedziała kiedyś w wywiadzie dla Twojego Stylu. Krzysztof jest inżynierem i nie ma nic wspólnego ze światem celebrytów. Rzadko pojawia się razem żoną na imprezach. Jak taka sytuacja wpływa na związek? „Różnie. To zależy od ludzi, jacy się spotkają. Kiedyś wydawało mi się, że fajnie mieć osobę z tego samego świata, w jakim się funkcjonuje. Że wtedy ta osoba jest cię w stanie zrozumieć. Ale na własnej skórze przekonałam się, że dobrze być z kimś, kto zajmuje się zupełnie czymś innym. Mnie to daje oddech i poczucie, że są inne rzeczy, ważniejsze. I często sprowadza mnie to na ziemię. Jestem wdzięczna losowi, że jesteśmy taką parą”, powiedziała VIVIE!. CZYTAJ TAKŻE: Grażyna Szapołowska i Marek Lewandowski: małżeństwem byli zaledwie jedenaście miesięcy „Mojego przyszłego męża poznałam jako szesnastolatka, właśnie w tym momencie życia, gdy czułam deficyt przyjacielskiej relacji z kimś, kto będzie zawsze blisko, zrozumie mnie, wesprze. Oboje byliśmy młodzi i najpierw połączyła nas właśnie przyjaźń. Z czasem to się zmieniło, przyszła miłość, ale przyjaźń pozostała równolegle”, wyznała Małgorzata Socha w rozmowie z Agnieszką Litorowicz–Siegert dla kwietniowego wydania „Twojego Stylu”. Aktorka podkreśla, że najważniejsze jest to, że udało im się zbudować trwały fundament relacji. Nawet jeśli się ze sobą nie zgadzają, to są po tej samej stronie. „Teraz, kiedy mamy wspólną rodzinę, troje dzieci, jesteśmy przede wszystkim partnerami – i to mi się podoba. Mąż czasem wzdycha: „Nie rozumiem cię...”. Ja na to: „Nie chcę, żebyś mnie rozumiał, chcę, żebyś zrobił, jak mówię”. (śmiech) Mam poczucie, że w pewnych sytuacjach lepiej zrozumiałaby mnie jednak inna kobieta. Czasami to trudne, ale najważniejsze, że możemy na sobie polegać, że gramy do jednej bramki”, zapewnia Małgorzata Socha. Małgorzata i Krzysztof od początku chcieli mieć dzieci. Oboje są bardzo rodzinnymi osobami i już kiedy budowali wspólny dom, zaplanowali w nim pokoje dla maluchów. Dotrzymali słowa – są rodzicami Zosi, Basi oraz Stasia, który przyszedł na świat w 2018 r.. Mimo licznych zajętości są świetnie zorganizowani. Zgodnie dzielą się obowiązkami i oboje małżonkowie wiedzą, że zawsze mogą na siebie liczyć. „Mam nawet powiedzenie: Umiesz liczyć? Licz na Wiśniewskiego!. To on pilnuje spraw finansowych i tego, żeby rachunki były zapłacone na czas”, powiedziała kiedyś Małgorzata Socha w rozmowie z Twoim Stylem. Ona sama przyznaje, że świetnie odnajduje się wśród rodzinnych obowiązków. „Kobiety są wielozadaniowe. Mamy życie zawodowe, jesteśmy matkami, żonami, organizatorkami życia domowego, takie zwykłe rzeczy sprawiają, że czujemy się potrzebne”, mówiła w VIVIE!. Krzysztof Wiśniewski jest miłośnikiem biegania. Gdy ukończył londyński maraton, dumna Małgorzata Socha wyjątkowo podzieliła się z fanami zdjęciem w swoich mediach społecznościowych. Na profilu aktorki często możemy zobaczyć także jej pociechy, których twarze pokazuje o wiele chętniej, niż kiedyś. Małgorzata Socha: dlaczego nie przyjęła nazwiska męża? Od 14 lat są małżeństwem, a jeszcze dłużej parą. Dlaczego jednak Małgorzata Socha nie zdecydowała się przyjąć nazwiska męża po ślubie? W rozmowie z Plotkiem aktorka szczerze wytłumaczyła, że taka zmiana wiąże się z wymianą dokumentów, a ona po prostu nie ma na to czasu. „Myślałam o tym, żeby mieć dwuczłonowe nazwisko, ale jak sobie pomyślałam, ile to będzie zmian i całej papierologii, to stwierdziłam, że nie mam na to czasu. W związku z tym to się po prostu nie wydarzyło i zostałam tylko Sochą jest mi dobrze”, wyjaśniła. Małgorzata Socha czule o mężu i dzieciach Jakiś czas temu aktorka wraz z bliskimi: mężem, dziećmi oraz mamą, zdecydowała się wziąć udział w świątecznej reklamie Apartu. „To jest dla mnie niecodzienna sytuacja. Nigdy nie miało miejsca to, żebym się znalazła na planie filmowym, zdjęciowym z moją rodziną. W tym wyjątkowym projekcie jesteśmy wszyscy razem - ja z moim mężem, z moimi dziećmi i z moją mamą. Dzieci są fantastyczne, mój mąż też naprawdę się bardzo dobrze odnajduje na planie. Przyznam szczerze, że chyba tylko ja się najbardziej denerwuję za nich wszystkich. Patrzę na nich i jestem z nich dumna i cieszę się, że tak sobie dobrze radzą”, zapewniła w rozmowie z „Dzień Dobry TVN”. Poniżej możesz zobaczyć pełne czułości i miłości zdjęcia Małgorzaty Sochy i jej męża Krzysztofa... Ależ oni się kochają!
Judyta Turan przegrała walkę z agresywnym rakiem. Każdego dnia udowadniała, że trzeba walczyć...
Dwa lata temu media obiegła smutna informacja o śmierci Judyty Turan. Kobieta znana była z ról w serialach, takich jak: Diagnoza, M jak miłość, Barwy szczęścia czy Klan. W 2018 roku usłyszała diagnozę, która wszystko zmieniła... Po badaniach okazało się, że jej organizm został zaatakowany przez wyjątkowo agresywny nowotwór. Aktorka dzielnie walczyła i publicznie informowała o kolejnych etapach swoich zmagań. Potrzebna jej była pomoc. Uratować ją mogło wyłącznie kosztowne leczenie za granicą, bo rak, który zaatakował kobietę był niezwykle groźny i w szybkim tempie wyniszczał jej organizm. Niestety Judyta Turan przegrała tę nierówną walkę... Kiedy odeszła miała zaledwie 37 lat. Przypominamy jej smutną historię. View Ediplayer on the source website Judyta Turan: diagnoza i apel o pomoc Judyta Turan wychowywała dwie córeczki, 8-letnią Emmę i 6-letnią Gretę. To one były dla niej największą motywacją do walki z okrutną chorobą. „Sytuacja, w jakiej się znalazłam, jest dramatyczna. Mam też bardzo agresywnego raka piersi… Nowotwór chce mnie zabrać w chwili, kiedy jestem najbardziej potrzebna. Proszę o pomoc – chcę nadal być mamą. Muszę wyzdrowieć, muszę żyć! Leczenie jest mi potrzebne natychmiast. (…) W maju zeszłego roku dowiedziałam się, że mam raka piersi HER 2+. Zmiana w piersi, która miała być niegroźna, okazała się śmiertelnie niebezpieczna… Wynik biopsji przyniósł diagnozę, która podzieliła moje życie na pół. Nowotwór piersi HER 2+ jest bardzo agresywny, szybko się rozwija, często daje przerzuty. Nieleczony zabija”, można było przeczytać w apelu aktorki. Czytaj także: Przez wiele lat mieli ograniczony kontakt, dziś nadrabiają stracony czas. Kim jest Ewa, przyrodnia siostra Piotra Kraśki? W sierpniu 2018 roku Judyta Turan przeszła operację. Usunięto jej 8 węzłów chłonnych, które również były zajęte przez raka. Przeszła chemioterapię, którą bardzo źle znosiła. Niestety nowotwór stale się rozwijał, a także pojawiły się przerzuty. „Gdy człowiek dowiaduje się, że ma raka, nagle uświadamia sobie, że jest śmiertelny… Że być może jego dni są policzone. Życie się przewartościuje, nagle znaczenie mają małe rzeczy i gesty – uśmiech Grety, rączka Emmy mocno ściskająca moją dłoń, każdy dzień, w którym wstaję i czuję się dobrze, mogę zrobić dziewczynkom śniadanie, pakować tornistry, czesać warkocze. Przez chwilę wydawało się, że jest lepiej – że wygram. Niestety – w czerwcu tego roku okazało się, że mam przerzuty do kości, w 5 miejscach oraz na bliźnie operowanej piersi. Rak się rozsiewa. Muszę działać szybko, żeby mu się nie dać i go pokonać! W każdej chwili mogą pojawić się kolejne przerzuty!”, napisała wtedy aktorka. Jedyną nadzieją Judyty Turan jest terapia w klinice w Niemczech, gdzie wykorzystuje się nowoczesne metody, a lekarze mają ogromne doświadczenie. Niestety koszt takiego leczenia, jest bardzo wysoki. Aktorki nie było stać na ten wydatek, dlatego zdecydowała się poprosić o pomoc za pośrednictwem strony organizującej zbiórki pieniężne. „Przede mną jasny cel – muszę wyzdrowieć i żyć. Czeka mnie immunoterapia i protonoterapia. Immunoterapia wzmacnia organizm i pobudza do walki z komórkami nowotworowymi, zapobiega wznowie. Protonoterapia działa precyzyjnie na zmiany nowotworowe i ma zniszczyć przerzuty. Im szybciej zacznę leczenie, tym lepiej. Nie można czekać, bo rak też nie czeka, by zabić! Tylko kilkutorowe leczenie spowoduje, że zwycięsko wyjdę z walki o życie. A przecież mam dla kogo żyć. Moje dwie córeczki czekają na mnie w domu, a ja mam im jeszcze tyle do powiedzenia!”, zakończyła swój apel. Pomóc mógł każdy. Zbiórka została zweryfikowana przez stronę siepomaga.pl. Niestety, 13 lutego 2021 roku poinformowano o śmierci Judyty Turan - odeszła dzień wcześniej. Czytaj także: Syn profesora Mariana Zembali uczcił urodziny taty w poruszającym wpisie Bliscy spełnili ostatnią wolę Judyty Turan Zmarła 12 lutego ulubienica widzów doczekała się niecodziennego ostatniego pożegnania. Zgodnie z jej wolą, bliscy poprosili żałobników o kilka niekojarzących się ze smutkiem rzeczy. „Prosimy, ubierzcie się kolorowo i przynieście ze sobą kolorowe wstążki, którymi wspólnie udekorujemy nagą brzozę i stworzymy Drzewo Życia napełnione wspomnieniami i miłością”, mogliśmy przeczytać w wystosowanym w sieci oświadczeniu. Osoby gromadzące się na warszawskich Powązkach miały też nie kupować kwiatów, a pieniądze przeznaczone na ten cel przekazać na fundusz edukacyjny. Zebrane środki trafiły na dalszą naukę córek zmarłej artystki. Czytaj też: Paweł Wawrzecki czule o Annie Przybylskiej: „Była cudnym kimś, takim prawdziwym”. Gdy się poznali, nie miała nawet 20 lat Jak widać na zdjęciach z uroczystości pogrzebowej, do próśb się zastosowano. Miejsce złożenia prochów aktorki udekorowano kolorowymi ozdobami. Po wyjściu z cmentarza rodzina i przyjaciele Judyty Turan wybrali się na plażę, gdzie rozpalili symboliczne ognisko… 37-latka przegrała walkę z chorobą, ale pamięć fanów o niej nie ginie...
Upokarzanie, zdrady i problemy z używkami. Jak naprawdę wyglądał związek Ashtona Kutchera i Demi Moore?
Po latach aktor odniósł się do oskarżeń byłej żony
W autobiografii Demi Moore mogliśmy przeczytać wstrząsające fakty, o których mało kto wiedział. Artystka rozliczyła się wówczas z mroczną przeszłością. Dodawała, że związek z Ashtonem Kutcherem był dla niej toksyczny i doprowadził do pogłębienia się jej problemów z uzależnieniami. Po latach aktor przerwał milczenie i zabrał głos w tej sprawie. Co wyznał? Jak naprawdę wyglądał ich związek? Artykuł aktualizowany na VUŻ 11.11.2024 r. Demi Moore i Ashton Kutcher: historia miłości Demi Moore w dzieciństwie musiała zmagać się z alkoholizmem matki i ojczyma. Przeprowadzała się wielokrotnie. Całe życie szukała miłości i akceptacji. Kiedy miała zaledwie 15 lat, została zgwałcona przez mężczyznę, który zapłacił jej rodzicielce za to 500 dolarów. Matka gwiazdy kilkukrotnie próbowała popełnić samobójstwo, co było jedną z największych traum Demi Moore. Bardzo skrzywdził ją też Ashton Kutcher. Mimo że początkowo małżeństwo z młodszym aktorem dodało jej energii i nadziei na przyszłość, z czasem stało się jednak pasmem upokorzeń i powodem pogłębienia się jej problemów z uzależnieniami. Demi po nieudanym małżeństwie z Bruce’em Willisem weszła w ten związek z pełną ufnością: „Zawsze pragnęłam takiej miłości – czystej, prostej i głębokiej. Wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej byłam świadoma swoich potrzeb i wyglądało na to, że życie właśnie je spełnia – ofiarowując mi prawdziwie intymny związek. Bratnią duszę”, pisała. Poznali się w 2003 roku, trzy lata po rozwodzie Demi z Willisem. On miał 25 lat, ona – 40. „Uwierzcie mi jednak, to nie miało znaczenia” – przekonywała w swojej biografii. „Gdy poznałam Ashtona, poczułam się tak, jakbym dostała drugą szansę od losu i mogła się cofnąć w czasie, żeby ponownie przeżyć młodość razem z nim, i to znacznie intensywniej niż wtedy, gdy miałam dwadzieścia parę lat”, dodawała. W 2005 roku wzięli „cichy” ślub, na który zostało zaproszonych 150 osób. Był na nim także Bruce. Demi zaszła w ciążę, to miała być dziewczynka, już wybrali imię Chaplin Ray. Niestety, w szóstym miesiącu poroniła. „Zamiast znajomego: »łup-łup, łup-łup« małego serduszka Chaplin usłyszałam śmiertelną ciszę i dostrzegłam wyraz twarzy lekarza”, wyznała. Była zrozpaczona. Desperacko próbowała po raz kolejny zajść w ciążę. Nie liczyło się nic prócz tego. Jakiś czas temu Rumer wyznała w programie Jady Pinkett Smith, jak bardzo ona i jej siostry cierpiały, gdy matka mówiła wyłącznie o dziecku z Ashtonem. Jakby one już nie wystarczały mamie, nie liczyły się dla niej. ZOBACZ: Ashton Kutcher był wymarzoną miłością Demi Moore. Zdradził ją w rocznicę ich ślubu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgninjbH-cdc7f20.jpg" width="1988" height="1600" alt="Ashton Kutcher and Demi Moore during Ubid.com Joins Forces with Hollywood Stars to Launch Celebrity Auction to Benefit Hurricane Victims - Inside at Empire Ballroom in Las Vegas, Nevada, United States. (Photo by Chris Polk/FilmMagic)" title="Ubid.com Joins Forces with Hollywood Stars to Launch Celebrity Auction to Benefit Hurricane Victims - Inside" /> „Robiłam wszystko, by stać się kobietą, jaką chciał mieć za żonę. Stawiałam go na pierwszym miejscu, choć wcale mnie o to nie prosił – wspomina Demi. – Zadziałały odruchy, nauczyłam się tego od własnej matki, a ona od swojej. Zależało mi na naszym małżeństwie i byłam gotowa zrobić i poświęcić dla niego wszystko. Kiedy więc powiedział mi o swojej fantazji, żeby zaprosić do łóżka trzecią osobę, nie powiedziałam »nie«. Chciałam mu pokazać, że jestem świetna i może przy mnie liczyć na zabawę”. Podczas związku z Ashtonem wróciły alkohol i narkotyki. Dziewczynki po raz pierwszy zobaczyły mamę nieprzytomną. Choć wcześniej zawsze zwracała uwagę, by jawić się im „jako osoba stabilna, zrównoważona i łagodna”. Po poronieniu pozbyła się zahamowań. Tym bardziej że czuła, iż Ashton się od niej oddala. Pewnego dnia czekała na fryzjera, gdy dowiedziała się o zdradzie Ashtona. „Jakaś młoda blondynka cytowała komplementy, którymi Ashton podrywa dziewczyny. Dobrze znałam te teksty. Wiedziałam, że ona nie kłamie. Opowiadała, że pytany, czy przypadkiem nie ma żony, odparł, że jesteśmy w separacji. Spędził z nią noc, a rano wrócił, by świętować ze mną rocznicę małżeństwa”. Chwilę później Demi musiała wyjść na czerwony dywan. I wyszła, wyprostowana, z kamienną twarzą, „z każdym krokiem mając coraz większą nadzieję, że informacja jeszcze się nie rozeszła i nikt nie podetknie mi pod nos mikrofonu, pytając, jak się czuję na wieść o tym, że mój mąż przeleciał dwudziestojednoletnią dziewczynę, z którą pluskał się w jacuzzi w weekend naszej szóstej rocznicy ślubu”. Ashton wyprowadził się w 2011 roku. Przez kolejne miesiące Demi ogłuszała się narkotykami i alkoholem. Rok po rozwodzie, będąc z córką na przyjęciu, zażyła syntetyczną marihuanę, nawdychała się podtlenku azotu i nieprzytomna trafiła do szpitala. Kolejne lata nie przyniosły niczego dobrego. Demi grywała wyłącznie ogony, straciła kontakt z córkami, dramatycznie wychudzona przechodziła kolejne odwyki. Demi Moore oskarża Ashtona Kutchera Ujawnienie ciemnych stron związku z Kutcherem w książce Inside Out było bardzo trudne dla artysty i jego rodziny. Aktor ze względu na nich powstrzymywał się przed komentowaniem całej sprawy. „Już miałem nacisnąć przycisk i opublikować naprawdę wrednego tweeta. Wtedy zobaczyłem mojego syna, córkę i żonę, i usunąłem go”, napisał na Twitterze. Pojawiają się za to kolejne oskarżenia. Chodzi o zdjęcie, które Kutcher opublikował na Twitterze w 2009 roku. Przedstawia ono Demi Moore pochylająca się w samej bieliźnie. Podpisał je: „Ciii, nie mów żonie”. Aktorka napisała, że „to, co Ashtonowi wydawało się dobrym żartem, dla niej było upokarzające”. Ówczesny mąż gwiazdy bronił się, że zdjęcie opublikował za jej zgodą. Dodatkowo była ona podobno ubrana w strój kąpielowy, a nie bieliznę. „Cofnijmy się. To było bikini, a nie bielizna, więc ludzie mogli być zdezorientowani. Prasowała mi spodnie. Brzmi dziwnie, ale byliśmy na plaży, a ona miała na sobie bikini i prasowała mi spodnie! Zrobiłem jej zdjęcie i zapytałem ją, czy mogę je opublikować. A potem to zrobiłem. To dobry tyłek — to naprawdę dobry tyłek. I ludzie to widzieli. Można to było zobaczyć na plaży”, tłumaczył. Demi Moore wyznała, że Ashton Kutcher robił jej zdjęcia, kiedy była pijana. Sam wcześniej namawiał ją do picia. „To było [...] mylące. Ashton zachęcał mnie do pójścia w tym kierunku. Kiedy jednak przeholowałam, pokazywał mi zdjęcia, które zrobił poprzedniej nocy, gdy leżałam z głową w sedesie”, opowiedziała. Początkowo Ashton Kutcher nie miał podobno żalu do byłej żony za ujawnianie jego błędów z przeszłości. „Wiedział, że ujrzą one światło dzienne. Do dziś ma w stosunku do niej ciepłe uczucia i nie jest zły. Wie, że to punkt widzenia Demi i wie, że miała ona trudne dzieciństwo”, podawał USWeekly. W miarę publikacji kolejnych informacji staje się jednak coraz bardziej nerwowy. Demi Moore udało się odrodzić. Znowu. Pokonała swoje demony. Wytrzeźwiała – być może na dobre. Trzy lat temu zasiadła do pisania wspomnień. Nie myślała o kolejnym sukcesie, bo – jak przyznała w jednym z wywiadów – do tej pory sukcesy nie przyniosły jej szczęścia. Zrobiła to z myślą o córkach: Rumer, Scout i Tallulah Bell. Jednocześnie pisanie było dla niej częścią terapii. Na premierze książki towarzyszyły jej wszystkie trzy córki, wyraźnie dumne z mamy. Był też Bruce z żoną. I przyjaciółki Demi, które wspierały ją przez lata: Gwyneth Paltrow, Kate Hudson, Liv Tyler, Melanie Griffith. Zabrakło Ashtona, o którym w epilogu autobiografii napisała, że był jej wymarzoną miłością, odpowiedzią na modlitwy. Nie każda gwiazda by to przyznała po takich przeżyciach. Nie każda kobieta. Ale Demi Moore nigdy nie była jak inne. Ashton Kutcher przerwał milczenie. Jak wyglądał jego związek z Demi Moore? Po trzech latach od premiery książki autorstwa Demi Moore, aktor przerwał milczenie. Przypomnijmy, że artysta jest dzisiaj w szczęśliwym związku małżeńskim z Milą Kunis, z którą doczekał się dwójki dzieci. W 2019 roku wraz z publikacją książki „Inside Out” na wizerunku Ashtona Kutchera pojawiły się pewne rysy. Milczał, jednak teraz postanowił zrobić wyjątek. Udzielił głośnego wywiadu dla Esquire, gdzie przedstawił swoją wersję wydarzeń. „Utrata dziecka, na które byłeś przygotowany i tak bardzo o nim marzyłeś, jest naprawdę bardzo bolesna. Każdy radzi sobie z tym na różne sposoby”, wyjaśniał. Dodał również, że nie był gotowy do roli ojczyma. „Kocham dzieci [...] Nie ożeniłbym się z kobietą posiadającą trójkę dzieci, gdybym ich nie kochał [...] Czułem się jak nastoletni rodzic. Perspektywa posiadania kolejnego potomka była niesamowita. Z jakiegokolwiek powodu musiałem to przeżyć”, mówił. Przypomnijmy, że po 6 latach małżeństwa związek Ashtona i Demi dobiegł końca. „Nic tak nie wprawia w poczucie, że dałeś ciała, jak rozwód. Rozwód wydaje się kolosalną, pi*rdoloną klęską. Nie udało ci się wytrwać w małżeństwie”, podkreślał w tej samej rozmowie. SPRAWDŹ: Demi Moore i Bruce Willis każdego dnia udowadniają, że istnieje przyjaźń po rozwodzie!