Był królem mody lat 90., jedno potknięcie przekreśliło jego karierę. "Byłem wrakiem człowieka". Dziś Arkadius żyje tysiące kilometrów od Polski
5 lipca Arkadiusz Weremczuk, znany światu jako Arkadius, kończy 57 lat. Projektant, który w latach 90. zachwycał świat mody i ubierał największe gwiazdy, po spektakularnym sukcesie doświadczył równie bolesnego upadku. Z okazji jego urodzin przypominamy szczerą rozmowę z Wiktorem Słojkowskim dla magazynu „VIVA!”, w której opowiada o życiu po sławie, depresji, nowym początku w Brazylii i cenie, jaką zapłacił za zaufanie.
Lata 90. w modzie należały do niego. Media go kochały, gwiazdy zabijały się o jego stroje. Jednak wystarczyło jedno potknięcie, żeby wszystko stracił. Sławę, renomę, majątek… Uznany za złodzieja, spakował się i wyjechał w świat. Dziś mieszka w brazylijskim Salvadorze, z dala od błysku fleszy, gdzie odnalazł spokój i zbudował swoje życie na nowo. Z okazji urodzin projektanta przypominamy jego poruszający wywiad dla magazynu „VIVA!” z 2024 roku, w którym bez upiększeń opowiedział o największych sukcesach, bolesnych porażkach i drodze do odzyskania wewnętrznej równowagi. „Byłem wrakiem człowieka”. Jak Arkadius poradził sobie z największym kryzysem w życiu. Wywiad dla VIVY! 16/2024 – Z dala od mediów, gdzieś na końcu globu, bez rozgłosu, w ciszy, poza światem mody, który był dla Ciebie kiedyś najważniejszy... Lubisz to swoje obecne życie? Bardzo. Życie nie może być wiecznie takie samo. Nie zawsze płyniesz na fali, wręcz bardzo często pod falą. Powtarzalność jest cichym zabójcą, mordercą sączącym w nas jad, który sprawia, że pomału umieramy. Pozornie wydaje się bezpieczna, a wcale tak nie jest. Ktoś może stwierdzić, że plotę androny, bo spadłem z wysokiego konia i nie wsiadłem na niego ponownie. Otóż wsiadłem, ale na innego i pogalopowałem w kierunku mi nieznanym. Dziś już znam ten kierunek, ale na razie codzienność mnie nie dopada. Wiem zresztą, jak malować swój świat i nadawać mu żywe barwy. – Kilkanaście lat temu przepadłeś jak kamień w wodę i nikt nie wiedział, co się z Tobą dzieje. Gdzie byłeś, jak Cię nie było? W Brazylii. Mieszkam tam od 17 lat. Dokładnie Salvador okazał się moim rajem na ziemi. Gdy wyjeżdżałem z Londynu, spakowałem wszystko, co miałem, w dwa duże kontenery i postanowiłem zaryzykować, przeprowadzając się do Ameryki Południowej. Nie wziąłem jedynie swoich kolekcji ubrań, oddałem je do przechowalni w Szkocji. – Dobrze Ci tam jest w tym Salvadorze? Bardzo. Zbudowałem tam na nowo swoje życie i z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że była to dobra decyzja, której nie żałowałem przez ułamek sekundy. Początkowo to, co działo się w mediach, było dla mnie niezwykle krzywdzące, bo urządzono na mnie nagonkę. Właśnie VIVA! była jedynym medium, w którym z sercem na dłoni i szczerością opowiedziałem, do czego tak naprawdę doszło w polskiej gałęzi mojej firmy. Wcześniej wymyślano niestworzone historie, głupoty, mające się nijak do prawdy. Oskarżano mnie o malwersacje finansowe. Mówiono, że jestem zwykłym złodziejem, cinkciarzem, który oszukał biednych ludzi, gotowych zainwestować fundusze i majątki życia w moją markę. A ja tego nie doceniłem, wycisnąłem ich jak gąbkę, dając nogi za pas przy pierwszej możliwej okazji. Nie będę się znowu tłumaczyć z tego, jak wyglądała prawda, bo dziś nie ma to już sensu. Kto mnie zna, wie, że nie byłbym w stanie zrobić tych wszystkich rzeczy, o które mnie publicznie oskarżano. – Odchorowałeś to? Byłem wrakiem człowieka, który leżał na ziemi. Nikt nie starał się mi pomóc, a wręcz co chwila ktoś dochodził do mnie, żeby zadać mi kolejny cios, kopnąć z całej siły tak, że traciłem przytomność. Łatwo jest wyżywać się na kimś, kto ledwo jest w stanie wziąć głębszy oddech. Nigdy w życiu nie zaznałem większego bólu, co poskutkowało tym, że zachorowałem na depresję. Ale to nie był czas na rozczulanie się nad sobą. Ratowałem moją londyńską firmę, która też okazała się w opłakanym stanie. Udało się uratować tę komórkę mojego biznesu, bo była ona na tyle mała, że nie wymagała ode mnie ogromu pracy, żeby nie rozsypać się w drobny pył. Skupiłem się wyłącznie na okularach. Prowadziłem firmę razem z jednym asystentem i jakoś pomału nam to szło. Biznes okularowy bardzo się rozwinął, ale poczułem, że znowu znalazłem się w kieracie. Inwestor, który bardzo chciał wejść w moją firmę, zbankrutował w trakcie kryzysu w 2008 roku. Czyli znowu pod górę… – Ty chyba masz życiowego pecha. Mam i pecha, i szczęście. Dziś wiem, że to, co złego wydarzyło się w moim życiu, ten właśnie pech, był po to, żeby mnie uratować. Do tej pory żyłem w bańce, odgrodzony od tego, jak wygląda prawdziwe życie. Że życie to nie tylko tęcza, ale i gradobicie. Problem polegał na tym, że ta bańka wcale nie spełniała funkcji ochronnych, a wręcz przeciwnie. Pogubiłem się, a moja prywatność daleka była od ideału. Bałagan i chaos – tak określiłbym to, co działo się wówczas u mnie. Dopiero wyjazd do Brazylii okazał się remedium na wszystkie negatywne sytuacje, których doświadczyłem. Ci ludzie, którzy byli moimi prawdziwymi przyjaciółmi, zostali i są nimi do dzisiaj. W show-biznesie na próżno szukać przyjaźni, jakie masz z czasów liceum czy studiów. Na szczęście w momencie mojego sukcesu moi prawdziwi przyjaciele byli przy mnie, a ja o nich nigdy nie zapomniałem. Korę Jackowską, jeśli chodzi o świat gwiazd, mogę śmiało nazwać przyjaciółką. Spędziliśmy u mnie w Brazylii wspaniały czas. Kora przyjechała do mnie na miesiąc. Byliśmy w stałym kontakcie. Dużo ze sobą rozmawialiśmy i każde z nas wiedziało, co dzieje się u tej drugiej osoby. Jest też całe gros ludzi, z którymi kontakt potraciłem, a nasze więzi się urwały. Porażka jest najlepszym papierkiem lakmusowym. Kayah jest kolejną osobą, z którą kontaktowałem się prywatnie. Ona ma mieszkanie w Brazylii. I blisko nam do siebie. – Bywasz jeszcze w rodzinnym Parczewie? W trakcie przyjazdu do Polski nie mogłem odmówić sobie wizyty w moim rodzinnym miasteczku. W naszej rodzinie cztery lata temu wydarzyła się dość smutna sytuacja. Odszedł mój tato, więc staram się odwiedzać mamę przynajmniej raz do roku. To niezwykle ważna, jak nie najważniejsza osoba w moim życiu, więc chcę dla niej jak najlepiej. Ma 79 lat. – A babcia Paulina? Ona też zajmowała ważne miejsce w Twoim sercu. Była bardzo ważną kobietą w moim życiu. U niej na wsi się wychowałem i dzięki niej poznałem prostotę życia i prawdziwe szczęście. Tęsknię za nią bardzo, ale najważniejsze, że było nam dane spędzić ze sobą czas. – Dopingowała Cię w modowych planach? Moja babcia nawet nie wiedziała, kto to jest projektant mody. Była już starszą osobą, mieszkała w małym, wiejskim, drewnianym domku. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek komentowała mój pomysł na przyszłość. Zobacz też: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez – Arkadius, odstawałeś od rówieśników? Myślę, że tak. I to bardzo. – Nie piętnowali Cię, że chłopak ze wsi interesuje się modą? W tamtych czasach uznawane było to za niemęskie, wręcz zniewieściałe. Nie sądzę. Parczew to było małe miasteczko, a moi rodzice byli nauczycielami. W pewnym sensie wszyscy mnie respektowali. Oczywiście niektórzy się śmiali, czasami jakieś hasła padały… Ale nie miałem nieszczęśliwego dzieciństwa. – To rodzice zmusili Cię poniekąd, żebyś zdawał na studia na kierunek pedagogiczny? Zdecydowanie tak. W latach 80. w Polsce istniał tylko jeden Instytut Ubioru na Wydziale Sztuk Projektowych w Łodzi. Na roku było 10 miejsc. Na takie uczelnie nie dostawali się normalni ludzie, tylko raczej osoby z koneksjami, dzieci dygnitarzy. – Po pierwszych zajęciach na pedagogice już wiedziałeś, że to jest błąd? Tak, wiedziałem, że to błąd, ale z drugiej strony wiedziałem też, że studia są przedłużeniem młodości i przede wszystkim nauką życia. Poznawałem ciekawych ludzi, miałem też zajęcia z teatru, sztuki. Poszerzałem spektrum mojej pozalicealnej wiedzy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/forum-0424124700-a2a025d.jpg" width="2120" height="1654" alt="Noc Arkadiusa / Arkadius Night, pokaz powstal w oparciu o projekty, ktore mialy swiatowa premiere w lutym 2001 podczas London Fashion Week, wzbogacone kolekcja inspirowana symbolami staroslowanskiej Nocy Swietojanskiej; W-wa, Lazienki, 21.06.2001, nz Arkadius,,Image: 424124700, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no , Credit line:" title="Ubrania zaprojektowal Arkadius - Arkadiusz Weremczuk" /> – Kiedy dostałeś się na studia do Londynu, miałaś poczucie, że złapałeś Pana Boga za nogi? Że to świat Tobie bliższy niż ten, w którym jeszcze do niedawna byłeś? Nie powiedziałbym, że złapałem Pana Boga za nogi, ale poczułem, że moje marzenia mogą mieć przełożenie na przyszłość. Oczywiście w tamtym czasie Central Saint Martins – University of the Arts w Londynie był tak oblegany i tak prestiżowy, że praktycznie każdy, kto tam studiował, automatycznie miał tak zwany attitude, myślał, że już jest „drugim Galliano” czy „drugim McQueenem”. A tak nie było. Zanim dostałem się na studia, przeszedłem jeszcze kurs przygotowawczy w tej samej uczelni, który trwał sześć miesięcy. I na tym kursie przygotowawczym zrobiłem sobie profesjonalne portfolio. W Londynie poznałem Michaela, który okazał się miłością mojego życia. Bardzo dbał o moją edukację, szukał inwestorów, którzy gotowi byli wyłożyć pieniądze na moje prace. Sam miał dużo, ale nie tyle, ile trzeba było, by zbudować firmę. Nasz związek był cudowny, jednak po 11 latach Michael zmarł na nowotwór. – Zabezpieczył Cię finansowo? Dostałem po nim spadek, ale nie były to miliony. Starczył na zakup w Salvadorze przestrzeni biurowej, która lata temu kosztowała grosze. Dziś jest warta dużo więcej, a ja wynajmuję ją firmom na biura, dzięki czemu żyje mi się spokojnie i nie martwię się, jak związać koniec z końcem. – Azyl Arkadiusa to dziś…? Moim azylem jest moja wyspa w Brazylii. Zbudowałem tam dom. Moje życie jest bardzo proste. Wstaję rano i nie śpieszę się, moje poranki są bardzo leniwe. Rozpoczynam „rytuał śniadaniowy”. Zazwyczaj trwa on dwie i pół godziny, a nie ma żadnej siły, która sprawiłaby, żebym ten zwyczaj odłożył na kiedy indziej. – I co robisz? Medytuję, zastanawiam się nad życiem, czasem sprawdzam wiadomości, ale nie za często, żeby prozaiczne sprawy nie odciągały mnie od spokoju. – Jesz w samotności? Tak, nie wyobrażam sobie, żeby jeść w towarzystwie innych osób, nawet najbliższych, bo wiem, że zniszczyłoby to spokój, który wtedy we mnie rośnie. Dopiero po rytuale jestem gotowy, żeby wyjść do świata i spotkać się z innymi. Albo odciąć się na jakiś czas od zewnętrznych bodźców. To ma dużo uroków. – Potrafisz być zdeterminowany, prawda? Tak, bardzo, bardzo. – A teraz jest coś takiego, co byś chciał mieć, osiągnąć, czy masz już wszystko? Mam. – Wszystko? Nie, nie ma na świecie osoby, która miałaby wszystko. Podejrzewam, że mając wszystko, można umrzeć z nudy. – Jesteś dziś w stanie zaufać drugiemu człowiekowi? Po tych przejściach nie, niestety już nie jestem. To znaczy są osoby, którym ufam, ale to są ludzie, których naprawdę bardzo dobrze znam. Mam przyjaciół od wielu, wielu lat, a oni udowodnili mi, że warci są zaufania, bo mnie nie skrzywdzą. Bez gorzkich lekcji nie nauczylibyśmy się niczego w życiu. Dziś ktoś skrzywdził mnie, ale nie zapominajmy, że karma bardzo lubi wracać ze zdwojoną mocą. – Nie żyje się ciężko z takimi traumatycznymi doświadczeniami? Bardzo ciężko. Ale kto obiecywał, że będzie lekko? Niestety nikt (śmiech). Czytaj też: Mieszkali ze sobą po rozstaniu, nie umieli o nim rozmawiać. Takie relacje mają dziś Michał Wiśniewski i Dominika Tajner
TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Sylwia Peretti myśli o sprzedaży domu po śmierci syna Patryka Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samobójcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znaczy. Ale jest też druga strona. Są komentarze, w których nazywana jestem „matką mordercy”. To jest ogromny cios, za każdym razem. Coś, co boli w sposób, którego nie da się oswoić. Nie oczekuję już od nikogo ratunku. Bo czasem największą formą dobra nie jest to, co się mówi, tylko to, że się zostaje. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Cmentarz stał się częścią jej życia. Tak wyglądają codzienne wizyty przy grobie syna W tej historii są także inne rodziny i inne straty. Czy da się unieść jednocześnie bezwarunkową miłość do syna i świadomość tego, co wydarzyło się tamtej nocy? To jedna z najtrudniejszych przestrzeni, w jakich przyszło mi żyć. Miłość do syna jest we mnie bezwarunkowa. Ale obok niej istnieje świadomość tamtej nocy i jej skutków. Nie rozdzielam tego. Uczę się, że jedno musi istnieć obok drugiego. Cmentarz stał się częścią Twojej codzienności, nie miejscem odwiedzin. Jak wygląda ta obecność? Staję nad grobem mojego dziecka. Wracam tam. To jest część mojego życia, nie coś wyjątkowego ani odświętnego. Spędzam tam wiele godzin. Czasem siedzę i myślę, czytam, przyglądam się wiewiórkom. Po prostu jestem, tak jak się jest w miejscu, które stało się domem dla czegoś, co we mnie nadal żyje. Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki"
Strata syna odebrała jej dawny świat. Dziś Sylwia Peretti po raz pierwszy tak szczerze opowiada o życiu po odejściu Patryka, samotności, niewyobrażalnym bólu i myślach, które wracały w najtrudniejszych momentach.
Trzy lata temu przeżyła tragedię, która na zawsze zmieniła jej życie. Gdy w wypadku samochodowym zginął jej ukochany syn Patryk, świat Sylwii Peretti rozpadł się na miliony kawałków. Tego dnia część niej odeszła razem z nim. "Są dni, kiedy próbuję sobie wmówić, że coś zostało oswojone. Ale prawda jest inna, nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia. Nauczyłam się go nosić", zwierza się Wiktorowi Słojkowskiemu. W niezwykle szczerej rozmowie opowiada o codzienności naznaczonej tęsknotą, ciszy, która wypełniła dom po śmierci syna oraz o miłości matki, która nie kończy się wraz z odejściem dziecka. To poruszające świadectwo straty, z którą – jak mówi – nigdy nie da się do końca pogodzić. Sylwia Peretti: tak dziś wygląda jej życie: "Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie" – Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. [...] – Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samo**jcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. – Czy macierzyństwo wciąż jest obecne w Twoim ciele, w odruchach, w gestach, w potrzebie mówienia do kogoś, kto już nie odpowie? Ciało pamięta bardziej niż rozum. Rozum próbuje porządkować rzeczywistość, nazywać ją, układać w jakieś ramy, które da się unieść. Ale ciało nie zna takich mechanizmów. Ono pamięta bezwarunkowo, w gestach, które pojawiają się, zanim zdążę pomyśleć, w odruchach, które nie mają już dokąd iść. Idę do sklepu i nagle nie pamiętam, po co przyszłam. Stoję między półkami i próbuję sobie przypomnieć. Zdarza się, że gubię wątek w rozmowie. To są drobne rzeczy, ale pokazują, że ta normalność jest tylko na powierzchni. Są też bardzo ciche momenty, takie, w których nagle łapię się na tym, że chcę coś powiedzieć, zupełnie naturalnie, odruchowo, jakby nic się nie zmieniło. Chcę się podzielić czymś drobnym, zapytać, zadzwonić. I dopiero po sekundzie przychodzi świadomość, że nie ma już adresata. Macierzyństwo nie kończy się razem z czyimś odejściem. Ono zostaje zapisane w każdej komórce. Moje ciało wciąż jest mamą, nawet jeśli świat już tego nie widzi. – Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Minęły trzy lata od tragedii, która na zawsze zmieniła życie Sylwii Peretti. W rozmowie z „VIVĄ!” celebrytka opowiada o żałobie po śmierci syna Patryka, codziennym zmaganiu się z bólem oraz o tym, jak wygląda jej życie po wydarzeniach z 15 lipca 2023 roku. To jedna z najbardziej osobistych rozmów, jakich dotąd udzieliła.
Kilka lat temu jej życie zostało na zawsze podzielone na „przed” i „po”. W tragicznym wypadku samochodowym straciła syna Patryka, a wraz z nim zginęło trzech jego kolegów. Ta historia nie mieści się w prostych ocenach ani jednoznacznych narracjach, bo obok niewyobrażalnej straty matki istnieje także świadomość konsekwencji, które dotknęły inne rodziny. I właśnie o tym Wiktor Słojkowski rozmawia szczerze z Sylwią Peretti. Sylwia Peretti w poruszającej rozmowie z VIVĄ!: "Nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia" Mówisz, że matka nigdy nie żegna się ze swoim dzieckiem w sposób racjonalny. Czy z czasem pojawiła się w Tobie choćby namiastka poczucia, że mimo śmierci Twojego syna coś już zostało domknięte? Od śmierci Patryka minęły trzy lata, ale nie wiem, czy dla matki, która w tak dramatycznych okolicznościach straciła dziecko, w ogóle istnieje coś takiego jak „domknięcie”. To słowo brzmi dla mnie obco, jakby należało do świata ludzi, którzy nigdy nie musieli uczyć się oddychać z pękniętym sercem. Matka nie żegna się rozsądnie, bo w tej relacji nie ma miejsca na logikę ani na akceptację w takim znaczeniu, jaki proponuje świat. Nie ma momentu, w którym można powiedzieć: „To już, zamykam ten rozdział”. Bo to nie jest rozdział. To jest całe życie, które nagle zostaje przerwane, ale w matce ono trwa dalej. Żyję w tysiącach słów, których nie zdążyłam wypowiedzieć, w gestach, które zatrzymały się w połowie drogi, w planach, które nadal gdzieś we mnie istnieją, choć wiem, że nigdy się nie wydarzą. Są dni, kiedy próbuję sobie wmówić, że coś zostało oswojone. Ale prawda jest inna, nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia. Nauczyłam się go nosić. I może właśnie to jest najbliższe „domknięciu”, na jakie mnie stać, nie zamknięcie, ale przyjęcie, że pewne drzwi już zawsze będą uchylone, że zawsze będzie we mnie miejsce na rozmowę, która nigdy się nie odbyła, i miłość, która nie ma gdzie pójść. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. – W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan podsumowuje 8 lat pracy w telewizji. Mówi wprost, co ją dziś uderza najbardziej
Izabella Krzan w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swoich doświadczeniach zawodowych i refleksjach po ośmiu latach pracy w telewizji. Prezenterka mówi o zmianach, dojrzewaniu oraz o tym, co z tego czasu pozostało w niej na zawsze.
Izabella Krzan mówi o ośmiu latach pracy w telewizji i momentach, które skłaniają ją do refleksji nad upływem czasu. Choć wciąż czuje się młoda, coraz częściej dostrzega zmiany, jakie zaszły w jej życiu zawodowym i w niej samej. Izabella Krzan: osiem lat w telewizji, które zmieniły jej życie Funkcjonujesz w przestrzeni publicznej od lat, ale nie jest to już wyłącznie zwyczajna obecność medialna czy showbiznesowa. To jest raczej pewien stan ciągłego bycia widzianą, ocenianą, zapraszaną do kolejnych ról, a jednocześnie akt dojrzewania na oczach ludzi. Zdarza Ci się czasem usiąść w ciszy i pomyśleć, że choć wciąż jesteś młodą kobietą, to przeżyłaś już zawodowo zaskakująco dużo? Bardzo często przeżywam takie momenty. One przychodzą niespodziewanie, w zwyczajnych sytuacjach, kiedy wchodzę do studia albo na plan i nagle widzę wokół siebie ludzi młodszych ode mnie. I pojawia się takie ciche zdumienie, że przecież jeszcze niedawno to ja byłam tą najmłodszą osobą w redakcji czy studio. To nie jest nawet myśl o wieku, tylko raczej o czasie, który wydarzył się gdzieś obok mnie, trochę poza moją kontrolą. Z jednej strony czuję się nadal bardzo młoda, mam w sobie dużo ciekawości i lekkości, ale z drugiej wiem, że minęło już osiem lat od momentu, kiedy zaczęłam pracować w telewizji. Osiem lat! A te osiem lat właściwie ułożyły całe moje dorosłe życie. I nagle widzę, że w tym czasie zdążyłam przejść przez różne miejsca, różne role, zrobić wiele rzeczy, które kiedyś wydawały mi się bardzo odległe. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego Doświadczenie i pokora. Co naprawdę zostało po latach pracy Kiedyś odległe, a dziś jednak bardzo bliskie. Najbardziej poruszające jest jednak to, że wraz z tym doświadczeniem nie przychodzi poczucie, że wszystko mam już za sobą, tylko raczej większa pokora. Coraz częściej myślę o tym, co z tych lat zostaje we mnie, a nie tylko na zewnątrz. I co zostało w Twoim środku? Jakaś odporność, większy spokój, może też umiejętność odróżniania tego, co chwilowe, od tego, co naprawdę ma znaczenie. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności"
TYLKO W VIVIE!. Porażki bolały, ale to mama Izabelli Krzan dała jej tę jedną rzecz, która zmieniła wszystko. To, co zrobiła, zaskakuje
Izabella Krzan odsłania kulisy swojej drogi do sukcesu i mówi wprost o bolesnych momentach, które miały ją zatrzymać. Zamiast triumfów były odmowy, zamiast wsparcia, słowa zwątpienia. Dziś ujawnia, co naprawdę ją zbudowało i dlaczego porażki okazały się kluczowe.
Nikt nie widział tych chwil. Cisza po kolejnych „nie”, decyzje podejmowane w samotności i ogormna siła. Izabella Krzan dopiero teraz w rozmowie z magazynem VIVA! ujawnia, co działo się wtedy, gdy pojawiały się chwile zwiątpienia. Izabella Krzan o porażkach w konkursach piękności Brałaś jednakże udział w wielu konkursach piękności. Tak, kilka razy. I też bez spektakularnych sukcesów. Wygrałam jeden regionalny tytuł, ale w większych konkursach słyszałam raczej, że to nie jest ten moment, że się nie nadaję. I kiedy ktoś dziś patrzy na moją drogę tylko przez pryzmat tego, co się udało, mam w sobie potrzebę, żeby powiedzieć, że pod spodem jest bardzo dużo momentów, w których ktoś mówił mi „nie”. I to Cię nie zatrzymało. Parłaś do przodu. Jak taran. I do dziś się nad tym zastanawiam, skąd się to wzięło. Bo ja naprawdę wiele razy zaczynałam od nowa. I, co ciekawe, te porażki nie zostawiały mnie w miejscu, tylko raczej popychały dalej. Myślę, że ogromną rolę odegrała moja mama. Ona była bardzo uważna, nie pchała mnie na siłę, tylko towarzyszyła mi w tym, co było dla mnie ważne. I chyba widziała, że ja się z tych rzeczy podnoszę. Że to po mnie trochę spływa, nie w sensie obojętności, tylko takiej wewnętrznej odporności. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności" Cicha determinacja Izabelli Krzan. Co naprawdę pchało ją do przodu? Czyli to była bardziej determinacja niż wiara w sukces? Determinacja, ale taka cicha. Bez wielkich deklaracji, bez potrzeby udowadniania czegoś światu. Raczej takie wewnętrzne przekonanie, że próbuję jeszcze raz. Bo ja naprawdę próbowałam wielu rzeczy. Tańczyłam osiem lat taniec towarzyski, przestałam, bo mój partner wyjechał. Grałam w siatkówkę, dobrze mi szło, ale klub upadł, bo zabrakło pieniędzy. I to też mnie czegoś nauczyło. Że nie wszystko, co się kończy, jest porażką. Czasem to jest po prostu zmiana kierunku, na którą nie mamy wpływu. Dumna jesteś z siebie? Dumna, bo widzę, ile w tamtej dziewczynie było odwagi i uporu, nawet jeśli wtedy tego tak nie nazywałam. I mam poczucie, że to właśnie te momenty, kiedy coś się nie udawało, zbudowały mnie najbardziej. Bo sukces jest głośny i widoczny. A to, co nas naprawdę kształtuje, dzieje się dużo ciszej. W tych momentach, kiedy nikt nie patrzy i kiedy trzeba zdecydować, czy próbujesz jeszcze raz, czy już odpuszczasz. A Ty nigdy nie odpuszczasz. I zawsze próbuję. I znam smak porażki. On wcale nie jest aż taki gorzki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego
Izabella Krzan po latach intensywnych zmian zawodowych zatrzymuje się i mówi wprost o tym, czego naprawdę chce. W szczerym wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim dla magazynu VIVA! ujawnia kulisy pracy w telewizji, swoje marzenia o autorskim projekcie oraz momenty, które zmieniły jej myślenie o karierze. To przełomowe wyznanie.
Izabella Krzan otwarcie mówi o swojej zawodowej drodze i zmianach, które ukształtowały jej podejście do pracy w telewizji. Po latach intensywnych doświadczeń w różnych stacjach coraz wyraźniej podkreśla potrzebę stabilizacji, autentyczności i budowania projektów, które będą spójne z jej osobowością i wartościami. Izabella Krzan o pracy w telewizji. Od zmian do stabilizacji Masz za sobą wiele różnych doświadczeń zawodowych: „Pytanie na śniadanie” w TVP, Kanał Zero, teraz TVN. Czy masz poczucie, że w telewizji naprawdę zostało jeszcze coś, co mogłoby być w pełni Twoje? Bardzo bym tego chciała. I to jest chyba moje największe marzenie na ten moment. Nie chodzi już nawet o to, żeby zrobić coś nowego w sensie formatu, bo rzeczywiście wiele już powstało. Bardziej chodzi o to, żeby znaleźć coś, co będzie ze mną naprawdę spójne. Marzy mi się projekt, który nie będzie tylko kolejną produkcją, ale przestrzenią, w której mogę być sobą. Ze swoim tempem, swoją wrażliwością, sposobem rozmowy z ludźmi. Coś, co nie będzie oparte wyłącznie na tempie i hałasie, ale też na uważności. Coraz mniej interesuje mnie robienie wielu rzeczy naraz. Coraz bardziej pociąga mnie jedna rzecz, ale taka, którą można budować przez lata. Coś, co dojrzewa razem ze mną, co daje poczucie sensu, a nie tylko obecności. Widoczność jest bardzo ulotna. Wiarygodność buduje się długo i po cichu. I mam wrażenie, że dziś bardziej zależy mi na tej drugiej. CZYTAJ TEŻ: Dzielą ich 22 lata, są dla siebie siłą i wsparciem. Paulina i Maciej Orłosiowie TYLKO w VIVIE! zdradzają receptę na udany związek Izabella Krzan o zmianach zawodowych i świadomych wyborach Brzmi to tak, jakbyś po latach intensywnego ruchu doszła do momentu, w którym ważniejsze staje się zatrzymanie i zakorzenienie. Tak, dokładnie tak to czuję. Ostatnie lata były dla mnie bardzo intensywne. Zmiany pracy, nowe miejsca, nowe zespoły. To było potrzebne, bo nauczyło mnie odwagi i dystansu, ale też pokazało, że nie da się całe życie funkcjonować tylko w trybie ciągłej zmiany. Zrozumiałam, że zmiana pracy to nie jest koniec świata. Czasem jest wręcz początkiem czegoś nowego, nawet jeśli na początku wydaje się trudna. Kiedy coś się kończy, człowiek jest zmuszony, żeby uruchomić w sobie nowe myślenie, nową energię. Ale jednocześnie czuję, że teraz jest moment na coś odwrotnego. Na zatrzymanie. Na bycie gdzieś naprawdę, a nie tylko na chwilę. Na zbudowanie czegoś, co będzie miało swoją ciągłość. Czasem jest tak, że człowiek tkwi w miejscu, które jest po prostu dobre, nie idealne, ale bezpieczne. I nie decyduje się na zmianę, bo boi się, że gdzie indziej będzie gorzej. A dopiero jakaś zewnętrzna sytuacja zmusza go do ruchu. Dziś patrzę na to inaczej. Myślę, że takie momenty nie są przeciwko nam. One po prostu zmuszają nas do tego, żebyśmy zaczęli bardziej świadomie wybierać siebie. A kiedy zadzwonił telefon z propozycją prowadzenia „Afryka Express”, to była czysta radość czy już też refleksja? Najpierw była radość. Taka bardzo prosta, naturalna. Bo to jest format, który ma w sobie przygodę, coś nieprzewidywalnego, coś żywego. I ja nadal bardzo lubię takie emocje. Ale bardzo szybko pojawiła się też refleksja. Kiedyś pewnie przyjęłabym taką propozycję od razu, bez zastanowienia. Dziś zadaję sobie pytanie, czy to jest spójne ze mną, czy ja naprawdę chcę iść w tę stronę, czy to jest kolejny krok, czy tylko kolejna zmiana. I to jest dla mnie ważna różnica. Mam poczucie, że dojrzewanie w tym zawodzie polega właśnie na tym, że przestajesz rzucać się na wszystko, co się pojawia, a zaczynasz wybierać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności"
Izabella Krzan w szczerym wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim mówi o zmianie podejścia do życia i kariery. „Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli", mówi nam.
Izabella Krzan, mając 31 lat, opowiada o wyraźnej zmianie podejścia do życia i kariery. Po intensywnych latach w mediach dziś skupia się na spójności, sensie i świadomych wyborach. W wywiadzie dla VIVY! zdradza, co jest dla niej najważniejsze oraz jak postrzega swoją przyszłość. Izabella Krzan o zmianach w karierze: od TVP do TVN [...] Masz tylko 31 lat, a bardzo dużo doświadczeń na koncie. To brzmi raczej jak moment, w którym coś nie zaczyna się na nowo, tylko już na innym poziomie świadomości. Bardzo chciałabym tak na to patrzeć i chyba właśnie tego się uczę. Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli. I że nie chodzi już o to, żeby sprawdzić wszystko, tylko żeby coś wybrać i przy tym zostać. Dać sobie czas, żeby coś naprawdę wybrzmiało, żeby się zakorzeniło. Młodość bardzo często myli ruch z sensem. Wydaje się nam, że skoro dużo się dzieje, to znaczy, że wszystko idzie we właściwym kierunku. Dopiero później przychodzi taka cicha refleksja, że tempo nie zawsze jest równoznaczne z głębią. I że czasem trzeba się zatrzymać, żeby w ogóle usłyszeć siebie. CZYTAJ TEŻ: Ta jedna rzecz pomogła osiągnąć jej zawodowe szczyty. TYLKO NAM Grażyna Torbicka zdradza swój sekret: "To były takie lekcje życia" Nie boisz się, że weszłaś w świat medialny bardzo wcześnie i bardzo intensywnie, że wiele rzeczy przyszło szybciej niż do innych, więc trudniej będzie Cię jeszcze czymś naprawdę poruszyć? Mój zachwyt nie bierze się już dla mnie z samej nowości. Kiedyś fascynowało mnie wszystko, co było pierwsze, większe, bardziej widoczne. Teraz dużo bardziej porusza mnie sens. To, czy coś jest ze mną spójne, czy ja naprawdę chcę o tym mówić, czy to jest moje. Nadal czuję się wewnętrznie bardzo młoda. Wciąż mam w sobie tę ciekawość świata, ale jednocześnie wiem, że są obszary życia, których jeszcze nie doświadczyłam. Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności i dzięki temu mogę mówić o rzeczach, które są mi naprawdę bliskie. Bardzo nie lubię wypowiadać się na tematy, których nie znam, których nie przeżyłam. Wydaje mi się, że w świecie, w którym wszyscy mówią o wszystkim, coraz większą wartością jest umiejętność milczenia tam, gdzie nie ma się nic prawdziwego do powiedzenia. Co jest więc przed Tobą? Najciekawsze jest jeszcze przede mną właśnie dlatego, że będzie wynikało z życia, a nie z planu. Z czasem przychodzi większa świadomość, inne doświadczenia, może inna wrażliwość. I wtedy zmienia się też sposób opowiadania o świecie. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Szans na sukces stanęło przed nią wiele. Mogła poświęcić się tańcowi i siatkówce. Zmiana planów. Żeby podbić modowe wybiegi, na przeszkodzie stanął jej krzywy nos. Los wtedy znowu zachichotał, bo przez popsuty samochód nie dojechała do chirurga plastycznego. Poczucie przegranej? Ona go nie zna! Izabella Krzan opowiada Wiktorowi Słojkowskiemu, jak życiowe porażki stają się drogowskazem.
To, co mogło być porażką, stało się punktem zwrotnym. Izabella Krzan dziś ujawnia kulisy decyzji, która zaprowadziła ją do „Afryka Express” i pokazuje, jak przypadek potrafi zmienić całe życie. Izabella Krzan Afryka Express. Od niespełnionych planów do przełomu [...] W młodości bardzo łatwo pomylić sukces z ruchem, obecność z sensem, rozpoznawalność z tożsamością. Dopiero później człowiek zaczyna rozumieć, że najważniejsze jest to, żeby się w tym wszystkim nie zgubić. Dziś patrzę na swoją drogę z większą czułością niż oceną. Mam poczucie, że każda zmiana, każdy program, każde doświadczenie doprowadziły mnie do miejsca, w którym coraz lepiej rozumiem, co jest dla mnie naprawdę ważne. I że to jest wiedza, której nie da się przyspieszyć. Ona przychodzi tylko z czasem. Pamiętam bardzo dokładnie taki wieczór, zupełnie zwyczajny, siedzieliśmy z moim partnerem Dominikiem na kanapie i rozmawialiśmy o tym, co ja właściwie chciałabym robić dalej. To nie była wielka, przełomowa rozmowa, raczej spokojne zastanawianie się nad sobą. Co jest dla mnie naturalne, w czym czuję się dobrze, jakie formaty byłyby ze mną naprawdę spójne. I wtedy pojawiła się Afryka jako wyobrażenie, jako kierunek. Mówiłam, że to byłby dla mnie idealny format, coś, co łączy przygodę, autentyczność, wyjście poza studio. Że mogłabym robić coś w rodzaju „Afryka Express”, że to jest przestrzeń, w której czułabym się naprawdę sobą. I to jest dla mnie do dziś bardzo poruszające, że dokładnie rok później ta propozycja naprawdę się pojawiła. CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Jak porażki stały się drogowskazem Izabelli Krzan To był moment, w którym pomyślałaś, że pewne rzeczy naprawdę się przyciąga, że intuicja czasem wie szybciej niż plan? Było to bardzo intuicyjne doświadczenie. Jakby coś, co zostało wypowiedziane półświadomie, wróciło do mnie już w konkretnej formie. I, co ciekawe, nie było we mnie żadnej kalkulacji. Ani jednej sekundy zawahania. Nie zastanawiałam się, czy to dobry moment, czy to się opłaca, czy powinnam. Po prostu wiedziałam. To było jedno z tych rzadkich uczuć, kiedy wszystko się zgadza. Kiedy nie trzeba niczego analizować, bo odpowiedź jest natychmiastowa. I ja wtedy miałam w sobie taką pewność, że chcę to zrobić, i koniec. I była to dobra decyzja? Bardzo dobra. Niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, czy będą kolejne sezony, czy nie, to doświadczenie zostanie ze mną na zawsze. To była ogromna szkoła. Praca pod presją, przez kilka tygodni funkcjonowanie praktycznie bez przerwy, po kilkanaście godzin dziennie. I świadomość, że nie ma dubli, nie ma możliwości poprawy, nie ma cofnięcia się. Wszystko dzieje się tu i teraz. To brzmi jak sytuacja, która bardzo weryfikuje człowieka. Tak, bardzo. I to jest chyba najcenniejsze. Bo nagle widzisz siebie w warunkach, w których nie możesz się schować, nie możesz udawać. Albo jesteś gotowa, albo nie. Zobaczyłam, że potrafię więcej, niż mi się wydawało. Że jestem w stanie unieść zmęczenie, stres, odpowiedzialność i nadal być obecna w tym, co robię. I wróciłam z takim poczuciem, które jest trudne do opisania. Nie jakimś wielkim triumfem, tylko spokojem. Taką cichą pewnością, że dałam radę. I to jest coś, czego nie widać z zewnątrz, ale co zostaje bardzo głęboko. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z czułością opowiada o rodzicach, są jej wzorem. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka mówi wprost: "Obserwowałam trudności, jakie musieli pokonywać"
Zniknęła z "Na dobre i na złe" w kluczowym momencie. Jedna myśl nie dawała jej spokoju
Ewa Skibińska w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim wraca do momentów, w których decydowała się odejść z popularnych seriali "Na dobre i na złe" oraz "Pierwsza miłość". Aktorka szczerze opowiada o lękach, ambicjach i przekonaniach, które towarzyszyły jej w tamtym czasie. Dziś patrzy na te decyzje z zupełnie innej perspektywy.
Choć dla wielu aktorów udział w hitowym serialu to spełnienie marzeń, dla Ewy Skibińskiej był to moment wewnętrznych rozterek. Jak przyznaje, przez lata nie dostrzegała wagi projektów, w których brała udział. Kierowała się emocjami, poczuciem niespełnienia i potrzebą zmian, które – jak wierzyła – mogły otworzyć przed nią nowe zawodowe drzwi. Ewa Skibińska o odejściu z "Pierwszej miłości" i "Na dobre i na złe". Ujawnia kulisy decyzji Ewa Skibińska nie ukrywa, że w czasie pracy przy "Na dobre i na złe" nie miała świadomości, jak ważny jest to projekt. "Nie miałam wtedy agenta, który by mi powiedział: Ewa, ale ty grasz w takim serialu, on już jest kultowy, on jest ważny, to ci daje popularność" – wspomina. Zamiast satysfakcji pojawiały się wątpliwości i poczucie, że powinna szukać czegoś więcej. Po pięciu latach pracy w serialu zaczęła zadawać sobie trudne pytania: "Pięć lat jestem w serialu, takim popularnym, trzeba coś zmienić, może gdzieś jakieś ważniejsze rzeczy na mnie czekają, a ja tracę swój czas?". Towarzyszyło jej także poczucie, że działalność serialowa może być postrzegana jako mniej wartościowa artystycznie: "Bo to jest jednak komercja, co ja robię, czy to jest dobra droga w moim życiu". Aktorka w rozmowie z dziennikarzem otwarcie mówi o swoich rozterkach: "Czy ja nie trwonię swojego talentu, czasu? Czy może ktoś mi czegoś nie daje, dlatego że zdecydowałam się grać w serialu?”. Z dzisiejszej perspektywy przyznaje jednak: "To jest wszystko nieprawda. Ja teraz wiem, czym to się rządzi i na czym to polega". Historia powtórzyła się przy "Pierwszej miłości". Również po pięciu latach aktorka zdecydowała się odejść. W tle tych decyzji wciąż obecna była potrzeba zmiany i przekonanie, że rezygnacja może otworzyć nowe drzwi. "Muszę coś zostawić, muszę z czegoś zrezygnować, żeby otworzyły się nowe możliwości, żeby jak to się u nas w branży mówi, zadzwonił telefon. A czy tak jest? Nie wiem. Czasami nie trzeba wcale z niczego rezygnować i telefon nagle dzwoni" – wyznała. ZOBACZ TEŻ: To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali” Ewa Skibińska o angażu do "Na dobre i na złe": "Pomyślałam, że dam zaporową stawkę" Kulisy angażu do "Na dobre i na złe” pokazują, jak bardzo ambiwalentne były jej decyzje. Skibińska przyznaje: "Jak powiem, że chcę tyle i tyle za dzień zdjęciowy, to mnie na pewno nie wezmą”. Była to próba uniknięcia pracy w serialu, choć – jak sama dodaje – przyszła na zdjęcia próbne i walczyła o rolę. Liczyła na to, że decyzja producentów zdejmie z niej odpowiedzialność: "Pomyślałam sobie, że jak dam zaporową stawkę, to oni powiedzą, no jednak nie". Stało się jednak inaczej – produkcja zaakceptowała warunki. Jak podkreśla dziś, pieniądze nie były kluczowe: "Chodziło tylko o lęk przed tym, że stanę się aktorką serialową". Dodaje też z charakterystyczną szczerością, że cała sytuacja była dla niej dość trudna: "To nie jest mój typowy styl działania, szczerze mówiąc. Ja mam w sobie dużo pokory". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Ich więź jest niezniszczalna, dla dzieci jest tatą na medal! Gwiazdor "Ojca Mateusza" żałuje tylko jednego. To wyznanie porusza
Artur Żmijewski od lat budzi podziw nie tylko jako aktor. To przede wszystkim kochający mąż i ojciec - oddany, bezgranicznie wspierający. Z dziećmi łączy go niezwykła więź, która przetrwała próbę czasu, zawodowych wyzwań i życiowych zmian. Z okazji urodzin aktora wracamy do wyjątkowego, archiwalnego wywiadu, w którym razem z Ewą, Karolem i Wiktorem odsłonił najpiękniejszą rolę swojego życia — rolę taty.
Można tylko patrzeć i zazdrościć, i to bez cienia przesady. Spełnienie zawodowe, wieloletnia kariera i życie prywatne, które wydaje się niemal filmowym scenariuszem. U boku ukochana żona Paulina Żmijewska, a obok niej trójka niezwykle utalentowanych dzieci. Artur Żmijewski rzadko wpuszcza media do swojego świata, ale jakiś czas temu dla VIVY! zrobił wyjątek. W 2024 roku po raz pierwszy razem z córką Ewą oraz synami Karolem i Wiktorem zdecydował się wspólny wywiad. W rozmowie z Wiktorem Słojkowskim zdradzili rodzinne sekrety i opowiedzieli o swojej wyjątkowej relacji. Z okazji urodzin uwielbianego aktora przypominamy archiwalny wywiad! Takiej rozmowy nie było! Archiwalny wywiad VIVY! z Arturem Żmijewskim i Ewą, Karolem i Wiktorem Żmijewskimi – Powiem Wam, że byłem lekko rozczarowany, przygotowując się do naszego spotkania. Przekopałem archiwa, rozmawiałem z Waszymi znajomymi z branży filmowej i każdy z nich stwierdził, że jesteście bardzo zgodną rodziną. Artur: Rzeczywiście, na próżno szukać u nas włoskich akcentów: trzaskania drzwiami, rzucania naczyniami, skandali. My jesteśmy bardzo zwyczajni i tę naszą zwyczajność kochamy do szaleństwa. – Podpisalibyście się imieniem i nazwiskiem pod stwierdzeniem, że to nie w pieniądzach, a właśnie w rodzinie tkwi największa siła? Artur: Tu się nie ma nad czym zastanawiać. Nie ma nic cenniejszego od kochającej się i rozumiejącej się rodziny. Jest jak kotwica, która osadza cię i nie pozwala ci wpłynąć gdzieś na mieliznę lub rozwalić się o brzeg. Ewa: Nie będę oryginalna i zgodzę się z tatą! Karol i Wiktor: My też się zgadzamy. Artur: W dzisiejszych czasach, gdy świat stanął na głowie, zwariował, jest tyle wyzwań przed każdym z nas, zła energia czyha na każdym kroku i nie mówię tu wyłącznie o internecie, ale i o tym, co się dzieje w realu. Bardzo pogubiliśmy się jako ludzie. Wymagania stawiane przed nami są często nie do spełnienia. I mówię tu głównie o młodych! Ja jestem z innego pokolenia. Nam udało się nie stracić z oczu wytyczonego celu. Ewa: Nie ma chyba ważniejszej rzeczy, niż mieć podporę w rodzinie, żeby czuć korzenie. – A kto w domu jest dla Was większą podporą? Ewa: Mama i tata. Wiktor: Zdecydowanie obydwoje. Trudno byłoby stwierdzić, że ktoś daje większe wsparcie. I chyba byłoby to dość niesprawiedliwe wybrać mamę lub tatę. Na różnych etapach naszego życia nasi rodzice dawali nam różne wsparcie. Artur: A ja mam świadomość tego, że w związku z niedoborem czasu, który mogę wam poświęcić, to mama jest stabilniejszą podporą. Ja bardzo dużo pracuję i nie zawsze jestem dla was dostępny. A chciałbym być! Przegapiłem wiele momentów w waszym dorastaniu. Pięknych momentów. Pierwsze słowa, pierwsze kroki. Ale niestety pracuję w branży, która wymaga wielu wyjazdów, stąd nieobecność w życiu rodzinnym. Dzisiaj też chciałbym mieć dla was więcej czasu, bo nadal mam wrażenie, że nie poświęcam tyle uwagi, ile powinienem, ale pocieszam się, że gdy już będę na emeryturze, to nie uwolnicie się ode mnie. Będę non stop z wami. I z wnukami! (śmiech). Karol: Może ci się tak wydawać, ale ja jakościowo nie odczułem, że nie masz czasu i że tego wsparcia jest mniej niż u moich znajomych. Artur: Miło słyszeć, że nie zawodzę was jakościowo. Karol: Nigdy nas nie zawiodłeś. U mamy to wsparcie jest bardziej rozłożone w czasie. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!. Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem – Wyobraźcie sobie sytuację, że znaleźliście się pod ścianą, a świat zaraz rozsypie się w drobny pył. Do kogo w pierwszej kolejności zadzwonicie? Do mamy? Taty? Artur: Pozwólcie, że to ja odpowiem na to pytanie. Do mamy. A dlaczego do mamy? Bo zawsze ma włączony telefon i zawsze odbiera, a ja w mojej pracy często mam telefon wyciszony. Ewa: Gdy następuje kryzys lub dzieje się coś wspaniałego, chyba wszyscy od razu chcielibyśmy podzielić się tym z ro- dzicami. I się dzielimy, ale w różnych czasoprzestrzeniach. Karol: Po koncertach zawsze staram się wysyłać filmiki, jeśli udało się jakieś nagrać, żeby moi bliscy mogli choć na chwilę wejść w mój świat i zobaczyć, co się w nim właśnie dzieje. Chwalę się, jeśli mi poszło, a jak nie poszło, to dzwonię i mówię, że nie tym razem. Mówiąc o porażce, wiem, że nie spotkam się z krytyką ze strony rodziców. Fajnie jest móc pochwalić się im sukcesami. Dla mnie ma to ogromną wartość. Artur: Mnie niezwykle cieszy, że dzwonicie do mnie w każdej sytuacji, niezależnie, czy to jest sukces, czy porażka. Bo to, że chcecie mi o tym opowiedzieć, daje mi poczucie, że macie do mnie zaufanie, a dla rodzica chyba nie może być nic piękniejszego. – Nikt z Was nie chciał robić tego, co Wasz ojciec? Karol: Miałem taki pomysł, żeby może związać się z aktorstwem. Artur: Poszliśmy nawet na dni otwarte do szkoły Maćka Ślesickiego. To było przed twoim liceum. Karol: Zapaliła mi się wówczas w głowie iskierka, że może to jest dobry pomysł. Pomysł umarł równie szybko, jak się pojawił. Poszedłem do zwykłego liceum ogólnokształcącego. I już nigdy o tym niemyślałem. Ewa: Ja na przykład nigdy nie pomyślałam o byciu aktorką. Gdy byłam młodsza, w moim życiu królowały muzyka i sport. Będąc nastolatką, dość poważnie zaczęłam trenować tenis. Jednak miłością życia okazały się gitara oraz śpiew, a rakietę odłożyłam. Wiktor jest najbliżej aktorstwa. Wiktor: U mnie to się rozpoczęło najpóźniej. Miałem ogromną zajawkę na koszykówkę. I chyba trwała ona do 19. roku życia. Kamera wpadła mi w ręce przez przypadek i zacząłem się nią bawić. I tak bawię się nią do dziś. Koszykówkę porzuciłem, bo miałem sporo kontuzji, które okazały się dość poważne i zniechęciły mnie do dalszej gry. Stanąłem przed trudnym wyborem, bo i koszykówkę, i kamerę lubiłem tak samo. Nie można być w dwóch związkach jednocześnie. No ale na tym polega dokonywanie wyborów. Nie dostaje się w życiu wszystkiego. Sztuka wyborów wpisana jest w nasz byt. Czytaj też: TYLKO U NAS! Justyna Steczkowska odpowiada na oskarżenia o rasizm. "To głęboko niesprawiedliwe i nie ma żadnego związku z rzeczywistością" – Wiktor, pytasz tatę o rady, jeśli chodzi o filmowe działania? Artur: Ja tu muszę włączyć się w rozmowę. Wiktor jest bardzo skromny i nie mówi głośno o wszystkim, czym się zajmuje. Gdy po raz pierwszy chwycił za aparat, był przecież naturszczykiem, ale jego oko dostrzegało wspaniałe, dojrzałe kadry. W przypadku każdego z was za każdym razem byłem świadkiem sytuacji, które mnie zaskakiwały. Ewa, gdy powiedziałaś mi, że chcesz studiować muzykę za oceanem, pamiętam moje zaskoczenie, dlatego że idealnie spełniałaś się w tłumaczeniach specjalistycznych. Byliśmy pewni, że będziesz kontynuować grę na gitarze, ale bardziej amatorsko. W przypadku chłopaków też tak było, że razem z mamą przeżyliśmy lekki szok, bo waszym głównym zainteresowaniem był sport. Karol: To prawda. Miałem krótki epizod z graniem na perkusji, ale szkoła muzyczna zniechęciła mnie. I porzuciłem to. Później pojawił się u mnie pomysł, że może zostanę dietetykiem. Mnóstwo było tych pomysłów i poszukiwań, ale finalnie wygrała muzyka. Artur: Dla mnie jako ojca to bardzo ważne, że mogliście dokonać wyboru, w którą stronę pójdziecie. Dzieci trzeba wspierać, a nie stawać okoniem w stosunku do ich życiowych pomysłów. Nie ma co walczyć, szarpać się czy przekonywać, że to my mamy rację i że wspomną kiedyś nasze słowa. Dzieci powinny być szczęśliwe ze swoimi wyborami i ich rodzice też. Bo naszą największą radością jest to, że będziecie zajmować się tym, co was pasjonuje. Nawet przez sekundę nie wyznaczaliśmy wam z mamą, co macie robić. Mieliśmy was wspierać i dawać możliwości wyboru. Ewa: Mama oczywiście bez ciśnienia, ale liczyła po cichu, że Wiktor może pójdzie w jej kierunku, czyli nauk ścisłych. Wiktor to matematyczny umysł. A pamiętacie, jak byliśmy wszyscy w LA, a Wiktor mówił, że was, artystów, będzie musiał utrzymywać? Karol: Chciał być naukowcem w Berkeley. Wiktor: No ale życie samo to zweryfikowało. I chyba właściwie zweryfikowało. Karol: Nasze dzieciństwo nie było trudne, mimo że nasz tata był bardzo popularny. Tata nigdy nie przenosił pracy do życia prywatnego. Gdy był w domu, to był całym sobą. Nigdy nie usłyszałem, że jest zmęczony czy nie ma czasu. Ewa: Nasze dzieciństwo było najcudowniejsze z możliwych. Nasz tata był tatą i nigdy nie myśleliśmy o nim jako znanym aktorze, którego uwielbia cała Polska. Artur: Dla mnie to bardzo ważne, że nie wpływało na was to, czym się zajmuję zawodowo. Bardzo zależało mi na tym, żebyście wykonywali pracę, którą lubicie, bo wiem, jakie to jest motywujące i jak wielką radość daje. Mój starszy brat grał w piłkę ręczną. Sam miałem pomysł, że moim powołaniem będzie gra w szczypiorniaka. „Nie zgadzam się na to”, usłyszałem od mojej mamy. Nie chciała, żebym był non stop poza domem, tak jak jej starszy syn. Do ogólniaka szedłem z pomysłem, że będę radcą prawnym. Zdam na prawo, otworzę kancelarię… Na szczęście na pewnym etapie życia złapałem bakcyla związanego z amatorskim teatrem i już wiedziałem, że nie muszę więcej szukać pomysłów, czym zająć się w przyszłości. Co ciekawe, w tym przypadku mama nie protestowała i nigdy nie wypowiedziała się negatywnie na temat mojego zaangażowania w aktorstwo. Miałem jednak świadomość, że nie był to dla niej wymarzony wybór. Sprawdź też: Belmondo miał wszystko, kochały go miliony. Ale ta jedna tragedia złamała go na zawsze. Prawdziwa historia francuskiego amanta rozrywa serce – Oglądacie wszystko, w czym występuje Wasz tata? Artur: Oni nie mają czasu. Ewa: Kiedyś oglądaliśmy. Karol: Znajomi podsyłają mi masę filmików na Tik-Toku, w których jest „ojciec Mateusz”. Dużo filmów jest z twojej młodości. Artur: Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale byłem kiedyś młody (śmiech). Ewa: Odkąd tata reżyseruje „Ojca Mateusza”, lubię, gdy pokazuje nam jakiś cud reżyserski. Karol: A ja pamiętam, jak dawno temu, gdy byliśmy dziećmi, oglądaliśmy razem każdy odcinek „Na dobre i na złe”. Zasiadaliśmy wszyscy na kanapie przed telewizorem i świat dookoła przestawał istnieć. Z „Ojcem Mateuszem” dawniej było podobnie. Ewa: Pamiętam taką sytuację, kiedy siedzieliśmy rodzinnie, oglądając „Na dobre i na złe”. Karol miał wtedy chyba dwa lata. Wszedł do pokoju, usiadł i ogląda z nami. Za chwilę tata wraca z pracy, a po Karolu widać lekki szok i niezrozumienie, co się właśnie dzieje – tata i w domu, i w telewizji??? Karol: Mam ulubione filmy z tatą. Na przykład „Psy”, „Nigdy w życiu”. Zdarza mi się wracać do nich. Ostatnio grałem koncert w Katowicach. Bardzo się stresowałem, ponieważ był to pierwszy raz, gdy cała moja rodzina zasiadła na widowni. Z drugiej strony poczułem się wyróżniony, że znaleźli czas i chciało im się jechać przez pół Polski, żeby mnie zobaczyć. Artur: Genialny był ten koncert. Ewa: Wszystkim nam się podobało. Właśnie przypomniało mi się, jak rodzice pojechali ze mną do USA, żeby ulokować mnie na studiach. Gdy odstawili mnie, zobaczyłam, że tacie zaszkliły się oczy… Artur: Przecież ty wcześniej nie wyjeżdżałaś nigdzie sama. To jak mi się miały oczy nie szklić? Ewa: Jak to nie wyjeżdżałam? Wyjeżdżałam. Artur: Ale były to obozy tenisowe, na których byli sami twoi znajomi. Serce bolało, ale miałem świadomość, że to konsekwencja dorosłości. Pewnie dlatego z Ewą było najtrudniej, bo była pierwsza. Widać było po niej, że ta sytuacja też jest dla niej trudna. Ale kiedy przyjechaliśmy do niej po kilku miesiącach i zobaczyliśmy pewną siebie młodą kobietę, z nowymi znajomymi i przyjaciółmi, która może mieć świat u swych stóp, już byliśmy spokojni. Ewa: A ja moim wyjazdem utorowałam drogę swoim braciom. Najpierw wyjechał Karol, później dołączył do nas Wiktor. Karol: Ja byłem tam najkrócej, bo jakoś mi się nie podobało. Chyba za bardzo kocham Warszawę, żeby mieszkać z dala od niej. Po jakimś czasie życia w Stanach brakowało mi rodziców, kumpli. I wróciłem. Nie rozważałem tego jako porażki. – Najmilsze wspomnienia związane z tatą? Karol: Gdy pojechaliśmy do Augustowa! Tam był kręcony wtedy „Mój rower”. Był to mój pierwszy raz na planie filmowym i wywarło to na mnie gigantyczne wrażenie. Kolejne to plan zdjęciowy „Samych swoich”. Artur: To ciekawe, że najmilsze wspomnienia związane z ojcem masz z jego roboty (śmiech). – Nic nie może zagrozić Waszej przyjaźni? Wszyscy chórem: Zdecydowanie nie. Nie ma na świecie takiej siły, która popsułaby naszą więź. Ona z każdym rokiem robi się coraz silniejsza. Czytaj też: Aktor „Ojca Mateusza” ma równie znanego brata. Zrobił imponującą karierę, dziś żyje poza Polską
To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali”
Ewa Skibińska zdobyła się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w głośnym wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”, a dziś wraca do tego doświadczenia w rozmowie dla viva.pl. Jej historia porusza i zmusza do refleksji.
Ewa Skibińska zdecydowała się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” i – jak sama podkreśla w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla viva.pl – nie wycofała ani jednego słowa. To właśnie ten wywiad był później czytany na oddziale zamkniętym dla osób uzależnionych, gdzie wywołał silne poruszenie. Dziś aktorka wraca do tamtego momentu i jeszcze mocniej podkreśla, dlaczego zdecydowała się mówić otwarcie: nie tylko dla siebie, ale też dla tych, którzy wciąż zmagają się z tym samym problemem. Szczere wyznanie: „Mam problem, to jest choroba alkoholowa” W rozmowie dla viva.pl punkt wyjścia stanowi wyznanie, które po raz pierwszy padło w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Ewa Skibińska nie tylko go nie wycofała, ale – jak wynika z rozmowy – świadomie pozostawiła je bez zmian. Wiktor Słojkowski zwraca uwagę na tę postawę: „Mówisz szczerze, mam problem, to jest choroba alkoholowa, nie kryjesz się, nie krygujesz, zostawiasz w autoryzacji to, co napisała tam, co ty powiedziałaś dziennikarce, ona to ładnie ujęła w słowa, albo po prostu spisała twoje ładne słowa, które wypowiedziałaś.” To wyznanie staje się fundamentem całej rozmowy – bez unikania, bez łagodzenia i bez budowania wizerunku „bez skazy”. Strach przed oceną? „Nie, w ogóle. Nie, nie” Dziennikarz porusza również kwestię potencjalnych konsekwencji takiej szczerości: „Nie pojawia ci się w głowie, nie zapala ci się wówczas takie coś, że okej, to ja teraz będę funkcjonować, no dobra, jestem aktorką teatralną, jestem aktorką serialową, ale że teraz pomyślą o mnie alkoholiczka i mnie nie będą chcieli zatrudnić.” Ewa Skibińska odpowiada bez wahania: „Nie, w ogóle. Nie, nie. Ja wiesz, ponieważ z tego wyszłam, to pomyślałam, że mogę być przykładem dla wszystkich innych pijących, a których ja teraz z taką ostrością widzę.” Aktorka dodaje: „I namierzam, wiesz, ja mam radar na ludzi, którzy się męczą z alkoholem i którzy nie wiedzą, w tej chwili wiedzą, to jest tylko kwestia decyzji, siły woli, żeby sobie z tym poradzić.” Czytaj też: 34 lata miłości, a dziś wybiera Ewa Skibińska samotność. „Jestem w dobrym związku sama ze sobą” Stereotypy o gwiazdach i przełomowa rozmowa z przyjaciółką W rozmowie pojawia się także ważny wątek dotyczący postrzegania osób publicznych. Wiktor Słojkowski zauważa: „Wiesz, bo to jest trochę tak, że wydaje się, że osoby znane, osoby, które występują na scenach, są aktorami, aktorkami, nie mają takich problemów, że ich nie tyczy się choroba alkoholowa, problemy z uzależnieniami, śmierć bliskich ludzi czy problemy wychowawcze z dziećmi. Że wy gdzieś jesteście trochę tym nadczłowiekiem, którego ciemna strona życia się nie tyczy.” I zestawia ten obraz z doświadczeniem aktorki: „A ty mówisz o tym, że miałaś małpki w torebce, czy że rano zaczynałaś dzień od alkoholu, czy że moment, kiedy przychodzi do ciebie twoja przyjaciółka, Jolanta Fraszyńska, i ty nawet jej proponujesz, to może napijmy się drinka, a ona mówi stop, tu jest coś nie tak. Porozmawiajmy, skonfrontujmy się, bo ja ci teraz powiem, co ja widzę, a ty powiesz czy tak jest czy nie jest.” To właśnie ta rozmowa była momentem przełomowym: „Ona ci mówi, ty zaczynasz płakać. To jest bardzo fajnie być taką przyjaciółką.” Słojkowski podkreśla znaczenie tej postawy: „Bo to szacun za to, że nie udała, że nie ma problemu, nie? I że szczerze ci powiedziała.” Ewa Skibińska potwierdza bez wahania: „Tak, tak. No to jest wielki skarb mieć takich przyjaciół.” Historia ojca Ewy Skibińskiej: „on by z tego wyszedł” Aktorka wraca również do osobistych doświadczeń rodzinnych: „Na przykład myślę sobie o tym, że mój ojciec, gdyby w ogóle o tym się mówiło, gdyby miał jakąś edukację, gdyby mógł przeczytać wywiad z jakimś aktorem, że ten aktor ma taki problem i że sobie poradził…” Podkreśla swoją pewność: „Ja jestem pewna, że on miał taką osobowość, że on by z tego wyszedł. Nie musiałby pić do końca, nie musiałby mieć udaru i tak szybko zejść z tego świata.” Wywiad, który poruszył: „na oddziale zamkniętym… ludzie płakali” Ewa Skibińska przywołuje także reakcje na swój pierwszy wywiad dla „Wysokich Obcasów”: „Jak ja się dowiedziałam, że te Wysokie Obcasy były czytane w takim miejscu, na oddziale zamkniętym dla alkoholików, bo pewna dziennikarka się tam znalazła i powiedziała, że ktoś jej przyniósł tę gazetę; i na grupie ludzie ją czytali i płakali.” Aktorka zastanawia się: „I ciekawe właśnie, czy wzruszyło ich to, że to Ewa Skibińska, aktorka, ma taki problem jak oni, czy ta Teresa z tej kuchni ma taki problem…” Pomagać innym, choć to trudne Dziś Ewa Skibińska sama próbuje reagować, gdy widzi problem u innych: „Powiem ci, że ja czasami też próbuję być dla kogoś przyjacielem, chociaż jesteśmy tylko znajomymi i bardzo ryzykuję swoją… reputację w oczach tego kogoś, ale staram się ocenić sytuację, czy mogę komuś zasugerować, że ma problem.” Nie zawsze kończy się to dobrze: „Zrobiłam taką próbę i zostałam wrogiem, ale no czasami to nie jest ten czas, czasami to nie jest ta osoba.” SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Przetakiewicz zdradziła swój sekret urody. Kosztuje kilka złotych i kupisz go w każdej aptece Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania.
Mama była przerażona, ona w szoku. Tylko w VIVIE! Paulina Gałązka wspomina moment, który odmienił jej życie
Paulina Gałązka dziś jest rozpoznawalną aktorką, ale jej droga do szkoły filmowej wcale nie była oczywista. Najpierw wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim, kierując się rozsądkiem i poczuciem odpowiedzialności za rodzinę. Dopiero niespodziewany telefon z informacją o przyjęciu do szkoły aktorskiej w Łodzi sprawił, że musiała podjąć jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu.
Nie planowała tego. Miała studiować, zdobyć stabilny zawód i pomóc rodzinie. Aktorstwo było raczej marzeniem z boku. Czymś, co mogło nigdy się nie wydarzyć. Wszystko zmienił jeden telefon i termin w dziekanacie. Wtedy rzeczywistość nagle wyprzedziła jej własne wyobrażenia o przyszłości. Dlaczego Paulina Gałązka wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim [...] Kiedy jednak cofnąć się jeszcze o krok, zanim pojawiła się szkoła aktorska, była racjonalna decyzja, czyli studia na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd decyzja o stosunkach międzynarodowych? To była decyzja podsunięta z ogromnej troski. W liceum dużo recytowałam, brałam udział w festiwalach teatralnych, wygrywałam konkursy. W naturalny sposób pojawiał się więc pomysł, że może powinnam zdawać do szkoły aktorskiej. Albo na ASP, bo też bardzo lubiłam rysować i podobno miałam do tego rękę. Moja wychowawczyni powiedziała mi wtedy coś bardzo ważnego. Chodziłam do liceum imienia Czackiego w Warszawie. Była to niezwykle dobra szkoła, taka, która naprawdę wzmacnia człowieka. I ona powiedziała: „Ty nie jesteś w takiej sytuacji jak niektóre twoje koleżanki. Nie możesz sobie pozwolić na kilka lat niepewności”. Co to znaczy? Moją siostrę Anię i mnie mama wychowywała samotnie, tata już wtedy nie żył, a nasza sytuacja finansowa była trudna. I ona po prostu widziała coś, czego ja wtedy może jeszcze nie do końca rozumiałam, że prędzej czy później będę musiała wziąć na siebie część odpowiedzialności za dom. Dlatego radziła: „Najpierw studia, które dadzą zawód i stabilność. A dopiero potem aktorstwo”. [...] CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Paulina Gałązka o szkole filmowej w Łodzi Czyli naprawdę nie dopuszczałaś do siebie myśli, że możesz przejść dalej. Kompletnie. I dlatego telefon od niej był takim wstrząsem. Zadzwoniła i powiedziała: „Słuchaj, musisz iść do dziekanatu z dowodem, podpisać dokumenty, bo jesteś przyjęta. Jest termin do któregoś dnia”. Ja byłam w absolutnym szoku. To było jedno z doświadczeń, kiedy rzeczywistość nagle wyprzedza twoją wyobraźnię. Jak zareagowała Twoja mama Gienia? Moja mama była przede wszystkim przerażona. Ona nie potraktowała tego jak spełnienia marzenia, tylko raczej jak bardzo ryzykowną decyzję. Pamiętam, że powiedziała coś w rodzaju: „Paulinka, gdzie ty pojedziesz do tej Łodzi?”. Dla niej to był skok w nieznane. A w naszym domu zawsze myślało się raczej kategoriami bezpieczeństwa. Nie pojawiła się w Tobie wtedy myśl: Może jednak zostać na uniwersytecie? Oczywiście, że takie myśli się pojawiały. Zresztą ja jeszcze wróciłam na uniwersytet, żeby zdać jeden egzamin. Kiedy zaczęłaś studia w Łodzi, miałaś poczucie, że to Twoje miejsce? Nie od razu. Pierwszy rok był dla mnie bardzo trudny. Trafiłam w zupełnie inny system niż ten, który znałam z liceum i z Uniwersytetu Warszawskiego. Tam wszędzie traktowano nas bardzo poważnie, właściwie partnersko. A w szkole filmowej obowiązywał wtedy bardzo wyraźny system mistrzowski. Bardzo wertykalny. Profesor był na górze, student bardzo wyraźnie na dole. I dla mnie to było trudne doświadczenie. Miałam poczucie trochę takiego „upupienia”, jak z „Ferdydurke”. Czy w tamtym momencie pojawiła się myśl, żeby się wycofać? Tak, oczywiście. Zastanawiałam się, czy nie wrócić na uniwersytet. Ale były jedne zajęcia, które mnie wtedy uratowały. Jakie? Praca z kamerą z Mariuszem Jakusem. To były moje ulubione zajęcia. On traktował nas bardzo poważnie, jak partnerów w pracy. A przede wszystkim oceniał bardzo konkretnie. Nagrywaliśmy sceny na początku roku i na końcu roku. Potem oglądaliśmy je razem i on bardzo dokładnie omawiał, co się zmieniło, co się udało, nad czym trzeba pracować. To była taka bardzo uczciwa, wymierna ocena, a nie kwestia czyjegoś nastroju czy kaprysu. I co powiedział o Tobie? Powiedział, że zrobiłam największy postęp ze wszystkich przez ten rok. Bo ja naprawdę na początku właściwie nic nie umiałam. I to był moment, który dał mi ogromną nadzieję. Pomyślałam wtedy, że może jednak jest w tym jakaś droga dla mnie, tylko że będzie to droga pracy, a nie łatwego talentu. I w gruncie rzeczy taka perspektywa była dla mnie nawet bardziej przekonująca. [...] Rozmawiał Wiktor Słojkowski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo
Dla Pauliny Gałązki udział w „Tańcu z Gwiazdami” to nie tylko telewizyjna przygoda, ale także ogromne wyzwanie. W rozmowie z „VIVĄ!” wspomina stresujące próby, współpracę z Michałem Bartkiewiczem oraz słowa Edwarda Miszczaka, które szczególnie zapadły jej w pamięć.
Udział w „Tańcu z Gwiazdami” jest dla Pauliny Gałązki ogromnym wyzwaniem i niezwykłą przygodą. Aktorka przyznaje, że taniec nigdy nie był jej naturalną przestrzenią, dlatego treningi wymagają od niej intensywnej pracy i przełamywania własnych barier. W wywiadzie opowiada o stresie podczas prób i współpracy z Michałem Bartkiewiczem. Paulina Gałązka o Tańcu z Gwiazdami. To usłyszała od Edwarda Miszczaka Są wywiady, które powstają z czystej dziennikarskiej ciekawości. I są takie, które – paradoksalnie – okazują się najtrudniejsze, choć rozmówcę zna się od lat. Rozmowa z Pauliną Gałązką należy właśnie do tej drugiej kategorii. Przyjaźnimy się od dawna. Spędzamy razem wolny czas, dzwonimy do siebie. Czasem codziennie. I właśnie dlatego przygotowanie tego wywiadu było dla mnie zaskakująco trudne. Bo jak zadawać pytania komuś, z kim najważniejsze rozmowy już się wydarzyły? Publiczność zobaczyła ją w bardzo różnych odsłonach. Jako Emi w głośnych „Dziewczynach z Dubaju”, bohaterkę uwikłaną w świat luksusu, który szybko okazuje się tylko dekoracją skomplikowanych emocji. Jako Olę Majdzik w serialu „Klangor”, postać intensywną, niejednoznaczną, wpisaną w mroczną, duszną opowieść o rodzinnych tajemnicach. Psycholog Dominikę Grec w serialu „Na dobre i na złe”, gdzie w medycznej codzienności udało jej się stworzyć bohaterkę jednocześnie silną, wrażliwą i bardzo ludzką. I wreszcie jako Nastię w „Wojnie zastępczej”, tajemniczą rosyjską agentkę specjalną, którą rządzi chęć zemsty za śmierć bliskich. Dlatego ten wywiad jest dla mnie czymś więcej niż kolejną rozmową do magazynu VIVA! To próba spojrzenia na Paulinę tak, jak widzą ją widzowie… – Twoja opowieść o studiach w szkole filmowej brzmi jak historia dojrzewania do pracy, a nie triumfu łatwego talentu. Czy dzisiaj, po latach, masz poczucie, że to właśnie tam nauczyłaś się najważniejszej rzeczy, że w sztuce wszystko zaczyna się od pracy? Tak, chyba dokładnie tak było. W pewnym momencie bardzo wyraźnie zrozumiałam, że to nie będzie historia o kimś, komu wszystko przychodzi naturalnie. Raczej o kimś, kto musi wiele rzeczy wypracować. I paradoksalnie to było dla mnie bardzo uwalniające. Bo jeśli coś nie jest darem, tylko efektem pracy, to znaczy, że możesz nad tym pracować dalej. Dlatego, kiedy dziś wchodzę w nowe rzeczy, mam w sobie raczej ciekawość niż lęk. Nawet jeśli wiem, że na początku będę w nich bardzo niedoskonała. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – Czy dlatego przyjęłaś propozycję udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? To zupełnie inna dziedzina, a przy tym ogromna ekspozycja i presja. Dokładnie z tego powodu. Pomyślałam, że to jest kolejna droga, na której znowu trzeba będzie bardzo dużo pracować. Taniec nigdy nie był moją naturalną przestrzenią. W szkole filmowej zresztą miałam z rytmiki trójkę. Pamiętam, że prowadziła te zajęcia mama O.S.T.R. Była bardzo wymagająca i właściwie od początku dawała mi do zrozumienia, że nie jestem w tym najlepsza. Czasami nawet mówiła wprost, że jestem fatalna. I to nie było łatwe do przyjęcia. Ale z drugiej strony pomyślałam sobie, że może właśnie dlatego warto spróbować. Bo jeśli jest w człowieku jakaś gigantyczna bariera, to czasem dobrze jest ją po prostu przekroczyć. Ćwiczę z Michałem Bartkiewiczem i to jest naprawdę intensywny proces. On ma ogromną cierpliwość i bardzo spokojny sposób prowadzenia. A ja z kolei staram się nadrobić wszystko pracą. Czasem po prostu powtarzamy jeden fragment dziesiątki razy, aż ciało zacznie go rozumieć. To jest trochę jak nauka nowego języka: najpierw wszystko jest obce, nienaturalne, a potem nagle coś zaczyna się układać. – Był moment, kiedy naprawdę się przestraszyłaś? Tak. Bardzo mocno. Pamiętam jeden dzień prób, kiedy nagle pojawił się na sali pan dyrektor Edward Miszczak. To był moment ogromnego stresu. Bo miałam w głowie taką myśl: On podjął decyzję, żeby mnie zaprosić do tego programu. I teraz ja powinnam pokazać, że to nie był strzał w kolano. – Co wtedy zrobiłaś? Starałam się po prostu zrobić wszystko najlepiej, jak potrafię. Choć oczywiście stres był ogromny. Po próbie pan dyrektor podszedł do mnie i powiedział coś, co bardzo zapamiętałam. Powiedział: „No, z tej Gałązki będzie jeszcze gałąź”. – I co wtedy pomyślałaś? Pomyślałam, że to jest dla mnie coś w rodzaju namaszczenia, poczułam ogromną ulgę. To było dla mnie bardzo ważne. Bo czasem człowiek naprawdę potrzebuje jednego zdania, które pozwoli mu uwierzyć, że ta droga, nawet jeśli jest trudna, jednak prowadzi gdzieś dalej. Czytaj też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
Czasem największe życiowe zwroty zaczynają się od momentów, które wydają się końcem świata. Paulina Gałązka wie o tym najlepiej. Po rozstaniu ze studentem architektury wysłała papiery do szkoły filmowej w Łodzi. Nie wierzyła, że się dostanie. Dziś przyznaje: właśnie wtedy zaczęła się historia, która zmieniła wszystko.
Jej złamane serce okazało się najlepszym castingiem życia. Gdyby nie rozstanie ze studentem architektury, być może nigdy nie pojechałaby na egzaminy do szkoły filmowej, a jej historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. Paulina Gałązka opowiada Wiktorowi Słojkowskiemu o decyzjach, które zmieniają los, o własnych kompleksach oraz czemu udział w „Tańcu z Gwiazdami” początkowo był dla niej niczym dance macabre. Paulina Gałązka o karierze. Tak trafiła do szkoły filmowej. W VIVIE! mówi wprost o przełomowych wyborach – Kiedy patrzy się z dystansu na Twoją drogę zawodową, można odnieść wrażenie pewnej płynności, wręcz elegancji losu. Szkoła filmowa, teatr, role w serialach i filmach, zarówno tych popularnych, jak i bardziej ambitnych. W tej opowieści nie widać dramatycznych przestojów ani momentów zawieszenia. Czy to rzeczywiście harmonijna droga, czy raczej narracja, którą łatwo dopisać z perspektywy czasu? Mam wrażenie, że ta płynność istnieje głównie w opowieści, kiedy patrzy się na nią z zewnątrz. W środku to wygląda zupełnie inaczej. Ja właściwie od bardzo wczesnego momentu zakładałam raczej, że w życiu będzie trudno. Nigdy nie miałam poczucia, że coś jest mi dane z góry albo że należy mi się łatwy scenariusz. – Ale poszłaś po swoje. Dumnie kroczyłaś po marzenia. Kiedy zdawałam do szkoły aktorskiej, w ogóle nie zakładałam, że się dostanę. Wiedziałam dokładnie, jakie są proporcje: tysiące kandydatów i zaledwie kilkanaście miejsc. Pamiętam pierwszy etap egzaminów. Przyjechałam do Łodzi sama, z materiałem przygotowanym właściwie w pojedynkę, między zajęciami na Uniwersytecie Warszawskim. I nagle zobaczyłam ludzi, którzy przygotowywali się rok albo dwa lata z profesjonalnymi aktorami, chodzili na warsztaty, mieli pedagogów… [...] – Trafiasz więc na stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Warszawskim. Czy była to dla Ciebie tylko „przystań bezpieczeństwa”, czy coś, co autentycznie Cię interesowało? To wcale nie była tylko przystań. Ten kierunek był bardzo rozwijający. Było tam dużo historii, filozofii, polityki, ekonomii. To wszystko bardzo poszerza perspektywę i uczy patrzenia na świat w sposób bardziej złożony. Zawsze lubiłam wiedzę, lubiłam czytać, więc naprawdę dobrze się tam odnalazłam. Zresztą to był też taki czas intensywnego dorastania intelektualnego, ale też życiowego. Tyle że gdzieś z tyłu głowy wciąż istniała ta myśl o aktorstwie. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – I w którym momencie ta cicha myśl zamienia się w konkretną decyzję? Na drugim semestrze studiów. Wtedy uznałam, że jeśli mam spróbować zdawać do szkoły aktorskiej, to właśnie teraz. Ale zrobiłam to w sposób bardzo pragmatyczny. Na uniwersytecie działa to tak, że jeśli masz bardzo dobre wyniki z ćwiczeń i kolokwiów, możesz zostać zwolniona z egzaminu końcowego. Więc ja bardzo się zmobilizowałam, żeby mieć same piątki. Chodziło o to, żeby uwolnić sobie czas na egzaminy do szkoły aktorskiej. To był taki moment, kiedy zrozumiałam coś ważnego: że czasem odwaga nie polega na spektakularnym geście. Raczej na tym, żeby spokojnie przygotować sobie grunt i dopiero potem zrobić krok w stronę tego, co naprawdę nas woła. – Twoja wychowawczyni radziła Ci bardzo rozsądnie: studia, stabilność, konkretny zawód. Co więc sprawiło, że jednak zdecydowałaś się nie posłuchać tej rady i wysłać papiery do szkoły aktorskiej? Prawdę mówiąc, w dużej mierze był to moment osobistego kryzysu. Zostawił mnie wtedy chłopak, student architektury, i to było dla mnie bardzo bolesne doświadczenie. Nagle poczułam, że wszystko się trochę rozpada. I w takich momentach człowiek zaczyna zadawać sobie podstawowe pytania: Co właściwie jest moje, czego naprawdę chcę spróbować w życiu? To nie była żadna romantyczna decyzja w stylu „pokażę wszystkim i zostanę wielką gwiazdą”. Raczej coś znacznie skromniejszego i bardziej cichego. Pomyślałam, że może po prostu dam sobie szansę. Wyślę papiery do jednej szkoły, spróbuję i zobaczę, co się stanie. – Zrobiłaś to trochę w tajemnicy. Właściwie nikomu o tym nie powiedziałam. Wysłałam dokumenty tylko do Łodzi, właśnie dlatego, żeby sprawa była możliwie dyskretna. Wstydziłam się tego, że zdaję. – Skąd ten wstyd? Bo byłam przekonana, że się nie dostanę. Naprawdę byłam tego absolutnie pewna. A skoro tak, to wolałam, żeby nikt nie wiedział, że w ogóle próbowałam. To był taki mechanizm obronny, że jeśli nikt nie wie, to nikt nie będzie też świadkiem porażki. TYLKO W VIVIE!: Błagał o pieniądze, udając psa. W tym momencie życia Norbi był na dnie: „Straciłem między 7 a 10 milionów – I nagle okazuje się, że się dostałaś. To było absurdalne doświadczenie, bo ja nawet nie pojechałam na ogłoszenie wyników. Nie sprawdzałam ich, nie czekałam pod szkołą, nie śledziłam list. Z góry założyłam, że mnie tam nie będzie. Dowiedziałam się o wszystkim przez telefon. Zadzwoniła do mnie koleżanka z egzaminów Małgosia Goździk, która mieszkała w Łodzi i która też się dostała. Zresztą to była ta sama dziewczyna, od której pożyczyłam koszulkę na finałowy etap egzaminów. – Pożyczyłaś ubrania na finał? Tak, bo ja w ogóle nie wzięłam ze sobą rzeczy na trzeci etap. Byłam przekonana, że nie dojdę tak daleko, więc przyjechałam praktycznie tylko na pierwszy dzień. A tymczasem egzaminy trwały kilka dni. Kiedy dostałam się do finału, musiałam pożyczyć od niej ubrania, żeby w ogóle wystąpić. [...] – Wyobraź sobie taką scenę: po latach spotykasz gdzieś przypadkiem tego architekta, który kiedyś Cię zostawił i w tamtym momencie złamał Ci serce. A jednak paradoksalnie to właśnie wtedy Twoje życie skręciło w zupełnie inną stronę. Co byś mu dziś powiedziała? Najpierw bym się roześmiała. Bo z perspektywy czasu wiele rzeczy, które kiedyś wydawały się dramatem, nagle okazuje się czymś zupełnie innym, jakimś dziwnym zakrętem, który ostatecznie prowadzi w dobrą stronę. I chyba powiedziałabym mu coś bardzo prostego: „Maciek, wiesz co? Jak ja się cieszę, że my wtedy nie zostaliśmy razem”. Naprawdę tak bym powiedziała. Nie złośliwie, tylko z ogromnym spokojem. Bo czasem ktoś odchodzi z naszego życia i wtedy wydaje nam się, że świat się kończy. A dopiero później rozumiemy, że to była przestrzeń, która musiała się zwolnić, żeby mogło wydarzyć się coś zupełnie innego. I w moim przypadku tak właśnie było. Ten moment, który wtedy przeżywałam jak koniec, okazał się w gruncie rzeczy początkiem. Więc powiedziałabym mu raczej „dziękuję”, choć może nie wprost. Raczej właśnie w tym śmiechu, w tej lekkości. Bo dziś już wiem, że niektóre rozstania są po prostu początkiem nowej historii. A ja lubię nowości. Nie we wszystkich aspektach życia. Ale lubię… Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Mają aż 4 garderoby i całą galerię sportowych dzieł sztuki. Tak mieszkają Karolina Pisarek z mężem. Odwiedziliśmy ich z kamerą
„To nasza oaza spokoju, z dala od kamer i świata”, mówi Karolina Pisarek przed kamerą VIVY.pl. Kamerą, którą wpuściła do swojego domu. Zobaczcie nasz materiał wideo.
Karolina Pisarek-Salla od lat należy do grona najpopularniejszych polskich modelek. Sławę zdobyła dzięki udziałowi w programie „Top Model”, ale na niej nie poprzestała, konsekwentnie budowała karierę w świecie mody i mediów, stając się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojego pokolenia. Dziś jest nie tylko modelką i influencerką, ale też kobietą, która nauczyła się wybierać to, co naprawdę ważne. Ostatnio Karolina zadebiutowała również w nowej roli. Jakiej? Właścicielki marki modowej. Forcer, bo taką nazwę nosi jej nowe dziecko, Karolina założyła razem ze swoim przyjacielem i projektantem mody Kamilem Maciończykiem. W czerwcu 2022 roku wyszła za mąż za przedsiębiorcę Rogera Sallę, z którym tworzy zgrany duet prywatnie i zawodowo. Ich ślub, zorganizowany w bajkowej scenerii wśród palm i oceanu, zachwycił fanów romantyczną oprawą i autentycznością emocji. Ale to właśnie w domu, z dala od blichtru, Karolina czuje się najbardziej sobą. Dziś mieszka razem z mężem i dwoma ukochanymi labradorami w przestronnym, pełnym światła domu, w którym króluje spokój, harmonia i naturalność. „W domu mieszkamy razem z moim mężem i dwójką naszych pociech, czyli z Simbą i z Balou. Mieszkamy tutaj już 3,5 roku”, opowiada VIVIE.pl Karolina. Ostatnia publikacja na FB 1.05.2026 r. Tak mieszka Karolina Pisarek. Dom, który oddycha Na pierwszy rzut oka przestrzeń zachwyca prostotą i konsekwencją. Dominują jasne beże, naturalne drewno i miękkie tkaniny, które tworzą przytulny klimat. Światło wpada przez duże okna, a z każdego kąta bije ciepło i poczucie spokoju. „Salon mamy duży, to prawda, ale z biegiem czasu wolimy spędzać tutaj czas sami. To jest nasza taka oaza spokoju, kątek, gdzie jesteśmy trochę z dala od kamer, od tego wszystkiego i cieszymy się po prostu sobą”, mówi modelka. W salonie uwagę przykuwa ogromna kanapa w kolorze ecru, stół z dębowego drewna i regały z książkami, wśród których można wypatrzyć zarówno albumy modowe, jak i literaturę podróżniczą. Na ścianach subtelne zdjęcia z ich wspólnych wyjazdów, a w powietrzu zapach świec i świeżo mielonej kawy. „To miejsce jest bardzo nasze. Lubię, kiedy dom nie jest jak z katalogu, tylko ma duszę. Każdy kąt coś przypomina, coś znaczy”, dodaje. Dlaczego właśnie to miejsce? „Nie chciałam cudzych wspomnień w swoim domu” Historia zakupu tego domu to nie tylko opowieść o metrach kwadratowych i aranżacjach, ale przede wszystkim o emocjach. „W momencie, kiedy zaczęliśmy się z Rogerem spotykać, on poprosił, żebym się do niego wprowadziła. Ale moja garderoba była bardzo duża, więc potrzebowaliśmy o wiele więcej miejsca”, śmieje się Karolina. Jednak za tą decyzją kryło się coś więcej. „Było więcej czynników, bo prawda jest taka, że nie chciałam byłych wspomnień Rogera w moim domu, w którym miałabym mieszkać zawsze. Więc tak oto stworzyliśmy naszą przyszłość, pod nowe”, mówi szczerze. Roger sprzedał mieszkanie w centrum miasta, a para wspólnie zaczęła szukać miejsca, które będzie ich wspólnym początkiem. Znaleźli dom, który idealnie pasował do ich marzeń, przestronny, ale nie przytłaczający, nowoczesny, ale z duszą. Choć na co dzień Karolina i Roger cenią ciszę, ich dom często zamienia się w tętniące życiem miejsce spotkań. „Dom jest duży i jak przyjeżdżają do nas znajomi, to zawsze zostają na noc. Mamy gdzie ich pomieścić, więc czym chata bogata”, mówi Pisarek. Wtedy rozpalają kominek, na stole pojawia się wino i długie rozmowy przeciągają się do późna w noc. „Uwielbiam, kiedy dom żyje, kiedy jest śmiech, rozmowy, zapach jedzenia. Ale na co dzień raczej spędzamy tu czas tylko we dwójkę. I to właśnie wtedy ten dom naprawdę żyje”, dodaje. CZYTAJ TEŻ: Pełnia kolorów i pamiątki ze świata - to jedyny taki dom w Polsce! Trudno uwierzyć, co Beata Pawlikowska trzyma w swoim gabinecie 4 garderoby, siłownia, obrazy - wnętrza domu Karoliny Pisarek i Rogera Salli W ich wnętrzach nie ma przesady ani chłodnej nowoczesności. Widać, że każdy detal był przemyślany i dobrany z myślą o codziennym komforcie. „Zależało mi, żeby było przytulnie, żeby dom nie przytłaczał. Dużo tu naturalnych kolorów, roślin, ciepłego światła. Lubię, kiedy wszystko ma swój rytm, a przestrzeń daje spokój”, tłumaczy Karolina. I faktycznie, w tym domu nie ma pośpiechu. Jest kawa pita na tarasie o poranku, wspólne spacery z psami, zapach lawendy i słońce, które wpada przez firany. To miejsce, w którym życie toczy się swoim tempem. „Zrozumiałam, że szczęście to nie wyjazdy i zdjęcia z podróży. To codzienność, która jest nasza. Cisza po pracy, śmiech Rogera, pies śpiący u nóg. To wystarczy”, wyznaje modelka. Cały materiał na górze strony lub na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Sylwia Chutnik o coming oucie: „Ludzie mi dziękowali. To absurdalne”. Wspomina też o syndromie oszustki
Sylwia Chutnik ma za sobą nie tylko coming out queerowy, ale też ten dotyczący depresji. W szczerym wywiadzie opowiada nam o obu tych momentach. Jedno zapamiętała najmocniej.
Jeśli jest w Polsce nazwisko, które powraca niemal w każdej rozmowie o współczesnej kobiecości, buncie społecznym i literackim eksperymencie, to Sylwia Chutnik. Pisarka, publicystka, kulturoznawczyni, feministka, działaczka społeczna, ale przede wszystkim kobieta, która od lat próbuje żyć na własnych zasadach, nie zgadzając się na żadne banalne kompromisy. Podczas ostatniej rozmowy poznaliśmy ją jeszcze lepiej. Sylwia Chutnik prywatnie: od małych kabin literackich do wielkich rozmów Sylwia Magdalena Chutnik urodziła się 12 lipca 1979 roku w Warszawie. Od najmłodszych lat wiedziała, że słowo ma moc. Jako nastolatka należała do Klubu Ludzi Artystycznie Niewyżytych (KLAN), miejsca, gdzie rozkwitało jej pisarskie zacięcie. Podczas studiów wciągnęła ją tematyka gender studies i analiza kultury, fascynacje, które później stały się fundamentem jej twórczości. Przełom przyszedł w 2008 roku wraz z debiutem powieści „Kieszonkowy atlas kobiet”, za którą otrzymała Paszport „Polityki”. To była książka, która otworzyła nowy rozdział w polskiej literaturze, pełna emocji, ironii i czułości wobec „kobiecego losu z ulicy”. Chutnik zderzyła codzienność z historią, prywatne z politycznym, indywidualne z klasowym i udowodniła, że „małe historie” też mają swoją wagę. Pisarstwo z pazurem Sylwia Chutnik pisze tak, jak żyje, z ryzykiem, pasją i bez taryfy ulgowej. Łączy literackość z publicystyką, reportaż z autobiografią, prowokację z wrażliwością. Jej książki są jak emocjonalne eksperymenty, które wymykają się definicjom. Interesują ją tematy niełatwe, feminizm, queer, relacje rodzinne, pamięć, trauma, miasto. W najnowszych książkach, jak choćby „Kłirówy. Te, które złamały zasady”, pokazuje kobiety, które nie bały się żyć po swojemu, wbrew normom, wbrew światu, czasem wbrew sobie. Bo dla Chutnik biografia bohaterki to zawsze coś więcej niż opowieść, to lustro dla nas samych. Sylwia Chutnk: „Jako kobieta mam syndrom oszustki” Mimo sukcesów, nagród i rozpoznawalności, Sylwia Chutnik nigdy nie udaje, że jest ponad wątpliwościami. Wręcz przeciwnie, z rozbrajającą szczerością mówi o swoich kompleksach i niepewnościach. „Jako kobieta mam syndrom oszustki. Dużo kobiet też niestety go posiada” – przyznaje w rozmowie z Viva.pl. A zapytana, kogo oszukuje, odpowiada: „Cały świat. Syndrom oszustki polega na tym, że siedzisz w jakimś miejscu, na przykład ja na fotelu rozmawiając dla kanału Viva.pl i myślę sobie: „Co jestem ja? Tu? Przecież ja nie znałam z matmy w liceum i w ogóle byłam zawsze jakimś takim dzieciakiem z ostatniej ławki. Teraz się otworzą drzwi, ktoś mnie wyprowadzi za ucho i powie o nie, nie, nie. Won, mamy panią. Chciała nas pani oszukać i powiedzieć, że jest pani interesującą pisarką. My znamy prawdę. To jest szczególnie dojmujące, jeżeli osiągniesz sukces. Syndromy oszustki skutecznie minimalizują uderzenie wody sodowej do głowy”, słyszymy. To wyznanie mówi o niej więcej niż niejeden biogram. Bo w świecie, który wymaga pewności i autopromocji, Chutnik pozwala sobie na słabość, i właśnie dlatego tak wiele kobiet się w niej przegląda. OBEJRZYJ TEŻ: Co dla bohaterek sesji Power Women oznacza „być kobietą”? Sprawdziliśmy to z naszą kamerą! Działaczka, która buduje kobiecą solidarność. Sylwia Chutnik o coming oucie Literatura to tylko część jej życia. Sylwia Chutnik jest także współzałożycielką Fundacji MaMa, która walczy o prawa i godność matek w Polsce. Organizacja wspiera kobiety, lobbuje zmiany systemowe i tworzy przestrzeń do wzajemnej solidarności. Za tę działalność w 2009 roku otrzymała Ashoka Fellowship, często nazywaną „społecznym Noblem”. Chutnik pisze też felietony i komentarze, nie bojąc się trudnych tematów. W jednym z wywiadów dla Viva.pl wyznała, że zmaga się z depresją, że życie artystki to także codzienność pełna lęków, kredytów i samotnego wychowywania dziecka. W tym samym wywiadzie opowiedziała o decyzji, którą podjęła dopiero około czterdziestki, o swoim coming oucie. „Mój out był próbą wyzwolenia się ze znoju, żeby nie być przegraną w homofobii…”, opowiada Wiktorowi Słojkowkiemu i dodaje, że zaskoczyło ją jedno. "Mój coming out queerowy miał niesamowite rażenie. Nie spodziewałam się tego. I tego, że słyszałam od ludzi podziękowania. Mało tego: podziękowania za odwagę. Pomyśl sobie: jak to jest żyć w kraju o nazwie Polska i być odważną z samego faktu, że jesteś tym, kim jesteś. To jest absurdalne. […] Wiadomo, że dziękują ci też za to, że mówisz o tym głośno. Jasne. Ja też czasem sama właśnie do kogoś podchodzę, mówię super, że o tym powiedziałaś, bo to jest ważne, dziękuję ci. Ale jak pomyślisz sobie o tym, że to są rzeczy stawowe, to to jest rzeczywiście bardzo przykre, ale trzeba to robić", To jednocześnie moment, który w polskim środowisku literackim i społecznym odbił się szerokim echem, bo za takimi słowami idzie odwaga, kwestionowanie ciszy i konfrontacja z tym, co często zostaje zamiecione pod dywan. Miasto, pamięć i prywatność. Dlaczego warto o niej mówić? Warszawa jest dla Sylwii Chutnik przestrzenią intuicyjną, miastem z warstwami historii, z zaułkami pamięci i zapomnianymi opowieściami. Często właśnie one stają się tłem jej książek. Pisarka zna miasto na wylot, wie, skąd przychodzą ludzie i co zostało w nich przebite przez historię. Choć pisze o społecznych napięciach, nie porzuca też intymności, swego „ja”, które bywa kruche, narażone, czasem zbuntowane. To balans między tym, co publiczne i osobiste, jest częścią siły jej pisania. W czasach, gdy łatwo zamknąć się w mediach społecznościowych, w uproszczeniach, w roli influencerki, Sylwia Chutnik pokazuje, że życie może być złożone i sprzeczne, ale nie musi być tchórzliwe. W swojej twórczości i działalności społecznej pozostaje wierna dyskomfortowi, w którym rodzą się nowe pytania. To kobieta, która nie chce być estetycznie poprawna, dla której ważne jest, by każde słowo niosło konsekwencje. A konsekwencją tej szczerości bywa hejt. Jak go znosi? „No nie możesz znosić go dobrze. Hejt to hejt. Jak cię ktoś pobije na środku ulicy, obrzuci błotem, to ty nie możesz powiedzieć: Nic mnie to nie boli, bo za mało soli i iść dalej. No musisz iść dalej, bo żyjesz, ale to są okropne rzeczy. Więc hejt można znieść tylko w ten sposób, że robisz sobie w głowie jakąś strategię. Jest to potworne i to niszczy, bo kiedyś można było dostać w autobusie, a teraz dostajesz na oczach tłumu, który jeszcze mówi, że zasłużyła i żeby dowalić jej mocniej”. Sylwia Chutnik nie udaje, że nie boli. Ale właśnie dlatego jest autentyczna, prawdziwa i potrzebna. Cała rozmowa z pisarką już na naszym YouTubie. Znajdziesz ją też na górze strony. View oEmbed on the source website
Na wybiegach supermodelka; w domu czuła, że jest nikim. Przejmujące wyznanie Katarzyny Butowtt: „Byłam owocem niemiłości”
Kasia Butowtt to ikona mody, królowa reklam oraz aktorka. Na wybiegach i ekranie zawsze wyglądała na pewną siebie, elegancką i niedostępną. Dziś, po latach, odsłania jednak zupełnie inne oblicze, pełne bólu i doświadczeń, o których przez dekady milczała. Bo choć błyszczała w świetle reflektorów, w domu rodzinnym towarzyszył jej cień przemocy…
Przemoc domowa nie zna wieku ani granic. To nie jest historia „trudnego domu” z marginesu społecznego, ale opowieść dziewczynki, której rodzice byli dobrze sytuowani, mieli szanowane zawody i poważanie w środowisku. Na zewnątrz wszystko wyglądało nienagannie, w czterech ścianach jednak toczył się dramat. Każdy dzień był walką o przetrwanie, a poczucie bezpieczeństwa zostało jej odebrane, zanim zdążyło się w ogóle narodzić. Katarzyna Butowtt tylko u nas w szczerej rozmowie wideo z Wiktorem Słojkowskim. Katarzyna Butowtt o przemocy w domu: „Czułam się nikim” Podczas spotkania w studiu VIVA.pl modelka opowiedziała nam o swoim dzieciństwie i dorastaniu. Dom rodzinny nie kojarzy się jej z opiekuńczym i kochającym ojcem. Wręcz przeciwnie. „Lał mnie za wszystko, na cokolwiek. Nie, no wiesz, byłam za mała. I to już potem mi się tak nałożyło jedno na drugie, że praktycznie no stąd jestem takim, wiesz, siłaczem, bo tak wiedziałam od dziecka, że ja no nie mogę dać się złamać, nie chciałam dać się złamać. Czujesz się wtedy taką niemoc, w ogóle czujesz się nikim. No przede wszystkim czujesz się nikim, bo jeżeli cię ktoś może upodlić tak strasznie, że ty klęczysz, błagasz, płaczesz i krzyczysz i prosisz, żeby już przestał. I rozkoszna mamusia wchodzi z drugiego pokoju na lekkim drineczku i mówi: Heniek, już przestań, co się sąsiedzi powiedzą. No to jak się możesz czuć w tym momencie? No jesteś nikim. No… jesteś nikim.” — wspomina Katarzyna Butowtt. To jedno zdanie „jesteś nikim” wraca jak echo przez całe jej życie. I choć dziś Butowtt uchodzi za silną kobietę, która przeszła wiele i nigdy nie pozwoliła się złamać, rany zadane w dzieciństwie nigdy nie znikają. To właśnie kontrast między niemocą dziecka a siłą dorosłej kobiety jest w jej historii najbardziej uderzający. Szczególnie dramatyczny obraz pochodzi z czasów, gdy miała zaledwie kilka lat. Jej rodzice, jak sama podkreśla, nigdy się nie kochali, a ich relacja była nieustannym pasmem kłótni. Pewnego dnia ojciec wyszedł z domu, trzaskając drzwiami. Matka, w napadzie rozpaczy, odkręciła gaz w kuchence i chwyciła córki za ręce. „Ojciec wyszedł z domu, trzasnął drzwiami i mama otworzyła po prostu kuchenkę gazową. Nie podłączała tego ognia, tylko odkręciła gaz i trzymała za jedną rękę mnie, za drugą Ankę. My się wyrywałyśmy, płakałyśmy, w ogóle nie rozumiałyśmy całej sytuacji” – opowiada Viva.pl Butowtt. Dziewczynki krzyczały i próbowały się wyrwać, ale nie rozumiały, że właśnie znalazły się o krok od tragedii. Do najgorszego jednak nie doszło, ojciec, który jeszcze chwilę wcześniej trzaskał drzwiami, wrócił sprawdzić, co się dzieje. Jego wejście przerwało dramat i ocaliło życie całej trójki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Katarzyna Butowtt poczuła ulgę, gdy jej siostra zmarła. Do jej śmierci nie miały kontaktu Książka Katarzyny Butowtt - szczegóły Dziś Katarzyna Butowtt przyznaje, że tamte wydarzenia na zawsze zapisały się w jej pamięci. Były jak rysa, która nigdy nie znika, nawet jeśli później pokrywa się ją warstwami pozornego spokoju i milczenia. Milczała o tym przez 70 lat. Dopiero książka, wywiad–rzeka zatytułowana „Oddycham odkąd moi rodzice umarli”, stała się przestrzenią, w której zdecydowała się opowiedzieć całą prawdę. Po raz pierwszy publicznie mówi o ojcu, który „lał za wszystko”, i o matce, która zamiast chronić, uciszała awantury w trosce o opinię sąsiadów. Jej historia jest dziś nie tylko osobistym wyznaniem, ale też ważnym głosem w dyskusji o przemocy domowej. Pokazuje, że dramat może kryć się także w domach, które na pierwszy rzut oka wyglądają idealnie. I że siła kobiety, która przeżyła takie dzieciństwo, rodzi się nie z tego, co piękne, ale z tego, co najtrudniejsze do uniesienia. Całą rozmowę wideo znajdziesz na górze strony oraz na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Rozlicza się z przeszłością, odnalazła siebie na nowo. Dziś mówi o nowym początku i miłości, która ją odmieniła
Joanna Krupa, gwiazda światowego formatu i twarz nowego programu kulinarnego, mimo zawodowych sukcesów i blasku reflektorów, szczerze mówi o swojej codzienności. Czego jej brakuje? W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania swoją intymną stronę – mówi o rozwodzie, córce, nowym początku i sile kobiet.
Jest w takim momencie życia, w którym chciałaby być większość gwiazd. Nagrywa nowy program o gotowaniu, niedawno podpisała kontrakt reklamowy z marką Hdrèy, nadal jest gospodynią kolejnej edycji „Top Model. Zostań modelką”. Czego więc brakuje Joannie Krupie w życiu? Chyba miłości… „Tyle że nie widzę na razie żadnego kandydata do mojego serca. Mam aplikacje randkowe, ale nawet nie odpisuję facetom, z którymi mam »matcha«”. Dlaczego? „Bo na razie nie widzę sensu. Może się to kiedyś zmieni…”, mówi, a na pytanie Wiktora Słojkowskiego: „Kiedy?”, tajemniczo się uśmiecha. Joanna Krupa w wywiadzie VIVY! o poszukiwaniu siebie i miłości – A Ty wierzysz w powiedzenie, że do męskiego serca droga prowadzi przez żołądek? Do tej pory jakoś udawało mi się docierać do męskich serc bez potrzeby stania w kuchni i gotowania wysublimowanych potraw. Z moimi partnerami zazwyczaj nie jadaliśmy w domu i staraliśmy się wychodzić do restauracji. Dopiero z moim byłym mężem Douglasem częściej stołowaliśmy się w domu. Douglas kochał gotować. Nawet naszą pierwszą wspólną kolację przygotował on sam. Uwielbiałam, gdy siedzieliśmy razem w kuchni, piliśmy wino, rozmawialiśmy, a on w międzyczasie przygotowywał dla nas jedzenie. Często mój brak chęci gotowania był przyczyną drobnych spięć i ścierania się ze sobą. Najważniejsze, by znaleźć consensus w każdej sprawie. My go znajdowaliśmy. On gotował, a ja zmywałam. A nasz program może pomoże innym, w tym mojej Asi, żeby nauczyć się gotować według prostych i szybkich przepisów, ale jakże pysznie. [...] – Z zewnątrz można odnieść wrażenie, że masz wszystko. Ale czy nie czujesz się czasem samotna? Samotność to stan, którego nie da się zmierzyć liczbą ludzi wokół. Kiedyś byłam w związku, w domu pełnym ludzi, a czułam się samotna. Dziś jestem formalnie sama, ale nie jestem samotna. Mam moją córeczkę Asię. Ona jest moim światłem, moją małą nauczycielką cierpliwości, miłości, czułości. Mam siostrę Martę, która jest dla mnie jak druga połowa duszy. Mam przyjaciół, rodzinę oraz ludzi, z którymi łączy mnie coś głębszego niż tylko spotkania na eventach. Samotność przestała być dla mnie lękiem. Jest raczej przestrzenią, w której mogę usłyszeć siebie. A to, paradoksalnie, bywa najtrudniejsze. – Rozwód był dla Ciebie porażką? Porażką nie w sensie wstydu, ale w sensie złamanego ideału. Wychowałam się z przekonaniem, że miłość powinna trwać, że jeśli coś się kończy, to znaczy, że zawiodłaś. Ale życie szybko uczy, że nic nie jest dane na zawsze. Czasem ludzie się po prostu rozchodzą. I nie dlatego, że są źli, tylko dlatego, że przestają mówić tym samym językiem serca. Nie będę udawać, że rozwód nie bolał. Bolał. Ale to jest ludzkie. Czytaj też: Trzymała fason wspierając męża, jednak wszyscy znali prawdę. Księżną Charlene na jubileuszu zdradziły jej oczy – Wyglądasz kwitnąco, kobieco… To pewnie kosztuje sporo wysiłku, czasu, pieniędzy? Stawiam na zdrowe jedzenie, nawadnianie się i dobre kosmetyki. Jeśli chodzi o pielęgnację włosów, niedawno zostałam ambasadorką marki Hdréy i to jest moje odkrycie. Ich produkty wpisują się w moje podejście – mniej, ale lepiej. Włosy są dla mnie bardzo ważne, bo budują poczucie kobiecości. Zawsze staram się dbać o skórę i nigdy się nie opalałam. Mam też mały trik mojej ciotki, czyli wazelina pod oczy. Stosuję ten patent, bo wierzę, że codzienne nawyki robią największą różnicę. – Gdy dziś patrzysz na siebie, czyli kobietę 46-letnią z ogromnym bagażem doświadczeń, jak się czujesz? Czasem się śmieję i żartuję z tego, że życie zrobiło ze mnie „jedną z tych kobiet”, z których kiedyś żartowałyśmy z koleżankami. Młode, głupie, pełne złudzeń. Patrzyłyśmy na rozwiedzione lub samotne czterdziestki i mówiłyśmy: „To już po nich. Już im nic dobrego się nie przytrafi”. A teraz jestem jedną z nich. I wiesz co? Przepraszam tamte kobiety. – Za co je przepraszasz? Za to, że kiedyś nie dostrzegałam jednej istotnej kwestii – ich siły. Bycie dojrzałą kobietą to nie jest koniec. To nowy początek. Z innym rodzajem pewności siebie. Już nie muszę nikomu niczego udowadniać. Wiem, co jest ważne, i wiem, co jest tylko hałasem. Miałam swoje scenariusze, wyobrażenia. Myślałam, że życie da się zaplanować. Że jeśli będę ciężko pracować i wierzyć, to wszystko się ułoży. A ono poszło swoją drogą. Najpierw był modeling, potem telewizja, międzynarodowe życie, miłości, rozczarowania, strata, narodziny córki… Dzisiaj rozumiem, że wszystko to było po prostu moją drogą. Każdy moment czegoś mnie uczył. Nawet ten najciemniejszy. I czasem trzeba się naprawdę pogubić, żeby odnaleźć siebie. Miałam momenty, kiedy czułam się jak dziecko we mgle, mimo całej swojej „dorosłości”. A potem pojawiła się Asia i zrozumiałam, że wszystko, co było, prowadziło mnie właśnie do niej. Do tej miłości, która nie zna warunków. I do tej wersji mnie, która w końcu umie kochać również siebie. Bezwarunkowo. Czytaj też: Nowa narzeczona, stare nawyki. DiCaprio znów zakochany, ale o ślubie ani słowa… Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce do kupienia od czwartku, 24 lipca. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 14/2025? Mirosław Zbrojewicz. Charyzmatyczny aktor w błyskotliwej rozmowie otwiera duszę i zdradza, jak się odnajduje w roli dziadka. Beata Sabała-Zielińska: Góralka z miłości i z zawodu. Mrocznych tajemnic Podhala zna więcej niż ktokolwiek i mówi: „Tatry to trudna do zdefiniowania magia”. Dziedzictwo sławy: Ewa Rubinstein wspomina naznaczone wojną dorastanie u boku ojca, genialnego pianisty Artura Rubinsteina. Śladami kultowych seriali Tajlandia widziana oczami twórców serialu „Biały Lotos 3”, czyli luksus doprawiony czarnym humorem.