Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie
Ta tragedia wstrząsnęła całą Polską. Anna Jantar była u szczytu sławy, kiedy zginęła w katastrofie samolotu Ił-62 Mikołaj Kopernik lecącego z Nowego Jorku do Warszawy 14 marca 1980 roku. Miało to miejsce 45 lata temu. W wypadku straciło życie 77 pasażerów i 10 członków załogi. Pilot zgłosił awarię zaledwie minutę przed lądowaniem. Wokalistka wracała wówczas z trasy koncertowej w USA. Tak wyglądały jej ostatnie chwile. Do dziś w sieci jest zdjęcie, na którym ostatni raz utrwalono wizerunek mamy Natalii Kukulskiej. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ i Viva Historie 17.03.2025 r.] View Ediplayer on the source website Katastrofa lotnicza na Okęciu wydarzyła się 45 lat temu Dla wszystkich był to prawdziwy wstrząs. 45 lat temu, 14 marca 1980 roku na Okęciu doszło do niewyobrażalnej tragedii. Samolot IŁ-62 "Mikołaj Kopernik" lecący z Nowego Jorku rozbił się w pobliżu warszawskiego lotniska. Na dwie minuty przed lądowaniem zaczęły się komplikacje. „Podchodził do lądowania, już był w strefie dolotu, wypuścił podwozie i wtedy nie zapaliła się lampka sygnalizująca wypuszczenie podwozia. To nikogo nie zdziwiło, bo zdarzało się to w samolotach sowieckich, więc załoga zdecydowała o odejściu na tzw. drugi krąg”, wyjaśniał Wiesław Kaczmarczyk z Instytutu Pamięci Narodowej w materiale przygotowanym przez Dzień Dobry TVN. Wcześniej samolot przemieszczał się na różnych trasach bez problemów i usterek. W rozmowie z dziennikarzami, kapitan Mirosław Szafko opowiadał o procedurach, które następują w kryzysowych sytuacjach. „W tej sytuacji należy zrobić niski przelot nad pasem. Mechanicy wyjdą przed hangar, kontrolerzy wezmą lornetki i obejrzą, czy ta goleń lata luźno, czy jest zablokowana. I tak zrobili, dołożyli manetkami gazu i w tym momencie się rozleciał silnik na bardzo małej wysokości. Łopatki poprzecinały kadłub, przecięły sterowanie i zniszczyły kolejne silniki. Samolot stracił sterowność i na małej wysokości po prostu poszedł w dół. Rozbił się tuż przed Aleją Krakowską przy tych fortach”, wyznał w Dzień Dobry TVN. Tamtego dnia samolotem podróżowała także Anna Jantar, która wracała z Nowego Jorku do domu, ukochanej córki. Na lotnisku czekali na nią bliscy razem ze stęsknioną pociechą. Czytaj też: W muzyce i rodzinie odnaleźli harmonię. Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka od lat są nierozłączni Ostatnie zdjęcie Anny Jantar Przed śmiercią Anna Jantar przebywała w Stanach Zjednoczonych od kilku miesięcy. Dużo koncertowała, a wolny czas spędzała w towarzystwie muzyka, Adama Glinki. To właśnie on zrobił jej ostatnie pamiątkowe zdjęcie, dzień przed katastrofą. Na ujęciu widzimy wokalistkę w modnym w owym czasie futerku oraz sztruksowych spodniach, trzymającą w dłoniach telefon. Jantar rozmawiała wówczas ze swoją mamą. Mówiła, że wkrótce się zobaczą. Zamieniła też kilka słów ze swoją ukochaną córką, Natalią Kukulską, która kilka dni wcześniej obchodziła czwarte urodziny. Zobacz: Annę Jantar i jej ojca łączyła trudna relacja: „Tata za dużo pił…”. Kim był Józef Szmeterling? Ostatnie zdjęcie Anny Jantar, marzec 1980 rok Ostatnia rozmowa Anny Jantar przed śmiercią W ten sam dzień Anna zgłosiła się do polskiego konsulatu przy Madison Avenue. Chciała w nim przenocować i zaoszczędzić na hotelu. Niestety, wszystkie pokoje gościnne były zajęte, więc dostała miejsce w saloniku. Tam przez kilka godzin rozmawiała z ówczesnym dowódcą ochrony konsulatu, Tadeuszem Gierałtem. Jak donosi Fakt, szczerze mu wyznała, że ubolewa, iż jej córeczka została w Polsce i była bardzo podekscytowana, że już niebawem ją zobaczy. Niestety nigdy do tego nie doszło. Zginęła w drodze powrotnej, zaledwie kilometr od warszawskiego lotniska. Adam Glinka dla dziennikzwiazkowy.com wyznał: „Odprowadziłem Anię pod samo wejście. Tak, wtedy to nikomu nie przeszkadzało. Przez szybę oglądaliśmy jeszcze oblodzony samolot LOT-u. Głośno zastanowiłem się, czy to w ogóle doleci. To ruska maszyna, tyle razy latała, to i teraz doleci − twierdziła Ania”. Zobacz także: Natalia Kukulska wspomniała chorującą Beatę Kozidrak. Jej gest wywołał niemałe poruszenie Muzyk odniósł się również do plotek, że Jantar tak naprawdę żyje, a jej śmierć została sfingowana: „Pożegnałem się z Anią. Widziałem, jak wchodzi do samolotu. Te kretyńskie plotki, a to, że nie było jej w samolocie, a to, że porwał ją arabski szejk, to absurd. Byłem tam do końca. Samolot wystartował nieco po 21. z ponad dwugodzinnym opóźnieniem. Wróciłem do domu, niczego nie przeczuwając”. Wśród ofiar, oprócz wokalistki, znaleźli się też m. in. członkowie amatorskiej reprezentacji bokserskiej USA oraz studenci wracający z obrad Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Nauk Ekonomicznych i Handlowych. Ostatnie chwile Anny Jantar Wokalistkę chętnie wspominał dawny lider Budki Suflera, Romuald Lipko. Ten pisał dla Jantar piosenki, również podczas jej nieobecności, kiedy przebywała w Stanach w trasie koncertowej. Po latach kompozytor wyznał, że z USA Anna Jantar wysłała mu kartę o zmianie planów co do terminu powrotu do Polski. Gdyby rzeczywiście było tak, jak napisała, być może tragiczna historia nie miałaby miejsca... Natalia Kukulska z mamą <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgUOfbx6-74fc3a7.jpg" width="2242" height="1600" alt="1978. Anna Jantar z corka Natalia Kukulska. Reprodukcja: Jerzy Plonski / FORUM,Image: 427765143, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Anna Jantar - portret" /> W przejmujących słowach w rozmowie z Dzień Dobry TVN artystkę wspominała przyjaciółka, Halina Frąckowiak. Tak zapamiętała dzień tragedii. "To była moja taka najbliższa w sercu przyjaciółka. Pamiętam, że zadzwoniłam tego poranka do pani Halinki, czyli do mamy Ani Jantar z takim zapytaniem, to kiedy Ania wraca, bo bardzo na nią czekam. Nie było pani Halinki w domu, wyjechała już z Jarkiem i z Natalką na lotnisko, żeby odebrać Anię", mówiła wokalistka. Wspomnienie Natalii Kukulskiej o mamie W jednym z programów Natalia Kukulska wspominała, że nie bywa w miejscu tragedii, która rozegrała się 45 lat temu. "W miejscu wydarzenia byłam raz w życiu. Sama. Nie czułam potrzeby, żeby iść tam w jakiejś grupie. Spotkałam wtedy niesamowitą osobę, która była świadkiem i która bardzo przeżyła to, co wtedy zobaczyła. Próbowała to opowiedzieć, ale to było trudne. Być tam raz mi wystarczyło. Mam swoje życie i życie swoich dzieci. Staram się nie skupiać na tym, na co nie mam wpływu”, zaznaczała w rozmowie z Autentyczni TVN. Córka Anny Jantar co roku w rocznicę śmierci mamy wspomina ją na swoich mediach społecznościowych. W jednym z postów pisała tak: „To już "41 14 marców" bez niej. Ta odwrotność cyfr, ta ironia losu, gdy jesteś na szczycie zawodowym i wszystko się zatrzymuje z hukiem... gdy już lądujesz, widzisz swój cel, ale jest on brutalnie skreślony na zawsze. Tyle planów, tyle oczekiwań, tyle niepewności w sobie i tak wiele radości na ukojenie tęsknoty po 3 miesiącach nieobecności. Staram się nie wracać do tego często. Nie wyobrażać, bo nie sposób przerobić tego sobie. Tak miało być? Może… Wierzę, że w ogólnym życia rozrachunku wszystko się układa w całość, ale żal, ból, tęsknota będą już zawsze cichymi kompanami”, napisała artystka i dodała kilka słów do fanów. „Dziękuję za pamięć. - te szczere, piękne gesty, których dajecie cały czas tak wiele. Siła oddziaływania tego co zostawiła po sobie moja mama jest cały czas ogromna. Kolejne pokolenia sięgają do jej twórczości, co jest dowodem na to, że nie jej tragiczna historia, tylko głos, przekaz i repertuar stanowią o tej sile. I niech to trwa. Niech Anna Jantar trwa”, zakończyła. Z kolei dziś właśnie mijają 45 lata, odkąd nie ma z nami artystki. Pamiętamy... Anna Jantar, Natalia Kukulska i Jarosław Kukulski
40 lat temu zagrała Anię z Zielonego Wzgórza. Teraz wcieli się w jej twórczynię!
Zobaczcie, jak zmieniła się Megan Follows, która zasłynęła z roli rudowłosej marzycielki
Choć Ania z Zielonego Wzgórza ma już ponad sto lat, wciąż cieszy się popularnością i święci triumfy. Obdarzona bujną wyobraźnią, szalenie gadatliwa rudowłosa dziewczynka ujęła serca milionów ludzi na całym świecie i do dziś znajduje uznanie za sprawą filmowych adaptacji. Jedną z najpopularniejszych jest ta z 1985 roku, a w rolę głównej bohaterki wcielała się wówczas Megan Follows. Jak wygląda aktorka po 40 latach od produkcji? Trudno ją rozpoznać! Zobaczcie, jak się zmieniła. [Artykuł aktualizowany 24.02.25 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 26.02.2025 r.] Megan Follows — metamorfoza aktorki W 2017 roku o Ani z Zielonego Wzgórza zrobiło się ponownie głośno za sprawą odświeżenia historii rudawej nastolatki przez platformę streamingową Netflix. Serial Ania, nie Anna odniósł sukces, a powieść pisarki Lucy Maud Montgomery znów zyskała na popularności. Mimo tego, że nowa odtwórczyni głównej roli, Amybeth McNulty, zagrała perfekcyjnie, to myśląc o Ani Shirley, nadal większość osób ma przed oczami Megan Follows. Aktorka wcielająca się w dziewczynkę, która musi marzyć i wyobrażać sobie różne piękne rzeczy, by zapomnieć o szarzyźnie smutnej codzienności, dziś ma 56 lat. Choć pozostała w zawodzie, można powiedzieć, że Ania z Zielonego Wzgórza była rolą jej życia. Wiadomo, że dostała ją pokonując 3000 innych kandydatek, mimo początkowych obaw reżysera, że może być na nią... za stara. Przez to, że finalnie produkcja z 1985 roku odniosła niebywały sukces i do dziś pozostaje najlepiej ocenianym dramatem w historii kanadyjskiej telewizji, powstała kontynuacja przygód marzycielki, pt. Ania z Zielonego Wzgórza: Dalsze dzieje. Ostatnia już część ukazała się w 2000 roku i nosiła tytuł Ania z Zielonego Wzgórza: Dalsze losy. Zobacz też: Fenomen Draculi i nowy "Nosferatu" – Jak wampir z Transylwanii wciąż rządzi kulturą? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLfK7ND-56168e1.jpg" width="2479" height="1600" alt="Le telefilm Le bonheur au bout du chemin (Anne of Green Gables, Anne... la maison aux pignons verts) de Kevin Sullivan avec Schuyler Grant et Megan Follows 1985,Image: 167030244, License: Rights-managed, Restrictions: Utilisation exclusivement editoriale. Droits additionnels requis pour utilisation commerciale ou promotionnelle y compris couvertures de livres. RDA ne garantit pas les droits a l'image de la personne representee. L'image ne doit pas etre modifiee., Model Release: no, Credit line: PVDE / Rue des Archives / Forum" title="Le bonheur au bout du chemin" /> Ania z Zielonego Wzgórza, Megan Follows, Colleen Dewhurst na planie serialu, 1985 rok Megan Follows: partnerzy, dzieci Aktorka w 1991 roku poślubiła Christophera Davida Portera, kanadyjskiego fotografa, którego poznała na planie filmu Deep Sleep. Mają dwoje dzieci – Lylę Anne Porter (ur. 1991) i Russella Portera (ur. 1994). Para rozwiodła się po pięciu latach związku. Następnie Follows była w długotrwałej relacji z aktorem Stuartem Hughesem, jednak rozstali się jakieś 10 lat temu. Od tamtej pory niewiele wiadomo o jej życiu prywatnym. Obecnie Megan skupia się na aktorstwie oraz działalności charytatywnej. Nie jest jej obojętna bieda czy niedola najmłodszych. W 2007 roku pojechała nawet z reżyserką Heather Connell do Kambodży, by nakręcić film Small Voices: Stories of Cambodia's Children, o tym, jak afrykańskie dzieci żyjące na ulicach i wysypiskach śmieci radzą sobie z ciężkimi warunkami życia. Megan Follows zagra w filmie biograficznym o Lucy Maud Montgomery Teraz przed Megan Follows pojawiła się zupełnie nowa szansa: aktorka, która przed laty wcieliła się w Anię z Zielonego Wzgórza teraz zagra... jej twórczynię! Jak możemy przeczytać na łamach „Variety”, produkcja „Lucy. Maud” rusza już niedługo. „Zawsze byłam niezwykle wdzięczna za to, że jako młoda kobieta mogłam debiutować rolą silnej bohaterki stanowiącej centrum jej własnej historii. Jedna z rzeczy, która łączy mnie z twórcami serialu to to, że Ania bardzo mocno wpłynęła na nasze życie. Zdefiniowała nas jako artystów, pisarzy oraz mnie jako aktorkę” mówiła aktorka w rozmowie z magazynem, po czym dodała: „Zagram Maud, bo takie imię najbardziej preferowała, od czasów gdy miała czterdzieści lat aż po koniec jej życia. Ale odbędziemy też wspaniałą podróż z młodą Maud i Maud dwudziestoletnią. Odkryjemy wraz z nią kilka płaszczyzn czasowych” opowiadała. W czasach popularności filmu Megan Follows przyciągała uwagę niezwykle oryginalną urodą. Teraz, po 40 latach, w jej oczach nadal można rozpoznać wesołe iskierki charakterystyczne dla Ani Shirley. Zobaczcie, jak się zmieniła! Sprawdź też: W jednej chwili sięgała po Oscara, w drugiej została na lodzie. Pierwsza transpłciowa aktorka w historii wywołała ogromny skandal
Te liczby pokazują światowy fenomen WOŚP! Jaki rekord padnie w tym roku?
W niedzielę 26 stycznia Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra już po raz 33. Organizowane przez Jurka Owsiaka zbiórki pieniędzy na zakup sprzętu dla szpitali to światowy ewenement, o którym rozpisują się media na całym świecie. [Ostatnia aktualizacja: 23.01.2025] Jesteśmy niezwykle dumni z jednej z liczb! 5300 zł - to aktualna kwota aukcji charytatywnej, którą wystawiła nasza redakcja dla WOŚP, czyli 2 bilety na galę Viva People Power 2025!
Miała dwa latka, gdy straciła ojca. Dziś córka Kurta Cobaina nie przyznaje się do sławnych rodziców
Frances Bean długo szukała miłości. Zbudowała siebie na nowo
Gdy odebrał sobie życie, pozostawił pogrążonych w żałobie miliony fanów na całym świecie, ale przede wszystkim ukochaną Courtney Love i dwuletnią wówczas córeczkę, Frances Bean. Kurt Cobain, ikona lat 90. i wybitny muzyk grunge'owego zespołu Nirvana, odebrał sobie życie trzy dekady temu. Miał wówczas zaledwie 27 lat i dołączył do niesławnego Klubu 27. Jego jedyne dziecko nie zdążyło nawet poznać ojca... Czym dzisiaj się zajmuje i jak wygląda? Trudno uwierzyć, że w sierpniu skończy 32 lata! Frances Bean Cobain — córka Kurta Cobaina nie zdążyła go poznać Kurt Cobain uchodzi za prawdziwą legendę, która niestety z tego świata odeszła zbyt wcześnie. Bez wątpienia był jedną z najbardziej kultowych postaci rockowej muzyki alternatywnej. W bardzo młodym wieku zrobił zdumiewającą karierę. Nie pomagały mu jednak w tym narkotyki. Wokalista już w nastoletnim wieku uzależnił się od heroiny, a popularność nie powstrzymała jego nałogu. Cały czas towarzyszył mu stres. Trudno było mu funkcjonować w świecie show-biznesu i wyczuwał, że to nie jest przestrzeń, w której dobrze się czuje. Przytłaczało go medialne zainteresowanie, wchodził w konflikty z innymi artystami. W pewnym momencie zdał sobie sprawę, że w zawodzie czuje się wypalony. Nic nie dawało mu satysfakcji, a nawet myślał o porzuceniu muzyki na rzecz rodziny. Choć podjął próbę ustabilizowania swojego życia i ożenił się z Courtney Love, ich miłość nie miała happy endu. Czytaj też: Córka Tadeusz Drozdy powiedziała o swojej orientacji. Reakcja jej ojca mówi wszystko Kurt Cobain, Frances Bean Cobain i Courtney Love w 1993 roku na MTV Music Awards 18 sierpnia 1992 roku na świat przyszła Frances Bean, jedyne dziecko głośnej pary. Jej imię Kurt wybrał na cześć piosenkarki Frances McKee z zespołu The Vaselines, drugie imię zaś (Bean – ang. fasola, przyp. red.) było wynikiem reakcji muzyka na zdjęcie USG, na którym jego córka miała wyglądać jak fasolka. Zanim dziewczynka pojawiła się na świecie, w mediach już było o niej głośno. W prasie pojawiały się informacje o tym, że Courthey Love będąc w ciąży zażywa substancje psychoaktywne. Frances nie miała jeszcze roku, gdy pojawiła się z rodzicami na 10. gali MTV Video Music Awards. Fani artysty byli poruszeni tym widokiem i mocno mu kibicowali w stworzeniu kochającej rodziny. Kurt i Courtney wydawali się szczęśliwi, ale niedługo później muzyk stał się niezwykle impulsywny i kłótliwy. W ostatnich dniach życia Kurta Cobaina, rodzina przeżywała prawdziwy dramat. Bliscy starali się go namówić na udział w terapii odwykowej, by mógł wyrwać się z sideł uzależnienia. Choć na początku artysta nie chciał o niczym słyszeć, ostatecznie się zgodził. Miał zacząć swoje życie na nowo. Dokładnie 30 marca 1994 roku ostatni raz widział się z rodziną – córką i żoną. Spędził z nimi cudowny czas. Kilkadziesiąt godzin później Kurt Cobain był w drodze do Seattle. Bliscy starali się go odnaleźć za wszelką cenę. Courthey Love wynajęła prywatnego detektywa. Niestety, nie zdążył go odnaleźć i zapobiec tragedii. Muzyk odebrał sobie życie 5 kwietnia 1994 roku w swoim domu na Lake Washington Boulevard. Kurt Cobain, córka Frances Bean Cobain, Wielka Brytania, styczeń 1993 roku Frances Bean Cobain — co dziś robi i jak wygląda? Córka muzyka, Frances Bean Cobain, została wychowana przez matkę, ciotki i babkę ze strony ojca. Jej rodzicami chrzestnymi są: były frontman REM, Michael Stipe, oraz aktorka Drew Barrymore. Dziewczynka swoje pierwsze lata spędziła w Seattle i Los Angeles. Następnie uczęszczała do prywatnej uczelni Bard College, gdzie studiowała sztukę. Nigdy nie zabiegła o to, by reflektory były skierowane właśnie na nią. Za wszelką cenę próbowała odciąć się od nazwiska ojca i matki. „Nie chcę być nazywana córką Kurta Cobaina i Courtney Love. Chcę, żeby myślano o mnie jako o Frances Cobain”, opowiadała w wieku 13 lat dla Teen Vogue. Na początku lat dwutysięcznych próbowała swoich sił w modelingu, a w 2010 stworzyła kolekcję dzieł sztuki. Wiadomo, że przez kilka miesięcy była stażystką w magazynie Rolling Stone, a nsatępnie została producentką wykonawczą filmu HBO o życiu jej ojca. Ponadto w 2009 roku podobno odmówiła tytułowej roli w filmie Tima Burtona pt. Alicja w Krainie Czarów. Czytaj też: Nie poszła w ślady mamy, zawsze dbała o jej finanse. Stanisława Ryster była niezwykle dumna z córki Po ojcu Frances odziedziczyła 37% majątku i teraz to ona, a nie Courtney Love, kontroluje prawa do wykorzystania imienia i wizerunku Kurta. ,,Mój związek z pieniędzmi jest niespotykany, ponieważ ja nigdy nie zarabiałam. Jestem dzieckiem funduszu powierniczego. Cały czas mam wyrzuty sumienia, bo wydaje czyjeś pieniądze. To mi miesza w głowie", opowiadała. Frances Bean Cobain nie ukrywa też, że nie przemawia do niej twórczość Nirvany. Słucha za to takich grup, jak: Mercury Rev, Oasis, Brian Jonestown Massacre. Ma jednak ulubione utwory z repertuaru ojca - Territorial Pissings czy Dumb, przy której zdarza jej się uronić łzę. „Territorial Pissings” to zaj***ta piosenka. No i "Dumb" — płaczę za każdym razem, gdy słyszę tę piosenkę. To okrojona wersja sposobu, w jaki Kurt postrzegał siebie samego — na narkotykach, bez narkotyków, czując się nieadekwatnym do bycia określanym głosem pokolenia”, komentowała dla Rolling Stone. O tym, że ojciec popełnił samobójstwo Frances Bean Cobain dowiedziała się trzy lata po tragicznym zdarzeniu. Miała wówczas pięć lat. Gdy doszło do dramatu, była tak mała, że nie zdążyła go nawet poznać, a jej wspomnienia o tacie pochodzą głównie z opowieści innych. „Na rok przed tym, jak moja matka powiedziała mi, że mój tata się zabił, wysłała mnie na terapię, żeby mnie na to przygotować”, zwierzała się w wywiadzie. Frances Bean Cobain relacje z matką W wieku 17 lat Frances Bean Cobain się usamodzielniła, choć wcześniej podjęła decyzję, by zamieszkać z babcią od strony ojca, Wendy Cobain. Jej relacje z matką były dość trudne, choć po latach awantur w końcu zdają się poprawiać. Panie pogodziły się w 2015 roku, przy okazji premiery filmu o Kurcie „Kurt Cobain: Montage of Heck”. Decyzja Courtney Love, postanowiła całkowicie zerwać z nałogiem, co pozytywnie wpłynęło na jej kontakty z córką. „Kiedy moja mama jest na "zdrowej" ścieżce, jest jedną z najpiękniejszych, najbardziej inteligentnych i najmilszych ludzi, jakich kiedykolwiek poznałam. Rzecz w tym, że ona jest na tyle świadoma, inteligentna i mądra, że nie wie, co ma ze sobą zrobić, kiedy zostaje sama. Jest bardzo empatyczna i nie wie, co ma z tym zrobić. Wtedy wpada w stany samozniszczenia”, mówiła. Czytaj też: Nie żyje francuski biznesmen Jean-Yves Le Fur. Był drugim mężem polskiej modelki, Małgorzaty Beli Frances Bean Cobain odnalazła szczęście? Na Instagramie Frances Bean Cobain, który obserwuje ponad 1,5 miliona osób, możemy zobaczyć prezentowaną przez nią twórczość. Córka słynnego wokalisty Nirvany robi tatuaże, maluje i śpiewa. Często zamieszcza także zdjęcia, na których zdaje się być szczęśliwa, choć ma za sobą depresję i uzależnienia. W 2017 roku ogłosiła, że od dwóch lat jest trzeźwa. „To ciekawa i zmieniająca się jak w kalejdoskopie decyzja, by podzielić się na forum publicznym czymś tak intymnym. O tym, że jestem teraz trzeźwa, opinia publiczna nie wiedziała, bo celowo to ukrywałam. Ale uznałam, że trzeba odłożyć na bok strach przed byciem ocenianym, niezrozumianym lub włożonym do szufladki. (...) Moja osobista podróż może być pomocna dla kogoś, kto przechodzi przez coś podobnego. Borykanie się ze wszystkimi bolesnymi, dziwnymi, niekomfortowymi, tragicznymi i popiep***ymi rzeczami, które się wydarzyły lub wydarzą, to codzienna walka", pisała w jednym z postów. Frances długo szukała miłości. Ma sobą zakończone małżeństwo z Isaiahem Silvą, z którym rozstała się po trzech latach. Mężczyzna miał przywłaszczyć sobie gitarę Kurta Cobaina z sesji MTV Unplugged, choć oficjalnie twierdził, że dostał ją w prezencie od byłej ukochanej. W 2021 roku media informowały, że córka muzyka układa swoje życie na nowo u boku Riley'a Hawka, syna najsłynniejszego skateboardzisty w dziejach - Tony'ego Hawka. Riley poszedł w ślady ojca i jest profesjonalnym skateboardzistą, a także gra w zespole Warish. Pod koniec 2023 roku serwis TMZ podał, że para jest już po ślubie. Uroczystość odbyła się 7 października w Los Angeles, a ślubu udzielił zakochanym wokalista R.E.M. - Michael Stipe, a prywatnie ojciec chrzestny Frances. Jak się zmieniła? Zobaczcie na poniższych zdjęciach. Podobna do słynnych rodziców? Sprawdź również: Córka Beaty Tyszkiewicz poślubiła szkolną miłość. Aktorka wyprawiła im huczne wesele w dworku Frances Bean Cobain obecnie Frances Bean Cobain i Nikia Provenzano, 7.06.2019
Tom Ford obchodzi dziś 62. urodziny! Co wiadomo o tym zdolnym projektancie?
Choć Tom Ford uznawany jest za jednego z najzdolniejszych współczesnych projektantów, niewiele osób wie, że początkowo wcale nie miał zajmować się ubraniami... Urodził się 27 sierpnia 1961 roku w Teksasie, jako syn agentów nieruchomości. Od dziecka interesował się sztuką i pod nieobecność rodziców potrafił dla przyjemności przestawiać meble oraz bawić się aranżacją mieszkania. W wieku 17 lat przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął studia na kierunku historia sztuki, z których jednak szybko zrezygnował, by zacząć... występować w telewizyjnych reklamach. W międzyczasie sporo imprezował i często bywał m. in. w Studio 54, gdzie odkrył swoją homoseksualną orientację. Owe nowojorskie kluby ery disco wywarły znaczny wpływ na jego późniejsze projekty. Następnie studiował architekturę wnętrz. ZOBACZ TAKŻE: Ostre słowa Toma Forda na temat stylizacji Katy Perry podczas MET Gali 2022 Tom Ford - projektant wizjoner Dopiero na ostatnim roku zrozumiał, że powinien zająć się modą i wyjechał do Paryża na staż w biurze prasowym domu mody Chloé. Po zakończeniu studiów przez 2 lata zdobywał doświadczenie u znanej projektantki eleganckich strojów, Cathy Hardwick, a później przeniósł się do Perry Ellis, gdzie przepracował kolejne dwa lata jako szef działu stylistów. W 1990 roku Gucci zatrudnił Forda na stanowisko projektanta, by po czasie awansować go na dyrektora kreatywnego całej marki, którym był do 2004 roku. W tym samym czasie współpracował również z Yves Saint Laurent, a założyciel tego domu mody otwarcie krytykował Toma, mówiąc: „Biedak robi co może”. Mimo tego sprawił on, że marka znacznie zwiększyła swoje dochody. Później zrezygnował ze stanowiska, by w 2005 roku utworzyć własną markę. Jest laureatem niezliczonej ilości nagród, a jego ubrania nosili m.in. Bradley Cooper, Justin Timberlake, Daniel Craig w filmie „James Bond” czy Doutzen Kroes oraz Kate Winslet. Sam mawia: „Moda może dodać życiu uroku, pod warunkiem, że nie przecenisz jej roli, nie zaczniesz wierzyć, że rzeczy są kluczem do szczęścia”. W listopadzie 2022 roku świat obiegła niesamowita wiadomość - marka Tom Ford została kupiona przez grupę Estée Lauder za 2,8 miliarda dolarów. Tom Ford podobno zarobił na tej transakcji 1,1 miliarda dolarów. Od kwietnia projektant zrezygnował ze stanowiska dyrektora kreatywnego marki Tom Ford, a jego następcą został Peter Hawkings. Jaka przyszłość czeka Forda? Zobaczcie gwiazdy w kreacjach jego projektu w naszej galerii!
Katarzyna i Cezary Żakowie są razem niemal cztery dekady. Oto historia ich miłości
Związek aktorów przeżył przez ponad trzy dekady wiele wzlotów i upadków
Są jedną z najpopularniejszych par aktorskich w polskim show-biznesie, a także jedną z tych z najdłuższym stażem. Na co dzień trzymają się z dala od błysku fleszy. Cezary Żak i jego żona, Katarzyna Żak, zdają się mieć idealną relację nie tylko w życiu prywatnym, ale także na deskach teatru czy małym ekranie. Są razem już niemal cztery dekady! Z okazji urodzin aktora przypominamy ich niezwykłą historię miłości. Rocznica ślubu Cezarego i Katarzyny Żaków Wiele osób kojarzy ich duet z Miodowych lat, inni kochają za role teatralne czy postaci w serialu Ranczo. Choć wydają się zgodną parą, zarówno na ekranie, jak i w życiu prywatnym, nie ukrywają, że zdarzają im się kryzysy. Katarzyna Żak w jednym z wywiadów wyznała: „Nie ma związków idealnych. Były awantury, te w ważnej sprawie i te z byle powodu - i wciąż się zdarzają. To normalne. Siła naszego związku polega na tym, że przyjaźnimy się ze sobą. I chociaż już tyle lat jesteśmy razem, nie nudzimy się w swoim towarzystwie”. W tym roku para świętuje 38. rocznicę ślubu. Zakochani pobrali się w 1985 roku w bardzo młodym wieku - ona miała zaledwie 21 lat, on natomiast 24. Od tamtej pory w zgodzie budują wspólną przyszłość i wychowują dwie córki, Zuzannę (ur. 1990) i Aleksandrę (ur. 1997). Ostatnio Katarzyna Żak przyznała, że była zazdrosna o męża. „Kiedyś byłam bardzo zazdrosna, uważałam nawet, że nie ma prawdziwej miłości bez zazdrości. Ile czasu i energii zmarnowałam przez takie myślenie! Na szczęście dziś jako dojrzała kobieta staram się obiektywnie przyglądać naszym relacjom", zwierzała się w Show. Czytaj także: Poznali się przypadkiem, zakochali w sobie bez pamięci. Mąż Iwony Pavlović niedawno obchodził 60. urodziny Katarzyna Żak, Cezary Żak, sesja dla magazynu „VIVA!”, maj 2016 roku Katarzyna i Cezary Żakowie: historia miłości Poznali się na obozie jeździeckim w 1983 roku, a już dwa lata później ślubowali sobie miłość i wierność. Cezary Żak wyznał, że Katarzyna była jego pierwszą poważną dziewczyną. Ich decyzję o ślubie przyspieszyła chęć… ucieczki z rodzinnych domów. Młodzi zamieszkali w gościnnym teatralnym pokoju. „Bardzo chcieliśmy być razem, wyrwać się z naszych konserwatywnych domów. I małżeństwo było jedynym sposobem, żeby po ludzku i z godnością wyprowadzić się od rodziców. *śmiech*. I zacząć żyć na własny rachunek. Przed ślubem byliśmy ze sobą dwa lata i to był bardzo fajny czas” - mówiła w wywiadzie dla „Gali” Katarzyna Żak. Nie mieli pieniędzy na wyprawienie wesela, więc przed ślubem pojechali do Francji i tam pracując fizycznie, uzbierali potrzebną sumę. „Byliśmy na północy [kraju] i w Paryżu. Mój wujek jest księdzem, wtedy był dyrektorem ośrodka dla Polonii w Le Touqet nad kanałem La Manche. Skuwaliśmy tam tynki, malowaliśmy pokoje, łazienki. Pracowaliśmy przez miesiąc, a potem na trzy tygodnie pojechaliśmy zwiedzać Paryż”, wspominali w wywiadzie dla „Gali”. W niedawnej rozmowie z Plejadą, Katarzyna Żak opowiadała, jak wyglądał dzień ich ślubu. „Pamiętam, że staliśmy z Cezarym na ślubnym kobiercu, patrzyliśmy się na siebie i cieszyliśmy się z tego, że wyruszamy w jakąś podróż w nieznane. Nie mieliśmy wtedy nawet mieszkania, spaliśmy w gościnnym pokoju w teatrze. Ale to było nieważne. Mieliśmy siebie i chęć bycia razem”, mówiła Michałowi Misiorkowi. Przeczytaj też: Mówili o sobie: mąż i żona, ale nigdy nie wzięli ślubu. Siostra Ani Przybylskiej zdradziła powód Cezary i Katarzyna Żak z córką Olą 1998 r. Katarzyna i Cezary Żakowie: życie poza sceną Katarzyna i Cezary Żakowie często grają razem w produkcjach. Najbardziej znani są z serialu „Miodowe lata”, gdzie wcielili się w role małżonków i z hitu „Ranczo”, w którym Cezary wcielał się w role księdza i wójta, a Katarzyna w Solejukową, żonę lokalnego pijaka. Jak oddzielają pracę od życia prywatnego? „Swój zawód zostawiamy za furtką. Bardzo rzadko rozmawiamy w domu o aktorstwie. No, czasem plotkujemy o koleżankach i kolegach...", żartował Cezary Żak w wywiadzie dla „Przeglądu”. Katarzyna Żak nie zawsze podchodziła do wspólnych projektów z entuzjazmem. Nie była chętna, żeby pracować z mężem na tych samych planach zdjęciowych, bo bardzo osobiście odbierała jego uwagi. Z drugiej strony nawet jeśli para pracuje nad tym samym serialem, to bardzo rzadko spotykają się na planie w te same dni zdjęciowe. W „Ranczu” przez osiem sezonów widzieli się raptem przez trzy dni zdjęciowe. Czytaj także: Myśleli o ślubie i wspólnej przyszłości. Związek Allana Krupy i jego partnerki to już przeszłość... Cezary Żak z Katarzyną Żak, sesja dla magazynu „VIVA!”, maj 2016 Katarzyna i Cezary Żakowie: sekret ich miłości Kilka lat temu Katarzyna i Cezary Żakowie postanowili odnowić przysięgę małżeńską. Zrobili to w bardzo szczególnym miejscu - ceremonia odbyła się w Jeruzalu, czyli serialowych Wilkowyjach, gdzie toczy się akcja „Rancza”. Gdy w 2016 roku udzielili nam wywiadu przy okazji świętowania rocznicy związku, nie potrafili odpowiedzieć, czy bardziej łączy ich miłość, czy przyzwyczajenie. Cezary Żak wówczas wyjawił: „My nie lubimy mówić o uczuciach, używać wielkich słów. Zwłaszcza w gazetach. Ale powiem ci, że jak widzę starszych ludzi, którzy idąc ulicą, trzymają się za ręce, to mnie rozczula. Pytasz: miłość, przyzwyczajenie – po prostu jesteśmy razem i jest nam dobrze. Po tylu latach lubimy ze sobą rozmawiać i nie nudzimy się”. Jednym ze sposobów na przełamanie rutyny jest podróżowanie. Katarzyna i Cezary uwielbiają podróżować razem. Zawsze po zakończeniu zdjęć do seriali robią sobie dłuższą przerwę i ruszają zwiedzać świat. „Kończymy serial po trzech, czterech miesiącach codziennej, intensywnej pracy i musimy gdzieś się wyrwać. Żeby pooddychać innym powietrzem, zobaczyć słońce, nabrać energii”, tłumaczyli w wywiadzie. Sprawdź też: Justyna Steczkowska kochała go nad życie. Zduniak złamał jej serce i odszedł do innej Cezary Żak, Katarzyna Żak, Zuzanna Żak, Aleksandra Żak, Warszawa, 19.12.2007 rok Katarzyna Żak, Cezary Żak, VII charytatywny Bal Gwiazdy Dobroczynnosci, 2016 rok W 2020 roku, z okazji 35. rocznicy ślubu, małżeństwo opublikowało w mediach społecznościowych poruszające zdjęcia. Katarzyna na Instagramie dodała fotografię ze wspólnego wyjazdu nad jezioro. Opatrzyła ją wzruszającym podpisem: „35 lat temu, 24 sierpnia o godz. 17.00 wyruszyliśmy razem w podróż ...i płyniemy razem, czasem z prądem, czasem pod wiatr dziękując losowi za każdy dzień naszego wspólnego życia!!!”. Z kolei Cezary pokazał na swoim fanpage’u na Facebooku ujęcie z dnia ich ślubu i stwierdził: „Dziś nasza koralowa rocznica. Kłaniam się mojej żonie najniżej jak potrafię wciąż pełen miłości, podziwu i szacunku dla Niej”. Para w tym roku świętuje 38. rocznicę ślubu. Mogą na siebie liczyć, wciąż są sobą zafascynowani, pielęgnują swój związek. Tak Katarzyna Żak mówiła o ich relacji w jednym z ostatnich wywiadów: dla Show. „Kiedy wychodzisz z domu, w którym miłość, wierność, uczciwość to fundament, potem żyjesz w zgodzie z tymi wartościami, bo inaczej nie potrafisz. Podobnie Cezary - z domu wyszedł wyposażony w mocny kręgosłup, byle wiatr nie jest w stanie go złamać. Jesteśmy razem od 39 lat, pod koniec sierpnia będziemy świętować 37. rocznicę ślubu, a mój mąż potrafi mnie zachwycić jak nikt inny. Myślę, że miłość polega na nieustannym zachwycie. A jak kochasz, to nie masz problemu z wiernością”. Aktorka nie zna przepisu na idealne małżeństwo. ,,Związek to bardzo indywidualna sprawa. Zdarza nam się ze sobą nie zgadzać, w wielu kwestiach mamy różne poglądy. Kiedyś ja byłam tą, która spuszczała nos na kwintę i się obrażała. Dziś jestem już mądrzejsza i wiem, że to nic nie daje. Dlatego dyskutujemy, rozmawiamy i szukamy kompromisu”, podsumowała w rozmowie z Plejadą. Zobaczcie, jak się zmienili! Czytaj także: Kiedy się poznali, była nastolatką, są razem ćwierć wieku. Historia miłości Pauliny Sykut-Jeżyny i jej męża
Michael Kors obchodzi dziś urodziny! Co o nim wiemy?
Kors urodził się 9 sierpnia 1959 roku. Zobaczcie też gwiazdy w jego kreacjach!
Bez wątpienia Michael Kors należy do grona najpopularniejszych światowych projektantów. Szczególnym uwielbieniem cieszą się torebki jego pomysłu, które rzucają się w oczy niemal na każdym kroku. Jak zatem udało mu się odnieść taki sukces? Urodził się w 1959 roku na Long Island w Nowym Jorku jako Karl Anderson Jr. W wieku pięciu lat jego matka ponownie wyszła za mąż. Wówczas zaproponowała synowi, żeby przyjął nazwisko ojczyma, Billa Korsa. Dodała jednak, że może wybrać sobie także nowe imię, co spowodowało powstanie Michaela Davida Korsa. Co ciekawe, już wtedy... przeprojektował suknię ślubną swojej mamy! Gdy był nastolatkiem, zaczął tworzyć ubrania i sprzedawać je w piwnicy swoich rodziców. Następnie zapisał się do Fashion Institute of Technology w Nowym Jorku, którą porzucił po zaledwie dziewięciu miesiącach, zaczynając pracę w butiku naprzeciwko Bergdorf Goodman. Tam na tyle się ośmielił i nabrał pewności siebie, że w 1981 roku uruchomił sprzedaż swoich własnych kolekcji w domach towarowych Bloomingdales, Bergdorf Goodman, Lord & Taylor, Neiman Marcus oraz Saks Fifth Avenue. Dwa lata później ogłosił bankructwo, po to, żeby w 1997 roku znów projektować, lecz tym razem pod skrzydłami Celine. Opuścił ten dom mody w 2003 roku i skoncentrował się na własnej marce. Już w styczniu 2014 roku Forbes poinformował, że Kors dorobił się fortuny przekraczającej 1 miliard dolarów. Teraz ma ponad 770 sklepów w każdym zakątku ziemi, a ubrania jego projektu kochają gwiazdy na całym świecie. Które szczególnie? Zobaczcie w naszej galerii!
Żył szybko, umarł młodo... Co wiemy o tragicznym życiu Krzysztofa Kamila Baczyńskiego?
Nigdy nie dowiedział się, że jego żona była w ciąży...
Krzysztof Kamil Baczyński jest głównie znany przez pryzmat swojej twórczości, o której naucza się w szkołach. Niewiele osób jednak zna jego burzliwy życiorys. Wielki patriota oraz zdolny poeta, którego dotknęły olbrzymie nieszczęścia w młodym wieku. Żył intensywnie, zginął tragicznie i nagle. Poznajcie historię znanego artysty. Dokładnie 80 lat temu rozpoczęło się Powstanie Warszawskie, którego nie przeżył... [Aktualizacja tekstu: 04.08.2024 rok]. View Ediplayer on the source website Dzieciństwo i dorastanie Baczyńskiego Krzysztof Kamil przyszedł na świat 22 stycznia 1921 roku w Warszawie, jako syn krytyka literackiego Stanisława Baczyńskiego i nauczycielki Stefanii Zieleńczyk. Rodzice od najmłodszych lat wpajali mu patriotyzm oraz miłość do ojczyzny — w końcu ojciec artysty był w przeszłości działaczem Legionów Polskich, a w późniejszym okresie służył jeszcze w Wojsku Polskim. Te nauki pozostały w sercu przyszłego poety mimo późniejszego rozstania rodziców i zaowocowały w jego dorosłym życiu. Wiadomo, że Baczyński był dzieckiem bardzo chorowitym i słabym. Dodatkowo cierpiał na astmę, miał słabe serce i był stale zagrożony gruźlicą. W 1933 roku rozpoczął naukę w warszawskim Gimnazjum im. Stefana Batorego, a następnie w tej samej szkole w 1937 rozpoczął naukę w nowo utworzonym dwuletnim liceum ogólnokształcącym, w klasie o profilu humanistycznym. To właśnie z tego okresu pochodzi jego pierwszy znany wiersz, pt. Wypadek przy pracy (1936). Miłością do twórczości literackiej i poezji zapałał dzięki Ferdydurke Gombrowicza oraz literaturze francuskiej, którą znał na ponadprzeciętnym poziomie. Mimo tego nie był dobrym uczniem i nawet język polski nie stanowił jego mocnej strony. Często chodził na wagary i używając pseudonimu „Emil” poświęcał się działalności półlegalnej lewicowej organizacji młodzieżowej „Spartakus”. Odnalazł się jako artysta — świetnie rysował, co szybko stało się jego największą pasją. W maju 1939 otrzymał świadectwo dojrzałości. Miał plan wyjechać na studia wyższe do Francji bądź wstąpić do Akademii Sztuk Pięknych. Plany pokrzyżowała mu tragiczna wiadomość, jaką była śmierć ojca w lipcu, a także wybuch II Wojny Światowej dwa miesiące później. CZYTAJ TAKŻE: W powstaniu uratował jej życie, tracąc własne. Spotkanie z jego mamą zbliżyło Wandę Traczyk-Stawską do Boga Dorosłość Krzysztofa Kamila Przykre wydarzenia w życiu Baczyńskiego sprawiły, że zaczął inaczej patrzeć na świat, a tematyka jego wierszy zaczęła być mroczna. Najważniejszą osobą w jego życiu pozostawała matka. Wówczas podjął również decyzję o wielkim ryzyku — postanowił sabotować rozporządzenie niemieckie i pozostać po aryjskiej stronie Warszawy. Nie zamieszkał w getcie, mimo swoich żydowskich korzeni. W razie wykrycia kłamstwa groziło mu rozstrzelanie na miejscu. By utrzymać siebie i ukochaną matkę przy życiu, imał się dorywczych prac — szklił okna, pracował u węglarza na Czerniakowie, malował szyldy, przyjmował telefonicznie zlecenia w Zakładach Sanitarnych oraz uczył się w Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Równocześnie przez kilka miesięcy studiował polonistykę na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Jego życie nabrało barw 1 grudnia 1941 roku. To właśnie wtedy poznał swoją przyszłą żonę, Barbarę Drapczyńską. Miał wówczas 20 lat. To była miłość od pierwszego wejrzenia, której w późniejszym okresie poświęcił wiele erotyków oraz liryków miłosnych. Pobrali się po zaledwie półrocznej znajomości. Ich szczęście jednak nie trwało długo. Działalność konspiracyjna Baczyńskiego — Powstanie Warszawskie i związek z Barbarą Krzysztof przerwał naukę, by poświęcić się ojczyźnie. Zaczął być aktywnym uczestnikiem polskiego ruchu oporu — tajnych kompletów, Harcerskich Grup Szturmowych oraz konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy. W 1943 roku rozpoczął służbę w II plutonie „Alek”, a następnie II kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Służył w stopniu starszego strzelca pod pseudonimem „Krzysztof”, „Zieliński”. Co ciekawe, działał wraz z kolegami, z którymi wcześniej uczęszczał do szkoły. Wszyscy później wylądowali w Szarych Szeregach. Brał czynny udział w wielu akcjach organizowanych przez Polskie Podziemie. Między innymi 27 kwietnia 1944 roku uczestniczył w akcji wykolejenia pociągu niemieckiego jadącego z frontu wschodniego do Berlina, która spowodowała 26-godzinną przerwę w ruchu. Ponadto w mieszkaniu miał skrytkę na broń, w której trzymał Thompsona, dwa Steny, MP 40, granaty, materiały minerskie, a także podręczniki, mapy oraz prasę konspiracyjną. Zginął w czwartym dniu Powstania Warszawskiego trafiony kulą przez jednego ze strzelców wyborowych... Jego ukochana żona odeszła niespełna miesiąc później. 24 sierpnia została trafiona odłamkiem szkła w głowę w trakcie nalotu. Mimo że ranę początkowo uważano za niegroźną okazało się, że mózg Barbary Baczyńskiej został uszkodzony. Przeprowadzono operację, ale w warunkach polowych, na niewiele się więc zdała. Żona poety zmarła 1 września 1944 roku. Wcześniej przez tydzień konała: omdlewała i budziła się na szpitalnym łóżku. Prosiła, żeby jej nie ratować, bo chce być z nim. W ręku trzymała tomik jego poezji... Jej matka ujawniła, że była w ciąży, ale nie zdążyła powiedzieć o tym ukochanemu. Początkowo spoczęli w innych mogiłach, ale w końcu pochowano ich razem, na warszawskich Powązkach. ZOBACZ TAKŻE: Tak wyglądała stolica po Powstaniu Warszawskim. Rozdzierające serce widoki utrwalono na zdjęciach Twórczość Krzysztofa Kamila Baczyńskiego Przez cały trudny, wojenny okres artysta nie porzucił jednak swojej pasji i aktywnie tworzył. Warszawscy literaci, którzy zapoznawali się z jego wierszami, docenili talent Baczyńskiego i uzyskali dla niego od władz podziemnych zapomogę finansową, co było wówczas ogromnym wyróżnieniem. Ze względu na to w czasie okupacji udało mu się wydać cztery tomiki wierszy — Zamknięty echem, Dwie miłości, Wiersze wybrane oraz Arkusz poetycki Nr 1. Reprezentował w nich cechy pokolenia Kolumbów. Pragnął poradzić sobie z wojennym wstrząsem, równocześnie odnajdując siebie. W wierszach dominowała przygnębiająca tematyka, która odzwierciedlała stan jego psychiki. Mimo tego stały się one ponadczasowe i uniwersalne, bowiem Baczyński nie pisał o swojej epoce wprost, lecz w konwencji apokaliptycznej. Nie stronił od symboliki i katastroficznej wizji świata. Poruszał także podstawowe problemy człowieka, nad którymi zastanawiamy się do dziś — refleksje nad młodością i dojrzewaniem, poszukiwanie wartości życiowych czy zgłębianie tajników duszy oraz psychiki. Tragiczna śmierć poety Choć ze względu na talent dowódczy Baczyńskiego oraz słabe umiejętności w walce chciano go wycofać z czynnej służby, on pragnął być na froncie. Powstanie Warszawskie zaskoczyło go w rejonie placu Teatralnego, gdzie został wysłany po odbiór butów dla oddziału. Nie mógł przedostać się do swojej jednostki, która zbierała się na Woli przy domu starców przy Karolkowej, więc przyłączył się do oddziału złożonego z ochotników. Cztery dni później nadszedł jego koniec. Poległ 4 sierpnia 1944 roku w godzinach popołudniowych na posterunku w pałacu Blanka. Został śmiertelnie zraniony przez strzelca wyborowego ulokowanego w gmachu Teatru Wielkiego. Miał zaledwie 23 lata. Krzysztof Kamil Baczyński został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Armii Krajowej i Medalem za Warszawę. Poniżej prezentujemy kilka jego wierszy, które do dziś poruszają serca Polaków.
Z pierwszą żoną zerwał kontakt, syna wydziedziczył. Louis de Funès bez skrupułów ranił najbliższych
Aktor przez lata prowadził podwójne życie...
Chyba nie ma na świecie miłośnika kina, który nie znałby postaci Louisa de Funesa. Choć swoją spektakularną karierę zrobił w drugiej połowie życia, bo po 50. urodzinach, jego filmy do dziś uchodzą za kultowe i wywołują uśmiech na twarzy. To on obok Bourvila i Fernandela jest zaliczany do grona najwybitniejszych komików w historii francuskiej kinematografii. Jednak mimo tego, że przez lata bawił cały świat, jego życie prywatne nie należało do najłatwiejszych... Aktor wydziedziczył najstarszego syna i zerwał wszystkie kontakty z pierwszą żoną. Długo prowadził podwójne życie... Jaki był naprawdę? [ostatnia aktualizacja: 27.01.2025] [Ostatnia aktualizacja i publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Louis de Funes: dzieciństwo, dorastanie Louis de Funès, a właściwie Louis Germain David de Funès de Galarza, przyszedł na świat 31 lipca 1914 roku w zubożałej arystokratycznej hiszpańskiej rodzinie. Jego rodzice emigrowali do Francji po tym, gdy dziadek de Funesa sprzeciwił się małżeństwu rodziców przyszłego aktora. Louis wychowywał się z dwójką rodzeństwa — siostrą Marią (1907–1993) oraz bratem Charlesem (1908–1940), który zginął w bitwie o Francję w Rethel podczas II Wojny Światowej. Choć ich ojciec trudził się szanowanym zawodem, gdyż był adwokatem, porzucił zajęcie dla wenezuelskiego handlu diamentami. Gdy po latach powrócił do ojczyzny jako bankrut, zmarł samotnie na gruźlicę w 1934 roku. Przez podjęte przez niego decyzje, dzieci wychowywała samotnie matka. To ona w przyszłości była największą inspiracją dla wcieleń aktorskich de Funesa i jego przesadnych reakcji. Dlaczego? Leonor Soto Reguera była choleryczką, która miewała niezwykle zmienne nastroje. Ciężko w to uwierzyć, ale Louis w dzieciństwie był marzycielski oraz małomówny. Miał talent sportowy do biegania i często parodiował nauczycieli. Na scenie stanął po raz pierwszy w wieku zaledwie 12 lat. Wcielił się w rolę żandarma w operze komicznej w teatrze miejskim w Coulommiers. Cztery lata później wstąpił do szkoły zawodowej, z której wyrzucono go za nieodpowiednie zachowanie. Myślał nawet o karierze wojskowej, lecz odrzucono go ze względu na wzrost (164 cm) i wagę (55 kg). Następnie pracował jako dekorator wystaw sklepowych, kreślarz oraz pomocnik księgowego. Bezradni rodzice, patrząc na jego ciągłe zwolnienia z pracy, zapisali go w końcu do szkoły artystycznej. Wiadomo, że matka de Funesa chciała, by został duchownym, lecz ten, mimo swojej wielkiej wiary, postanowił iść za głosem serca i nadal fascynować się kinematografią. Czytaj też: Wiedli bajkowe życie, planowali ślub. Agnieszka Włodarczyk i Jakub Sićko rozstali się nagle po niemal 10 latach Louis de Funes: syn, dwa małżeństwa W 1936 roku Louis usiłował ułożyć życie prywatne i ożenił się z byłą mistrzynią francuskiego tenisa, Germaine Louise Élodie Carroyer. Rok później na świat przyszło ich jedyne dziecko, Daniel. Rodzinne szczęście nie trwało jednak długo, bo rozstali się już w 1939 roku. Wiadomo, że de Funes nie uwzględnił syna nawet w swoim testamencie. Jak w jednym z wywiadów wspominał Daniel, z ojcem miał bardzo słabe relacje, a gdy ten rozwiódł się z jego matką, zerwał jakiekolwiek kontakty. O śmierci aktora dowiedział się z radia. Daniel odszedł z tego świata kilka lat temu, bo w 2017 roku. Gdy wybuchła II Wojna Światowa Louis został wcielony na dwa lata do rezerwy. Następnie zatrudniano go w barach i klubach położonych przy placu Pigalle, gdzie grywał na pianinie. ,,Byłem skromnym pianistą, który klepał biedę, przygrywając w podejrzanych spelunkach. Gdy wybuchały bójki, musiałem się chować w toalecie", opowiadał w rozmowie dla Paris Match. Już wtedy wiedział, że chce zostać aktorem komediowym, co wyznał swojej kolejnej przyszłej małżonce na warsztatach teatralnych. Niestety nie szło mu najlepiej — małe epizody w sztukach teatralnych wpędziły go w kłopoty finansowe. „Wtedy zaczął się najtrudniejszy okres w moim życiu. Sześć, siedem lat oczekiwania na rólki w teatrze, filmie, radiu, dubbingu”, dodawał. Wówczas dorabiał, udzielając korepetycji z gry na pianinie i wykonując wieczorami nokturny w paryskich lokalach. Czytaj też: Wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Kasia Kowalska i Kostek Yoriadis rozstali się w atmosferze skandalu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBI1yng-8a1cabd.jpg" width="1703" height="1600" alt="PARIS, FRANCE - 22 JANVIER: Louis de Funes et sa femme Germaine Louise Elodie Carroyer venus assister au concert de Charles Aznavour a l'Olympia le 22 janvier 1965 a Paris, France. (Photo by Keystone-FranceGamma-Rapho via Getty Images)" title="Louis De Funes Et Sa Femme A L'Olympia" /> Louis de Funès z pierwszą żoną Germaine Louise Élodie Carroyer, Paryż, 1965 W 1943 roku po raz drugi wstąpił w związek małżeński z pochodzącą z arystokratycznego rodu Jeanne Augustine Barthélemy. Doczekali się dwójki synów, Oliviera (próbował iść w ślady ojca, lecz w końcu został pilotem) i Patricka (rozpoczął karierę lekarza). Tym razem miała być to miłość do końca życia. To ona przez lata odgrywała rolę jego agenta, negocjowała stawki, doradzała w rolach filmowych i dyskutowała z reżyserami. „Moja żona nigdy się nie skarżyła. Zresztą to właśnie ona wydzwaniała w sprawie pracy dla mnie. Ja zawsze byłem nieśmiały. Nigdy nie potrafiłem prosić o nic dla siebie. Więc Jeanne działała w moim imieniu... i prawie od razu jej się udawało”, opowiadał po latach. Louis de Funès z drugą żoną Jeanne Augustine, Francja, 1979 Zakochali się w sobie, gdy de Funes jeszcze nie odnosił sukcesów. Pierwszy raz zadebiutował na wielkim ekranie 3 lata po ich ślubie. Pojawił się w filmie Kuszenie Barbizona w scenie trwającej zaledwie... czterdzieści trzy sekundy. Miał wówczas 32 lata. Po tej roli coraz częściej zaczęło uśmiechać się do niego szczęście. W latach 50. występował w wielu dobrze ocenianych sztukach teatralnych. W 1956 roku nadszedł czas na przełomową rolę — występ w Czarnym rynku w Paryżu wykreował typowy dla jego późniejszych postaci charakter choleryka. Od tego momentu szybko zaczął zdobywać popularność. Chociaż aktor zarzekał się, że kocha żonę... to okazało się, że prowadził przez kilkanaście lat podwójne życie. Do końca swoich dni miał romans z Machą Béranger, gwiazdą francuskiego radia. Najczęściej spotykali się w hotelowym apartamencie. Bywało, że do schadzek dochodziło na planach filmowych, a wtedy aktor liczył na szczególną pomoc ochrony. Dlaczego? Jego żonie zdarzało się przyjeżdżać w odwiedziny. Oczywiście, nie zapowiadała swoich wizyt. Złote lata de Funesa: największa kariera Największe osiągnięcia de Funes zaczął odnosić w latach 60. Wówczas kontynuował karierę równolegle w teatrze oraz kinie. Chyba największą popularność przyniosły mu obrazy o przygodach żandarma. Pierwszy film z tej serii powstał w 1964 roku. Żandarm z Saint-Tropez odniósł niebywały sukces, który zaskoczył nie tylko twórców, ale i aktorów. W kinach obejrzało go ponad siedem milionów Francuzów. Co ciekawe, wiadomo, że owa produkcja powstała przez przypadkowe zdarzenie - scenarzysta Richard Balducci wpadł na pomysł nakręcenia filmu o takiej tematyce, gdy podczas urlopu skradziono mu kamerę, a oddelegowani do sprawy żandarmi nie wykazywali zbyt wielkich chęci do podjęcia odpowiednich działań. Po tej roli propozycje posypały się błyskawicznie. De Funes w szybkim czasie stał się najlepiej opłacanym aktorem we Francji. Do jego ówczesnych głośnych filmów należą Fantomas (1964), Sławna restauracja (1966) czy Wielka włóczęga (1966), za który został nominowany do Oscara. Tę komedię obejrzało aż 17,27 mln widzów. Był to rekord w historii francuskiego kina i dopiero w 1998 roku Titanic Jamesa Camerona zdołał go pobić. Zrealizowano również pięć następnych części przygód żandarma z Saint-Tropez. Myślano nad siódmą, ale plany pokrzyżowała śmierć Louisa. Czytaj też: Zaraził go pasją do muzyki, łączyła ich wyjątkowa więź. Krzysztof Antkowiak poszedł w ślady ojca Ostatnie role i śmierć Louisa de Funesa W latach 70. wytężona praca i energiczne występy miały wpływ na osłabienie stanu zdrowia aktora. Mimo tego nie ustawał w działaniach i zabawianiu publiczności. W 1973 roku został nawet odznaczony z rąk ówczesnego prezydenta Francji (Georges’a Pompidou) Orderem Kawalera Legii Honorowej za „znaczący wkład w sztukę”. Dwa lata później trafił do szpitala z powodu rozległego zawału serca. Kilka miesięcy przebywał w szpitalu, przeszedł na dietę i porzucił swój ukochany nałóg, czyli palenie papierosów. Następnie powrócił na plan filmowy, równocześnie ograniczając tempo życia i występy na dużym ekranie. Zrezygnował też z kariery teatralnej. Jedną z ostatnich jego niezapomnianych produkcji jest kultowe Skrzydełko czy nóżka z 1976 roku. Wiele osób twierdziło, że skutki diety i osłabienia organizmu były w filmie widoczne. Powszechnie wiadomo, że firmy odmówiły wtedy ubezpieczenia de Funesa z obawy przed jego kolejnym zawałem. Dopiero po 11. tygodniach osiągnięto porozumienie. Obraz ponownie okazał się niebywałym sukcesem, co skłoniło Louisa do dalszej pracy. Następnie komik pojawił się w filmach Panowie, dbajcie o żony (1978), Żandarm i kosmici (1979) oraz Skąpiec (1980), który został oparty na ekranizacji komedii Moliera. De Funes oprócz odegrania głównej roli, był w nim współscenarzystą i, po raz pierwszy, współreżyserem. W 1980 roku niestety przeszedł drugi zawał serca. Rok później odbyła się premiera Kapuśniaczka (1981), a w 1982 roku ostatniej produkcji z jego udziałem - szóstej części przygód sierżanta Cruchota pt. Żandarm i policjantki. W grudniu 1982 roku Louis wyjechał z rodziną w góry, gdzie nabawił się grypy. Po powrocie do swojej posiadłości usiłował się wyleczyć, leżąc kilka dni w łóżku. 27 stycznia 1983 roku położył się wcześniej spać, tłumacząc, że jest zmęczony. Wówczas około godziny 19 doznał trzeciego zawału serca. W szpitalu nie zdołano go uratować. Zmarł o godzinie 21 w wieku 68 lat. Czytaj też: Dekadę temu przeszedł na emeryturę. Dziś Leszek Teleszyński nie kryje rozgoryczenia Louis de Funes: jaki był prywatnie? Dla wielu Louis de Funes jest niepowtarzalny, niezwykle zdolny, a jego wcielenia ponadczasowe. Niektórzy utrzymują jednak, że wszystkie jego role były podobne, a sposób grania męczący do oglądania, przez ciągłe wymachiwania rękoma, przykucanie, skoki, nienaturalne miny czy pokrzykiwanie. Nie można mu jednak odmówić, że był wielkim aktorem. W książce o ojcu Olivier de Funès wspominał: „Był perfekcjonistą. Nienawidził niepunktualności, kłamstwa, niechlujnego stroju. Gdy któryś z kolegów nie dawał z siebie wszystkiego, ojciec dostawał ataków wściekłości. Stawał się wtedy tyranem. Przerywał prace zdjęciowe i nie chciał ich kontynuować, aż do momentu, gdy zyskał przekonanie, że kolega jest wystarczająco przygotowany”. Z kolei aktorka Claude Gensac, która wcielała się w jego żonę w serii o żandarmach, mówiła: „O Louisie mogę powiedzieć, że posiadał niewiarygodny dar improwizacji. Był wspaniały w swych filmach, grając kłótliwego męża, niemiłego i nieuczciwego, lecz robiąc to z taką perfekcją, że czynił go rozbrajającym, a nawet sympatycznym. Kręcił z radością, uwielbiał pracować. Bacznie obserwował ludzi. Posiadał mały zeszycik, w którym wszystko zapisywał i kiedy potrzebował inspiracji, zaglądał do niego”. Sam de Funes nie żałował, że karierę zrobił dopiero po 50. roku życia, a wręcz był za to wdzięczny. W jednym z wywiadów mówił: „Pozwoliło mi to gruntownie poznać mój zawód. Kiedy byłem jeszcze nieznany, próbowałem kolorować za pomocą szczegółów, min, gestów niewielkie rólki, które mi powierzano. Dzięki temu zdobyłem pewien warsztat komediowy, bez którego nie zdołałbym zrobić takiej kariery. Dlatego też, gdybym miał zaczynać od nowa, zrobiłbym to samo”.
Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna
Z czasem dziennikarka i Maria Niklińska odbudowały więź
Spełnione artystki. Wrażliwe, silne kobiety, które nie boją się nowych wyzwań. Ale prywatnie ich relacja nie należała do najłatwiejszych. Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed Marią Niklińską tożsamość jej biologicznego ojca. Silne charaktery sprawiły, że często dochodziło między nimi do spięć. Do tego stopnia, że w wieku 18 lat córka dziennikarki wyprowadziła się z rodzinnego domu. Z czasem zaczęły jednak odbudowywać relację. Ocalająca okazała się dla nich zwłaszcza pandemia. Wówczas bardzo się do siebie zbliżyły... Oto historia ich trudnej relacji. [Artykuł aktualizowany 28.12.24 r.] Maria Niklińska o relacjach z mamą w dobie pandemii Okazuje się, że dla niektórych okres pandemii przyniósł wiele korzyści. Maria Niklińska w maju 2020 roku opublikowała na swoim Instagramie nagranie z, jak to nazwała, domowego teatru, w którym wraz z mamą śpiewała piosenkę Kabaretu Starszych Panów, Kaziu, zakochaj się. Na filmiku widać, że akompaniuje im mąż Jolanty Fajkowskiej, Krzysztof Karpiński, pianista oraz krytyk muzyczny. Podpisała wideo: „Dawno nie spędziłam tyle czasu z rodziną, co teraz (zawsze trasa, praca, spektakle itd). Okazało się, że nasze rodzinne muzykowanie sprawia nam wielką przyjemność”. Bez wątpienia jest to rzadkość w mediach społecznościowych młodej aktorki i przełom w ich relacjach. Potwierdziła to wówczas m.in. w wywiadzie dla Plejady, później obie panie zaczęły pojawiać się co jakiś czas wspólnie w mediach. To o tyle niezwykłe, że wielokrotnie artystka opowiadała o nie najlepszych kontaktach ze swoją mamą. Ale dziś wszystko jest już inaczej... ZOBACZ TEŻ: Odniósł gigantyczny sukces, Polskę nazywa drugim domem. O Matteo Bocellim huczy cały świat Jak wyglądała relacja Jolanty Fajkowskiej i Marii Niklińskiej w przeszłości? Przez wiele lat dziennikarka Jolanta Fajkowska ukrywała przed córką tożsamość jej biologicznego ojca. Równocześnie, gdy Marysia była dzieckiem, bardzo dużo pracowała w telewizji. Niklińska wspominała: „Babcia opowiadała mi, że całowałam ekran telewizora wieczorem i prosiłam, żeby mama pół dnia była w pracy, a pół w domu”. Przez to, że Maria była bardzo zżyta z babcią, to do niej zwracała się per mamo, do Fajkowskiej mówiąc najczęściej po imieniu. Wcześnie zaczęła też okres buntu. Kilka lat temu w wywiadzie dla VIVY! Jolanta wspominała: „Nie o wszystkim mi mówiła, bo mogłabym umrzeć ze strachu, że wypomnę pamiętny wyjazd na Maltę. Miała wtedy 13 lat, pojechała na kurs językowy, sama sobie załatwiła pobyt u jakiejś rodziny. Wybrała się na dyskotekę i policja ją odwiozła do domu, bo się zgubiła. Może dobrze, że mi tego nie powiedziała, bo nie wiem, czy od razu nie poleciałabym na tę Maltę”. Wówczas zaczęły się od siebie oddalać. Marysia chciała być niezależna. Zdradziła: „Jak mówili, że jestem podobna do mamy, to budziła się we mnie agresja. Nie chciałam być taka jak ona”. Przez to już w wieku 18 lat wyprowadziła się z domu. Dziennikarka w VIVIE! opowiadała: „Byłam zaskoczona, że tak wcześnie postanowiła zamieszkać oddzielnie i zrezygnowała z tego, co jest wygodne. Mieszkanie z rodzicami jest przecież łatwiejsze, a jej się chciało robić zakupy, sprzątać, płacić rachunki. Co mi pozostało? Pogodzić się z tym i wierzyć, że jestem wciąż Marysi potrzebna”. Dodatkowo, na przekór Jolancie, Niklińska skontaktowała się z biologicznym ojcem. Nie odzyskała z nim dobrych relacji, ale poznała przyrodnie siostry. Przez lata praktycznie nie utrzymywała kontaktu z mamą. Rozmawiały ze sobą w naprawdę rzadkich sytuacjach. Mówiła nam: „Obie jesteśmy Koziorożcami, może dlatego nasze relacje są takie burzliwe, ale też gdzieś podskórnie się rozumiemy. Myślę, że każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców. Podobno jest to nawet zdrowe, bo inaczej człowiek tłamsi w sobie złość przez całe życia”. Teraz obie stworzyły idealną relację. Między nimi nie ma żadnych nieporozumień i oby tak już pozostało! Co mówiły o tej nieoczywistej, skomplikowanej więzi? Przypominamy intymną rozmowę Marii Niklińskiej i Jolanty Fajkowskiej z Elżbietą Pawełek. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w 2010 roku. O trudnym dorastaniu w cieniu sławnej mamy i o tym, dlaczego nie można przyjaźnić się z własnym dzieckiem. Czytaj także: Nie widziała synów od dwóch lat. W relacjach nastąpił przełom: "Płaczę ze szczęścia" Świetnie zatańczyłaś fokstrota w „Tańcu z gwiazdami”. Pokazałaś, że Niklińska ma wdzięk i talent. W końcu przyszedł ten moment, że wyszłaś z cienia mamy? Maria Niklińska: To przyjemne, gdy słyszy się komplementy. Chociaż sprostuję: już dawno nie żyję w jej cieniu. Dość wcześnie stałam się samodzielna, bo w wieku 18 lat wyprowadziłam się z domu, przeciwko czemu mama bardzo oponowała. To „przecięcie pępowiny” mam już za sobą, chociaż widzowie zauważyli to może dopiero teraz. Dla mnie występ w takim show był spełnieniem marzeń z dzieciństwa – walc wiedeński w wykonaniu Romy Schneider z serialu o cesarzowej Sissi śnił mi się po nocach. Myślę, że udział w „Tańcu z gwiazdami” nauczył mnie świadomości własnego ciała. Na próbach cały czas słyszałam: „Biust do przodu, wypiąć pupę”. W porządku, myślałam, przecież każda kobieta ma takie części ciała, ale nie wiem, czy wcześniej byłabym na to gotowa. Czuję się teraz kobietą, a nie dziewczynką. Po prostu jestem sobą. Zabroniłaś mamie przychodzić na próby? Maria Niklińska: Chciałyśmy sobie zaoszczędzić dodatkowego stresu. Czasami jest tak, że bardziej krępuje nas rodzina niż obcy. Mama jest silną kobietą, co zawsze dawała mi odczuć. Naprawdę było fajnie, że uszanowała moją decyzję. Nie obraziła się na mnie, wiem, że bardzo kibicowała mi w domu przed telewizorem. Jolanta Fajkowska: Denerwowałam się może bardziej niż ona. Ale uznałam – to jej życie, jej taniec, nie mój. A Marysia świetnie zdała ten egzamin. Zawsze była niezależna, chodziła własnym drogami. Nigdy się o nią Pani nie bała? Jolanta Fajkowska: Bałam się, a jednocześnie zawsze byłam o Marysię spokojna. Już jako nastolatka wyjeżdżała sama za granicę, różne rzeczy się tam przytrafiały, ale jakoś dawała sobie radę. Nie o wszystkim mi mówiła, bo mogłabym umrzeć ze strachu, że wspomnę pamiętny wyjazd na Maltę. Miała wtedy 13 lat, pojechała na kurs językowy, sama sobie załatwiła pobyt u jakiejś rodziny. Wybrała się na dyskotekę i policja ją odwiozła do domu, bo się zgubiła. Może dobrze, że mi tego nie powiedziała, bo nie wiem, czy od razu nie poleciałabym na tę Maltę. Powiedziała Pani, że dzieci, jak ptaki, chcą wyfrunąć z gniazda, a zadaniem rodziców jest im pomóc, żeby nie było upadku. Jolanta Fajkowska: Co mi pozostało? Pogodzić się z tym i wierzyć, że jestem wciąż Marysi potrzebna. Skrzydeł jej obcinać nie będę. Przeżywałam wyprowadzkę córki jak każda matka. Byłam zaskoczona, że tak wcześnie postanowiła zamieszkać oddzielnie i zrezygnowała z tego, co jest wygodne. Mieszkanie z rodzicami jest przecież łatwiejsze, a jej się chciało robić zakupy, sprzątać, płacić rachunki. Zawsze była bardzo samodzielna. Wie, czego chce, umie postawić na swoim i powiedzieć „nie”, chociaż nie chodziła na żaden kurs asertywności. Macie silne osobowości. Wyobrażam sobie, że często iskrzyło między Wami, dochodziło do sporów. Jolanta Fajkowska: Czy myśmy się spierały? Nie, ja zawsze ustępowałam (śmiech). Maria Niklińska: Ciekawe. Ja nie odniosłam takiego wrażenia. Obie jesteśmy Koziorożcami, może dlatego nasze relacje są takie burzliwe, ale też gdzieś podskórnie się rozumiemy. Myślę, że każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców. Podobno jest to nawet zdrowe, bo inaczej człowiek tłamsi w sobie złość przez całe życie. Jak jest źle, to dzwonicie do siebie, ślecie e-maile? Maria Niklińska: Jestem tak zakręcona, że nie mam czasu nawet odebrać e-maili. A Internet mama lepiej ogarnia ode mnie, umie wszystkie strony ściągać. Nie jest nadopiekuńczą osobą, która dzwoni pięć razy dziennie i pyta, co słychać. Wyszkoliłam ją, po prostu (śmiech). Ja chyba nauczyłam mamę, że to jest moje życie. I tak zrobię, co zechcę. Teraz każda z nas ma swoją sferę niezależności. Nasze relacje są lepsze i bardziej partnerskie niż kiedyś. Jolanta Fajkowska: Ktoś mnie zapytał, czy przyjaźnię się ze swoją córką. Powiedziałam, że nie. Przyjaźń między najbliższymi osobami jest emocjonalnie czymś uboższym niż miłość. To, co łączy rodziców i dzieci, przekracza granice przyjaźni. Bo na to składa się zaufanie, pomoc, opieka i bezwarunkowa miłość, której nie można powiedzieć: koniec. To samo spojrzenie, ten sam zniewalający uśmiech. Często Wam mówią, że jesteście jak dwie krople wody? Maria Niklińska: Rzeczywiście, wiele osób tak mówi, ale nabrałam już do tego dystansu. Kiedyś, jako mała dziewczynka, uwielbiałam wkładać buty swojej mamy, wyciągałam z szafy jej szpilki i sukienki, chciałam ubierać się jak ona, wyglądać jak ona. To był etap fascynacji. W czasie wchodzenia w dojrzałość pojawił się bunt. Nie znosiłam, jak mnie z mamą porównywano, zwłaszcza kiedy zaczęłam pracować jako aktorka. Mama zawsze kojarzyła się z elegancją, klasą, spokojem. Starałam się pokazać swoją odrębność, że jestem zwariowana, nie taka poukładana jak ona, noszę roztrzepane włosy, spóźniam się i w ogóle jestem bałaganiarą. Proszę spojrzeć, czy ja wyglądam jak mama? Mam inne oczy, pociągłą twarz. Nie chcesz nic mamie zawdzięczać, nawet urody. Wkurzasz się, jak ktoś mówi: Marysia, córka tej sławnej Jolanty Fajkowskiej? Jolanta Fajkowska: Myślę, że teraz jest dokładnie odwrotnie, mówią: „Jola, matka Marii Niklińskiej”. Zawsze marzyłam o tym, żeby być matką swojej córki, teraz ten moment przyszedł. Mam jeszcze jedno marzenie i często powtarzam, że już szykuję suknię na Oscary. Maria Niklińska: Ja nie mam ciśnienia na takie rzeczy, potraktujmy to jako żart mojej mamy. Kiedyś za wszelką cenę chciałam udowodnić, że mnie na coś stać, a teraz po prostu robię swoje. Sława niepoparta ciężką pracą mi nie imponuje. Cenię ludzi, artystów robiących wartościowe rzeczy, o których nie zawsze jest głośno. Ale też wiem, że popularność pomaga. Często dzięki niej dostaje się więcej ciekawych propozycji. Chociaż przez całą podstawówkę współprowadziłam telewizyjny program „5-10-15” i nawet nie zdawałam sobie sprawy, że jestem sławna (śmiech). W czasie studiów wycofałam się z „Klanu”, choć niektórzy uważali, że niszczę swoją karierę, ale tego wymagała wtedy ode mnie szkoła aktorska. Fascynował mnie teatr, wystąpiłam w iluś spektaklach, w filmach niezależnych, co było dla mnie niesamowitym doświadczeniem. Ale zagrałaś też w „Londyńczykach”, wróciłaś po przerwie do „Klanu”, grasz w Teatrze Narodowym i Laboratorium. I mówisz, że Woody Allen jeszcze o Tobie usłyszy. Maria Niklińska: Na pewno, jak przyjedzie nakręcić film w Warszawie! (Śmiech). Ostatnio kręcił filmy w Londynie i Barcelonie, więc marzyć każdy może. Lśnisz na salonach. Mama chciała trzymać Cię z dala od show-biznesu? Maria Niklińska: Myślę, że mama chciała ustrzec mnie przed byciem osobą publiczną i cieniami show-biznesu, których sama doświadczyła. Wydawało jej się, że stabilna praca prawnika oparta na rzetelnej wiedzy będzie dla mnie lepsza. Jolanta Fajkowska: Jest takie powiedzenie, że w rodzinie powinien być prawnik, lekarz i ksiądz. No ale czy ja liczyłam się ze zdaniem swojej mamy, kiedy studiowałam slawistykę i historię sztuki, potem naukowo pracowałam w PAN, a wylądowałam w TVP? Marysia też poszła własną drogą. Sądziłam, że kiedy zobaczy, jak zwariowane w sumie życie prowadzę – nocne dyżury, bycie w gotowości na każdy gwizdek, że w niedzielę trzeba pojechać do studia na zdjęcia – to się zniechęci. A ją to jeszcze przyciągnęło. Maria Niklińska: Nawet zdawałam na filozofię i SGH – i się dostałam. Chociaż ani tego SGH, ani mojej miłości do matematyki mama nie rozumiała. W ogóle jestem pełna sprzeczności. Zawsze marzyłam o warszawskiej Akademii Teatralnej i jak zostałam przyjęta, nie miałam wątpliwości, co chcę robić w życiu. Od dziecka byłam kinomanką, wychowaną w domu przesiąkniętym kulturą, książkami, teatrem, muzyką. Podobało mi się takie stwarzanie życia, chciałam w tym brać udział. Dotknąć różnych rzeczy, być w różnych miejscach, przenosić się w czasie. Siedziało we mnie takie pragnienie, żeby być kilkoma osobami naraz. To jest fantastyczne, że można wcielać się w różne role: narkomanki, którą zagrałam w „Imieninach”, Anieli w „Ślubach panieńskich” Fredry, Ofelii w spektaklu „Hamlet 44” przygotowanym na rocznicę Powstania Warszawskiego. Wtedy żyję jak w transie. Nie chciałaś nigdy spróbować swoich szans w Hollywood? Przecież studiowałaś też w Circle in the Square Theatre School w Nowym Jorku Maria Niklińska: Kocham Nowy Jork, bo ma energię i to coś, co dodaje skrzydeł. Tam w szkole mówili nam, że wcale nie o to chodzi, żeby grać perfekcyjnie, ale żeby włożyć w rolę coś swojego. Ale jak już myślałam o Stanach, zawsze dostawałam jakieś ciekawe propozycje w kraju. Szkoda mi było też czasu na bieganie po castingach, szukanie agentów, bywanie na bankietach, żeby wyrobić sobie kontakty. Myślę, że świetnie byłoby zagrać w dobrym amerykańskim filmie, ale można też coś ciekawego stworzyć w Polsce. Niklińska to nazwisko po ojcu. Masz z nim teraz lepsze relacje niż dawniej ? Maria Niklińska: To dość specyficzna sytuacja, bo w mojej rodzinie nic nie jest ani typowe, ani poukładane. Wyrosłam w przekonaniu, że nie ma czegoś takiego jak normalna rodzina, a liczą się tylko prawdziwe więzi między ludźmi. Moim ojcem tak naprawdę zawsze był Eli, mój ojczym, który mnie wychowywał. Choć nie jest już z moją mamą, traktuje mnie jak córkę. I to jest piękne, bo pokazuje szczerość tych relacji pomimo braku więzów krwi. Na jego wsparcie zawsze mogę liczyć. Niestety, z własnym ojcem utrzymuję sporadyczne relacje na odległość. Ale za to mam siostry przyrodnie, z czego się ogromnie cieszę. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Pierwsze spotkanie Beaty Chmielowskiej-Olech i jej przyszłego męża zakończyło się kłótnią. Trwają przy sobie do dzisiaj Przeczytałam, że jak byłaś mała, na babcię, która Cię wychowywała, mówiłaś „mama”, a na swoją mamę „Jola”. Maria Niklińska: Nie pamiętam, żebym tak się do babci zwracała, ale rzeczywiście na mamę mówiłam „Jola”, jak wszyscy w rodzinie. Żałowałam, że nie mogłam oglądać jej w telewizji, bo występowała w drugim programie, a programy dla dzieci były w pierwszym. Babcia Marysia opowiadała mi, że całowałam ekran telewizora wieczorem i prosiłam, żeby mama pół dnia była w pracy, a pół w domu (śmiech). Ale absolutnie nie mam do mamy żalu o to, że pracowała i często nie było jej w domu. Dla mnie liczą się prawdziwe relacje, a nie ilość spędzanego ze sobą czasu. Jolanta Fajkowska: Myślę, że zrobiłam wszystko, żeby Marysia miała szczęśliwe dzieciństwo i dostała to, o czym mogła zamarzyć. Uczyła się gry na fortepianie, chodziła na kółka zainteresowań, tańczyła w zespole tańca ludowego, wyjeżdżała za granicę, żeby poznawać obce języki. Czy ja byłam złą matką? Dzięki temu, że szłam do pracy, moja córka wie, że trzeba pracować. Kiedy była malutka, brałam tylko wieczorne dyżury, żeby z nią być. Potem opiekę przejmowali dziadkowie. Ale kiedy jechałyśmy na wakacje, miałyśmy czas dla siebie. Byłam absolutnie wolna, szczęśliwa, mając tak wspaniałą rodzinę, znakomitego człowieka blisko siebie, wspaniałą pracę. Maria Niklińska: Mama jest dość skryta, nie mówi mi o wszystkim. Opowiada o tym tak, jak gdyby samotne wychowanie dziecka nie było żadnym bohaterstwem. Jest skromną osobą z wieloma osiągnięciami, a nigdy się nimi nie chwali. Uważam, że to wielka klasa. Można żyć bez uczuć, miłości? Maria Niklińska: Ja bardziej okazuję swoje uczucia i emocje niż mama. Może dlatego zostałam aktorką, bo tyle ich miałam w sobie, że musiałam się nimi z innymi podzielić. Jestem non stop zakochana w życiu, w tym, co robię, i we wszystkich pasjach. Ale jeszcze nie przyszedł moment na zakochanie się w konkretnej osobie, choć pewnie byłoby to bardzo fajne. Nie uważam, że trzeba z kimś być dla samej zasady, że wypada mieć chłopaka. Ale to nie znaczy, że nie jestem otwarta na uczucie, wręcz przeciwnie. Jolanta Fajkowska: Kiedyś Nina Terentiew zaprosiła nas do programu „Bezludna wyspa”. Marysia miała z 10 lat, to było świąteczne wydanie specjalne i na koniec Nina się pyta: „Marysiu, a czego tobie życzyć na święta?”. Na to córka: „Żebym się zakochała”. I to była puenta. Po takim wyznaniu trudno było o coś więcej pytać. Marysia powiedziała, co jest najważniejsze w życiu. Miłość. Teraz, jak patrzy Pani na dorosłą córkę, nie boi się... Jolanta Fajkowska: …starości? Nie, nie boję się. Będę szczera, nie jestem tak refleksyjna jak Marysia. Nie zastanawiam się, że kiedyś byłam piękna i młoda. A dziś jestem tylko piękna (śmiech). Mam jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, chciałabym wyprodukować spektakl teatralny, zobaczyć Australię… Maria Niklińska: Przyznaję, że moja mama nie ma ani obsesji wieku, ani żadnego botoksu, ani innych takich rzeczy – i to jest piękne. Naprawdę jestem z niej dumna. Jolanta Fajkowska: Po co mi botoks, jak mam dobre geny? Ty też je odziedziczyłaś. Gdybyś mogła, czym sprawiłabyś mamie przyjemność? Maria Niklińska: Może dniem w spa? To byłby dla niej relaks. Jolanta Fajkowska: Wolałabym, żebyś mnie na jakąś nową premierę zaprosiła. Maria Niklińska: A ja bym pojechała na jakąś wyprawę surwiwalową, to byłaby dla mnie przyjemność, w której moja mama kompletnie się nie odnajduje (śmiech). Wigilia będzie w tym roku wspólna? Maria Niklińska: Musi być wspólna, bo rodzina by mnie zabiła, gdybym na nią nie przyszła. Aczkolwiek mogłabym ją spędzić na drugim końcu świata, tylko moja mama by tego nie przeżyła. Jolanta Fajkowska: Ja o tych sprawach nie dyskutuję, do wigilii trzeba zasiąść razem. Tak jak wspólnie spożywamy śniadanie wielkanocne, tak zbieramy się na kolację wigilijną, a później już każdy może robić, co chce. Co roku zastanawiamy się, czy zrobić ją u dziadków, czy u brata, a w końcu i tak wszyscy do mnie przyjeżdżają pod Warszawę. To jest dla mnie najpiękniejsza chwila. Mam obok siebie bliskich i Marysię. Muszę pomyśleć, może ja z nią na ten surwiwal jeszcze pojadę? Czytaj także: Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział Jolanta Fajkowska, Maria Niklińska, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach 1998 Jolanta Fajkowska, Maria Niklińska, plan programu „Taniec z gwiazdami”, Warszawa, 10.03.2012 rok Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 31.12.2024 r.
Córka Joanny Kurowskiej ma już 22 lata i idzie w ślady mamy! Ich relacja jest niezwykła...
Ciężko uwierzyć w to, że córka Joanny Kurowskiej i jej zmarłego męża, Grzegorza Świątkiewicza, ma już 22 lata. Zofia Świątkiewicz jest energetyczną i pełną pasji młodą kobietą. Od kilku lat robi wszystko, aby pójść w ślady mamy... Co wiemy o Zofii? View Ediplayer on the source website Jak wygląda córka Joanny Kurowskiej? Gdy w 2011 roku Joanna Kurowska brała udział w sesji do VIVY! w towarzystwie swojej córki, Zosia była jeszcze małą dziewczynką. Nic nie zapowiadało wówczas, że trzy lata później spotka ich tak wielka tragedia. Grzegorz Świątkiewicz, mąż aktorki, a ojciec dziewczynki, 21 września 2014 roku popełnił samobójstwo. Dziennikarz redakcji sportowej Telewizji Polskiej zmagał się z depresją. Zobacz też: Syn Aliny Janowskiej we wspomnieniach o rodzinie: "Nigdy nie miałem poczucia, że jestem dzieckiem niezwykłych rodziców" Joanna Kurowska z córką Zosią, 2007 r. Po dramacie, w wywiadzie dla Życia na gorąco, mówiła: „Mój świat pomalutku zaczął rozpadać się dużo wcześniej. Grześ, wspaniały człowiek, przestał dogadywać się sam ze sobą, a przez to oddalał się ode mnie. Depresja to ciężka choroba. Robiłam, co mogłam, by rozjaśnić życie mojego męża, ale nie byłam w stanie mu pomóc. Właściwie nikt nie mógł mu pomóc. Jednak musiałam walczyć o niego, o naszą rodzinę. Czasem byłam już bardzo zmęczona, ale do końca wierzyłam, że Grzesiek ze swojego czarnego świata kiedyś wróci do mnie i do córki. I wracał, ale coraz rzadziej i na krótko”. „Gdy umarł tata, zaczęłam na mamę patrzeć jak na kogoś, kto mi pozostał – jedyny człowiek, którego kocham, bo już nie mam właściwie nikogo. Zresztą mama zawsze była moją wielką miłością, od dziecka. I zawsze miałyśmy świetne relacje. Ale gdy odszedł tata, to nasza więź stała się nie tylko pełna miłości, ale i lęku o jedyną osobę, która jest ze mną. I wiedziałam, że muszę o nią dbać”, mówiła z kolei Zofia Świątkiewicz VIVIE!. Od tamtego smutnego czasu Joanna samotnie wychowywała 22-letnią dziś córkę. Zofia, jako wchodząca w dorosłość kobieta, chce pójść w ślady sławnej matki, która kojarzona jest z takimi produkcjami jak m.in. Graczykowie, Świat według Kiepskich czy Rodzina zastępcza. Kilka lat temu córka aktorki zadebiutowała bowiem przed kamerą w serialu O mnie się nie martw. CZYTAJ TEŻ: Te plotki wiele ją kosztowały. Media huczały o relacji Renaty Dancewicz i Marka Kondrata Co dziś robi córka Joanny Kurowskiej? Córka Joanny Kurowskiej do niedawna była niezwykle aktywna na TikToku. Media odnotowały jej serię postów, w których Joanna Kurowska na żywo oceniała zdjęcia córki opublikowane w sieci. Aktorka początkowo w ogóle nie rozpoznała Zosi na niektórych zdjęciach. Zapytana o osobę siedzącą na schodach powiedziała: „Okropne, obrzydliwe, wstrętne! Nie wiadomo, kto to jest i ten ktoś, kto siedzi tam na schodach, jest ohydny”, a gdy Zosia spytała o ocenę w skali 1 do 10, Kurowska odparła: „Minus 7”. Wiadomo jednak, że choć aktorce nie przypadły do gustu niektóre popisy artystyczne jej córki, do pozostałych z nich odniosła się już z większym dystansem oraz spokojem. Obie panie od zawsze cechuje duże poczucie humoru. Zosia poza kontem na TikToku ma także profil na Instagramie, gdzie można zobaczyć kilka sesji zdjęciowych z jej udziałem. Na początku tego roku 22-latka wzięła również udział w teledysku do piosenki Moniki Brodki pt. "Monika", w którym pojawiła się u boku swojego ukochanego. O tej owocnej współpracy napisała sama wokalistka: "Do udziału w klipie zaprosiłam cudowną dwójkę młodych zakochanych ludzi. Dziękuję, że pozwolili mi wejść z kamerą w ich intymność. Niech ta miłość trwa na wieki!". Zobacz również Córka Joanny Kurowskiej studiuje z synem Doroty Szelągowskiej: “Mistrz baletu, przystojny…” Od 2021 roku córka Joanny Kurowskiej jest studentką łódzkiej filmówki na wydziale aktorskim. Jej mama przyjęła tę wiadomość z wielkim entuzjazmem. „Zosia dostała się na wymarzone studia do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Do tej samej, którą skończyłam ja sama. Historia zatoczyła krąg. Nie będę udawać, że nie jestem dumna. Startowało 1380 kandydatów, a przyjęto 22”, napisała szczęśliwa ulubienica publiczności w sieci. „Kochana córeczko, przed Tobą droga, jak ją przejdziesz, zależy tylko od Ciebie. Ale to Twoja droga. Jedynym drogowskazem, jaki mogę Ci dać to taki, abyś była zawsze lojalna... wobec siebie. Pozostań sobą... bo to jest w końcu wszystko”, dodała wzruszona. Dziś Zofia Świątkiewicz podkreśla, że nie boi się przeciwności losu, odważnie stawia im czoła, bo jak mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!: „Jestem delikatna, mam cienki głosik, ale czuję w sobie moc. Doszłam nawet do takiego momentu, że za bardzo się niczym nie stresuję, nawet egzaminami. Uważam, że limit stresu wyczerpałam”. Jak na razie woli sprawdzać się w teatrze, ale jak mówi, z innych powodów niż mama: „Uważam, że mogę być od niej lepsza, na przykład świetnie tańcząc. Za to w innych dziedzinach – gorsza. Mama ma talent do budowania słowa, jest w tym bardzo dobra. A ja niekoniecznie. Wiem, że jestem dobra w pokazywaniu emocji twarzą. Myślę, że jestem w stanie zbudować głębszą psychologicznie postać i zagrać monolog wewnętrzny”, wyznała. W rozmowie z Krytyną Pytlakowską córka Joanny Kurowskiej wyznała, jakie są jej plany na przyszłość: „Mam wytyczony cel. Moje marzenie to być stabilna finansowo, robić fajną karierę aktorską. Nie muszę być nawet sławna, chcę tylko mieć pracę w tym zawodzie. A jak będę miała 35 lat, to chciałabym mieć dom, rodzinę i dzieci”, zdradziła. Pozostaje nam trzymać kciuki za Zofię i realizacje jej planów! Zobaczcie, jak teraz wygląda Zofia Świątkiewicz! Podobna do mamy? Zofia Świątkiewicz obecnie Zdjęcie 2022
Byli razem ponad pięćdziesiąt lat. Oto niezwykła historia miłości Krystyny i Witolda Pyrkoszów
Żona aktora uciekała dla niego ze szkoły
Był jednym z najbardziej cenionych, a także lubianych polskich aktorów. Gdy 22 kwietnia 2017 roku media obiegła przykra wiadomość o niespodziewanej śmierci Witolda Pyrkosza, świat kina na chwilę zamarł. Dziś mija sześć lat, odkąd nie ma go z nami... Choć wszyscy znali jego życie zawodowe, to tak naprawdę niewiele było wiadomo o prywatnym. Aktor przez ponad pół wieku związany był z ukochaną żoną, Krystyną. Oto ich niezwykła historia miłości. Krystyna i Witold Pyrkosz: jak się poznali? O ich pierwszym spotkaniu mówił: „Był drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, gdy ujrzałem ją w Hotelu Francuskim w Krakowie. Piękna, biust solidna czwórka, długie czarne włosy. [...] Nie była sama, przyszła z kolegami. Dosiadłem się do jej stolika. Niedługo miał być Sylwester, chciałem ją zaprosić, ale ona już się z kimś umówiła. Ale tak ją potem mordowałem telefonami, że w końcu się zgodziła”. Miała wtedy 17 lat. Witold Pyrkosz z żoną, 2013 r. Początkowo jej rodzice byli przeciwni tej relacji. Powodem była nie tylko 19-letnia różnica wieku, ale i styl bycia Witolda. Wspominał: „Dostałem mieszkanie, wygrałem samochód, pięknego trabanta, rozwiodłem się z pierwszą żoną, możecie sobie wyobrazić, jak wyglądało wtedy moje życie”. Pomimo trudnych czasów, modnie się ubierał i zwracał na siebie uwagę. Nosił marynarki w kratę i spodnie rurki, a Krystyna uciekała dla niego ze szkolnych zajęć. Bliscy w końcu zaakceptowali związek, i w 1964 roku para się pobrała. CZYTAJ TEŻ: Grażyna Szapołowska i Marek Lewandowski: małżeństwem byli zaledwie jedenaście miesięcy Krystyna i Witold Pyrkoszowie: towarzyszyli sobie przez ponad 50 lat Było to drugie małżeństwo Witolda Pyrkosza. W połowie lat 50. rozstał się z Ewą Bilewską, swoją pierwszą żoną i matką jego syna Pawła. Krystyna i Witold Pyrkoszowie prowadzili spokojne życie w okolicach Góry Kalwarii i wychowywali dwójkę swoich dzieci – syna Witolda i córkę Katarzynę. Przez cały okres trwania małżeństwa nie doszło między nimi do większych nieporozumień i kłótni. Tworzyli szczęśliwą parę do końca dni aktora, przez 54 lata... Żona aktora pogrążyła się w głębokiej żałobie po jego śmierci. "Bardzo mi męża brakuje. Choć nie ma go ze mną już cztery lata, to ciągle w to nie mogę uwierzyć, że odszedł i nie mogę sobie z tym poradzić. Czas w moim przypadku nie zabliźnia ran. Przecież byliśmy razem ponad 50 lat, całe moje dorosłe życie. On zawsze był ze mną. Wszystko mi go w domu przypomina", wyznała w jednym z wywiadów dla Faktu. Zobacz także: Żona Krzysztofa Ibisza jest niemal 30 lat od niego młodsza. Teraz wyjawiła, z czym miała problem Witold Pyrkosz z żoną Krystyną, 2005 rok
Grała u boku Agnieszki Dygant w Niani. Co teraz robi Maria Maciejowska?
Za nią zniknięcie z show-biznesu, zmiana nazwiska i choroba synka
Choć od początku emisji serialu Niania minęło już osiemnaście lat, produkcja do tej pory cieszy się wielką popularnością i nadal ma spore grono wielbicieli. Od czasu do czasu widzowie zastanawiają się, co stało się z aktorami młodego pokolenia - serialowymi dziećmi Maksa Skalskiego. Wiemy, co się dzieje z najstarszą z nich, Małgosią, w którą wcielała się Maria Maciejowska. Najstarsza córka Maksa Skalskiego z „Niani” Bez wątpienia Niania należała do najpopularniejszych seriali telewizji TVN i w przeciągu wszystkich 9. sezonów biła rekordy oglądalności. Przygody Frani Maj bawiły miliony Polaków i do dziś powtórki powodują u niektórych rozrzewnienie w sercu. Wcielająca się w główną rolę Agnieszka Dygant, w produkcji opiekowała się trojgiem dzieci bogatego producenta telewizyjnego, Maksa Skalskiego - małą Zuzią, dorastającym Adasiem oraz nastoletnią Małgosią. Ostatnia z nich obecnie jest już dorosłą kobietą. Okazuje się, że po emisji serialu, Maria Maciejowska porzuciła karierę aktorską. Nie poszła w ślady innych dziecięcych gwiazd i nie wykorzystała chwili sławy, by pozostać w show-biznesie. Dziś była gwiazda serialu TVN ma 33 lata, lecz nie jest aktywna w mediach społecznościowych. Wiadomo, że ma na nazwisko Fuks i skupiła się na życiu rodzinnym. Zobacz też: Popularność zyskał rolą Adasia Skalskiego w serialu Niania. Jak dziś wygląda Roger Karwiński? Ponadto w sieci można znaleźć informację, że aktorka studiowała na Uniwersytecie Kardynała Wyszyńskiego, a także zdobywała wiedzę w Warszawskiej Szkole Filmowej. Najnowsze zdjęcie aktorki, które znajduje się w agencjach fotograficznych pochodzi z 2009 roku. Maria Maciejowska, 2009, Dzień dobry TVN Apel Marii Maciejowskiej W 2014 roku jej synek Tymon był poważnie chory. Chłopiec walczył z ostrą białaczką limfoblastyczną. Wówczas Maria szukała wsparcia wśród internautów, prosząc ich o finansową pomoc za pośrednictwem Fundacji Spełnionych Marzeń. Pisała: „Dla mnie jako samotnej matki to nie tylko przeżywanie fizycznego i psychicznego cierpienia dziecka, ale problem z tak prozaicznymi sprawami, jak codzienne zakupy, czy dojazd do szpitala, ponieważ zarówno sklep jak i komunikacja miejska to punkty na długiej liście "zakazanych" miejsc". Dzięki Państwa pomocy będę miała możliwość, za okazaniem imiennych faktur dotyczących wyłącznie leczenia i rehabilitacji dziecka, uzyskać zwrot części poniesionych kosztów. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy zdecydują się nam pomóc”. Dziś chłopiec ma 10 lat. W sieci nie ma więcej informacji o tym, jak dziś wygląda codzienność ulubienicy widzów. Życzymy wiele powodzenia i mamy nadzieję, że zobaczymy Marię w jeszcze jakiejś produkcji. A Wy? Zobacz: Kalina Janusiak grała siostrę „BrzydUli”. Dziś ma nową pasję Maria Maciejowska I Agnieszka Dygant w serialu „Niania”
Magdalena Zawadzka o mężu: „Ufaliśmy sobie wzajemnie i znaliśmy granice, których nie wolno przekraczać, aby nie urazić godności partnera”
Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, aktorów i pedagogów, uhonorowany wieloma nagrodami Gustaw Holoubek odszedł w 2008 roku. Przez 35 lat wraz z Magdaleną Zawadzką tworzył zgrane małżeństwo. Para doczekała się syna, Jana, niestety ich miłość rozdzieliła śmierć. Od początku zakochanych połączyła wyjątkowa, silna więź... Jak wyglądała ich relacja? Co o ich pierwszym spotkaniu mówiła aktorka? Nie szczędziła ukochanemu pięknych słów... Gustaw Holoubek: człowiek teatru Po wojnie Holoubek ukończył studia w Krakowskim Państwowym Studiu Dramatycznym, czyli dzisiejszej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i od razu zadebiutował w teatrze. Do 1956 roku pracował w Teatrze Śląskim w Katowicach, jako reżyser i aktor. W następnych latach występował na scenach w całej Polsce. Główne role grał m. in. w „Królu Learze” Williama Szekspira czy „Dziadach” Adama Mickiewicza. Angażował się również w Teatr Telewizji, gdzie wystąpił niemal sto razy, równocześnie wykładając na Akademii Teatralnej w Warszawie. Zajmował się także polityką. Nie bał się grać kontrowersyjnych ról. Wcielając się w postać Gustawa-Konrada, wpłynął na wymowę przedstawienia i oddźwięk społeczny widowiska. Po zdjęciu przez władzę sztuki, miały miejsce zamieszki i demonstracje studenckie. W 1976 i 1980 uzyskiwał mandaty z ramienia Frontu Jedności Narodu. Po wprowadzeniu stanu wojennego, zrezygnował z tej funkcji. Następnie ponownie zaangażował się w tę działalność w 1989 roku i współpracował m.in. z Lechem Wałęsą. Polecamy też: Dariusz Krupa jest w szczęśliwym związku, doczekał się rocznego synka... Po latach milczenia muzyk zabrał głos Magdalena Zawadzka o Gustawie Holoubku A jak wyglądało jego życie prywatne? Reżyser wiązał się wyłącznie z aktorkami. Był trzykrotnie żonaty. Najpierw z Danutą Kwiatkowską (z którego związku ma córkę, Ewę), następnie Marią Wachowiak (owocem miłości jest Magdalena) i od 1973 roku z Magdaleną Zawadzką, która popularność zdobyła wcielając się w Basię w „Panu Wołodyjowskim”. Tworzyli udany związek do śmierci Holoubka. Wspólnie wychowali Jana, dziś reżysera i operatora filmowego. Tak Magdalena Zawadzka wspominała ich małżeństwo: „Przede wszystkim mądrze, pięknie i dowcipnie mówił, a to był zawsze dla mnie najwspanialszy afrodyzjak. Pisał listy, przynosił kwiaty. Towarzyszył temu ogromny urok osobisty i ujmujący styl bycia. Przyznaję, że trudno było się mu oprzeć. I do tego wszystkiego te niesamowite ogromne niebieskie oczy, których spojrzenie magnetyzowało nawet mężczyzn". Nie każdy pamięta, że zanim los połączył Magdalenę Zawadzką i Gustawa Holoubka, ona była żoną operatora filmowego. Pierwsze małżeństwo nie przetrwało próby czasu. „Być może zbyt wcześnie podjęłam decyzję o wyjściu za mąż. Miałam 19 lat, studiowałam, grałam w filmach, wyjeżdżałam, byłam stale czymś zajęta. Mój mąż jako operator filmowy także wyjeżdżał i był zajęty swoją pracą. Nasze drogi się rozeszły i rozstaliśmy się bez wzajemnego żalu i w zgodzie”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej w lutym 2022 roku. Aktorka rozwiodła się dla Gustawa Holoubka. Okazuje się, że obaj panowie znali się i bardzo lubili. „Mąż zażartował, że oddaje mnie w dobre ręce. Był bardzo dobrym, kochanym człowiekiem”, tłumaczyła Magdalena Zawadzka. O małżeństwie z Gustawem Holoubkiem i uczuciu, które ich połączyło, aktorka mówi ze wzruszeniem. Podkreślała, że dzięki wybitnemu aktorowi w końcu dojrzała do tej prawdziwej miłości. „Ofiarował mi tyle dobra, mądrości i bezwarunkowej miłości, że stały się światełkiem, które prowadzi mnie przez życie. Kochał mnie taką, jaką byłam i jestem. Ale on cały czas jest przy mnie obecny. Ja po prostu dojrzałam wtedy do tego małżeństwa i dostałam miłość bez granic. Taką piękną, która niczego ode mnie nie wymagała, nie żądała. Tylko żebym się nie zmieniała, żebym niczego nie robiła na siłę. Żebym była”, dodawała w VIVIE!. Magdalena Zawadzka, Viva! 3/2022 Magdalena Zawadzka pierwszy raz spotkała przyszłego męża podczas zdjęć do filmu „Spotkanie w »Bajce«”. Miała 17 lat i to był jej debiut. Otrzymała zaproszenie na kawę od Gustawa Holoubka i Andrzeja Łapickiego. To ją bardzo speszyło, dlatego odmówiła. „Chciałam gwałtownie odejść i nie zauważywszy oszklonych drzwi, wybiłam głową szybę. Myślę, że dawałam się wtedy zauważyć. Po skończeniu studiów graliśmy razem w dwóch spektaklach Teatru Telewizji, ale nie zwróciliśmy na siebie uwagi. Kiedyś Gustaw przyszedł za kulisy po obejrzeniu programu kabaretu Dudek i bardzo serdecznie wszystkim gratulował, także i mnie. I znowu nie zapaliło się w nas ostrzegawcze światełko. Widocznie nie był to jeszcze ten moment”, zwierzała się Krystynie Pytlakowskiej. Aktor oczarował ją swoją inteligencją, poczuciem humoru. „Znałam Gustawa Holoubka ze sceny, filmu, telewizji, z poważnych dramatycznych ról, ale nie przyszło mi do głowy, że prywatnie jest tak czarującym, wesołym człowiekiem. Jego inteligencja, mądrość, poczucie humoru coraz bardziej mnie oczarowywały. Ale byłam butna i nie dawałam się łatwo usidlić. Potrafiłam na pytanie: „W którą stronę pani idzie?” odpowiedzieć: „W przeciwną niż pan!”. Gustaw jednak nie dawał za wygraną i nie wiedzieć kiedy zakochałam się. A potem potoczyło się nasze wspólne życie i o nim napisałam w moich książkach”, dodawała. Aktorka wyznaje, że jej mąż był pełny miłości. „Gustaw rzeczywiście wierzył w miłość, pielęgnował miłość i cieszył się miłością. Odrzucał kunktatorstwo, podchody, knowania, był tak prostolinijny ze swoją chłopięcą ufnością, całą duszą i sercem oddany wierze w drugiego człowieka. Całe moje życie z nim otaczało dobro, mądrość i cudowna pobłażliwość. Nawet jak powiedziałam coś może bezsensownego albo naiwnego, patrzył na mnie z czułością i pytał: „Magusiu, a ile ty masz latek?”. Dawał mi tym do zrozumienia, żebym wydoroślała i nauczyła się dystansu do wielu spraw. Cenił młodych, początkujących, utalentowanych artystów. Uważał, że najgorszy jest brak talentu, ale za to pracowitość aż do bólu. Mówił o niektórych twórcach, że im brak talentu daruje, ale ich pracowitość to dopiero nieszczęście”, wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Magdalena Zawadzka przyznaje również, że mimo iż jej ukochany odszedł, to wciąż czuje, jakby był przy niej. „Gdy wchodzę do naszego, jeszcze niedawno wspólnego mieszkania, nigdy nie czuję się w nim sama. W meblach, w przedmiotach, w powietrzu, we wszystkim, co jest w tym domu, jesteśmy razem. Tworzyliśmy go wspólnie, udzielając sobie wzajemnie rad, zdobywając różne rzeczy w tamtych ciężkich czasach, kiedy prawie nic nie było w sklepach, a jeżeli już, to brzydkie. Trzeba było wyszukiwać „białe kruki” w każdej dziedzinie. A my oboje byliśmy specjalistami w wyszukiwaniu ładnych przedmiotów, które podobały się i Gustawowi, i mnie. W naszym mieszkaniu nie ma ani jednej rzeczy, którą bym przeforsowała na siłę bez akceptacji Gustawa. Dlatego gdy spojrzę tutaj na cokolwiek, mam poczucie wspólnoty. Pamiętam, w jakich okolicznościach każda rzecz była kupowana albo podarowana i doskonale pamiętam, przez kogo. Gdy otwieram drzwi wejściowe, w uszach mi brzmi jego „Jestem”. I to nadaje sens wszystkiemu, co dzieje się wokół mnie teraz. Nasze życie nie było zmarnowane, nawet gdy płakałam albo się czymś martwiłam, przeżywaliśmy to wspólnie i dzięki Gustawowi wszystko zmierzało ku dobremu", mówiła w tej samej rozmowie. W naszej galerii możecie przeczytać wywiad VIVY! z Magdaleną Zawadzką oraz jej wspomnienia tej wspaniałej miłości. Sprawdź też: Nauczyli się siebie na nowo, nie zawsze byli blisko. Adam Zdrójkowski o relacji z tatą
Minimalizm w szafie? Zobacz, czym jest capsule wardrobe!
Uwolnij się z nadmiaru ubrań i od teraz kupuj świadomie!
Ile razy zdarzyło Ci się stanąć przed szafą pełną ubrań i stwierdzić, że nie masz się w co ubrać? Wiele, prawda? Znamy to! Taką sytuację opisuje zasada Pareto, głosząca, że każda z nas 80% zasobów szafy nosi tylko przez 20% czasu! Masz dość ubrań, które do niczego nie pasują? Męczą Cię gorączkowe zakupów na ostatnią chwilę? Szafa wypełniona po brzegi, w której nic nie możesz znaleźć, doprowadza Cię do szaleństwa? Dowiedz się, czym jest szafa kapsułowa i już dzisiaj wprowadź do swojej garderoby minimalizm. ZOBACZ: Wielcy designerzy: co Yves Saint Laurent podarował kobietom? Czym jest capsule wardrobe? Capsule wardrobe to angielskie określenie szafy kapsułkowej. Choć wielu z nas szafa kojarzy się z przepastnym meblem, po brzegi wypełnionym ciuchami, to zwolenniczki minimalizmu przekonują, że wcale nie musi tak być. Alternatywą dla niedomykającej się z nadmiaru szafy jest właśnie szafa kapsułkowa – niewielka, stylowa, wygodna, taka do której zaglądamy z prawdziwą przyjemnością. CZYTAJ TEŻ: Trendy na jesień 2022: 7 najmodniejszych wzorów na jesień 2022 Capsule wardrobe, choć nieduża (wprawionym minimalistkom wystarczy nawet 20 sztuk odzieży na cały sezon!) ma naprawdę wiele do zaoferowania. Dla kogo sprawdzi się najlepiej? Fascynujące jest to, że szafa kapsułkowa jest w zasadzie dla każdego – dla młodej mamy właśnie spędzającej urlop macierzyński w domu, dla eleganckiej bizneswoman, dla studentki. Pozwala wyzwolić się z nadmiaru i w końcu świadomie kupować rzeczy, w których nie tylko doskonale wyglądamy, ale i znakomicie się czujemy. Jak zorganizować praktyczną szafę kapsułkową? Poniżej garść praktycznych wskazówek. Podstawowe zasady capsule wardrobe Zaprowadzanie minimalizmu w szafie to długi proces. Zanim zaczniesz musisz uzbroić się w cierpliwość. Skorzystaj z praktycznych porad, które pomogą Ci w łatwy sposób stworzyć swoją pierwszą capsule wardrobe. Wróć do nich za jakiś czas, pamiętając, że Twój styl ewoluuje – jeśli za rok, czy dwa poczujesz chęć na zmiany, przebuduj swoją szafę kapsułkową i dostosuj ją do aktualnych potrzeb. A teraz do rzeczy – oto 5 zasad, które dobrze określają szafę kapsułową: W capsule wardrobe góry zawsze pasują do dołów W idealnej szafie kapsułowej każda bluzka powinna pasować do każdej (lub prawie każdej) spódnicy czy spodni. Jeśli wprowadzisz tę zasadę, to pakowanie się na wyjazdy już nigdy nie będzie stanowiło problemu. Nowe ubrania kupujesz, kiedy naprawdę ich potrzebujesz Koniec z bieganiem po sklepach w poszukiwaniu wymarzonej sukienki, która w domu okazuje się brzydsza niż na manekinie i w dodatku jest w zupełnie nie w Twoim kolorze. Minimalistka świadomie dokonuje decyzji zakupowych. Nie ma nic złego ze skorzystania z okazji i kupienia czegoś na wyprzedaży – pod warunkiem, że faktycznie potrzebujesz tej rzeczy. Zasada zakupowa jest prosta - każda rzecz, jaką kupujesz, musi pasować do przynajmniej trzech, które już masz w szafie. Dzięki temu z Twojej garderoby raz na zawsze znikną tzw. „samotne wyspy”, czyli ciuchy, które nie pasują do niczego i wiecznie czekają na lepsze czasy. Zestawy ubrań w capsule wardrobe są spójne kolorystycznie Ogromną rolę w tworzeniu szafy kapsułowej odgrywa analiza kolorystyczna – dzięki niej dostosujesz garderobę do swojej palety kolorystycznej. Poruszanie się w jej obrębie sprawi, że większość ubrań będzie znakomicie ze sobą współgrała. W capsule wardrobe ubrań jest mało, za to są dobrej jakości Szafa kapsułowa jest niewielka, ale wypełniona ubraniami wysokiej jakości. Jak to możliwe? Kupując tylko to, czego naprawde potrzebujesz, dokonujesz świadomej decyzji zakupowej. Tym samym masz w portfelu więcej pieniędzy i możesz przeznaczyć je na lepsze rzeczy. Przyznaj sama, że wysokiej jakości dżinsy zawsze wygrają z trzema bluzeczkami wykonanymi z poliestru. Ubrania są dopasowane do Twojego trybu życia Koniec z ciuchami, które “jeszcze kiedyś się przydadzą”. Kochasz cekinowe sukienki? Świetnie, ale może wystarczy Ci jedna, zamiast dwunastu w różnych kolorach. Pracujesz w biurze – oprzyj swoją garderobę o eleganckie zestawy z żakietami i ołówkowymi spódnicami w roli głównej. Dobierz do tego dwa weekendowe komplety i gotowe. Jesteś mamą niemowlaka – wypełnij szafę wygodnymi legginsami i lepszej jakości dresami. To, że większość czasu spędzasz z dzieckiem na dywanie, nie oznacza, że musisz nosić powyciągane T-shirty. Jak stworzyć swoją capsule wardrobe krok po kroku? Minimalizm w szafie to Twoje marzenie? Nie wiesz, od czego zacząć? Poprowadzimy Cię krok, po kroku! Krok 1: wykonaj analizę kolorystyczną Bez tego – ani rusz. Poznaj swój typ urody i dokładnie przestudiuj swoją paletę kolorów. Dzięki temu będziesz wiedziała, jakie barwy najlepiej podkreślą atuty Twojej urody. Analiza pozwoli Ci też bez żalu pozbyć się z szafy ubrań, które gryzą się z Twoim typem urody. Jesteś stonowaną wiosną? Śmiało możesz pozwolić sobie na odważne neony. Panie o urodzie zimy za to idealnie będą się prezentować w klasycznej bieli i czerni. Krok 2: poznaj swój typ figury Jesteś gruszką, jabłkiem, a może klepsydrą? Kupiłaś kuloty, ale nie wiesz, czy to odpowiedni fason spodni dla Ciebie? Świadomość swoich kształtów pomoże Ci dobierać ubrania, dzięki którym sprytnie wymodelujesz swoją sylwetkę. Krok 3: podejmij decyzję co do wzorów To bardzo ważny krok – zdecyduj, czy wolisz nosić wzorzyste góry, czy raczej doły – i trzymaj się tej zasady. Dzięki temu unikniesz pstrokacizny i osiągniesz stylowy efekt – bluzka w kwiaty i gładka spódnica? Dokładnie o to chodzi! Krok 4: wyeliminuj to, czego nie lubisz Może być tak, że masz w szafie sukienkę, która idealnie podkreśla Twoją figurę – wszyscy wokół się nią zachwycają, Ty jednak unikasz jej noszenia – po prostu coś Ci w niej nie pasuje. Czy musisz nosić ją na siłę? Oczywiście, że nie! Nie zmuszaj się do niczego. Szafa kapsułkowa to właśnie sposób na odnalezienie przyjemności w zabawie z modą. Nie lubisz motylkowych rękawów, mimo że powinnaś je nosić? Trudno, zrezygnuj z nich! Pamiętaj, że w ubraniach masz nie tylko świetnie wyglądać, ale też znakomicie się czuć. Krok 5: twórz zestawy dopasowane do pory roku i okazji Porządkując szafę myśl o porach roku – latem wybieraj zwiewne sukienki, szorty, szyfonowe bluzki, jesienią stawiaj na ubrania z miękkiej dzianiny i wełny. Nie zapominaj o ubraniach uniwersalnych – dżinsy, kardigan, cienka parka, żakiet – sprawdzą się o każdej porze roku. Koniecznie zaopatrz się w jeden lub dwa zestawy wizytowe i wieczorowe – małą czarną, granatową, szarą czy czerwoną sukienkę o ołówkowym kroju możesz założyć na romantyczną randkę, do biura czy na spotkanie ze znajomymi. Stworzenie spójnej i harmonijnej szafy kapsułowej wymaga sporo zaangażowania, czasu i determinacji. Nie zorganizujesz jej w jeden dzień i pewnie jeszcze wiele razy ulegniesz zakupowym impulsom, zanim na dobre poczujesz się modową minimalistką. Nie szkodzi – bo początkowy trud się opłaci. Porządek w szafie, spójne zestawy do biura i na co dzień, szafa wypełniona ciuchami, które świetnie na Tobie leżą i w których czujesz się znakomicie – to tylko niektóre zalety szafy kapsułkowej. Jeśli jesteś gotowa na zmiany – zapraszamy Cię do wspaniałej przygody, jaką jest tworzenie minimalistycznej szafy. Jesteśmy przekonani, że będziesz zachwycona efektami swojej pracy.
Kim jest brat Patricka Swayze? Donald Swayze w przeszłości pragnął pójść w ślady brata
Czym się dziś zajmuje? Ma nietypowe hobby!
Bez wątpienia Patrick Swayze był jednym z najzdolniejszych aktorów. Niestety artysta znany z kultowego już Dirty Dancing przegrał z rakiem trzustki 14 września 2009 roku. Niewiele osób wie jednak, że jego brat, Don, nadal żyje i działa w branży rozrywkowej! Mężczyzna ma bardzo ekstremalne zainteresowania. Czym jeszcze się zajmuje? [Ostatnia aktualizacja treści na viva.pl 01.03.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:04.03.2025 r.] Patricka Swayze i Donald Carl Swayze — jakie relacje ich łączyły? Patrick Swayze urodził się 18 sierpnia 1952 w Houston, jako syn kreślarza Jessiego Wayne’a Swayzego i tancerki oraz choreografki Yvonne Helen Karnes Swayze. Miał czwórkę rodzeństwa — dwóch młodszych braci: Donalda Carla i Seana Kyle’a, a także dwie siostry: Bambi i Vicky Lynn. Wiadomo, że obaj bracia oraz jedna z sióstr nadal żyją. Wśród nich zdecydowanie wyróżnia się jednak 67-letni Donald Carl. Don przyszedł na świat 10 sierpnia 1958 roku i w genach odziedziczył niezwykłe podobieństwo do starszego brata, Patricka. Pragnął pójść w jego ślady i studiował aktorstwo pod kierunkiem Miltona Katselasa w The Beverly Hills Playhouse. O najbliższej rodzinie Patricka Swayze niestety do dziś wiadomo niewiele i dopiero w dokumencie „I am Patrick Swayze" z 2019 roku fani mogli nieco poznać kulisy relacji między rodzeństwem. Don wskazywał na to, że jego starszy brat był największą dumą rodziców. „Brat był dla mojej mamy wszystkim. Kiedy opuszczał pokój, ona odwracała się do osoby obok, aby się pochwalić: „To mój piękny, najstarszy syn, czyż on nie jest wspaniały?", mówił przed kamerami. CZYTAJ TAKŻE: Żona Patricka Swayze przerwała milczenie. Lisa Niemi po latach opowiedziała, jak wyglądały jego ostatnie chwile Młodszy z braci był również świadkiem upadku Patricka. Wszystko działo się po śmierci ich ojca, którego odejście bardzo negatywnie wpłynęło na młodego gwiazdora. „Mój starszy brat zaczął pić. Poszedł na dno, prosto w ślady taty, zamiast iść w przeciwnym kierunku", wyznał, dodając, że Patrick bardzo często pił w samotności. „Wszystko, czego pragnął osiągnąć... Nie wiedział już, czy nadal tego chce, ponieważ robił to wszystko dla mojego ojca", podsumował Don. Patrick Swayze (po prawej), Don Swayze Brat Patricka Swayze, Donald Carl Swayze: zawód, kariera Choć Donald Swayze nigdy nie zrobił podobnej kariery jak brat, to i tak udało mu się zaistnieć w branży. Mając 22 lata, wystąpił jako tancerz w produkcji Miejski kowboj u boku Johna Travolty. Jako aktor zadebiutował w 1984 roku, pojawiając się w sitcomie NBC Petera Wernera pt. I Married a Centerfold z Diane Ladd i Timothym Daly. Brat gwiazdora jest również niezwykle uzdolniony muzycznie i potrafi równocześnie grać na kilku instrumentach. Ponadto posiada talent akrobatyczny, co z kolei zapewniło mu pracę jako kaskader w kilku produkcjach, między innymi w: Strefie zrzutu (1994) z udziałem Wesleya Snipesa i Gary’ego Buseya, Poszukiwanym (1997) z Keenenem Ivory Wayansem i Jonem Voightem oraz w Listach od zabójcy (1998) z główną rolą jego brata, Patricka Swayze. Równocześnie Donald Carl próbował swych sił na deskach teatru oraz w wielu serialach telewizyjnych. Wystąpił w takich produkcjach, jak: Strażnik Teksasu (1993), Z Archiwum X (1993), Nowe przygody Supermana (1993), Czarodziejki (1998), CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas (2000) i w sześciu odcinkach serialu HBO Czysta krew z 2010 roku, a także w słynnym musicalu Człowiek z La Manchy Dale’a Wassermana oraz w sztuce Jane Fonda: W trybunale opinii publicznej, w której wcielił się w sierżanta amerykańskich sił zbrojnych Dona Simpsona i odniósł sceniczny sukces. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Stosowała wobec niego przemoc fizyczną i psychiczną. Matka Patricka Swayze zgotowała mu piekło Ciekawostką jest fakt, iż jest zapalonym rowerzystą i spadochroniarzem. Brał nawet udział w krajowych wyścigach rowerów górskich. Obecnie układa sobie życie u boku Charlene Lindstrom, z którą ożenił się w 2014 roku. Jego poprzednie małżeństwo z Marcią nie przetrwało próby czasu — rozwiedli się w 1993 roku po 8 latach związku. Owocem tej relacji jest 37-letnia dziś córka, Danielle. Myślicie, że Don zaskoczy nas jeszcze w jakiejś głośnej produkcji? Don i Patrick Swayze w 2004 roku Don Swayze w 2010 roku
Stanisława Walasiewicz: kontrowersyjne życie mistrzyni lekkoatletyki
Zagadka rekordzistki świata do dziś nie została rozwiązana
Choć odeszła ponad cztery dekady temu, jej postać do dziś jest zagadkowa. Stanisława Walasiewicz była mistrzynią olimpijską oraz wielokrotną rekordzistką świata. Wielu uważa jednak, że wszystkie medale powinny zostać jej odebrane. Dlaczego? W mediach pojawiły się publikacje mówiące o tym, że Stanisława była mężczyzną. Te wątpliwości miały zrodzić się w wyniku sekcji zwłok. Stanisława Walasiewicz: emigracja, dorastanie Stefania Walasiewicz przyszła na świat 3 kwietnia 1911 roku w Wierzchowni koło Górzna, jednak trzy miesiące po jej narodzinach rodzice (Julian i Weronika Ucińska) zdecydowali o emigracji do Stanów Zjednoczonych. Osiedli w Cleveland i od tamtej pory dziewczynka używała zazwyczaj imienia i nazwiska Stella Walsh. Borykali się tam z problemami finansowymi i już jako kilkunastoletnia dziewczyna, obok nauki, musiała podjąć pracę zarobkową w przedsiębiorstwie kolejowym (New York Central Railroad). Równocześnie wykazywała uzdolnienia w biegach i startowała w zawodach lekkoatletycznych dla juniorów. Chciała nawet wyjechać na igrzyska olimpijskie w 1928, lecz nie miała obywatelstwa amerykańskiego. Gdy wówczas zwycięstwo odniosła Halina Konopacka, stała się dla niej wielką inspiracją. Przez to podjęła decyzję o wyjeździe do Polski. Zobacz też: Dzięki pracy w TVP znalazła miłość. Dziś Monika Luft nie chce nawet słyszeć o powrocie do telewizji Droga do kariery Stelli Walsh. Największe sukcesy Zaczęła ćwiczyć w polonijnym ognisku Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przyjechała do Polski i trenowała w Warszawie. Reprezentowała kluby warszawskie: Sokół-Grażyna (1929–1934) oraz Warszawianka (1935–1939). Zaczęła odnosić pierwsze sukcesy i zdobywać medale. Zauważyli to Amerykanie, którzy przed igrzyskami w 1932 roku, które miały się odbyć w Los Angeles, licząc na jej niemal pewny medal, zaproponowali Stanisławie obywatelstwo. W ostatniej chwili odrzuciła propozycje, decydując się na reprezentowanie Polski. Na ówczesnej olimpiadzie okazała się najszybszą biegaczką na 100 metrów, wyrównała rekord świata (czasem 11,9s) i zdobyła złoty medal olimpijski. Tego samego dnia zajęła również 6. miejsce w rzucie dyskiem. Mówiła: „Zawsze czułam się Polką, gorąco pragnęłam, aby dla mnie i moich rodaków, którzy wyemigrowali do Ameryki, zagrano w Los Angeles Mazurka Dąbrowskiego i wciągnięto na maszt flagę polską. Dla nas, dla Polonii amerykańskiej, była to sprawa honoru i wynagrodzenia za wiele trudnych chwil, jakie niejednokrotnie przeżywaliśmy na obczyźnie”. Podczas kolejnych igrzysk starała się obronić tytuł, lecz nieskutecznie. Borykała się z kontuzją. Przegrała ze wschodzącą gwiazdą, Helen Stephens. Przegląd Sportowy wówczas donosił: „Gwiazda USA niczym nie przypomina jednak kobiety. Wzrostu ma około 180 cm, nogi - co najmniej 43 numer, stąpa niezdarnie, kiwając się na boki, a białej koszulki z ukośnym trójkolorowym pasem nie wypełniają najlżejsze choćby zarysy kobiecych piersi. Jej fizjonomia jest również mało powabna. Stephens chodzi zawsze poważna, a nawet ponura. Nie śmieje się nigdy”. Na fali tych podejrzeń, Stanisława poprosiła oficjalnie o potwierdzenie kobiecości Stephens. Amerykanka była pierwszym sportowcem oskarżonym o oszustwo związane z płcią. Potem okazało się, że przypuszczenia były błędne. Walasiewicz odniosła ponadto wielki sukces podczas mistrzostw Europy w 1938 roku, kiedy to po raz pierwszy w zawodach uczestniczyły kobiety. Zdobyła tam dwa złote (na dystansach 100 metrów i 200 metrów) oraz 2 srebrne medale (skok w dal, a także sztafeta 4 × 100 metrów). Ogólnie, w czasie trwania swojej kariery, 14 razy poprawiała rekordy świata, a w latach 1933-1946 była 24-krotną mistrzynią Polski. Zobacz też: Wciąż jest obecny w jej życiu. "Gdyby nie Wiesiek, to dziś nie byłoby mnie takiej, jaka jestem”, mówiła Anna Dymna Stanisława Walasiewicz: małżeństwo, zakończenie kariery Pod koniec lat 30. powróciła do USA, gdzie startowała i wielokrotnie wygrywała amerykańskie mistrzostwa, mimo że nadal nie była oficjalnie obywatelką tego kraju. W 1947 wyszła za mąż za boksera Harry’ego Neila Olsona, dzięki temu uzyskała obywatelstwo amerykańskie jako Stella Walsh Olson. Swoją karierę sportową zakończyła w 1956 roku. Następnie była trenerką, działaczką polonijną oraz współpracownicą Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Do ostatnich dni często odwiedzała Polskę. Zginęła 4 grudnia 1980 roku w czasie napadu na sklep. Została śmiertelnie postrzelona przez napastnika. Została pochowana na Calvary Cemetery w Cleveland, gdzie dziś znajduje się centrum sportowe nazwane jej imieniem. Czytaj też: Miał opinię kobieciarza, opowiadał o sześciu żonach. Oto tajemnice Leona Niemczyka Kontrowersje po śmierci Walasiewicz Zgodnie z amerykańskim prawem dotyczącym zgonów nienaturalnych, ciało sportsmenki zostało poddane sekcji zwłok. Wówczas koroner hrabstwa Cuyahoga wykazał, że była osobą interseksualną, czyli miała zarówno żeńskie, jak i męskie (choć nie w pełni rozwinięte), organy płciowe. Badania genetyczne wykazały także, że miała chromosom Y, którego obecność wraz z chromosomem X w jądrze komórki determinuje u człowieka płeć męską. Ta wiadomość poszła w świat i wywołała zamieszanie. Rozgorzała dyskusja, czy nie należy odebrać Walasiewicz jej rekordów i medali. Koroner, Samuel Gerber, który przeprowadził sekcję zwłok, po licznych nagabywaniach go przez dziennikarzy, zdecydował się pokrótce skomentować sprawę: "W akcie urodzenia Stelli Walsh jest napisane, że była kobietą. Żyła jako kobieta, a jej akt zgonu mówi, że była kobietą", powiedział, ucinając tym samym wiele spekulacji (cytat za wysokieobcasy.pl). Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych oraz Międzynarodowy Komitet Olimpijski nigdy oficjalnie nie odniosły się jednak do sprawy. "Nawet jeśli zawodniczka ma pewne cechy męskie, to jeszcze nie można w sposób arbitralny przesądzić, że jest mężczyzną. Bo tak naprawdę najważniejszym czynnikiem, który powinien stanowić podstawę określenia, czy zawodnik jest kobietą, czy mężczyzną, powinno być własne poczucie płci, podkreślił prof. Marian Krawczyński z Instytutu Pediatrii Akademii Medycznej w Poznaniu (cytat za magazynbieganie.pl). W 1990 roku, 10 lat po śmierci mistrzyni, amerykańska federacja lekkoatletyczna The Athletics Congress (TAC) uznała, że sprawę należy zamknąć. Ostatecznie rekordów Walasiewiczówny nie anulowano. Stanisława Walasiewicz (Stella Walsh)
Jej droga na szczyt pełna była wzlotów i upadków. Tak zapamiętaliśmy Tinę Turner
Jak osiągnęła międzynarodowy sukces? Musiała wiele przejść
Tina Turner urodziła się 26 listopada 1939 roku jako córka Afroamerykanina i Indianki. Niewiele osób wie, że tak naprawdę nazywała się Anna Mae Bullock. Była laureatką siedemdziesięciu prestiżowych nagród spośród stu nominacji, w tym aż ośmiu nagród Grammy, co czyniło ją najczęściej nagradzaną artystką rock and rollową w historii przemysłu fonograficznego! Prywatnie przeszła wiele... Zmarła w maju 2023 roku. Dziś ją wspominamy... Tina Turner - babcia rock and rolla Tina Turner już kilka lat temu ograniczyła obecność w mediach, zdecydowała się przejść na zasłużoną emeryturę, przeprowadzić do Szwajcarii i ponownie wyjść za mąż, tym razem już szczęśliwie. W 2013 roku jej mężem został młodszy od niej o 28 lat producent muzyczny i aktor Erwin Bach. Od tego czasu Tina stała się znacznie bardziej prywatna i skupiona na swoim spokojnym, szwajcarskim życiu. Królowa rock and rolla publicznie pojawiała się niezwykle rzadko i to tylko przy bardzo specjalnych okazjach, takich jak urodziny Oprah Winfrey czy premiera musicalu poświęconego jej karierze na deskach Broadwayu. Tina Turner - ludzki huragan Na scenę zawsze wchodziła niczym „ludzki huragan”, wulkan pozytywnej energii. Kiedy zaczynała śpiewać i tańczyć widownia wstawała z miejsc i skupiała się absolutnie na niej. Czerwone, ponętne usta, czupurna fryzura, czarna ramoneska i seksowne buty na platformie już na zawsze pozostaną w historii mody i show-biznesu. „Nigdy nie mogłam pojąć braku ruchów scenicznych jak u Barbry Streisand czy Diany Ross. Stanie przy mikrofonie? To zupełnie nie dla mnie”, mówiła o swoich koleżankach po fachu, komentując jednocześnie fenomen swojej własnej choreografii. CZYTAJ TEŻ: Michał Szpak obchodzi dziś 31. urodziny! Jak zmieniał się przez ostatnie lata? Co ciekawe, Ann Mae Bullock nie zawsze marzyła o karierze na scenie, ale zawsze kochała dobrą muzykę. Kiedy jej rodzice się rozwiedli ona i jej starsza siostra zamieszkały z matką w St.Louis, miejscu, w którym poznała swoją muzyczną połówkę i przyszłego męża, Ike’a Turnera. Ku swojemu szczęściu i klęsce jednocześnie. Wiadomo, że znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie. „Gdy poprosił, bym za niego wyszła, to nie bez powodu. Musiałam powiedzieć 'tak', bo inaczej zaczęłaby się między nami wojna. Zostałam zmuszona do małżeństwa. […] Był okrutny, bo zależał ode mnie. Nie podobało mu się to, że musiał na mnie polegać. Nie chciałam się z nim kłócić, bo to zawsze kończyło się podbitym okiem, złamanym nosem, pękniętą wargą, żebrem”, powiedziała później Turner w CBS NEWS i dodała, że mężczyźnie ciężko było pogodzić się z jej ogromną popularnością, bo to on wymyślił jej pseudonim i zmusił do przyjęcia go. Gdy od niego odeszła, w kieszeni miała zaledwie około 30 centów. Przez 10 lat unikała poważnych relacji. Remedium na traumę była dla niej muzyka i miłość publiczność. A jak to wszystko się zaczęło? Przyszli państwo Turner wpadli na siebie w jednym z muzycznych klubów, Club Manhattan. Ike miał w tamtym czasie popularny zespół Kings of Rythm, Anna a.k.a Tina była pomocą lekarską. Kiedy po raz pierwszy trafiła na występ Kings of Rythm, zakochała się w ich muzyce, a następnie zaczęła umawiać z saksofonistą zespołu, Raymondem Hillem. Dzięki niemu trafiła na jedną z prób w Manhattan Club, wzięła do ręki mikrofon, zaśpiewała i… została na stałe. Tina Turner - początki kariery Początkowo pod pseudonimem „Lilttle Ann”, piosenkarka ćwiczyła głos i występy sceniczne pod okiem Ike’a. Szybko jednak zaczęli razem tworzyć hit za hitem, a Ike (już wtedy charyzmatyczny i nieznoszący sprzeciwu) zmienił imię Ann na Tinę i nieco później wziął z nią ślub. Tak powstała mega gwiazda estrady – Tina Turner. Z mężem wokalistka nagrała dwa solowe albumy z super hitem R&B „A Fool in Love”. Oboje wzięli udział w trasie koncertowej słynnych już wtedy The Rolling Stones i po raz pierwszy mieli szansę zagrać przed tak dużą białą publicznością. „Pierwsze spotkanie z Tiną kompletnie mieszało ci w głowie. Zazwyczaj ktoś ma świetny głos, ale kompletnie nie potrafi się ruszać na scenie albo na odwrót. A ona ma obie te rzeczy w małym palcu, niesamowite”, mówił o piosenkarce Keith Richards, a Mick Jagger dodawał „Tina ma totalne jaja i jest niesamowicie dynamiczna”. Tina Turner - jedyny taki styl Dynamiczne były nie tylko jej ruchy na scenie, ale także stylizacje i kostiumy sceniczne, jakie dla siebie wybierała. Na jej look często składały się krótkie, piżamowe sukienki – koniecznie z głębokim dekoltem i z połyskującego materiału, obcisłe jeansy, białe bluzki i sukienki, komplety w zwierzęce wzory. Nie byłoby Tiny Turner bez butów na wysokim obcasie, bujnej fryzury afro, dużych kolczyków czy frędzli. Te cztery elementy niemal zawszy musiały się pojawić na jej koncertach. „Zdecydowanie bardziej stylowo jest być aktorką, niż gwiazdą rock’n’rolla, ale pieniądze z tego drugiego zajęcia są dużo większe”, mówiła. Faktycznie, w kwestii wydawania pieniędzy mało kto jej dorównywał. Nigdy nie patrzyła na metkę z ceną, kiedy uzupełniała szafę pełną ubrań i dodatków od najlepszych projektantów, często kupując podwójnie, na zapas. Poza tym kolekcjonowała antyki, miała kilka domów w Niemczech, Południowej Francji i Szwajcarii i nigdy nie odmawiała sobie długich godzin w SPA. „Ludzie myślą, że moje życie było ciężkie, ale ja sądzę, że to była i wciąż jest przepiękna przygoda. Im starszy się stajesz, tym bardziej zdajesz sobie sprawę, że nie chodzi o to, co się dzieje, tylko o sposób, w jaki sobie z tym poradzisz”, mówiła Tina Turner zaraz po zakończeniu kariery. I ciężko było się z nią nie zgodzić. Aż trudno uwierzyć, że idolka milionów osób odeszła w maju tego roku. Nigdy jej nie zapomnimy... Tina Turner, Londyn, premiera musicalu „Tina”, 17.10.2017 rok Tina Turner, Lunt-Fontanne Theatre w Nowym Jorku, 07.11.2019 rok
Jak mieszkała księżna Diana? Zobaczcie wnętrza jej domu
Wnętrza posiadłości członków rodziny królewskiej budzą ciekawość na całym świecie. To wyjątkowe połączenie tradycji i nowoczesności oraz aura tajemnicy, która je otacza sprawia, że każdy chce się dowiedzieć, jak wyglądają. W gronie tych, którzy dostąpili tego zaszczytu, są szczęśliwcy pracujący dla Elżbiety II. Jednym z nich jest Paul Burrell. Mężczyzna przez dwie dekady był kamerdynerem, a niedawno ujawnił prywatne zdjęcia. Pokazał, jak mieszkała księżna Diana. ZOBACZ TAKŻE: Wielka Brytania. Tak wyglądało pierwsze spotkanie Diany Spencer z Karolem: „Rzucił się na mnie!” Wnętrza pałaców brytyjskiej rodziny królewskiej Paul Buller dziś prowadzi spokojne życie na terenie Peckforton Hills, lecz jeszcze kilkanaście lat temu dzień w dzień obcował z głową państwa. Przez dwadzieścia lat służył królowej Elżbiecie II i innym członkom brytyjskiej rodziny królewskiej jako lokaj. W tym czasie żył w różnych miejscach i wspomnieniami postanowił podzielić się ze swoimi obserwatorami na Instagramie. Napisał: „Dom jest z pewnością tam, gdzie jest serce, a ja miałem przywilej mieszkać w pięknych domach w moim życiu” i zamieścił kilka zdjęć ze swojego albumu fotograficznego. Na opublikowanych przez niego ujęciach widać m. in. widok z okna, jakim cieszył się podczas służby w Pałacu Buckhingam. Okazuje się, że z własnego pokoju mógł podziwiać sławny pomnik Wiktorii oraz centrum handlowe The Mall. Na kolejnych zdjęciach pozuje z psami rasy Corgi królowej w ogrodzie zamku Balmoral oraz bogato zdobionym korytarzu pałacu Windsor na tle okazałych portretów. Czytaj także: Zobaczcie wnętrza rodzinnego domu Kate, Pippy i Jamesa Middletonów! View Burdaffi on the source website Najciekawszymi fotografiami są właśnie te z posiadłości Balmoral, w której królowa spędzała wakacje, a także te z czasów, gdy został oddelegowany do służby księżnej Dianie i księciu Karolowi po ślubie. Burrell służył jako kamerdyner w ich rezydencji Highgrove House w Gloucestershire. Nawet później po ich rozwodzie był u boku Diany i jej synów w Pałacu Kensington, aż do śmierci księżnej w wypadku samochodowym w 1997 roku. Zobaczcie te wyjątkowe zdjęcia w naszej galerii! Czytaj także: Prywatne kino, sklep jubilerski, a nawet bankomat! Oto wnętrza Pałacu Buckingham
Kayah obchodzi dziś urodziny. Przypominamy najpopularniejsze utwory artystki!
Kayah, czyli Katarzyna Rooyens, jest jedną z najbardziej cenionych polskich wokalistek. Zadebiutowała w 1988 roku na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu singlem Córeczko, w 1993 zwyciężyła w konkursie o Bursztynowego Słowika podczas Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie z utworem Jak liść, a już 2 lata później zyskała popularność po wydaniu pierwszego autorskiego albumu Kamień. Od tamtego momentu jej hity nuci cała Polska. A które z nich są najbardziej znane? Sprawdźcie w naszym ekskluzywnym wideo! Artystce życzymy wszystkiego, co najlepsze!
Szukasz pomysłu na halloweenowy kostium?
Zainspiruj się... kultowymi postaciami z filmów!
Już w poniedziałek 31 października będziemy obchodzić Halloween! Ten zwyczaj związany z maskaradą, najhuczniej obchodzony jest w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Irlandii i Wielkiej Brytanii. W Polsce święto pojawiło się w latach 90. i teraz coraz częściej można spotkać przebrane za upiory osoby. Oczywiście głównym symbolem wydarzenia jest wydrążona i podświetlona od środka dynia z wyszczerbionymi zębami, ale popularny jest również motyw demonów, wampirów, zombie, czarownic i czarodziejów oraz czarnych kotów. A skąd wziął się zwyczaj przebierania się w wigilię Wszystkich Świętych? Otóż sądzi się, że właśnie z potrzeby odstraszania złych duchów. Jeżeli również szykujecie się na imprezę z okazji Halloween, ale jeszcze nie zdążyliście wymyślić stroju, zajrzyjcie do naszej galerii! Przypominamy najbardziej charakterystycznych bohaterów filmowych, których kostiumy idealnie nadają się na Święto Duchów. Pamiętacie te role?
Fani pokochali ją za rolę Alinki z Miodowych lat? Tak wygląda życie Agnieszki Pilaszewskiej
Choć od emisji pierwszego odcinka Miodowych lat minęły już 24 lata, produkcja nadal jest popularna, a jej powtórki oglądają miliony osób. Wiadomo, że Cezary Żak nadal występuje w serialach, na deskach teatrów lecz wiele osób zastanawia się co z jego serialową partnerką, Aliną, graną początkowo przez Agnieszkę Pilaszewską. Jak dziś wygląda i co robi? View Ediplayer on the source website Alina z „Miodowych lat”, czyli Agnieszka Pilaszewska Miodowe lata opowiadały o perypetiach dwóch zaprzyjaźnionych małżeństw, mieszkających w kamienicy przy ulicy Wolskiej 33 na warszawskiej Woli. Dzięki produkcji popularność zdobyło wielu rewelacyjnych aktorów, m.in. Cezary Żak, Artur Barciś oraz Dorota Chotecka. W małżonkę pierwszego z nich początkowo wcielała się Agnieszka Pilaszewska, którą następnie zastąpiła Katarzyna Żak. Potem znalazła się w obsadzie seriali Barwy Szczęścia i Ja wam pokażę, napisała też scenariusz do takich hitów jak Przepis na życie, Sama słodycz, To musi być miłość czy Ultraviolet. Od 2005 r. aktorkę możemy podziwiać w zespole artystycznym Teatru Współczesnego. Zobacz też: Artur Barciś i jego żona Beata od lat dają sobie miłość i wsparcie W 2020 roku Agnieszka Pilaszewska dołączyła do grona polskich aktorek, która wystąpiła w produkcji platformy Netflix, pt. The Eddy. Wcieliła się w matkę Joanny Kulig i dumnie reprezentowała nasz kraj. W mediach społecznościowych wyjawiła wówczas, że było to dla niej wielkie przeżycie. Zdradziła: „Ten serial to wielka przygoda mojego życia. Począwszy od zdjęć próbnych, czasu spędzonego w Paryżu podczas realizacji, cały czas cieszę się na samo wspomnienie! Joasia Kulig, Alan Poul, Jack Thorne, Amandla Stenberg, Houda Benyamina, Laila Marrakchi, Patrick Spence... Jestem wdzięczna za to spotkanie”. Polecamy też: Syn Pawła Małaszyńskiego jest już pełnoletni. Jak wygląda Jeremiasz? To prawdziwy przystojniak! Agnieszka Pilaszewska i Cezary Żak na planie serialu Miodowe Lata Tak zmieniła się Agnieszka Pilaszewska. Aktorka przeszła metamorfozę Niestety, w czasach koronawirusa Pilaszewska borykała się z problemem braku pracy. Z tego powodu na swoim Instagramie opublikowała w 2020 roku poruszający wpis, w którym ujawnia, jak sobie z tym radzi. „Tylko o tym, że w życiu, nigdy, nie zgodzę się na emeryturę. W życiu. Nie znoszę bezczynności, nie znoszę tego uwikłania w normalne życie-tego bezkresu beznadziei w skupieniu na tzw. sprawach domowych. Nie nabiorę się na gadki w stylu: mam czas na wszystko. Lubię nie mieć czasu. Zresztą czas - pojęcie względne! W gwizdanej pandemii zakrzywia się jak stara guma w sztywnych gaciach. Więc, tak. Idę ćwiczyć, budować masę mięśniową. Siła się przyda. Nie mogę się doczekać mojego szczepienia na grypę, czyli października”, pisała. Potem na Instagramie aktorki pojawił się wpis, w którym wyznała, że czuje się zawodowo bezużyteczna. ,,No cóż... aktorsko bezużyteczna, w poczuciu nieustannego zagrożenia (zaszczepię się w jakimś... 2027?) zanim zgolę się na łyso i nauczę tańczyć na rurze - zarzucę tę ośnieżoną krainę swoimi mniej lub bardziej udanymi opowieściami. Przykryję Was nimi, dotulę tak, że kolejnej zimy obejdziecie się bez śniegu", dodawała. Mimo trudnej sytuacji aktorka nigdy nie traci poczucia humoru. Stara się zarażać pozytywną energią swoich obserwatorów. Agnieszka Pilaszewska, Dzień dobry TVN, 2013 Na szczęście koniec 2021 przyniósł artystce spory sukces. „Gwiazdkowo i choinkowo (prawie) się uśmiecham; dostałam pierwszy prezent! […] Nagrodę SREBRNY BILET, który otrzymał film TO MUSI BYĆ MIŁOŚĆ. 380 tysięcy widzów!!!!! (W tym calutka moja rodzina, of course). Film powstał z mojego scenariusza i cudownych serc Ludzi, którzy się nad nim pochylili i którym jestem wdzięczna najbardziej na świecie", napisała w sieci Agnieszka Pilaszewska. Aktorkę mogliśmy podziwiać też w serialu Odwilż i Szóstka. W ostatnim czasie napisała scenariusz do popularnej produkcji Gry rodzinne. Prowadzi też kursy aktorskie w ACTUPWARSAW. "Ceny galopują, jak szalone, my zostajemy przy starych☺️. Bardzo, bardzo cieszymy się na spotkanie z nowymi Kursantami! Zgłoszenia do 20 października, 23 spotkanie kwalifikacyjne i jedzieeeemy! Zapraszam i serdeczności na cały tydzień
Królowa Rania to prawdziwa ikona stylu! Na czym polega jej fenomen?
Bez wątpienia królowa Rania jest obecnie jedną z najbardziej stylowych członkiń rodzin królewskich. Już od 24 lat zasiada na tronie Jordanii u boku swojego męża, króla Abdullaha II i aktywnie działa na rzecz poprawy wizerunku krajów arabskich na całym świecie. Trzeba przyznać, że nie brakuje jej w tym uroku. ZOBACZ TAKŻE: Jak dba o urodę i figurę królowa Rania? Styl królowej Ranii Na pierwszy rzut oka widać jej zainteresowanie modą. W mistrzowski sposób łączy klasyczną elegancję z nowoczesnymi elementami. Ma wszelkie predyspozycje, by stać się ikoną stylu - piękną figurę, gust oraz dostęp do najbardziej oszałamiających ubrań znanych projektantów. Rania pojawiając się publicznie zawsze wzbudza zachwyt. Najczęściej wybiera kobiece kreacje odcinane w talii o długości do połowy łydki. Wiadomo jednak, że jej ulubionym codziennym strojem jest zestaw składający się z dżinsów i t-shirtu. Luźne ubrania ceni bowiem o wiele bardziej niż królewskie szaty. ZOBACZ TAKŻE: To była miłość od pierwszego wejrzenia. Oto historia miłości Ranii i króla Abdullaha II Przy okazji wspaniałej sesji wykonanej przez utalentowanego fotografa polskiego pochodzenia, Alexiego Lubomirskiego dla arabskiego Harper's Bazaar udzieliła dogłębnego wywiadu dotyczącego jej życia. Zdradziła w nim również swoje modowe preferencje, mówiąc: „Jestem bardzo zaangażowana w moją pracę, a ubrania, które noszę, nie mają na to żadnego wpływu. Mam obowiązek dobrze reprezentować mój kraj, więc zamiast podążać za najnowszymi trendami, staram się ubierać w sposób, który odzwierciedla to, kim jestem. Czuję się najlepiej w skromnym ubraniu. (...) Oczywiście, jedną z wad bycia kobietą w oczach opinii publicznej jest to, że zawsze będą komentarze na temat moich strojów i wyglądu. (...) Ale pod koniec dnia mam nadzieję, że to moja praca określa mnie, a nie moja garderoba”. Zobaczcie jej stylizacje w naszej galerii!
5 ikon stylu wszech czasów, o których zawsze będziemy pamiętać
Ich gust był naprawdę inspirujący. Jest aktualny także dziś?
Dziennikarka Diana Vreeland mawiała: „Niezależny, indywidualny styl, w przeciwieństwie do dobrego gustu, jest bardzo inspirujący”. Bez wątpienia wybrane przez nas ikony ten styl posiadały. Od lat ekscytują nie tylko projektantów, ale kobiety na całym świecie. Choć ich popularność była największa już kilka dekad temu, cały czas pełnią istotną funkcję w światowej popkulturze i modzie. Kogo umieściliśmy w tym gronie? ZOBACZ TAKŻE: Crawford, Schiffer, Campbell, Evangelista, Christensen: Jak dziś wyglądają supermodelki z lat 90.? Audrey Hepburn (1929 - 1993) Kochała małe czarne sukienki, trencze, spodnie cygaretki, golfy i koszulki polo. W jej szafie królowały stonowane kolory. Nie nosiła butów na wysokim obcasie, za to uwielbiała balerinki. Słynęła z dobierania wyrazistych dodatków - dużych okularów, okazałych kapeluszy czy oryginalnej biżuterii. Coco Chanel (1883 - 1971) Sama twierdziła: „Ja nie projektuję mody, ja jestem modą!”. Dzięki swoim rewolucyjnym projektom przyczyniła się do zmiany społecznych stereotypów wizerunku kobiety. Udowadniała, że prostota może być oznaką szyku i wyrafinowania, a przesada daje zupełnie odwrotne efekty. Stawiała na połączenie bieli i czerni - dla niej był to duet absolutny. Jacqueline Kennedy (1929 - 1994) Wybierała proste fasony, które umiejętnie podkreślały atuty jej sylwetki. Była wierna pudełkowym żakietom, klasycznym spódnicom do kolan i eleganckim toczkom na głowę. Kochała szlachetne kolory, a od szpilek wolała czółenka na niewysokim obcasie. CZYTAJ TEŻ: Dziś rocznica urodzin Marlene Dietrich. Jej styl wciąż inspiruje! Grace Kelly (1929 - 1982) Jak sama przyznawała - najlepiej czuła się w zielonych sukniach, choć nosiła je rzadko. Najczęściej stawiała na kreacje w neutralnych kolorach. Kochała uszyte z szyfonu i tiulu spódnice z paskiem, białe rękawiczki oraz sznury pereł. Wybierała stroje eleganckie, proste i klasyczne. WIĘCEJ: Ikony mody: być jak Jane Birkin, czyli jak? Marlene Dietrich (1901 - 1992) Wyróżniała się niezwykłym stylem, który łączył elegancję femme fatale i zjawiskowy szyk. Była jedną z pierwszych kobiet na świecie, która publicznie pokazywała się w spodniach. W jej lookach nie brakowało nonszalancji. Nosiła krawaty, futra, kapelusze, a także tzw. naked dress.
Gosia Baczyńska to jedna z najlepszych polskich projektantek!
Obchodzi dziś 57. urodziny! Podobają Wam się jej kreacje?
Małgorzata Kożuchowska, Magdalena Boczarska, a nawet księżna Kate - wszystkie te gwiazdy pokochały pomysły Gosi Baczyńskiej. Jest ona jedną z najpopularniejszych i najbardziej cenionych polskich projektantek, która od lat odnosi wielkie sukcesy w branży. A jak zaczęła się jej kariera? ZOBACZ TAKŻE: Gosia Baczyńska o miłości życia: „A może już kiedyś ją znalazłam?” Projektantka Gosia Baczyńska - kariera W 1996 roku obroniła dyplom na Wydziale Projektowania Ceramiki i Szkła Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu i już pięć lat później otworzyła swoje atelier na ulicy Floriańskiej w Warszawie. Zadebiutowała wówczas również z pierwszym dużym autorskim pokazem mody. W kolejnych latach współpracowała m. in. z takimi markami, jak Reserved czy Canon, a także zaczęła ubierać najpopularniejsze polskie gwiazdy, których ogromną sympatią cieszy się do dzisiaj. Sama w jednym z wywiadów przyznała, że projektowanie jest jej wielką pasją, mówiąc: „Moim życiem jest praca. Może kiedyś oddzielę pracę od życia i będę miała dom, z którego będę wychodziła do pracowni. Ale na pewno dom nie będzie za bardzo od pracowni oddalony”. Gosi życzymy Wszystkiego Najlepszego, a Wy zobaczcie w naszej galerii jej najbardziej spektakularne projekty!