Cillian Murphy odrzucił zasady Hollywood. Aktor ujawnia, co naprawdę myśli o sławie. Jedno zdanie zmienia wszystko
Cillian Murphy od lat gra według własnych zasad i nie zamierza ich zmieniać. W świecie, który premiuje widoczność, on wybiera niewidzialność. W świecie, który kocha hałas, on stawia na ciszę. I choć jego twarz zna cały świat, sam aktor zdaje się być gdzieś obok tego wszystkiego.
Cillian Murphy od lat udowadnia, że w świecie pełnym krzyku i błysku fleszy można funkcjonować zupełnie inaczej. Tam, gdzie inni aktorzy zabiegają o uwagę, on wybiera ciszę. Tam, gdzie branża domaga się obecności, on konsekwentnie znika. I właśnie w tej sprzeczności: między intensywnością na ekranie a powściągliwością poza nim, kryje się jego największa siła. Cillian Murphy o sławie. „Nie potrzebuję żadnego potwierdzenia” Cillian Murphy nie ukrywa swojego sceptycyzmu wobec współczesnych mediów. Jak sam mówi: „Żyjemy w świecie jednorazowego użytku”. I dodaje: „To jak z ekranem telefonu: jednego dnia wypełnia go jakieś zdarzenie, ludzie zajmują się czymś lub kimś, a następnego wszystko znika, zastąpione kolejną gorącą sprawą. Coś pojawia się i zaraz przemija, tak bez końca”, czytamy w wywiadzie dla magazynu GQ Polska. To podejście przekłada się na jego życie. Nie potrzebuje ciągłego zainteresowania ani potwierdzenia swojej wartości. „Nie potrzebuję żadnego zewnętrznego potwierdzenia swojej wartości. Jestem szczęśliwy z przyjaciółmi i rodziną”, podkreśla. Resztę nazywa krótko: „to tylko szum”. Murphy nie wybiera ról przypadkowo. Interesują go bohaterowie skomplikowani, pełni sprzeczności, często poranieni. „Interesuje mnie motyw zmagania się. Przecież każdy z czymś walczy”, mówi. Nie wierzy też w proste szczęście: „Nigdy nie jesteśmy ostatecznie spełnieni, cały czas przebywamy w drodze”. Dlatego nie pociągają go postacie jednowymiarowe. To napięcie, wewnętrzny konflikt i nieprzewidywalność sprawiają, że sięga po dany scenariusz. CZYTAJ TEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga Od zespołu muzycznego do Oscara. Tak zaczynał Cillian Murphy Choć współpracował z największymi, w tym z Christopherem Nolanem i zdobył Oscara za „Oppenheimera”, nie traktuje tego jako punktu docelowego. Jego kariera rozwijała się stopniowo, a przełomem był film „28 dni później”. To właśnie wtedy, jak wspomina, „znalazł mnie Christopher Nolan”. Ich współpraca trwa do dziś, a Murphy stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. Mimo to wciąż zachowuje dystans do sukcesu i jego konsekwencji. Zanim pojawił się na ekranie, jego życie kręciło się wokół muzyki. Grał w zespole, studiował prawo, ale szybko zrozumiał, że to nie jego droga. Przełom przyszedł wraz z teatrem. To właśnie scena dała mu pierwszą szansę. „Najlepiej uczyć się aktorstwa, grając”, podkreśla. Spektakl „Disco Pigs” stał się początkiem wszystkiego i otworzył mu drzwi do świata filmu. Choć kino przyniosło mu międzynarodową sławę, Murphy nigdy nie zapomniał o teatrze. Opisuje go jako doświadczenie wyjątkowe: „uzależniające”, „efemeryczne”, „niebezpieczne, seksowne i elektryzujące”. Nie wartościuje. Dla niego liczy się historia i rola, a nie medium. Teatr pozostaje fundamentem jego aktorskiej tożsamości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hanna Bieluszko w trudnej walce o zdrowie. Przyjaciółka ujawnia przełomowy moment Życie w Irlandii i ucieczka od Hollywood Po latach spędzonych w Londynie zdecydował się na powrót do Irlandii. To była świadoma decyzja. Ucieczka od zgiełku i próba znalezienia równowagi. Dziś jego życie toczy się wokół prostych rzeczy. „Lubię też pójść do pubu”, mówi z uśmiechem. Najważniejszy jest czas z rodziną, spokój i codzienność, która nie ma nic wspólnego z hollywoodzkim stylem życia. Z biegiem lat coraz mocniej zwraca się ku historiom związanym z własnym krajem. Irlandia. Jej przeszłość, konflikty i traumy staje się ważnym punktem odniesienia. „Irlandia była kolonizowana dwukrotnie: raz przez Anglików, a drugi raz przez Kościół”, zauważa. Dla Murphy’ego kino to sposób na zrozumienie tej historii i próbę pogodzenia się z nią. Motyw wyjazdu za granicę, obecny m.in. w „Sunburn”, nie jest mu obcy. To doświadczenie wielu Irlandczyków. Poszukiwanie pracy, wolności, nowego początku. Murphy dostrzega w tym coś uniwersalnego. Emigracja nie jest tylko zmianą miejsca, ale też próbą odnalezienia siebie. I choć jego własna droga potoczyła się inaczej, dobrze rozumie emocje, które za tym stoją. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Co naprawdę ukształtowało Macieja Musiała? Za kulisami jego sukcesu kryje się historia, o której niewielu wiedziało. Aktor wraca do przeszłości i ujawnia doświadczenia, które do dziś wpływają na jego wybory, wartości i sposób patrzenia na ludzi.
Maciej Musiał coraz częściej uchyla rąbka prywatności i wraca do wspomnień, które ukształtowały go jako człowieka. W najnowszym wywiadzie dla magazynu GQ aktor zdobył się na szczere wyznanie o swojej duchowości i dzieciństwie. Jego słowa mogą zaskoczyć niejednego fana. Maciej Musiał o wierze w Boga Artysta nie ukrywa, że została wychowana w tradycji chrześcijańskiej, która do dziś stanowi ważny element jego tożsamości. Choć, jak sam przyznaje, dziś rzadziej niż kiedyś zwraca się o pomoc „tam na górze”, to jednak duchowe fundamenty wciąż są dla niego istotne. „Zostałem wychowany w tradycji chrześcijańskiej, to część mojej tożsamości, więc czasem proszę o pomoc. Chociaż pewnie dziś rzadziej niż kiedyś", wyznał na łamach magazynu „GQ”. To jednak nie wszystko. Maciej Musiał wrócił pamięcią do czasów dzieciństwa i opowiedział o doświadczeniach, które, jak się okazuje, miały ogromny wpływ na jego sposób patrzenia na świat. Jednym z nich były chrześcijańskie obozy, na które wyjeżdżał jako chłopiec. Zasady były jasne i dla wszystkich takie same. Każdy uczestnik mógł zabrać jedynie 50 zł kieszonkowego na dwa tygodnie. Jak tłumaczy aktor, chodziło o coś znacznie więcej niż tylko ograniczenie wydatków. „Chodziło o to, by dzieci z biedniejszych rodzin nie czuły się gorsze, byśmy wszyscy byli równi", mówi. CZYTAJ TEŻ: Wielkanoc u Adama Małysza wygląda inaczej niż myślisz. Ten jeden szczegół zaskakuje Maciej Musiał o obozach chrześcijańskich To właśnie te doświadczenia nauczyły go wrażliwości i otwartości na drugiego człowieka. Aktor podkreśla, że do dziś czerpie z tamtych lekcji, niezależnie od tego, gdzie jest i kim się otacza. „Do dzisiaj z tego czerpię. Niezależnie od tego, czy jesteś bogaty, czy biedny, z jakiej jesteś religii czy kultury, dno oka masz takie samo", mówi. Artysta nie kryje też, że ma świadomość swojego uprzywilejowania i tego, jak wiele otrzymał od życia. Co więcej, czuje potrzebę, by się za to odwdzięczyć. Co daje mu największe poczucie szczęścia? Odpowiedź może zaskoczyć swoją prostotą i autentycznością. Maciej Musiał wskazuje na momenty, które trudno kupić za pieniądze. „Wczoraj moja dziewczyna zapytała, kiedy jestem tak najbardziej, najbardziej szczęśliwy. I powiedziałem jej, że na potańcówce o 23.00, tuż przed zakończeniem, kiedy wszyscy tańczą, wiedzą, że za chwilę koniec, tulą się na parkiecie", zdradza. To właśnie takie wydarzenia organizuje od kilku lat. I jak się okazuje, przyciągają one tłumy warszawiaków w różnym wieku. Bo choć świat pędzi coraz szybciej, potrzeba bycia razem i dzielenia emocji pozostaje niezmienna. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ TEŻ: Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Po rozstaniu z Hulbojem wszystko się posypało. Janja Lesar odsłania kulisy. Wprost mówi o utracie znajomych
Znajomi odwrócili się od Janji Lesar po rozstaniu z Krzysztofem Hulbojem. Choć dziś jej życie układa się na nowo u boku Katarzyny Zillmann, przeszłość wciąż potrafi dać o sobie znać. I to w najmniej spodziewany sposób.
Jeszcze niedawno była częścią zgranej paczki, wspólne spotkania, rozmowy i codzienność budowały relacje, które, jak mogło się wydawać, przetrwają wszystko. Tymczasem po rozstaniu z Krzysztofem Hulbojem sytuacja diametralnie się zmieniła. Janja Lesar nie ukrywa, że niektórzy znajomi… po prostu zniknęli. Znajomi po jednej stronie? Janja Lesar ujawnia bolesną prawdę Podczas transmisji na TikToku tancerka zdobyła się na wyjątkowo szczerą, momentami wręcz gorzką refleksję. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń. Rozstanie nie kończy się tylko między dwojgiem ludzi. „Trzeba być po czyjejś stronie", przyznała wprost. „Albo możesz być moim przyjacielem, albo przyjacielem mojego, teraz już byłego, partnera. To jest dla mnie bardzo dziwne uczucie", dodała. To, co najbardziej ją zaskoczyło, to nagła zmiana nastawienia osób, które jeszcze niedawno były blisko. „Jeszcze niedawno spędzałam z tymi ludźmi czas, byli dla mnie w 100 procentach, a teraz już nie jestem taka dobra, taka fajna... Ale nie ma nad czym płakać, po prostu jest jak jest", wyznała, nie kryjąc rozczarowania. Mimo wszystko Lesar stara się zachować dystans. Choć sytuacja jest dla niej trudna, nie zamierza się nad nią użalać. „Nie ma nad czym płakać, po prostu jest jak jest", dodała. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujące kulisy walki Hanny Bieluszko. Łepkowska przerywa milczenie i broni zbiórki na leczenie. „Nie jest celebrytką ani influencerką" Miłość i straty. Co naprawdę zmieniło się w życiu Janji Lesar? W życiu Janji sporo się jednak zmieniło. I to nie tylko na minus. Od czasu udziału w „Tańcu z Gwiazdami” jej relacja z Katarzyną Zillmann nabrała zupełnie nowego wymiaru. To, co zaczęło się jako świetne porozumienie na parkiecie, szybko przerodziło się w coś znacznie głębszego. Choć przez długi czas obie unikały komentarzy na temat swojej relacji, w lutym Lesar oficjalnie potwierdziła związek z wioślarką. Od tamtej pory coraz śmielej pokazują wspólne chwile. Zarówno w mediach społecznościowych, jak i w wywiadach. I trudno się dziwić. Uczucie, o którym mówi Janja, jest intensywne i pełne zachwytu. „Od razu się zakochałam w Kasi. W człowieku", wyznała w rozmowie u Moniki Richardson. „Im bardziej ją poznawałam, jaka jest, taka osoba, która ma tak dużo pasji w sobie, determinacji, a z drugiej strony takiej miękkości. Jak zaczęłyśmy się bliżej poznawać, jakie było jej dzieciństwo [...], to jeszcze bardziej kocham tę całość, która była różna. Jest pięknym człowiekiem", kontynuuowała. Choć życie prywatne Lesar budzi dziś ogromne zainteresowanie, tancerka nie zwalnia tempa zawodowo. Razem z Zillmann nadal rozwija swoją pasję. Trenują, tworzą choreografie i pojawiają się na wydarzeniach tanecznych. Jednocześnie Janja zaczyna zadawać sobie pytania o przyszłość. Podczas wspomnianego lajwa przyznała, że po raz pierwszy dopuszcza do siebie myśl o zmianach. „Być może to czas, żeby zająć się czymś innym", powiedziała. „Chociaż nigdy o tym nie myślałam, bo jedyne, co potrafię, to przygotowywanie tancerzy do zawodów", podsumowała. To właśnie taniec był jej całym życiem. Od bycia zawodniczką po rolę trenerki, w której, jak sama podkreśla, odnalazła swoje powołanie. CZYTAJ TEŻ: Wielkanoc w pałacu Lubomirskich zaskakuje. Ten rodzinny rytuał trwa od pokoleń
Wielkanoc w pałacu Lubomirskich zaskakuje. Ten rodzinny rytuał trwa od pokoleń
Jan Lubomirski-Lanckoroński znów przyciąga uwagę. Tym razem nie za sprawą oficjalnych wydarzeń, lecz prywatnych kadrów z życia w prawdziwie arystokratycznym stylu. Kamery zajrzały do jego pałacu na warszawskim Muranowie, a to, co zobaczyły, robi ogromne wrażenie.
Rezydencja, znana jako Palazzo Murano, to miejsce, w którym historia spotyka się z luksusem. Już od progu czuć atmosferę elegancji. Wysokie wnętrza, dopracowane detale i sztuka, która zdaje się opowiadać własną historię. Jednak tym razem uwagę przyciągnęło coś jeszcze. Przygotowania do Wielkanocy. Wielkanoc w pałacu Lubomirskiego. Co pojawia się na stole? Wielkanoc w domu Lubomirskich nie jest zwyczajna. To celebracja tradycji, ale w wyjątkowej oprawie. W pałacowej jadalni już na kilka dni przed świętami pojawiła się starannie dobrana zastawa. Każdy element stołu zdaje się mieć swoje miejsce i znaczenie. Jan Lubomirski-Lanckoroński nie ukrywa, że w jego domu najważniejsze są rodzinne zwyczaje. Na wielkanocnym stole królują klasyczne potrawy. Przede wszystkim ryby oraz pasztety. To ukłon w stronę tradycji, która w arystokratycznych domach pielęgnowana jest od pokoleń. Nieodłącznym elementem świąt są również desery. Wśród nich pojawiają się baby piaskowe i kajmaki. Słodkości, które mają dla gospodarza szczególne znaczenie. Jak sam wspomina, jego ojciec poświęcał nawet dwa dni na przygotowanie kajmaku, traktując to niemal jak rytuał. Te rodzinne historie nadają świętom wyjątkowego charakteru. W luksusowym otoczeniu wciąż najważniejsze pozostają wspomnienia i tradycje przekazywane z pokolenia na pokolenie. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje Wojciech Morawski. Współzałożyciel Perfectu odszedł w wieku 76 lat Tradycje rodziny Lubomirskich. Czym jest wielkanocna „szukanka”? W domu Lubomirskich Wielkanoc to nie tylko eleganckie przyjęcia, ale też radość i zabawa. Jedną z najbardziej charakterystycznych tradycji jest tzw. „szukanka”. To gra, w której dzieci rozwiązują zagadki i szukają ukrytych niespodzianek. Ta forma świętowania pokazuje, że nawet w najbardziej dostojnych wnętrzach nie brakuje miejsca na spontaniczność i dziecięcą radość. Palazzo Murano w świątecznej odsłonie zachwyca jeszcze bardziej niż zwykle. Starannie przygotowana jadalnia, tradycyjne potrawy i rodzinna atmosfera tworzą obraz Wielkanocy, która łączy luksus z autentycznością. Jan Lubomirski-Lanckoroński pokazuje, że prawdziwa elegancja nie polega wyłącznie na przepychu. To przede wszystkim umiejętność pielęgnowania tradycji i tworzenia wyjątkowych chwil. Nawet w najbardziej imponujących wnętrzach. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujące kulisy walki Hanny Bieluszko. Łepkowska przerywa milczenie i broni zbiórki na leczenie. „Nie jest celebrytką ani influencerką"
Zaskakujące kulisy walki Hanny Bieluszko. Łepkowska przerywa milczenie i broni zbiórki na leczenie. „Nie jest celebrytką ani influencerką"
To historia, która porusza i pokazuje, jak wielką siłę ma prawdziwa przyjaźń. Ilona Łepkowska nie kryje emocji, mówiąc o dramatycznej sytuacji Hanny Bieluszko. I jasno staje w obronie zbiórki na jej leczenie.
Scenarzystka i aktorka znają się od niemal pięćdziesięciu lat. Ich relacja zaczęła się jeszcze w czasach studenckich, przypadkowo na planie „Barw ochronnych”. Od tamtej pory są nierozłączne, a ich więź przetrwała zarówno zawodowe sukcesy, jak i życiowe trudności. Hanna Bieluszko zbiórka. Dramatyczna walka o powrót do zdrowia Kilka dni temu Ilona Łepkowska odwiedziła przyjaciółkę w szpitalu. Jak przyznaje, sytuacja była skrajnie poważna. Mówi wprost o „głębokiej zapaści” i „sytuacji granicznej”. Dziś jednak pojawiła się nadzieja. Najgorszy kryzys minął, a stan Bieluszko stopniowo się poprawia. Każdy dzień przynosi lepsze wiadomości. Choć szczegóły choroby pozostają tajemnicą, jedno jest pewne, przed aktorką niezwykle trudna droga. Powrót do zdrowia będzie wymagał długotrwałej, specjalistycznej rehabilitacji. To właśnie ona jest teraz największym wyzwaniem. Nie tylko fizycznym, ale i finansowym. CZYTAJ TEŻ: Beata Kozidrak po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o swojej walce z chorobą. Wspomniała o "wielkim lęku" i wsparciu, które dało jej siłę Ilona Łepkowska ujawnia: „To była sytuacja graniczna” Dlatego ruszyła zbiórka, której cel to dokładnie 201 900 złotych. I choć kwota robi wrażenie, reakcja ludzi pokazuje, jak bardzo Bieluszko jest ceniona. Już następnego dnia udało się zebrać ponad 30% tej sumy, czyli dokładnie 69 288 zł. Nie brakuje jednak głosów zdziwienia, że aktorka potrzebuje wsparcia finansowego. Na te wątpliwości stanowczo odpowiada Łepkowska. „Hania nie jest celebrytką ani influencerką", podkreśla. „Jest przede wszystkim aktorką teatralną. Nie zarabia takich pieniędzy, które pozwalają pokryć koszty wielotygodniowej specjalistycznej rehabilitacji", kwituje. To mocne słowa, które obnażają realia życia wielu artystów. Nawet tych rozpoznawalnych z popularnych produkcji, takich jak „M jak miłość”. Co ciekawe, to właśnie dzięki Łepkowskiej Bieluszko trafiła do serialu TVP. Dziś ta znajomość ma zupełnie inny wymiar. To wsparcie w najtrudniejszym momencie życia. Łepkowska nie ma wątpliwości. Pomoc jest niezbędna. I choć przed Bieluszko długa droga do pełnej sprawności, wszystko wskazuje na to, że nie jest na niej sama. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje Wojciech Morawski. Współzałożyciel Perfectu odszedł w wieku 76 lat
Córka Michaela Jacksona kończy dziś 28 lat. Dopiero po czasie wyznała, jakim ojcem był król popu
Urodziny Paris Jackson to moment powrotu do trudnych, ale ważnych wspomnień. Jej opowieść o ojcu porusza i skłania do refleksji.
Paris Jackson często podkreślała, że nie miała łatwego dzieciństwa. Wychowywała się bez matki, a od narodzin zawsze towarzyszyli jej paparazzi. Zainteresowanie mediów nasiliło się, gdy 11-letnia wówczas dziewczynka pożegnała ojca – Michaela Jacksona. Wtedy portale z całego świata pisały nie tylko o słynnym muzyku, ale również o jego dzieciach. Po latach córka króla popu opowiedziała o emocjach, jakie jej wówczas towarzyszyły oraz o relacji ze słynnym tatą. View Ediplayer on the source website Michael Jackson i Paris Jackson: relacja, dzieciństwo Kilka lat temu córka Michaela Jacksona udzieliła wywiadu słynnej modelce Naomi Campbell. W rozmowie opowiedziała o dzieciństwie. Zdradziła też szczegóły dorastania w domu króla Popu. Okazało się wówczas, że ojciec lubił zabierać swoje dzieci na wycieczki. Paris Jackson nie ukrywała, że w tamtym czasie zobaczyła niemal cały świat. „Widzieliśmy wszystko. Widzieliśmy kraje Trzeciego Świata. Widzieliśmy każdą część globu”, mówiła w jednym z odcinków „Filter with Naomi”, który ukazał się na kanale modelki na platformie YouTube. „Wychowywał mnie miłośnik wolnej miłości, hipisowski facet, co więcej nauczył nas, że piękno pochodzi z wnętrza – i do dziś w to wierzę", dodała przy innej okazji. Co więcej, artysta dbał o to, żeby pieniądze oraz sława nie zniszczyły jego dzieci. Chciał, aby skończyły dobre szkoły. Wychowywał je najlepiej, jak tylko potrafił. „Mój tata był naprawdę dobry w upewnianiu się, że jesteśmy kulturalni i pilnował naszego wykształcenia, a nie tylko pokazywał blichtr i blask sławy”, słyszeliśmy w rozmowie z Naomi. Żadne z jego dzieci nie otrzymywało niczego za darmo, Michael Jackson chciał, aby cała trójka znała wartość pieniądza. „Dorastaliśmy w poczuciu, że musimy zarabiać na rzeczy. Jeśli chcieliśmy pięć zabawek od FAO Schwarz lub Toys R Us, musieliśmy przeczytać pięć książek", dodawała. „Nie wciskał nam kitu. Chcesz dać dzieciom najlepsze możliwe dzieciństwo, ale musisz też przygotować je na świat pełen gówna", kontynuowała. Paris Jackson z braćmi, 07.07.2009 rok Blanket, Prince i Paris nie chodzili do szkoły. Byli wychowywani przez nianie i nauczycielki. Nie mogli też korzystać z kina, prywatnego ZOO, kolejek górskich, czy jeść słodyczy. Musieli na to zasłużyć. „Pytał, czy chcemy iść do szkoły, ale powiedzieliśmy mu, że nie potrzebujemy przyjaciół, bo mamy jego i Disney Channel", mówiła. Michael Jackson konsekwentnie chronił prywatność swoich dzieci. Rzadko opuszczały jego posiadłość, a jak to robiły były przykryte chustami, kocami, czasem zakładały maseczki. Te działania jedynie nakręcały media, które chciały zrobić zdjęcia ich twarzy. „Teraz rozumiem, dlaczego nasz ojciec chciał, by nasze twarze były zasłonięte. Kiedy wychodziliśmy bez niego, nie zakładaliśmy masek i byliśmy nierozpoznawalni", opowiadała Paris w rozmowie z Oprah Winfrey. 25-latka w innym wywiadzie przyznała, że zainteresowanie prasy w tak młodym wieku mocno na nią wpłynęło. Wyznała, że do dzisiaj cierpi na zespół stresu pourazowego. „Doświadczam czasem halucynacji dźwiękowych. Słyszę dźwięk, który przypomina szelest torebek na śmieci. To od paparazzi, standardowe PTSD", mówiła w rozmowie z Willem Smithem. Michael Jackson, 1996 rok Paris Jackson i relacja z ojcem. Śmierć Michaela Jacksona Artysta powtarzał Paris, żeby nie zapominała jego słów. W wywiadzie dla „The Rolling Stone" wspominała, że ojciec przychodził do niej i zwierzał się z wszystkich problemów. Dodała też, że on był jej Piotrusiem Panem, a ona jego Dzwoneczkiem, co często podkreślał. „Wyobraź sobie, że twój rodzic wypłakuje ci się, bo cały świat nienawidzi go za coś, czego nie zrobił. A dla mnie on był jedyną osobą, która naprawdę się liczyła. Widziałam, jak cierpi i sama cierpiałam, więc zaczęłam nienawidzić cały świata za to, co mu robił", słyszeliśmy. Ojciec był dla niej autorytetem. Potrafił się z nią bawić, a w razie potrzeby był konsekwentny i wymagający. „Bardzo długo nie wiedziała, że jej ojciec jest znany, ani nawet jak ma na imię. Śpiewał i tańczył, ale myślała, że wszyscy tak robią, bo nie znała innych dzieci ani innych rodziców", pisały media. Gdy Michael Jackson w 2009 roku odszedł, ze łzami w oczach powiedziała: „Tatuś był najlepszym ojcem, jakiego sobie mogłam wymarzyć", przyznała, stojąc nad grobem taty. A jak wspomina dzień, w którym dowiedziała się o jego śmierci? „Nie wiem, to się po prostu stało. Byłam młoda i nieświadoma tego, co się wydarzyła. Naprawdę nie rozumiałam, co się dzieje", dodała. Natomiast w 2017 roku w wywiadzie dla „Rolling Stone" przyznała, że niedługo po pogrzebie Michaela Jacksona jej życie stało się koszmarem, miała depresję. Podkreśliła też, że król popu do dzisiaj odwiedza ją w snach... Gdy straciła tatę, szukała pocieszenia u mamy, jednak prawnie pozostawała pod opieką babci — Katherine Jackson. Gdy podrosła, udało jej się odnowić kontakt z rodzicielką. I choć doszło do pierwszej konfrontacji, nie od razu złapały wspólny język. Okazuje się, że stosunki z mamą z dnia na dzień są coraz lepsze. Dały sobie drugą szansę. „Poznaję ją i uświadamiam sobie, jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Wystarczy wspomnieć, jaką muzykę lubi — jest to country i folk, więc wysyłam jej te utwory, nad którymi aktualnie pracuję. Stała się moją przyjaciółką. Jest bardzo spokojna, co w niej kocham", zapewniła. Córka piosenkarza przyznała też, że dzięki wychowaniu ojca stała się samodzielna. „To zarabianie, a nie tylko bycie uprawnionym do pewnych rzeczy lub myślenie: 'Och, mam to'. To jest jak zarabianie, ciężka praca na coś – to jest coś zupełnie innego. To osiągnięcie”, opowiadała. Zrozumiała, że na sukces trzeba zapracować. Co więcej, nie chce wykorzystywać nazwiska taty. Kontrakty, przesłuchania czy castingi zdobywa samodzielnie. „Chodzę na przesłuchania, ciężko pracuję, studiuję scenariusze, robię swoje”, zapewniła. Dzisiaj Paris Jackson kończy 28 lat. Michael Jackson, 2005 rok Paris Jackson, 20.03.2017 rok Paris Jackson, 01.05.2017 rok Paris Jackson, 06.03.2022 rok
Beata Kozidrak po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o swojej walce z chorobą. Wspomniała o "wielkim lęku" i wsparciu, które dało jej siłę
Beata Kozidrak wróciła do chwil, które na zawsze odcisnęły piętno na jej życiu. W jej słowach wybrzmiewa wdzięczność dla pielęgniarek, które się nią opiekowały, ale też wspomnienie o lęku, który jej towarzyszył, gdy usłyszała diagnozę. Za kulisami kryje się historia, która porusza jej fanów do głębi.
Beata Kozidrak ponownie poruszyła fanów. Artystka wróciła wspomnieniami do najtrudniejszego okresu w swoim życiu i publicznie podziękowała osobom, które ją wspierały. Jej słowa o chorobie nowotworowej, leczeniu i strachu pokazują, jak dramatyczna była to droga i jak wiele musiała przejść. Beata Kozidrak o chorobie nowotworowej. Poruszające wyznanie wokalistki Beata Kozidrak po raz kolejny odniosła się do swojego zdrowia i doświadczeń związanych z chorobą nowotworową. Zrobiła to zarówno ze sceny, kierując wyjątkowe słowa do osób, które odegrały kluczową rolę w jej leczeniu oraz w niezwykle szczerej rozmowie z Piotrem Wojtasikiem z Dzień Dobry TVN. „Moje cudowne pielęgniarki, naprawdę. Kiedy wspierały mnie, strasznie Was kocham dziewczyny. I nie raz mówiły: ‘Beata, ale ja też chorowałam. Na to, na tamto’. Rozmawiałyśmy, dodawałyśmy sobie sił. To jest coś niebywale fantastycznego. Z całego serca Wam dziękuję i nigdy Wam tego nie zapomnę”, powiedziała wówczas. Jej wyznanie pokazuje, jak ważne było wsparcie, które otrzymała w trakcie leczenia. Relacje i rozmowy z personelem medycznym stały się dla niej źródłem siły w jednym z najtrudniejszych momentów życia. W rozmowie z Piotrem Wojtasikiem z „Dzień Dobry TVN” Beata Kozidrak odniosła się również do samego procesu leczenia. Dziennikarz zwrócił uwagę, że oddział hematoongologiczny często kojarzony jest wyłącznie z białaczką, choć obejmuje znacznie szersze spektrum chorób. Artystka przyznała, że wcześniej nie miała wiedzy na ten temat. „W naszej rozmowie nie chodzi o to, żebym mówiła Wam o szczegółach, ale o tego typu chorobach. Wiesz, dowiedziałam się w momencie, w którym zdałam sobie z tego sprawę. Nie miałam żadnej wiedzy. Tak jak Wy kochani. Po prostu mówi się choroba nowotworowa i jest wielki lęk”, powiedziała. CZYTAJ TEŻ: Maja Rutkowski ujawnia kulisy konfliktu z Felicjańską. Wspomniała o ich spotkaniu sprzed 16 lat Diagnoza, która zmieniła wszystko W sierpniu 2025 roku Beata Kozidrak przerwała milczenie po dziewięciu miesiącach nieobecności. W programie „Dzień dobry TVN” po raz pierwszy otwarcie powiedziała, że zmagała się z chorobą nowotworową. Był to jej pierwszy wywiad po długiej przerwie. Artystka ogłosiła wówczas powrót do koncertów, które wcześniej były wielokrotnie przekładane. Przyznała, że droga do powrotu nie była łatwa, ale podkreśliła jedno: „Dobrze się czuję, a ten wywiad jest dla mnie bardzo specjalny”. Jak wtedy wyznała, jeszcze przed diagnozą zmagała się z silnym bólem podczas trasy 45-lecia zespołu Bajm. Jak opisała, trzy ostatnie koncerty zagrała mimo poważnych dolegliwości. „Skończyłam trasę czterdziestopięciolecia, właściwie trzy ostatnie koncerty, w wielkich bólach pleców, kręgosłupa... Wtedy jeszcze myślałam, że to przez to, że całe życie w szpilkach. Myślałam, że to kwestia genów, bo rodzina miała podobne problemy. (...) Cierpiałam. Dwa dni później byłam już w szpitalu”. To właśnie wtedy rozpoczął się proces, który doprowadził do diagnozy choroby nowotworowej. Przełomowym momentem był pobyt w szpitalu, gdzie rozpoczął się proces diagnozowania. To właśnie wtedy Beata Kozidrak usłyszała diagnozę: choroba nowotworowa. Jak wcześniej wyznała, decyzja o badaniach nie była łatwa. Strach przed poznaniem prawdy długo ją powstrzymywał. „To były trudne chwile dla moich bliskich, jak i dla mnie. Ale podjęłam walkę”, mówiła. Diagnoza całkowicie zmieniła jej życie i zmusiła do przerwania działalności artystycznej jesienią 2024 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Iga Lis zachwyca branżę filmową. Dopiero co zdobyła nagrodę we Francji, a teraz ogłasza kolejny sukces Źródło: Dzień Dobry TVN.
Iga Lis zachwyca branżę filmową. Dopiero co zdobyła nagrodę we Francji, a teraz ogłasza kolejny sukces
Iga Lis właśnie zaznaczyła swoją obecność na jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych na świecie. Jej „Bałtyk” trafił tam, gdzie trafiają tylko wybrane produkcje, a kulisy tego sukcesu budzą jeszcze większe emocje.
Iga Lis nie kryje emocji. Jej film dokumentalny „Bałtyk” został zakwalifikowany do programu Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. Produkcja znalazła się w gronie dziesięciu międzynarodowych dokumentów, a sama reżyserka mówi wprost, że to dla niej wyjątkowy moment i ogromny zaszczyt. Spektakularny sukces Igi Lis. „Bałtyk” podbija festiwal w San Francisco To moment, który może zmienić wszystko. Iga Lis oficjalnie ogłosiła, że jej film „Bałtyk” znalazł się w programie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w San Francisco. To jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych, a obecność w jego selekcji to ogromne wyróżnienie. Produkcja została zakwalifikowana do grona dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych. To właśnie w tym prestiżowym zestawieniu znalazł się „Bałtyk”, który coraz śmielej zaznacza swoją obecność poza granicami Polski. Iga Lis podzieliła się radosną nowiną w mediach społecznościowych. Na Instagramie nie kryła wzruszenia i wdzięczności. „Jedziemy na Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Francisco! Jesteśmy niezmiernie wdzięczni, że ‘Bałtyk’ znalazł się wśród dziesięciu międzynarodowych filmów dokumentalnych w tegorocznym programie. To dla nas coś wyjątkowego, że po tylu latach znów możemy zaprezentować polski film dokumentalny na najstarszym festiwalu w Ameryce. Dziękujemy, dziękujemy za ten ogromny zaszczyt!”, napisała. Te słowa jasno pokazują, jak wielkie znaczenie ma dla niej ten moment. To nie tylko sukces zawodowy, ale także symboliczny krok dla polskiego dokumentu. CZYTAJ TEŻ: Maja Rutkowski ujawnia kulisy konfliktu z Felicjańską. Wspomniała o ich spotkaniu sprzed 16 lat Międzynarodowe uznanie i obecność w światowych mediach Sukces Igi Lis nie przeszedł bez echa. Reżyserka podkreśliła, że o jej produkcji wspominają „Variety” i „Indie Vire”. To wyraźny sygnał, że „Bałtyk” zaczyna funkcjonować w międzynarodowym obiegu filmowym. Dla młodej twórczyni to kolejny dowód na to, że jej projekty trafiają do szerokiego grona odbiorców i są zauważane przez branżowe media. Przypomnijmy, że „Bałtyk” już wcześniej przyniósł jej uznanie. Film zdobył nominację do „Orłów” w kategorii „Odkrycie roku”. To jedno z najważniejszych wyróżnień w polskim środowisku filmowym. Na tym jednak nie koniec. Iga Lis ma na swoim koncie także produkcję „Za moich czasów”, która, podobnie jak „Bałtyk”, zwróciła uwagę festiwali, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Reżyserka jasno podkreśla, że w swojej twórczości kieruje się przekonaniami i chęcią poruszania tematów społecznych. Jak sama mówiła, nie ma w tym kalkulacji, to naturalny kierunek wynikający z jej zainteresowań. Iga Lis, córka Kingi Rusin i Tomasza Lisa, coraz śmielej buduje swoją pozycję w świecie filmu. Jej działania pokazują, że nie jest to jedynie jednorazowy sukces, ale konsekwentnie rozwijana ścieżka zawodowa. Obecność „Bałtyku” na festiwalu w San Francisco to wyraźny sygnał, że młoda reżyserka wkracza na międzynarodowy poziom. A fakt, że jej film znalazł się wśród dziesięciu dokumentów, tylko potwierdza skalę tego osiągnięcia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Maja Rutkowski ujawnia kulisy konfliktu z Felicjańską. Wspomniała o ich spotkaniu sprzed 16 lat
Maja Rutkowski znów zaskakuje. Choć od emisji nowego odcinka „Królowej przetrwania” minęło już sporo czasu, emocje wciąż nie opadły. W najnowszym wywiadzie celebrytka wróciła do głośnego konfliktu z Iloną Felicjańską. I nie pozostawiła na niej suchej nitki.
Nie jest tajemnicą, że między Mają Rutkowski a Iloną Felicjańską od początku iskrzyło. Obie panie spotkały się na planie programu „Królowa przetrwania” i, jak zapamiętali widzowie, ich relacja daleka była od przyjaznej. Napięcie było wyczuwalne niemal w każdym odcinku. Maja Rutkowski i Ilona Felicjańska. Konflikt w „Królowej przetrwania” Teraz żona Krzysztofa Rutkowskiego wróciła do tamtych wydarzeń i jasno dała do zrozumienia, że nie zmieniła zdania. W rozmowie z serwisem Pomponik.pl przyznała, że niektóre sytuacje do dziś budzą w niej silne emocje. Przypomnijmy, że w trakcie programu nie brakowało ostrych wymian zdań. Jedna z nich dotyczyła bardzo osobistych tematów, m.in. kwestii alimentów oraz relacji rodzinnych. To właśnie wtedy Felicjańska miała wytknąć Rutkowski hipokryzję, co tylko podgrzało atmosferę. Dziś Maja nie ukrywa, że tamte słowa wciąż w niej rezonują. Jednocześnie zaznacza, że sama przeszła w życiu trudne chwile i doskonale wie, czym jest walka o stabilność. „Ja nie chcę się wypowiadać nawet. Ja się nie interesowałam, jaką ona miała przeszłość. Mi się przypomniało, że ona w 2010 to mógł być, gdzieś ją widziałam, jak wsiadała w Mrągowie ze swoim mężem. Ostatnio sobie przejrzałam, jak to było z tymi alimentami. Ja się staram być najlepszą mamą i dla Kai i Krzysia. Też było mi ciężko. Były momenty, że nie miałam pieniędzy, otwierałam firmę...", podkreśliła. CZYTAJ TEŻ: Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę Ostra wymiana zdań i zarzuty o hipokryzję Jednak najmocniejsze słowa padły w kontekście moralizowania. Rutkowski jasno zaznaczyła, że jej zdaniem Ilona Felicjańska nie jest osobą, która powinna pouczać innych. Mimo to celebrytka stara się zachować pewien dystans. Jak sama mówi, nie chce mówić źle o innych, nawet jeśli ma ku temu powody. Jej zdaniem czasem lepiej po prostu zamilknąć. W rozmowie pojawił się także wątek motywacji do udziału w programie. Rutkowski podkreśliła, że nie przyszła do „Królowej przetrwania”, by kogokolwiek oceniać czy krytykować. „Nie chcę o nikim źle mówić, bo jeśli o kimś za dużo dobrego nie możesz powiedzieć, to lepiej niech to będzie cisza", mówi. Nie zabrakło też sugestii, że zachowanie Felicjańskiej może wynikać z nierozwiązanych problemów i nagromadzonych emocji. Maja zwróciła uwagę, że w takich sytuacjach często pojawia się żal i poczucie niespełnienia. Czy ten konflikt ma jeszcze szansę na zakończenie? Na razie nic na to nie wskazuje. „W takich ludziach jest dużo żalu. "Mi się nie udało", "Ja bym chciała inaczej żyć, ale mi nie wyszło" (...) Ja się staram być dobrym człowiekiem, nikomu nie ubliżać. (...) Ja nie chciałam w programie nikomu sprawiać przykrości. Każdy nosi swoje kłody, ma swoją przeszłość. Ja nie poszłam do programu, by zwracać uwagę "jesteś taka...", ale moim ciepłem, rozmową naprowadzić na dobrą drogę. Czy to się udało, czy nie? Niech widzowie ocenią", podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Janja Lesar szczerze o uczuciach do Katarzyny Zillmann: „Od razu się zakochałam”. To nie koniec wyznań!
Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Tuż przed Wielkanocą, gdy wszystko miało wyglądać zupełnie inaczej, pojawił się wpis, który zatrzymał czas. Ewa Konstancja Bułhak przekazała wiadomość, która poruszyła nie tylko jej bliskich, ale i całe grono obserwujących.
Święta wielkanocne miały być czasem spokoju i rodzinnego ciepła. Dla Ewy Konstancji Bułhak okazały się jednak momentem głębokiego smutku. Aktorka znana z roli Basi w serialu „Ojciec Mateusz” przekazała niezwykle bolesną wiadomość. Zmarł jej ukochany ojciec, Henryk Bułhak. Ewa Konstancja Bułhak przekazała smutną wiadomość. Poruszający wpis na Instagramie aktorki W czwartek, 2 kwietnia, aktorka przekazała smutne wieści za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych. Na Instagramie zamieściła fotografię ojca wykonaną nad morzem, do której dodała krótki, lecz bardzo poruszający wpis: „Żegnaj, Tato”. Ten zwięzły komunikat wywołał ogromne emocje i natychmiast spotkał się z reakcją wielu osób. Pod wpisem natychmiast pojawiła się fala wsparcia. Internauci, a także znane postaci ze świata show-biznesu, nie kryli wzruszenia i składali aktorce kondolencje. Wśród komentujących znaleźli się m.in. Hanna Śleszyńska, Anita Sokołowska oraz Piotr Jacoń. Wszyscy zgodnie podkreślali, jak trudny to moment i jak ważne jest wsparcie w takich chwilach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Janja Lesar szczerze o uczuciach do Katarzyny Zillmann: „Od razu się zakochałam”. To nie koniec wyznań! Kim był Henryk Bułhak. Sylwetka cenionego historyka Henryk Bułhak był postacią niezwykle cenioną w świecie nauki. Uznany historyk i bibliotekoznawca przez lata budował swoją pozycję jako ekspert w dziedzinie historii politycznej i wojskowej okresu międzywojennego. Szczególną uwagę poświęcał relacjom międzynarodowym, analizując m.in. stosunki polsko-francuskie, polsko-rumuńskie oraz polsko-czeskie. Był także znawcą historii książki. Swoją edukację rozpoczął na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie ukończył studia historyczne i uzyskał stopień doktora. Następnie rozwijał swoje zainteresowania na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie bibliotekoznawstwa. Zawodowo związany był z prestiżowymi instytucjami, takimi jak Biblioteka Narodowa oraz Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. Jego wkład w rozwój polskiej nauki został doceniony na najwyższym szczeblu. W 2013 r. prezydent Bronisław Komorowski uhonorował go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Krótko po opublikowaniu pierwszej informacji Ewa Konstancja Bułhak ponownie zabrała głos. W emocjonalnym wpisie podziękowała za okazane wsparcie i pamięć. „Dziękuję wszystkim za moc słów i wsparcie. Za pamięć. Tato był wspaniałym człowiekiem. Najwspanialszym. Będzie pochowany 15 kwietnia godz. 14 Na Starych Powązkach. Kościół Św. K. Boromeusza", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Huczało o ich związku. Teraz Kaeyra mówi wprost o Krzysztofie Zalewskim. Jedno zdanie rozwiewa wszystkie wątpliwości
O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy
To historia, która zaczyna się niemal filmowo. Od ciszy, skupienia i myśli, zapisanej gdzieś nad ranem. Jeszcze bez planu, bez zaplecza, bez gwarancji powodzenia.
Jeszcze na studiach Maciej Musiał spędził pół nocy nad esejem poświęconym twórczości Krzysztofa Kieślowskiego. W jego podsumowaniu pojawiła się myśl, że współczesnemu światu brakuje wrażliwości tego reżysera, i że być może właśnie ona mogłaby stać się fundamentem nowych opowieści filmowych. Następnego dnia ta refleksja przestała być jedynie intelektualnym ćwiczeniem. Stała się impulsem do działania. Maciej Musiał i jego międzynarodowy projekt inspirowany Kieślowskim Maciej Musiał nie ukrywa, że jego myślenie o kinie jest bezpośrednią reakcją na to, co wydarzyło się w kulturze dekady temu. Przywołuje moment symboliczny: „W 1994 roku Krzysztof Kieślowski był absolutnym faworytem do Złotej Palmy w Cannes za film „Trzy kolory. Czerwony”, jednak niespodziewanie przegrał z młodym, nieznanym nikomu Amerykaninem. „Pulp Fiction” Quentina Tarantino zgarnął wtedy wszystkie możliwe nagrody filmowe. Pokonał Kieślowskiego w Cannes i na Oscarach", mówi na łamach magazynu GQ. I choć nie odbiera wartości filmowi Tarantino, widzi w nim punkt zwrotny. „To dobry film. Ale czym był naprawdę? Lustrem popkultury", podkreśla. „W naiwnym, być może zbytnio rozpoetyzowanym świecie lat 90. „Pulp Fiction” rzeczywiście było zupełnie nowe, punkowe, było buntem. Cynicznym, sarkastycznym, bardzo cool, z wysoko uniesioną gardą, bardzo dalekie od czułego idealizmu. Świat stał się dokładnie tym, co ten film zapowiadał", dodaje. Dlatego dziś proponuje zupełnie inną perspektywę: „To właśnie czułe, humanistyczne Kieślowskiego is the new punk. Radykalna czułość. Kino inspirowane jego twórczością może mieć wielką siłę". Za tym przekonaniem poszły konkretne działania. „Bo czułem, że to wyjdzie", odpowiada, gdy pada pytanie, dlaczego uznał ten projekt za swoją misję. „Kupiłem prawa do konkretnego dzieła Kieślowskiego i rozpocząłem proces jego współczesnej reinterpretacji. To było siedem lat temu". To nie był jednorazowy impuls, lecz długotrwały proces, który z czasem zaczął przybierać coraz bardziej realne kształty. „Przez ten czas angażowaliśmy kolejnych reżyserów, powstawały scenariusze, nakręciliśmy już dwa filmy, które są w postprodukcji". CZYTAJ TEŻ: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu” „Parallel Tales”. Film, który przywraca czułość Kieślowskiego do współczesnego kina Jednym z najważniejszych elementów tego przedsięwzięcia jest „Parallel Tales”. „Dzisiaj przygotowujemy się do premiery filmu „Parallel Tales”. To dzieło irańskiego reżysera, zdobywcy dwóch Oscarów, Asghara Farhadiego. Zdjęcia się zakończyły, kończy się proces montażu, z premierą celujemy na Festiwal Filmowy w Cannes". W obsadzie znaleźli się aktorzy o światowej renomie: „Grają Catherine Deneuve, Isabelle Huppert i Vincent Cassel". A mimo to Maciej Musiał nie traktuje tego jako punktu kulminacyjnego. „Na tym nie koniec, ale o całym projekcie opowiemy w maju", mówi. Zanim jednak projekt nabrał międzynarodowego wymiaru, konieczne było jedno spotkanie. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka". Kontakt nie był prosty. „Dostałem jego numer telefonu od Marty Hryniak, córki Kieślowskiego. Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić", ujawnił. To, co wydarzyło się później, brzmi niemal jak scena filmowa: „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, wspomina Maciej Musiał. Spotkanie odbyło się w jego domu na Żoliborzu, odciętym od świata zasuniętymi roletami. Rozmowa była długa i intensywna. Piesiewicz opowiadał o rzeczywistości, o kierunku, w jakim zmierza, o potrzebie czułości i akceptacji ludzkiej słabości. W jego słowach Maciej Musiał rozpoznał ton dobrze znany z filmów Kieślowskiego. To wtedy zrozumiał, że ten sposób myślenia nie zniknął. Pozostawała jedna przeszkoda: prawa do dzieł. „A więc uważasz, że ten projekt trzeba zrobić jeszcze raz? ", zapytał Piesiewicz. „To niemożliwe. Prawa są sprzedane. Musiałby wydarzyć się cud", dodał aktor. Odpowiedź przyszła szybciej, niż można było się spodziewać. "Wydarzył się", mówi Musiał. „Właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, umowa pozwalała, żeby w takim wypadku Krzysztof Piesiewicz je odzyskał. Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem". To był moment przełomowy. Chwila, w której idea stała się realnym projektem. Przy takiej skali przedsięwzięcia naturalne wydaje się pytanie o jego obecność przed kamerą. Odpowiedź jest jednak jednoznaczna. „Znajomi mnie pytali: „Dlaczego nie próbujesz tam zagrać?”, ale próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé", skwitował. To decyzja, która jasno określa jego rolę. Nie jako aktora, lecz inicjatora i producenta. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie była pierwsza, ale okazała się tą najważniejszą. Historia wielkiej miłości Krzysztofa Krauze
Znała go lepiej niż ktokolwiek. Przez 72 lata nie zdradziła żadnej tajemnicy Karola Wojtyły
Ich relacja rozpoczęła się na szkolnej scenie, a trwała przez ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła, przyjaciele z młodości, których drogi życiowe rozeszły się, lecz ich więź pozostała silna. Aktorka i papież, mimo różnych ścieżek, nigdy nie zapomnieli o wspólnych chwilach i duchowej bliskości.
Poznali się jeszcze w czasach szkolnych, ich relacja przetrwała ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Jan Paweł II byli wówczas jak brat i siostra. Połączyły ich wspólne pasje, ale z czasem ich drogi się rozeszły. Ona została aktorką, natomiast on papieżem. Tak artystka wspominała Karola Wojtyłę. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła. Przyjaźń i relacja Występowali razem na deskach szkolnego teatru w Wadowicach. Halina Kwiatkowska wcieliła się wówczas w tytułową rolę — Antygonę, zaś Karol Wojtyła wykreował postać Hajmona. Po maturze oboje rozpoczęli studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ich relacja wciąż się rozwijała, nie stracili ze sobą kontaktu. W trakcie wojny dołączyli nawet do zespołu Teatru Rapsodycznego Mieczysława Kotlarczyka. „Teatr Rapsodyczny bardzo mu pomógł mówić w sposób prosty, prawdziwy, z dobrze wyrobionym głosem i dykcją nieskazitelną. Przez ten okres, kiedy mówiliśmy do tych, siedzących w salonie widzów, nauczył się mieć wspaniały kontakt z widownią świata”, wspominała aktorka. Później Halina Kwiatkowska rozwijała się w krakowskich teatrach. Co więcej, pracowała też jako pedagog. Czasy szkolne z Karolem Wojtyłą wspominała z wielką nostalgią. „On był pogodnym kolegą, dlatego go bardzo lubili w szkole, mimo że nie pozwalał odpisywać swoich zadań, a uczył się wspaniale. Natomiast jeśli jakiś kolega nie rozumiał danego tematu, to on przychodził, siadali gdzieś w kątku i on go uczył", zwierzała się artystka. „Ale z tym wszystkim ten chłopiec był jak gdyby odrębny. Nie umiem powiedzieć na czym ta odrębność polegała", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Zanim została pierwszą damą, z pasją uczyła w szkole. Tak uczniowie wspominają Agatę Dudę Halina Kwiatkowska, 2010 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6mCH2Z-24a3513.jpg" width="1303" height="2000" alt="Fot. Wojtek Laski/East News Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska - aktorka, wieloletni wykladowca PWST w Krakowie. Kolezanka Karola Wojtyly, pozniejszego Papieza Jana Pawla II. Zdjecia zrobione podczas udzielania wywiadu Jerzemu Kisielewskiemu.) Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska, an actress who went to university with John Paul II and was part of his student acting troupe." title="Halina Królikiewicz-Kwiatkowska" /> Halina Kwiatkowska o silnej wierze Jana Pawła II Przyszły papież nie tracił wiary i pogody ducha. Wszystkie tragedie, takie jak: śmierć mamy i brata nie złamały go. Wychowywał się z ojcem i zatracał się w książkach filozoficznych. W dodatku uczył się kolejnych języków obcych. „Ale nie to było jego główną cechą. Główną cechą Karola była niesłychana pobożność, którą wpoił w niego ojciec", mówiła Halina Kwiatkowska. Dodała również, że w czasie modlitwy w kaplicy Matki Boskiej w Wadowicach leżał na ziemi krzyżem i w pełni zawierzał swoją duszę i życie Bogu. „Z Karolem Wojtyłą, a potem Ojcem Świętym Janem Pawłem II, przyjaźniłam się przez 72 lata", podsumowała. Dziś, 18 maja przypada 105. rocznica urodzin Jana Pawła II. Zobacz także: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca? Halina Kwiatkowska, Karol Wojtyła, 1997 rok. VI pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Polski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLxx4IC-3ef4e8f.jpg" width="2191" height="1600" alt="Kraków, 08.06.1997. VI pielgrzymka papie¿a Jana Paw³a II do Polski. W kolegiacie w. Anny Ojciec wiêty uczestniczy³ w uroczystoci 600-lecia Wydzia³u Teologicznego Uniwersytetu Jagielloñskiego. Nz. m.in. marsza³ek Sejmu Józef Zych (siwy L), kole¿anka z lat szkolnych i studenckich Karola Wojty³y, aktorka Halina Kwiatkowska (P). meg PAP/Grzegorz Rogiñski" title="Ojciec wiêty w Krakowie" />
Wrócił po kilku latach, ale wybrał spokój. Ralph Kaminski wprost o bólu i cenie, jaką płaci za bycie sobą
Zniknął w momencie, gdy miał wszystko. Sukces, uwagę, tłumy. I właśnie wtedy wybrał ciszę. Ralph Kaminski wraca odmieniony, z historią, której nie da się opowiedzieć bez emocji. „Góra” nie jest tylko płytą. To zapis tego, co wydarzyło się poza sceną. I tego, czego wcześniej nie chciał mówić głośno.
Po spektakularnym sukcesie „Balu u Rafała” Ralph Kaminski zniknął z radarów. Niedawno wrócił z najbardziej osobistym projektem w swojej karierze. „Góra” to opowieść o stracie, ciszy i emocjach, których nie da się zagłuszyć. W szczerym wywiadzie artysta mówi wprost o bólu, show-biznesie i cenie, jaką płaci za bycie sobą. „Góra” Ralpha Kaminskiego. Płyta, która rozpoczyna nowy etap w jego życiu Ralph Kaminski po czasie milczenia wraca z projektem, który jest całkowitym przeciwieństwem jego wcześniejszej twórczości. Sam przyznaje, że ta zmiana była świadoma, choć życie nadało jej zupełnie inny kierunek. „Już w trakcie grania projektu „Bal u Rafała” myślałem o tym, że dobrym zwrotem akcji będzie powrót do moich korzeni, do muzyki bardziej akustycznej, takiej, która naturalnie we mnie rezonuje. Chciałem odejść od konceptualnego podejścia i skupić się na czymś bardziej osobistym, opartym na songwritingu. Planując ten album jeszcze w tamtym czasie, miałem nadzieję, że będzie w nim dużo światła i ciepła. Jednak życie pisze własne scenariusze i nie wszystko da się zaplanować”, mówi artysta. Nowa płyta „Góra” nie jest jednak tylko estetycznym zwrotem. To przede wszystkim zapis emocji, które przyszły niespodziewanie. „Nie powiedziałbym, że na tej płycie nie ma nadziei, ale zdecydowanie więcej jest w niej smutku, melancholii, pożegnań i rozstań – takich osobistych rozliczeń, które przyszły w moim życiu. Mam jednak poczucie, że obok tego wszystkiego jest tam również dużo pogodzenia i zgody. Zgody na to, że życie właśnie takie bywa. I to chyba jest największa różnica między tymi dwoma światami”, kontynuuje. Artysta nie ukrywa, że to projekt bardzo osobisty, będący próbą zamknięcia pewnego etapu życia. „Mam też poczucie, że wydając ten album, coś domykam. Nie chcę już w tym dłużej tkwić. Zamykam etap, który mi towarzyszył, i otwieram się na nowe, choć jeszcze nie wiem, czym ono będzie. Życie zresztą uczy, chyba każdego z nas, że nie wszystko da się zaplanować. Nawet to, o czym będzie płyta. Możemy mieć wyobrażenie, że chcemy pójść w jakimś kierunku, ale rzeczywistość potrafi skręcić nasze drogi zupełnie gdzie indziej”, zwierza się muzyk. Za spektakularnym sukcesem „Balu u Rafała” kryje się ogromna intensywność pracy. Kaminski nie owija w bawełnę. To był czas skrajnego wysiłku. „Założyłem sobie, że zrobię totalną przerwę, taką kontrę wobec intensywności „Balu u Rafała”. Chciałem na jakiś czas praktycznie przestać pracować, poza pojedynczymi rzeczami, jak jakiś serial czy drobne projekty. Zobaczyć, co się stanie, kiedy pozwolę sobie na „nicnierobienie”. Wiedziałem, że potrzebuję przestrzeni i na komponowanie, i na zwykłe bycie ze sobą. „Bal u Rafała” to były dwa lata bardzo intensywnej promocji, około 150 koncertów i mnóstwo rzeczy wokół. To był dla mnie projekt nie tylko wymagający artystycznie, ale też wyczerpujący fizycznie. Z drugiej strony ta przerwa nauczyła mnie, że takie gwałtowne, całkowite odcięcia też nie działają dobrze”, dodaje. Po takim maratonie artysta zdecydował się na całkowite odcięcie. Jak się okazało: nie było to łatwe doświadczenie. „Brak pracy, wbrew pozorom, również potrafi być trudny, zwłaszcza kiedy nagle zostajesz sam z emocjami, na które wcześniej nie było czasu. A prędzej czy później i tak trzeba się z nimi zmierzyć. To był ważny moment, ale też lekcja. Dla mnie takie długie przerwy nie są dobre”, kontynuuje. Dziś patrzy na to inaczej. Wie już, że skrajności nie są dla niego. „Nie chcę już pracować na skrajnych obrotach ani grać takiej liczby koncertów, jak wtedy. Muszę szukać balansu. Odpoczynek – tak, miesiąc czy dwa – ale nie rok czy półtora. To po prostu mi nie służy”. CZYTAJ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady „Od zawsze płacę cenę”. Ralph Kaminski o wrażliwości w show-biznesie Jednym z najmocniejszych wątków rozmowy jest temat wrażliwości. Kaminski mówi o niej bez filtrów, jako o darze, ale też ciężarze. „Myślę, że branża boli mnie co jakiś czas. W ogóle wykonywanie tego zawodu bywa trudne. Uważam też, że każdy twórca, nawet najbardziej komercyjny, jest wrażliwy. Pytanie brzmi tylko: jak sobie z tą wrażliwością radzimy i pod jaką maską ją ukrywamy. Ja staram się nie ukrywać swojej wrażliwości i inwestować ją w twórczość, ale od zawsze płacę za nią pewną cenę. Teraz jestem coraz bardziej świadomy tej ceny. Jednak chcąc robić to, co robię, muszę ją akceptować”, mówi. Artysta nie ma złudzeń. Show-biznes potrafi być okrutny, a emocje są w nim często maskowane. „Na scenie wydają się niewzruszeni, a kiedy reflektory gasną, mogą cierpieć tak samo jak każdy”, zaznacza. Jednocześnie podkreśla, że wrażliwość nie znika. Zmienia tylko formę. „Nie wierzę, że w show-biznesie w ogóle nie ma wrażliwości. Ona jest, tylko często opakowana w sztuczne uśmiechy, mocne osobowości, pewną przesadę czy prześmiewczość”. Po widowiskowym „Balu u Rafała” wielu spodziewało się kolejnego spektaklu. Kaminski zrobił jednak coś zupełnie odwrotnego. „Tematyka to coś, co musi mnie poruszać i być ze mną aktualne w momencie pisania płyty. Natomiast sam pomysł, żeby zrobić coś w kontrze do poprzedniego projektu, był już moim świadomym założeniem. Chciałem stworzyć coś, czego być może nikt się po mnie nie spodziewa. Miałem poczucie, że po „Balu u Rafała” ludzie mogą oczekiwać jeszcze bardziej rozbudowanej formy, mocniejszego wizerunku, większego spektaklu. A ja poczułem, że muszę się od tego odbić, że kontynuowanie tego kierunku to byłoby dla mnie po prostu za dużo. Oczywiście pewnie wiele osób byłoby zadowolonych, ale jako twórcy nie dałoby mi to nic nowego. Poczułem też potrzebę pokazania się słuchaczowi i widzowi w możliwie najbardziej odartej formie, na tyle, na ile to w ogóle jest możliwe na scenie. Chciałem odsłonić coś bardziej osobistego, bliższego mnie samego. Wiedziałem, że to będzie trudne, ale jednocześnie nowe i potrzebne. Ufałem też, że dla odbiorcy taka szczerość może mieć dodatkową wartość, zwłaszcza że temat płyty jest bardzo intymny. Tym razem nie chciałem chować się za żadną kreacją ani zbroją”, podkreśla. Nowy projekt to cisza, skupienie i emocje, które wymagają uwagi. „To płyta, która wymaga od słuchacza pewnego zaangażowania, ciszy, uważności. Jest też trochę kontrą wobec tego, czym dziś często staje się muzyka, czyli narzędziem do generowania zasięgów i zarabiania pieniędzy. Dzisiaj, przy obecnej technologii, właściwie każdy może tworzyć muzykę. Wielu twórców robi to niekoniecznie z potrzeby artystycznej, tylko raczej z myślą o popularności czy rozpoznawalności. A ja mam poczucie, że przy tym projekcie znowu idę pod prąd. Zresztą właściwie przy każdej płycie miałem takie wrażenie, że robię coś wbrew oczekiwaniom, może nawet wbrew temu, co powinienem. Ale taki już jestem”, ujawnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Spokój zamiast show. Kaminski zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał Artysta świadomie rezygnuje z łatwych rozwiązań i trendów. „Ja nigdy nie chciałem robić wygodnych rzeczy. Rozumiem ludzi, którzy wybierają komfort, ale dla mnie to po prostu trochę bez sensu. Dla mnie ważniejsze jest, żeby muzyka była intrygująca, niewygodna, zagadkowa. Sam jako odbiorca szukam czegoś takiego u innych twórców, więc staram się funkcjonować w podobny sposób”, kontynuuje. I dodaje jasno: „Ten album przypomniał mi, że jestem twórcą, że bliżej mi do artysty alternatywnego, który jakimś trafem przebił się do szerszej świadomości, nawet do mainstreamu. Zdarzało mi się grać na dużych, telewizyjnych wydarzeniach, ale nigdy nie było to coś, do czego świadomie dążyłem. Zawsze dobrze czułem się w swoim miejscu, w tej relacji ze słuchaczami, którzy naprawdę chcą słuchać tego, co robię. Dlatego też było dla mnie zaskoczeniem, że nagle dotarłem do dużo szerszej publiczności, która wcześniej w ogóle się mną nie interesowała”. Mimo rosnącej popularności Ralph Kaminski nie chce iść w stronę celebryckiego świata. Wyraźnie stawia granicę. „Wolę, żeby moja rozpoznawalność była odpryskiem tego, co robię artystycznie, a nie czystym byciem celebrytą. Nie czuję się dobrze w tej roli. Pójście do reality show sprawiłoby, że bardziej byłbym znany jako osobowość telewizyjna niż jako muzyk, a ja chcę być przede wszystkim kojarzony z muzyką”, mówi. Propozycje telewizyjne? Są, ale nie wszystkie go przekonują. „Na przykład pojawiła się propozycja udziału w ‘Tańcu z gwiazdami’”. Jednak decyzja była świadoma. „Na obecnym etapie życia czułbym, że mocno by mnie to obciążało psychicznie”. Artysta jasno określa swoje priorytety. „Może kiedyś, gdy będzie inaczej, wezmę udział. Na razie… nie podoba mi się to, choć wiem, że mógłbym np. wiele się nauczyć, poprawić swoje umiejętności taneczne, a przy okazji wziąć udział w konkursie. Ale każda przyjemność ma swoją cenę”, podsumowuje. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Odszedł 11 lat temu. Elżbieta Zapendowska poruszająco wspomina charyzmatycznego jurora programu "Idol". Te słowa rozrywają serce
Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady
Czterdzieści lat razem, a jednak nic tu nie jest oczywiste. Maciej Maleńczuk odsłania kulisy relacji, w której bunt, zdrady i milczenie splatają się w jedną historię. To opowieść o rzeczach, których nie da się wygrać. I o tajemnicy, bez której ten związek prawdopodobnie by nie przetrwał.
Maciej Maleńczuk szczerze opowiada o kulisach życia prywatnego. W wywiadzie dla Twojego Stylu ujawnił kulisy swojego 40-letniego małżeństwa z Ewą, nie ukrywając zdrad, buntów i gorzkich refleksji. Artysta, który całe życie szedł pod prąd, dziś przyznaje wprost: są rzeczy, których nie da się wygrać. A mimo to nadal trwa w relacji, która, jak sam mówi, wymaga tajemnicy. Maciej Maleńczuk o małżeństwie, zdradach, buncie i „tajemnicy”, która trzyma związek Maciej Maleńczuk nie próbuje idealizować swojego życia prywatnego. Odsłania je w sposób bezpośredni i momentami szokujący. Artysta przyznaje, że jego małżeństwo z Ewą trwa już 40 lat, ale daleko mu do romantycznej wizji związku. Jak sam mówi, przez te wszystkie lata „drą koty”, a mimo to nadal są razem. Choć kiedyś określał małżeństwo jako „kajdany”, dziś nie wycofuje się z tych słów. Jego podejście pozostaje bezkompromisowe. „Śmieję się, że od 40 lat drzemy koty i wciąż jesteśmy razem. Buntowałem się w naszym małżeństwie wielokrotnie, między innymi w ten sposób, że nie ukrywałem się z kochankami. W końcu się poddałem. Robię to samo co mój pies Shaggy, rozkładam się na cztery łapy. Każdy facet przy zdrowych zmysłach powie: „Chcesz mieć spokój? Nie fikaj starej”. Nie wdając się w szczegóły – sprawy małżeńskie wymagają pewnej tajemnicy – przyznaję, że na tym polu bunt mi się nie udał", wyznał. Jednocześnie jasno daje do zrozumienia, że jego bunt nie zawsze kończył się sukcesem. W przypadku życia prywatnego nie udało mu się go wygrać. A jednak duch sprzeciwu w nim nie zgasł. Maleńczuk podkreśla, że wciąż ma „wolnościową duszę” i nie znosi, gdy ktoś próbuje mieć nad nim władzę. CZYTAJ TEŻ: Paweł Królikowski wychowywał sześcioro dzieci. Jedna jego zasada wyznaczała granice w rodzinie Maciej Maleńczuk o córkach Maciej Maleńczuk rzadko mówi o sobie jako ojcu, ale gdy już to robi, nie owija w bawełnę. W szczerym wyznaniu wraca do trudnych początków, biedy i marzeń, które rodziły się w zupełnie innych realiach. Na tle własnej młodości jego córki miały zupełnie inne życie. Jak sam przyznaje, stworzył im świat, którego jemu kiedyś dramatycznie brakowało. „Dzieciństwo miały fajne, bezstresowe. Jestem najbardziej tolerancyjnym ojcem na świecie! Dom był bezpieczną przystanią, więc nie było rebelii. Mają jednak po mnie nieustępliwość. Jak któraś się wkurzy, nie ugnie się. Ale są bardziej zrównoważone ode mnie. Być może byłbym jak one, gdybym miał mniej pokręcone życie. Ale wtedy była komuna, bieda i syf. Wiedziałem, że chcę grać, a nie miałem warunków do rozwoju. Gdy ktoś w towarzystwie kupił gitarę Gibsona, chodziliśmy podziwiać. Gitary, które miałem na początku, wydawały smutne plum, plum. Na ulicy były niesłyszalne. Dopiero gdy od znajomego kupiłem gitarę za sto dolców, usłyszałem, co to jest ostry, szarpliwy dźwięk. Zmarnowałem wiele czasu pomiędzy 15. a 20. rokiem życia", wyznał wokalista. Choć jego życie prywatne budzi emocje, Maleńczuk nie przestaje działać artystycznie. Obecnie pracuje nad nową płytą inspirowaną wierszami Emily Dickinson. Jak przyznaje, teksty poetki dają przestrzeń do refleksji nad śmiercią i sensem życia. W pracy nad materiałem pomaga mu córka Irma, która bardzo dobrze zna język angielski. „Wielu ludzi nie stać na wiele… Pracuję nad kolejną płytą według wierszy Emily Dickinson, które są doskonałe. Można pośpiewać sobie o śmierci, podywagować o sensie życia. Z córką Irmą, która świetnie zna angielski i mi pomaga, pracowaliśmy ostatnio nad wierszem o wojnie secesyjnej: „Czasami wstyd normalnie żyć, gdy tylu ludzi umiera za naszą wolność”, mówi. Źródło: Twój Styl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kochała go bez pamięci, straciła zbyt wcześnie. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar byli duetem idealnym. Ich historia porusza do dziś
Miał 28 lat, jego tragiczna śmierć wstrząsnęła światem. Do dziś kulisy odejścia aktora owiane są tajemnicą
Brandon Lee miał wszystko. Talent, nazwisko i rolę, która miała zmienić jego życie. Jednak zamiast wielkiego przełomu pojawiła się tragedia, do dziś owiana niejasnościami. Czy to był tylko wypadek, czy coś znacznie bardziej niepokojącego?
Miał zaledwie 28 lat, gdy jego życie przerwał tragiczny wypadek na planie filmowym. Historia Brandona Lee brzmi jak scenariusz, którego nikt nie odważyłby się napisać. Zbyt dramatyczny, zbyt symboliczny, zbyt bolesny. Syn legendy kina sztuk walki, Bruce’a Lee, przez całe życie próbował udowodnić, że jest kimś więcej niż tylko dzieckiem sławnego ojca. Gdy wreszcie był o krok od wielkiego przełomu, los odebrał mu wszystko. Brandon Lee. Życie w cieniu legendy Brandon Lee przyszedł na świat 1 lutego 1965 roku w Oakland w Kalifornii. Był pierworodnym synem Bruce’a Lee. Ikony kina i mistrza sztuk walki oraz Lindy Lee Cadwell. Dorastał u boku młodszej siostry Shannon, w rodzinie, która już od pierwszych dni jego życia naznaczona była zarówno sławą, jak i tragedią. Zaledwie tydzień po jego narodzinach zmarł dziadek, Lee Hoi-Chuen, znany aktor opery kantońskiej. Rodzina przeniosła się wtedy do Hongkongu, gdzie Brandon szybko nauczył się języka kantońskiego i zetknął się z kulturą, która ukształtowała jego tożsamość. Największy cios przyszedł jednak 20 lipca 1973 roku. Bruce Lee zmarł nagle w wieku 32 lat na planie filmowym "Gry śmierci" z powodu obrzęku mózgu. Ośmioletni Brandon stracił nie tylko ojca, ale i największy autorytet. Linda zabrała dzieci do Stanów Zjednoczonych. Najpierw do Seattle, potem do Los Angeles. Tam rozpoczął się nowy rozdział, naznaczony buntem, poszukiwaniem siebie i próbą odnalezienia własnej drogi. Brandon nie był łatwym dzieckiem. Często zmieniał szkoły, sprawiał problemy wychowawcze, wdawał się w konflikty. W jego zachowaniu wielu widziało próbę radzenia sobie z ogromną stratą i presją bycia „synem Bruce’a Lee”. Mimo trudności ukończył szkołę średnią i zaczął coraz poważniej myśleć o aktorstwie. W wieku 18 lat przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął naukę w prestiżowej Lee Strasberg Theatre and Film Institute. To właśnie tam odkrył, że scena i kamera są jego naturalnym środowiskiem. Nie chciał jednak iść na skróty. Choć jego nazwisko mogło otworzyć wiele drzwi, Brandon świadomie wybierał trudniejszą drogę. Studiował także w Emerson College w Bostonie i rozwijał swój warsztat w teatrze. Jednocześnie trenował sztuki walki, traktując je nie tylko jako dziedzictwo ojca, ale jako osobistą formę ekspresji. Na ekranie zadebiutował w połowie lat 80. Początkowo były to role w mniej znanych produkcjach, takich jak „Crime Killer” czy „Kung Fu: The Movie”. Z czasem zaczął pojawiać się w filmach akcji, gdzie mógł połączyć aktorstwo z umiejętnościami fizycznymi. Widzowie zapamiętali go z takich tytułów jak: „Laserowa misja”, „Ostry poker w Małym Tokio”, czy „Huragan ognia”. Miał charyzmę, intensywność i magnetyzm, których nie sposób było zignorować. Reżyserzy dostrzegali w nim potencjał na gwiazdę nowego pokolenia. Co ciekawe, Brandon odmówił zagrania roli własnego ojca w filmie „Smok: historia Bruce’a Lee”. Nie chciał żyć w cieniu legendy. Pragnął stworzyć własną. CZYTAJ TEŻ: Był bożyszczem kobiet i ikoną kina. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach wyjawił prawdę „Kruk”. Film, który miał zmienić wszystko Przełom miał nadejść wraz z filmem „Kruk” w reżyserii Alexa Proyasa. Mroczna historia o muzyku powracającym zza grobu, by pomścić swoją śmierć, idealnie wpisywała się w wrażliwość Brandona. Rola Erica Dravena była dla niego czymś więcej niż kolejnym projektem. To miał być moment, który wyniesie go na szczyt. Zdjęcia rozpoczęły się w 1993 roku. Dokładnie w dniu jego 28. urodzin. Jednak od samego początku plan filmowy naznaczony był serią niepokojących zdarzeń. Wypadki, problemy techniczne, kapryśna pogoda. Z tego powodu atmosfera była napięta. Nikt nie przypuszczał, że to dopiero zapowiedź tragedii. Strzał, który nie powinien paść. Kulisy tragedii na planie 31 marca 1993 roku kręcono jedną z kluczowych scen. Postać grana przez Michaela Massee miała oddać strzał do bohatera Brandona. Broń, jak zakładano, była załadowana ślepą amunicją. Stało się jednak coś niewyobrażalnego. W lufie znajdował się prawdziwy pocisk. Strzał trafił Brandona w brzuch. Natychmiast przewieziono go do szpitala, gdzie lekarze przez wiele godzin walczyli o jego życie. Bezskutecznie. Aktor zmarł tego samego dnia. Miał 28 lat. Wypadek czy tajemnica? Teorie wokół śmierci Brandona Lee Śledztwo wykazało, że tragedia była wynikiem fatalnego zaniedbania. Na planie zabrakło specjalisty odpowiedzialnego za broń, a amunicja została przygotowana w sposób nieprofesjonalny. Oficjalnie uznano to za nieszczęśliwy wypadek. Jednak dla wielu fanów i obserwatorów sprawa do dziś budzi wątpliwości. Zbyt wiele elementów wydaje się niejasnych. Zbyt wiele zbiegów okoliczności. Dodatkowego ciężaru tej historii nadaje fakt, że Bruce Lee również zmarł nagle i w niewyjaśnionych do końca okolicznościach. Dla niektórych to tylko tragiczny przypadek. Inni mówią o „klątwie rodziny Lee”. Po śmierci Brandona produkcja „Kruka” została dokończona. Wykorzystano dublerów oraz nowatorskie, jak na tamte czasy, efekty specjalne. Film trafił do kin i szybko zyskał status kultowego. Dla wielu widzów stał się czymś więcej niż tylko historią zemsty. Był symbolicznym pożegnaniem z aktorem, który dopiero zaczynał swoją drogę. Brandon Lee nie zdążył w pełni rozwinąć skrzydeł. Ale zostawił po sobie coś niezwykle ważnego. Obietnicę talentu, autentyczność i historię, która do dziś porusza kolejne pokolenia. Bo czasem najkrótsze życie zostawia najdłuższy ślad. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nieślubny syn Schwarzeneggera już go dogania? o jego sukcesach huczy cały świat
Nieślubny syn Schwarzeneggera już go dogania? o jego sukcesach huczy cały świat
Nieślubny syn Schwarzeneggera właśnie udowodnił, że talent i determinacja mogą iść w parze z legendarnym nazwiskiem. Joseph Baena coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie fitnessu i show-biznesu i wygląda na to, że dopiero się rozkręca.
Jeszcze kilka lat temu był znany głównie jako „sekret Arnolda Schwarzeneggera”. Dziś Joseph Baena buduje własną markę i udowadnia, że nie jest tylko cieniem słynnego ojca. 28-latek właśnie odniósł swój pierwszy spektakularny sukces w świecie kulturystyki i zrobił to z rozmachem, którego trudno nie zauważyć. Joseph Baena i jego sukces w NPC Natural Colorado Joseph Baena wziął udział w zawodach NPC Natural Colorado i od razu pokazał, że nie zamierza być statystą. Zdobył aż trzy złote medale oraz jeden srebrny, czym zaskoczył nie tylko fanów, ale i środowisko sportowe. Na swoim Instagramie podsumował wszystko krótko, ale wymownie: „misja została wykonana”. Zdjęcia, które opublikował, nie pozostawiają złudzeń. Jego sylwetka jest imponująca, dopracowana w najmniejszych detalach i do złudzenia przypomina formę, z której słynął Arnold Schwarzenegger w czasach swojej największej świetności. Podobieństwo do ojca to jednak nie tylko geny. Joseph odziedziczył po Arnoldzie także pasję do kulturystyki i determinację w dążeniu do celu. Choć przez wiele lat jego tożsamość była ukrywana, a wychowywał się głównie pod opieką matki, dziś otwarcie mówi o relacji z ojcem. Arnold Schwarzenegger nie tylko nie odciął się od syna, ale aktywnie wspiera go w rozwoju kariery. Udziela mu wskazówek treningowych, dzieli się doświadczeniem i motywuje do dalszej pracy. Efekty tej współpracy są widoczne gołym okiem. CZYTAJ TEŻ: Arnaud Denis, Noelia Castillo Ramos i Milou Verhoof wybrali eutanazję. Trudno pojąć, co ich do tego doprowadziło Nieślubny syn Schwarzeneggera idzie w ślady ojca i zdobywa medale Już w 2022 r. Joseph Baena pojawił się na okładce magazynu „Men’s Health”, gdzie zaprezentował swoją imponującą formę. W wywiadach wielokrotnie podkreślał, że rady ojca miały ogromny wpływ na jego rozwój fizyczny i mentalny. Relacja Arnolda Schwarzeneggera z Josephem Baeną od początku budziła ogromne emocje. Mężczyzna jest owocem romansu gwiazdora z gosposią Mildred Baena. O sprawie świat dowiedział się dopiero w 2011 r., kiedy poinformował o niej „Los Angeles Times”. Joseph był wtedy w ósmej klasie szkoły podstawowej. Mimo trudnego początku, Arnold nie odwrócił się od syna. Zadbał o jego przyszłość, finansując edukację i będąc obecnym w jego życiu. Pojawiał się na ważnych wydarzeniach, wspierał go i traktował na równi z pozostałymi dziećmi. Dziś Joseph Baena nie tylko rozwija karierę kulturystyczną, ale także coraz śmielej wkracza do świata show-biznesu. Jego nazwisko przyciąga uwagę, ale to ciężka praca i konsekwencja sprawiają, że zaczyna być traktowany poważnie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pamiętasz Myćkową z kultowego „Rancza”? Tak Anna Wojton wyglądała w latach 80. Tego o jej przeszłości nie wiedziałeś
Arnaud Denis, Noelia Castillo Ramos i Milou Verhoof wybrali eutanazję. Trudno pojąć, co ich do tego doprowadziło
Trzy osoby. Trzy dramaty. I decyzje, które dla wielu są nie do zaakceptowania. 42-letni aktor, 25-letnia kobieta i nastolatka. Ich historie łączy coś więcej niż cierpienie. Co wydarzyło się w ich życiu, że wszyscy wybrali tę samą drogę?
Historie 42-letniego Arnauda Denisa, 25-letniej Noelii Castillo Ramos i Milou Verhoof wstrząsają Europą. Każde z nich zmagało się z niewyobrażalnym cierpieniem i każde podjęło decyzję o eutanazji. Różne drogi, różne dramaty, ale jeden wspólny mianownik. Życie, które w pewnym momencie stało się nie do zniesienia. Arnaud Denis, Noelia Castillo Ramos i Milou Verhoof. Trzy historie, jedno cierpienie Zabieg miał być początkiem nowego życia. Stał się jego końcem. Historia 42-letniego Arnauda Denisa wstrząsa i prowokuje pytania, na które trudno znaleźć odpowiedź. Jeszcze w lipcu 2023 r. wszystko wydawało się proste. Rutynowa operacja przepukliny pachwinowej, szybki powrót do zdrowia i powrót na scenę. Dla znanego francuskiego aktora i reżysera teatralnego, trzykrotnie nominowanego do nagród Molières, był to jedynie przystanek. Nie dramat. 42-letni Arnaud Denis nie ukrywa, że od czasu operacji jego codzienność to nieustanny ból i cierpienie. "Nie mogę już wychodzić z domu, nie mam życia towarzyskiego, nie mam życia w ogóle. Straciłem wszystko, co stanowi o godności ludzkiego życia. I jest coraz gorzej. Żyję jak śmiertelnie chory pacjent z rakiem", wyznał w rozmowie z francuskimi mediami. Słowa, które brzmią jak krzyk człowieka pozbawionego wszystkiego. Po zabiegu doszło do powikłań. Aktor twierdzi, że zdiagnozowano u niego zespół ASIA, czyli reakcję autoimmunologiczną organizmu na implant wszczepiony podczas operacji. To schorzenie wiąże się z silnym bólem i stanami zapalnymi, a jego rozpoznanie wciąż budzi kontrowersje w środowisku medycznym. Część lekarzy nie uznaje tej jednostki chorobowej. Dla Denisa nie ma to jednak znaczenia. Liczy się tylko jedno: codzienność, której nie jest w stanie znieść. W kwietniu 2024 r. aktor poleciał do Stanów Zjednoczonych. Zapłacił ponad 40 tys. euro za usunięcie implantu, który miał być źródłem problemów. Choć przewlekły ból ustąpił, jego stan zdrowia nadal się pogarszał. Pojawiły się kolejne dolegliwości: neurologiczne, problemy z układem pokarmowym i odpornościowym. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno Eutanazja w Europie. Przypadki Denisa, Noelii i Milou wywołują debatę Denis nie mówi już tylko o bólu fizycznym. Mówi o utracie wszystkiego, co definiuje życie. Samodzielności, relacji, sensu. 6 stycznia 2026 r. podjął decyzję, która dla wielu jest nie do wyobrażenia. Rozpoczął procedurę ubiegania się o eutanazję w Belgii. Kraju, gdzie prawo dopuszcza taką możliwość także w przypadku nieuleczalnego cierpienia, a nie wyłącznie chorób terminalnych. "Człowiek w głębi duszy wie, kiedy jest skazany na zagładę", powiedział na łamach „Le Parisien”. Nie chce, jak podkreśla, „wylądować w szpitalu z rurkami wszędzie”. Jednocześnie nie zamierza milczeć. Zapowiada walkę o sprawiedliwość. Chce złożyć pozew przeciwko nieznanym osobom za „nieumyślne spowodowanie obrażeń”. Podkreśla, że jego przypadek to nie odosobniona historia. Na swojej stronie na Facebooku, obserwowanej przez prawie 3 tys. osób, dzieli się relacjami innych pacjentów, którzy jak on cierpią po operacjach z użyciem implantów. Kilka dni temu Europa żyła historią 25-letniej Noelii Castillo Ramos z Barcelony. Ofiara gw**tu zbiorowego, była sparaliżowana od czterech lat po nieudanej próbie samob*jczej, 26 marca po godzinie 18:00 poddała się eutanazji. Decyzję poprzedziła długa batalia sądowa. "Chcę przestać cierpieć i tyle", mówiła tuż przed śmiercią. Na godzinę przed zabiegiem pod kliniką rozegrały się dramatyczne sceny. Jej znajoma próbowała przekonać ją do zmiany decyzji. Bezskutecznie. Przypomnijmy, że w 2024 roku złożyła wniosek o przeprowadzenie eutanazji. Mimo sprzeciwu ojca i długiej batalii sąddowej, trybunał w Hiszpanii oraz Europejski Trybunał Praw Człowieka stanęły po stronie 25-latki. Podobne historie, jak przypadek Milou Verhoof, która w wieku 17 lat poddała się eutanazji po traumie związanej z przemocą sek*ualną, tylko podsycają debatę. Dane mówią jasno: liczba takich przypadków rośnie. W Holandii z 88 osób w 2020 roku do 219 osób w 2024 roku. Historie Denisa, Noelii i Milou różnią się szczegółami, ale łączy je jedno: niewyobrażalne cierpienie i decyzja, która dla jednych jest aktem odwagi, a dla innych dramatem współczesnego świata. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dzięki niemu Adrianna Biedrzyńska odzyskała wiarę w miłość i stworzyła rodzinę dla córki. Rozstali się po aferze finansowej, którą żyła cała Polska
Dzięki niemu Adrianna Biedrzyńska odzyskała wiarę w miłość i stworzyła rodzinę dla córki. Rozstali się po aferze finansowej, którą żyła cała Polska
Mało która kobieta ma takiego pecha do mężczyzn jak ona. Pierwszy mąż odszedł od niej po dziesięciu latach związku, parę dni po tym, jak urodziła córkę. Lekiem na złamane serce okazał się przystojny właściciel salonu samochodowego. Gdy zaczęli się spotykać, Adrianna Biedrzyńska czuła się szczęściarą. Był czuły, opiekuńczy, zaangażowany w wychowanie jej córki, po prostu idealny. Do czasu...
Gdy Adrianna Biedrzyńska rozstała się z Maciejem Robakiewiczem, była załamana... To był wyjątkowo trudny czas, bo mąż odszedł od niej tuż po tym, jak na świat przyszła ich córka Michalina. Ukojeniem na złamane serce aktorki okazał się Marcin Miazga. Gdy zaczęła się z nim spotykać, odzyskała wiarę w miłość i poczuła, że może z nim osiągnąć każdy cel. Drugi mąż artystki obdarzył ją wielkim uczuciem, zaopiekował się nawet jej córką z poprzedniego związku. Wydawało się, że ich miłość przetrwa wszystko. Niestety głośna afera raz na zawsze przekreśliła to uczucie... View Ediplayer on the source website Adrianna Biedrzyńska i Marcin Miazga — historia miłości Biedrzyńska, która dziś kończy 64 lata, z pierwszym mężem była związana przez 10 lat. Doczekali się nawet córki — Michaliny. Niestety, niedługo po tych narodzinach relacja aktorki z Maciejem Robakiewiczem ich relacja się zakończyła. Następnie Adrianna Biedrzyńska poznała Marcina Miazgę w jego salonie samochodowym. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy tylko stanęli na swojej drodze, poczuli motylki w brzuchu. Postanowili więc wziąć ślub, z którego ucieszyła się również córka aktorki. „Nasz ślub był dla niej najszczęśliwszym dniem w życiu. Zawsze chciałam, żeby córka miała prawdziwy dom, pełną rodzinę”, opowiadała. [cyt.gs24.pl]. Następnie Marcin Miazga został menadżerem artystki, ochroniarzem oraz jej opiekunem. „Marcin zaczął mi pomagać, stopniowo przejmując ster nad niemal wszystkimi moimi sprawami", przyznała na łamach Rewii. Był dla niej ukojeniem, idealnym mężem i ojczymem. Córka Adrianny Biedrzyńskiej nazywała go nawet tatą. Niestety i ta miłość nie przetrwała próby czasu. W 2003 roku po głośnej aferze postanowili się rozstać. „Rozkład pożycia nastąpił dużo wcześniej, ale odpowiedzialność za ten stan ponosi właśnie ten, który dziś kreuje się na ofiarę", mówiła ulubienica publiczności. CZYTAJ TEŻ: Adrianna Biedrzyńska i Maciej Robakiewicz uchodzili za parę idealną. Zostawił ją tydzień po porodzie Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 1996 rok Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, córka Michalina, 2002 rok Adrianna Biedrzyńska i Marcin Miazga — afera finansowa W 2003 roku media obiegła informacja o aferze finansowej. Sprawa zbiegła się w czasie z wydaniem debiutanckiego albumu aktorki - „Ada — Debiut”. Płyta była jedynie tłem do całej sprawy. Marcin Miazga został wówczas oskarżony o liczne oszustwa. Prasa informowała, że mąż artystki wyłudzał pieniądze od jej znajomych. Wśród poszkodowanych znalazł się między innymi Tomasz Stockinger, który oskarżył koleżankę z branży i jej męża za wyłudzanie i defraudację pieniędzy. „Ludzie pytają: oszustka, nie oszustka? Ona mówi, że sama została oszukana. Fakty są niepodważalne: na wekslu widnieje nie jej podpis, lecz Marcina, nie ona więc uchyla się od zobowiązań finansowych. Ale inicjatywa wyszła z jej strony. Ada brała udział we wszystkich rozmowach dotyczących transakcji. Oczywiście, nikt by nie dał pieniędzy Miazdze, gdyby nie było Ady. Dziś mówi, że nie wiedziała o wekslach, a przecież przy niej, w jej domu były podpisywane", mówił w rozmowie z Gazetą Pomorską. Aktorka nie była obojętna na te oskarżenia. Chciała oczyścić swoje dobre imię. „Mąż grał na giełdzie, robił interesy. Ja w ogóle nic o tym nie wiedziałam. Nigdy nie ułatwiałam żadnego oszustwa ani nie uczestniczyłam w żadnych transakcjach biznesowych między panem Marcinem Miazgą a Tomaszem Stockingerem i innymi jakoby pokrzywdzonymi osobami”, tłumaczyła. Ta afera miała raz na zawsze przekreślić związek Adrianny Biedrzyńskiej i Marcina Miazgi. Okazało się, że dopiero w 2013 roku formalnie wzięła z nim rozwód. Michalina Robakiewicz jednak nie mogła zrozumieć tej decyzji, bardzo polubiła swojego ojczyma. A jak na tę wiadomość zareagował mąż aktorki? „Po prostu wyrzuciła mnie z domu. Wszystko dla nowego faceta, który zajął moje miejsce. Po 19 latach małżeństwa rzuciła mnie i to przez telefon!”, mówił Marcin Miazga w rozmowie z Faktem. Koledzy i koleżanki z branży nie zapomnieli o sprawie. Afera odbiła się na życiu zawodowym aktorki. Straciła zaufanie. „Czuję się zeszmacona. Jak ja mam teraz działać? Jak ja mam żyć? Jestem odsuwana od życia towarzyskiego, nawet moją matkę nagabują i szkalują. Ja nie jestem aferzystką", przyznała w Super Expressie. „Gdybym miała wybrać jeszcze raz, to pewnie byłabym lekarzem. Uważam, że minęłam się z powołaniem", dodała w innej rozmowie. Te wydarzenia sprawiły, że Adrianna Biedrzyńska postanowiła na jakiś czas usunąć się w cień. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Adrianna Biedrzyńska i Michalina Robakiewicz o łączącej je relacji i wspólnej pasji Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 2002 rok Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 1996 rok
Transpłciowy syn Afflecka u boku ojca w Nowym Jorku. To, co łączy go z dzieckiem Jennifer Lopez, zaskakuje bardziej niż myślisz
Jeszcze niedawno pozostawał w cieniu sławnych rodziców. Dziś jego obecność w centrum Nowego Jorku wywołuje falę komentarzy na całym świecie. Kim jest Fin Affleck i dlaczego każde jego publiczne pojawienie się budzi tak ogromne emocje? Za tą historią kryje się znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać.
Zdjęcia z Nowego Jorku błyskawicznie obiegły media. Fin Affleck, transpłciowy syn Bena Afflecka i Jennifer Garner, został zauważony u boku ojca. Byli wówczas w drodze na broadwayowski spektakl. Nastolatek coraz śmielej pokazuje się publicznie. Fin Affleck w Nowym Jorku. Publiczne wyjście z Benem Affleckiem Jeszcze niedawno jego życie toczyło się z dala od błysku fleszy. Dziś Fin Affleck stopniowo oswaja świat ze swoją tożsamością. Przełomowym momentem było jego wystąpienie podczas uroczystości pożegnania dziadka w kwietniu 2024 r. To właśnie wtedy po raz pierwszy publicznie przedstawił się nowym imieniem. „Cześć, mam na imię Fin Affleck [przyp. red. "wcześniej znany jako Seraphina Rose]”, powiedział przed zgromadzonymi, po czym wyrecytował fragment Księgi Przysłów. To wydarzenie odbiło się szerokim echem, ale było dopiero początkiem zmian. Przypomnijmy, że w lutym 2024 r. Fin został zauważony z zupełnie nową fryzurą. Zrezygnował z długich włosów na rzecz krótkiego, bardziej chłopięcego uczesania. Zmiana wyglądu zbiegła się z procesem ujawniania swojej tożsamości i przyciągnęła uwagę zagranicznych mediów. Dziś nastolatek nie ukrywa się przed światem. W Nowym Jorku pojawił się w swobodnej stylizacji, idąc u boku Bena Afflecka. Ich wspólne wyjście na Broadway było kolejnym sygnałem, że rodzina wspiera go w tej drodze. CZYTAJ TEŻ: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Transpłciowy syn Afflecka przyjaźni się z niebinarnym dzieckiem Jennifer Lopez Ben Affleck i Jennifer Garner od lat podkreślają, że dobro ich dzieci jest dla nich najważniejsze. Choć rozwiedli się w 2015 r., wspólnie wychowują troje dzieci: Violet Anne, Fina Afflecka oraz Samuela Garnera. Aktor wielokrotnie apelował o większą ochronę prywatności najmłodszych. Zwracał uwagę na problem śledzenia dzieci gwiazd przez paparazzi i sprzedaży ich zdjęć, nazywając takie działania nieetycznymi i niebezpiecznymi. Z kolei Jennifer Garner otwarcie mówi o wsparciu dla osób transpłciowych. W 2024 r. wzięła udział w kampanii związanej z miesiącem dumy, podkreślając znaczenie miłości i akceptacji. „Jesteśmy rodziną. Jesteśmy lśniącym rodzeństwem, ulubionym wujkiem, matką chrzestną, która cię rozpuszcza. Jesteśmy rodzicami, którzy walczą, by miłość zwyciężyła. Widzimy zasiane nasiona miłości, które rosną w sposób, jakiego kiedyś nie mogliśmy sobie wyobrazić. Przetrwaliśmy burze, a ostatnio zbiera się na kolejną, ale po deszczu może przyjść tęcza. Po co uciekać się do hejtu, gdy można kochać?", mówiła wówczas. Historia Fina nie jest odosobniona w świecie gwiazd. Nastolatek utrzymuje bliską relację z Emme, czyli niebinarnym dzieckiem Jennifer Lopez. Ich więź miała się zacieśnić szczególnie po ślubie Lopez i Bena Afflecka w 2022 r. To w tym czasie media zaczęły zwracać uwagę na rosnącą otwartość dzieci znanych osób w kwestii tożsamości płciowej. Emme już wcześniej publicznie ogłosiło zmianę zaimków podczas występu z matką. Fin Affleck jest jednym z wielu dzieci gwiazd, które zdecydowały się mówić o swojej tożsamości. Wśród nich są m.in. syn Cynthii Nixon, Airyn De Niro czy niebinarne dziecko Naomi Watts. Zmieniająca się rzeczywistość pokazuje, że młode pokolenie coraz częściej wybiera autentyczność zamiast milczenia. A wsparcie rodziny, jak w przypadku Fina, okazuje się kluczowe. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewinna zabawa zakończyła się tragedią. Strata syna na zawsze zmieniła życie Erica Claptona. Swój ból opisał w najpiękniejszej balladzie wszech czasów
Dominika Gawęda ujawniła zaskakujące kulisy rozstania ze Szczepanikiem. „Obudziłam i stwierdziłam: jesteś nieszczęśliwa, musisz coś z tym zrobić"
Jeszcze niedawno wszystko wyglądało jak idealna historia. Cisza, która trwała miesiącami, skrywała jednak decyzję, dojrzewającą w cieniu codzienności. Jeden moment zmienił wszystko.
Dominika Gawęda po raz pierwszy tak szczerze o rozwodzie. Wokalistka Blue Café zdecydowała się przerwać milczenie i opowiedzieć o jednym z najtrudniejszych momentów swojego życia. Jej słowa poruszają do głębi. Za kulisami kryje się historia kobiety, która musiała zawalczyć o siebie. Kulisy rozstania Gawędy i Szczepanika Jeszcze niedawno ich związek uchodził za harmonijny i dojrzały. Osiem lat małżeństwa, wspólne życie, artystyczne środowisko. Jednak coś zaczęło się zmieniać. I choć przez długi czas próbowała to ignorować, w końcu nadszedł moment przełomowy. „To jest bardzo trudne, ja bardzo długo dojrzewałam do tej decyzji. Przyznaję się do tego, z dzisiejszej perspektywy może odrobinę za długo, ale z drugiej strony absolutnie się za to nie karzę. To powinno odbywać się w sposób naturalny i u mnie tak było. Pewnego dnia się obudziłam i stwierdziłam: jesteś nieszczęśliwa, musisz coś z tym zrobić", wyznała w rozmowie z Gosią Ohme. To zdanie stało się początkiem końca jej relacji z Maciejem Szczepanikiem. Ale też… początkiem czegoś zupełnie nowego. Dominika Gawęda nie ukrywa, że moment konfrontacji z prawdą o własnych uczuciach był bolesny. Porównała go do wspinaczki, wymagającej siły, determinacji i odwagi. „Tutaj tak naprawdę zaczęło się wspinanie pod górę, trzeba było wejść na wyżyny, żeby tę decyzję podjąć i przejść przez to. Każde rozstanie jest bolesne, jeśli ktoś jest, bądź był, dla nas bliską osobą i to jest normalne", dodaje. CZYTAJ TEŻ: Między Pavlović a Kasprzyk jest konflikt? Jurorka „Tańca z gwiazdami” mówi wprost, co dzieje się za kulisami Życie po rozwodzie. Nowy etap wokalistki Blue Café Choć rozstania często kojarzą się z konfliktami, w tym przypadku było inaczej. Jak zdradziła artystka, decyzja o rozwodzie była wspólna. „Oboje nie byliśmy już szczęśliwi ze sobą", przyznała. To właśnie ta świadomość pozwoliła im zamknąć ten rozdział bez publicznych sporów. Nie oznacza to jednak, że obyło się bez bólu. Dziś Dominika Gawęda mówi o sobie z zupełnie inną energią. Jak sama przyznaje, znajduje się w „świetnym momencie życia” i traktuje rozwód jako początek nowego etapu. „Jestem teraz w świetnym momencie życia, jest to nowy etap życia. Rozstałam się, rozwiodłam się po wielu latach bycia w bardzo fajnym związku. Ale jak to w życiu bywa, czasami musimy podjąć decyzję o tym, że przyszedł czas, żeby podążać swoją drogą, indywidualnie", podkreśla. „To była wspólna decyzja i o tyle było nam łatwiej, ponieważ myślę, że oboje nie byliśmy już szczęśliwi ze sobą (…). Nie bójcie się dziewczyny, po prostu walczcie o siebie i nie bójcie się sięgnąć po swoje. Najważniejsze jest nasze szczęście. Chociaż boli, chociaż trzeba wyjść z tej strefy komfortu, to warto powalczyć, bo na końcu tej drogi jest światło", skwitowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wciąż może liczyć na byłego partnera. „Zależy mi na Krzysztofie” – Janja Lesar mówi wprost o uczuciach po rozstaniu
Między Pavlović a Kasprzyk jest konflikt? Jurorka „Tańca z gwiazdami” mówi wprost, co dzieje się za kulisami
Czy między jurorkami „Tańca z gwiazdami” iskrzy? Widzowie od tygodni zastanawiają się, czy za kulisami hitowego show naprawdę dochodzi do spięć między Iwoną Pavlović a Ewą Kasprzyk. W końcu głos w sprawie zabrała sama „czarna mamba” i rozwiała wszelkie wątpliwości. Choć nie brakuje między nimi uszczypliwości, prawda okazuje się dużo bardziej zaskakująca.
Nowa, 18. edycja „Tańca z gwiazdami” rozkręciła się na dobre, a emocje sięgają zenitu nie tylko na parkiecie. W programie o Kryształową Kulę walczą m.in. Magdalena Boczarska, Paulina Gałązka czy Sebastian Fabijański, a jurorzy nie szczędzą uczestnikom ostrych ocen. Jednak tym razem to nie tylko występy wzbudzają zainteresowanie widzów. Iwona Pavlović o relacji z Ewą Kasprzyk Od kiedy w 2024 r. do jury dołączyła Ewa Kasprzyk, u boku Iwony Pavlović, Rafała Maseraka i Tomasza Wygody, atmosfera przy stole jurorskim wyraźnie się zaostrzyła. Widzowie szybko wychwycili kąśliwe komentarze i drobne przytyki między Pavlović a Kasprzyk. W sieci natychmiast zawrzało. Pojawiły się spekulacje o konflikcie dwóch silnych osobowości. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujący transfer w mediach. Uwielbiany głos Polaków znika z Radia Zet Iwona Pavlović ujawniła prawdę o relacji z Kasprzyk Czy rzeczywiście coś jest na rzeczy? Iwona Pavlović postanowiła odnieść się do plotek i zrobiła to bez owijania w bawełnę. W rozmowie z portalem JastrząbPost.pl przyznała wprost, że między nią a Ewą Kasprzyk dochodzi do drobnych spięć, ale… w zupełnie innym tonie, niż mogłoby się wydawać. „My z Ewą się lubimy, droczymy się czasami. Ewa jest charakterna po prostu. Wszystko między nami w porządku", wyznała jurorka. Jak się okazuje, ich relacja opiera się bardziej na ciętym poczuciu humoru niż prawdziwym konflikcie. Pavlović nie ukrywa, że wymiana uszczypliwości zdarza się nie tylko na wizji, ale również za kulisami. „Rzeczywiście czasami, nawet gdzieś tam w garderobie nieraz coś tam się podroczymy, ale to jest taka, może nie gra, bo my tego nie ustalamy, ale czasami też Ewa potrafi mi coś tam dociąć, ale moim zdaniem to jest zabawne", skwitowała. Te słowa rzucają zupełnie nowe światło na relację obu gwiazd. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wciąż może liczyć na byłego partnera. „Zależy mi na Krzysztofie” – Janja Lesar mówi wprost o uczuciach po rozstaniu
Bohater meczu z Albanią? To nic. To, co Piotr Zieliński robi po cichu dla dzieci chwyta za serce
Piotr Zieliński znów zachwycił kibiców na boisku, ale to, co robi poza nim, porusza jeszcze bardziej. Piłkarz reprezentacji Polski i Interu Mediolan od lat angażuje się w pomoc dzieciom, które nie miały łatwego startu w życiu. Sportowiec robi to bez rozgłosu.
W czwartkowy wieczór to właśnie jego gol przesądził o zwycięstwie w półfinałowym meczu barażowym z Albanią o awans na mundial 2026. Jednak dla wielu dzieci z Dolnego Śląska Piotr Zieliński jest nie tylko bohaterem na boisku, ale też poza nim. Piotr Zieliński i dom dziecka „Piotruś Pan”. Piłkarz pomaga potrzebującym Niewielu wie, że piłkarz od lat inwestuje własne pieniądze w pomoc dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych i kryzysowych. Urodzony w Ząbkowicach Śląskich zawodnik nigdy nie zapomniał o swoich korzeniach. I to właśnie tam postanowił działać. Kilka lat temu kupił dwa budynki w powiecie ząbkowickim. Jeden w Ząbkowicach Śląskich, drugi w Targowicy. Oba zostały wyremontowane i przekształcone w domy dziecka. Dziś funkcjonują pod nazwą „Piotruś Pan”, nawiązującą do imienia piłkarza. Placówki prowadzą rodzice Piotra: Bogusław i Beata Zielińscy, którzy od lat angażują się społecznie. W przeszłości prowadzili pogotowie rodzinne, a dziś opiekują się dziećmi, które często doświadczyły przemocy czy problemów związanych z alkoholizmem w swoich rodzinach. Pod ich opieką znajduje się około 20 dzieci. Część mieszka w Targowicy, gdzie rodzina Zielińskich przebywa na co dzień, a reszta w Ząbkowicach Śląskich, gdzie pracują zatrudnieni opiekunowie. To nie jest zwykła praca. Jak przyznał Bogusław Zieliński, chwile spokoju pojawiają się głównie wtedy, gdy dzieci są w szkole. CZYTAJ TEŻ: Bogna Sworowska mówi wprost: „Straciłam wszystko w jednej chwili". Mało kto wie, przez co przechodziła ikona lat 80. Dwa domy dziecka na Dolnym Śląsku. Jak wygląda pomoc Piotra Zielińskiego? Mimo napiętego grafiku i kariery na najwyższym europejskim poziomie, Piotr Zieliński pozostaje w stałym kontakcie z podopiecznymi. Gdy tylko wraca w rodzinne strony, spędza z nimi czas. Gra w piłkę, rozmawia, buduje relacje. Nie przyjeżdża z pustymi rękami. Regularnie przywozi dzieciom sprzęt elektroniczny potrzebny do nauki i zabawy, a także wspiera finansowo różne inicjatywy. Od prezentów po wyjazdy wakacyjne i ferie zimowe. Co ważne, nigdy się tym nie chwali. Rodzice piłkarza nie kryją dumy z syna. Podkreślają, że mimo ogromnych sukcesów, pozostał tym samym skromnym chłopakiem z małej miejscowości. Kiedy wraca do Ząbkowic Śląskich, można spotkać go na lokalnym stadionie. Trenuje, gra w tenisa, rozmawia z ludźmi, robi zdjęcia z kibicami. Bez dystansu, bez gwiazdorskich manier. Piotr Zieliński udowadnia, że prawdziwa wielkość nie kończy się na stadionie. Jego działania pokazują, że sukces można wykorzystać do realnej zmiany świata. Nawet jeśli robi się to po cichu. "Dostał dar od Boga. Ostro trenował, nie odpuszczaliśmy mu, ale zawsze miał szybkie nóżki i technikę. Nie zmienił się. Jest zwykłym, prostym chłopakiem z małej miejscowości, to jego oryginalność. Przyjeżdża do Ząbkowic Śląskich, idzie na stadion pobiegać, pogra ze mną w tenisa. Z każdym zrobi sobie zdjęcie. Ja tylko daję znajomym "cynk". Mówię: "o tej godzinie będzie na stadionie, ale ode mnie tego nie wiecie", wyznał Bogusław Zieliński w rozmowie ze Sportowymi Faktami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z bratem łączy ją wyjątkowa więź, przez lata żyła w jego cieniu. Kim jest Milena Lewandowska-Miros?
Bogna Sworowska mówi wprost: „Straciłam wszystko w jednej chwili". Mało kto wie, przez co przechodziła ikona lat 80.
Za uśmiechem i spokojem kryje się historia, o której długo nie mówiła głośno. Jedna chwila wystarczyła, by wszystko się rozsypało. Dziś Bogna Sworowska wraca do tamtych wydarzeń i odsłania kulisy przemiany, która zaczęła się od całkowitej straty.
Straciła wszystko w jednej chwili. Dziś mówi wprost: „To mnie zbudowało”. Bogna Sworowska, ikona lat 80., jedna z pierwszych polskich top modelek, wraca do przeszłości bez filtra. Z odwagą, która dziś inspiruje bardziej niż kiedykolwiek. W rozmowie z Hanną Lis dla Elle odsłania swoją najbardziej osobistą historię. To opowieść nie tylko o sukcesie i blasku fleszy, ale przede wszystkim o cieniu, który długo towarzyszył jej w drodze do samej siebie. Bogna Sworowska o dojrzałości i drodze do akceptacji siebie Dziś Bogna mówi o sobie z lekkością i spokojem, którego kiedyś nie znała. „Teraz nakręcam się sama sobą i jestem z tego bardzo zadowolona, ale to tak nigdy nie bywało. To się zdarza z dojrzałością właśnie. Im bardziej jestem dojrzała, tym bardziej sama się ładuję swoją energią, potrafię się nakręcać. Rano wstaję i wszystkim się cieszę – słońcem, spotkaniem z kimś fajnym. To jest umiejętność zauważania drobnych rzeczy”, przyznaje. To jednak nie przyszło łatwo. Przez lata żyła dla innych, stawiając siebie na końcu listy. Nie widziała swojej wartości, nie słyszała własnych potrzeb. „Do czterdziestki nie lubiłam siebie, nawet siebie nie widziałam. Wszyscy byli ważniejsi ode mnie – partnerzy, rodzina, dziecko. Ja byłam na końcu”, mówi bez wahania. W latach 80. przyciągała spojrzenia. Wyróżniała się w szarej rzeczywistości, była inna. Piękna, wyrazista, zapamiętywana. A jednak w środku czuła coś zupełnie odwrotnego. „Czułam się brzydkim kaczątkiem”, wyznaje. „Dojrzewamy do tej naszej dojrzałości. Niestety wiele z nas nie docenia tego etapu, tak samo jak nie doceniałyśmy swojej młodości", kontynuuje. CZYTAJ TEŻ: Przez lata był gwiazdą telewizji, nagle zniknął. Pascal Brodnicki ujawnił, co działo się z nim podczas nieobecności Bogna Sworowska mówi wprost: „Straciłam wszystko w jednej chwili” Za wizerunkiem silnej kobiety kryły się kompleksy i emocjonalna niedojrzałość. Brak poczucia tożsamości, trudność w nazwaniu siebie. Szkoła, zamiast budować, podcinała skrzydła. Była oceniana, niezrozumiana, inna. I choć nie było wtedy hejtu w dzisiejszym znaczeniu, rany i tak powstawały. „Te kompleksy, a właściwie niedojrzałość emocjonalna, brak odniesienia kim jestem, gdzie jestem – nie umiemy tego odczuć ani zwerbalizować. Kiedyś nie było takiej oceny przez rówieśników jak teraz, nie było hejtu, ale i tak szkoła zrobiła mi wiele złego, bo byłam inna, oceniana przez kolegów i koleżanki”, zwierza się ulubienica publiczności. Dopiero po czterdziestce zaczęła naprawdę siebie lubić. Macierzyństwo było ważnym momentem, ale nie jedynym warunkiem spełnienia. „Już byłam mamą. To dużo wnosi w życie kobiety. Ale myślę, że nawet gdybym nie miała dziecka, byłabym szczęśliwym i spełnionym człowiekiem”, mówi. W jej życiu przyszedł moment, który zatrzymał wszystko. Strata. Nagła, bolesna, totalna. „Straciłam wszystko w jednej chwili”, mówi. To doświadczenie mogło ją złamać. Zamiast tego, zbudowało na nowo. „To mnie zbudowało. Z każdej trudności można wyjść silniejszą. Trzeba tylko pozwolić sobie na przeżywanie emocji, na żałobę, na ból, ale potem znaleźć w sobie siłę, by iść dalej”, podsumowuje. Źródło: Elle. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To on zastąpi Rogacewicza w serialu "Komisarz Alex". Mało kto wie, że prywatnie jest zięciem gwiazdora "Młodych wilków"
Legendarny muzyk kończy karierę. Ostatni koncert zagra jesienią we Wrocławiu. Potem całkowicie poświęci się ukochanej żonie
Gdyby nie ona, już dawno zszedłby ze sceny. To właśnie żona, która od lat gra w jego zespole, przekonywała go, że wciąż powinien tworzyć. Teraz jednak Lech Janerka zdecydował, że kończy swoją wieloletnią przygodę z muzyką. Po raz ostatni zagra dla publiczności 2 października w rodzinnym Wrocławiu. A potem? Potem poświęci się żonie i ukochanym wnukom.
Nigdy nie zabiegał o popularność, nie tworzył piosenek z myślą o tym, by podbiły listy przebojów stacji radiowych. Zawsze robił swoje, nie chodził na kompromisy i konsekwentnie trzymał się z boku sceny muzycznej. A mimo to przez lata zgromadził rzesze wiernych fanów, którzy cenią go zarówno za dokonania solowe, jak i utwory założonej przez niego formacji Klaus Mitffoch. Jego kultowe, jak "Jezu, jak się cieszę" czy "Jest jak w niebie", fani po raz ostatni będą mogli usłyszeć 2 października 2026 roku w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu. To będzie jego pożegnanie z karierą. Ze sceną pożegna się też jego żona, Bożena Janerka, która od lat gra w jego zespole. Lech i Bożena Janerkowie — od 40 lat nierozłączni Poznali się w 1975 roku w architektonicznej szkole pomaturalnej. Bożena Janerka w jednym z wywiadów wyznała, że Lech oczarował ją na początku inteligencją, urodą oraz sprawnością fizyczną. No i cierpliwością, bo na pierwszą randkę spóźniła się 1,5 godziny. Po tej pierwszej były kolejne i ich miłość zaczęła kwitnąć. „Ładny chłopak był. [...] Lechu jak mówił, to wszyscy go słuchaliśmy bardzo uważnie", mówiła pani Bożena. Już na początku swojego związku Bożena i Lech postanowili założyć zespół. Ona grała na wiolonczeli i keyboardzie, on natomiast śpiewał i komponował. Stworzyli idealnie zgraną formację, która przyciągała publiczność. „Dla mnie związek z Bożeną był i jest bardzo ważny i najpierw był związek, a potem zaczęły się rock’n’rolle. Jesteśmy z jednego rocznika, ona jest z grudnia. Poznaliśmy się, gdy miała 18 lat, ja już 19, i szybko zagraliśmy na festiwalu studenckim. Potem pojawiły się dzieci i wróciłem do muzyki po jakichś 10 latach, a do grania z Bożeną po kolejnych dwóch. Więc jesteśmy bardziej po prostu małżeństwem niż małżeństwem rockowym. W pewnym momencie przygoda zamieniła się w pracę, ale od początku bardzo dobrze mi się z nią grało. Była opoką. Jestem „gumowym” basistą, pływam w tempie, a Bożena gra jak żyleta. Czasami zdarzało się, że bardziej słuchałem jej niż perkusji. Do dzisiaj na koncertach eksponujemy wiolonczelę. Kiedyś mieliśmy w zespole okres stagnacji, szukaliśmy „kopa” do działania. Zapytałem muzyków, czy może potrzebny jest ktoś, kto byłby bardziej operatywny, bardziej improwizujący niż Bożena. „Co ty stuknięty jesteś? To ciebie wymienimy, Bożena ma zostać”. Sprowadzili mnie na ziemię", przyznał muzyk w rozmowie z Wyborczą. Choć muzycy zespołu Janerki nie wyobrażali sobie grania bez Bożeny, ona sama zrobiła sobie przerwę. Chciała zająć się wychowywaniem dzieci. W jednym z wywiadów wyznała, że bywały gdy wszystkie obowiązki spoczywały na jej barkach, bo mąż był ciągle w trasie. "Ja byłam samotną matką, tak na dobrą sprawę, bo on pracował. [...] Dzieci dorastały właściwie bez ojca", wyznała. I dodała, że gdy doczekali się wnuków, Lech zwolnił tempo i więcej czasu poświęcał rodzinie. Jak przyznała, jest bardzo kochającym i oddanym dziadkiem. Królowie Fryderyków Lech Janerka i jego żona mogą przejść na emeryturę z poczuciem satysfakcji. W ciągu 40 lat wspólnego grania zyskali wiernych fanów, zdobyli też wiele nagród. Swoistym ukoronowaniem ich osiągnięć była gala rozdania Fryderyków w 2024 r. Małżonkowie sięgnęli aż po kilka statuetek, w tym za Utwór Roku. To był ich wielki powrót na rynek muzyczny po niemal 18 latach. Artystów doceniono w pięciu kategoriach oraz przyznano im specjalne wyróżnienie za ponadczasową twórczość. „Pracujemy razem, ale jednocześnie dzięki Bożenie utwierdziłem się w tym graniu [...] Może jeszcze nagram jakąś płytę jeszcze bez górnolotnych zakończeń. Moja mama mówiła, że tylko Bóg nie ma początku i końca", mówił artysta w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Czy rzeczywiście Janerka nagra jeszcze taką płytę? To niewykluczone. Jego pożegnalna trasa, która zakończy się we Wrocławiu, na pewno będzie rozbratem ze sceną i występami na żywo. O całkowitym zerwaniu z muzyką Janerka na szczęście nie wspominał. Kto wie, może zatem doczekamy się jeszcze kolejnego albumu albo przynajmniej kilku nowych piosenek. Dwoje utalentowanych muzyków w jednym domu długo bez grania nie wytrzyma. CZYTAJ TEŻ: Prowadził ''Jaka to melodia'', potem zniknął z TVP. Pilne nowe wieści w sprawie powrotu Roberta Janowskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5OwYNT-3ebcfae.jpg" width="2406" height="1600" alt="Opole 08.06.2005. 42. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej Opole 2005, w dniach 1012 czerwca 2005. Próba do koncertu SuperJedynki 2005 w opolskim amfiteatrze; muzyk rockowy Lech Janerka (P), cz³onkini jego zespo³u Bo¿ena Janerka (L). gr PAP/S³awomir Mielnik" title="Próba do koncertu SuperJedynki 2005" />
Był największą gwiazdą kabaretu, niedawno ostatecznie pożegnał się ze sceną. Tak dziś wygląda życie Zenona Laskowika. Menadżer ujawnił prawdę
Dzisiaj Zenon Laskowik kończy 81 lat. Jakiś czas temu ulubieniec publiczności zniknął z życia publicznego. Co dziś dzieje się z legendą kabaretu, która przez dekady rozśmieszała miliony Polaków? Głos w tej sprawie zabrał jego menedżer i nie pozostawił złudzeń.
Jeszcze niedawno był ikoną sceny, symbolem inteligentnego humoru i niepodrabialnej ironii. Dziś Zenon Laskowik wybiera ciszę. 26 marca artysta świętuje swoje 81. urodziny, ale zamiast jubileuszowych występów czy medialnych wywiadów, decyduje się na całkowite wycofanie. Jak się okazuje, to świadoma i ostateczna decyzja. Zenon Laskowik zakończył karierę. Jak dziś wygląda jego życie? W październiku 2025 roku Zenon Laskowik oficjalnie ogłosił zakończenie działalności scenicznej. Finałem jego imponującej kariery był wyjątkowy benefis, który odbył się 27 października 2025 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. To wydarzenie miało wymiar symboliczny. Był nie tylko podsumowaniem ponad 50 lat pracy artystycznej, ale też emocjonalnym pożegnaniem z publicznością. Na scenie pojawiły się największe nazwiska związane z kabaretem i estradą. Wśród nich znaleźli się m.in. Hanna Banaszak, Jacek Fedorowicz, Zbigniew Zamachowski oraz artyści z kabaretu Ani Mru-Mru. To było wydarzenie pełne wzruszeń, wspomnień i podziękowań. Zarówno ze strony artysty, jak i jego wieloletnich fanów. CZYTAJ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Menedżer ujawnia, co dziś robi Zenon Laskowik Po zakończeniu kariery wielu zastanawiało się, co dalej z Zenonem Laskowikiem. Czy jeszcze pojawi się publicznie? Czy planuje powrót, choćby symboliczny? Odpowiedź jest jednoznaczna. „Jest osobą prywatną, zakończył już swoją działalność artystyczną i publiczną. Był do państwa dyspozycji przez 50 lat. Teraz trzeba dać mu odpocząć", przekazał w rozmowie z „Faktem” menedżer artysty, Zbigniew Ramlein. Te słowa jasno pokazują, że Laskowik nie zamierza wracać na scenę ani do życia publicznego. Po latach intensywnej pracy wybiera spokój i prywatność. Co ciekawe, nie jest to pierwszy moment w życiu artysty, kiedy zdecydował się na radykalne wycofanie. W latach 90. Zenon Laskowik zrezygnował z kariery scenicznej i podjął pracę jako listonosz w Poczcie Polskiej. Po latach sam przyznał, że potrzebował aż 15 lat, by zrozumieć, gdzie naprawdę jest jego miejsce. Ostatecznie wrócił na scenę w 2003 roku i ponownie zdobył serca publiczności. Jeszcze w 2024 roku można było zobaczyć Laskowika podczas Kabaretonu w Opolu. Był to jeden z jego ostatnich dużych występów. Niedługo później artysta przekazał fanom swoją decyzję o zakończeniu kariery za pośrednictwem mediów społecznościowych. Nie zabrakło wówczas wzruszających słów wdzięczności. Podziękował publiczności za wieloletnie wsparcie i obecność. Zarówno na widowni, jak i przed telewizorami. Podkreślił, że dziś pozostają już wspomnienia oraz nagrania, do których można wracać. Źródło: Fakt.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była u szczytu sławy, tuż przed premierą „Dirty Dancing” wydarzyła się tragedia. Jennifer Grey już nigdy nie była taka sama