Tylko Elizabeth Taylor bezgranicznie ufał. W Neverlandzie robili rzeczy, których nikt się po nich nie spodziewał. Rodzina Jacksonów nie mogła tego znieść
Michael Jackson i Elizabeth Taylor przez lata tworzyli jedną z najbardziej niezwykłych relacji w historii show-biznesu. Choć dzieliło ich niemal wszystko: wiek i świat, z którego pochodzili, odnaleźli w sobie bratnie dusze. Razem uciekali od blasku fleszy, oglądali filmy Disneya, śmiali się jak dzieci i wspierali się w najtrudniejszych momentach życia. Ich przyjaźń do dziś budzi ogromne emocje.
Michael Jackson przez całe życie otaczał się ludźmi, ale ufał nielicznym. Elizabeth Taylor znała sławę równie dobrze jak on. Wiedziała, czym jest samotność, presja i życie pod nieustanną obserwacją. Kiedy się poznali, niemal natychmiast zrozumieli, że łączy ich coś więcej niż zwykła sympatia. Ich relacja przez lata wywoływała plotki, spekulacje i niedowierzanie. Oni jednak nie przejmowali się opiniami innych. W swoim towarzystwie mogli być dziećmi, którymi nigdy nie pozwolono im być. Od jednego telefonu do wielkiej przyjaźni. Jak poznali się Michael Jackson i Elizabeth Taylor? W połowie lat 80. Michael Jackson był już globalnym fenomenem. Po premierze albumu „Thriller” jego popularność osiągnęła poziom, jakiego wcześniej nie widziano w świecie muzyki. Każdy koncert zamieniał się w gigantyczne widowisko, a tłumy fanów traktowały go niemal jak zjawisko nadprzyrodzone. W tym samym czasie Elizabeth Taylor pozostawała ikoną Hollywood, choć jej filmowa kariera powoli schodziła na dalszy plan. Jackson od dawna marzył o poznaniu gwiazdy „Kleopatry”. Fascynowała go nie tylko jako aktorka, ale także jako kobieta, która przez dekady potrafiła przetrwać brutalny świat show-biznesu. Okazja pojawiła się w 1984 roku, kiedy zaprosił Taylor na koncert trasy „Victory Tour”. Wieczór nie potoczył się jednak tak, jak sobie wyobrażał. Elizabeth niespodziewanie opuściła występ jeszcze przed jego zakończeniem. Gdy Michael dowiedział się o tym po koncercie, podobno był wściekły. Nie rozumiał, dlaczego jedna z największych gwiazd świata filmu wyszła z jego show. Zadzwonił do niej z pretensjami, ale rozmowa szybko zmieniła ton. Taylor spokojnie wyjaśniła, że z miejsca, które dla niej przygotowano, niemal nic nie widziała. Jackson momentalnie się uspokoił, a rozmowa przeciągnęła się na kolejne godziny. Oboje później wspominali, że właśnie wtedy pojawiła się między nimi wyjątkowa chemia. Elizabeth Taylor po latach przyznała, że już podczas pierwszych rozmów odkryli, jak wiele ich łączy. Oboje zaczynali kariery jako dzieci i bardzo wcześnie zostali wrzuceni do świata sławy, oczekiwań i gigantycznej presji. Aktorka wspominała, że Michael doskonale rozumiał jej doświadczenia, ponieważ sam przeżywał podobne rzeczy. Oboje dorastali pod kontrolą innych ludzi i bardzo szybko nauczyli się, że sukces nie gwarantuje szczęścia. Wręcz przeciwnie, często oznacza samotność. „Nasze dzieciństwa były bardzo podobne i to od samego początku nas łączyło. Ja byłam dziecięcą gwiazdą, kiedy miałam dziewięć lat, miałam przemocowego ojca. Podobnie Michael. To nas do siebie zbliżyło", wyznała artystka w rozmowie z Oprah Winfrey. Jackson obsesyjnie chronił swoją prywatność i przez lata budował wokół siebie mur. Nie ufał niemal nikomu. Elizabeth Taylor była jedną z nielicznych osób, które mogły ten mur przekroczyć bez pytania o zgodę. Nie musiała zapowiadać wizyt, przechodziła przez ochronę bez problemu i mogła pojawić się w Neverlandzie o każdej porze. To właśnie ten poziom zaufania najbardziej zaskakiwał otoczenie Michaela. „Po tym pierwszym telefonie spędzaliśmy ze sobą coraz więcej i więcej czasu. I staliśmy się naprawdę dobrymi przyjaciółmi. Mówiliśmy sobie wszystko", dodała w wywiadzie dla „Hollywood Reporter". CZYTAJ TEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia W Neverlandzie zachowywali się jak dzieci. Disney i wspólne wygłupy. Tak spędzali razem czas Ich przyjaźń szybko zaczęła obrastać legendami. Wielu ludzi nie rozumiało, co właściwie łączy hollywoodzką diwę i ekscentrycznego muzyka. Tymczasem oni po prostu odnajdowali w sobie wzajemnie utracone dzieciństwo. W posiadłości Neverland potrafili godzinami oglądać animacje Disneya, bawić się zabawkami, grać w gry i jeździć na karuzeli,. Rzucali w siebie jedzeniem, śmiali się do łez i uciekali od świata, który od lat traktował ich bardziej jak produkty niż ludzi. W pewnym momencie zostali sąsiadami. To właśnie w tamtym czasie piosenkarz miał przychodzić do artystki na herbatę wraz ze swoim szympansem. Największe emocje budził fakt, że czasami spali w jednym łóżku. Dla opinii publicznej było to szokujące, ale Elizabeth Taylor stanowczo podkreślała, że nigdy nie było między nimi romansu ani fizycznej relacji. W rozmowie z Larrym Kingiem mówiła wprost, że po prostu czuli się przy sobie bezpiecznie. Mogli śmiać się jak dzieci i zapomnieć o tym, że są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych ludzi na świecie. Bliskość Elizabeth i Michaela budziła napięcia także w rodzinie Jacksonów. Krewni artysty zauważali, że aktorka ma dostęp do wokalisty praktycznie zawsze, podczas gdy oni sami często musieli przechodzić przez asystentów i ochronę. Według osób z otoczenia muzyka Michael zupełnie inaczej reagował na wizyty Elizabeth niż na spotkania z rodziną. Kiedy pojawiała się w szpitalu lub w Neverlandzie, natychmiast poprawiał mu się humor. Przy niej był spokojniejszy, bardziej otwarty i pogodny. Taylor stała się dla niego emocjonalnym schronieniem. Kimś, przy kim nie musiał udawać. CZYTAJ TEŻ: Jeden występ rozpoczął konflikt, który trwał do końca ich życia. Kulisy rywalizacji Prince'a z Michaelem Jacksonem są bardziej zaskakujące, niż myślisz Elizabeth Taylor była dla Michaela Jacksona największym wsparciem Ich relacja była oparta nie tylko na wspólnych doświadczeniach związanych ze sławą. Oboje przez lata zmagali się również z przewlekłym bólem i uzależnieniem od leków przeciwbólowych. Michael Jackson po wypadku na planie reklamy Pepsi cierpiał z powodu poparzeń głowy i długo walczył z bólem. Elizabeth Taylor od młodości zmagała się natomiast z problemami kręgosłupa po upadku z konia. Oboje wiedzieli więc, czym jest fizyczne cierpienie i jak bardzo potrafi wyniszczać psychicznie. To jeszcze bardziej ich do siebie zbliżyło. Jackson uwielbiał sprawiać Elizabeth prezenty. Szczególne miejsce zajmowała luksusowa biżuteria, zwłaszcza diamenty, które Taylor kochała niemal tak samo jak Hollywood. Bywało, że Michael wręczał jej drogocenne naszyjniki tylko po to, by przekonać ją do wspólnego wyjścia na galę czy imprezę. Ich znajomi żartowali, że artysta zawsze miał przygotowany „plan awaryjny”, kiedy Elizabeth nie miała ochoty pojawić się publicznie. Jedna z takich historii zakończyła się jednak kłopotliwie. Według biografów Jackson podarował aktorce naszyjnik, którego wcześniej nie opłacił. Kiedy trzeba było oddać biżuterię, sam nie miał odwagi zadzwonić do przyjaciółki i zrobił to jego prawnik. Taylor podobno była tak zła, że przez kilka miesięcy nie odzywała się do muzyka. W 2003 roku, kiedy Michael Jackson został oskarżony o molestowanie dzieci, wiele gwiazd błyskawicznie się od niego odcięło. Elizabeth Taylor zrobiła dokładnie odwrotnie. Publicznie go broniła i otwarcie mówiła, że wierzy w jego niewinność. Dla Jacksona było to niezwykle ważne, bo właśnie wtedy przekonał się, kto naprawdę jest po jego stronie. W jednym z wywiadów mówił o niej z ogromnym wzruszeniem. Nazywał ją swoją bratnią duszą, porównywał do matki i podkreślał, że jest jedną z najbardziej lojalnych osób, jakie spotkał w życiu. To właśnie Elizabeth jako pierwsza publicznie użyła wobec niego określenia „król popu”. Słowa, które później znał cały świat, padły z jej ust podczas wręczania mu nagrody Soul Train Heritage Award. „Spotkałem w swoim życiu mnóstwo ludzi, ale tylko kilkoro było najprawdziwszymi przyjaciółmi. Mógłbym ich pewnie policzyć na palcach jednej ręki. Elizabeth jest jedną z najkochańszych, najbardziej lojalnych i opiekuńczych osób, jakie kiedykolwiek poznałem", wyznał wokalista. „Jest dla mnie jak matka – i nie tylko. Jest przyjaciółką, jest świętą Teresą, księżną Dianą, królową Anglii i Wendy – bratnią duszą Piotrusia Pana", dodawał. CZYTAJ TEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska Śmierć Michaela Jacksona złamała Elizabeth Taylor 25 czerwca 2009 roku Elizabeth Taylor przeżyła jeden z największych dramatów swojego życia. Wiadomość o śmierci Michaela Jacksona dosłownie ją zdruzgotała. W emocjonalnym oświadczeniu przyznała, że jej serce i dusza zostały rozbite. Pisała, że kochała go całym sercem i nie wyobraża sobie świata bez niego. Podkreślała również, że niewiele osób rozumiało, jak silna więź ich łączyła. „Moje serce... moja dusza... są strzaskane. Kochałam Michaela całym moim sercem i całą moją duszą. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Tak wiele nas łączyło i mieliśmy tak wiele wspólnej radości. Nie sądzę, żeby ktokolwiek zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo kochaliśmy się nawzajem. To była najczystsza i najbardziej bezwarunkowa miłość, z jaką kiedykolwiek się spotkałam", pisała wówczas. Po raz ostatni publicznie pojawiła się właśnie podczas pogrzebu przyjaciela. Kilka lat wcześniej planowała zostać pochowana obok Richarda Burtona. Ostatecznie jednak zmieniła zdanie. Chciała spocząć blisko Michaela Jacksona na cmentarzu Forest Lawn Memorial w Kalifornii. „Liz zapewniała mojemu bratu poczucie ulgi, bezpieczeństwa i komfortu w wielu trudnych dla niego chwilach. Jestem jej za do dozgonnie wdzięczny", napisał Tito Jackson, brat króla popu po śmierci Elizabeth Taylor. Elizabeth Taylor zmarła 23 marca 2011 roku. Dla wielu fanów historia jej przyjaźni z Michaelem Jacksonem pozostaje jedną z najbardziej poruszających relacji w historii show-biznesu. Opowieścią o dwóch samotnych duszach, które mimo gigantycznej sławy po prostu szukały zrozumienia i bezpieczeństwa. CZYTAJ TEŻ: Gdyby nie Michael Jackson, ten hit z lat 80. nie odniósłby sukcesu? Nieliczni wiedzieli, że to właśnie on zaśpiewał w chórkach. Do samego końca chciał ukryć prawdę
Martyna Wojciechowska odsłoniła mniej znaną stronę wspinaczki na Mount Everest. W swojej najnowszej książce pisze wprost: „Chyba nie potrafię wytrzymać sama ze sobą”
„Everest jest ciężką próbą charakteru”, przyznaje Martyna Wojciechowska w książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. W swoich zapiskach z bazy pod najwyższą górą świata nie opisuje spektakularnej przygody, lecz długie dni czekania, zmęczenie i własną bezsilność wobec natury.
Dziennik z wyprawy pokazuje zupełnie inną twarz himalaizmu. Martyna Wojciechowska otwarcie mówi o tym, że największym wyzwaniem okazała się dla niej cierpliwość. „Zawsze chodziłam pod górkę, ale na skróty”, pisze. Tymczasem Everest wymusił zatrzymanie. Przez 11 dni ekipa czekała w bazie na odpowiednie okno pogodowe. „Nie mogę pojąć, że nie jestem w stanie ukształtować ani terenu, ani pogody, ani mojej aklimatyzacji”, notuje. To właśnie brak kontroli stał się dla niej największym odkryciem tej wyprawy. „Everest to życie zatrzymane w kadrze”. Martyna Wojciechowska o czekaniu w bazie W kolejnych dniach Martyna Wojciechowska opisuje monotonię życia w bazie. Leżenie w namiocie, czytanie, pranie, topienie śniegu i gotowanie wody zaczynają ją przytłaczać. Przyznaje, że źle znosi bezczynność. „Nigdy w całym swoim życiu nie miałam tyle wolnego czasu”, pisze. Chwilę później dodaje jeszcze mocniej: „Chyba po prostu nie potrafię wytrzymać sama ze sobą”. Autorka nie ukrywa też tęsknoty za Polską i codziennością. Marzy o domowym obiedzie swojej mamy, kąpieli i siedzeniu na tarasie w słońcu. „Podobno w Polsce już wiosna”, notuje melancholijnie. W książce Wojciechowska wielokrotnie wraca do emocji związanych z Everestem. Pisze o frustracji, napięciu i coraz większym zmęczeniu psychicznym. „Siedzę i wpatruję się w tę cholerną górę”, relacjonuje. Dodaje jednak, że z bazy pod Everestem samego szczytu właściwie nie widać. Widoczny jest jedynie Icefall, lodospad, który opisuje jako „połamany” i „wylewający się rubasznie”. Mimo narastającego zniecierpliwienia podkreśla swoją determinację. „Będę siedzieć i wpatrywać się w Icefall, i słuchać spadających lawin tak długo, jak trzeba”, deklaruje. CZYTAJ TEŻ: Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem „Po stokroć zadaję sobie pytanie: Co ja tutaj robię?”. Martyna Wojciechowska ujawnia kulisy wyprawy na Mount Everest W zapiskach pojawiają się również refleksje dotyczące samej góry. Martyna Wojciechowska przyznaje, że Everest nie wydaje jej się piękny.„Everest jest przerażający”, stwierdza wprost. Opisuje go jako ogromny i masywny himalajski gigant, wobec którego człowiek pozostaje bezradny. „Każdego dnia coraz bardziej uświadamiam sobie, jak mała jestem i nieporadna w jego obliczu”, pisze. Podczas oczekiwania na atak szczytowy pojawiają się także wątpliwości. Martyna Wojciechowska zastanawia się, dlaczego ciągle stawia sobie nowe wyzwania i co właściwie chce udowodnić. „Po stokroć zadaję sobie pytanie: «Co ja tutaj robię?»”, przyznaje. Autorka pisze też, że Everest stał się dla niej „najwyżej ustawioną poprzeczką życia”. Jednocześnie zaczyna zadawać sobie pytania o sens dalszego przekraczania granic. 9 maja 2006 roku ekipa przygotowuje się do wyjścia w kierunku szczytu. Po tygodniach oczekiwania nadchodzi moment rozpoczęcia ataku szczytowego. W wiadomości do rodziców Martyna Wojciechowska pisze: „Przede mną pięć dni największego wysiłku, na jaki mnie tylko stać”. Na końcu dodaje jedno z najmocniejszych zdań całego fragmentu: „Dam z siebie wszystko. Ale nie poświęcę wszystkiego”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Starmach nie szukała romansu. Jedno spotkanie z Piotrem Kuskiem zmieniło wszystko Oto fragment książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. CIEŃ WIELKIEJ GÓRY. Rozdział dwudziesty. Wtorek. 37. dzień wyprawy Everest jest ciężką próbą charakteru, bo dotknął najczulszej struny mojej osobowości – cierpliwości. Zawsze chodziłam pod górkę, ale na skróty. Wybierałam drogę znacznie trudniejszą, ale szybszą. Everest to coś, od czego się z tym swoim pośpiechem po prostu odbiłam. Everest to życie zatrzymane w kadrze, wymaga gigantycznej cierpliwości. Topienie śniegu, gotowanie wody, jedzenie, wszystkie rzeczy, które robi się wokół siebie, permanentne zmęczenie, zimno, a przede wszystkim czekanie na okno pogodowe przez 11 dni. Konieczność podporządkowania się kaprysom góry jest dla mnie wciąż nie do zaakceptowania. Nauczona kształtowania rzeczywistości, nie mogę pojąć, że nie jestem w stanie ukształtować ani terenu, ani pogody, ani mojej aklimatyzacji. Nie mam na to wpływu, bo wszystko dzieje się samo i wtedy, kiedy chce. To dla mnie największy sprawdzian i odkrycie. Dlatego wiem, że będę tu wracać. Środa Wegetacja w Bazie. Leżę, śpię, czytam, piszę. Brak mi ludzi z kraju, wyciągnęłam dziś telefon satelitarny i wysłałam chyba 100 wiadomości do przyjaciół. Porządki, pranie, grzeję wodę w menażce i myję się. Jaka to ulga nareszcie zmyć z siebie ten brud. Czwartek Powoli czuć zmęczenie materiału, zaczynają się sprzeczki o drobiazgi. Chowam się w namiocie, Szerpowie grają w szachy, Mingma co chwila nuci jakąś wyjątkowo irytującą piosenkę. Czas chyba ruszać na szczyt i wracać do domu. Ech, zjadłabym prawdziwy domowy obiad mojej Mamy, wykąpałabym się jak człowiek i posiedziała na tarasie w słońcu. Podobno w Polsce już wiosna. Tęsknię trochę za centralnym ogrzewaniem… Minęła mi euforia, minęła irytacja, denerwuje mnie tylko, że stałam się jakaś melancholijna. Znam siebie i wiem, że w końcu poczuję, że jestem we właściwym miejscu o właściwym czasie i niczego mi już więcej do szczęścia nie potrzeba. Ale to wciąż jeszcze przede mną. Piątek Siedzę i wpatruję się w tę cholerną górę. Jak na złość z Bazy pod Everestem nawet nie widać Everestu. Tylko Icefall – połamany, poorany, wylewający się rubasznie, jakby chciał nam wszystkim pokazać wywalony język. Tak, też mam cię w dupie. W końcu wybieramy się z Darkiem na zwiady. Ta wojna nerwów trwa zdecydowanie za długo. Nikt nic nie wie, wyprawy komercyjne nie chcą ruszyć na szczyt, twierdząc, że mają czas. My nie chcemy iść jako pierwsi w sezonie od strony południowej, a nawet nie możemy sobie na to pozwolić przy tak skromnych zasobach. Ci, którzy wysforują się na początek, biorą na siebie torowanie drogi w śniegu dla innych, co jest bardzo wyczerpujące, oraz w pewnej mierze testowanie lin poręczowych. Tymczasem od strony północnej niemal codziennie ktoś zdobywa wierzchołek. Może po tamtej stronie mają więcej szczęścia? U nas pomiędzy Obozami III a IV ktoś odmroził sobie ręce i leży teraz w bazowej klinice. A z bardziej zabawnych rzeczy to na wysokości 6500 metrów podobno pojawił się nasz pies Everest. Zachodzę w głowę, jak to możliwe, skoro miał do sforsowania około 15 drabin. Albo to bzdura, albo ktoś go przeniósł, albo znalazł inną ścieżkę. Niestety, nie wkradł się w łaski, bo zjadł Szerpom 30 jajek ugotowanych na twardo i go przepędzili. Potem, znów w niezrozumiały sposób, znalazł się z powrotem w Bazie, gdzie jeszcze nieraz go dokarmiam. Postanawiamy odwiedzić zespół z Majorki, który deklarował chęć podjęcia w miarę szybkiego ataku szczytowego. Zaczynamy mozolnie przedzierać się na koniec Bazy. Mijamy po drodze Asian Trekking, zauważam, że ich mesa jest wielkości hangaru samolotowego, a na podłodze leży dywan. W kolejnym obozie zadziwia mnie liczba paneli słonecznych. Filipińczycy mają natomiast wspomnianą już antenę satelitarną o przekroju ponad 2 metrów. W Adventure Consultants jakieś 50 osób siedzi w świetlicy. Majorka to niewielka wyprawa. Po nieudanej próbie w zeszłym roku trzech wspinaczy ponownie atakuje Everest, czwarty za cel obrał sobie Lhotse. Najwyższy i najchudszy z nich, Jesus, przeprasza nas i znika gdzieś na chwilę. Wraca z pełnym uzębieniem, chociaż wychodząc, nie miał prawej jedynki. – Kilka miesięcy temu wspinałem się na Antarktydzie na Mount Vinson i lecące kawałki lodu wybiły mi ząb. Niedługo wstawią mi na stałe. Teraz mam czasówkę i przyklejam ją sobie, jak odpada – tłumaczy. Sobota Status quo. Nadal nie wiadomo, kiedy wyjdziemy do góry, kiedy może się odbyć atak szczytowy. Czekam. Ciągle coś jest nie tak. Ekipa szwajcarska miała już być na szczycie, ale zawrócili, bo pogoda zmienia się podejrzanie. Ale wyczekam tę cholerną górę! Będę siedzieć i wpatrywać się w Icefall, i słuchać spadających lawin tak długo, jak trzeba. A jeśli nie uda się za pierwszym razem, to może za drugim. Jedno wiem o sobie na pewno – jestem wyjątkowo uparta. Nigdy w całym swoim życiu nie miałam tyle wolnego czasu. Chyba po prostu nie potrafię wytrzymać sama ze sobą. Okropnie się nudzę, ale wmawiam sobie, że robię to przecież Simone Moro, ja i nasz bazowy pies, którego nazywałam Everestem w wielkiej sprawie. Ciągle potrzebuję bodźców, doznań, wrażeń, zajęć. Jak ja tego u siebie nie lubię! Z drugiej strony doceniam ten rys neuroróżnorodności, bo mam niespożytą energię w wymyślaniu, kreowaniu i popychaniu spraw do przodu, nawet wtedy, gdy inni rezygnują. Rozmawiam długo przez telefon satelitarny z Piotrem Pustelnikiem, z którym jestem w stałym kontakcie. Jest w trakcie realizacji projektu Tryptyk Himalajski i planuje zdobyć trzy ośmiotysięczniki jeden po drugim – Cho Oyu, Annapurnę i Broad Peak w Karakorum. Dzwoni z bazy pod Annapurną. – Hej, Martyna! – słyszę w tle głos Piotrka Morawskiego, który też jest na wyprawie. – Co tam u ciebie? – pytają chórem. Do pozdrowień dołącza słowacki wspinacz Peter Hámor, późniejszy zdobywca Korony Himalajów i Karakorum. Gadamy o moich rozterkach i o tym, że mam dość siedzenia w Bazie. Wiem, rozumiem i postaram się to przetrzymać, ale ile, do jasnej cholery, można wegetować w namiocie, oglądając mokre skarpetki, opakowania po Aspirynie, stertę przeczytanych książek, buty, naczynie do sikania? Nie nadaję się albo muszę jeszcze trochę dojrzeć, ostudzić głowę. Chciałabym być spokojniejsza, mniej egzaltowana. A może właśnie po to został mi dany ten czas na Evereście? O, przepraszam – nawet sama go sobie zorganizowałam! Nie wiem, czy to kwestia rozmowy z chłopakami, czy większej dawki witamin, czy czegoś innego, ale w niedzielę wstępuje we mnie nowa energia. Zaczynam mycie głowy, pranie, porządki w namiocie, remanent w mesie, a nawet postanawiam się opalać – dostałam na plecach wysypki i liczę, że minie, kiedy wystawię ciało na świeże powietrze. Po 15 minutach ramiona mam w kolorze jasny burgund, ale wysypka chyba trochę ustępuje. – Jezu, nie dawajcie jej tych witamin, bo jutro zacznie namioty przestawiać – żartuje Wojtek. Około południa, zgodnie z zapowiedzią, pojawia się ekipa z Majorki. Oli, lider, długie dredy, opalony, żylasty, typ Tarzana, drugi – niepozorny, z nosem jak mały kartofel, z którego ciągle schodzi mu skóra, trzeci – wyjątkowo spokojny, opowiada, że na wyprawach poznał Wojtka Kurtykę i Wandę Rutkiewicz, oraz uroczy Jesus. Widać, że ta ekipa czuje już wielką presję, żeby zdobyć Everest. Byliby pierwsi z Majorki, mają jedną nieudaną próbę na koncie. Wyglądają na silnych, przygotowali po siedem butli z tlenem na głowę, a każdy ma do pomocy wysokościowego przewodnika, będą razem z nimi zdobywać wierzchołek. Wstępnie ustalamy, że zaatakujemy szczyt 14 maja. Od Jesusa dowiaduję się, że w Bazie odbył się nieformalny plebiscyt na miss. Do finału przeszła chirurżka z Adventure Consultants i ja. W końcu zwyciężyłam. Konkurencja w Bazie jest raczej niewielka, kobiet jest tu zaledwie kilka, więc i radość moja, adekwatnie, taka sobie. Poza tym to przedmiotowe traktowanie i sprowadzanie nas do wyglądu mnie irytuje. Niby gadamy o planach wspinaczkowych, o ataku szczytowym, który przecież różnie może się zakończyć, a oni mi tu wyskakują z konkursem piękności. Na dodatek po południu pojawia się jakiś trekker z Włoch, który pyta: – Gdzie jest ta top modelka z Polski? Można sobie z nią zrobić zdjęcie? Chyba jest rozczarowany, kiedy dociera do niego, że to ja. Poprawiając potargane włosy, podciągając spodnie o trzy numery za duże, bo schudłam już chyba 10 kilogramów, i udając, że nie mam na twarzy krost z brudu, mówię: – No cóż, normalnie tak nie wyglądam… Pranie i sprzątanie, czyli nuda w Bazie w oczekiwaniu na atak szczytowy. Zmuszam się do uśmiechu, choć nie mam na to ochoty, ale znów włącza mi się to głupie myślenie, że jednak nie chcę wyjść na marudę. Poniedziałek Siedzenie w Bazie działa na mnie rozleniwiająco. Mięknę. Zaczynam wierzyć, że nie zasługuję na tę górę, że Everest powinien być ukoronowaniem kariery wysokogórskiej, a nie jej początkiem. Jest w tej górze coś tak majestatycznego, że mnie to po prostu onieśmiela. Po stokroć zadaję sobie pytanie: „Co ja tutaj robię?”. Czy Mount Everest jest szczytem moich marzeń? Czy gdybym go zdobyła, byłabym wreszcie spełniona, zadowolona z siebie i z życia? A jeśli odpowiedź na wszystkie te pytania nie leży w Himalajach, tylko przez cały czas miałam ją przed nosem, w Polsce? A jeśli stanę na szczycie i powiem sobie: „To co dalej, co teraz?”. Może zapytam: „Czy właśnie po to trzeba było tylu starań, nieprzespanych nocy, poświęceń?”. Czasami zastanawiam się, czego brakuje mi w życiu, że ciągle muszę przesuwać horyzont, stawiać sobie nowe wyzwania, sprawdzać się, udowadniać. No właśnie, udowadniać, ale co i komu? Everest jest dla mnie czymś więcej niż tylko przygodą. To najwyżej ustawiona poprzeczka mojego życia. Chyba jednak tęsknię. Moja kochana mama pisze mi tak pięknie i tak bardzo podtrzymuje mnie na duchu w rozmowach, choć nie dzwoni do mnie, tylko czeka, aż sama wybiorę jej numer. Aż będę gotowa, żeby coś opowiedzieć. – Modlimy się za ciebie i za powodzenie wyprawy! Tęsknimy – mówi spokojnym głosem. Jak bardzo trzeba kochać dziecko, żeby wspierać je w realizacji marzeń, które niosą ze sobą takie ryzyko? – Jadłaś? Wyspana jesteś? Zmęczona? Nie zimno ci? – Kochana mama, najmądrzejsza i najbardziej wyrozumiała kobieta na świecie – Tak, mamciu, zdrowa jestem, jak zwykle. Przecież tu jest jak na wczasach. Nie martw się o mnie – odpowiadam gładkim głosem. – Przecież się nie martwię! – odpowiada niby oburzona tym podejrzeniem. Obie wiemy, że każda z nas kłamie. Tylko się nie rozklejaj. Przed atakiem zawsze jest nerwowo. To się nazywa „jeżdżenie po trawnikach”. Czego by nie ustalono, i tak życie to zweryfikuje po swojemu. Więc się za bardzo nie napinaj, nie rozpychaj łokciami. Spokojnie, i tak wyjdzie, jak ma wyjść. Cały ciąg niespodziewanych sytuacji sprawi, że plan i tak będzie nieaktualny w pierwszych 24 godzinach jego realizacji. Plan jest planem, a życie – życiem. Ustawianie strategii ataku, te bazowe dyskusje, ten stres to normalka. Zaufaj mi ;-) Artur U hiszpańskojęzycznych kolegów jak zwykle jest wesoło, ale poza piciem herbaty i jedzeniem chałwy nie padają konkrety. Ustalamy – bo to nasze ulubione zajęcie ostatnio – że jutro idziemy do szwajcarskiej ekipy Kariego Koblera „wywrzeć na niego nacisk”. Oczywiście Kobler ma gdzieś nasze naciski, bo co go obchodzi mała wyprawa z Polski lub jeszcze mniejsza z Majorki? Wyprawy komercyjne nie są wobec nas zbyt przyjazne. Alienują się w swoich przytulnych ogrzewanych mesach, z tapicerowanymi krzesłami i zestawem napojów do wyboru. Każdy trzyma swoją strategię w tajemnicy, więc siłą rzeczy czujemy się jak przybłędy. Ja chciałabym się po prostu napić herbaty, której nie czuć odchodami jaka. Ot, takie małe marzenie. 9 maja 2006 roku, wtorek Rano znów odwiedzamy Majorkę. Można powiedzieć, że narodziła się nowa świecka tradycja. Podejmujemy decyzję – ja, Darek i Wojtek schodzimy z Bazy niżej na odpoczynek. Zaraz po lunchu wysyłamy do Polski zdjęcia, komunikat prasowy na temat ataku szczytowego i zmęczenia oczekiwaniem na niego, a potem ruszamy na dół. Pamiętam, że kiedy wcześniej pokonywałam drogę do Bazy, omal nie wyplułam płuc. Teraz przeskakuję skalne przeszkody bez trudu, w naprawdę szybkim tempie. Zadziwiające, co potrafi zdziałać aklimatyzacja. Czy Everest jest piękny? Piękne jest Pumori, wyjątkowa jest Ama Dablam, fascynująca jest Kanchenjunga, a Everest? Everest jest przerażający. Jest tak masywny, przysadzisty, że trudno nazwać go pięknym. Jest ogromny – to z pewnością. Każdego dnia coraz bardziej uświadamiam sobie, jak mała jestem i nieporadna w jego obliczu. O ile człowiek nie skorzysta z chwili nieuwagi tego himalajskiego giganta, nie ma szans w starciu z nim ani z żadnym innym ośmiotysięcznikiem. Na chwilę łączymy się z Polską, bo oszczędzamy na opłatach za internet, które są bardzo wysokie. Czytam nadesłany z Warszawy tekst na temat naszej wyprawy. Z tego, co widzę, media piszą o nas raczej życzliwie, choć z niedowierzaniem. Głównie starają się znaleźć w wyprawie jakąś sensację, sieją postrach, że niemal każdego dnia ryzykuję życie. Opinie ekspertów są przychylne. Środowisko wspinaczkowe analizuje nasze przygotowanie do ataku szczytowego. Nie wiem, czy to wystarczy, ale aklimatyzację, jak radził Artur Hajzer, realizowaliśmy zgodnie z tradycyjną, klasyczną, w tym polską, szkołą. Mamy za sobą zdobycie Island Peak, wiele noclegów na wysokości oraz dwa solidne wyjścia aklimatyzacyjne do góry, na 7600 metrów n.p.m., powyżej Obozu III. Przeraża mnie, że w tym samym czasie na zboczach Everestu operują wyprawy, które oferują klientom butle z tlenem od Obozu I lub od dwójki bez rozpoznania terenu. To tak zwana szkoła amerykańska, szybki system aklimatyzacji, wypracowany przez wyprawy komercyjne. A co, jeśli butli z tlenem zabraknie albo jak w 1996 roku nastąpi załamanie pogody i ludzie nieprzystosowani do funkcjonowania na wysokości zostaną tam uwięzieni? Będą umierać z wyczerpania, a to naraża wszystkich, którzy się wspinają w tym samym czasie. Na ich tle wypadamy nad wyraz profesjonalnie, ale czy to wystarczy? – wciąż zadaję sobie to pytanie. Za parę godzin wyruszamy w kierunku szczytu Everestu. Przede mną pięć dni największego wysiłku, na jaki mnie tylko stać. Dam z siebie wszystko. Ale nie poświęcę wszystkiego. Już wiem, że nie. Więc to już? Po tylu dniach, po niecierpliwym oczekiwaniu, po tylu nieprzespanych nocach. "Trzymajcie kciuki! Kocham Was i dziękuję za wszystko". MOJA WIADOMOŚĆ DO RODZICÓW. Fragment pochodzi z książki Martyny Wojciechowskiej, „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. Premiera już niebawem, bo 20 maja 2026 roku. Dziękujęmy wydawnictwu Agora za pomoc w realizacji tekstu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przez lata ich relacja wystawiona była na próbę. Dziś Kukulska wróciła wspomnieniami do konfliktu z bratem. Jedna rzecz zdecydowała o tym, że się pojednali
Nie chciała ślubu z Travoltą, bo bała się, że wciągnie ją do sekty. Miała wiele romansów, ale czuła się samotna. Nowa biografia odsłania wszystkie tajemnice Olivii Newton-John
Nowa biografia Olivii Newton-John odsłania historie, o których fani filmu „Grease” przez dekady mogli tylko plotkować. Matthew Hild w książce „A Little More Love” zebrał relacje przyjaciół i współpracowników gwiazdy, pokazując jej życie z zupełnie innej perspektywy. Padają szczere słowa o Johnie Travolcie, dramatycznej walce Karen Carpenter i bolesnych chwilach przed śmiercią artystki.
Choć Olivia Newton-John przez lata była postrzegana jako „ta miła”, osoby z jej otoczenia podkreślają, że kryła w sobie znacznie więcej. Australijski dziennikarz Neil McMahon stwierdził: „To było zbyt płytkie określenie. Miała w sobie ogromną głębię, autentyczność i prawdziwość”. Dodał też, że każdy po spotkaniu z nią odchodził z myślą: „Wow!”. Chemia z Johnem Travoltą była prawdziwa? Największe emocje wzbudzają fragmenty dotyczące relacji Olivii Newton-John i Johna Travolty. Didi Conn, czyli filmowa Frenchy z „Grease”, już wcześniej sugerowała, że uczucie między aktorami nie było jedynie ekranową grą. W książce przypomniano jej słowa o „soczystym pocałunku” w alternatywnym zakończeniu filmu. „Oni wtedy nie grali… To było prawdziwe”, mówiła Conn. Jeszcze więcej zdradza anonimowy muzyk związany z zespołem Olivii. Twierdzi, że gwiazda i Travolta byli sobie „bardzo, bardzo bliscy”. Newton-John miała nawet zapytać go wprost o wpływ scjentologii na potencjalny związek z Travoltą. „Jeśli wyszłabym za Johna, czy oczekiwałby ode mnie, że zostanę scjentolożką?”, miała zapytać. Muzyk odpowiedział jej: „To nie byłby obowiązek, ale na pewno byłabyć zachęcana”. CZYTAJ TEŻ: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet Olivia próbowała ratować Karen Carpenter W książce przypomniano także jedną z najbardziej tragicznych historii świata muzyki. Olivia Newton-John miała desperacko próbować pomóc Karen Carpenter, która zmagała się z anoreksją. Współpracująca z obiema wokalistkami Stephanie Spruill wspominała dramatyczne sceny: „Była chora. Bardzo chora. Olivia próbowała nakłonić ją do jedzenia… To było straszne”. Gwiazda regularnie odwiedzała Karen zarówno w Nowym Jorku, jak i w Los Angeles. Jej przyjaciel Stephen Sinclair podkreślał: „Olivia naprawdę bardzo się starała jej pomóc”. Karen Carpenter zmarła 4 lutego 1983 roku. Newton-John usłyszała tę wiadomość podczas jazdy samochodem. „To był straszny szok”, wspominała później Olivia. Po przyjeździe na spotkanie biznesowe miała po prostu rozpłakać się przy stole. Sekretny romans na planie „Xanadu” i tajemnicze zaginięcie Patricka McDermotta W biografii pojawia się również historia miłości Olivii i Matta Lattanziego. Przypomnijmy, że poznali się podczas pracy nad filmem „Xanadu”. On miał wtedy 20 lat, ona 31. Ich uczucie rozwijało się w tajemnicy przed ekipą produkcyjną. Według współpracownika Martina Samuela: „Po prostu się zakochali i to było piękne”. Ekipa miała pomagać Mattowi w ukrywaniu wizyt u gwiazdy. Jeszcze przed końcem zdjęć Lattanzi spędzał większość nocy w hotelowym apartamencie Olivii. Po latach aktor mówił o niej: „Ona jest tak optymistyczna, że ja też mogę być tylko optymistą”. Para doczekała się córki Chloe, ale po 10 latach małżeństwo zakończyło się rozwodem. Sama Olivia przyznała później: „Ponieważ byłam starsza, gdzieś z tyłu głowy miałam świadomość, że to może nie trwać wiecznie”. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące Patricka McDermotta, operatora kamery i partnera gwiazdy, który zaginął w 2005 roku u wybrzeży Kalifornii. Media spekulowały wówczas o jego depresji i problemach finansowych, ale Olivia nigdy nie pogodziła się z tą historią. Skontaktowała się nawet z ekspertem ds. bezpieczeństwa Gavinem de Beckerem, który wysłał prywatnych śledczych do Meksyku. Nie znaleziono żadnego śladu. W 2009 roku Newton-John wyznała: „Myślę, że zawsze pozostanie znak zapytania. Nigdy nie zaznam z tym pełnego spokoju”. Jej przyjaciółka Liona Boyd twierdziła natomiast: „Ona myślała, że został zabity. Myślała, że utonął. Nie wierzyła w plotki o Meksyku”. A Little More Love: The Life and Legacy of Olivia Newton-John trafiła do sprzedaży 14 maja. Autor Matthew Hild zebrał zarówno archiwalne wypowiedzi, jak i nowe rozmowy z ludźmi, którzy byli blisko gwiazdy przez całe jej życie. To nie tylko historia wielkiej kariery i światowej sławy. To również opowieść o samotności, trudnych relacjach, ogromnej empatii i emocjach, które Olivia Newton-John przez lata ukrywała przed światem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni
Ich relacja daleka była od ideału. Janet Jackson po latach ujawniła mroczne strony dorastania z Michaelem. Jej słowa zaskakują
Janet Jackson od pięciu dekad żyje na oczach świata. Dorastała w jednej z najsłynniejszych rodzin w historii muzyki, przeżyła trzy małżeństwa, spektakularne sukcesy, publiczne upokorzenia i moment, który na lata zahamował jej karierę. Gwiazda dziś kończy 60 lat. Niedawno wróciła na scenę, ale nie udaje, że wszystko było łatwe. Jakiś czas temu w szczerej rozmowie opowiedziała o Michaelu Jacksonie, dzieciństwie, macierzyństwie i tym, jak długo walczyła o kontrolę nad własnym życiem.
Przez dekady Janet Jackson i Michael Jackson uchodzili za jedno z najbardziej zżytych rodzeństw w świecie show-biznesu. Wspólne występy, podobne doświadczenia i dorastanie w cieniu gigantycznej sławy sprawiały, że wielu fanów widziało w nich niemal nierozłączny duet. Dopiero po latach Janet zaczęła mówić otwarcie o tym, jak naprawdę wyglądała ich relacja. Pełna bliskości, ale też bólu, kompleksów i stopniowego oddalania się od siebie. Michael Jackson i Janet Jackson dorastali w domu pełnym muzyki, sławy i presji Dzieciństwo Jacksonów od początku było dalekie od normalności. W domu rodziny przewijały się największe gwiazdy świata muzyki. Diana Ross, Aretha Franklin czy David Bowie. Michael i Janet bardzo wcześnie weszli do świata show-biznesu. Ona była najmłodsza z rodzeństwa, on już jako dziecko stał się wielką gwiazdą. Janet wspominała, że jako mała dziewczynka spędzała z Michaelem dużo czasu. Razem pojawiali się w klubach, obserwowali świat dorosłych i funkcjonowali w rzeczywistości, która dla większości dzieci była całkowicie nieosiągalna. Opowiadała choćby o wizytach w słynnym Studio 54, gdzie trafiała mając zaledwie 10 lub 11 lat. Mimo luksusu i sławy dzieci Jacksonów żyły pod ogromną presją. Ojciec rodziny, Joseph Jackson, miał stosować wobec dzieci przemoc i wymagać absolutnego posłuszeństwa. Michael wielokrotnie mówił później, że ojciec wyśmiewał jego wygląd i kompleksy. Janet również odczuwała skutki dorastania w takim środowisku. Michael Jackson przezywał Janet. „W głębi czułam się zraniona” Choć rodzeństwo było sobie bliskie, Janet po latach przyznała, że Michael potrafił bardzo ją ranić. W dokumencie „Janet” opowiedziała o bolesnych sytuacjach z dzieciństwa. „Były czasy, kiedy Mike mi dokuczał i mnie przezywał — nazywał mnie świnią, koniem, dzi***, wieprzem czy krową. On się z tego śmiał i ja też, ale w głębi czułam się zraniona. Kiedy ktoś mówi, że jesteś za duża, ma to na ciebie wpływ”, wyznała. Słowa Michaela miały ogromny wpływ na jej samoocenę. Janet przez lata zmagała się z krytycznym spojrzeniem na własne ciało i przyznawała, że bardzo mocno słuchała opinii innych ludzi. Dziś mówi o tym znacznie spokojniej, ale nie ukrywa, że dzieciństwo pozostawiło w niej trwały ślad. CZYTAJ TEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia „Thriller” zmienił ich relację Janet Jackson przyznała, że długo była bardzo blisko z bratem. Wszystko zaczęło się jednak zmieniać po gigantycznym sukcesie albumu „Thriller”. „Pamiętam, że naprawdę kochałam album „Thriller”, ale po raz pierwszy w życiu czułam, że między nami zachodzi zmiana. To właśnie wtedy ja i Mike zaczęliśmy chodzić własnymi ścieżkami. On nie był już tak fajny, jak dawniej”, wyznała. Wokalistka opowiadała, że coraz trudniej było jej mieć normalny kontakt z Michaelem. Według niej ogromny wpływ na to miało otoczenie króla popu i ludzie pracujący przy jego karierze. „Michael nagrywał nocami, ja dniami. Jego wytwórnia zamykała jego plan, więc nie mogłam zobaczyć, co się dzieje. Nie chcieli mnie wpuścić. Czułam, że ich celem było stworzenie między nami rywalizacji. Bolało mnie to, bo chciałam walczyć po jego stronie, a nie przeciwko niemu”, dodała. To właśnie wtedy Janet zaczęła mieć poczucie, że traci brata. Michael stawał się coraz większą gwiazdą, a ich relacja przestawała przypominać dawną więź z dzieciństwa. Janet i Michael rozumieli się jak mało kto Mimo trudnych momentów Janet wielokrotnie podkreślała, że Michael był jej bardzo bliski. Łączyły ich doświadczenia, których większość ludzi nigdy nie była w stanie zrozumieć. Dzieciństwo pod presją, sława od najmłodszych lat i życie pod nieustanną obserwacją świata. Janet wspominała, że byli wychowywani w domu, w którym praca była najważniejsza. Już jako dzieci funkcjonowali jak profesjonaliści. Występy, nagrania i ogromne oczekiwania były codziennością. To właśnie dlatego, mimo późniejszego oddalenia, Janet do końca broniła Michaela publicznie. W swoim dokumencie powiedziała jasno: „Cokolwiek ludzie mówią o Michaelu, był moim bratem i kochałam go”. Historia Janet i Michaela Jacksonów pokazuje, jak ogromna sława potrafi zmienić rodzinne relacje. Choć wychowywali się razem i dzielili podobne doświadczenia, sukces stopniowo zaczął ich od siebie oddalać. Janet nie ukrywa dziś, że bardzo przeżyła tę zmianę. Najbardziej bolała ją świadomość, że z czasem straciła brata. „On nie był już tak fajny, jak dawniej”, to jedno z tych zdań, które najlepiej pokazuje, jak bardzo zmieniła ich wspólna historia. Źródło: The Guardian. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Whitney Houston i Michaela Jacksona miał połączyć ognisty romans. Król popu do samego końca miał żałować jednego. „Chciała wyjść za niego, ale jej marzenie legło w gruzach"
Polak otworzył Eurowizję i skradł show. Widzowie dopiero później odkryli, że jest synem legendarnej piosenkarki
Otwarcie tegorocznej Eurowizji przyniosło widzom wyjątkowo emocjonalny moment. W centrum widowiska znalazł się Roman Frankl, polski aktor i muzyk, a prywatnie syn legendarnej Marii Koterbskiej. Jego występ w Wiedniu przeszedł do historii konkursu jako jeden z najbardziej nostalgicznych i symbolicznych momentów wieczoru.
Eurowizja od lat dostarcza widzom emocji, o których później mówi cała Europa. Jednak tym razem jeszcze przed pierwszym konkursem wydarzyło się coś, co szczególnie poruszyło polskich fanów. W otwarciu pierwszego półfinału pojawił się Roman Frankl. Artysta związany dziś głównie z Austrią, którego historia okazuje się znacznie bardziej niezwykła, niż mogło się wydawać. Mało kto od razu skojarzył, że to właśnie syn legendarnej Marii Koterbskiej otworzył jedno z najważniejszych muzycznych widowisk świata. Roman Frankl zaskoczył widzów podczas otwarcia Eurowizji Organizatorzy tegorocznej Eurowizji postawili na nostalgiczny i bardzo filmowy początek. W specjalnie przygotowanym materiale widzowie poznali Antoniego, bohatera, którego życie przez dekady splatało się z historią konkursu. Kamera prowadziła go od dzieciństwa, gdy z zachwytem oglądał pierwsze czarno-białe transmisje, aż po dojrzałość pełną wspomnień, muzyki i emocji. W starszą wersję Antoniego wcielił się właśnie Roman Frankl. Pokazano go jako mężczyznę, który przez lata wspólnie z ukochanym partnerem śledził kolejne edycje Eurowizji. Z czasem historia nabierała coraz bardziej melancholijnego tonu — po stracie bliskiej osoby bohater pozostawał sam, a jedynym towarzyszem wspomnień stawała się muzyka. Kulminacyjnym momentem był obraz Frankla siadającego do fortepianu. I właśnie wtedy wydarzyło się coś wyjątkowego. Po zakończeniu filmu kamery przeniosły się na scenę wiedeńskiej areny, gdzie Roman Frankl naprawdę usiadł przy fortepianie i na żywo rozpoczął pierwszy półfinał Eurowizji. Chwilę później dołączyli do niego wokaliści, tancerze i gwiazdy poprzednich edycji konkursu. Całość wyglądała jak perfekcyjnie wyreżyserowany spektakl pełen wzruszeń i symbolicznych odniesień do historii Eurowizji. W polskiej transmisji niewiele jednak powiedziano o samym Franklu. Tymczasem jego nazwisko dla starszego pokolenia fanów polskiej muzyki ma ogromne znaczenie. Roman Frankl jest bowiem synem Marii Koterbskiej, jednej z największych ikon polskiej sceny rozrywkowej, niezapomnianej wykonawczyni takich przebojów jak „Karuzela”, „Parasolki” czy „Augustowskie noce”. CZYTAJ TEŻ: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni View oEmbed on the source website Kim jest Roman Frankl? Syn Marii Koterbskiej od lat mieszka w Austrii Roman Frankl urodził się 18 marca 1954 roku. Dorastał w cieniu wielkiej popularności swojej mamy, choć, jak sam wielokrotnie podkreślał, dzieciństwo wcale nie przypominało życia w blasku fleszy. Maria Koterbska niemal bez przerwy koncertowała, podróżowała po Polsce i świecie, a syn bardzo przeżywał jej nieobecności. "Był czas, gdy mama była cały czas w trasie. Bywało tak, że w ciągu roku spędzała w domu 28 dni. Po przyjeździe z dawnego Związku Radzieckiego miała po tygodniu kolejny wyjazd na trzy miesiące do Stanów Zjednoczonych. Pamiętam, że nie chciałem mamy puścić i położyłem się na progu drzwi. Bardzo mi jej brakowało", wyznał. Artystyczną drogę wybrał również on sam, choć początkowo muzyczna edukacja była dla niego prawdziwą męką. Dopiero pod koniec szkoły muzycznej odkrył w sobie autentyczną pasję do fortepianu i potrafił ćwiczyć nawet po osiem godzin dziennie. Później ukończył krakowską PWST i rozpoczął karierę aktorską. "Nie znosiłem szkoły. I to bardzo. Kojarzyła mi się z wszystkim, co złe. Musiałem wcześnie rano wstawać. W zasadzie na dwa lata przed jej ukończeniem, dość nieoczekiwanie, pokochałem grę. Potrafiłem osiem godzin dziennie grać na fortepianie", opowiadał. Widzowie mogli oglądać go m.in. w filmach „Wściekły”, „Urodziny młodego warszawiaka” czy „Lata dwudzieste… lata trzydzieste…”. Popularność przyniósł mu także przebój „Mężczyzna na niepogodę”. Mimo sukcesów długo zmagał się jednak z łatką „syna Marii Koterbskiej”. Właśnie dlatego w wieku 30 lat zdecydował się wyjechać do Wiednia. Chciał zacząć wszystko od nowa i udowodnić, że potrafi zbudować własną karierę niezależnie od sławnego nazwiska. W Austrii występował w teatrach i kabaretach, pisał scenariusze i przez lata stał się rozpoznawalną postacią tamtejszej sceny artystycznej. Choć dziś rzadko pojawia się w mediach, nadal utrzymuje kontakt z polskim światem show-biznesu. W ostatnich latach można było oglądać go m.in. w serialach „Klan” oraz reaktywowanych „Usta usta”. Prywatnie stroni od rozgłosu. Wiadomo jedynie, że ma żonę i dwoje dzieci. Tym bardziej symboliczny wydaje się jego występ podczas Eurowizji. Syn jednej z największych legend polskiej piosenki po latach otworzył największe muzyczne widowisko Europy. I choć wielu widzów początkowo nawet go nie rozpoznało, jego obecność na scenie okazała się jednym z najbardziej wzruszających momentów tegorocznego konkursu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet
Whitney Houston i Michaela Jacksona miał połączyć ognisty romans. Król popu do samego końca miał żałować jednego. „Chciała wyjść za niego, ale jej marzenie legło w gruzach"
Byli ikonami. Królem i królową muzyki pop. Gdy pojawiali się razem, świat wstrzymywał oddech. Dziś po latach wracają zaskakujące kulisy relacji Whitney Houston i Michaela Jacksona. Okazuje się, że ich uczucie mogło być znacznie głębsze, niż ktokolwiek przypuszczał.
Whitney Houston miała być szaleńczo zakochana w Michaelu Jacksonie. Według osób z ich otoczenia marzyła nawet o ślubie z gwiazdorem. Problem w tym, że legendarny artysta nigdy nie zdobył się na odważny krok. „Whitney chciała wyjść za Michaela, ale jej marzenie legło w gruzach, bo był on zbyt nieśmiały, by zrobić ten krok", mówił David Gest w rozmowie z „The Sun”. Michael Jackson i Whitney Houston mieli sekretne spotkania w Neverlandzie Producent i bliski przyjaciel obojga artystów, ujawnił również, że Whitney i Michael darzyli się wyjątkowym uczuciem. „Whitney naprawdę kochała Michaela, a on ją uwielbiał. Powiedział mi, że pewnego razu namiętnie się całowali, a ona powiedziała mi, że była w nim kiedyś bardzo zakochana. Myślę, że Whitney naprawdę chciała wyjść za Michaela, ale on był zbyt nieśmiały, chociaż również miał do niej słabość. Później powiedział mi, że powinien być odważniejszy. Gdyby zostali parą, Whitney na pewno nie miałaby nic wspólnego z narkotykami, ani nie stałaby się samotniczką", wspominał. Gest twierdził również, że Jackson po latach żałował swojej nieśmiałości i przyznawał, że powinien był zawalczyć o ukochaną. „Ona go kochała, a on ją uwielbiał", dodał. Ich relacja miała wykraczać daleko poza zwykłą przyjaźń. Według relacji osób z otoczenia gwiazdora, Houston często odwiedzała Neverland, czyli słynną posiadłość Jacksona. Tam mieli spędzać romantyczne chwile z dala od mediów i fleszy paparazzich. Pojawiały się nawet informacje o namiętnych pocałunkach i sekretnym romansie. Były ochroniarz Michaela Jacksona, Matt Fiddes, twierdził z kolei, że relacja artystów była „tajnym romansem”, o którym wiedziało bardzo niewiele osób. Według niego Whitney miała wręcz „zamieszkać” w Neverlandzie na krótki czas w latach 90. Fiddes utrzymywał również, że Michael nigdy do końca nie pogodził się z utratą Houston. To właśnie ich wspólne doświadczenia, gigantyczna sława, presja i życie pod nieustanną obserwacją, miały zbliżyć ich do siebie. Oboje byli niezwykle wrażliwi i oboje zmagali się z ogromnym ciężarem popularności. Wiele osób do dziś uważa, że mogliby stworzyć najbardziej niezwykłą parę w historii muzyki. Fani od lat wyobrażają sobie, jak wyglądałoby życie Whitney Houston u boku Michaela Jacksona. David Gest był przekonany, że los piosenkarki mógłby potoczyć się zupełnie inaczej. Twierdził nawet, że Houston nie wpadłaby w narkotykowy nałóg, gdyby związała się z Jacksonem. CZYTAJ TEŻ: Jeden występ rozpoczął konflikt, który trwał do końca ich życia. Kulisy rywalizacji Prince'a z Michaelem Jacksonem są bardziej zaskakujące, niż myślisz Whitney Houston marzyła o ślubie z królem popu Ich historia ma również muzyczny wymiar pełen niespełnionych szans. Michael Jackson chciał, aby Whitney zaśpiewała z nim słynny utwór „I Just Can’t Stop Loving You” z albumu „Bad”. Do duetu jednak nie doszło. Wytwórnia Houston obawiała się podobno konfliktu z promocją jej własnego albumu „Whitney”. Lata później pojawiła się kolejna okazja. Tym razem chodziło o przebój Whitney „If I Told You That”. Fani byli przekonani, że duet dwóch największych gwiazd popu stanie się wydarzeniem dekady. Ostatecznie jednak u boku Houston wystąpił George Michael. Jednym z najbardziej wzruszających momentów ich relacji miał być koncert „Michael Jackson: 30th Anniversary Celebration” w 2001 roku w Madison Square Garden. Według Matta Fiddesa to właśnie wtedy Whitney i Michael po raz ostatni mieli się objąć i wyznać sobie miłość szeptem. Sama Whitney Houston po śmierci Jacksona opublikowała niezwykle emocjonalne wspomnienie. Pisała, że Michael był jej przyjacielem, inspiracją i jednym z powodów, dla których zajęła się muzyką. Podkreślała także, że artysta przecierał szlaki afroamerykańskim wykonawcom w MTV i zmienił historię show-biznesu. „Ciężko wyrazić słowami, jak wiele znaczył dla mnie Michael Jackson. Był moim przyjacielem. Był jednym z powodów, dla których zaangażowałem się w działalność muzyczną. Inspirował mnie. Uczył mnie. Śmiał się razem, ze mną. Zrobił wiele, by afroamerykańscy artyści byli grani przez stację MTV. Moje serce jest pełne współczucia dla jego rodziny i dzieci. Mam nadzieję, że znajdą oni pocieszenie w nieprawdopodobnym dorobku pozostawionym przez Michaela", napisała. Dziś ich historia brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Dwoje gigantów muzyki, ogromna miłość, niespełnione marzenia i życie pod presją sławy. Choć nigdy nie stworzyli oficjalnego związku, dla wielu fanów pozostaną najbardziej fascynującą niespełnioną parą świata popu. Źródło: Onet, Fakt, scmp.com. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia
Ten hit Michaela Jacksona z lat 80. znów podbija listy przebojów. Ta muzyczna perełka cudem trafiła w ręce "Króla Popu"
Nie każdy utwór z kultowego albumu „Thriller” Michaela Jacksona osiągnął status globalnego fenomenu na miarę „Billie Jean” czy „Beat It”. A jednak to właśnie „Human Nature” od dekad uchodzi wśród fanów i krytyków za jedną z najbardziej nastrojowych i emocjonalnych kompozycji w dorobku „Króla Popu”. Mało kto wie, że historia tego przeboju zaczęła się… zupełnym przypadkiem.
Album „Thriller”, który ukazał się 30 listopada 1982 roku, błyskawicznie przeszedł do historii muzyki. Wydawnictwo stworzone przez Michaela Jacksona i producenta Quincy’ego Jonesa podbiło światowe listy przebojów, a już kilka miesięcy po premierze osiągnęło pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych. To właśnie na tym krążku znalazły się takie utwory jak „Billie Jean”, „Beat It”, „Wanna Be Startin’ Somethin’” czy subtelne „Human Nature”. „Human Nature” miało nigdy nie trafić do Michaela Jacksona Choć piosenka pozostawała nieco w cieniu największych hitów Jacksona, dziś wielu słuchaczy uważa ją za prawdziwą perełkę całego albumu. Delikatna melodia i charakterystyczne „Why, why? Why, why?” do dziś wywołują dreszcze. Co ciekawe, utwór początkowo w ogóle nie był przeznaczony dla Michaela Jacksona. Autorem kompozycji okazał się Steve Porcaro, klawiszowiec legendarnego zespołu Toto. Muzyk przyznał po latach, że napisał piosenkę pod wpływem emocji związanych z sytuacją, która spotkała jego córkę Heather w szkole. Jak wspominał, tworzył utwór spontanicznie podczas prac nad innym wielkim przebojem lat 80. „Africa”. „Napisałem piosenkę dla mojej córki Heather. Coś wydarzyło się w szkole i to mnie zainspirowało. Napisałem piosenkę, gdy miksowaliśmy »Africa« i po prostu majstrowałem przy pianinie, i napisałem »Human Nature«. [...] Jak większość moich piosenek, była to niedokończona piosenka", opowiadał w rozmowie cytowanej przez Songfacts. CZYTAJ TEŻ: Kasia Sienkiewicz rozpoczyna solową karierę! Nowy utwór zaskoczy fanów Kwiatu Jabłoni. W tym singlu ukryła słodko-gorzką historię Quincy Jones usłyszał demo przypadkiem i od razu dostrzegł potencjał Najbardziej zaskakujące jest jednak to, w jaki sposób utwór trafił do Quincy’ego Jonesa. Producent „Thrillera” regularnie prosił muzyków współpracujących przy albumie o przesyłanie nowych materiałów. Pewnego dnia Steve Porcaro nie miał pod ręką pustej kasety. W pośpiechu wykorzystał więc tę, na której znajdowało się demo „Human Nature”. „Pewnego razu dostał telefon, że posłaniec jest w drodze, więc zadzwonił do mnie i powiedział, abym wrzucił coś, nad czym pracowaliśmy, na kasetę. Nie miałem żadnych czystych kaset, więc wziąłem kasetę z „Human Nature” po jednej stronie i odwróciłem stronę B, przewinąłem ją i włączyłem te dwie piosenki Davida, a następnie dałem je posłańcowi". To właśnie wtedy wydarzyło się coś, co dziś można nazwać jednym z największych zbiegów okoliczności w historii muzyki. Quincy Jones usłyszał pierwsze dźwięki utworu i natychmiast uznał, że odkrył prawdziwy skarb. Zachwycony kompozycją chciał wiedzieć, kto jest jej autorem. Według relacji muzyków David Paich miał problem, by przyznać, że piosenka nie należy do niego. Ostatecznie Quincy Jones poprosił Steve’a Porcaro o dokończenie utworu. Reszta przeszła do historii. „Human Nature” trafiło na album „Thriller” i stało się jednym z najbardziej klimatycznych numerów w całej karierze Michaela Jacksona. Kulisy pracy nad płytą po latach wspominał także David Paich. Muzyk zdradził, że Michael Jackson był perfekcjonistą, ale jednocześnie dawał artystom ogromną swobodę twórczą. „Zawsze był z nami w pokoju, prywatnie, mówiąc: »Chcę tylko, żebyś miał całkowitą swobodę robienia tego, co chcesz. Pomyśl o Michale Aniele malującym Kaplicę Sykstyńską – rób, co musisz tutaj zrobić. Niebo jest granicą«", miał mówić Jackson podczas pracy nad albumem. Dziś, ponad cztery dekady po premierze „Thrillera”, historia „Human Nature” pokazuje, że największe muzyczne arcydzieła czasem rodzą się zupełnie niespodziewanie. I choć utwór nigdy nie stał się największym komercyjnym przebojem Michaela Jacksona, dla wielu fanów pozostaje jednym z najbardziej wyjątkowych momentów w historii popu.ro dla cytowanego źródła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" View oEmbed on the source website
Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem
Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła świat filmu i kultury. Wybitny scenarzysta, adwokat i były senator przez lata współtworzył najważniejsze dzieła Krzysztofa Kieślowskiego. Teraz pożegnał go Maciej Musiał, z którym pracował przy filmie „Parallel Tales”, zaprezentowanym 14 maja podczas festiwalu w Cannes. Aktor opublikował emocjonalny wpis, który chwyta za serce.
Krzysztof Piesiewicz był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury filmowej. Współtwórca „Dekalogu” i wielu filmów Krzysztofa Kieślowskiego pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Informacja o jego śmierci odbiła się szerokim echem, a głos zabrał również Maciej Musiał, który miał okazję współpracować z nim przy międzynarodowym projekcie filmowym. Maciej Musiał pożegnał Krzysztofa Piesiewicza. „Będzie mi Pana bardzo brakowało” Aktor zamieścił na Instagramie poruszające pożegnanie. Opublikował również zdjęcie, które Krzysztof Piesiewicz przesłał mu kilka tygodni wcześniej. „Dziś odszedł Krzysztof Piesiewicz. Wielki człowiek, scenarzysta, adwokat, senator. Współtwórca Dekalogu i większości filmów Krzysztofa Kieślowskiego. Oskarżyciel w procesie Popiełuszki, obrońca Kuklińskiego. To pierwsze zdjęcie wysłał mi kilka tygodni temu, powiedział, że bardzo je lubi. Zostawiam je w kolorach. Bo były przecież dla niego ważne. Będzie mi Pana bardzo, bardzo brakowało”, napisał Maciej Musiał. Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowych kontaktów. Maciej Musiał wielokrotnie podkreślał, że spotkanie z Piesiewiczem było dla niego jednym z najważniejszych momentów w życiu. To właśnie scenarzysta stał się współproducentem filmu „Parallel Tales” irańskiego reżysera Asghara Farhadiego, zdobywcy dwóch Oscarów. Produkcja została pokazana 14 maja podczas festiwalu w Cannes. W jednym z wywiadów Musiał opowiadał, jak trudne było pierwsze spotkanie z legendarnym scenarzystą. Jak zdradził, numer telefonu do Piesiewicza otrzymał od Marty Hryniak, córki Krzysztofa Kieślowskiego. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka", mówił. Przez długi czas próbował namówić go na rozmowę. „Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić”, wspominał aktor. CZYTAJ TEŻ: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Tak narodził się „Parallel Tales”. Kulisy spotkania Musiała i Piesiewicza Do spotkania doszło w domu Piesiewicza na warszawskim Żoliborzu. Maciej Musiał nie ukrywał, że tuż przed wejściem sparaliżował go stres. „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, opowiadał. Rozmowa miała okazać się przełomowa. Według relacji aktora Piesiewicz mówił o rzeczywistości, czułości i akceptacji ludzkiej słabości. Musiał przyznał, że właśnie wtedy usłyszał ton doskonale znany z filmów Kieślowskiego. Kluczową częścią ich współpracy okazały się prawa do projektu. Jak relacjonował aktor, początkowo realizacja wydawała się niemożliwa, ponieważ prawa zostały wcześniej sprzedane. „Musiałby wydarzyć się cud”, miał powiedzieć Piesiewicz. Ten jednak nastąpił szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Jak wyjaśnił aktor, właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, dzięki czemu scenarzysta odzyskał możliwość dysponowania projektem. „Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem”, wyznał młody artysta. Choć wielu spodziewało się, że aktor pojawi się również przed kamerą, on sam podjął inną decyzję. Uznał, że jego rolą jest bycie producentem i inicjatorem projektu, a nie gwiazdą filmu. „Próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé”, podsumował. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. Pozostają jednak filmy, które współtworzył, oraz wspomnienia ludzi, dla których był nie tylko wybitnym scenarzystą, ale również niezwykle ważnym człowiekiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Wystarczyło, że George Clooney wszedł na scenę. Publiczność w Poznaniu kompletnie oszalała
George Clooney wywołał prawdziwe poruszenie podczas Impact’26 w Poznaniu. Hollywoodzki gwiazdor niespodziewanie pojawił się na scenie u boku Amal Clooney, a reakcja publiczności była natychmiastowa. „Słychać było piski”, relacjonowali uczestnicy wydarzenia. Para nie tylko żartowała o życiu prywatnym, ale też wystosowała mocny apel dotyczący wolności mediów i niezależności sądów.
George Clooney po raz kolejny skradł show. Podczas trwającego w Poznaniu Impact’26 nikt nie spodziewał się, że hollywoodzki gwiazdor nagle pojawi się na scenie u boku Amal Clooney. Kiedy wszedł do sali, atmosfera momentalnie zrobiła się gorąca. Jak relacjonowali uczestnicy wydarzenia, „słychać było piski”. George Clooney niespodziewanie pojawił się na scenie podczas Impact’26 To właśnie Amal Clooney była jedną z głównych gwiazd tegorocznej edycji prestiżowego wydarzenia. Ceniona prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka i międzynarodowym prawie karnym rozmawiała na scenie z Anitą Werner o współczesnych zagrożeniach dla demokracji, wolności słowa i niezależności sądów. Jednak w pewnym momencie panel przybrał zupełnie nieoczekiwany obrót. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania o życie prywatne. Amal, zapytana o to, kto rządzi w domu, z humorem przyznała, że na pewno nie ona… przynajmniej w kuchni. I właśnie wtedy na scenie pojawił się George Clooney. Publiczność oszalała. „Myślę, że to jest jasne, że ja jestem szefem”, rzucił aktor, wywołując salwy śmiechu na sali. Jak relacjonował obecny na miejscu dziennikarz Marcin Terlik, reakcja publiczności była natychmiastowa. Kiedy George Clooney wszedł na scenę, uczestnicy wydarzenia zaczęli piszczeć z zachwytu. Trudno się dziwić. Hollywoodzki amant od lat uchodzi za jednego z najbardziej charyzmatycznych aktorów świata, a jego wizyty w Polsce wciąż budzą ogromne emocje. Choć początek wystąpienia miał lekki i żartobliwy charakter, bardzo szybko rozmowa zeszła na poważniejsze tematy. George Clooney z ogromnym uznaniem mówił o działalności swojej żony i podkreślał, że to właśnie Amal jest „geniuszem” w ich wspólnej fundacji Clooney Foundation for Justice. Sam odpowiada głównie za kwestie komunikacyjne i wspieranie projektów organizacji. CZYTAJ TEŻ: Partner Alicji Szemplińskiej to znany raper, ale mało kto wie, za jakie hity odpowiada. Teraz wspiera ukochaną podczas Eurowizji 2026 Amal Clooney wystosowała mocny apel o wolność mediów i sądów Najmocniejsze słowa padły jednak z ust Amal Clooney. Prawniczka zwróciła się bezpośrednio do Polaków, apelując o ochronę niezależnych mediów i sądownictwa. „Nie można mieć wolnego społeczeństwa, kiedy nie ma się niezależnego sądownictwa i mediów. Jeśli nie ma niezależnych mediów, nie ma się wiedzy o tym, co się dzieje, a jeśli nie ma niezależnego systemu sądownictwa, zaczyna się postrzegać procesy sądowe jako rozliczanie porachunków politycznych”, mówiła ze sceny. Jej słowa spotkały się z ogromnym zainteresowaniem uczestników Impactu. Amal podkreśliła również, że świat znajduje się dziś w bardzo trudnym momencie, a międzynarodowe zasady prawa coraz częściej są ignorowane przez światowych przywódców. George Clooney wtórował żonie i podkreślał znaczenie niezależnego dziennikarstwa. Przy okazji zdementował też plotki o rzekomym zakończeniu kariery aktorskiej. Aktor zauważył, że młodsze pokolenia często traktują wolność słowa jako coś oczywistego, choć w rzeczywistości jest to wartość, o którą trzeba nieustannie walczyć. Na zakończenie spotkania Clooney został zapytany o radę dla Polaków dotyczącą pielęgnowania demokracji. Odpowiedział w swoim charakterystycznym stylu, z dystansem i humorem. "Nie wiem, czy jesteśmy teraz w pozycji, żeby doradzać w sprawie kultywowania demokracji", skwitował. Wizyta Clooneyów w Poznaniu natychmiast odbiła się szerokim echem w mediach społecznościowych. Zdjęcia i nagrania z panelu publikowały między innymi Agnieszka Woźniak-Starak oraz Żaneta Rosińska, które oglądały wydarzenie na żywo. Źródło: Pudelek.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Rusowicz świętuje rocznicę ślubu. Mówi wprost: "Lepszej partii nie trafię". Teraz zdobyła się na kolejne wyznanie View oEmbed on the source website
Partner Alicji Szemplińskiej to znany raper, ale mało kto wie, za jakie hity odpowiada. Teraz wspiera ukochaną podczas Eurowizji 2026
Alicja Szemplińska już w sobotę 16 maja 2026 roku zawalczy o zwycięstwo w finale Eurowizji w Wiedniu. Wśród dopingujących nie brakuje jej rodziców i siostry. Piosenkarka może liczyć także na ogromne wsparcie partnera. Okazuje się, że ukochany gwiazdy to doskonale znany fanom rapu Hodak, który od lat działa w branży muzycznej i wspiera Alicję nie tylko prywatnie, ale również zawodowo.
Alicja Szemplińska od miesięcy nie schodzi z nagłówków mediów. Wszystko za sprawą jej udziału w Eurowizji 2026, gdzie reprezentuje Polskę podczas jubileuszowego, 70. Konkursu Piosenki Eurowizji w Wiedniu. Fani śledzą nie tylko przygotowania wokalistki do wielkiego finału zaplanowanego na 16 maja 2026 roku, ale również coraz chętniej interesują się jej życiem prywatnym. Okazuje się, że serce artystki od dawna jest zajęte. Kim jest partner Alicji Szemplińskiej? Hodak od lat działa w branży muzycznej Partnerem Alicji Szemplińskiej jest Łukasz Hodakowski, szerzej znany jako Hodak. 30-letni raper od lat działa w branży muzycznej i ma na swoim koncie dobrze przyjęte albumy „Custom” oraz „Zapach zimy i papierosów”. Choć para raczej stroni od medialnego rozgłosu wokół swojego związku, nie ukrywają, że łączy ich nie tylko uczucie, ale również wspólna pasja do muzyki. Ich relacja bardzo szybko przeniosła się także do studia nagraniowego. Alicja i Hodak współpracowali już przy kilku utworach, a ich pierwszy wspólny numer „Spójrz” ukazał się w 2021 roku. Później artyści stworzyli również kawałki „Napraw mnie” oraz „W co ty dzisiaj grasz?”. Fani od dawna zauważają, że między muzykami widać wyjątkową chemię, zarówno na scenie, jak i poza nią. Choć zakochani strzegą swoją prywatność, w mediach społecznościowych można znaleźć ich wspólne zdjęcia i czułe kadry. Hodak nie zapomina też o ważnych momentach i publicznie okazuje wsparcie ukochanej, między innymi z okazji Dnia Kobiet. CZYTAJ TEŻ: Wanda Rutkiewicz marzyła o rodzinie, ale wybrała góry. Słowa siostry chwytają za serce. Tajemnica zaginięcia himalaistki wciąż boli jej bliskich Hodak wspiera Alicję Szemplińską przed finałem Eurowizji 2026 Jak się okazuje, raper odegrał także istotną rolę podczas prac nad eurowizyjnym utworem „Pray”. Alicja zdradziła, że to właśnie partner przekonał ją, by pozostawić w piosence charakterystyczny dźwięk wykonywany ustami, który początkowo miał być jedynie żartobliwym elementem nagrania. „Zrobiłam to dla śmiechu i totalnie nie sądziłam, że to finalnie zostanie w piosence. Ale właśnie był Łukasz ze mną i on powiedział: „Nie, to musicie zostawić, w ogóle nie ma opcji, żeby to wyrzucić. To będzie znak charakterystyczny tej piosenki”, wyznała wokalistka w rozmowie z Wirtualną Polską. To jednak nie koniec jego zaangażowania. Hodak pojawił się również w teledysku do konkursowego utworu „Pray”, a sama Alicja wielokrotnie podkreślała, że może liczyć na jego wsparcie zarówno prywatnie, jak i zawodowo. „Był dla mnie wsparciem przez ostatnie trzy lata mojej kariery, nie tylko w strefie prywatnej, ale też w strefie zawodowej. Mogłam zawsze liczyć na niego, bo on też jest dłużej w branży muzycznej niż ja", mówiła artystka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mama i babcia dawały jej wsparcie, a Bóg ogromną siłę. Stanisława Celińska ujawniła zaskakujące kulisy dzieciństwa. Tego nikt nie wiedział
Mama i babcia dawały jej wsparcie, a Bóg ogromną siłę. Stanisława Celińska ujawniła zaskakujące kulisy dzieciństwa. Tego nikt nie wiedział
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła całą Polskę. Aktorka i piosenkarka zostawiła po sobie nie tylko wybitne role i piosenki, ale także słowa pełne wrażliwości i życiowej mądrości. W jednym z poruszających wywiadów opowiedziała o przemijaniu, wierze, samotności i ukochanej babci Janeczce. Dziś jej wyznania brzmią wyjątkowo przejmująco.
Wczorajsza wiadomość o śmierci Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące Polaków. Artystka przez lata zachwycała talentem, ale także niezwykłą wrażliwością. W jednym z wywiadów opowiedziała o przemijaniu, wierze i ukochanej babci Janeczce. Dziś jej słowa wybrzmiewają z jeszcze większą siłą. Stanisława Celińska o młodości i sukcesach: „Nie potrafiłam się cieszyć” Stanisława Celińska nigdy nie ukrywała, że z wiekiem zaczęła inaczej patrzeć na życie. Choć jako młoda aktorka odnosiła wielkie sukcesy, wygrała festiwal w Opolu, a film „Krajobraz po bitwie” trafił do Cannes, po latach przyznała, że wtedy nie potrafiła się nimi cieszyć. „Pojechaliśmy na Lazurowe Wybrzeże, a ja narzekałam: mamy za słabą reklamę, Francuzi nie zrozumieją polskiej historii. Słuchając moich żalów, Daniel Olbrychski rzucił: „Ty się, Stasia, ciesz, że tu jesteś, bo nie wiadomo, czy cię jeszcze kiedykolwiek zaproszą”. Miał rację, więcej nie zaprosili [śmiech]", mówiła w rozmowie z portalem wiez.pl. Aktorka podkreślała jednak, że nie tęskniła za młodością. „Jeśli za czymś, to za tym, by mieć lepsze zdrowie, więcej sił. Już nie mogę biegać i szaleć, ale za to mój mózg znajduje się obecnie w lepszym stanie niż dekady temu”, wyznała. „Moje myślenie o świecie stało się chyba dojrzalsze. Jestem znacznie szczęśliwsza teraz, niż gdy miałam dwadzieścia jeden lat. Może nie ma za czym tak naprawdę tęsknić?”. Następnie dodała: „W przywołanej przez pana piosence na koniec znajduje się wskazanie, by smakować życie, „dostrzegać jak wiele ma barw. Trzeba zacząć od dziś tworzyć swój świat”. Lubię podczas koncertów powtarzać znaną maksymę: „Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty mojego życia”. Faktycznie w to wierzę. Że jako ludzie – niezależnie od wieku, naszych zranień – możemy brać się za bary z wyzwaniami, przed którymi stawia nas rzeczywistość, zaczynać wciąż na nowo, nie dawać się. „Wiem, jak trudno nieść swój los” – śpiewam w „Dzielić się miłością”. Naprawdę wiem. Ale ostatecznie co rano wschodzi słońce, noc mija. Wszelka dekadencja jest mi obca. Liczą się małe kroki. Michał Anioł miał zasadę: „każdego dnia jedna kreska”. Warto codziennie zrobić coś twórczego, coś dla siebie, coś, co posuwa nas naprzód na mapie życia". CZYTAJ TEŻ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Babcia Janeczka była jej największym wsparciem. „Pierwsza uwierzyła w mój talent” W rozmowie z wiez.pl wracała też do jednej z najważniejszych osób w swoim życiu, babci Janeczki. To właśnie ona pomogła wychować Stanisławę Celińską po śmierci ojca aktorki. Jak wspominała artystka, babcia była kobietą niezwykle silną. „Przeszła przez Ravensbrück i do końca życia nosiła na ręku obozowy numer. Była niesamowitą osobą, naprawdę dzielną. Przeszła przez Ravensbrück, miała na ręku obozowy numer. Musiała widzieć straszne rzeczy, a mimo to nigdy nie straciła wiary w Boga, w ludzi, w życie. W trakcie wojny trafiły z moją mamą w sam środek strzelaniny. Babcia uratowała ją: położyła nogę na jej głowie, odłamek utkwił w nodze. Nie byłyśmy biologicznie spokrewnione, to była macocha mamy. Ale mama do końca nie zwracała się do niej inaczej jak „mateczko”. Babcia była prawdziwym wulkanem energii. Zupełnie inaczej niż my z mamą, rozmarzone artystki. Kiedy szłyśmy gdzieś razem, my się wlokłyśmy, a ona wartko kroczyła przodem", zwierzała się artystka. To babcia po raz pierwszy zabrała ją także do kościoła. Tam przyszła aktorka przeżyła coś, co zapamiętała na całe życie. „Przede wszystkim zachwyt! Świat, w którym żyłam na co dzień, pozostawał szaro-czarny, przytłaczający. A tutaj nagle zobaczyłam kolory: ornaty, kadzidło, misterium, usłyszałam jakiś inny, tajemniczy język. Stałam oniemiała. To był mój pierwszy kontakt z sacrum. Potem tego uczucia szukałam – i w kościele, i następnie w teatrze. Po latach widzę, że babcia była moją przyjaciółką. Nie chciała, żebym zostawała aktorką. Wolała, bym była lekarzem. A jednak kiedy zobaczyła, że nie jest w stanie pohamować mojego zapału, jeździła ze mną na różne recytatorskie konkursy, trzymała kciuki. Stawiała na mnie, jako pierwsza uwierzyła w mój talent. Widzi pan, panie Damianie, mnie się wydaje, że przez całe życie szukamy kogoś takiego: kogoś, kto nas zrozumie, wysłucha, nie potępi, a raczej podniesie na duchu. Szukamy ROZMÓWCY”, wspominała. Babcia Janeczka była też pierwszą osobą, która uwierzyła w jej talent. Choć marzyła, by wnuczka została lekarzem, ostatecznie wspierała ją podczas konkursów recytatorskich i artystycznych prób. „Zgadza się, dzwoniła do dyrektora teatru i pytała: „Jak tam moja Stasiuńka?”. Babcia paliła jak smok, ale momentalnie rzuciła nałóg, gdy lekarz powiedział jej, że od tego umrze. Nie bała się samej śmierci. Bała się, że mnie zostawi samą", mówiła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska Poruszające słowa Stanisławy Celińskiej o wierze i samotności Boga W ostatnich latach Stanisława Celińska coraz częściej mówiła o wierze i duchowości. Szczególnie poruszająco brzmiały jej słowa o Bogu, które dziś wielu odbiera niemal jak testament. „Bóg jest sam na swoim szczycie i marznie. Potrzebuje naszej miłości. Widzę Go dziś jako starszą osobę, która siedzi przy stole i czeka na nas”, mówiła. Aktorka opowiadała też o wyjątkowym momencie podczas pobytu w Jerozolimie. Po odejściu od Grobu Pańskiego miała poprosić Jezusa o wskazówkę, jak dalej żyć. „W myślach przyszło do mnie zdanie «Dziel się miłością»” — wyznała. To właśnie miłość i nadzieja były wartościami, o których mówiła najczęściej. Nawet wtedy, gdy opowiadała o lęku i niepewności. „Stąpaniem po rozbitym szkle. Przygniatającą myślą, że nie wiem, co — i czy cokolwiek jeszcze się wydarzy”, tak definiowała niepewność. Stanisława Celińska pozostawiła po sobie nie tylko wybitne role i piosenki, ale też słowa, które dla wielu ludzi były wsparciem. Jednym z jej życiowych motywów było zdanie, które często powtarzała podczas koncertów: „Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty mojego życia”. Źródło: wiez.pl. CZYTAJ TEŻ: Na Eurowizji wystąpiła w maseczce, na scenie nie pokazuje twarzy. Jej historia łamie serce
Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia
Za ponad miesiąc minie 17 lat od śmierci Michaela Jacksona, jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów wszech czasów. Choć legenda jego muzyki wciąż żyje, od lat nie milkną też kontrowersje związane z oskarżeniami o molestowanie nieletnich.
Teraz nazwisko gwiazdora ponownie wróciło na nagłówki za sprawą filmu „Michael", który opowiada o jego życiu i karierze. Produkcja z udziałem Jaafara Jacksona, bratanka piosenkarza, wzbudziła ogromne emocje i na nowo rozpętała dyskusję wokół mrocznych zarzutów wobec artysty. Rodzeństwo Cascio ujawnia kulisy relacji z Michaelem Jacksonem Nowe wyznania dotyczące Michaela Jacksona wywołały ogromne poruszenie na całym świecie. W głośnym wywiadzie dla programu „60 Minutes Australia” czwórka rodzeństwa Cascio oskarżyła „Króla Popu” o molestowanie sek*ualne oraz wieloletnią manipulację. Eddie, Dominic, Aldo i Marie-Nicole Cascio twierdzą dziś, że przez lata byli ofiarami gwiazdora, który miał traktować ich jak swoją „drugą rodzinę”. Według relacji rodzeństwa znajomość ich rodziców z Michaelem Jacksonem rozpoczęła się jeszcze w latach 80. Wokalista zaprzyjaźnił się z Dominikiem Cascio Seniorem oraz jego żoną Connie. Z czasem relacja miała stać się bardzo bliska, a sam Jackson regularnie odwiedzał ich dom i spędzał czas z dziećmi. Eddie, Dominic, Aldo i Marie-Nicole wspominają, że jako dzieci byli zafascynowani kontaktem z jedną z największych gwiazd świata. Michael Jackson miał obsypywać ich prezentami, organizować prywatne loty i zabierać na światowe trasy koncertowe oraz do parków rozrywki. „Kiedy największa supergwiazda świata lat 80. chce być twoim przyjacielem, jesteś podatny na manipulację”, powiedział Dominic Cascio. „Moi rodzice byli młodzi. Fakt, że taka gwiazda chciała się z nimi przyjaźnić, sprawiał, że czuli się wyjątkowi. My też”, dodał Eddie. Rodzeństwo twierdzi dziś, że Michael Jackson nazywał ich swoją „drugą rodziną”. Za zamkniętymi drzwiami sytuacja miała jednak wyglądać zupełnie inaczej. CZYTAJ TEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska Eddie Cascio opowiada o traumatycznych wydarzeniach z trasy „Dangerous” Najbardziej wstrząsające wyznania padły ze strony Eddiego Cascio. Mężczyzna twierdzi, że molestowanie rozpoczęło się podczas trasy „Dangerous” w 1993 roku, gdy miał 11 lat. „To wtedy mój świat zaczął się zmieniać. Byliśmy w trasie i wtedy Michael zaczął się do mnie bardziej zbliżać. Dotykał moich nóg. Siedziałem na jego kolanach i wtedy doszło do pierwszego pocałunku – pocałował mnie w usta”, relacjonował. Według jego słów później podobne sytuacje miały powtarzać się niemal każdej nocy. Eddie twierdzi, że Jackson spał z nim w jednym łóżku, nadawał mu pseudonim „anioł” i brał z nim wspólne kąpiele. „Musiałem uprawiać z nim se*s oralny. I odwrotnie. To trudne, bo odebrano mi zarówno dzieciństwo, jak i poczucie męskości”, wyznał. Mężczyzna utrzymuje, że wykorzystywanie trwało przez 16 lat. Pozostali członkowie rodzeństwa również zabrali głos. Dominic Cascio opowiedział o niepokojących „grach”, które miał organizować Michael Jackson. Marie-Nicole twierdzi natomiast, że wokalista nakłaniał ją do rozbierania się przed nim, gdy miała 12 lat. Równie mocne oskarżenia padły ze strony najmłodszego z rodzeństwa, Aldo Cascio. Jak twierdzi, do molestowania miało dojść podczas wspólnego grania w gry wideo. „Nie miałem pojęcia, czym jest sek*. Nie wiedziałem, że to coś niewłaściwego. On ukrywał g*ałt pod płaszczykiem miłości”, powiedział. Rodzeństwo twierdzi również, że Michael Jackson miał przygotowywać ich do rozmów z policją i rodzicami. Według ich relacji organizował specjalne ćwiczenia polegające na odgrywaniu scenek. „Wpajał ci strach, że trafisz do więzienia, że życie twojej rodziny legnie w gruzach”, twierdzi Dominic. Na nowe oskarżenia szybko zareagowali przedstawiciele majątku Michaela Jacksona. Marty Singer, prawnik reprezentujący estate artysty, stanowczo zaprzeczył wszystkim zarzutom. Adwokat nazwał wyznania rodzeństwa Cascio „desperacką próbą wyłudzenia pieniędzy”. Przypomniał również, że przez wiele lat rodzina publicznie wspierała wokalistę, nawet po jego aresztowaniu w 2003 roku. „Te próby szantażu pojawiły się ponad 15 lat po śmierci Jacksona, więc nie grozi im już pozew o zniesławienie”, stwierdził Singer. Sami członkowie rodzeństwa tłumaczą dziś, że przez długi czas żyli pod ogromnym wpływem Michaela Jacksona i byli wychowywani w przekonaniu, że muszą go chronić. Teraz twierdzą, że zdecydowali się mówić publicznie, aby wesprzeć inne ofiary. "Dać odwagę innym ofiarom, aby wyszły z ukrycia i były silne razem z nami", mówią. "Bo ostatecznie to on był potworem, a nie my", kwituje Eddie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krytycy nie pozostawili na tym filmie suchej nitki, ale widzowie go pokochali. Film „Michael" bije rekordy
Gdyby nie Michael Jackson, ten hit z lat 80. nie odniósłby sukcesu? Nieliczni wiedzieli, że to właśnie on zaśpiewał w chórkach. Do samego końca chciał ukryć prawdę
Świat zapamiętał Rockwella jako „króla paranoi”, prawda jest taka, że bez Michaela ten numer prawdopodobnie nigdy nie stałby się globalnym fenomenem.
Są takie piosenki, które wracają co roku jak duchy z przeszłości. „Somebody’s Watching Me” Rockwella to właśnie jeden z tych utworów. Niepokojący, obsesyjny i natychmiast rozpoznawalny już po pierwszych słowach: „I always feel like…”. Ale mało kto wie, że za narodzinami tego kultowego hitu stoi historia pełna rodzinnych napięć, kompleksów, modlitwy i… Michaela Jacksona. Syn legendy Motown nie chciał być „tym uprzywilejowanym” Rockwell naprawdę nazywa się Kennedy William Gordy. Tak, jest synem samego Berry’ego Gordy’ego, czyli założyciela Motown Records i człowieka odpowiedzialnego za kariery największych gwiazd soulu oraz popu. Wydawałoby się, że sukces miał podany na tacy. Problem w tym, że młody Kennedy desperacko chciał uniknąć łatki „dziecka nepotyzmu”. Kiedy w 1982 roku przyniósł ojcu demo nagrane na prostym 4-ścieżkowym recorderze w swoim małym mieszkaniu w Hollywood, liczył na zachwyt. Zamiast tego usłyszał chłodną ocenę. Berry Gordy miał powiedzieć coś w stylu: „To jest okej. Nie rezygnuj jeszcze z normalnej pracy”. Dla 18-letniego chłopaka był to cios. I właśnie wtedy zaczęła się historia jednej z najbardziej paranoicznych piosenek lat 80. Rockwell później wielokrotnie powtarzał, że wcześniejsze utwory były „przeciętne”. Był sfrustrowany i zły. W pewnym momencie uklęknął i zaczął się modlić. Poprosił Boga o stworzenie piosenki, która trafi na szczyty list przebojów i zachwyci fanów muzyki. Brzmi filmowo? Jeszcze bardziej nieprawdopodobne jest to, że niemal natychmiast po tej modlitwie zaczął pisać „Somebody’s Watching Me”. Większość numeru powstała w zaledwie dwa dni, a znaczna część finalnej wersji została nagrana już podczas pierwszego podejścia. Inspiracją były jego własne doświadczenia. Rockwell wspominał dzieciństwo, gdy obserwował sąsiada wyglądającego przez okno w stronę ich mieszkania. Do tego dochodziły absurdalne żarty, które robił swojej dziewczynie, między innymi straszenie jej przez szybę pod prysznicem. To właśnie z tego narodził się słynny wers o strachu przed myciem włosów pod prysznicem. CZYTAJ TEŻ: Jarosław Kukulski zrobił to dla niej w tajemnicy. Ten hit Anny Jantar ma ukryte znaczenie Michael Jackson usłyszał demo i zmienił historię piosenki „Somebody’s Watching Me” Najważniejszy moment dopiero miał nadejść. Rockwell znał rodzinę Jacksonów od dziecka. Michael był od niego starszy o sześć lat, ale obie rodziny były bardzo blisko związane. Pewnego dnia młody muzyk pojechał do domu Jacksonów z kasetą demo i boomboksem. Był przerażony. Odtwarzał utwór podobno osiem albo dziewięć razy. Michael reagował natychmiast. Miał wołać kolejne osoby z domu: „Rebbie! Janet! Musicie tego posłuchać!”. Im częściej leciało demo, tym bardziej było jasne, że dzieje się coś wyjątkowego. Po odsłuchu Michael odciągnął Rockwella na bok i zapytał: „Kogo weźmiesz do chórków?”. Odpowiedź była natychmiastowa: „A może ty?”. I tak po prostu Michael Jackson został głosem najbardziej ikonicznego refrenu lat 80. Do nagrania dołączył także Jermaine Jackson. Co ciekawe, rodziny były związane jeszcze mocniej. Siostra Rockwella, Hazel Gordy, była żoną Jermaine’a. Choć Michael Jackson nie został oficjalnie wymieniony jako główny wykonawca, wszyscy od początku wiedzieli, że to właśnie on śpiewa legendarny refren. I wszystko się zmieniło. Przypomnijmy, że „Somebody’s Watching Me” ukazało się w styczniu 1984 roku i błyskawicznie podbiło listy przebojów. Utwór spędził 19 tygodni na Billboard Hot 100 i dotarł do drugiego miejsca zestawienia. Zatrzymał go jedynie gigantyczny hit Kenny’ego Logginsa „Footloose”. Piosenka sprzedała się w ponad 500 tysiącach egzemplarzy w ciągu zaledwie trzech miesięcy. Ale sukces miał też swoją cenę. Rockwell panicznie bał się, że ludzie uznają jego karierę za efekt nazwiska ojca albo wsparcia Michaela Jacksona. Do tego stopnia, że podczas wywiadów udawał Brytyjczyka i twierdził, że pochodzi z Portsmouth w Anglii. Chciał, by świat uwierzył, że sukces osiągnął sam. Teledysk do „Somebody’s Watching Me” był kompletnym szaleństwem. Nawiedzony dom, cmentarz na podwórku, krew i absurdalne sceny sprawiły, że MTV pokochało ten numer. Sam Rockwell później przyznawał, że planował znacznie lżejszą wersję klipu. Reżyser Francis Delia kompletnie jednak zignorował jego pomysły i stworzył mroczny, niemal horrorowy świat. Efekt? Idealnie pasował do atmosfery utworu. Po sukcesie „Somebody’s Watching Me” Rockwell próbował jeszcze powtórzyć sukces utworami „Obscene Phone Caller” i „Peeping Tom”, ale żaden nie zbliżył się do fenomenu debiutu. W końcu wycofał się z życia publicznego. Jak tłumaczył po latach, muzyka przestała sprawiać mu radość, a on chciał po prostu żyć jak zwykły człowiek. Mimo to „Somebody’s Watching Me” nigdy nie zniknęło. Do dziś utwór pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych hymnów popkulturowej paranoi. W każde Halloween wraca na playlisty, a charakterystyczny refren Michaela Jacksona nadal wywołuje ciarki. I właśnie dlatego historia tej piosenki jest tak niezwykła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit z lat 90. odmienił polską scenę muzyczną. Hymn samotności wciąż króluje w sercach Polaków View oEmbed on the source website
Polka, która podbiła Hollywood. Mało kto pamięta, jak wyglądały początki kariery Alicji Bachledy-Curuś
Dla wielu na zawsze pozostanie subtelną Zosią z „Pana Tadeusza”, ale Alicja Bachleda-Curuś od lat udowadnia, że jest kimś znacznie więcej niż tylko ekranową pięknością. Gwiazda przeszła spektakularną przemianę — zarówno zawodową, jak i wizerunkową. Dziś zachwyca elegancją, międzynarodową karierą i klasą, która wyróżnia ją w świecie show-biznesu.
Dla wielu widzów na zawsze pozostanie delikatną Zosią z ekranizacji „Pana Tadeusza”. Dziś jednak Alicja Bachleda-Curuś zachwyca już nie tylko subtelną urodą, ale także klasą, pewnością siebie i międzynarodową karierą. Aktorka, która urodziła się 12 maja 1983 roku w Tampico w Meksyku, przeszła jedną z najbardziej spektakularnych metamorfoz w polskim show-biznesie. Zaczynała jako cudowne dziecko. Talent odkryto, gdy miała zaledwie 6 lat Alicja Bachleda-Curuś od najmłodszych lat była związana ze sceną. Już jako 6-letnia dziewczynka występowała w Studiu Teatru Muzyki i Tańca, gdzie szybko zwróciła uwagę nauczycieli niezwykłą muzykalnością i sceniczną swobodą. Publiczność pokochała ją za naturalność i wyjątkową wrażliwość, a kolejne sukcesy na festiwalach piosenki dziecięcej tylko potwierdzały, że przed młodą artystką wielka przyszłość. W latach 90. regularnie reprezentowała Polskę na międzynarodowych konkursach wokalnych. Zdobywała nagrody w kraju i za granicą, a TVP1 uznało ją za najbardziej uzdolnioną solistkę dziecięcą roku. Zanim całkowicie poświęciła się aktorstwu, próbowała także kariery muzycznej. W 2001 roku wydała album „Klimat”, promowany singlem „Marzyć chcę”. Rola Zosi w „Panu Tadeuszu” zmieniła wszystko Prawdziwy przełom przyszedł wraz z rolą Zosi w filmie Andrzeja Wajdy. To właśnie wtedy cała Polska zachwyciła się jej eteryczną urodą i niezwykłą ekranową delikatnością. Alicja Bachleda-Curuś miała zaledwie kilkanaście lat, gdy stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek w kraju. Po sukcesie „Pana Tadeusza” zaczęła otrzymywać propozycje z zagranicy. Występowała w niemieckich produkcjach, a później także w amerykańskim kinie. Ogromne uznanie przyniosła jej rola w filmie „Handel”, za którą zdobyła nagrody na międzynarodowych festiwalach filmowych. Krytycy podkreślali jej emocjonalność i ekranową autentyczność. Największy rozgłos poza Polską zapewnił jej jednak film „Ondine”, w którym zagrała u boku Colina Farrella. To właśnie ta produkcja otworzyła jej drzwi do Hollywood i sprawiła, że zaczęto mówić o niej jako o jednej z nielicznych polskich aktorek z prawdziwie międzynarodowym potencjałem. CZYTAJ TEŻ: „Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością Z dziewczęcej Zosi w ikonę stylu. Jej przemiana zachwyca do dziś Przez lata Alicja Bachleda-Curuś przeszła ogromną przemianę wizerunkową. Na początku kariery kojarzono ją przede wszystkim z naturalnością i romantycznym wdziękiem. Delikatny makijaż, długie włosy i subtelne stylizacje idealnie wpisywały się w obraz niewinnej Zosi. Z czasem jej styl zaczął dojrzewać razem z nią. Aktorka coraz częściej pojawiała się na międzynarodowych premierach i czerwonych dywanach, zachwycając elegancją oraz wyczuciem mody. Dziś stawia na minimalistyczny luksus, klasyczne fasony i kobiece stylizacje, które podkreślają jej urodę i pewność siebie. Wielu fanów podkreśla, że metamorfoza Alicji Bachledy-Curuś nie polegała wyłącznie na zmianie wyglądu. Aktorka przeszła także ogromną przemianę wewnętrzną. Z nieśmiałej nastolatki stała się świadomą swojej wartości kobietą sukcesu. Jej związek z Colinem Farrellem śledził cały świat Życie prywatne aktorki od lat budzi ogromne zainteresowanie mediów. Szczególnie głośno zrobiło się o niej, gdy związała się z hollywoodzkim gwiazdorem Colinem Farrellem. Para poznała się na planie filmu „Ondine” i szybko stała się jedną z najgorętszych par show-biznesu. W 2009 roku na świat przyszedł ich syn, Henry Tadeusz. Choć związek aktorów nie przetrwał, Alicja Bachleda-Curuś i Colin Farrell do dziś utrzymują dobre relacje i wspólnie dbają o wychowanie dziecka. Aktorka od zawsze bardzo chroni swoją prywatność. Rzadko udziela wywiadów dotyczących życia osobistego i unika medialnych skandali. To właśnie ta dyskrecja sprawiła, że przez lata zachowała opinię jednej z najbardziej eleganckich i tajemniczych gwiazd polskiego show-biznesu. Co dziś robi Alicja Bachleda-Curuś? Dziś Alicja Bachleda-Curuś mieszka głównie w Stanach Zjednoczonych, gdzie wychowuje syna i rozwija swoją karierę. Nie zrezygnowała jednak z pracy w Polsce i regularnie pojawia się w rodzimych produkcjach filmowych. Aktorka stale się rozwija. Ukończyła historię sztuki na prestiżowym UCLA i coraz staranniej wybiera kolejne zawodowe projekty. Choć od debiutu minęły już dekady, wciąż zachwyca klasą, urodą i spokojem, którego próżno szukać w świecie pełnym celebryckiego chaosu. Dla wielu fanów pozostaje symbolem ponadczasowej elegancji i dowodem na to, że prawdziwa gwiazda nie potrzebuje skandali, by przez lata pozostawać w centrum uwagi. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są razem od 8 lat, dziś prowadzą głośne show o miłości w Polsce. Jedna rzecz pomogła im odnaleźć się w nowej
Po dokonaniu coming outu nigdy tak naprawdę nie poczuł się silny i wolny. Andrzej Piaseczny w poruszających słowach o decyzji sprzed lat
Andrzej Piaseczny po latach wrócił do jednego z najbardziej osobistych momentów w swoim życiu. W szczerej rozmowie z Mariuszem Szczygłem artysta opowiedział o coming oucie i zaskoczył wyznaniem, że publiczne ujawnienie orientacji seksualnej nie było dla niego przełomem.
Andrzej Piaseczny po raz kolejny otworzył się na temat swojego życia prywatnego. W szczerej rozmowie z Mariuszem Szczygłem w programie „Rozmowy (nie)wygodne” artysta wrócił wspomnieniami do momentu, który kilka lat temu wywołał ogromne emocje w mediach i wśród fanów. Choć jego coming out odbił się szerokim echem, sam zainteresowany dziś przyznaje, że… niewiele zmienił w jego codzienności. Andrzej Piaseczny szczerze o coming oucie po latach Muzyk od lat uchodzi za jedną z najbardziej skrytych gwiazd polskiego show-biznesu. Przez dekady konsekwentnie oddzielał życie zawodowe od prywatnego, unikając publicznych deklaracji na temat swoich relacji i uczuć. Wszystko zmieniło się w maju 2021 roku. Wtedy, przy okazji premiery utworu „Miłość”, Andrzej Piaseczny po raz pierwszy otwarcie powiedział o uczuciu do mężczyzny. Dziś, po kilku latach od tamtych wydarzeń, wrócił do tego tematu podczas rozmowy z Mariuszem Szczygłem. Dziennikarz zapytał go wprost, czy coming out sprawił, że poczuł się bardziej wolny i silniejszy. Odpowiedź Piasecznego mogła zaskoczyć wielu widzów. „Czy pomogło mi? Zupełnie nie, bo ja wiesz, przez całe swoje życie byłem zgodzony ze sobą, próbowałem różnych rozwiązań na siebie. Nie wiem, jakiego rodzaju publiczność nas ogląda, ale myślę, że nie…”, przyznał bez wahania. Artysta podkreślił jednak, że nie oznacza to żalu czy wycofywania się ze swoich słów. Wręcz przeciwnie. Wyjaśnił, że od zawsze żył w zgodzie ze sobą i nigdy nie miał poczucia, że ukrywa własną tożsamość przed najbliższymi. „Ale... widzisz, to nie w tym sensie, żebym ja teraz zaprzeczał czemukolwiek, co… co powiedziałem, zrobiłem, choć oczywiście kilku… Leży na stole książka sprzed 30 pewnie lat, więc pewnie, gdybym miał prostować wszystkie głupoty, które w życiu powiedziałem publicznie, to zajęłoby to nam znacznie dłużej niż pół godziny. Ale… czy mi to pomogło w życiu? Wydaje mi się albo chciałbym mieć takie przeświadczenie, że być może pomogło kilku innym osobom, a jeśli chociaż jednej, to już dobrze”, mówił. CZYTAJ TEŻ: „Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością „Żyłem w zgodzie ze sobą”. Mocne słowa Andrzeja Piasecznego To właśnie ten aspekt okazał się dla niego najważniejszy. Piaseczny zasugerował, że jego publiczne wyznanie mogło dodać odwagi innym ludziom, którzy wciąż zmagają się z lękiem przed ujawnieniem swojej orientacji. W rozmowie nie zabrakło także refleksji o zmianach społecznych i różnicach pokoleniowych. Andrzej Piaseczny zwrócił uwagę, że współczesna rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze 30 czy 40 lat temu. Dziś podobne deklaracje są odbierane znacznie spokojniej, a młodsze pokolenie często nie pamięta, jak wielkim tabu był kiedyś temat orientacji seksualnej osób publicznych. „Dzisiaj rzeczy są znacznie prostsze. I w wieku 50 lat powiedzieć to, co powiedziałem, byłoby mi po prostu łatwo, mówiąc prawdziwie, ale troszkę dla mnie brutalnie”, stwierdził. Słowa artysty wybrzmiały wyjątkowo szczerze i spokojnie. Bez dramatyzmu, bez potrzeby budowania sensacji wokół własnego życia. Piaseczny podkreślił, że przez lata otaczał się ludźmi, przy których czuł akceptację i bezpieczeństwo. „Żyłem ze swoimi przyjaciółmi, z rodziną, z bliskością ludzi w zgodzie ze sobą. Zawsze”, podsumował. Wyznanie wokalisty ponownie poruszyło internautów. Wielu fanów zwróciło uwagę na jego autentyczność i spokój, z jakim mówi o sprawach niezwykle osobistych. Dla części odbiorców to właśnie taka szczerość ma dziś największą wartość. Źródło: „Rozmowy (nie)wygodne” Mariusza Szczygła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Znajomi bali się z nim jeździć. „Coś z nim było nie tak”. Kulisy tragedii Łukasza Litewki wychodzą na jaw. Bliscy zabrali głos
Wraca sprawa tragicznego wypadku, w którym zginął Łukasz Litewka. Reporterzy dotarli do 57-letniego kierowcy oraz osób z jego otoczenia. Ich relacje są wstrząsające. Znajomi mężczyzny twierdzą, że bali się z nim jeździć, a prokuratura ujawnia kolejne ustalenia dotyczące tragedii, która wciąż budzi ogromne emocje w całej Polsce.
Wraca sprawa tragicznego wypadku, w którym zginął Łukasz Litewka. Choć śledztwo prokuratury trwa, wokół kierowcy oskarżonego o spowodowanie tragedii pojawia się coraz więcej niepokojących informacji. Reporterzy programu „Uwaga!” dotarli zarówno do samego 57-latka, jak i osób z jego otoczenia. To, co usłyszeli, budzi ogromne emocje. Znajomi kierowcy ujawniają niepokojące zachowania sprzed tragedii Mężczyzna miał obawiać się ujawnienia swojej tożsamości. Nie chciał pokazać domu ani rozmawiać publicznie przed kamerą. Mimo to dziennikarzom udało się z nim spotkać. Jeszcze bardziej poruszające okazały się jednak relacje jego znajomych, którzy wprost przyznają, że bali się z nim jeździć. Prokuratura Okręgowa w Sosnowcu prowadzi intensywne działania mające wyjaśnić wszystkie okoliczności tragedii. Jak ustalono, w chwili wypadku Łukasz Litewka rozmawiał przez telefon przy użyciu zestawu słuchawkowego. Rozmowę nagle przerwało uderzenie. W przestrzeni publicznej pojawiły się również spekulacje sugerujące, że śmierć posła mogła nie być przypadkiem. Śledczy zdecydowanie odcinają się jednak od takich teorii. "Takie twierdzenia na dziś nie mają żadnego oparcia w materiale dowodowym. Wszelkie spekulacje i teorie na ten moment pozostają niepotwierdzone, choćby w najmniejszym stopniu", podkreślił Bartosz Kilian z Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu. CZYTAJ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki ujawniła, co przeżyła po tragedii. „Ludzie mieli teorie, że ja jestem w to zamieszana”. Teraz ze łzami w oczach opowiada o kulisy wspólnego życia <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016764410005-4b789f4.jpg" width="2000" height="1805" alt="FOTO PRZEMYSLAW GLUMA/SUPER EXPRESS23.04.2026, DABROWA GORNICZA OPIS: W WYPADKU DROGOWTYM ZGINAL POSEL NA SEJM RP LUKASZ LITEWKA (36 L.). JECHAL NA ROWERZE W KIERUNKU DABROWY GORNICZEJ UL. KAZIMIERZOWSKA, GDY WJECHALO W NIEGO MITSHUBISHI COLT PROWADZONE PRZEZ 57-LETNIEGO MIESZKANCA SOSNOWCA. NA MIEJSCU PRZEZ WIELE GODZIN PRACOWALI SLEDCZY, A DROGA BYLA NIEPRZEJEZDNA. N/Z MIEJSCE TARGEDII ZRODLO WYPADEK, SMIERC, POSEL, LUKASZ LITEWKA, DABROPWA GORNICZA, SOSNOWIEC, LEWICA, ROWER ZDERZENIE, OSOBOWKA WSZYSTKIE ZDJECIA NA HTTP://AGENCJA.SE.COM.PL" title="Miejsce wypadku ?ukasza Litewki" /> Prokuratura dementuje plotki i analizuje przeszłość 57-letniego kierowcy Jednocześnie prokuratura dementuje informacje, które pojawiły się w sieci. Chodzi między innymi o doniesienia, że kierowca nadal posiada prawo jazdy. Jak potwierdzono podczas rozmowy z prokuratorem, dokument został zatrzymany. Największe poruszenie wywołują jednak słowa osób, które znały 57-letniego kierowcę. Reporterzy po wielu próbach dotarli do jego znajomych i usłyszeli relacje, które rzucają nowe światło na sprawę. „Wielokrotnie mówiłem mu: „Idź do lekarza, zrób sobie badania, bo coś z tobą jest nie tak”. A on zawsze dziwnie patrzył i dziwnie się uśmiechał. Kiedyś był kierowcą, tylko że zabronili mu prowadzić samochód, bo ludzie bali się z nim jeździć", relacjonował rozmówca. To jednak nie wszystko. Według kolejnych relacji mężczyzna miał już wcześniej zachowywać się niebezpiecznie za kierownicą. „Kolega mi opowiadał, że on prawie dwa razy do sklepu wjechał, bo zamiast jechać do przodu wrzucił wsteczny. W ogóle nie uważał na drodze. Był nieodpowiedzialny, rozproszony, jakby rozkojarzony. Bardzo niebezpiecznie jeździł. Wszyscy na niego cały czas krzyczeli, żeby uważał", usłyszeli dziennikarze. Te słowa mogą okazać się istotne dla śledczych, którzy analizują nie tylko sam przebieg wypadku, ale również przeszłość i funkcjonowanie podejrzanego. „Gromadzimy materiał dowodowy związany z linią życiową tego człowieka, chcąc jak najpełniej ją odtworzyć i zbudować najszerszy kontekst, tło samego zajścia", tłumaczy prokurator Bartosz Kilian. W cieniu dramatycznych ustaleń pojawia się także temat spuścizny po Łukaszu Litewce. Jego przyjaciele podkreślają, że najlepszym sposobem uczczenia pamięci posła będzie dalsze prowadzenie fundacji i kontynuowanie działań pomocowych. „Chyba najlepszą formą upamiętnienia dokonań Łukasza byłoby to, żebyśmy poprowadzili sprawę fundacji dalej. Kontynuowali jego dzieło. I postarali się wykorzystać niezwykłą moc fundacji #TeamLitewka. To jest fenomen społeczny, prawie milion osób, który nieraz pokazał, że to są Himalaje pomagania. Dokonywaliśmy wspólnie z nimi rzeczy niemożliwych", powiedział Paweł Cyz, przyjaciel Łukasza Litewki. Sprawa nadal budzi ogromne emocje i pozostaje jednym z najgłośniejszych tematów ostatnich dni. Śledztwo trwa, a kolejne ustalenia mogą jeszcze wiele zmienić. Źródło: Uwaga TVN!. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kierowca, który śmiertelnie potrącił Łukasza Litewkę i jego żona przerwali milczenie. „Mąż był przemęczony. Nie chciał tego zrobić”
Kierowca, który śmiertelnie potrącił Łukasza Litewkę i jego żona przerwali milczenie. „Mąż był przemęczony. Nie chciał tego zrobić”
Wokół tragicznej śmierci Łukasza Litewki narasta coraz więcej pytań i emocji. Reporterzy „Uwagi!” TVN dotarli do 57-latka oskarżonego o spowodowanie śmiertelnego wypadku. Mężczyzna po wyjściu z aresztu nie zgodził się na występ przed kamerą, ale w rozmowie miał powtarzać jedno: „Nie chciałem tego zrobić”. Głos zabrała także jego żona.
Wokół tragicznego wypadku, w którym zginął Łukasz Litewka, wciąż pojawia się wiele pytań i emocji. Internauci nie mogą zrozumieć, jak na prostym odcinku drogi doszło do dramatu, który odebrał życie znanemu społecznikowi i posłowi. Teraz głos zabrał między innymi mężczyzna oskarżony o spowodowanie śmiertelnego wypadku. Reporterzy „Uwagi!” TVN dotarli do niego jako jedyni. Kierowca, który potrącił Łukasza Litewkę zabiera głos 57-latek po wpłaceniu 40 tysięcy złotych kaucji opuścił areszt i wrócił do domu. Nie zgodził się jednak na występ przed kamerą. Jak relacjonuje dziennikarz Tomasz Lusawa, mężczyzna jest bardzo wystraszony i obawia się ujawnienia swojej tożsamości. „Widziałem tego kierowcę, siedzieliśmy przy jednym stole. Rozmawiałem z nim przez dwie godziny. Nie zgodził się na rozmowę przed kamerą, bo jest bardzo wystraszony", tłumaczy reporter „Uwagi!” TVN. Dziennikarz podkreśla również, że po rozmowie z podejrzanym nie odniósł wrażenia, by tragedia była działaniem celowym. „Po rozmowie z tym człowiekiem wierzę mu, że to nie było celowe działanie. Że to był wypadek. On nie chciał mówić o szczegółach, ale cały czas powtarzał, że nie chciał tego zrobić", dodaje Tomasz Lusawa. CZYTAJ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki ujawniła, co przeżyła po tragedii. „Ludzie mieli teorie, że ja jestem w to zamieszana”. Teraz ze łzami w oczach opowiada o kulisy wspólnego życia Żona kierowcy przerywa milczenie Choć sam podejrzany nie zdecydował się wystąpić publicznie, przed kamerą pojawiła się jego żona. Kobieta poprosiła jednak o ukrycie wizerunku. Jak przyznała, boi się napiętnowania, a nawet o bezpieczeństwo swoje i rodziny. W emocjonalnej wypowiedzi stanęła w obronie męża. „Mąż był przemęczony. Nie chciał tego zrobić. Nie zabiłby człowieka", podkreśliła. W sieci od dni pojawiają się kolejne komentarze, teorie i oskarżenia. Nie brakuje również sugestii, że mogło dojść do czegoś więcej niż zwykłego wypadku. Choć od tragedii minęło już trochę czasu, internet wciąż żyje sprawą śmierci Łukasza Litewki. Pojawiające się hipotezy i oskarżenia uderzają jednak przede wszystkim w jego bliskich. Najbliżsi podkreślają, że rozsiewane w sieci teorie są dla nich bardzo bolesne. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Partnerka Łukasza Litewki opublikowała poruszające życzenia w dniu jego urodzin. "Moim domem zawsze byłeś Ty"
Partnerka Łukasza Litewki ujawniła, co przeżyła po tragedii. „Ludzie mieli teorie, że ja jestem w to zamieszana”. Teraz ze łzami w oczach opowiada o kulisy wspólnego życia
Śmierć Łukasza Litewki wstrząsnęła jego bliskimi i osobami, które śledziły jego działalność w sieci. W emocjonalnym materiale Uwagi! TVN partnerka polityka szczerze opowiedziała o bólu po stracie ukochanego. Natalia Bacławska przyznała, że po tragicznym wypadku jej życie całkowicie się zmieniło. Padły słowa, które chwytają za serce.
To miała być zwyczajna codzienność. Wspólne poranki, plany, rozmowy o przyszłości i życie budowane krok po kroku z ukochaną osobą. Dziś po tym wszystkim została tylko cisza, pusty dom i ból, którego nie da się opisać żadnymi słowami. Partnerka Łukasza Litewki w rozmowie z reportrami Uwagi! TVN szczerze opowiedziała o dramacie, który rozdarł jej życie na pół. Natalia Bacławska o śmierci Łukasza Litewki: „Nie ma już nic” Gdy Łukasz Litewka zginął w tragicznym wypadku, życie jego bliskich oraz osób, które wspierały go w sieci runął. Natalia Bacławska nie ukrywa, że po śmierci ukochanego cały jej świat przestał istnieć. W rozmowie z reporterami Uwagi! TVN mówi wprost o ogromnej pustce, z którą każdego dnia musi się mierzyć. „Nie ma takiej skali na tym świecie, która mogłaby opisać moją stratę. Jest to strata, która jest bezgraniczna. W tym momencie jestem pochłonięta przez mrok, w który nigdy nie chciałam zajrzeć", wyznaje. Jej słowa poruszają do głębi. Kobieta przyznaje, że każdego dnia budzi się z myślą, że wszystko, co razem stworzyli, po prostu nagle zniknęło. „Budzę się, płaczę i wiem, że cały świat, który tworzyliśmy, który chcieliśmy tworzyć, nasze wszystkie plany, wspólne marzenia, po prostu ich już nie ma. Nie ma nic. Umarłam razem z nim", dodaje. Z materiału dowiedzieliśmy się również, że Natalia i Łukasz poznali się dzięki wspólnej znajomej. Choć ich relacja zaczęła się przypadkiem, szybko okazało się, że połączyło ich coś wyjątkowego. Z dala od medialnego szumu budowali wspólne życie i bardzo chronili swoją prywatność. Trzy lata temu zamieszkali razem. Jak wspomina Natalia, polityk był dla niej kimś znacznie więcej niż partnerem. „Łukasz był, tak naprawdę jest do tej pory, najważniejszym człowiekiem w moim życiu. Był moim przyjacielem, moim partnerem, moją miłością, wsparciem, moim życiem", ujawnia. To właśnie dlatego rzeczywistość po jego śmierci stała się dla niej tak trudna do udźwignięcia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek Partnerka Łukasza Litewki ujawnia, jak wyglądały ich ostatnie wspólne lata Najbardziej przejmujące są jednak wspomnienia pierwszych dni po tragedii. Natalia przyznaje, że długo nie była w stanie uwierzyć w to, co się wydarzyło. „Dla mnie to było jak horror, z którego nie mogę się obudzić. Za każdym razem, jak otwierałam oczy, miałam wrażenie, że on zaraz zejdzie po schodach. Uśmiechnie się i powie: „Dzień dobry, kochanie”, opowiada. Dziś największym bólem jest dla niej powrót do miejsca, które kiedyś było pełne życia i miłości. „Wracam teraz do domu, który tak naprawdę nie mogę nazwać domem, bo Łukasz był moim domem. Zmieniło się wszystko. Wracam do pustego budynku, gdzie nie ma nic. W tym momencie mogę powiedzieć, że nie mam domu. Wcześniej mówiłam Łukaszowi, że mogłabym mieszkać nawet na Marsie albo w szałasie, ale najważniejsze, żeby były tam osoby, które kocham". mówi. Na koniec 28-latka odniosła się również do wielu teorii i hipotez dotyczących wypadku. „Mam niesamowity żal do ludzi. Do ludzi, którzy tworzyli całą otoczkę. Kiedy wybierałam koszulę Łukaszowi, dostałam informację, że ludzie mają teorie spiskowe, że ja jestem w to zamieszana. Dla mnie było to nie do pojęcia. Mam 28 lat i w tym momencie przechodzę piekło na każdym polu. Straciłam najważniejszą osobę w moim życiu. W dodatku muszę się mierzyć z tym wszystkim", kwituje. Źródło: Uwaga! TVN. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Sensacyjne wyniki finału Tańca z Gwiazdami. Wiadomo, które miejsce zajęły pozostałe pary. Drugie miejsce zaskakuje
Paweł Małaszyński zrobił wyjątek. Aktor i jego żona pojawili się na finale „Tańca z Gwiazdami”. Wszyscy patrzyli tylko na nich
Paweł Małaszyński i jego żona Joanna Chitruszko pojawili się razem na finale „Tańca z Gwiazdami”, wzbudzając ogromne zainteresowanie fotoreporterów. Para, która od ponad trzech dekad tworzy zgrany związek i niezwykle rzadko pokazuje się publicznie, tym razem zapozowała na ściance, prezentując eleganckie i stylowe kreacje.
Paweł Małaszyński pojawił się na finale „Tańca z Gwiazdami” w towarzystwie ukochanej żony. Para, która od lat konsekwentnie unika medialnego szumu, tym razem zrobiła wyjątek i zapozowała razem na ściance. Fotoreporterzy nie mogli oderwać od nich wzroku. Paweł Małaszyński z żoną pojawili się na finale „Tańca z Gwiazdami” Choć Paweł Małaszyński od dawna uchodzi za jednego z najbardziej skrytych aktorów polskiego show-biznesu, od czasu do czasu daje fanom mały wgląd w swoje życie prywatne. Tak było również podczas finału „Tańca z Gwiazdami”, gdzie pojawił się u boku Joanny Chitruszko. Małżeństwo natychmiast przyciągnęło uwagę zgromadzonych fotografów. Przypomnijmy, że aktor i jego żona są razem od 1994 roku, a ślub wzięli w 2002 roku. Przez lata doczekali się dwójki dzieci: syna Jeremiasza oraz córki Lei. Ich relacja od dawna uchodzi za jedną z najbardziej trwałych w polskim show-biznesie, zwłaszcza że para niezwykle rzadko pokazuje się wspólnie publicznie. Nic więc dziwnego, że ich pojawienie się na finale popularnego programu wywołało niemałe poruszenie. Paweł i Joanna chętnie zapozowali na ściance, trzymając się za ręce i nie kryjąc dobrych humorów. Widać było, że mimo upływu lat nadal świetnie czują się w swoim towarzystwie. CZYTAJ TEŻ: Miss Polonia nie odstępowała Koterskiego na krok. Gorące kulisy finału „Tańca z gwiazdami” zelektryzowały fanów Joanna Chitruszko skradła uwagę fotoreporterów Stylizacja Joanny Chitruszko również nie przeszła bez echa. Żona aktora postawiła na odważny i kobiecy look. Na wydarzeniu pojawiła się w welurowej sukience mini, którą zestawiła ze skórzaną kurtką i klasycznymi szpilkami. Kreacja podkreśliła jej zgrabne nogi i przyciągała spojrzenia. Z kolei Paweł Małaszyński wybrał bardziej stonowaną stylizację. Brązową zamszową marynarkę, czarny T-shirt, ciemne spodnie oraz eleganckie buty. Internauci szybko zwrócili uwagę na to, jak dobrze prezentowała się para. W komentarzach nie brakowało zachwytów nad naturalnością i klasą małżeństwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Taniec z Gwiazdami” to ustawka? Fani nie mają wątpliwości po wpisie Wojewódzkiego, który ujawnił nazwisko zwycięzcy dużo wcześniej. Miszczak natychmiast miał zareagować
„Taniec z Gwiazdami” to ustawka? Fani nie mają wątpliwości po wpisie Wojewódzkiego, który ujawnił nazwisko zwycięzcy dużo wcześniej. Miszczak natychmiast miał zareagować
Finał 18. edycji „Tańca z Gwiazdami” zakończył się ogromnymi emocjami, ale prawdziwa burza wybuchła dopiero po wpisie Kuby Wojewódzkiego. Showman zasugerował zwycięstwo Gamou Falla jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem wyników przez Polsat. Internauci błyskawicznie zaczęli mówić o ustawce, a atmosfera wokół programu zrobiła się naprawdę gorąca.
Jeszcze zanim poznaliśmy zwycięzców 18. edycji „Tańca z Gwiazdami”, Kuba Wojewódzki już zdążył zasugerować, kto sięgnie po Kryształową Kulę. I choć dla jednych był to tylko kolejny prowokacyjny żart showmana, inni nie mieli wątpliwości: „ustawka” stała się faktem. W sieci rozpętała się prawdziwa burza. Wojewódzki „ogłosił” zwycięzcę jeszcze przed finałem „Tańca z Gwiazdami” Przypomnijmy, że w minioną niedzielę oczy widzów były zwrócone na finał „Tańca z Gwiazdami”, w którym o zwycięstwo walczyli najlepsi uczestnicy tej edycji. Ostatecznie triumfowali: Gamou Fall i Hanna Żudziewicz. Emocji nie brakowało, ale to nie sam werdykt wywołał największe zamieszanie. Wszystko przez jeden wpis Kuby Wojewódzkiego. Dziennikarz opublikował w mediach społecznościowych zapowiedź nowego odcinka swojego podcastu z udziałem Iwony Pavlović i Tomasza Wygody. Problem w tym, że posta opublikował na długo przed ogłoszeniem wyników. „Wszystkie tajemnice "Tańca z Gwiazdami". Dlaczego Kędzior nie wygrał. Dlaczego odpadł Kurzajewski. Po co komu Ewa Kasprzyk. Jak rządzi parkietem Miszczak. Kto kłamie w tańcu. Ile było romansów a ile oficjalnie. Kto tańczył najgorzej. I dlaczego Jarek Kret. Dlaczego odpadli Mołek i Urbański. Kto się boi Agnieszki Kaczorowskiej. Dlaczego wygrał Gamou. I 72 inne pytania…", czytamy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Finał TzG: Mąż Pauliny Gałązki nie ukrywał wzruszenia na wizji. Cała Polska usłyszała te słowa Internauci oskarżają program o ustawkę. Wojewódzki jeszcze podkręcił aferę Internauci błyskawicznie podchwycili temat. W komentarzach zawrzało. „No to jak wygra Gamou, to mamy aferę zagwarantowaną”, pisał jeden z użytkowników. „Fajna ustaweczka poszła”, dodawał kolejny. Nie brakowało też głosów sugerujących, że produkcja programu od dawna miała znać wynik. Część widzów otwarcie zarzucała show brak transparentności. Inni bronili jednak programu i twierdzili, że Wojewódzki po prostu kolejny raz doskonale wiedział, jak wywołać zamieszanie wokół własnego nazwiska. Sam zainteresowany wcale nie próbował uspokajać atmosfery. Wręcz przeciwnie. Gdy jedna z internautek zapytała go wprost: „A to już wiadomo, że wygrał Gamou?”, Kuba odpowiedział z charakterystyczną dla siebie ironią: „My to wiedzieliśmy już dziś rano. Naiwność nie jest grzechem. Bywa cnotą”. I właśnie ten komentarz dolał oliwy do ognia. Widzowie zaczęli masowo udostępniać screeny i spekulować, czy celebryta rzeczywiście znał wyniki przed wszystkimi. W sieci pojawiły się nawet sugestie, że finał mógł być wcześniej ustalony. Wojewódzki nie byłby jednak sobą, gdyby na tym zakończył całą historię. Kilka godzin później opublikował kolejne InstaStories, na którym pokazał listę nieodebranych połączeń od Edwarda Miszczaka. Na screenie widniało aż sześć prób kontaktu. Ostatnia miała mieć miejsce tuż po północy. „Hjuston, mamy kłopoty...”, podpisał wymownie zdjęcie. To wystarczyło, by internet oszalał jeszcze bardziej. Internauci zaczęli zastanawiać się, czy dyrektor programowy Polsatu rzeczywiście próbował interweniować po wywołanej aferze. Oczywiście nie brakuje opinii, że cała sytuacja była jedynie perfekcyjnie zaplanowaną prowokacją i sposobem na promocję podcastu Wojewódzkiego. CZYTAJ TEŻ: Miss Polonia nie odstępowała Koterskiego na krok. Gorące kulisy finału „Tańca z gwiazdami” zelektryzowały fanów
Miss Polonia nie odstępowała Koterskiego na krok. Gorące kulisy finału „Tańca z gwiazdami” zelektryzowały fanów
Za kulisami finału „Tańca z gwiazdami” emocji nie brakowało nawet podczas przerw reklamowych. Uwagę wszystkich przyciągali Michał Koterski i Miss Polonia Maja Klajda, którzy niemal przez cały wieczór trzymali się razem.
Kulisy wielkiego finału „Tańca z gwiazdami” rozgrzewały emocje niemal tak samo mocno jak to, co działo się na parkiecie. Gdy kamery gasły na czas przerw reklamowych, w studiu nadal było gorąco. Uwagę wszystkich przyciągał Michał Koterski, któremu przez niemal cały wieczór towarzyszyła Miss Polonia, Maja Klajda. Para nie odstępowała się na krok, chętnie rozmawiała i wspólnie żartowała, wzbudzając spore zainteresowanie gości oraz produkcji. Co działo się podczas przerw reklamowych w „Tańcu z gwiazdami”? Choć widzowie przed telewizorami oglądali perfekcyjnie wyreżyserowane show pełne emocjonujących występów, za kulisami atmosfera była znacznie bardziej swobodna. Zaproszeni goście robili sobie pamiątkowe zdjęcia, wymieniali uwagi po kolejnych występach i komentowali finałowe emocje. W centrum wydarzeń znalazł się również Edward Miszczak, który podczas przerw reklamowych prowadził stolikowe rozmowy z gwiazdami i osobami związanymi z produkcją programu. CZYTAJ TEŻ: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów Widać było jednak, że finał kosztował uczestników ogrom energii. Przygotowania do ostatniego odcinka trwały od wielu tygodni. Gwiazdy spędzały długie godziny na salach treningowych, dopracowując choreografie i walcząc z narastającym zmęczeniem. Nie brakowało stresu, napięcia i presji związanej z ocenami jurorów oraz oczekiwaniami widzów. Wielu uczestników otwarcie przyznawało, że udział w programie był jednym z najtrudniejszych doświadczeń w ich życiu. Michał Koterski i Maja Klajda przyciągali spojrzenia za kulisami Mimo zmęczenia finałowa atmosfera udzielała się wszystkim obecnym w studiu. Uśmiechy, wspólne zdjęcia i rozmowy sprawiały, że nawet po zakończeniu występów emocje nie opadały. Szczególną uwagę przykuwał właśnie Misiek Koterski, który wyraźnie świetnie bawił się w towarzystwie Mai Klajdy. Ich swobodne zachowanie szybko stało się jednym z najczęściej komentowanych momentów zza kulis programu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Finał TzG: Mąż Pauliny Gałązki nie ukrywał wzruszenia na wizji. Cała Polska usłyszała te słowa
To koniec. Wojna między Blake Lively i Justin Baldonim zakończona. Artyści zawarli ugodę. Wpływ na decyzję miał... Ryan Reynolds
Blake Lively i Justin Baldoni zakończyli jeden z najgłośniejszych konfliktów Hollywood ostatnich miesięcy. Kulisy ugody są jednak szokujące. Strony miały wydać aż 60 mln dol. na sądową batalię, która odbiła się na karierze, wizerunku i życiu prywatnym gwiazd. Według amerykańskich mediów jedynymi prawdziwymi wygranymi okazali się prawnicy.
Blake Lively i Justin Baldoni wreszcie zakończyli 18-mesięczny, a zarazem jeden z najgłośniejszych sporów ostatnich lat. Choć ugoda miała zakończyć medialny chaos, kulisy całej batalii pokazują coś zupełnie innego. Emocje, milionowe wydatki i narastające napięcie sprawiły, że sprawa wymknęła się spod kontroli. A rachunek? Astronomiczny. Ryan Reynolds miał naciskać na zakończenie konfliktu Blake Lively Według informacji Page Six obie strony miały wydać łącznie aż 60 mln dol. na walkę sądową. To kwota, za którą można byłoby sfinansować dwie kolejne części filmu „It Ends With Us”. Produkcja hitu kosztowała 25 mln dol., a globalnie zarobiła imponujące 351 mln dol. Tymczasem ogromne pieniądze miały rozpłynąć się głównie na honoraria prawników. Źródła cytowane przez amerykańskie media nie mają wątpliwości. „W tej walce nie było zwycięzców”, twierdzi informator Page Six. Według niego jedynymi osobami, które naprawdę wyszły z tej sytuacji obronną ręką, byli prawnicy reprezentujący obie strony konfliktu. Kulisy ugody są równie dramatyczne, jak sam proces. Z informacji Roba Shutera wynika, że Ryan Reynolds od dawna naciskał na zakończenie konfliktu. Aktor miał uważać, że przeciągający się spór coraz mocniej odbija się na życiu Blake Lively, zarówno zawodowym, jak i prywatnym. Jeden z informatorów zdradził, że Reynolds widział, jak sytuacja zaczyna „rozpadać wszystko wokół”. Chodziło nie tylko o wizerunek aktorki, ale również relacje osobiste i psychiczne obciążenie związane z medialnym napięciem. Blake Lively miała być niezwykle emocjonalnie zaangażowana w sprawę. Według źródeł z czasem przestało chodzić wyłącznie o wygraną. Aktorka miała przede wszystkim chcieć udowodnić, że ma rację. Dopiero później miała zrozumieć, jak wysoką cenę płaci za przeciągający się konflikt. To właśnie obawa o małżeństwo z Ryanem Reynoldsem miała stać się momentem przełomowym. TMZ ujawnił, że tuż przed zawarciem ugody w obozie Blake Lively panowało ogromne napięcie. Aktorka miała nawet zatrudnić nową kancelarię: Sussman Godfrey, po tym, jak sprawy zaczęły układać się nie po jej myśli. Szczególnie trudnym momentem okazała się decyzja sędziego o odrzuceniu większości jej zarzutów wobec Baldoniego. Według doniesień zmiana prawników nie przyniosła oczekiwanego przełomu. Ostatecznie artystka miała zdecydować się na wycofanie pozwu zaledwie kilka dni przed planowanym rozpoczęciem procesu, wyznaczonym na 18 maja. CZYTAJ TEŻ: Angelina Jolie triumfuje w sądzie. Brad Pitt miał przekroczyć wszystkie granice. Sąd podjął jedną z decyzji w sprawie winnicy Blake Lively i Justin Baldoni wydali 60 mln dol. na sądową batalię. Kulisy zawarcia ugody Przypomnijmy, że cały konflikt rozpoczął się po tym, jak Blake Lively oskarżyła Justina Baldoniego o improwizowanie niechcianych pocałunków oraz wygłaszanie niestosownych komentarzy sek*ualnych na planie „It Ends With Us”. Baldoni odpowiedział własnym pozwem, oskarżając Lively i Ryana Reynoldsa o zniesławienie. Jednak jego pozew został oddalony w czerwcu 2025 r. Z kolei w kwietniu 2026 r. sąd odrzucił 10 z 13 zarzutów zgłoszonych przez Blake Lively, w tym także dotyczący molestowania. Według Page Six jedyną realną szansą aktorki na wygraną miało być udowodnienie kampanii oszczerstw. Problem polegał jednak na tym, że, jak określiła to jej strona, działania te miały być „nie do wyśledzenia”. Choć ugoda została zawarta w ostatniej chwili, mediacje miały trwać już od lutego. Przez wiele tygodni rozmowy nie przynosiły jednak rezultatów. Źródła twierdzą, że proces nie był korzystny dla żadnej ze stron. W sprawie miały istnieć kompromitujące informacje dotyczące zarówno Lively, jak i Baldoniego. Dodatkowo sędzia miał naciskać na ugodę, by, jak podawał Page Six, „nie marnować czasu sądu”. Nowojorski prawnik Richard C. Schoenstein uważa, że finał i tak był przewidywalny. Jego zdaniem nie było pewności, czy ława przysięgłych stanęłaby po którejkolwiek stronie konfliktu. Ekspert podkreślił również, że Blake Lively mogłaby mieć trudności z udowodnieniem zarówno odwetu, jak i realnych szkód. Po zakończeniu sporu prawnicy obu stron wydali wspólne oświadczenie. Podkreślili w nim, że mimo konfliktu wszyscy pozostają dumni z filmu „It Ends With Us” i wspierają działania na rzecz osób doświadczających przemocy domowej. W komunikacie zaznaczono także, że obawy zgłoszone przez Blake Lively „zasługiwały na wysłuchanie”, a wszystkie strony chcą angażować się w tworzenie środowisk pracy wolnych od nadużyć. Na końcu pojawiła się też wyraźna deklaracja: ugoda ma zamknąć ten rozdział i pozwolić wszystkim ruszyć dalej, również poza internetowym chaosem, który przez miesiące podsycał emocje wokół tej sprawy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska
Przez całe życie pokazywał cuda natury. Dziś David Attenborough ostrzega ludzkość przed katastrofą
David Attenborough od lat opowiada ludziom o naturze, ale dziś jego filmy brzmią już bardziej jak ostrzeżenie niż zachwyt nad pięknem świata. Legendarny brytyjski biolog i dokumentalista, który dzisiaj kończy 100 lat, nie przestaje mówić o jednym: człowiek doprowadził planetę do granic wytrzymałości. I choć jego spokojny głos nadal koi widzów, przekaz stał się wyjątkowo mocny.
Przez większość życia Attenborough pokazywał świat takim, jakiego wielu ludzi nigdy nie miało szans zobaczyć. Tropikalne lasy, oceany pełne życia, dzikie zwierzęta funkcjonujące z dala od cywilizacji. Wszystko to zamieniał w telewizyjne widowiska, które zachwycały miliony widzów. Dziś jednak jego narracja jest znacznie bardziej osobista. Brytyjczyk nie ukrywa, że przez dekady obserwował nie tylko piękno natury, ale także jej stopniowe niszczenie. Kim jest David Attenborough? Człowiek, który zmienił sposób, w jaki patrzymy na naturę To właśnie dlatego ostatnie projekty Attenborough mają zupełnie inny ton niż jego wcześniejsze produkcje. Twórca kultowego „Życia na Ziemi” nie skupia się już wyłącznie na cudach przyrody. Coraz częściej mówi o katastrofie klimatycznej, wymieraniu gatunków i odpowiedzialności człowieka. W filmie „David Attenborough: Życie na naszej planecie” po raz pierwszy tak wyraźnie postawił samego siebie w centrum opowieści. Jako świadka epoki, który widział świat jeszcze przed jego dramatyczną przemianą. Przypomnijmy, że David Attenborough urodził się w 1926 roku. Kiedy był dzieckiem, Ziemię zamieszkiwało nieco ponad dwa miliardy ludzi, a ogromna część planety pozostawała dzika i nietknięta przez człowieka. Dziś populacja przekracza osiem miliardów, a naturalne ekosystemy znikają w zastraszającym tempie. Biolog wielokrotnie podkreślał, że największym problemem nie jest już brak wiedzy, ale brak działania. Ukończył zoologię i antropologię na Uniwersytecie Cambridge, ale jego wpływ na świat nauki i kultury dawno wykroczył poza akademickie ramy. Choć nie jest monarchą ani hollywoodzką gwiazdą, należy do najbardziej uhonorowanych Brytyjczyków. Otrzymał aż 32 doktoraty honoris causa przyznane przez uczelnie w Wielkiej Brytanii i zapisał się w historii jako legenda filmu dokumentalnego. W 1985 roku królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki za zasługi dla nauki i popularyzacji wiedzy o przyrodzie. Attenborough został również członkiem prestiżowego Royal Society oraz odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego i brytyjskim Orderem Zasługi. Jego osiągnięcia docenił także świat telewizji i filmu. Dwukrotnie zdobył nagrodę Emmy dla najlepszego narratora za „Blue Planet II” i „Naszą Planetę”. Co więcej, pozostaje jedyną osobą w historii, która otrzymała nagrody BAFTA za produkcje realizowane w technologii czarno-białej, kolorowej, HD, 3D i 4K. CZYTAJ TEŻ: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Dziś David Attenborough nie chce już tylko zachwycać widzów. Chce ich uświadamiać Choć przez lata zdobył status jednej z najbardziej szanowanych postaci brytyjskiej telewizji, nigdy nie próbował budować wokół siebie wizerunku celebryty. Zamiast tego konsekwentnie skupiał się na pracy. To właśnie on stworzył nowoczesny styl dokumentu przyrodniczego: dynamiczny, emocjonalny i bliski widzowi. Jego program „Zoo Quest”, emitowany już w latach 50., zapoczątkował nową erę telewizji popularnonaukowej. Prywatnie Attenborough przez niemal pół wieku był związany z Jane Elizabeth Ebsworth Oriel. Ich małżeństwo trwało 47 lat i zakończyło się dramatycznie w 1997 roku, kiedy jego żona doznała krwotoku mózgu. Dokumentalista przebywał wtedy na planie w Nowej Zelandii. Zdążył wrócić, by się z nią pożegnać. Po jej śmierci przyznał, że stracił „życiową kotwicę”, a ratunkiem okazała się dla niego praca. I właśnie wtedy jego działalność nabrała jeszcze większego znaczenia. Attenborough przestał być wyłącznie narratorem przyrody. Stał się jednym z najgłośniejszych głosów alarmujących o stanie planety. W kolejnych produkcjach przypominał, że ludzie wycinają miliardy drzew rocznie, przeławiają oceany i niszczą ekosystemy, od których sami są uzależnieni. Mimo ukończonych stu lat nie mówi o emeryturze. Wręcz przeciwnie. W ostatnich latach dotarł do nowej publiczności dzięki Netfliksowi. „Nasza planeta” okazała się globalnym sukcesem, a Attenborough znów stał się jednym z najważniejszych popularyzatorów wiedzy przyrodniczej na świecie. Różnica polega na tym, że dziś nie chce już tylko zachwycać widzów obrazami natury. Chce nimi wstrząsnąć. Najbardziej poruszające w jego przekazie jest jednak to, że mimo wszystko nie odbiera ludziom nadziei. Attenborough wielokrotnie powtarzał, że człowiek posiada niezwykłą zdolność adaptacji i inteligencję, która pozwoliła mu zdominować świat. Problem w tym, że sama inteligencja już nie wystarczy. Potrzebna jest jeszcze mądrość. I właśnie o nią David Attenborough apeluje od lat. Spokojnie, konsekwentnie i z autorytetem człowieka, który widział więcej niż większość z nas. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Książe William wpadł w szał po tym, co zrobił jego ojciec. Król miał dziwaczne życzenie dotyczące Kate
Angelina Jolie triumfuje w sądzie. Brad Pitt miał przekroczyć wszystkie granice. Sąd podjął jedną z decyzji w sprawie winnicy
Konflikt Angeliny Jolie i Brada Pitta wokół francuskiej posiadłości Château Miraval znów nabiera tempa. Najnowsze dokumenty sądowe pokazują, że aktorka odniosła ważne zwycięstwo w wieloletniej batalii z byłym mężem. Sąd odrzucił wniosek gwiazdora dotyczący ujawnienia prywatnej korespondencji Jolie związanej ze sprzedażą udziałów w słynnej winnicy.
Sprawa od miesięcy elektryzuje media i fanów hollywoodzkiej pary. Tym razem wszystko rozbiło się o maile, które Angelina Jolie wymieniała ze swoim menedżerem biznesowym Terrym Birdem oraz specjalistkami PR: Chloe Dalton i Arminką Helic. Brad Pitt próbował udowodnić, że część tej komunikacji nie powinna być objęta ochroną prawną. Sąd miał jednak zupełnie inne zdanie. Brad Pitt chciał uzyskać dostęp do prywatnych maili Angeliny Jolie Francuska winnica Château Miraval od lat jest jednym z najgłośniejszych punktów sporu między byłymi małżonkami. Posiadłość, która początkowo miała być symbolem ich wspólnej przyszłości i rodzinnego biznesu, po rozstaniu stała się źródłem coraz ostrzejszego konfliktu. Według dokumentów, do których dotarł „Page Six”, sąd uznał, że prywatna korespondencja Angeliny Jolie podlega ochronie prawnej. Sędzia wskazał również, że Brad Pitt nie przedstawił wystarczających argumentów, by podważyć to stanowisko. Tym samym aktor nie otrzyma dostępu do wiadomości swojej byłej żony. Aktor próbował uzyskać wgląd w wiadomości dotyczących sprzedaży udziałów Jolie w Château Miraval. Twierdził, że część korespondencji nie była objęta tajemnicą prawną, ponieważ dotyczyła także spraw biznesowych i zawodowych. W dokumentach cytowanych przez amerykańskie media Brad Pitt argumentował, że Angelina Jolie „regularnie rozmawiała z Birdem o wszystkich aspektach” swojej działalności. Strona aktorki odpowiadała jednak, że rozmowy te stanowiły element strategii prawnej i dlatego powinny pozostać poufne. To właśnie ten argument przekonał sąd. CZYTAJ TEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska Château Miraval stało się kością niezgody byłej pary Hollywood Po ogłoszeniu decyzji głos zabrał Paul Murphy, pełnomocnik Angeliny Jolie. Jego komentarz szybko odbił się szerokim echem w mediach. "To ważne zwycięstwo dla pani Jolie. Decyzja pokazuje, że pan Pitt zdecydowanie przekroczył granice, domagając się dostępu do oczywiście uprzywilejowanych dokumentów", podkreślił prawnik. Murphy ujawnił również, że Brad Pitt początkowo domagał się aż 126 dokumentów, później ograniczył swoje żądania do 22, ale ostatecznie nie uzyskał żadnego dostępu do korespondencji aktorki. "To część schematu działania pana Pitta polegającego na próbie kontrolowania wszystkiego, co dotyczy Angeliny", dodał pełnomocnik gwiazdy. Przypomnijmy, że Château Miraval zostało zakupione przez parę w 2008 roku za pośrednictwem ich spółek inwestycyjnych. Miejsce miało być symbolem nowego etapu życia Angeliny Jolie i Brada Pitta. To właśnie tam odbył się ich ślub i tam planowali rozwijać rodzinny biznes związany z produkcją wina. Wszystko zmieniło się po głośnym rozstaniu. Jolie zdecydowała się sprzedać swoje udziały Grupie Stoli, kontrolowanej przez rosyjskiego miliardera Jurija Sheflera. Ten ruch wywołał sprzeciw Pitta i zapoczątkował serię kolejnych sporów sądowych. Choć od zakończenia związku byłej „złotej pary Hollywood” minęło już sporo czasu, wygląda na to, że konflikt wokół Château Miraval wciąż jest daleki od finału. Media zza oceanu nie mają wątpliwości — ta batalia jeszcze długo będzie rozgrzewać show-biznes do czerwoności. CZYTAJ RÓWNIEŻ: W wieku 19 lat została żoną, matką i... wdową. Teraz szuka miłości w polskiej edycji “Love is Blind”, a jej historia poruszyła widzów
W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska
Dokładnie 29 lat temu Michael Jackson pojawił się w warszawskim liceum podczas egzaminów ustnych. Króla popu kwiatami przywitała nastolatka, która dziś sama jest wielką gwiazdą polskiego show-biznesu.
Trwają matury, a uczniowie w całej Polsce mierzą się z egzaminacyjnym stresem. Właśnie dlatego wraca wspomnienie jednej z najbardziej surrealistycznych scen w historii polskich szkół. Dokładnie 29 lat temu do warszawskiego liceum wszedł sam Michael Jackson. Król popu pojawił się w placówce w trakcie egzaminów ustnych, a uczniowie długo nie mogli uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Jeszcze bardziej zaskakuje fakt, kto wręczył mu kwiaty. Michael Jackson pojawił się w warszawskim liceum podczas matur ustnych Maj 1997 roku. Michael Jackson ponownie odwiedza Polskę, zaledwie rok po gigantycznym koncercie na warszawskim Bemowie. Tym razem nie chodziło jednak o muzykę. Artysta przyleciał z planem stworzenia w naszym kraju nowoczesnego parku rozrywki inspirowanego Disneylandem. Choć inwestycja ostatecznie nie doszła do skutku, sama wizyta gwiazdora przeszła do historii. Zanim wokalista odwiedził Łazienki Królewskie, niespodziewanie pojawił się w II Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Batorego w Warszawie. Problem? W szkole właśnie trwały matury ustne. Dla Michaela Jacksona nie miało to jednak znaczenia. Według relacji uczniów wszystko wydarzyło się błyskawicznie. O planowanej wizycie dowiedzieli się tego samego dnia. Około godziny 15:30 pod szkołę podjechała kolumna samochodów eskortowanych przez straż miejską, policję i ochroniarzy. W auli zebrał się tłum młodzieży, która próbowała choć przez chwilę zobaczyć największą gwiazdę popu na świecie. CZYTAJ TEŻ: W wieku 19 lat została żoną, matką i... wdową. Teraz szuka miłości w polskiej edycji “Love is Blind”, a jej historia poruszyła widzów Anna Mucha wręczyła kwiaty królowi popu. W głowie utkwił jej zwłaszcza jeden szczegół Jackson pomachał uczniom, rozdał autografy i wpisał się do księgi pamiątkowej. Największe emocje wzbudził jednak moment powitania. Bukiet kwiatów wręczyła mu nastolatka z komitetu powitalnego. Była nią Anna Mucha. Dziś trudno uwierzyć, że wtedy miała zaledwie kilkanaście lat. Obecnie jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek i osobowości medialnych, ale w tamtym momencie sama była sparaliżowana stresem. „Miałam chyba z 15 lat. (...) Przyjechał do nas do liceum, ja byłam w komitecie powitalnym, wręczałam mu kwiatki. Dygałam za każdym razem, żeby do niego podejść, żeby go przywitać", wspominała po latach Anna Mucha w programie „Poker Face”. Aktorka przyznała, że emocje były ogromne, choć początkowo wydawało jej się, że Michael Jackson nie jest „jej bajką”. Najbardziej zapamiętała jednak moment, gdy ochroniarz skierował ją w stronę wokalisty. Artysta odebrał od niej kwiaty, przekazał je ochronie i niespodziewanie ją przytulił. To właśnie wtedy Anna Mucha zwróciła uwagę na coś, czego zapewne nie spodziewał się nikt wokół. „Wygłaszałam formułkę, ale byłam tak zestresowana, chociaż wydawało mi się, że to zupełnie nie jest moja bajka. (...) W pewnym momencie ochroniarz mnie tak zagarnął, Michael wyciągnął kwiatki z moich rąk, podał ochroniarzowi i mnie przytulił. Wiecie, jaką miałam wtedy myśl? Że ma bardzo źle dobrany podkład i doklejone bokobrody", dodała. Historia wizyty Michaela Jacksona w warszawskim liceum do dziś brzmi jak scena z filmu. Zwłaszcza że wydarzyła się w zupełnie zwyczajnym dniu, podczas matur ustnych. Dla uczniów Batorego był to moment, którego nie zapomnieli przez kolejne dekady. Dziś wspomnienie wraca ze zdwojoną siłą. W kinach furorę robi film „Michael”, opowiadający historię króla popu, a maturzyści znów przeżywają dokładnie ten sam egzaminacyjny stres co uczniowie sprzed niemal trzech dekad. Tyle że mało kto może powiedzieć, że podczas matur odwiedził go sam... Michael Jackson. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Paulina Gałązka od 10 lat jest żoną Norwega. Mało kto wie, że jest równie popularny i ceniony. Aż trudno uwierzyć, czym się zajmuje View oEmbed on the source website