TYLKO U NAS: Porzucili dom za miastem, dziś mają mieszkanie z tarasem na dachu! Odwiedziliśmy z kamerą Basię Kurdej-Szatan i Rafała Szatana
Basia Kurdej-Szatan i Rafał Szatan otworzyli przed kamerami Viva.pl drzwi do swojego wyjątkowego mieszkania. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedzieli o przeprowadzce, urządzaniu wnętrza od podstaw i codziennym życiu z dwójką dzieci. To miejsce, które po pięciu latach wciąż nazywają spełnieniem marzeń.
Choć wielu marzy o domu za miastem, oni postawili na inne rozwiązanie. Kilka lat temu Barbara Kurdej-Szatan i Rafał Szatan zdecydowali się na przeprowadzkę do przestronnego mieszkania. Dziś nie ukrywają, że była to decyzja, której ani przez chwilę nie żałowali. Podczas wizyty ekipy Viva.pl opowiedzieli nie tylko o swoim wnętrzu, ale także o rodzinnej codzienności, która odcisnęła na tym miejscu wyjątkowe piętno. „To nasze wymarzone, wyczekane mieszkanie”. Basia i Rafał Szatanowie urządzili je dokładnie po swojemu Już od progu uwagę zwraca spójność wnętrza. Nie ma tu przypadkowych rozwiązań ani wnętrzarskich kompromisów. Wszystko wygląda tak, jakby gospodarze dokładnie wiedzieli, czego chcą od swojej przestrzeni. Nic więc dziwnego, że Rafał Kowalski postanowił zapytać wprost, kto był autorem całej koncepcji. Kochani, widzę, jak tutaj jest pięknie. Które z Was było mózgiem tej operacji, żeby urządzić to mieszkanie? – zagadnął reporter. „Wspólnie” – odpowiedziała Barbara Kurdej-Szatan. Po chwili zdradziła jednak, komu rodzina zawdzięcza znalezienie tego wyjątkowego miejsca. „Znaczy Rafał znalazł w ogóle to mieszkanie, bo Rafał kocha szperać po internecie i wyszukiwać przeróżności wspaniałe. Od nieruchomości po samochody on cały czas czegoś wyszukuje, ale trafia naprawdę na perełki” – opowiadała z uśmiechem. Jak podkreśla aktorka, od samego początku wiedzieli, że chcą stworzyć przestrzeń całkowicie własną, dopasowaną do potrzeb rodziny i codziennego życia. Efekt? Po pięciu latach nadal nie mają ochoty niczego zmieniać. „No i kochamy to mieszkanie. To jest takie nasze wymarzone, wyczekane mieszkanie, które sobie urządziliśmy naprawdę tak jak chcieliśmy od A do Z, prawda? I chyba cały czas po tych kilku latach nam tu jest dobrze i wcale nie mamy ochoty tutaj nic zmienić” – przyznała Barbara Kurdej-Szatan. W ich domu cisza jest na wagę złota. Tak naprawdę wygląda codzienność rodziny Szatanów Podczas naszej wizyty mieszkanie sprawiało wrażenie wyjątkowo spokojnego. Trudno było uwierzyć, że na co dzień żyje tu czteroosobowa rodzina, której grafik wypełniony jest zawodowymi obowiązkami, szkolnymi sprawami i codziennym pośpiechem. Okazuje się jednak, że właśnie dlatego cisza jest dla nich tak cenna. Słuchajcie, teraz to w ogóle jest cichutko. Niesamowita sprawa, że mamy taki czas. No dobra, nagrań, ale jednak relaksu. Czy często w tym domu jest tak cicho? – zapytał Rafał Kowalski. „Wiesz co, my lubimy generalnie w domu spokój, bo na co dzień mamy bardzo głośno” – odpowiedział Rafał Szatan. Spokój nie zawsze jednak oznacza dla małżonków dokładnie to samo. Barbara Kurdej-Szatan szybko postanowiła zdradzić jedną z domowych różnic między nią a mężem. „Ale Ty lubisz telewizor włączać zawsze” – zauważyła. „A mamy tak, że jak Rafała nie ma, to ja na przykład telewizora nie odpalam. Ale Rafał odpala zawsze, bo Wy lubicie w rodzinie”. Prawdziwą energię do domu wnoszą jednak dzieci. Dziś Hania i Henio znajdują się na zupełnie różnych etapach życia, co doskonale widać także w atmosferze panującej w mieszkaniu. Ja pomyślałem o innej w ogóle głośności niż telewizyjna. O tym, że jak dzieciaki biegają, to tutaj, wiecie, to jest zupełnie inne życie jak dwójka. W różnym w ogóle wieku, różne potrzeby, różny poziom głośności – zauważył Rafał Kowalski. Barbara Kurdej-Szatan przyznała, że różnicę widać każdego dnia. „Znaczy Hania ma 14 [lat], więc ona to już jest inny poziom głośności. Ona to już jest nastolatka, poważna, ma swoje sprawy. Natomiast Henio cały czas jeszcze szczebiocze cudownie i co chwilę coś zagaduje i pyta”. Równie dużo dzieje się u pary zawodowo. Od dłuższego czasu zarówno Rafał Szatan, jak i Basia Kurdej-Szatan, oddają się teatrowi. Aktor występuje między innymi w spektaklach „Jesus Christ Superstar”, „Ekscentrycy” czy „Kelnerskie Tango” w Toruniu. Z kolei przed ulubienicą widzów duże wyzwanie – już 6 czerwca w Garnizonie Sztuki odbędzie warszawska premiera musicalu o Inie Benicie. Bilety na „INĘ” wraz z kodem dla czytelników VIVA.pl możecie zdobyć, wpisując w odpowiednie pole kod INA30. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Zawierzył tę sprawę Świętej Ricie; po raz kolejny mu pomogła. Filip Chajzer spełnił to marzenie tylko dzięki cudowi
Filip Chajzer o nowym życiu, przeprowadzce do Krakowa, pomocy Boga i świętej Rity. Na sesji do VIVY! dziennikarz otworzył się na temat zmian w swojej codzienności. W jakim jest dziś miejscu?
Jeszcze niedawno żył w nieustannym biegu. Dziś mówi już tylko o „pogoni za świętym spokojem”. Filip Chajzer zaprosił VIVĘ! do swojego nowego mieszkania w Krakowie — to właśnie tam odbyła się wyjątkowa sesja i szczera rozmowa o życiowych zmianach, wierze oraz świętej Ricie. Dziennikarz przyznał, że to właśnie pod Wawelem odzyskał spokój i doświadczył historii, której do dziś nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Kraków miał być chwilą oddechu. Stał się nowym życiem W rozmowie Filip Chajzer wrócił do momentu, który wszystko zmienił. Opowiadał o chwili przy krakowskim dworcu, kiedy patrzył na odjeżdżające Pendolino i nagle poczuł coś, czego wcześniej nie doświadczał. „Widzę właśnie te dwa światełka na dziobie Pendolino, giną za zakrętem, siadam na tym murku i mówię: »Dobrze Panie Boże, rozumiem już, bo ja się nie kłócę z Panem Bogiem. To ja już tu zostanę, w porządku, to tak będzie«” — wyznał. To właśnie wtedy podjął decyzję, że zostawia za sobą dawny rytm życia i zaczyna wszystko od nowa. Wynajął mieszkanie na Kazimierzu i zaczął oswajać codzienność w zupełnie innym tempie niż to, które znał z Warszawy. Przyznał, że właśnie tam odkrył świętą Ritę — patronkę spraw beznadziejnych. „Dowiedziałem się, kim jest święta Rita, czyli patronka spraw beznadziejnych, bo zaraz za ulicą był kościół św. Katarzyny” — wspominał. Z czasem Kraków przestał być dla niego tylko miejscem do życia. Stał się przestrzenią, w której odzyskał spokój. „To jest w ogóle jakieś miasto marzeń, to jest jakaś idylla na ziemi. To jest miejsce mocne w ogóle. Zupełnie magiczne” — mówił z wyraźnym wzruszeniem. „To jest naprawdę zaczarowany ogród”. Filip Chajzer zachwycił się Krakowem Jednym z najważniejszych miejsc okazał się Park Bednarskiego. To tam regularnie spacerował z psem i właśnie tam zaczął szukać nowego mieszkania. Nie krył zachwytu nad tym miejscem. „To jest naprawdę zaczarowany ogród. To jest tak, jak sobie wyobrażałem piękne londyńskie parki, tylko jeszcze te sprzed 20–30 lat, kiedy w Londynie było czysto. Tak jest dzisiaj właśnie w Krakowie” — opowiadał. To właśnie podczas jednego z takich spacerów otworzył portal z ogłoszeniami nieruchomości. „Zaznaczyłem w promieniu dwóch kilometrów chcę mieć mieszkanie do 70 metrów i chciałbym mieć taras, bo lubię taras” — zdradził. Spośród kilku ofert jedna natychmiast przykuła jego uwagę. Jak mówił, od razu poczuł, że właśnie tam powinien zamieszkać. „Mówię: »Boże, to jest to«”. Problem polegał na tym, że była niedziela i nikt nie odbierał telefonu. Ale Filip Chajzer nie zamierzał odpuścić. „Ja już chcę mieć akt notarialny na to mieszkanie, to jest moje mieszkanie, przecież widzę, że jest moje i jest do kupienia” — śmiał się. Zobacz też: W jednej chwili zmienił miejsce zamieszkania! Tylko u nas Filip Chajzer tłumaczy powody swojej decyzji: „To był znak od Boga” Wszedł na plac budowy. „Panie Boże, błagam” Dziennikarz postanowił sam odnaleźć budynek. Kiedy trafił na miejsce, zobaczył kamienicę w trakcie budowy i uchyloną bramę. Bez większego zastanowienia wszedł do środka i wspiął się na ostatnie piętro. To właśnie tam miał poczuć coś wyjątkowego. „Od pierwszego wejścia przez te drzwi powiedziałem: »Panie Boże, błagam, spraw, żeby to było moje mieszkanie«” — wyznał. Następnego dnia telefon w końcu zadzwonił. Rozmowa jednak nie wyglądała tak, jak sobie wyobrażał. „Pan się włamał na budowę. To jest plac budowy. Tam jest plakietka, żeby nie wchodzić. Przecież to jest niebezpieczne. Wie pan, jakie mamy teraz problemy?” — usłyszał od kobiety związanej z inwestycją. Po chwili padły słowa, które miały przekreślić całe marzenie. „Nie kupi pan tego mieszkania, bo ono jest od roku sprzedane, a my nie zdjęliśmy ogłoszenia”. Ale nawet wtedy Filip Chajzer nie zamierzał się poddać. „To mieszkanie i tak będzie moje” — odpowiedział tuż przed zakończeniem rozmowy. Telefon zadzwonił we Włoszech. „Dziękuję święta Rito” W tamtym czasie dziennikarz coraz częściej modlił się do świętej Rity. Jak przyznał, wiele trudnych spraw w jego życiu rozwiązywało się wtedy w zupełnie nieoczekiwany sposób. „Jak masz sprawę beznadziejną, to modlisz się do świętej Rity. A ja miałem kilka spraw beznadziejnych, o które się modliłem właśnie. I słuchaj, jedna po drugiej rozwiązywały się, ale tak, że szedłem do kościoła i następnego dnia była rozwiązana. Tak namacalnie, tak tu i teraz” — opowiadał. W pewnym momencie postanowił polecieć do Włoch, żeby podziękować świętej Ricie. Jechał właśnie samochodem przez górskie serpentyny w okolicach Cascii, kiedy zadzwonił telefon. „Wyświetla mi się na zegarach, pomiędzy prędkościomierzem a obrotomierzem: »mieszkanie Kraków«. Ja mówię: »Dziękuję święta Rito, bo już wiem, o co chodzi«”. Po odebraniu telefonu nie miał żadnych wątpliwości. „Mówiłem pani, że będzie moje”. Okazało się, że mieszkanie wróciło na rynek. Osiemnastolatka, która wcześniej je kupiła, zrezygnowała ze studiów w Krakowie i wybrała naukę we Włoszech. „Wracam i jest. Wylądowałem i jest. Amen” — podsumował. „Dzisiaj gonię za świętym spokojem” Filip Chajzer przyznał, że dziś jego życie wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś. Sukces zawodowy przestał być najważniejszy. „Czy pogoń za sukcesem, czy święty spokój? To ja ci odpowiem. Pogoń za świętym spokojem. Tak bym to określił, bo sukces już był i to, co ci się wydaje, że coś jest Mount Everestem, może się okazać tak naprawdę górą śnieżką. I to bez śniegu, z błotem” — wyznał. Dziennikarz mówi dziś o sobie z dużym spokojem i dystansem. Nie ukrywa też, że ostatnie lata bardzo go zmieniły. „Tamten Filip był Filipem w drodze, w przebudowie. A ten, jak widać, dalej jest już w przebudowie, ale to już dokończeniówka” — powiedział na zakończenie rozmowy. Czytaj też: „Nigdy nie powinienem był prowadzić DDTVN”. Filip Chajzer po latach wrócił do tv. Tylko w VIVIE! zdradza, czego boi się najbardziej *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
W jednej chwili zmienił miejsce zamieszkania! Tylko u nas Filip Chajzer tłumaczy powody swojej decyzji: „To był znak od Boga”
Miał wrócić do Warszawy, ale jedno wydarzenie na krakowskim dworcu zmieniło wszystko. Filip Chajzer opowiada VIVIE o przeprowadzce, wierze i decyzji, którą dziś nazywa „znakiem od Boga”.
Jeszcze chwilę wcześniej planował wrócić do Warszawy. Miał bilet, obowiązki i dokładnie rozpisany kalendarz. Jednak jedna scena na dworcu w Krakowie sprawiła, że Filip Chajzer podjął decyzję, która całkowicie odmieniła jego życie. Dziś mówi o „znaku od Boga”, duchowej przemianie i miejscu, które stało się dla niego prawdziwym azylem. Filip Chajzer miał wrócić do Warszawy. Wszystko zmieniło się w Krakowie Filip Chajzer przyznaje, że jeszcze dwa lata temu był w zupełnie innym momencie życia. Jak wspomina w rozmowie z VIVĄ, tamten czas był dla niego okresem „przebudowy”. Dziś mówi już o „wykończeniówce”, zarówno w odniesieniu do swojego nowego mieszkania, jak i samego siebie. „To była praca tam na fundamentach i potem to wszystko szło do przodu, a dzisiaj to też jest piękna przenośnia w tym mieszkaniu, w którym jesteśmy. Tutaj zostało na pracę jakieś dwa tygodnie, więc to jest wykończeniówka i tak też widzę swoje życie”. Do Krakowa przyjechał początkowo wyłącznie zawodowo. Otwierał swój lokal gastronomiczny i, jak sam przyznaje, Galeria Krakowska była jego „świętym graalem”. „Ja marzyłem o tym Krakowie. Ten Kraków, a dokładnie ta Galeria Krakowska, to był mój święty graal” – opowiada. Chajzer z ogromną pasją mówi o swojej fascynacji miejską infrastrukturą i miejscami, które łączą różne środki transportu. To właśnie dlatego Galeria Krakowska zrobiła na nim tak ogromne wrażenie już lata temu. Pobyt miał potrwać zaledwie kilka dni. Los jednak szybko napisał własny scenariusz. „Pendolino odjechało mi sprzed nosa”. Moment, który odmienił jego życie Najpierw awaria prądu zmusiła go do przedłużenia pobytu. Potem nie przyszła kasjerka, później pojawił się problem z dostawą warzyw. Każdego dnia wydarzało się coś, co uniemożliwiało Filipowi powrót do Warszawy. W końcu nadszedł dzień wyjazdu. Padał deszcz, a Kraków — jak obrazowo opisuje Chajzer — praktycznie stanął. „Wybiegam na ten peron, jest taka epicka scena, bo tory w kierunku Warszawy biegną po takim łuku. Ja wbiegam i widzę właśnie te dwa światełka na dziobie Pendolino giną za zakrętem” – wspomina. To właśnie wtedy wydarzyło się coś, co dziś określa jako przełomowy moment. „Siadam na tym murku i mówię: dobrze Panie Boże, rozumiem już, bo ja się nie kłócę z Panem Bogiem. To ja już tu zostanę” – zdradza. Ta spontaniczna decyzja zapoczątkowała zupełnie nowy rozdział jego życia. Nowe mieszkanie, święta Rita i „znak od Boga” Filip Chajzer wynajął mieszkanie na Kazimierzu. To właśnie tam odkrył postać św. Rity — patronki spraw beznadziejnych. „Święta Rita rozwiązuje te problemy tak bezwysiłkowo, tak że wszystkie strony są nagle zadowolone” – mówi. Dziennikarz opowiada, że modlitwa do świętej Rity zaczęła towarzyszyć mu w trudnych momentach związanych z życiem prywatnym, rodzinnym i zawodowym. Przełom nastąpił podczas spaceru z psem po Parku Bednarskiego. To tam zaczął przeglądać oferty mieszkań. Jedno z nich od razu przykuło jego uwagę. „Od pierwszego wejścia przez te drzwi powiedziałem: Panie Boże, błagam, spraw, żeby to było moje mieszkanie” – wspomina. Choć początkowo usłyszał, że lokal został już sprzedany, historia miała zaskakujący finał. Telefon odezwał się w najmniej spodziewanym momencie — podczas podróży do włoskiej Cascii, związanej właśnie ze św. Ritą. „Wyświetla mi się na zegarach: mieszkanie Kraków. Ja mówię: dziękuję święta Rito, bo już wiem, o co chodzi” – relacjonuje. Okazało się, że wcześniejsza właścicielka zmieniła plany, a mieszkanie ponownie trafiło na sprzedaż. „Mówiłem pani, że będzie moje” – powiedział przez telefon. I rzeczywiście — kilka dni później lokal był już jego. Filip Chajzer szczerze o swojej przemianie: „Dziś gonię za świętym spokojem” W rozmowie z VIVĄ Filip Chajzer nie ukrywa, że dziś zupełnie inaczej patrzy na sukces i życiowe priorytety. „Pogoń za sukcesem? Nie. Pogoń za świętym spokojem” – podkreśla. Dziennikarz przyznaje, że doświadczenia ostatnich lat mocno go zmieniły. Dziś bardziej niż zawodowe szczyty liczy się dla niego codzienny spokój, stabilność i poczucie harmonii. „To, co ci się wydaje, że jest Mount Everestem, może się okazać górą śnieżką. I to bez śniegu, z błotem” – mówi. Chajzer nie ma wątpliwości, że Kraków stał się dla niego czymś więcej niż tylko nowym adresem. Kraków stał się dla niego miejscem „magicznym” Filip Chajzer z ogromnymi emocjami opowiada o swoim nowym mieście. Szczególne miejsce zajmuje w jego sercu Park Bednarskiego, który nazywa „zaczarowanym ogrodem”. „To jest jakieś miasto marzeń, to jest jakaś idylla na ziemi. To jest miejsce mocne, zupełnie magiczne” – zachwyca się. Dziś nie ukrywa, że czuje się w Krakowie naprawdę szczęśliwy. Jak sam mówi, jest już znacznie bliżej życiowego spokoju niż kiedykolwiek wcześniej. „Tamten Filip był Filipem w drodze, w przebudowie. A ten dalej jest w przebudowie, ale to już dokończeniówka” – podsumowuje. I właśnie tak chce żyć dalej — spokojniej, uważniej i bliżej siebie. *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Tym gwiazdom Mariusz Przybylski odmówił współpracy. Szczerze wyjaśnia, dlaczego podjął taką decyzję
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie — miejsce stworzone dokładnie na jego zasadach. Projektant tylko przed kamerami viva.pl otworzył przestrzenie, których na co dzień niemal nikomu nie pokazuje. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o modzie i inspiracjach, ale także o gwiazdach, którym odmówił współpracy.
Mariusz Przybylski od lat ubiera największe gwiazdy polskiego show-biznesu, ale jak sam przyznaje — nie każdy może wejść do jego świata. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wyjątkowo szczerze opowiedział o relacjach z artystami, współpracach, których świadomie nie podjął, i powodach, dla których odmawia nawet znanym nazwiskom. Nie zabrakło też wzruszających słów o Kasi Figurze, którą nazywa ikoną polskiego kina. Mariusz Przybylski o Kasi Figurze: „Kasię kocham, naprawdę” Jednym z najbardziej osobistych momentów rozmowy Mariusza Przybylskiego z Rafałem Kowalskim dla viva.pl był wątek dotyczący Kasi Figury. Projektant nie ukrywał, że aktorka od lat zajmuje w jego życiu wyjątkowe miejsce — zarówno zawodowo, jak i prywatnie. – „O matko, słuchajcie, Kasię kocham, naprawdę. My się z Kasią znamy… Ja nawet nie chcę tutaj strzelać, ale ja myślę, że prawie od początku tej mojej drogi, myśmy dosyć wcześnie na siebie wpadli” – wyznał. Przybylski wspominał, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze wiele lat temu przy okazji pracy nad filmowym kostiumem. – „Ja pamiętam, że przygotowywałem garnitur właśnie dla Kasi do jednego z filmów. Nie przypomnę sobie teraz tytułu, który to był film, ale było to myślę przynajmniej jakieś 10, 12, 15 lat temu. I od tego garnituru zaczęła się ta nasza przygoda” – opowiadał projektant. Od tamtego momentu wielokrotnie pracowali razem, a sam Przybylski nie ukrywa, że Figura jest dla niego ogromną inspiracją. – „Ja bardzo często coś z Kasią robię. Ja też ją bardzo cenię i jako artystkę, ale też i jako człowieka. Wspaniała też ścieżka i zawodowa, i osobista. I to, gdzie dzisiaj Kasia jest, jak wspaniałą jest artystką, to też jest dla mnie taka w sumie inspiracja trochę do tego, jak można sobie fajnie to życie poukładać” – przyznał. Projektant zwrócił uwagę również na drogę, jaką przeszła aktorka. – „Jak można też czasami z trudnych sytuacji pięknie wyjść i myślę, że to, że dzisiaj Kasia też tak bardzo dużo pracuje, że jest też wspaniałą aktorką teatralną i też widzianą, na czym bardzo jej zależało, i że nie ma już 20 lat i że ma po prostu cudowny warsztat jako aktorka, to ja myślę, że to jest tylko ktoś, kogo naprawdę dzisiaj trzeba mega podziwiać i traktować wręcz jako ikonę” – mówił. I dodał bez chwili zawahania: – „Ja myślę, że to jest jakaś taka bardzo wyraźna ikona naszego polskiego kina i ja naprawdę Kasię uwielbiam i to jest dla mnie coś fantastycznego, że tak często możemy ze sobą pracować”. Czytaj też: Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii… Tych gwiazd Mariusz Przybylski nie zaprasza do współpracy Choć projektant od lat współpracuje z wieloma znanymi nazwiskami, otwarcie przyznał, że nie każdej gwieździe mówi „tak”. Jak podkreślił, nie chodzi o kaprys, ale o autentyczność i wspólną energię. – „Powiem to i powiem to, mam nadzieję, z takim bardzo pozytywnym przesłaniem, że nie pracuję ze wszystkimi i nie dlatego, że mam muchy w nosie, tylko dlatego, że wydaje mi się, że to jest bardzo ważne, aby ta praca tego projektanta z danym artystą rzeczywiście była kompatybilna” – wyjaśnił. Mariusz Przybylski podkreślił, że nie wierzy w tworzenie relacji zawodowych na siłę. – „Jeżeli dany wizerunek kompletnie odbiega i nasz mental też kompletnie nie rezonuje, to wydaje mi się, że nie ma co tego robić na siłę i wręcz to jest jakby takim obupólnym dobrem dla obu stron, że pewne współprace się jednak nie odbywają, bo byłyby one nienaturalne i wręcz sztuczne” – przyznał. Projektant zdradził również, że wielokrotnie odmawiał współpracy znanym osobom. – „Nie wiem czy każdy to rozumie, bo tu już wchodzimy w rolę jakichś tam osób. Wielu osobom odmówiłem, myślę, że nie spowodowało to żadnej jakiejś lawiny czegoś negatywnego, wręcz przeciwnie, zawsze było to uargumentowane tym, że po prostu jesteśmy w totalnie innych obszarach i że po prostu te obszary ze sobą nie są kompletnie w żadnym dialogu, więc nie ma co go tworzyć sztucznie” – podsumował. Krzysztof Zalewski i Sebastian Karpiel-Bułecka są częścią jego świata W rozmowie pojawiły się również nazwiska artystów, z którymi projektant od lat pozostaje blisko. Wśród nich znalazł się Krzysztof Zalewski. – „Jest kilka osób, z którymi bardzo lubię pracować i są to zarówno i mężczyźni i kobiety. To też jest mi bardzo bliski człowiek, tak mentalnie, no na przykład Krzysiek Zalewski, z którym też bardzo dużo pracuję, ale to też mi jest bliska postać, bo my też dużo rozmawiamy o bardzo poważnych sprawach. I też z Krzyśkiem lubię ten obszar i prywatny i zawodowy” – zdradził. Projektant wspomniał także o Sebastianie Karpielu-Bułecce. – „Ale też Sebastian Karpiel-Bułecka, myśmy razem 20 lat temu zaczynali, bo Zakopower ma też teraz 20 lat” – powiedział. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website
Wsparcie od Bogusława Lindy, pocałunek z Kayah... Tak Mariusz Przybylski wspomina swoje początki. Gdyby nie jedna osoba, nigdy nie zostałby projektantem
Mariusz Przybylski wrócił wspomnieniami do momentów, które ukształtowały jego zawodową drogę. Projektant opowiedział o dzieciństwie spędzanym u dziadków, pierwszych kolekcjach tworzonych jeszcze w liceum plastycznym i wsparciu, jakie otrzymał od znanych nazwisk polskiego show-biznesu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wspominał Bogusława Lindę, Kayah i wydarzenia, które na zawsze zapamiętał jako początek swojej kariery.
Mało kto wie, że za sukcesem Mariusza Przybylskiego stoi jedna, bardzo ważna postać z dzieciństwa. Projektant wrócił wspomnieniami do czasów, gdy jako chłopiec obserwował swojego dziadka szyjącego garnitury na miarę. To właśnie wtedy narodziła się fascynacja modą, która po latach zaprowadziła go na największe wybiegi. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl opowiedział też o wsparciu Bogusława Lindy, współpracy z Kayah i zdjęciu pocałunku, które lata temu obiegło internet. To od dziadka zaczęła się fascynacja modą Mariusz Przybylski przyznał, że choć od dziecka miał artystyczne zainteresowania, długo nie myślał o zawodzie projektanta mody. Wszystko zmieniły wspomnienia związane z jego dziadkiem i jego garderobą. – „Bardzo często wakacje miałem — jak ja to do dzisiaj się śmieję — na tak zwanej zsyłce, czyli byłem przez rodziców wysyłany do dziadków na wieś. Ale słuchaj, w tym domu mój dziadek, a właściwie ta jego garderoba, to rzeczywiście było coś takiego, co robiło na mnie wrażenie i co pamiętam do dziś, bo byłem wtedy naprawdę jeszcze bardzo małym człowiekiem. On szył sobie garnitury na miarę, bardzo dbał o to, w co i jak się ubierał. I ta jego szafa, ten wizerunek, wygląd — zostały mi jako naprawdę bardzo ciepłe wspomnienie. Zarówno jego samego jako człowieka, jak i czegoś, co było dla mnie pierwszym przejawem naprawdę dobrej męskiej mody”– opowiadał projektant. Choć dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektantów mody męskiej w Polsce, sam przyznaje, że nie miał jasno określonego planu na przyszłość. – „To nie było tak, że ja jako mały chłopiec wiedziałem, że chcę być projektantem mody. To na pewno nie szło w tę stronę. Myślę jednak, że to był ten pierwszy impuls” – mówił. Zobacz też: Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii… Pierwsze kolekcje stworzył jeszcze w liceum Projektant zdradził, że moda zaczęła coraz mocniej pojawiać się w jego życiu dopiero w czasie nauki w liceum plastycznym. Co ciekawe, uczył się wtedy na kierunku związanym z projektowaniem wnętrz. – „Ja w liceum plastycznym byłem na wnętrzach, ale ta moda gdzieś tam cały czas pukała i się odzywała. I myślę, że właśnie wtedy stworzyłem pierwsze projekty. Będąc w drugiej czy trzeciej klasie liceum plastycznego miałem już swoje pierwsze debiutanckie, pełne kolekcje” – wspominał. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski pokazał projektantowi zdjęcia z 2004 roku. Przybylski nie ukrywał emocji, ale zaznaczył, że tamtego wydarzenia nie uważa za swój oficjalny debiut. – „To nie był pokaz, tylko prezentacja, dlatego nie traktuję tego jako jakiegoś mojego większego debiutu. Ale pamiętam to doskonale. Jezu, jaki byłem młody. To są moje projekty, jak najbardziej. Nie powiem ci dokładnie, gdzie odbywał się ten event, ale było to gdzieś w centrum Warszawy. Było nas tam może pięciu albo sześciu młodych projektantów i każdy miał swoją przestrzeń, swoją wystawkę, gdzie prezentował projekty. Jak widzisz, ja już wtedy byłem mocno osadzony w modzie męskiej” – opowiadał. Bogusław Linda wsparł go podczas debiutu Jednym z najważniejszych momentów początku kariery Mariusza Przybylskiego była obecność Bogusława Lindy na jego pierwszym profesjonalnym pokazie. Projektant nie ukrywa, że było to dla niego ogromnie ważne wydarzenie. – „Boguś był na moim pierwszym pokazie. To był już mój pierwszy profesjonalnie przygotowany pokaz — tylko mój. Udało mi się go zaprosić, bo wcześniej mieliśmy już jakieś spotkanie przy okazji szycia garnituru. I to, że pojawił się na moim debiucie, było dla mnie wtedy naprawdę super ważne” – wyznał. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił… Kayah zamknęła jego pokaz Kilka lat później Przybylski coraz mocniej działał już w środowisku muzycznym i współpracował z artystami związanymi z Kayaxem. Szczególne miejsce zajmuje w tych wspomnieniach Kayah, która pojawiła się podczas finału jednego z jego pokazów. – „Ja wtedy byłem mocno związany z Kayaxem i pracowałem z wieloma artystami, ale myślę, że z Kają najmocniej. Bardzo dużo razem działaliśmy. I częścią tej współpracy było też to, że po prostu grzecznie zapytałem ją, czy zgodziłaby się wystąpić w finale pokazu. Jako modelka — takie były wtedy nagłówki. I rzeczywiście zamknęła ten pokaz. To było dla mnie mega ważne” – wspominał. To właśnie po tym wydarzeniu internet obiegło zdjęcie, na którym projektant i Kayah całują się w usta. – „To był pewnie taki bardzo serdeczny, przyjacielski pocałunek. Ale to był też wspaniały czas. Kompletnie byłem wtedy w innym miejscu jako projektant i jako człowiek. To był moment, kiedy wszystko zaczynało się już na poważnie. Powoli, ale z coraz większym przytupem wkraczałem w świat mody. I ten pokaz był takim mocniejszym wejściem do tego środowiska. Bardzo miło go wspominam” – podsumował. *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Tina Turner przeszła w życiu przez piekło. Dopiero ten mężczyzna dał jej prawdziwe życie
Tina Turner przez lata zmagała się z traumą po małżeństwie z Ike’em Turnerem. Wszystko zmieniło się, gdy w 1986 roku na jej drodze pojawił się Erwin Bach. Producent muzyczny został jej największym wsparciem w chorobie, rodzinnych tragediach i najtrudniejszych momentach życia. Ich historia trwała 37 lat i zakończyła się dopiero wraz ze śmiercią artystki.
Przeszła w życiu przez piekło, ale nigdy się nie poddała. Przed dwie dekady była żoną Ike'a Turnera – na scenie showmana, prywatnie kata, który zgotował jej piekło. Gdy Tina Turner rozwiodła się z nim, poczuła niewyobrażalną ulgę. Dopiero dekadę później była w stanie stworzyć szczęśliwy związek. Na jej drodze stanął wówczas Erwin Bach. Przez 37 lat byli niemal nierozłączni. Wielka artystka o niezwykłej sile ducha, której nic nie było w stanie złamać, odnalazła swoją przystań. Trwali u swego boku na przekór wszystkiemu. To prawdopodobnie on czuwał przy niej do końca. Oto historia ich miłości. View Ediplayer on the source website Drugi mąż Tiny Turner. Gdzie się poznali? 24 maja 2023 roku media obiegła informacja o śmierci Tiny Turner. Jak przekazał jej rzecznik, królowa rock'n'rolla odeszła spokojnie w swoim domu w Kusnacht niedaleko Zurychu w Szwajcarii. W ostatnich latach toczyła zaciętą walkę z chorobą. Zgasła jednak z przyczyn naturalnych. Prawdopodobnie do końca czuwał przy niej ukochany, Erwin Bach... Był rok 1976, gdy 37-letnia Tina Turner usłyszała od sądu upragnione słowa: „Orzekam rozwód”. Chwilę wcześniej wokalistka uciekła od pierwszego męża, który sterował jej karierą, ograniczał jej wolność i podnosił na nią wielokrotnie rękę. Pełna traum artystka potrzebowała aż dekady, by ponownie otworzyć swoje serce. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską Udało się to w roku 1986, kiedy przyleciała koncertować do Niemiec. Ówczesny agent gwiazdy poprosił swojego przyjaciela o odebranie Tiny Turner z lotniska Kolonia-Bonn. Przystojnym opiekunem piosenkarki okazał się producent muzyczny Erwin Bach. „Był 16 lat młodszy ode mnie. Miał wtedy 30 lat i najładniejszą twarz. Nie można tego opisać. To było szalone. Pomyślałam: „skąd się wziąłeś”. Był naprawdę przystojny”, pisała potem gwiazda. Artyści szybko się w sobie zakochali. Pochodzącemu z Niemiec producentowi nie przeszkadzała sława wybranki serca. Jak powtarzał on wiele razy publicznie, po prostu „robił swoje”. Po swojemu też oświadczał się Tinie. Aż dwa razy! „Zapewne zaskoczyło go trochę, kiedy odparłam za pierwszym razem: „Nie potrafię ci odpowiedzieć”. Wiedziałam tylko, że nie jestem ani na tak, ani na nie. Działo się to w 1989 roku, byliśmy razem od trzech lat”, wspominała w swojej książce wokalistka. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 1990 Tina Turner i Erwin Bach — historia miłości Na kolejne oświadczyny przyszło artystce poczekać ponad dwie dekady. „Tym razem doskonale wyczuł moment. Wraz z przyjaciółmi pływaliśmy po Morzu Śródziemnym jachtem Lady Marina, należącym do naszego znajomego Sergia. Patrząc z perspektywy czasu, powinnam się była domyślić, że wydarzy się coś ważnego. Byliśmy akurat w ładnym miejscu, ale nie dość romantycznym dla Erwina. Dowiedziałam się później, że radził się Sergia, który zasugerował, byśmy popłynęli na grecką wyspę Skorpios”, pisała w autobiografii My Love Story dodając, że do zaręczyn doszło dnia kolejnego. Artystka zeszła na kolację, podczas której wszyscy byli ubrani na biało. Po posiłku jej wieloletni partner ponownie poprosił ją o rękę. Dopiero przy tym podejściu, w wieku 73 lat, ulubienica publiczności pozbyła się wszelkich obaw i była pewna, że chce sformalizować związek z Erwinem. Ostateczne TAK powiedzieli sobie w 2013 roku w lipcu. Wesele odbyło się nad jeziorem zuryskim w Szwajcarii, gdzie para od lat mieszkała. Tina Turner powtarzała, że to Erwin Bach jest jej pierwszym mężem, ponieważ poprzedni ślub wzięła z przymusu. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2015 Drugi mąż uratował życie Tiny Turner. Przeszczep nerki, śmierć syna Niestety, niedługo małżonkowie nacieszyli się miłosną sielanką, bo już 11 miesięcy po weselu Tina Turner trafiła do szpitala. Piosenkarka doznała udaru mózgu. I choć ten nie miał dla niej przykrych konsekwencji na kolejne lata, przy okazji badań okazało się, że gwiazda cierpi m.in. na niewydolność nerek. Dwa lata później stwierdzono też u niej nowotwór jelita. Jego część wkrótce wycięto. Do rozwiązania pozostała powracająca zła praca nerek. Same leki przestały działać, niektóre wręcz niszczyły jej organizm. Przełomowym momentem dla Tiny i jej małżeństwa był koniec roku 2016, kiedy to artystka myślała o samobójstwie. Jej nerki pracowały prawidłowo jedynie w 20%. Nie chciała być dla nikogo ciężarem. Zapisała się nawet do organizacji pomagającej w przeprowadzeniu eutanazji. Mąż legendarnej piosenkarki przerwał ciąg mrocznych myśli ukochanej i zaproponował, że odda jej swoją nerkę. Już w kwietniu kolejnego roku lekarze dokonali przeszczepu. Ten początkowo nie chciał się przyjąć, ale dzięki ogromnej determinacji medyków, ostatecznie wszystko się powiodło. Organizm producenta muzycznego szybko się zregenerował, a Tina Turner przez sześć lat żyła z trzema nerkami. Ukochany był przy Tinie także w 2018 roku, gdy jej syn popełnił samobójstwo. Craig Reymond podjął decyzję o śmierci tak nagle, że nawet jego ukochana mama nie do końca rozumiała, dlaczego. „Myślę, że miała na to wpływ samotność, ale kiedy doszukuję się w tym prawdy, zastanawiam się, dlaczego nie zadzwonił do swojej dziewczyny, która ciągnęła go do góry? Był introwertykiem. Craig był bardzo nieśmiały. Nasze ostatnie rozmowy były zupełnie inne, ale zrozumiałam to dopiero po jego samobójstwie”, mówiła Tina Turner dla TMZ. Piosenkarka wycierała łzy w ramię męża, który na co dzień chronił ją od trosk i nerwów. CZYTAJ TEŻ: To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela Para od około 27 lat mieszkała w Szwajcarii. Wokalistka zrzekła się w 2013 roku amerykańskiego obywatelstwa. Do końca cieszyła się z każdej chwili życia, które dopiero przy boku drugiego partnera zaczęła na nowo. „Jestem silna. Przeszłam przez rozwód, odseparowanie od mojej rodziny. Nigdy nie dałam się złamać. Nie jestem alkoholiczką, nigdy nie paliłam, nigdy nie brałam narkotyków. Przebrnęłam przez katastrofę mojej przeszłości czysta. Dotarłam niezniszczona”, podsumowywała w wywiadzie Daily Express. W 2020 roku gwiazda ponownie dała o sobie znać. Na zaproszenie DJ Kygo odświeżyła swój przebój „What’s Love Got To Do With”. „Nie mogę uwierzyć, że 17 lipca, w piątek wypuszczam wspólny utwór z Tiną Turner! 'What’s Love Got To Do With' to jedna z moich ulubionych piosenek wszech czasów, a praca z tak legendarną artystką wydaje się surrealistyczna! Nie mogę się doczekać, aż wszyscy to usłyszycie”, pisał muzyk. Tina Turner odeszła tak, jak chciała – na własnych warunkach, w domowym zaciszu i otoczona tymi, których kochała... Z nami pozostaną zaś na zawsze jej wielkie przeboje. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2018 rok
„Dla niej chcę wszystko dobrze sformułować". Przypominamy wywiad Jerzego Bralczyka i jego żony dla VIVY!
Poznali się przypadkiem na warszawskim dworcu. Dziś tworzą jedną z najbardziej inspirujących par intelektualnych w Polsce. Poznaj kulisy relacji Lucyny Kirwil i Jerzego Bralczyka. Od pierwszej rozmowy po wspólne rytuały językowe.
Niektórzy spotykają się w kawiarni, inni w pracy – a Lucyna Kirwil i Jerzy Bralczyk? Ich pierwsze spotkanie odbyło się w miejscu, które trudno uznać za romantyczne… A jednak! To właśnie na warszawskim Dworcu Centralnym, ponad 40 lat temu, los po raz pierwszy zetknął ich drogi. I choć nie pachniało tam różami, między nimi natychmiast zaiskrzyło. Od tamtej pory ich miłość nie tylko przetrwała próbę czasu, ale każdego roku staje się silniejsza. Historia miłości Jerzego Bralczyka z żoną. Kim jest Lucyna Kirwil? Są parą, która inspiruje – nie tylko siłą uczucia, ale i intelektualną więzią. Profesor Jerzy Bralczyk, który dziś obchodzi urodziny, od dekad edukuje Polaków w zakresie języka polskiego i jego niuansów. Jego żona, Lucyna Kirwil, to uznana psycholożka, wykładowczyni i badaczka, zajmująca się tematami emocji, mediów i młodzieży. Oboje ciekawi świata, ludzi i – co najważniejsze – siebie nawzajem. W jednym z wywiadów pani Lucyna zdradziła, że na początku ich relacji czuła tremę, rozmawiając z Jerzym Bralczykiem. Obawiała się, że jako wybitny językoznawca może analizować każde jej słowo. „Obawa o to, jak mówię, przyszła wtedy, gdy wiedziałam już, że nam na sobie zależy i stało się jasne, że coś z tego może być. Wtedy mi zależało, żeby nie wypaść źle. Czasami myślałam: polonista, pewnie słyszy wszystkie moje błędy”, wspominała w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Ich historia miłosna zaczęła się nietypowo – na warszawskim Dworcu Centralnym, gdy oboje byli jeszcze w innych związkach. „Pewnego razu tak się zdarzyło, że spóźniliśmy się na swoje ostatnie pociągi. Głupio było wracać do znajomych, postanowiliśmy więc przeczekać do rana. Usiedliśmy w takiej przeszklonej dziupli na Dworcu Centralnym w Warszawie, na wąskich krzesełkach z lastryko i okazało się, że mamy o czym rozmawiać: o świecie, o życiu, trochę o wspólnych znajomych. Zanim się spostrzegliśmy że było rano. Fascynująca była ta swoboda komunikacji, że inna osoba dokładnie rozumie to, co ja mówię, jest w tym pewna doza żartu, pozostaje przestrzeń do interpretacji, do domyślania się, nie ma milczenia. Wtedy sobie pomyślałam – dlaczego nie było mi dane spotkać tego człowieka jako towarzysza mojego życia”, relacjonowała pani Lucyna portalowi ZW.lt. I tak zaczęła się ich wspólna podróż przez życie. Choć lata mijają, jedno się nie zmienia – rozmowa. Dla nich jest podstawą relacji. „Są małżeństwa, które nie mają sobie już nic do powiedzenia, milczą, mówią tylko o codziennych sprawach. Ale wydaje mi się, że ciągle powinniśmy, a to zaciekawiać tego drugiego osobnika, a to nawet mówić to, co on już wie – w małżeństwie są pewne językowe rytuały. Mam to szczęście, że żona potrafi mnie zaskoczyć czymś, czego się nie spodziewałem. Trochę nieprzewidywalności i trochę przewidywalności, trochę rytuału i trochę niespodzianek”, mówił profesor Bralczyk z charakterystycznym błyskiem w oku. Choć wspólnie nie doczekali się dzieci, profesor Bralczyk ma syna z poprzedniego małżeństwa – Dominika. To dziś uznany biegły sądowy, prawnik po Uniwersytecie Jagiellońskim, specjalizujący się w prawie autorskim i prasowym. Najważniejsze jednak miejsce w jego życiu zajmują dwie córki: Roksana i Aurelia – wnuczki profesora, które są jego oczkiem w głowie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać". Lucyna Kirwil, Jerzy Bralczyk, syn profesora, wnuczki - rok 2014 Przypominamy wywiad z Jerzym Bralczykiem i Lucyną Kirwil: Poniżej przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z 2018 roku. To wtedy Krystyna Pytlakowska zapytała parę o ich pierwsze spotkania, rolę języka w ich życiu i to, dlaczego zdecydowali się razem pracować nad książką. Pokochawszy to… Lucyna Kirwil: Jak „pokochawszy”, to na zawsze. „Kocham” – to jeszcze nie wiem, czy to wielkie uniesienie trwające kilkanaście miesięcy, a potem przechodzące, czy uczucie na dłużej. Ale „pokochawszy” to już na całe życie. Tytuł książki zresztą wymyślił mój mąż, bo lubi imiesłowy przysłówkowe. Mąż jest raczej z XIX wieku, chociaż żyje w wieku XXI. Takie wartości jak uczucia, miłość są dla niego bardzo ważne. Ale o miłości nie mówicie w książce z wielkim uniesieniem, raczej rozbieracie ją na czynniki pierwsze, analizując słowa, jakie jej towarzyszą. Przyznaję, że barwnie i z poczuciem humoru, które podobno ułatwia życie. Jerzy Bralczyk: O, to coś wyjątkowego, bo ja jestem przecież znany ponurak. Ludzie z poczuciem humoru często są ponurakami. Jerzy: Weźmy na przykład takiego Zembatego albo Poniedzielskiego. To taki czarny humor dla myślących. Pani Lucyno, a co najbardziej Panią śmieszy u męża? Lucyna: Nic. Jakby pani zapytała, co mnie rozbawia, tobym odpowiedziała, ale „śmieszy” to tak, jakbym się z niego śmiała. Więc co Panią rozbawia? Lucyna: Gdy recytuje zabawne wierszyki, gdy opowiada różne historie, jak jesteśmy w towarzystwie. Rozbawia mnie przy śniadaniu, kiedy rozmawiamy o absurdach w życiu codziennym, i jak używa języka, i co z nim robi. Na przykład. Lucyna: Na przykład bez. W Milanówku przed oknem mamy białe bzy, chyba jeszcze przedwojenne, pachnące. Ale gdy przechodzimy koło bram kamienic przy Bednarskiej, gdzie też pomieszkujemy, bez pachnie tam bardziej i mąż mówi… Jerzy: Bo to jest bez kościelny. Lucyna: Jaki kościelny, przecież to miasto go posadziło. Jerzy: Ale zaraz za tym bzem mieszkają księża i oni o niego dbają. Kościelny bez mocniej pachnie niż nasz, świecki, milanowski. Wiem, co mówię, bo częściej tu bywam niż ty. Dobrze mi się tu pracuje. Bo nikt tutaj Panu nie przeszkadza? I jak się jest samemu, trudno jest się na kogoś rozzłościć. Co Pani robi, gdy mąż się denerwuje? Lucyna: Denerwuję się razem z nim albo staram się mu na tak długo usunąć z drogi, aż mu przejdzie. Bo ma Pani dobry charakter. Jerzy: Dobry charakter to nie jest sformułowanie, które można uznać za pochwałę lub komplement. Od dobrego charakteru to tylko krok do tego „On jest taki poczciwy”. Poczciwy to głupi? Jerzy: Do głupoty jeszcze daleko. Poczciwość kojarzy się z uległością, a dobry charakter z brakiem charakteru. Gdy mówimy o kimś, że ma charakter, to znaczy, że jest trudniejszy do zaakceptowania. Pan – Profesorze – ma nie tylko charakter, ale i charakterek. Jerzy: A było jeszcze kiedyś takie ładne słowo „charakterny”, a nawet „charakternik”. Charakternik znaczyło w prostym ludowym języku kogoś, kto ma kontakty z siłą nieczystą i lepiej go nie zaczepiać. A charakter to cecha kogoś, kto potrafi postawić na swoim. Czy ja mam charakter? Chyba nie mam. Lucyna: Masz, masz mocny charakter. Jerzy: Ty, Lucynko, to dopiero masz mocny charakter. Lucyna: Ja mam tylko charakterek. Jerzy: Chyba potrafimy w sobie cenić wzajemnie te nasze charaktery. Taka zwykła osoba bez charakteru Pani męża by nie zainteresowała? Jerzy: Musiałaby być tak niezwykle zwykła, że tym właśnie w niej bym się zainteresował. Albo umiałaby świetnie gotować. Coś za coś. Jerzy: Moja żona ma charakter… I potrafi świetnie gotować. Lucyna: Mówimy o kryteriach doboru. Ludzie na ten temat sobie wyobrażają różne cechy, jakie musi mieć wybranka czy wybrany. To bardzo długa lista i skomplikowana. Chodzi na przykład o to, żeby nie tylko była wiotka, ale i miała odpowiednie kształty. Jerzy: Jeżeli ma odpowiednie kształty, to nie jest wiotka. Lucyna: A właśnie że musi być wiotka, a jednocześnie mieć biodra i biust. Jak wyglądałam, gdy się spotkaliśmy? Jerzy: Zawsze byłaś i jesteś bardzo zgrabna. Lucyna: Ważny też jest tembr głosu. Kobiety kochały się w tenorach, ale wolały basów. Jerzy: Jeśli mamy atrakcyjny wygląd i atrakcyjny głos, to już bardzo dużo. Niedobry głos może kompletnie zakłócić atrakcyjny wygląd. I na samym początku, gdy spotkaliście się w Białymstoku, a potem na Dworcu Centralnym w Warszawie, zauważył Pan w Pani Lucynie głos? Jerzy: Na początku zauważa się pewne wzorce zachowań, które odpowiadają naszym oczekiwaniom. W tym drugim człowieku musi być coś znajomego, związanego z naszym wyobrażeniem czy wspomnieniem, często z dzieciństwa. Na przykład jeżeli odnajdujemy w kobiecie cechy kochanej ciotki, która nam się podobała. Lucyna: Ciotka jest za daleko, wzór musi być bliższy. Kobiety szukają podobieństw wybranego partnera do wzorca, jaki miały w domu, jeżeli oczywiście nie był to alkoholik czy damski bokser. A mężczyźni często szukają cech tej idealnej kobiety, która była dla nich najważniejsza, czyli matki. Jest Pani podobna do matki Pana Jerzego? Lucyna: Fizycznie nie. Jerzy: Czasem może to być ruch głową, czasem powiedzonko, czasem chód. Żona akurat ładnie chodzi i to mi się bardzo podoba. Lucyna: Kiedyś mówiono mi, że idę jakbym kozłowała piłkę. Jerzy: Właśnie. W drugim człowieku często pociąga nas jakiś bardzo drobny szczegół. Ja przepadam za tym, jak żona się uśmiecha, i taki drobiazg, że ma dołek w jednym tylko policzku. To piękne wyznanie miłości. Jerzy: Ja podaję tylko przykład, który – jak przypuszczam – dotyczy wszystkich ludzi choćby minimalnie wrażliwych. Ci bardzo wrażliwi pewnie wiedzą na ten temat więcej. Ale miłości nie można ujmować w punktach: tu dołek, tu chód, tu bioderko. Jerzy: I odhaczać ich? Dołek odhaczam, uśmiech odhaczam, a co siedzi tam w środku? Tego na początku nie wiemy, sądzimy po pozorach. I te pozory są powodem pomyłek. To Pan powiedział, że drugie małżeństwo jest zawsze wspanialsze od pierwszego. Bo chroni przed błędami? Jerzy: Czasem czwarte bywa bardzo udane. Lucyna: Jesteśmy związkiem ludzi, którzy mieli za sobą już pierwsze małżeństwa. W drugim małżeństwie też popełnia się błędy, tylko inne. Ale gdy partnerzy są dojrzali, doświadczeni, dokonują wyborów ostrożniej. Co innego wysuwa się na pierwszy plan niż przy pierwszych miłosnych fascynacjach. I warto tu dodać, że mężczyźni zakochują się łatwiej i na krócej. Jerzy: Jeżeli łatwiej, to muszą na krócej, bo trudniej oznacza rzadziej i na długo. Lucyna: Gdyby zapytać mężczyznę po 10 miesiącach związku: „Kochasz ją?”, odpowiedź byłaby kategoryczna: albo „kocham”, albo „nie”. A kobiety mają inne nastawienie, powiedzą: „Ależ tak, kocham go w dziewięćdziesięciu procentach”. Jerzy: Moje językowe poczucie oburza się przeciwko „kocham w 90 procentach”. Lucyna: Ale ty nie jesteś kobietą. Jerzy: Mówię, że moje językowe poczucie, nie ja. Lucyna: To niech się sobie oburza. Właśnie tak rozmawiacie przy śniadaniu? Lucyna: Właśnie tak sobie rozmawiamy. Nie mówimy o innych przykrych rzeczach i czy ważne dla związku są blond włosy, czy piękny biust. U mężczyzn z czasem te preferencje mogą się zmienić. Jerzy: W książce „W rzecz wstąpić” Michała Choromańskiego jest taka ładna scena, która była powodem mojego pierwszego związku. Przeczytawszy tę książkę… Lucyna: …zakochałem się. Jerzy: No tak, chyba się zakochałem. W każdym razie stałem się chorobliwie dobry, co ujęło moją pierwszą żonę. I ona, ujęta tą moją dobrocią, też się nawet zakochała. Bohater u Choromańskiego – Dominik, mój syn ma po nim to imię – żeni się z kobietą niezwykle brzydką, wręcz odrażającą. Kiedy przedstawia ją innej, starszej już damie, ta serdecznie mu gratuluje, bo jest pewna innych wspaniałych zalet tej żony. Moja pierwsza żona zresztą była bardzo ładna. Lucyna: Kiedy się spotkaliśmy pierwszy raz, byliśmy w innych światach. Mąż gdzie indziej, ja gdzie indziej. Nasza pierwsza rozmowa – mogliśmy milczeć, a mimo to rozmawialiśmy – prawdopodobnie ukierunkowała nas na siebie. J.B.: Dobrze jest, jeżeli na początku związku dużo się rozmawia. Teraz ludzie kontaktują się inaczej – elektronicznie. Co takiego było w Pana żonie, że Pan, zobaczywszy ją, wracał do niej myślami? Jerzy: Sięga pani zbyt głęboko w nasze relacje. Lucyna: Jureczku, pani próbuje uogólnić. Nie wiem, co zadecydowało u męża, natomiast mogę powiedzieć, co cenimy w sobie i w naszych rozmowach. Mąż powiada, że jestem szczególara i mówię za dużo. Natomiast kiedy obserwuję męża, gdy rozmawia z różnymi ludźmi, zwłaszcza z mężczyznami, ale i kobietami też, bardzo często pojawia się między nimi słowny ping-pong nasycony wartkością i humorem. Myślę też, że poczucie humoru i sposób widzenia świata, a nawet dystans do niego silnie decydują o powstawaniu bliskich więzi między ludźmi. Czy dobrze to ujęłam? Jerzy: Ujęłaś to bardzo dobrze. Często pojawia się taki ping-pong w dawnych dramatach greckich, a potem u Racine’a, Corneille’a, u nas u Kochanowskiego w „Odprawie posłów greckich”. To siedzicie sobie przy herbacie… Jerzy: Proszę pozwolić mi powiedzieć do końca. Przepraszam, ale często przerywam. Jerzy: Rozumiem, ja też czasem niestety przerywam. Żonie przerywam, żeby wtrącić coś dowcipnego. I ona się złości? Jerzy: Nie zawsze. Ale może niech panie sobie teraz porozmawiają. Lucyna: Jurek! Jerzy: Już dobrze, kontynuuję… W tych dramatach, a także w życiu, na przykład w salonie, wysoko ceniono umiejętność szybkiego reagowania na kwestie rozmówcy. To trochę tak jak w szermierce. Ja to rzeczywiście też wysoko cenię. Umiejętność rozmowy na granicy żartu i złośliwości pokazuje erudycję i poczucie humoru. Alternatywą jest rozmowa gawędziarzy. A moja żona reprezentuje typ opowiadacza, lecz wdzięk, z którym to robi, sprawia, że słucha się tego chętnie (czuję zresztą, że pod wpływem żony trochę się zmieniłem i zdarza mi się teraz, że nieco rozwlekle mówię). Jeżeli spotyka się osobę, która nas inspiruje, a do tego jest atrakcyjna estetycznie, to efekt może być interesujący. A nie może Pan powiedzieć po prostu: kiedy spotyka się piękną kobietę? Jerzy: Nie, mogłem powiedzieć, tak jak powiedziałem: atrakcyjna i estetyczna. Lucyna: Z pięknem tak definiowanym bym polemizowała. Jerzy: Nie byłaś lalką, ale to też było w tobie atrakcyjne. Poza tym zdarzało mi się wchodzić w relacje z atrakcyjnymi kobietami, które ni stąd, ni zowąd popełniały takie gafy językowe, że momentalnie chłodłem. Lucyna: Byłam dobra z polskiego, nie robiłam błędów ortograficznych, pisałam dobre wypracowania i bardzo dużo czytałam. Kiedy miałam 15 lat, przeczytałam „W poszukiwaniu straconego czasu” Prousta. W tym czasie czytałam też regularnie „Kulturę”, „Życie Literackie”, „Problemy”. Poza tym miałam bardzo dobrą polonistkę w moim liceum w Węgorzewie. Jacy byli Pani rodzice? Skąd te książki i pisma na dalekiej prowincji? Lucyna: Moja rodzina to uciekinierzy powojenni z Wileńszczyzny. Mama nie pracowała, zajmowała się domem i ogrodem. Zawsze brakowało jej czasu. Ale pamiętam, jak późnym wieczorem czytała, pisała krótkie wiersze na okazje, rysowała laurki. Ojciec był urzędnikiem, ale zajmował się ochroną roślin w wydziale rolnictwa i leśnictwa. Mając dziewięć lat, znałam siedem odmian ziemniaków. Nasz dom nie był tak intelektualny jak u mojego męża, ale czytało się klasykę. Pamiętam, jak ojciec recytował mi ballady Mickiewicza na dobranoc, kiedy miałam pięć lat. Rodzice nigdy nie żałowali pieniędzy na książki. Miałam poczucie, że dzięki temu zdałam u męża egzamin ze znajomości literatury. On często rzuca cytatami i lepiej wiedzieć, skąd pochodzą. Niektóre książki czyta stale, mimo że zna je prawie na pamięć: „Annę Kareninę”, „Wojnę i pokój”, „Ogniem i mieczem”, „Panią Bovary”. Często czyta mi fragmenty na głos. Wyobrażam sobie państwa Bralczyków, jak po ciężkim dniu leżą w małżeńskim łożu i czytają – każde co innego, dzieląc się na głos co celniejszymi fragmentami. A rozmawiacie czasem o miłości? Lucyna: Mówię przecież, że taka rozmowa jest tak naprawdę o tym, że się kochamy. Nie wyznajemy sobie uczuć, ale wracamy do tego, dlaczego się spotkaliśmy. Bawimy się tym. Możemy powiedzieć, że oboje jesteśmy sobą w pewien sposób zafascynowani. Mąż jest bardzo popularny, wszędzie rozpoznawany. Jak Pani to znosi? Lucyna: Różnie. Miałam kiedyś taki moment niepokoju. Wiem, że kobiety są bardziej stałe w uczuciach, a mężczyźni bardziej kochliwi, co oznacza, że kobiety są bardziej narażone na zdradę. Czułam że przechodzę przez smugę cienia, a mąż nadal jest dla kobiet „towarem”. Ciepły, miły, dowcipny, interesujący. Myślałam, że muszę się pilnować, ale ten niepokój trwał bardzo krótko. Jerzy: W sumie bardzo dobry jest układ, gdy spotyka się psycholog i językoznawca. Mają sobie dużo ciekawych rzeczy do powiedzenia. Ja do tej pory dowiaduję się od żony o wielu sprawach, których nie znałem, o różnych prawidłowościach psychologicznych. Lucyna: A mąż zawsze stara się wtrącić coś o języku – o tym użytkowym, a nie tylko poprawnym gramatycznie. Jerzy: W znacznym stopniu wpływamy na siebie, jesteśmy w interakcji. Lucyna: I nadal dużo rozmawiamy, nadal lubimy być w wielu miejscach, nadal lubimy towarzyskie spotkania u nas i u naszych przyjaciół. Chociaż mamy na nie mniej czasu niż kiedyś. Jerzy: Mamy poczucie winy, że nie spotykamy się z tymi lub z tamtymi, że o czymś zapominamy, choć tego nie chcemy. Ja mam grono męskie, z którym widuję się bardzo często. Lucyna: To takie twoje spa. A ja swojego spa nie mam. Jerzy: Ty za to prowadzisz wielogodzinne rozmowy telefoniczne. Człowiek jest zwierzęciem społecznym. Lucyna: A ty czytasz wszędzie i zawsze, i o każdej porze. Jerzy: Głównie wydania papierowe gazet, „Wyborczą”, „Rzepę”. W poniedziałki „Przegląd”, w środę „Politykę”… Lucyna: A ja czytam je tydzień po tobie, bo moje inne zobowiązania dużo mi czasu zabierają. Inne? Lucyna: Dwa i pół tysiąca metrów ogrodu. Jerzy: I dom, który wymaga coraz więcej pracy. Wszystko jest na głowie żony, nawet samochód i wszelkie sprawy techniczne. A gdy Pan pisze książkę, prosi żonę o recenzje językowe? Jerzy: Nie, ale często zdarza się, że czytam jej to, co napisałem. Żony zdanie bardzo się dla mnie liczy. To dla niej chcę wszystko dobrze sformułować. Bardzo dużo jej zawdzięczam. Lucyna: Ja też bardzo dużo ci zawdzięczam. Jerzy: Zawsze byłaś świetna językowo. Mówisz całymi zdaniami. Lucyna: A ja myślałam, że mówię monosylabami. Jak się pisze wspólną książkę? Jerzy: Rozmawia się. To książka „narozmawiana”. Żona napisała wstęp, który bardzo mi się podoba. Lucyna: Mąż miał od dawna pomysł, żeby naszą wiedzę fachową z naszym doświadczeniem połączyć. Jerzy: I żeby to nie była książka oparta tylko na sprawach prywatnych i emocjach… Przeczytaj również: Zachwycał Polaków, lecz za zamkniętymi drzwiami rozgrywał się koszmar. Dramatyczne losy Jana Ciszewskiego Tylko żeby była to książka naukowa, erudycyjna, przyprawiona ironią? Lucyna: Ale prywatność się w niej pojawiła, bo trudno mówić o teorii, nie odwołując się do praktyki. Jerzy: Sama teoria – to byłoby zresztą trochę nudne. Dzięki temu w sposób naturalny wynikało zakończenie: żyli długo i szczęśliwie. Jerzy: Żeby żyć szczęśliwie, trzeba tego chcieć i trzeba próbować. A teraz powiem coś bardzo osobistego: kiedy myślę o swoim życiu, uważam, że udało mi się w nim bardzo dużo. Chociaż zdarza mi się myśleć, że na tyle nie zasługuję. Tak jak nie zasługuję na taką żonę. Lucyna: Straszne, powinnam powiedzieć to samo: nie zasługuję na takiego męża. Ale jestem bezczelna i uważam, że jak najbardziej zasługuję.
Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii…
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie. Miejsce, które projektant stworzył dokładnie na własnych zasadach. Tylko nam otworzył drzwi do przestrzeni, których na co dzień nie pokazuje niemal nikomu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wrócił wspomnieniami do dzieciństwa, pierwszych modowych fascynacji i momentów, które na zawsze zmieniły jego życie.
Choć dziś Mariusz Przybylski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich projektantów, wszystko zaczęło się od wspomnień z domu dziadków i garderoby pełnej szytych na miarę garniturów. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl opowiedział o pierwszych kolekcjach tworzonych jeszcze w liceum plastycznym, debiucie w centrum Warszawy i wsparciu gwiazd, które towarzyszyły mu na początku kariery: od Bogusława Lindy po Kayah. Garderoba dziadka i pierwszy impuls do świata mody Mariusz Przybylski świętuje 20-lecie swojej pracy w modzie, ale wszystko zaczęło się dużo wcześniej. Nie od pokazów, czerwonych dywanów i gwiazd, ale od dziecięcych wspomnień z domu dziadków. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wrócił do momentów, które ukształtowały jego estetykę i sprawiły, że moda stała się jego życiem. „Na pewno od dzieciństwa miałem takie bardzo duże konotacje i duże zainteresowania artystycznym obszarem. I rzeczywiście od dziecka to robiłem, ale to nie było tak, że ja jako mały chłopiec wiedziałem, że chcę być projektantem mody. To na pewno nie w tę stronę. Bardzo często wakacje miałem, jak ja to do dzisiaj się śmieję, że na tak zwanej zsyłce, czyli byłem przez rodziców wysyłany do dziadków na wieś”, opowiadał Mariusz Przybylski. Największe wrażenie robiła na nim garderoba dziadka. Elegancja, szyte na miarę garnitury i dbałość o każdy detal zostały z nim do dziś. „W tym domu mój dziadek, a właściwie ta jego garderoba, to rzeczywiście było coś takiego, co robiło na mnie wrażenie i co pamiętam do dziś, bo byłem naprawdę jeszcze bardzo małym człowiekiem. I on szył sobie garnitury na miarę. On bardzo dbał o to, w co i jak się ubierał. On, jego szafa, jego wizerunek i wygląd zostały mi jako takie bardzo ciepłe wspomnienia człowieka, a zarazem też coś, co było rzeczywiście dla mnie pierwszym przejawem takiej bardzo dobrej, męskiej mody”, wspominał projektant. Choć zainteresowanie modą dojrzewało latami, pierwsze autorskie projekty pojawiły się dopiero w liceum plastycznym. „Ale takie pierwsze kolekcje, które zacząłem robić, pierwsze projekty, które zacząłem realizować, to ja myślę, że było to dopiero w liceum plastycznym. Ja w liceum plastycznym byłem na wnętrzach, ale ta moda gdzieś rzeczywiście cały czas pukała i się odzywała. Na pewno wtedy stworzyłem jakieś pierwsze projekty i myślę, że będąc tam, nie wiem, w drugiej, trzeciej klasie liceum plastycznego pojawiły się moje pierwsze takie debiutanckie, już pełne kolekcje”, zdradził. Podczas rozmowy Rafał Kowalski pokazał projektantowi archiwalne zdjęcia z 2004 roku. Mariusz Przybylski z rozbawieniem wrócił pamięcią do swoich początków. „To nie był pokaz. To była prezentacja, dlatego ja tego nie traktuję właśnie jako jakiś taki mój większy debiut. Ale pamiętam go, no zobacz jaki był super”, mówił, oglądając stare fotografie. Na zdjęciach widać młodego projektanta stojącego przy swoich projektach w centrum Warszawy. „To są moje projekty, jak najbardziej. Ja nie powiem ci dokładnie, gdzie ten event się odbywał, ale to było gdzieś w centrum Warszawy. Tam było nas, nie wiem, podejrzewam, że może z piątka, szóstka młodych wtedy jeszcze bardzo projektantów. I każdy z nas tam miał taką swoją, nawet nie wiem jak to nazwać, strefę, wystawkę, gdzie każdy z nas tam coś prezentował. Jak widzisz, ja już wtedy byłem w modzie męskiej mocno osadzony”, wspominał. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił… Kayah i Bogusław Linda wspierali Mariusza Przybylskiego na początku kariery W rozmowie wrócił też temat pierwszego profesjonalnego pokazu, na którym pojawił się Bogusław Linda. Aktor wcześniej szył u niego garnitur i, jak podkreśla projektant, jego obecność była wtedy ogromnym wsparciem. „To był mój pierwszy taki pokaz profesjonalnie przygotowany, tylko mój. I rzeczywiście udało mi się go zaprosić, bo miałem z nim wcześniej już jakieś spotkanie, a propos szycia garnituru. I był na tym moim debiucie, co było dla mnie wtedy super ważne”, mówił. Jeszcze więcej emocji wywołały wspomnienia związane z pokazem z 2008 roku, który zamknęła Kayah. W tamtym czasie Przybylski intensywnie współpracował z artystami związanymi z Kayaxem. „To był czas, kiedy ja z Kasią, ja zawsze tak po imieniu, pracowałem wtedy bardzo dużo. Ja wtedy dosyć mocno byłem też w ogóle związany z Kayax-em i pracowałem tam z wieloma artystami. Ale myślę, że z Kayah najmocniej i tak najbardziej prężnie”, wspominał projektant. Kayah zgodziła się wtedy wystąpić w finale pokazu jako modelka. „Było to dla mnie mega ważne i super, że ona się zgodziła i rzeczywiście ten pokaz zamknęła”, przyznał. Rafał Kowalski przypomniał też zdjęcie, które po tym wydarzeniu obiegło internet. Fotografia przedstawiała Kayah i Mariusza Przybylskiego całujących się po pokazie. „Znaczy wiesz, to pewnie był taki bardzo serdeczny pocałunek, przyjacielski bardziej. Ale wspaniały czas też. Kompletnie byłem gdzie indziej jako projektant i jako człowiek. Ale wtedy to wszystko się zaczynało, tak bardziej na poważnie już”, podsumował projektant. Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta choroba to cicha złodziejka wzroku. Jak poznać, że dosięgła nas jaskra? View oEmbed on the source website
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił…
Tuż przed wyjątkowym koncertem w Sopocie Kayah wróciła pamięcią do Krzysztofa Krawczyka. Wokalistka opowiedziała o spotkaniu z legendarnym artystą i zdradziła, jaki był poza sceną. Jej wspomnienia pełne są emocji, humoru i podziwu dla człowieka, obok którego – jak sama przyznała – „chciało się być”.
Już za chwilę, bo w dniach 22-24 maja,Sopot ponownie stanie się centrum muzycznych emocji. Wśród artystów, którzy pojawią się na scenie podczas wyjątkowego koncertu poświęconego Krzysztofowi Krawczykowi, znajdzie się również Kayah. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wokalistka nie tylko opowiedziała o przygotowaniach do występu, ale także wróciła do osobistego wspomnienia związanego z legendarnym artystą. Jej opowieść szybko przyciągnęła uwagę fanów. Kayah wróciła wspomnieniami do spotkania z Krzysztofem Krawczykiem Rozmowa dotyczyła koncertu w Sopocie, podczas którego artyści będą wspominać Krzysztofa Krawczyka. Rafał Kowalski przypomniał, że od śmierci wokalisty minęło już 5 lat i zapytał Kayah o szczególne wspomnienie związane z artystą. Wokalistka bez wahania przyznała, że takich chwil nie zapomina się nigdy. – „Mam, mam. Miałam przyjemność biesiadować z nim kiedyś” – powiedziała Kayah. Artystka zdradziła, że spotkanie odbyło się w Warszawie, na Podwalu. Jak podkreśliła, była w tym miejscu pierwszy i prawdopodobnie ostatni raz. To właśnie tam miała okazję zobaczyć Krzysztofa Krawczyka z zupełnie innej strony. „Taki trochę gangsta”. Kayah szczerze o Krzysztofie Krawczyku Kayah w niezwykle obrazowy sposób opisała atmosferę tamtego spotkania. Nie ukrywała, że Krzysztof Krawczyk miał ogromną charyzmę i potrafił przyciągać ludzi. – „No, to był taki... Ojciec chrzestny, tak jak mówiłam, taki trochę gangsta” – wspominała wokalistka. Artystka podkreśliła, że Krawczyk doskonale wiedział, jak stworzyć wyjątkową atmosferę przy stole. – „Biesiadował. On wiedział, jak się biesiaduje, wiedział, jak się zabawia cały stół” – mówiła Kayah. W dalszej części rozmowy dodała, że wokół wokalisty nie brakowało śmiechu i dobrej energii. – „Także był to człowiek bardzo towarzyski, rzucający kawałami, bardzo rubaszny. Chciało się być obok niego po prostu” – przyznała. W słowach Kayah było słychać, że tamto spotkanie naprawdę zapadło jej w pamięć. Opowiadając o Krzysztofie Krawczyku, nie mówiła tylko o wielkiej gwieździe estrady, ale przede wszystkim o człowieku, przy którym – jak sama podkreśliła – po prostu dobrze się było znaleźć. Tym bardziej poruszająco wybrzmiewają te wspomnienia tuż przed koncertem w Sopocie. Czytaj też: Steczkowska nie wytrzymała po słowach Kayah o "tanich wygibasach" na Eurowizji. Tak odpowiedziała koleżance z branży Wyjątkowy koncert w Sopocie ku pamięci Krzysztofa Krawczyka Podczas rozmowy pojawił się także temat specjalnego występu, który odbędzie się już jutro, 22 maja, w Sopocie. Kayah zdradziła, że to właśnie ona wykona aranżację jednej z piosenek Krzysztofa Krawczyka. Na pytanie o pomysł na interpretację utworu artystka odpowiedziała bardzo szczerze. – „Jadę stąd na próbę właśnie, więc zobaczymy, co Tomek Szymuś wymyślił” – powiedziała. Wokalistka nie ukrywała również, że czuje się spokojna, pracując z doświadczonym dyrygentem i aranżerem. – „Tak, jestem w najlepszych rękach i być może też wspólnie dojdziemy na tej próbie do jakichś rozwiązań” – dodała. View oEmbed on the source website Kayah nie ukrywa emocji przed występem Choć Kayah nie zdradziła jeszcze szczegółów dotyczących samej aranżacji, jej słowa pokazują, że koncert będzie miał bardzo osobisty i emocjonalny charakter. Wspomnienie Krzysztofa Krawczyka wyraźnie wciąż wywołuje wśród artystów ogromne emocje. Szczere słowa wokalistki o legendarnym muzyku pokazują, że poza scenicznym wizerunkiem był człowiekiem, którego po prostu lubiano. Towarzyski i pełen energii – właśnie takiego Krzysztofa Krawczyka zapamiętała Kayah. Już 22 maja widzowie w Sopocie i przed telewizorami będą mogli usłyszeć wyjątkowy hołd dla artysty, którego twórczość i osobowość nadal pozostają żywe w pamięci polskich gwiazd. Zobacz także: Tylko u nas! „Miałam propozycje wyjazdu na Eurowizję”. Kayah ujawnia, dlaczego przez 30 lat kariery nigdy się nie zdecydowała *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Ta choroba to cicha złodziejka wzroku. Jak poznać, że dosięgła nas jaskra?
Przez długi czas nie boli, nie pogarsza wyraźnie widzenia i nie daje alarmujących objawów. Właśnie dlatego jaskra jest jedną z najbardziej podstępnych chorób oczu. Prof. Jacek Szaflik ostrzega, że wielu pacjentów trafia do okulisty dopiero wtedy, gdy uszkodzenie nerwu wzrokowego jest już bardzo zaawansowane. Niektóre sygnały mogą jednak oznaczać stan zagrożenia wzroku, a nawet życia.
Jaskra może przez długi czas rozwijać się całkowicie bezobjawowo, a pacjent dowiaduje się o chorobie dopiero wtedy, gdy uszkodzenie wzroku jest już bardzo zaawansowane. Prof. Jacek Szaflik w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc dla Viva! Bez Tabu ostrzega, że ignorowanie sygnałów wysyłanych przez organizm może doprowadzić do nieodwracalnej utraty widzenia. Szczególnie niebezpieczne są nagłe zaburzenia widzenia i czarna plama przed okiem. „Jaskra to cicha złodziejka wzroku” – dlaczego choroba jest tak niebezpieczna Wielu pacjentów przez lata żyje w przekonaniu, że z ich wzrokiem wszystko jest w porządku. Problem polega na tym, że jaskra bardzo długo nie daje żadnych wyraźnych objawów. To właśnie dlatego okuliści określają ją mianem „cichej złodziejki wzroku”. Prof. Jacek Szaflik podkreśla, że w zdecydowanej większości przypadków choroba rozwija się po cichu. Pacjent nie odczuwa bólu, nie zauważa pogorszenia widzenia i normalnie funkcjonuje. Tymczasem nerw wzrokowy może być już poważnie uszkadzany. „W dziewięciu przypadkach na dziesięć w naszej populacji jaskra niestety nie daje żadnych objawów do momentu, kiedy jest już bardzo zaawansowaną w stadium”, mówi w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc dla Viva! Bez Tabu To właśnie sprawia, że jaskra jest tak groźna. Choroba może odbierać wzrok stopniowo i niezauważalnie. Dopiero gdy uszkodzenie obejmuje dużą część nerwu wzrokowego, pojawiają się pierwsze ubytki w polu widzenia. Profesor wyjaśnia również, że mózg przez pewien czas potrafi „uzupełniać” brakujące fragmenty obrazu. Pacjent często nie zdaje sobie sprawy, że widzi coraz gorzej. „Ona odbiera widzenie w sposób niedostrzegalny”. Najbardziej niebezpieczne jest to, że zmian wywołanych jaskrą nie można już cofnąć. Leczenie pozwala jedynie zatrzymać postęp choroby. Czarna plama przed okiem może oznaczać poważny problem Ekspert zwraca uwagę, że niektórych objawów absolutnie nie wolno lekceważyć. Szczególnie alarmującym sygnałem jest nagłe pojawienie się ciemnej plamy przed jednym lub oboma oczami. „Jeśli widzicie taką plamę czarną przed oczami, czy przed jednym okiem, to należy natychmiast zgłosić się do okulisty”. Takie objawy mogą mieć związek z gwałtownym wzrostem ciśnienia tętniczego. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do niedokrwienia nerwu wzrokowego, które przypomina udar. Prof. Szaflik ostrzega, że skutki mogą być dramatyczne i nieodwracalne. „Może to być coś naprawdę poważnego”. Lekarz podkreśla, że ostre nadciśnienie tętnicze może doprowadzić nawet do utraty wzroku. Chociaż obecnie takie przypadki zdarzają się rzadziej niż kiedyś, zagrożenie nadal istnieje. Dlatego regularna kontrola ciśnienia tętniczego jest ważna nie tylko dla serca, ale również dla zdrowia oczu. Po 40. roku życia wzrok zaczyna się zmieniać Naturalne procesy starzenia dotyczą również oczu. Według profesora pierwsze wyraźne zmiany pojawiają się zwykle po 40. roku życia. To właśnie wtedy zaczyna rozwijać się presbiopia, czyli pogorszenie widzenia z bliska związane ze sztywnieniem soczewki. „Gdzieś właśnie około tego 40 roku życia ten zakres nasz zaczyna się zmniejszać”. Pacjenci zaczynają mieć trudności z czytaniem z bliska, odsuwają tekst dalej od oczu i coraz częściej sięgają po okulary. Ekspert zaznacza jednak, że współczesna okulistyka daje nowe możliwości leczenia. Jednym z rozwiązań są zabiegi laserowe pomagające ograniczyć konieczność noszenia okularów do czytania. „Osoba właśnie czterdziestokilkupięćdziesięcioletnia może zyskać jeszcze nawet kilkanaście lat bez okularów do czytania”. Profesor podkreśla jednak, że podstawą pozostają regularne badania okulistyczne, szczególnie po 40. roku życia. Zaćma i jaskra to nie to samo. Jedna różnica jest kluczowa Wiele osób myli zaćmę z jaskrą, choć są to zupełnie różne choroby. Zaćma polega na zmętnieniu soczewki oka. Pogorszenie widzenia rozwija się stopniowo, jednak nowoczesna chirurgia pozwala skutecznie przywrócić ostrość wzroku. W przypadku jaskry sytuacja wygląda znacznie poważniej. „Jeśli dojdzie do tej neurodegeneracji, uszkodzeń nerwu wzrokowego, ubytków w polu widzenia, nie potrafimy tego już cofnąć”. To właśnie dlatego tak ogromne znaczenie ma szybkie wykrycie choroby. Regularne pomiary ciśnienia wewnątrzgałkowego i badania okulistyczne mogą uratować wzrok. Lekarz rekomenduje, by po 40. roku życia odwiedzać okulistę regularnie, nawet jeśli nie odczuwamy żadnych problemów. Jak chronić wzrok? Okulista wskazuje najważniejsze zasady Zdaniem profesora dbanie o wzrok zaczyna się od codziennych nawyków. Kluczowe znaczenie ma zdrowy styl życia, odpowiednia dieta oraz kontrolowanie chorób układu krążenia. Ekspert przypomina również o regularnych badaniach okulistycznych. „Oczy są naszym najważniejszym narządem zmysłów”. Ważne jest także reagowanie na każdy niepokojący objaw. Nagłe pogorszenie widzenia, czarna plama przed okiem czy częste bóle głowy mogą być sygnałem poważnej choroby. Profesor apeluje, by nie odkładać wizyty u specjalisty. „Choroba wcześniej wykryta równa się zdrowie, życie, lepsze życie i dłuższe życie”. Regularna kontrola wzroku może zdecydować o tym, czy zachowamy dobre widzenie na długie lata. Źródło: Viva.pl View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Swoją prośbą zaskoczył organizatorów Polsat Hit Festival. Na to Dawid Kwiatkowski nie zgadza się nigdy
Polsat Hit Festival zbliża się wielkimi krokami, a emocje wokół występu Dawida Kwiatkowskiego tylko rosną. Artysta zapowiedział, że w Sopocie pokaże fanom zupełnie nowe oblicze jednego ze swoich największych hitów.
Tym razem postawi na emocje, fortepian i wyjątkowy duet z Kayah. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl zdradził także, dlaczego nigdy nie zgodził się na śpiewanie z playbacku. Dawid Kwiatkowski i Kayah przygotowali wyjątkową wersję „Proszę Tańcz” Piosenkarz w rozmowie z nami przyznał: „Z Kasią zaśpiewam "Proszę Tańcz", ale troszeczkę w innej aranżacji”, zapowiedział Dawid Kwiatkowski. Już sam początek występu ma być dużym zaskoczeniem dla publiczności. Wokalista chce wrócić do korzeni utworu i rozpocząć go w bardzo intymnej, lirycznej wersji. „Chciałbym wyjść na scenę z instrumentem, do którego jest mi teraz najbliżej, więc zacznę grać cały ten utwór na fortepianie i tak się to zacznie”, wyznał artysta. Kwiatkowski nie ukrywa, że fortepian odgrywa w jego życiu wyjątkową rolę. To właśnie przy nim powstało „Proszę Tańcz”, dlatego dla wokalisty ten występ będzie miał szczególne znaczenie. „Jest to festiwal muzyczny, jestem muzykiem, komponuję na pianinie. Zwłaszcza, że Proszę Tańcz powstało przy fortepianie. I to będzie piękny początek, moim zdaniem, żeby wrócić do tej wersji, w jakiej też Kayah pierwotnie usłyszała ten numer”, tłumaczył. Choć gra na żywo podczas dużych telewizyjnych wydarzeń bywa sporym wyzwaniem organizacyjnym, Dawid nie zamierza rezygnować ze swojej wizji. Jak przyznał, nie oczekuje wielkiego widowiska pełnego efektów specjalnych. „Ja chcę tylko fortepian, nie chcę 50 tancerzy”, powiedział z uśmiechem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Duże zmiany u Dawida Kwiatkowskiego. Mówi o przełomowym momencie w życiu: „Nigdy nie czułem się tak dobrze” Dawid Kwiatkowski o playbacku: „Zawsze mówię stop” W trakcie rozmowy pojawił się również temat playbacku, który od lat budzi ogromne emocje w świecie muzyki. Kwiatkowski został zapytany, czy kiedykolwiek zdarzyło mu się występować w taki sposób. Jego odpowiedź była natychmiastowa. „Byłem [przyp. red. "podczas realizacji innych projektów" proszony o to, ale się nie zgodziłem. Nigdy nie śpiewałem z playbacku, nigdy mi się to nie zdarzyło”, podkreślił stanowczo. Artysta przyznał jednocześnie, że często nie jest to wyłącznie decyzja wykonawców, lecz kwestia produkcyjna. Mimo to sam zawsze odmawia. „Ja zawsze mówię stop, albo nie i ewentualnie po prostu nie biorę udziału w tym wydarzeniu”, wyznał. Co ciekawe, dla Dawida playback byłby… bardziej stresujący niż śpiewanie na żywo. „Uważam, że dla mnie to by było trudniejsze niż śpiewanie na żywo. W sensie, żeby te usta się zgadzały. Bardzo by mnie to stresowało”, tłumaczył. Jednocześnie zaznaczył, że nie zamierza oceniać innych artystów. „Jeśli ktoś to robi, oczywiście to każdego decyzja”, dodał. Wszystko wskazuje więc na to, że występ Dawida Kwiatkowskiego i Kayah podczas Polsat Hit Festival będzie jednym z najbardziej emocjonalnych momentów tegorocznej imprezy. Kameralny początek przy fortepianie, nowa aranżacja „Proszę Tańcz” i bezkompromisowe podejście do śpiewania na żywo — tego fani zdecydowanie mogą się spodziewać w Sopocie. Cały materiał obejrzysz powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website CZYTAJ TEŻ: Ma 63 lata i zachwyca formą! Tylko w VIVA! bez Tabu ujawnia, jaki ma stosunek do poprawiania urody. Oto wszystkie rytuały Iwony Pavlović
TYLKO W VIVIE!. Duże zmiany u Dawida Kwiatkowskiego. Mówi o przełomowym momencie w życiu: „Nigdy nie czułem się tak dobrze”
Dawid Kwiatkowski nie ukrywa, że wejście w nową dekadę życia okazało się dla niego prawdziwym przełomem. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl artysta opowiedział o lęku przed trzydziestką, pielęgnowaniu „wewnętrznego dzieciaka” i intensywnym sezonie koncertowym, w którym zagra ponad 60 koncertów. Zdradził też, jak wygląda jego codzienna rutyna i bez czego nie rusza w trasę.
Dawid Kwiatkowski wszedł w nowy etap życia i nie ukrywa, że 30. urodziny okazały się dla niego momentem przełomowym. Artysta w najnowszym wywiadzie z Rafałem Kowalskim z serwisu viva.pl opowiedział nie tylko o emocjach związanych z dorosłością, ale też o intensywnym sezonie koncertowym, który właśnie przed nim. Dawid Kwiatkowski o 30. urodzinach. „Trzydziestka to nowa osiemnastka” I choć grafik pęka w szwach, wokalista znalazł własny sposób na zachowanie równowagi. „Nie sądziłem, że ta 30. będzie naprawdę takim przełomowym okresem w moim życiu. Nigdy nie czułem się tak dobrze, jak teraz się czuję. Mam najlepszą formę i nie mówię tutaj fizycznie, mówię tak całościowo. Patrzę na siebie z boku i mówię: kurczę, nigdy tak nie było dobrze”, przyznał szczerze Dawid Kwiatkowski. Wokalista nie ukrywa, że jeszcze niedawno z dużym dystansem podchodził do wizji przekroczenia trzydziestki. Jak sam mówił, żartował nawet, że „jest już starym człowiekiem”. Dziś patrzy na to zupełnie inaczej. „Bardzo bałem się tego przejścia, tej trzydziestki. Jakoś tak żartowałem, że już jestem starym człowiekiem i bliżej niż dalej. A teraz jest totalnie na odwrót. Trzydziestka, nowa osiemnastka i próbuję właśnie takiego sposobu myślenia”, podkreślił. Choć artysta czuje, że jego życie jest dziś bardziej poukładane niż kiedyś, wciąż pielęgnuje w sobie dziecięcą radość i spontaniczność. W rozmowie z Rafałem Kowalskim z viva.pl zdobył się nawet na wyjątkowo obrazowe wyznanie. „Pamiętam jak miałem dwadzieścia lat, wydawało mi się, że jestem na maksa dorosły i teraz z perspektywy czasu mówię: Boże co za dziecko. Obawiam się, że tak samo może być, kiedy będę miał 40 i zobaczę ten wywiad na przykład. Wydaje mi się, że fajnie mam już poukładane rzeczy takie życiowe, tak mądrze, tak jak powinno to być zrobione, żebym czuł się bezpiecznie w życiu. Ale ja wciąż mam w sobie takiego fajnego dzieciaka i go tak pielęgnuję i go tam miziam i mówię: Hej, nie żegnamy się. Po prostu masz mniej czasu na dworze już, czyli po prostu rzadziej daję mu wyjść z siebie. Ale jak już daję, to tam w chowanego się bawi, w berka. Nie mówię dosłownie, ale po prostu czasami daję sobie. Otwieram bramę i on sobie wychodzi i go karmię”, powiedział z uśmiechem. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović o ukochanym Wojtku i życiu w patchworku. Jaki ma kontakt z jego synami? Tak Dawid Kwiatkowski przygotowuje się do koncertów Przed Dawidem wyjątkowo pracowite miesiące. Gwiazdor zdradził, że liczba koncertów w nadchodzącym sezonie może zaskoczyć nawet jego fanów. „50 to mało. Myślę, że 60 plus. Potem będzie moja trasa jeszcze klubowa”, wyznał. W planach jest także koncert na Torwarze, który odbędzie się 6 grudnia. Jak przyznał artysta, biletów już nie ma. Intensywna trasa wymaga jednak ogromnej dyscypliny. Dawid Kwiatkowski zdradził, że od poniedziałku do czwartku żyje według bardzo rygorystycznego planu. Wstaje o 5.30 lub 6.00 rano, regularnie trenuje, chodzi na tenisa i lekcje śpiewu. Wszystko po to, by w weekend móc bez problemu grać nawet trzy koncerty. „Najważniejsze jest dla mnie to, jak ja się zachowuję w tygodniu. Czyli od poniedziałku do czwartku, kiedy jestem w domu. Wtedy muszę dużo trenować, wstaję bardzo wcześnie z 5.30 albo 6.00. Tak jak dzisiaj byłem na na przykład o 7 na tenisie. Potem mam swój trening siłowy. Mam też lekcje śpiewu o 17, żeby zadbać o siebie od poniedziałku do czwartku. Potem jadę w trasę i jem najgorzej na świecie, dlatego że takie są warunki", mówi. „Naprawdę nie martwię się o głos, nie martwię się o formę, bo wiem, że dam radę, bo się przygotowuję. Tak profesjonalnie po prostu do tego podchodzę w tygodniu. Do tego spacer, las i czas dla siebie. Jakieś masaże i tak dalej. Artysta przyznał też, że podczas tras koncertowych nie zawsze udaje mu się zdrowo odżywiać. Jak mówi, warunki bywają trudne, choć stara się unikać fast foodów. Dlatego ogromne znaczenie mają dla niego regeneracja i odpoczynek. Nie zabrakło też historii zza kulis tras koncertowych. Okazuje się, że jest jedna rzecz, której absolutnie nie może zabraknąć. „Siemię lniane musi być”, zdradził Dawid. Jak wyjaśnił, nie zawsze jednak udaje się przygotować je idealnie. „Raz wychodzi kisiel, który ja właśnie lubię, a raz po prostu jakaś papka”, śmiał się. Choć przed koncertem praktycznie nie je, jego zespół dba o to, by jedzenie się nie zmarnowało. To, co zostaje po występie, często trafia z nimi do hotelu. „Pakujemy w folii i bierzemy do hotelu, bo w hotelu i kiedy my wracamy już jest kuchnia zamknięta”, opowiedział. Cały materiał obejrzysz powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko u nas! „Miałam propozycje wyjazdu na Eurowizję”. Kayah ujawnia, dlaczego przez 30 lat kariery nigdy się nie zdecydowała View oEmbed on the source website
Tylko u nas! „Miałam propozycje wyjazdu na Eurowizję”. Kayah ujawnia, dlaczego przez 30 lat kariery nigdy się nie zdecydowała
Konkurs Piosenki Eurowizji ma w Polsce wielu wiernych fanów. Do tego grona nie należy Kayah, która w rozmowie z reporterem VIVY nazwała tę imprezę „złotym nocnikiem”. Na wokalistkę posypały się gromy, niektórzy twierdzili wprost, że przemawia przez nią zazdrość, bo nigdy nie dostała szansy, by reprezentować nasz kraj na Eurowizji. Teraz Kayah ujawnia, że wielokrotnie dostawała takie propozycje i zawsze mówiła "nie". Powód zaskakuje.
Kayah jest na polskim rynku muzycznym postacią wyjątkową. W ciągu 30 lat kariery nagrała wiele genialnych płyt i wylansowała mnóstwo przebojów. Ale jej działalność nie ogranicza się do tworzenia muzyki. Wokalistka ma też własną wytwórnię, w której wydaje płyty innych artystów. I trzeba przyznać, że ma oko do wyłapywania talentów, bo to właśnie jej zawdzięczamy odkrycie takich gwiazd, jak Maria Peszek, Krzysztof Kiljański czy zespół Zakopower. Zobacz także: Ich hit znali wszyscy. Polska diva muzyki podsumowała karierę nastolatki, która podbiła Eurowizję Junior. Padły mocne słowa W rozmowie z Rafałem Kowalskim wokalistka przyznała, że stale obserwuje młodych artystów na polskiej scenie muzycznej. W rozmowie wymieniała tych, którym kibicuje — Oskara Cymsa, Wiktora Dydułę i braci Kasperczyków. Ogromne wrażenie zrobiła też na niej Alicja Szemplińska. – „Uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała Kayah. I dodała, że kibicuję jej na Eurowizji i nie rozumie ludzi, którzy mówili, że wysyłanie jej do Wiednia było błędem. – Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku. Nie ma nikogo, kto by się mógł z nią równać. Ale myślę, że ma potencjał światowy. Naprawdę. I mam nadzieję, że ktoś to zauważy – wyznała. Burza po słowach o „złotym nocniku” i „tanich wygibasach” Steczkowskiej O ile Kayah docenia talent Szemplińskiej i chwali jej występ w półfinale Eurowizji, to o samym konkursie nie ma dobrego zdania. Wprost mówi o tym, że poziom artystyczny od lat budzi jej poważne zastrzeżenia. Dotyczy to także Polaków, którzy brali udział w poprzednich edycjach. Kayah ubiegłoroczny występ Justyny Steczkowskiej nazwała „tanimi wygibasami”, czym naraziła się na krytykę fanów gwiazdy. Sama Steczkowska też nie zostawiła tych słów bez komentarza. Zaproponowała Kayah nietypowy pojedynek wokalny. Czytaj również: Steczkowska nie wytrzymała po słowach Kayah o "tanich wygibasach" na Eurowizji. Tak odpowiedziała koleżance z branży Medialną burzę wywołała też jej wypowiedź o samym konkursie. „Złoty nocnik, jak to moja mama mówiła” – rzuciła bez ogródek, po czym dodała, że Szemplińska wnosi tam nową jakość do konkursu, który w ostatnich latach nie zachwycał jej ze względu na niezbyt wysoki poziom artystyczny . Po tej wypowiedzi na wokalistkę posypały się gromy ze strony fanów Eurowizji. Niektórzy wprost sugerowali, że krytyczne opinie Kayah biorą się ze zwykłej zazdrości, bo nikt nigdy nie dał jej szansy, by reprezentować Polskę na Eurowizji. Jak się jednak okazuje, Kayah taką szansę miała i to nie raz. Zapytana przez Rafała Kowalskiego, czy miała ofertę wyjazdu na Eurowizję, gwiazda wyznała wprost: – Były takie propozycje. Zawsze odmawiałam. Powodem, dla którego Kayah nie chciała brać udziału w tym konkursie nie był jednak niski poziom artystyczny. – Muzyka to nie jest sport, żeby się ścigać. Ja kiedyś biegałam na krótkie dystanse i prędzej bym się zgodziła pobiec niż wystąpić – wyznała. Jak dodała, piosenek nie da się zważyć czy zmierzyć, więc trudno wybrać tę, która jest najlepsza i powinna zwyciężyć. View oEmbed on the source website
Natalia Szroeder ocenia szanse Alicji Szemplińskiej na wygraną Eurowizji. Mówi wprost o niesprawiedliwościach w konkursie
Już dziś dowiemy się, kto wygra tegoroczny konkurs Eurowizji. Wśród artystów, którzy powalczą o zwycięstwo, jest Alicja Szemplińska. Jeszcze zanim wyjechała do Wiednia, była ostro krytykowana. Eksperci i gwiazdy nie dawali jej najmniejszych szans na wygraną. Ale po tym, co pokazała w półfinale, nagle stała się jedną z faworytek. Czy może wygrać? Natalia Szroeder ma spore wątpliwości.
"Świetny głos, fatalna piosenka". Tak o półfinałowym występie Alicji Szemplińskiej napisał jeden z brytyjskich krytyków muzycznych. A to i tak dobra ocena, bo przed wyjazdem Wiednia naszą wokalistkę krytykowano znacznie ostrzej, zarzucając jej brak talentu. Wspomniała o tym Kayah w niedawnej rozmowie z naszym reporterem Rafałem Kowalskim. – Strasznie kibicuję i uwielbiam Alicję Szemplińską, bo uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała. I dodała, że była zaskoczona opiniami polskich ekspertów i artystów, którzy krytykowali Szemplińską. – Nie rozumiem tych ludzi. Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku – stwierdziła. Zobacz także: Kayah bez ogródek o Eurowizji: „złoty nocnik”. Tak ocenia szansę Szemplińskiej na wygraną. Broni ją przed jednym Natalia Szroeder o Alicji Szemplińskiej: „Ludzie ją kochają” Kayah nie jest jedyną gwiazdą, która dostrzega ogromny potencjał naszej reprezentantki. Podobnie ocenia ją Natalia Szroeder, która przez ostatnie tygodnie jako jurorka "Must Be The Music" zajmowała się wyszukiwaniem młodych talentów muzycznych. Przed finałem tego popularnego show nasz reporter zapytał ją o to, czy śledziła karierę Szemplińskiej. I czy zgadza się z osobami, które twierdzą, że Alicja nie powinna reprezentować Polski na Eurowizji, bo z takim talentem i taką piosenką niczego tam nie zwojuje. Szroeder nie kryje, że takie głosy ją strasznie irytują. – Niewiarygodne jest dla mnie to, że można nie wierzyć w Alicję Szemplińską, która jest kwintesencją po prostu talentu, charyzmy, urody. Przykro mi, że miała takie doświadczenie – przyznała. Natalia dostrzega jednak, że od półfinałowego występu atmosfera wokół Alicji zaczęła się zmieniać. – Myślę, widzę to, że ma ogromny support w Polsce, że ludzie ją kochają i z dumą obserwują, jak ona sobie radzi, nie tylko nawet na tych kluczowych występach w półfinale czy w finale, ale też w całym takim eurowizyjnym uniwersum. Widzę, że ona się świetnie czuje, świetnie mówi po angielsku i ja jestem bardzo dumna, że ona ma ten swój czas, na który tak długo czekała – stwierdziła. Dodała też, że osobiście jest dumna z tego, że to właśnie Alicja reprezentuje nasz kraj na Eurowizji. „Na Eurowizji nie ma sprawiedliwości” Choć Szroeder docenia talent polskiej reprezentantki, to ma spore wątpliwości co do tego, czy może wygrać Eurowizję. Nie dlatego, że dostrzega wśród rywali Alicji kogoś zdolniejszego. Problemem są zasady oceniania występów. Na pytanie Rafała Kowalskiego, czy Eurowizja jest konkursem sprawiedliwym, Natalia odpowiada bez wahania: – Nie, jasne, że nie. Oczywiście, że nie jest konkursem sprawiedliwym. Czytaj również: Tylko u nas! To czuła Alicja Szemplińska przed wyczytaniem Polski jako ostatniej do finału Eurowizji. Padły znamienne słowa Zdaniem jurorki "Must Be The Music" konkurs Eurowizji, podobnie jak inne tego typu konkursy, to ruletka. – Uważam, że ocenianie sztuki, muzyki nigdy nie jest do końca sprawiedliwe, bo nie ma jednego klucza, według którego możemy oceniać. To się wszystko jest o emocjach, a my różnie te emocje odczuwamy. Ja wielokrotnie byłam totalnie zdumiona wyborem widzów eurowizyjnych, a bardzo często też się z ich decyzjami zgadzałam. To jest ruletka. Na pewno nie ma tutaj sprawiedliwości – podkreśla Szroeder. Choć wokalistka nie chce przewidywać, czy widzowie docenią Szemplińską i swoimi głosami dadzą jej zwycięstwo, to podkreśla, że i tak Polacy mogą czuć się dumni z naszej reprezentantki. – Nie liczyłabym na sprawiedliwość, ale myślę, że to, że się zaprezentujemy w taki piękny, potężny, jakościowy sposób jest naszą wielką wygraną, naprawdę wielką wygraną Polski na tym festiwalu. View oEmbed on the source website
Nie zgadza się z każdym werdyktem widzów; mówi, co dzieje się za kulisami show. Natalia Szroeder o Must Be The Music
Natalia Szroeder ujawniła, co naprawdę dzieje się za kulisami „Must Be The Music”. Jurorka przyznała, że nie zawsze zgadza się z decyzjami widzów, ale emocje po werdyktach są częścią programu. Wokalistka zdradziła też, jak wyglądają relacje z uczestnikami po zakończeniu show.
Natalia Szroeder bez ogródek opowiedziała o emocjach związanych z „Must Be The Music”. Wokalistka i jurorka przyznała, że decyzje widzów nie zawsze pokrywają się z opinią jury, ale właśnie na tym polega format programu. Artystka zdradziła również, co dzieje się za kulisami show i dlaczego relacje z uczestnikami często nie kończą się po zejściu kamer. Natalia Szroeder szczerze o decyzjach widzów w „Must Be The Music” „Must Be The Music” od tygodni budzi ogromne emocje. Widzowie śledzą kolejne półfinały, głosują na swoich faworytów i decydują, kto przejdzie dalej. Natalia Szroeder przyznała jednak, że nie wszystkie decyzje publiczności są zgodne z tym, co myślą jurorzy programu. Artystka nie ukrywa, że takie sytuacje zdarzały się również w obecnej edycji show. „Tak, zdarzało się, rzeczywiście zdarzało się.” Wokalistka podkreśliła jednak, że muzyka jest niezwykle subiektywna i nie istnieje jeden wzór na artystę, który spodoba się wszystkim odbiorcom. „Nie ma jednej definicji, według której można stworzyć piosenkę, która będzie obiektywnie najlepsza dla wszystkich.” Natalia Szroeder zwróciła uwagę, że jurorzy mają własny gust muzyczny, a widzowie kierują się zupełnie innymi emocjami i odczuciami. Według niej właśnie ta różnorodność sprawia, że program żyje i wywołuje tak silne reakcje. ZOBACZ TEŻ: Polsat Hit Festiwal 2026 rusza z rozmachem. Gwiazdy już podgrzewają atmosferę przed wielkim świętem muzyki! „Czasami jesteśmy prywatnie rozczarowani” – jurorka mówi wprost Choć emocje bywają ogromne, Natalia Szroeder jasno zaznaczyła, że jurorzy doskonale wiedzieli, na co się decydują, przyjmując rolę oceniających w „Must Be The Music”. „To jest program telewizyjny, a my decydując się na bycie jurorami w tym programie wiedzieliśmy jakie są zasady.” Wokalistka przyznała jednak, że zdarzają się momenty zwykłego, ludzkiego rozczarowania, gdy odpadają uczestnicy szczególnie bliscy sercu jurorów. „Jasne, że czasami jesteśmy prywatnie rozczarowani.” Jednocześnie Natalia Szroeder stanowczo podkreśliła, że jury nie ma pretensji do widzów i akceptuje ich wybory. „Na pewno się nie obrażamy na ludzi, wiesz, nie denerwujemy się na to, bo o to chodzi w tym programie.” Jurorka wyjaśniła, że rolą jury jest pierwszy etap selekcji, natomiast ostateczne decyzje należą do publiczności. „My robimy pierwszy przesiew, a ten ostateczny przesiew robicie wy państwo.” CZYTAJ TEŻ: Zaczęła karierę w wieku 16 lat, dziś stawia na siebie. Aż trudno uwierzyć, jak wyglądał początek kariery Natalii Szroeder Co dzieje się za kulisami „Must Be The Music”? Natalia Szroeder ujawnia Natalia Szroeder zdradziła także, że udział w programie sprawia, iż jurorzy mocno zbliżają się do uczestników. Wspólne emocje, występy i kolejne etapy rywalizacji budują relacje, które często trwają znacznie dłużej niż sam program. Artystka przyznała, że otrzymała wiele wiadomości i zaproszeń do współpracy od uczestników show — nie tylko od finalistów, ale nawet od osób, które zakończyły udział na castingach. „Ja dostałam bardzo dużo zaproszeń od uczestników, którzy byli czy w półfinałach, nawet od tych, którzy byli na castingach.” Co więcej, część tych znajomości przerodziła się w realne muzyczne projekty. Natalia Szroeder ujawniła, że nagrała utwór z Kajtkiem Wolasem, uczestnikiem półfinału z poprzedniego roku. „Nagrałam piosenkę z Kajtkiem Wolasem, który był w półfinale w zeszłym roku.” Wokalistka nie kryła również podziwu dla młodego artysty. „Uważam, że jest przezdolnym chłopakiem.” Jurorka podkreśliła, że obserwowanie dalszego rozwoju uczestników daje jej ogromną satysfakcję. Źródło: Viva.pl View oEmbed on the source website
Kayah bez ogródek o Eurowizji: „złoty nocnik”. Tak ocenia szansę Szemplińskiej na wygraną. Broni ją przed jednym
Kayah rzadko gryzie się w język, ale tym razem jej słowa o Eurowizji wywołały szczególne emocje. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl artystka nie tylko ostro podsumowała poziom konkursu, ale przede wszystkim stanęła murem za Alicją Szemplińską. Wokalistka nie ma wątpliwości: młoda gwiazda ma potencjał światowy i może wnieść do Eurowizji coś, czego od dawna tam brakowało.
Pierwsze spotkanie Rafała Kowalskiego z Kayah odbyło się w niecodziennych okolicznościach — na warszawskiej Pradze, tuż przed Polsat Hit Festival. Choć rozmowa zaczęła się od sopockich koncertów i muzycznych niespodzianek, szybko zeszła na temat, który od tygodni elektryzuje fanów muzyki: Eurowizję i występ Alicji Szemplińskiej. Kayah mówiła o tym z ogromnym zaangażowaniem, ale też z charakterystyczną dla siebie szczerością. Kayah nie ma wątpliwości. „Alicja Szemplińska jest zjawiskiem” Wokalistka przyznała, że bardzo uważnie obserwuje młodych artystów na polskiej scenie muzycznej. W rozmowie wymieniała nazwiska, którym kibicuje — Oskara Cymsa, Kacperczyków czy Wiktora Dydułę. Jednak to właśnie Alicja Szemplińska wywołała u niej największe emocje. – „Strasznie kibicuję i uwielbiam Alicję Szemplińską, bo uważam, że jest zjawiskiem po prostu na skalę światową” – powiedziała Kayah. Artystka podkreśliła, że od pierwszego momentu wiedziała, iż Alicja wyróżnia się na tle innych wokalistów. – „Nie rozumiem tych ludzi. Ja od początku, kiedy ją pierwszy raz usłyszałam, wiedziałam, że jest to ewenement. Na pewno na naszym rynku” – przyznała. I dodała jeszcze mocniej: – „Nie ma nikogo, kto by się mógł z nią równać. Ale myślę, że ma potencjał światowy. Naprawdę”. W tych słowach było słychać nie tylko zachwyt, ale też ogromne przekonanie, że Alicja Szemplińska może osiągnąć znacznie więcej niż tylko sukces w jednym konkursie. Czytaj też: Spektakularny występ Alicji Szemplińskiej podczas półfinału Eurowizji! Polka pozamiatała, fani są jednogłośni Kayah ostro o Eurowizji. „Złoty nocnik, jak mówiła moja mama” Najwięcej emocji wzbudził jednak moment, w którym rozmowa zeszła na samą Eurowizję. Kayah bardzo otwarcie przyznała, że konkurs od lat budzi w niej mieszane uczucia. – „Moim zdaniem Alicja wnosi tam nową jakość do konkursu, który przez lata prezentował różny poziom. Złoty nocnik, jak to moja mama mówiła” – rzuciła bez ogródek. Chwilę później wyjaśniła, co najbardziej imponuje jej w występie Alicji. Przede wszystkim prostota i brak przesady. – „To, co pokazała Alicja, jak zaśpiewała… Ona ma niezwykły alt. No i klasa występ, klasa choreografia. Bez wybuchów, trapezów, latania pod niebem. Naprawdę rewelacja” – mówiła. I dodała jeszcze: – „Jestem naprawdę bardzo, bardzo poruszona jej występem. No i oczywiście mam ogromną nadzieję, że zostanie doceniona”. W jej słowach trudno było nie usłyszeć ogromnej sympatii i wiary w talent Alicji. Czytaj też: Steczkowska nie wytrzymała po słowach Kayah o "tanich wygibasach" na Eurowizji. Tak odpowiedziała koleżance z branży *** Całą rozmowę przesłuchasz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović o ostatnich słowach, które usłyszała od mamy. Po jej śmierci znalazła napisany przez nią list. Jego treść wzrusza do łez
Iwona Pavlović zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie w programie "VIVA! Bez Tabu". Jurorka „Tańca z gwiazdami” opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc o ostatnich słowach ukochanej mamy i liście, który znalazła po jej śmierci. Emocji nie była w stanie ukryć.
Iwona Pavlović w szczerej rozmowie opowiedziała o śmierci mamy i ogromnym smutku, który wciąż nosi w sobie. Ostatnim słowem, jakie usłyszała, było: „Iwonka, Iwonka”. Po odejściu mamy znalazła też schowany list. Jego ostatnie zdanie wzrusza do łez i pokazuje, jak silna była więź w rodzinie. Ostatnie słowa mamy Iwony Pavlović były skierowane do niej Iwona Pavlović, wielokrotna mistrzyni Polski w tańcach towarzyskich, znana jako Czarna Mamba, zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie. W rozmowie wróciła do jednego z najbardziej bolesnych momentów swojego życia — śmierci mamy. Gdy padło pytanie o to, czy pamięta ostatni kontakt z mamą, Pavlović nie ukrywała emocji. Przyznała, że ostatnie słowa mamy bardzo ją poruszyło. Było krótkie, ale dla niej niezwykle ważne. Mama wyznała, że ją kocha. Te słowa sprawiły, że jurorka nie potrafiła mówić o stracie bez wzruszenia. Sama przyznała, że wciąż nie pogodziła się z tą stratą. „Mam tak ogromny smutek w sobie” — powiedziała, dodając, że spuszcza głowę, bo nie wie, czy zaraz nie zacznie bardzo płakać. ZOBACZ TEŻ: Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović zapytana o pierwszy rozwód: "Bardzo bolesny temat". Czy została zdradzona? Schowany list po śmierci mamy. Te słowa zostają w sercu Najbardziej poruszającym fragmentem rozmowy okazało się wspomnienie listu, który mama Iwony Pavlović zostawiła schowany. To właśnie tam znalazły się słowa, które po jej odejściu nabrały jeszcze większego znaczenia. Pavlović wyznała, że w liście znalazło się zdanie: „Ja bardzo kocham tą rodzinę i wiem, że oni też mnie kochają”. Ten fragment pokazuje, jak silna więź łączyła rodzinę i jak ważna była dla mamy świadomość miłości bliskich. Czarna Mamba mówiła o tym z ogromnym wzruszeniem. Nie był to tylko zapis wspomnienia, ale także dowód na to, że relacja z mamą była dla niej czymś wyjątkowym. Iwona Pavlović nagrywała mamę. Dziś te nagrania są bezcenne List nie jest jedyną pamiątką. Iwona Pavlović wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że ma też wyjątkowo dla niej cenne nagrania wspólnych rozmów. "Ja od kilku dobrych lat ja moją mamę nagrywałam bardzo często. Opowiadała mi jakieś historie ciekawe, ale też opowiadała mi śmieszne historie. Śpiewała mi sprośne piosenki z dawnych lat, kawały takie niecenzuralne. Ja to wszystko mam. Puszczam sobie, jak tęsknię. I uwierz mi, wiem, że to zabrzmi tragicznie teraz, ja to puszczam i ja nie płaczę, tylko ja się śmieję. Ona jest tam cudowna, ona jest wspaniała" — wyznała Pavlović. To właśnie te zapisy pozwalają jej wracać do głosu mamy i do chwil, których nie da się już powtórzyć. Choć strata nadal jest świeża i bolesna, nagrania stały się dla niej sposobem na zachowanie obecności mamy w codzienności. "Moje serce jeszcze nie rozumie tego, że jej nie ma. Jeszcze cały czas mi się wydaje, że może wyjechała. Ja jeszcze w domu jej nie byłam, nie mogę ogarnąć tego, że jej nie ma. Ale jak słucham tych nagrań z naszymi rozmowami, to po prostu zaśmiewam się" - wyznała Iwona Pavlović. „Po niej jestem ja, a po mnie już nie będzie nikogo” Śmierć mamy sprawiła, że Iwona Pavlović zaczęła myśleć również o własnym życiu i o tym, że nie ma dzieci. W rozmowie przyznała, że nie żałuje tej decyzji, ale odejście mamy wywołało w niej bardzo trudną refleksję. „Jak moja mama umarła, uświadomiłam sobie, że po niej jestem ja, po mnie już nie będzie nikogo” — powiedziała. Dodała, że był to dla niej moment głębokiego zastanowienia. Porównała swoją historię do gałęzi, która się kończy. Jednocześnie Pavlović zaznaczyła, że ma cudowne życie. Wspomniała o dzieciach i wnukach w patchworkowej rodzinie, którą tworzy z Wojtkiem. Podkreśliła, że nie odczuwała braku osobistego macierzyństwa, bo wychowywała się w bardzo rodzinnej atmosferze. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović szczerze o bezdzietności. Czy żałuje, że nie ma dzieci? Moment refleksji przyszedł po śmierci jej mamy Czarna Mamba wspomina mamę i rodzinny dom W rozmowie Pavlović wróciła także do dzieciństwa i wpływu rodziców na swoje życie. Opowiadała, że tata wspierał wszystko, co wymyśliła. Mama była bardziej praktyczna — chciała, by córka miała zawód i ukończyła studia. Pavlović wspomniała, że mama powtarzała jej, iż trzeba mieć wykształcenie. Chciała, by córka zdobyła tytuł magistra. Jak mówiła tancerka, mogło to wynikać z niespełnionych marzeń mamy, która w czasach wojny nie mogła kończyć szkół. Choć mama miała swoje obawy wobec tanecznej drogi córki, dziś historia Iwony Pavlović pokazuje, że taniec stał się jej życiem. Sama Czarna Mamba mówiła jednak przede wszystkim o czymś innym — o miłości, bliskości i pustce, która zostaje po odejściu najbliższej osoby. Całą rozmowę Marioli Bojarskiej-Ferenc z Iwoną Pavlović możecie obejrzeć w najnowszym odcinku programu "Bez Tabu". View oEmbed on the source website
Eurowizja: ostatni wywiad z Alicją Szemplińską przed półfinałem. Tego bezwzględnie odmówiła, by mieć na scenie!
Na kilka godzin przed półfinałem Eurowizji w Wiedniu Alicja opowiedziała o stresie, emocjach i kulisach występu „Pray”. Reprezentantka Polski przyznała, że początkowo była „przerażona” ogromnym rekwizytem na scenie, a cały show wymaga od niej przechodzenia przez skrajne emocje.
Na kilka godzin przed pierwszym półfinałem Eurowizji w Wiedniu Alicja odsłoniła kulisy swojego występu „Pray”. Reprezentantka Polski mówiła o ogromnych emocjach, wyczerpujących przygotowaniach i strachu związanym z widowiskowym stagingiem. W szczerym wywiadzie przyznała, że pierwszy kontakt z wielkim rekwizytem na scenie był dla niej prawdziwym szokiem. Alicja o pierwszej próbie z publicznością: „Słyszałam ich przez słuchawki” W Wiedniu trwają ostatnie przygotowania przed pierwszym półfinałem Eurowizji. Alicja, która reprezentuje Polskę z utworem „Pray”, przyznała, że przełomowym momentem była dla niej próba z pełną publicznością. – „Ta wczorajsza próba dała mi dużo spokoju, bo poczułam wreszcie tak w stu procentach, że ta piosenka naprawdę działa na żywo, z publicznością” – powiedziała artystka. Reprezentantka Polski podkreśliła ogromną różnicę między występem na pustej hali a koncertem przed widownią. – „Przy pustej zdecydowanie czuć ten brakujący element. Przy pełnej czuć radość, czuć te emocje. Ja widzę ludzi, ja czuję ich w sobie” – mówiła. Alicja zdradziła też, że reakcje fanów były tak intensywne, że słyszała je mimo wygłuszających słuchawek. – „Oni krzyczeli wczoraj tak głośno, że słyszałam ich przez te słuchawki i to powoduje, że chce mi się więcej, chcę zaśpiewać lepiej” – przyznała. ZOBACZ TEŻ: Tak będzie wyglądać występ Alicji Szemplińskiej na Eurowizji 2026. Mamy zdjęcia z próby i komentarz piosenkarki Kulisy występu „Pray”. „To jest wokalna kobyła” Artystka podkreśla, że każdy jej występ jest przeżyciem emocjonalnym, a nie mechanicznym odtwarzaniem piosenki. – „Żaden mój występ nie jest automatem. Zawsze myślę, zawsze się skupiam, zawsze przeżywam” – powiedziała. Alicja zdradziła również, które momenty eurowizyjnego show są dla niej najtrudniejsze. Szczególnie wymagające okazuje się przejście między spokojnym intrem a dynamiczną częścią rapową. – „To jest ten moment tej przemiany, gdzie właśnie z miejsca bólu przechodzę w miejsce, gdzie jestem pewna siebie i gdzie walczę o siebie” – wyjaśniła. Dużym wyzwaniem jest także element scenografii, czyli ogromna platforma, po której artystka porusza się podczas występu. – „Naprawdę szalenie trudne jest wchodzenie na nią tyłem i śpiewanie jednocześnie” – przyznała. Nie zabrakło też szczerego komentarza dotyczącego wokalnych trudności utworu „Pray”. – „Umówmy się, jest to wokalna kobyła, ale sama to wymyśliłam, więc teraz muszę to śpiewać” – powiedziała ze śmiechem. „Byłam przerażona”. Alicja o pierwszym kontakcie z rekwizytem Jednym z najbardziej widowiskowych elementów polskiego występu jest ogromny sceniczny rekwizyt. Alicja przyznała, że początkowo jego wykorzystanie wydawało się niemal niemożliwe. – „Pierwszy raz jak zobaczyłam mój rekwizyt, to myślałam, że nie wejdę na niego, byłam przerażona” – zdradziła. Artystka wspominała, że podczas pierwszych prób ześlizgiwała się z konstrukcji. – „Próbowałam na niego wejść i się ześlizgiwałam. I myślałam, że nie dam rady” – mówiła. Dopiero kolejne próby pozwoliły jej opanować sceniczne elementy. – „Bardzo dużo mi dały próby, bardzo dużo dały mi przygotowania” – podkreśliła. Alicja nie ukrywa również, jak wielkie znaczenie miała atmosfera w całej ekipie przygotowującej występ. – „Totalnie zbudowaliśmy atmosferę pracy grupowej, pracy, w której każde ogniwo jest ważne i buduje ten sukces” – powiedziała. Polska miała mniej czasu niż inni. „Niecałe dwa miesiące” Reprezentantka Polski zwróciła uwagę, że polska delegacja miała wyjątkowo mało czasu na przygotowanie kompletnego występu. – „My mieliśmy niecałe dwa miesiące, gdzie inne kraje miały wybranych reprezentantów dużo wcześniej niż my” – powiedziała. Szczególnie trudne zadanie mieli tancerze, którzy musieli opanować wymagającą choreografię z elementami akrobacji. – „To było bardzo trudne zadanie” – przyznała Alicja. Artystka nie kryła podziwu dla swojej ekipy. – „To, że udało im się to zrobić w dwa miesiące, jest najlepszym dowodem na to, że są genialni” – podkreśliła. Alicja o Eurowizji: „Warto poczekać na odpowiedni moment” W rozmowie pojawił się także bardzo osobisty wątek dotyczący wcześniejszych prób dostania się na eurowizyjną scenę. Alicja przyznała, że obecny moment ma dla niej wyjątkowe znaczenie. – „Miałam taki moment refleksji” – powiedziała, wspominając swoją próbę sprzed sześciu lat. Artystka podkreśliła, że dzisiejszy występ jest dla niej spełnieniem marzeń, na które musiała poczekać. – „Warto, czasami warto poczekać na odpowiedni moment” – stwierdziła. Dodała też słowa, które – jak zaznaczyła – chciałaby przekazać innym ludziom. – „Czasami, jak nawet nam się wydaje, że coś się nie udało, to może już za rogiem czeka coś dużo lepszego” – powiedziała. Rodzina i Ciechanów dają Alicji ogromne wsparcie Tuż przed półfinałem do Wiednia przyjechała rodzina Alicji. Reprezentantka Polski nie ukrywała wzruszenia niespodzianką przygotowaną przez bliskich. – „Ja wychodziłam z windy i myślałam, że przywitam się z moją ekipą, z którą się widzę na co dzień, a tutaj moja cała rodzina” – opowiadała. Artystka podkreśliła również, że ogromne wsparcie nieustannie płynie do niej z rodzinnego Ciechanowa. – „Ciechanów był ze mną od zawsze i już zawsze będzie, bo to dzięki nim tutaj jestem” – powiedziała. Przed Alicją jeden z najważniejszych występów w karierze. Wszystko rozstrzygnie się podczas pierwszego półfinału Eurowizji w Wiedniu. /dla VIVA.pl rozmawiał nasz korespondent Maciej Mazański
TYLKO U NAS: Osobista historia Pauliny Gałązki wzrusza do łez: "Marzyłam, żeby taka nie być". Dziś wytańczy ją we freestyle’u
Tuż przed finałem „Tańca z Gwiazdami” Paulina Gałązka i Michał Bartkiewicz opowiedzieli o freestyle’u, który — jak sami przyznają — będzie najbardziej osobistym momentem całej edycji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie o swojej wrażliwości, empatii i doświadczeniach, które przez lata kazały jej myśleć, że te cechy są słabością.
Choć widzowie poznali Paulinę Gałązkę jako opanowaną i pełną klasy uczestniczkę "Tańca z Gwiazdami", dopiero teraz aktorka odsłoniła emocje, które przez długi czas skrywała. W rozmowie przed kamerami viva.pl nie mówiła wyłącznie o tańcu i finale programu. Opowiedziała przede wszystkim o sobie — o dorastaniu, rozczarowaniach i o tym, jak długo próbowała walczyć z własną wrażliwością. Jej słowa mogą poruszyć szczególnie tych, którzy sami kiedyś usłyszeli, że "za bardzo przeżywają". Freestyle Pauliny Gałązki i Michała Bartkiewicza będzie bardzo osobistą historią Freestyle od lat jest jednym z najbardziej wyczekiwanych momentów finału "Tańca z Gwiazdami". To właśnie wtedy uczestnicy najczęściej pokazują widzom nie tylko swoje taneczne możliwości, ale też emocje i historie, które stoją za ich drogą w programie. Rafał Kowalski nie miał wątpliwości, że to właśnie ten występ wzbudzi największe emocje wśród publiczności. Michał Bartkiewicz zdradził jedynie, że ich występ będzie "szczerą opowieścią". Chwilę później Paulina Gałązka opowiedziała o przesłaniu, jakie chcą przekazać widzom podczas finałowego tańca. Aktorka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że freestyle będzie historią o cechach, które przez długi czas uważała za swoje największe słabości. Jak przyznała przed kamerami viva.pl, chodzi przede wszystkim o jej ogromną wrażliwość i empatię. "To będzie opowieść o tym, że możemy coś uważać za swoją wadę, na przykład wrażliwość, ale że ta cecha [...] właściwie jest naszą siłą. Musimy więc nauczyć się żyć ze swoimi przysłowiowymi wadami i zamieniać je w zalety. I ja mocno w to wierzę, że to, czego nauczyłam się w całym procesie dorastania, rozwijania się, to jest to, że nie ma czegoś takiego jak wada, zaleta" — opowiadała Paulina Gałązka. Aktorka przyznała również, że przez lata próbowała walczyć z tym, jaka jest naprawdę. "Często marzyłam o tym, żeby nie być taka wrażliwa, żeby nie być taka empatyczna, żeby być bardziej egoistyczna" — wyznała szczerze. Dziś jednak patrzy na siebie zupełnie inaczej. Jak podkreśliła, właśnie dzięki tej emocjonalności mogła dojść do miejsca, w którym obecnie się znajduje — zarówno zawodowo, jak i prywatnie. "Okazuje się, że tak naprawdę ta wrażliwość jest moją mocą, bo gdyby nie to, to nie byłabym tu, gdzie jestem teraz" — podkreśliła. TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..." Paulina Gałązka szczerze o rozczarowaniach. "Świat tak jest skonstruowany" W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę na coś, co dla wielu osób może wydawać się zaskakujące. Dziennikarz podkreślił, że empatia, współczucie i wrażliwość to przecież cechy, które większość ludzi uznaje za wyjątkowo wartościowe. Paulina Gałązka nie ukrywała jednak, że życie wielokrotnie pokazało jej również ciemniejszą stronę takiego podejścia do ludzi. Jak przyznała przed kamerami viva.pl, osoby bardzo emocjonalne częściej przeżywają rozczarowania i bywają wykorzystywane przez innych. "Świat tak jest skonstruowany, że polega na grze społecznej i nie jest nic czarno-białe, a kiedy masz to serce na dłoni, to często jest to wykorzystywane" — wyznała. Aktorka opowiedziała też o momentach, w których chciała stać się bardziej zdystansowana i mniej przejmować się innymi ludźmi. "Często marzyłam o tym, żeby tak nie przeżywać, nie martwić się o innych, żeby nie mieć tyle współczucia w sobie" — mówiła szczerze. Jednocześnie podkreśliła, że życie wyłącznie dla własnych korzyści nigdy nie dawało jej szczęścia. Jak zaznaczyła, wierzy raczej w dzielenie się dobrem i w podejście, w którym każdy może coś dać drugiemu człowiekowi: "Myślenie tylko o mojej korzyści absolutnie nie daje mi szczęścia". Paulina Gałązka dodała również, że stara się patrzeć na świat z nadzieją i optymizmem, nawet jeśli czasami wiąże się to z bólem czy rozczarowaniem. "Wierzę w to po prostu, że życie może być tą sumą wygraną, że jeśli ja coś mam, to mogę się tym podzielić i szklanka jest do połowy pełna, a nie pusta" — podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
Paulina Gałązka w rozmowie z Rafałem Kowalskim otworzyła się na temat swojego udziału w "Tańcu z Gwiazdami". Aktorka przyznała, że początkowo nie była pewna, czy odnajdzie się w programie. Dziś mówi wprost o lęku, negatywnych doświadczeniach i ogromnej zmianie, którą przyniósł jej udział w show.
Choć dziś Paulina Gałązka jest jedną z najbardziej lubianych uczestniczek "Tańca z Gwiazdami", początki wcale nie były dla niej oczywiste. W szczerej rozmowie przed kamerami viva.pl aktorka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że długo wahała się przed podjęciem decyzji o wejściu do programu. Paulina Gałązka bała się udziału w "Tańcu z gwiazdami". "Nie widziałam siebie w tym programie" Udział w "Tańcu z Gwiazdami" dla wielu gwiazd jest wielką przygodą, ale także ogromnym wyzwaniem psychicznym. Paulina Gałązka doszła aż do finału — nie ukrywa jednak, że propozycja pojawienia się w programie wywołała u niej przede wszystkim stres i niepewność. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka została zapytana o moment, w którym otrzymała propozycję udziału w show i o to, w jakim była wtedy miejscu emocjonalnie. Paulina Gałązka przyznała wprost, że początkowo nie wierzyła, że odnajdzie się na parkiecie. Jak wyznała: "Ja bardzo się bałam, bardzo się wahałam, nie widziałam siebie w tym programie ze względu na moje negatywne doświadczenia z tańcem i byłam przekonana, że dużo krócej tutaj zostanę". Choć początki były trudne, dziś aktorka mówi o swoim udziale w programie z ogromną wdzięcznością. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśliła, że "Taniec z gwiazdami" przyniósł jej wiele dobrych doświadczeń i pozwolił spojrzeć na siebie z zupełnie innej perspektywy. Paulina Gałązka nie ukrywała, że obawy szybko zaczęły ustępować miejsca radości i satysfakcji. "Same dobre [rzeczy] mi dał. Naprawdę. Samo dobro do mnie przyszło dzięki temu programowi" — powiedziała szczerze aktorka. TYLKO U NAS: Zdradziła swój sekret przed finałem "Tańca z Gwiazdami" i wywołała burzę. Paulina Gałązka odpiera krytykę widzów Paulina Gałązka otworzyła się przed widzami. "Bałam się pokazać siebie" W dalszej części rozmowy aktorka jeszcze mocniej opowiedziała o emocjonalnej stronie udziału w show. Jak przyznała, największym wyzwaniem wcale nie była dla niej nauka choreografii, ale pokazanie prawdziwej siebie przed milionami widzów. Paulina Gałązka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że program okazał się dla niej znacznie ważniejszym doświadczeniem, niż początkowo zakładała. "Miałam wielką nadzieję na naukę, ale to, czego się nauczyłam, przerosło zdecydowanie moje oczekiwania. Nauczyłam się dużo więcej niż sobie wyobrażałam" — powiedziała. Najbardziej poruszające okazały się jednak słowa dotyczące relacji z widzami. Paulina Gałązka przyznała, że długo obawiała się odsłonięcia swojej prywatnej strony i wyjścia poza wizerunek znany z ekranu. "Bałam się bardzo otworzyć przed widzami, pokazać siebie, Paulinę Gałązkę, a nie Paulinę aktorkę" — wyznała przed kamerami viva.pl. Aktorka podkreśliła jednak, że reakcja publiczności całkowicie zmieniła jej podejście. "Sympatia, z którą spotkałam się od widzów, jest dla mnie tak nagradzająca, tak niosąca, że to jest piękny prezent. Naprawdę samo dobro do mnie przyszło" — dodała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Gdy się w sobie zakochali, poszli o krok dalej. Maciej i Paulina Orłosiowie tłumaczą, dlaczego zdecydowali się na ślub
Maciej i Paulina Orłosiowie zdecydowali się na ślub w czasach, gdy wielu uważa go za zbędny formalizm. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" opowiedzieli szczerze, co ich do tego skłoniło i jak ta decyzja wpłynęła na ich relację.
Choć dla części par ślub to jedynie symboliczny gest, dla Orłosiów stał się ważnym krokiem w budowaniu dojrzałej relacji. W rozmowie przed kamerami viva.pl nie unikają trudnych pytań i pokazują, że za ich decyzją stoją konkretne emocje, doświadczenia i przemyślenia, które zmieniły sposób patrzenia na siebie nawzajem. Maciej i Paulina Orłosiowie szczerze o decyzji, która zmieniła ich relację. Dlatego zdecydowali się na ślub Pytanie z Kuli było proste, ale niezwykle wymowne: Po co wam był ten ślub? Maciej Orłoś odpowiedział bez zawahania: "Odpowiedź jest taka, a dlaczego miało nie być ślubu?" W dalszej rozmowie dziennikarz zauważył: "Bo żyjemy w takim społeczeństwie i w takich czasach, kiedy bardzo wiele osób myśli, kurczę, przecież to tylko papierek". Orłosiowie nie zaprzeczają, że takie podejście istnieje. Jednak ich doświadczenie pokazuje, że za decyzją o ślubie mogą stać głębsze powody – emocjonalne i życiowe. Maciej Orłoś wyznał Rafałowi Kowalskiemu, że zmiana przyszła w sposób subtelny, ale znaczący: "Wiesz, że kiedy już wzięliśmy ślub, to jednak trochę nam się zmieniła ta relacja. Nie to, że tak jakoś diametralnie, ale w głowach się trochę zmieniło." Jak podkreślił przed kamerami viva.pl: "Czyli kiedy już mogłem mówić o Paulinie per żona i myśleć o niej: a to jest moja żona, to tak jakby odpowiedzialność się zwiększyła gdzieś tam w głowie, większe takie poczucie odpowiedzialności." Jak zmieniło się postrzeganie związku po ślubie? Maciej Orłoś nie unikał konkretów i opisał sytuacje, które wielu parom mogą wydać się znajome: "Wcześniej mówiliśmy o sobie per partner, partnerka. Słuchaj, do któregoś momentu okej. [...]. Ale czas leci i w którymś momencie to już zaczyna nie brzmieć dobrze." W rozmowie z Rafałem Kowalskim Orłoś przywołał codzienne sytuacje, które zmieniają swoją wymowę po ślubie: "Jedziemy gdzieś razem, z kim pan przyjedzie, zapytanie w hotelu. A, z partnerką przyjadę. No i wtedy wiesz, jakie mogą być reakcje. [...] A kiedy mówię z żoną, to okej." To drobny detal, który jednak pokazuje, jak język wpływa na społeczne postrzeganie relacji. TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Jeszcze ważniejsze jest jednak to, co wydarzyło się między nimi: "Mam wrażenie, że nasz związek wszedł na zupełnie już inny etap, na inny level po tym, jak wzięliśmy ślub" – wyznała Paulina przed kamerami viva.pl. Podzieliła się również refleksją na temat miłości dojrzałej: "Ta miłość dojrzała powoduje, że my siebie inaczej traktujemy. Wiesz, jednak partnera można łatwiej, mam wrażenie, zmienić na inny, lepszy, nowszy, świeższy model. Mąż, skoro zdecydowałaś się wziąć z tą osobą ślub, powiedzieć tak, przysiąc, to jest zupełnie co innego." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Zdradziła swój sekret przed finałem "Tańca z Gwiazdami" i wywołała burzę. Paulina Gałązka odpiera krytykę widzów
Wyznanie Pauliny Gałązki w półfinale "Tańca z Gwiazdami" wywołało ogromne emocje i podzieliło widzów. Aktorka otwarcie powiedziała o życiu w spektrum autyzmu, a chwilę później musiała zmierzyć się z falą komentarzy i zarzutów o "granie na emocjach". W rozmowie z Rafałem Kowalskim odniosła się do krytyki i wyjaśniła, dlaczego zdecydowała się na tak osobiste wyznanie.
Słowa Pauliny Gałązki przed kamerami Polsatu odbiły się szerokim echem w mediach społecznościowych i portalach plotkarskich. Aktorka nie tylko opowiedziała o trudnościach, z jakimi mierzy się na co dzień, ale też pokazała bardziej prywatną stronę siebie, której widzowie wcześniej nie znali. W rozmowie dla portalu viva.pl wróciła do tematu i odpowiedziała na zarzuty części internautów. Wyznanie Pauliny Gałązki w "Tańcu z Gwiazdami" poruszyło widzów Półfinał "Tańca z Gwiazdam"” przyniósł moment, którego nikt się nie spodziewał. Paulina Gałązka, znana dotąd głównie z ról aktorskich, zdecydowała się odsłonić przed widzami swoją bardziej prywatną stronę. W materiale poprzedzającym występ opowiedziała o życiu w spektrum autyzmu i trudnościach, które wpływają na jej codzienność, w tym także na naukę choreografii. Aktorka wyznała przed kamerami: "Nie podejrzewałam, że będę w półfinale w tym programie. Moja historia z tobą jest dowodem na to, że nie ma niezdolnych uczniów potrzebny tylko jest dobry nauczyciel, bo ja jako osoba w spektrum autyzmu uczę się po swojemu". Paulina Gałązka podkreślała, że potrzebuje więcej czasu na przyswojenie kroków i że proces nauki wygląda u niej inaczej niż u innych uczestników. Wyznanie szybko stało się jednym z najczęściej komentowanych momentów odcinka. ZOBACZ TEŻ: Paulina Gałązka od 10 lat jest żoną Norwega. Mało kto wie, że jest równie popularny i ceniony. Aż trudno uwierzyć, czym się zajmuje Paulina Gałązka odpowiada na zarzuty widzów. "Nie widzę różnicy" Po emisji programu pojawiły się jednak nie tylko głosy wsparcia. Część widzów zarzuciła aktorce, że jej wyznanie mogło wpłynąć na odbiór występu i stanowić próbę wzbudzenia współczucia. Do tych opinii odniósł się Rafał Kowalski, który w rozmowie wprost przytoczył komentarze i zapytał o jej perspektywę. "To znaczy, wiesz, ja idąc do tego programu, przede wszystkim, tak jak mówię, myślałam, że dużo wcześniej opuszczę ten program i nie zakładałam tego, że zostanę tak długo, żeby otworzyć się na temat bycia w spektrum. Więc to przyszło jakby razem z procesem bycia w tym programie" — odparła Paulina Gałązka. W tej samej rozmowie odniosła się także do porównań z innymi uczestnikami, którzy dzielili się własnymi doświadczeniami: "Dlatego ja nie widzę różnicy między ich wyznaniami a moim wyznaniem. Nie widzę, że to jest jakaś różnica". Aktorka zwróciła uwagę, że inni uczestnicy również otwierali się na tematy związane ze zdrowiem psychicznym, co stworzyło przestrzeń do szczerych rozmów. TYLKO W VIVIE! Piotr Kędzierski ujawnił kulisy rezygnacji z „Tańca z Gwiazdami”. „Uznałem, że trzeba tak zrobić" Mata zainspirował Paulinę Gałązkę do diagnozy W trakcie rozmowy pojawił się również wątek, który dla wielu osób może być zaskoczeniem. Paulina Gałązka przyznała, że decyzja o diagnozie nie pojawiła się przypadkowo — była efektem inspiracji płynącej ze świata muzyki. "Sama zdecydowałam się na diagnozę spektrum, ponieważ raper, którego bardzo lubię, Mata, powiedział o tym, że jest w spektrum i o swoich trudnościach i on mnie do tego zainspirował" — tłumaczyła aktorka. Rafał Kowalski zwrócił uwagę na proces przyczynowo-skutkowy podobnych spowiedzi: "To jest piękna droga, bo Ciebie zainspirował Mata, a Ty możesz zainspirować inne osoby". Ta część rozmowy pokazuje, jak silny wpływ mogą mieć publiczne wyznania znanych osób. Paulina Gałązka, mówiąc otwarcie o spektrum autyzmu, nie tylko opowiedziała własną historię, ale też stała się częścią większego procesu — budowania świadomości i przełamywania stereotypów. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Jaki kontakt mają dzieci Macieja Orłosia z jego obecną żoną? Dziennikarz zaskoczył wyznaniem
Maciej Orłoś i Paulina Orłoś w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" otworzyli się na temat rodziny, relacji i życia w patchworku. Ich szczere odpowiedzi pokazują, jak wygląda codzienność w związku, w którym ważną rolę odgrywają dzieci z poprzednich relacji. Dziennikarz zaskoczył wyznaniem o kontaktach synów z obecną żoną.
Rozmowa odsłania bardziej prywatne oblicze Macieja Orłosia. Wraz z Pauliną opowiedzieli Rafałowi Kowalskiemu o tym, czym jest dla nich rodzina i jak budują relacje w nowej rzeczywistości. Ich słowa pokazują, że za medialnym wizerunkiem stoi historia pełna emocji, wyborów i prób odnalezienia równowagi między przeszłością a teraźniejszością. Paulina Orłoś o rodzinie: "To jest fundament" Paulina Orłoś wylosowała z Kuli następujące pytanie: Jak wiele i co znaczy dla ciebie słowo “rodzina”? Czy zawsze o niej marzyłaś? W odpowiedzi jasno podkreśliła, jak ogromne znaczenie ma dla niej rodzina. Jak powiedziała przed kamerami viva.pl: "Tak, dla mnie to jest bardzo ważne słowo, ponieważ wychowałam się w bardzo ciepłym domu i zawsze ta rodzina była najważniejsza." Dziennikarka nie kryła, że od lat nosi w sobie konkretną wizję przyszłości. "Bardzo chciałam mieć taki dom, takie małżeństwo, jakie tworzyli moi dziadkowie" – dodała, wskazując na wzorce, które ukształtowały jej myślenie o miłości i stabilizacji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim padło też ważne spostrzeżenie o tym, jak bardzo zmieniło się dziś rozumienie rodziny. Mimo różnych modeli relacji, Paulina pozostaje wierna przekonaniu, że najważniejsze są trwałość i bliskość. Nie zabrakło również refleksji o współczesnym stylu życia. Paulina zauważyła, że wiele osób skupia się na karierze kosztem życia prywatnego. Jak wyznała: "To jest taki fundament wydaje mi się, bo w twoim życiu zawodowym się mogą różne rzeczy dziać". W dalszej części rozmowy dodała: "Praca to jest coś takiego, co jest i za chwilę może tego nie być. Może być inna praca, a rodzina jest i zostaje z tobą. Jeżeli to jest oczywiście dobra rodzina, no bo też nie chodzi o jakieś dziwne relacje, że musimy wszyscy być np. w rodzinie jakiejś toksycznej, ale pięknie jest umieć to stworzyć i mieć to". Maciej Orłoś o relacjach dzieci z obecną żoną: "Idzie to w dobrym kierunku" W drugiej części rozmowy Rafał Kowalski poruszył temat szczególnie delikatny – relacje w rodzinie patchworkowej. Wprost zapytał Macieja Orłosia: "Czy twoje dzieci, Maćku, miały okazję poznać Paulinę?" TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Dziennikarz nie unikał odpowiedzi. "Oczywiście, że tak. Były na naszym ślubie" – powiedział. Rafał Kowalski zauważył przy tym, że relacje w takich rodzinach bywają skomplikowane. Maciej Orłoś nie próbował tego ukrywać. W szczerym wyznaniu przyznał: "Trudno to nazwać happy endem, żyjemy dalej, sytuacja jest dynamiczna i się rozwija." "Rozwijamy te kontakty, ale idzie to w dobrym kierunku. Także tutaj wszystko się zgadza" – dodał, dając do zrozumienia, że choć droga bywa wymagająca, to zmierza w stronę porozumienia. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Piotr Kędzierski ujawnił kulisy rezygnacji z „Tańca z Gwiazdami”. „Uznałem, że trzeba tak zrobić"
Piotr Kędzierski po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o kulisach swojej rezygnacji z „Tańca z Gwiazdami”. W rozmowie z viva.pl zdradził, jak wyglądała trudna rozmowa z Magdą Tarnowską i przyznał, że program okazał się dla niego ogromnym fizycznym oraz psychicznym wyzwaniem.
Decyzja Piotra Kędzierskiego o odejściu z „Tańca z Gwiazdami” wywołała ogromne emocje wśród widzów. Teraz prezenter po raz pierwszy tak szczerze opowiedział o kulisach swojej decyzji i relacji z Magdaleną Tarnowską. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla serwisu internetowego viva.pl nie ukrywał, że program okazał się dla niego doświadczeniem znacznie trudniejszym, niż początkowo zakładał. Piotr Kędzierski przerwał milczenie po rezygnacji z „Tańca z Gwiazdami” W rozmowie z Rafałem Kowalskim z viva.pl powiedział wprost: „Uznałem, że trzeba tak zrobić i chyba wyszło z tego dużo dobrego. Nie chce rozpoczynać tego wywodu, gdyż w tym, co sobie wypisąłem po myślinkach było wszystko, co chciałbym powiedzieć i postawiłem solidną kropkę. "Widzimy się wkrótce, Wasz Piotr", tak zakończyłem tę wypowiedź", wyznał. Mimo niespodziewanego odejścia, dziennikarz z ogromnym uznaniem wypowiada się o finalistach programu. „Ale słuchajcie. Myślę, że naprawdę wydarzyło się dużo dobrego. Są cztery pary w finale, spośród których trudno kogokolwiek wskazać, bo są wszystkie tak samo dobre. Mają różne atuty”, przyznał. W rozmowie z viva.pl nie zabrakło także pytań o Magdalenę Tarnowską, z którą Piotr Kędzierski stworzył jeden z najbardziej lubianych duetów tej edycji. Rafał Kowalski przypomniał, że przez cały program Piotr wielokrotnie podkreślał, jak ważne było dla niego, by nie zawieść partnerki tanecznej. „Ja myślę, że mamy podobny system wartości. To dziwnie brzmi patrząc na nas i wyciągając pochopne wnioski wizualne. Mamy podobną wrażliwość i wartości”, dodał. Prezenter podkreślił również, że rozmowa o odejściu z programu nie była dla nich trudna. „Ja się nie bałem rozmowy z nią, bo wiedziałem, że będzie okej i bardzo szybko się dogadaliśmy. I wtedy trzeba było poinformować stację. Nie chciałem robić niczego wbrew stacji. I to jest super, że wszyscy siebie zrozumieliśmy”, mówi. CZYTAJ TEŻ: Męczy cię wejście schodami na pierwsze piętro? Możesz mieć problemy z sercem. Lekarz alarmuje, co jeszcze może być niepokojącym objawem „Bałem się, że odpadnę w zbliżającym się odcinku”. Szczere wyznanie Kędzierskiego W wywiadzie pojawił się także temat komentarzy widzów i żartów, które pojawiały się w sieci. „Czy Piotrek Kędzierski bał się, że wygra ‘Taniec z Gwiazdami’?” Odpowiedź była jednak całkowicie szczera i zaskakująca. „Słuchaj, ja się przede wszystkim przez cały program bałem, że odpadnę w zbliżającym się odcinku”, wyznał. Piotr Kędzierski przyznał, że udział w show był dla niego ogromnym fizycznym wyzwaniem. Jak podkreślił, wcześniej nigdy nie miał styczności z tak intensywnym trybem pracy. „Musicie mi wierzyć, że ja wcześniej nie miałem kontaktu z takim trybem pracy, z takim wyciskiem fizycznym i reżimem. To było tak, jak obowiązuje w sporcie”, tłumaczył. Prezenter zwrócił również uwagę na ogromną presję, z jaką mierzą się uczestnicy programu. Porównał ją nawet do doświadczeń zawodowych sportowców. „Gdy patrzysz na piłkarzy, którzy strzelą w słupek, albo zagrają mecz poniżej możliwości, to naprawdę warto się dwa razy zastanowić, co się komuś napisze w komentarzu. Tutaj nie ma zmiłuj. Tutaj zapala się czerwone światełko i trzeba wejść i zostawić wszystkie problemy poza tym parkietem”, mówił. Najbardziej poruszające okazały się jednak słowa o tym, jak bardzo udział w „Tańcu z Gwiazdami” zmienił jego spojrzenie na samego siebie. „To jest naprawdę ciekawe doświadczenie dla mnie, jako 44-letniego człowieka”, podsumował. Całą rozmowę obejrzysz w materiale powyzej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO U NAS: Iza Krzan ujawniła prawdę o Oscarach. Luksus? Zdecydowanie nie... Mało kto o tym mówi View oEmbed on the source website