"Bad boy" z rodziny królewskiej jest najbardziej pożądanym kawalerem w Anglii! Wnuk księcia Kentu skradł serca Brytyjek, ale ma jeden sekret
Cassius Taylor, 30-letni wnuk Edwarda Windsora, został uznany za najbardziej pożądanego kawalera w Wielkiej Brytanii. Łączy królewskie pochodzenie z życiem DJ-a i konsultanta, a jego obecność na londyńskich salonach i scenie nocnej nieustannie przyciąga uwagę mediów.
Cassius Taylor nie tylko nosi nazwisko, które otwiera drzwi do najbardziej ekskluzywnych salonów, ale też przyciąga uwagę całej Wielkiej Brytanii. Wnuk Edwarda Windsora został okrzyknięty najbardziej pożądanym kawalerem w ojczyźnie, a jego życie balansuje między królewskim rodowodem a światem nocnych imprez i wielkich pasji. Cassius Taylor – kim jest najbardziej pożądany kawaler w UK? Cassius Taylor coraz śmielej zaznacza swoją obecność w brytyjskiej elicie. Jako wnuk Edwarda Windsora, księcia Kentu, naturalnie przyciąga uwagę mediów, jednak to nie tylko królewskie pochodzenie buduje jego rozpoznawalność. To jednak nie tylko jego pochodzenie sprawia, że mówi o nim cała Wielka Brytania. 30-letni Cassius Taylor został uznany przez magazyn Hello! za najbardziej pożądanego kawalera w kraju, a jego nazwisko znalazło się na szczycie listy, która elektryzuje londyńskie salony. Przyjrzyjmy się mu bliżej. Czytaj też: Kate miała dość, William zwlekał. Tak wyglądały początki ich miłości. Dziś świętują 15 lat razem i są nie do złamania W świecie, gdzie status i styl mają ogromne znaczenie, on zdaje się mieć wszystko. Imię otrzymał na cześć legendy boksu Muhammada Aliego. Cassius Taylor to uosobienie współczesnej arystokracji z nutą artystycznej nonszalancji. To właśnie ta mieszanka królewskiej krwi i współczesnego stylu życia sprawia, że syn Lady Helen Taylor i Timothy'ego Taylora przyciąga uwagę. Londyńskie salony nie mogą oderwać od niego wzroku, a jego obecność na wydarzeniach natychmiast staje się tematem rozmów. Cassius studiował zarządzanie sztuką na londyńskim uniwersytecie Goldsmiths, co tylko podkreśla jego naturalne wyczucie estetyki i świata kultury. Z łatwością łączy w sobie wrażliwość z biznesową intuicją. W 2022 r. współzałożył firmę doradczą w branży eventowej TellTale, zaznaczając swoją obecność także po drugiej stronie kurtyny wielkich wydarzeń. Równolegle rozwijał różne projekty zawodowe, w tym pracował jako DJ, co szybko wyniosło go na szczyt londyńskiej sceny nocnej. Niedawno wydawało się, że wszystko, czego dotknie Cassius Taylor, zamienia się w złoto. Jednak październik 2025 r. przyniósł moment, który zachwiał tym wizerunkiem. Jego firma zakończyła działalność, co stało się pierwszym wyraźnym potknięciem na jego biznesowej drodze. Dziś 30-letni Taylor wciąż pozostaje w ruchu — zawodowo i twórczo. Realizuje się jako niezależny konsultant w branży eventowej, nie tracąc kontaktu z dynamicznym światem wielkich wydarzeń. Równolegle zanurza się w muzyce, która od zawsze była dla niego czymś znacznie głębszym niż tylko stylowym dodatkiem do życia. To właśnie ona nadaje rytm jego codzienności i buduje jego wizerunek na londyńskiej scenie. A gdy milkną dźwięki, jego uwagę przyciąga inna pasja — Formuła 1. Wnuk księcia Kentu z fascynacją śledzi wyścigowy świat, pokazując, że jego zainteresowania wykraczają daleko poza królewskie ramy. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy „Bad boy” rodziny królewskiej – prawda o jego wizerunku Media chętnie przypinają mu łatkę „bad boya”. Ten wizerunek, pełen luzu i niepokorności, tylko podsyca zainteresowanie jego osobą. Cassius Taylor wydaje się idealnie wpisywać w narrację o królewskim buntowniku, który żyje na własnych zasadach. Jednak za tym obrazem kryje się coś więcej. Choć uchodzi za postać nieco kontrowersyjną, nie jest jednowymiarowy. Jego życie nie ogranicza się do imprez i medialnych nagłówków. Wbrew pozorom 30-latek nie stroni od bardziej tradycyjnych wartości. Jak wynika z doniesień, marzy o stabilizacji i założeniu rodziny. „To mój ostateczny cel. Mam szczęście należeć do bardzo zżytej rodziny. Moi rodzice i rodzeństwo są wspaniali. Gdybym mógł mieć to samo, byłbym przeszczęśliwy”, opowiadał w rozmowie z Hello!. To właśnie ten kontrast – między wizerunkiem „bad boya” a pragnieniem spokojnego życia – sprawia, że jest tak fascynującą postacią. Cassius Taylor pozostaje jednym z najbardziej intrygujących członków brytyjskiej rodziny królewskiej, a jego przyszłość budzi ogromne emocje. Zanim jednak sam stanie na ślubnym kobiercu, los może napisać dla niego inny scenariusz. Cassius Taylor ma bowiem szansę wykorzystać swoje doświadczenie w branży eventowej przy organizacji ceremonii najbliższych członków rodziny. W 2025 r. zaręczyny ogłosiły jego kuzynki — lady Amelia Windsor i lady Marina Windsor, co naturalnie kieruje uwagę na kulisy ich przyszłych uroczystości. Czy stanie się architektem jednych z najbardziej wyczekiwanych ślubów w brytyjskich kręgach towarzyskich? Jedno jest pewne — jego nazwisko znów pojawia się tam, gdzie emocje sięgają zenitu. Źródło: Wikipedia, People, Onet, Plejada
Po burzliwym rozstaniu odnalazł prawdziwą miłość. Gwiazdor „Z Archiwum X” ożenił się po raz drugi po 60-tce. Zaskakuje wyznaniem o młodszej ukochanej
Po 60. roku życia ożenił się po raz drugi i dziś nie ukrywa, że to właśnie teraz czuje się naprawdę spełniony. Kim jest ukochana Davida Duchovnego?
David Duchovny ponownie przyciąga uwagę, ale tym razem nie zawodowymi projektami. Po 60-tce aktor zdecydował się na kolejny ślub i dziś z zaskakującą szczerością opowiada o swoim życiu prywatnym. U boku młodszej partnerki odnalazł spełnienie, a niedawno para świętowała pierwszą rocznicę małżeństwa. David Duchovny małżeństwo po 60-tce – nowy etap życia aktora David Duchovny, znany na całym świecie z kultowego serialu „Z Archiwum X”, ponownie zaskoczył opinię publiczną. Aktor, który przez lata budził ogromne zainteresowanie swoim życiem prywatnym, po 60-tce wkroczył w zupełnie nowy rozdział. To właśnie teraz zdecydował się na drugi ślub i – jak sam podkreśla – odnalazł coś, czego wcześniej mu brakowało. W jednym z wywiadów wyznał wprost: „Czuję radość w moim małżeństwie”. To krótkie zdanie wywołało lawinę komentarzy i zainteresowania jego obecną relacją. Czytaj też: Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy Drugi ślub i rocznica. Co wiadomo o związku gwiazdora? Drugie małżeństwo Davida Duchovnego przyciąga uwagę nie tylko ze względu na jego status gwiazdy. Jego żona jest młodsza o trzy dekady, co dodatkowo podsyca emocje wokół tej relacji. Monique Pendleberry jest florystką. A los połączył tych dwoje trzy lata po pierwszy rozwodzie Davida. Jak się poznali? Nie była to historia rodem z czerwonego dywanu, lecz zupełnie zwyczajne spotkanie. Ich drogi przecięły się w barze z sokami – miejscu, gdzie Monique pracowała, a które należało do przyjaciela Davida. Przez lata konsekwentnie trzymali swoją relację z dala od błysku fleszy i medialnego szumu. Dopiero po latach podzielili się swoim szczęściem z całym światem. Pod koniec 2025 roku aktor w jednym z wywiadów zdradził, że od kilku miesięcy jest szczęśliwym mężem. Para niedawno świętowała pierwszą rocznicę ślubu. To ważny moment, który aktor podkreślił w swoich wypowiedziach, wskazując na stabilność i radość płynącą z tej relacji. Choć szczegóły ich codziennego życia pozostają w dużej mierze prywatne, Duchovny jasno daje do zrozumienia, że obecny związek jest dla niego wyjątkowy. Burzliwa przeszłość miłosna Davida Duchovnego Zanim jednak aktor odnalazł szczęście, jego życie uczuciowe było szeroko komentowane. W przeszłości był łączony z wieloma kobietami, a jego relacje często trafiały na pierwsze strony gazet. W jego życiorysie uczuciowym nie brakowało głośnych nazwisk – wśród kobiet, z którymi był łączony, pojawiały się m.in. Sheryl Lee, Sharon Stone, Dana Wheeler-Nicholson, Winona Ryder czy Ashley Judd. Ślub Davida Duchovnego z Téą Leoni odbył się w 1997 roku i od razu przyciągnął uwagę mediów. Aktorka była od niego młodsza o 6 lat, a wcześniej – półtora roku przed poznaniem gwiazdora – zakończyła swoje pierwsze małżeństwo. Ich historia rozwijała się w zawrotnym tempie. Decyzję o ślubie mieli podjąć już po ośmiu tygodniach znajomości, co tylko dodało tej relacji nuty sensacji. Ich relacja niemal nieustannie znajdowała się pod lupą mediów. Każdy kryzys – a tych nie brakowało – szybko stawał się tematem numer jeden, podobnie jak kolejne powroty, które elektryzowały opinię publiczną. Mimo tej huśtawki emocji przez długi czas tworzyli związek postrzegany jako trwały. W 1999 roku powitali na świecie córkę Madelaine West, a w 2002 roku ich rodzina powiększyła się o syna Kyda Millera. Ostatecznie para rozstała się w 2014 roku. David Duchovny długo deklarował, że ponowne małżeństwo nie znajduje się w jego planach i nie zamierza już wracać na ślubny kobierzec. Ale, jak już wiemy, los napisał dla niego inny scenariusz. Sprawdź też: Jego walkę o życie śledziła cała Polska. Mało kto wie, że na SORze usłyszał: "Nic panu nie jest"
Była na szczycie, wszyscy nucili jej hit. Ale nikt nie znał prawdy. Teraz gwiazda "Idola" ujawnia zaskakujące kulisy sławy
Ewelina Flinta po latach wraca do początków swojej kariery i ujawnia kulisy sukcesu, który znała cała Polska. Choć jej hit „Żałuję” był wszędzie, a popularność rosła w zawrotnym tempie, artystka zmagała się z presją i brakiem finansowej stabilizacji. Dziś mówi o tym otwarcie.
Ewelina Flinta była jedną z największych gwiazd początku XXI wieku. Jej hit „Żałuję” rozbrzmiewał w każdej rozgłośni radiowej, a popularność rosła z dnia na dzień. Teraz artystka ujawnia zaskakującą prawdę i wraca do początków kariery. Ewelina Flinta: Sukces „Żałuję” i kulisy popularności Początek kariery Flinty to historia spektakularnego sukcesu. Po udziale w pierwszej edycji programu „Idol”, w którym zajęła drugie miejsce, jej rozpoznawalność eksplodowała. Hity takie jak „Żałuję” czy „Nie kłam, że kochasz mnie” podbiły serca słuchaczy. Z czasem blask fleszy przestał być tylko ekscytujący. Intensywne tempo pracy i nieustanna presja zaczęły odbijać się na jej samopoczuciu. Ewelina Flinta poczuła, że życie w centrum uwagi ma swoją cenę. W jednym z wywiadów szczerze przyznała, że musiała się zatrzymać – odciąć od świata show-biznesu i złapać oddech. Nie chciała już funkcjonować pod ciężarem oczekiwań i ciągłej presji, które przez długi czas były jej codziennością. „Długo sobie z tym wszystkim świetnie radziłam, ale później nie wytrzymałam presji, stąd między innymi też moje zniknięcie. Było ono spowodowane również potrzebą szukania siebie, wyciszania głosów w głowie i też głosów innych ludzi, tych oczekiwań, które były bardzo, bardzo obciążające”, opowiadała w rozmowie z cozatydzien.pl. Sprawdź też: Po sukcesie w ''Idolu'' usunęła się w cień, niedawno wydała płytę. Ewelina Flinta zachwyciła w Opolu Ewelina Flinta zarobki na początku kariery – „miałam na koncie grosze” Teraz Ewelina Flinta wróciła do przełomowego etapu swojej kariery, kiedy wszystko zaczęło dziać się błyskawicznie. Rozpoznawalność rosła w ekspresowym tempie, a jej nazwisko było na ustach wielu. Jak opowiedziała w wywiadzie dla Radia Złote Przeboje u Marzeny Rogalskiej, za ogromną popularnością nie szły adekwatne zarobki. Artystka podkreśla, że w czasie, gdy jej utwór był śpiewany przez wszystkich, nie mogła liczyć na finansową stabilność. „Od "Idola" znowu szaleństwo. Szybkie nagrywanie płyty, później wydanie singla "Żałuję", w międzyczasie jeszcze próbowałam zrobić szkołę. Wszyscy mnie znali, a ja jeszcze nie znałam do końca siebie. Mało tego, ja w ogóle, kurczę, zarabiałam nic. I pamiętam, bo to był taki czas, kiedy wszyscy śpiewali moje "Żałuję", a ja miałam na koncie grosze”, opowiadała w audycji „Weekend jak marzenie”. Czytaj też: Polacy pokochali ją po sukcesie w "Idolu". Zniknęła z show-biznesu, by wrócić silniejsza Ewelina Flinta o początkach kariery Ewelina Flinta zwróciła również uwagę na brak zaplecza, które dziś jest standardem w świecie show-biznesu. Nie miała wokół siebie sztabu ludzi, którzy pomagaliby jej budować wizerunek i karierę. „To nie był taki czas jak teraz. Dziś w firmach fonograficznych wiedzą, że artystą trzeba się lepiej zaopiekować, choćby organizując ubrania Jak ja sobie przypomnę, jak chodziłam ubrana na te wywiady… Ale i tak nieźle kombinowałam”, przyznała. Choć start nie należał do najłatwiejszych, z czasem jej sytuacja zaczęła się stabilizować. Ewelina Flinta przyznała, że w późniejszym okresie, jak na 23-latkę, osiągała już satysfakcjonujące dochody, które pozwalały jej poczuć większy komfort finansowy. Czytaj też: Jego ostatnia akcja chwyta za serce. Ale już kilka miesięcy temu pokazał, że niemożliwe nie istnieje. Ten hit z Sheeranem nuciły miliony W rozmowie z Marzeną Rogalską w audycji „Weekend jak marzenie” dla Radia Złote Przeboje, artystka podkreśliła, że ostatnie półtora roku, a właściwie dwa lata, to dla niej czas głębokich zmian, rozwoju i pracy nad sobą. Wspomniała także o wydarzeniach, które określiła jako „galopująco-magiczne” – tak niezwykłych, że opowiadając o nich, ma wrażenie, iż inni mogliby uznać je za nieprawdopodobne. Jednak, jak zaznaczyła, to wszystko naprawdę się wydarzyło. „Mam takie wrażenie, że te ostatnie półtora roku, właściwie dwa lata, to jest dla mnie jakiś taki czas wielu przemian, rozwoju i pracy nad sobą, i jakichś galopująco-magicznych sytuacji, które, jak zaczynam je ludziom opowiadać na głos, myślę sobie: "Pomyślą, że zwariowałam". Ale te rzeczy się dzieją”, wyznała. Jedną ze zmian była fryzura. Artystka od pewnego czasu nosi grzywkę. „Przede wszystkim ta grzywka spowodowała, że ja wróciłam rzeczywiście do swojego dzieciństwa i przypomniała mi, jaki ogień miała ta gówniara. Mam wrażenie, że w końcu znowu jestem sobą na 100 procent. Ale też patrzę teraz w lustro i to jest piękne, że nigdy wcześniej nie czułam się tak dobrze ze sobą. Że nigdy wcześniej nie podobało mi się tak moje ciało. Ja się sobie tak nigdy wcześniej nie podobałam”, zwierzała się szczerze Marzenie Rogalskiej.
Jest dla niej jak ojciec, zawdzięcza mu swój sukces na Eurowizji. Niezwykła przyjaźń Edyty Górniak i Jacka Cygana przetrwała ponad trzy dekady
To historia, która nie traci siły mimo upływu lat. Edyta Górniak i Jacek Cygan stworzyli duet, który przeszedł do legendy — to właśnie ich „To nie ja” dało Polsce drugie miejsce na Eurowizji w 1994 roku. Dziś, po 32 latach, ich relacja wciąż trwa, a emocje wokół tamtego sukcesu nadal są żywe.
To historia, która zaczęła się lata temu, ale do dziś brzmi równie mocno. Edyta Górniak i Jacek Cygan — duet, którego połączyła nie tylko muzyka, ale i wyjątkowa relacja. To właśnie on napisał dla niej „To nie ja”, utwór, który wyniósł ją na eurowizyjne podium i zapisał się w historii. Minęły już 32 lata od chwili, gdy artystka oczarowała Europę i zdobyła drugie miejsce, a emocje po tym występie wciąż są żywe. Ich więź przetrwała próbę czasu. Cygan nie raz podkreślał w wywiadach, jak bardzo ceni Górniak — zawsze mówił o niej z ogromnym uznaniem i ciepłem. Dziś nadal mogą na siebie liczyć. Jacek Cygan o przyjaźni z Edytą Górniak. Łączy ich wyjątkowa więź Od lat nie ma wątpliwości — dla niego Edyta Górniak to artystka totalna. Wybitna, kompletna, z talentem, który zdarza się naprawdę rzadko. Jej niezwykła umiejętność interpretacji i wlewania emocji w każdy dźwięk sprawia, że trudno przejść obok jej głosu obojętnie. Z drugiej strony stoi on — uznany autor tekstów, którego twórczość na stałe wpisała się w historię polskiej muzyki. To właśnie spod jego pióra wyszły utwory, które dziś uznawane są za ponadczasowe. Gdy takie osobowości się spotykają, efekt może być tylko jeden: muzyka, która zostaje na lata! „Na pewno jest wybitną, niezwykłą artystką. Śpiewaniem umie wyrazić swoją duszę i to, co napiszą jej inni w piosenkach. […] Ale to jest bezdyskusyjne. Jak miałbym się z tym nie zgodzić, skoro to jest po prostu stwierdzenie faktu? Z faktami się nie dyskutuje. I tu nie chodzi tylko o głos. Natura bardzo rzadko obdarza ludzi czymś takim, co ma Edyta Górniak. Ona potrafi swoim śpiewem wyrazić nieprawdopodobne emocje. Muzyka to nie jest skok wzwyż czy pchnięcie kulą. Tu nie liczy się to, kto wyżej czy dalej. Po prostu należy cieszyć się z tego, że Edyta jest z nami i że możemy obcować z jej sztuką wokalną. Bo to jest ogromny dar i jakaś niepowtarzalna magia!”, mówił Jacek Cygan w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Ujawnił prawdę o hymnie, który Edyta Górniak zaśpiewała na mundialu. Tego nie wiedział nikt To właśnie Jacek Cygan stoi za utworem, który w 1994 roku podbił eurowizyjną scenę. „To nie ja” w wykonaniu Edyty Górniak zapewniło Polsce spektakularny sukces — drugie miejsce i miejsce w historii konkursu, o którym mówi się do dziś. Sam autor doskonale pamięta tamten moment. Był obok w Dublinie, gdzie towarzyszył artystce podczas tego przełomowego występu. To wtedy na własne oczy zobaczył, jak rodzi się legenda. „Nigdy nie zapomnę tego momentu, kiedy Edyta zaśpiewała "To nie ja byłam Ewą", zeszła ze sceny i ekipy z wszystkich krajów wstały i przez trzy minuty biły jej brawo. Nie było żadnych wątpliwości co do tego, kto jest najlepszy i kto moralnie wygrał ten festiwal”, opowiadał kilka lat temu Michałowi Misiorkowi w Plejadzie. Choć sukces był ogromny, Jacek Cygan nie ukrywał niedosytu. Do dziś wspomina, że liczył na zwycięstwo Edyty Górniak, które wydawało się na wyciągnięcie ręki. Tym bardziej że aż sześć krajów nie przyznało jej ani jednego punktu. Autor tekstu sugerował później, że za takimi decyzjami mogła stać zwykła ludzka zazdrość. „Stało się tak, jak się stało, ale dla mnie to żaden problem. Naprawdę nie ma dla mnie znaczenia to, czy było to pierwsze, czy drugie miejsce. Została piosenka, która mimo upływu lat elektryzuje ludzi w każdym wieku. Za każdym razem, gdy Edyta ją śpiewa, dzieje się coś niesamowitego. I to jest ważne”, mówił w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Edyta Górniak i Jacek Cygan nie szczędzą sobie komplementów. Cenią swoje dokonania i talent Autora tekstów piosenek i Edytę Górniak połączyła wyjątkowa przyjaźń. Artysta podkreśla, że pisanie zawsze było jego pasją i znaczącą częścią życia. Z radością tworzy dla kogoś, kto posiada olbrzymi talent i potrafi opowiedzieć historię zawartą w piosence poprzez swoją wrażliwość. Edyta Górniak w swoim repertuarze posiada wiele hitów napisanych przez Jacka Cygana. „Dotyk”, „Jestem Kobietą”, „Pada śnieg”, „Dumka na dwa serca” - te hity znają wszyscy. Gdyby tylko ich losy zawodowe znów się ze sobą połączyły, cieszyłby się z ich współpracy. Mimo upływu lat relacja Edyty Górniak i Jacka Cygana trwa. Wciąż pozostają ze sobą w stałym kontakcie i mocno się wspierają. „Z przyjemnością napisałbym coś dla Edyty. Zresztą, jesteśmy cały czas w kontakcie, mamy dobre relacje. Gdy tylko mogę, wspieram ją moralnie i duchowo. I tak już pewnie będzie zawsze”, opowiadał w 2020 roku w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. A w rozmowie z Party dodawał: „Widujemy się z Edytą, dużo i ciekawie rozmawiamy. Obie strony są otwarte na przyszłość (śmiech). Ja dobrze wspominam współpracę z Edytą. To dlatego na honorowym miejscu wisi u mnie platynowa płyta za "Dotyk", który rozszedł się w nakładzie miliona egzemplarzy. Dziś byłaby to trzydziestokrotna platyna. Co tu dużo mówić, Edyta to wielki talent”. Z kolei wokalistka w rozmowie z Faktem podkreślała, że ceni talent i doświadczenie artysty. „Jacek jest poetą wielkim i nieśmiertelnym, stworzył tyle pięknych dzieł dla tylu polskich artystów. Bardzo chętnie się z nim spotka”, mówiła. Sam Jacek Cygan sprzeciwiał się też zdaniu, że Edyta Górniak zaprzepaściła swoją szansę i nie zrobiła światowej kariery. Autor tekstów piosenek twierdzi, że na wiele rzeczy nie miała wpływu. Sama nie może mieć sobie nic do zarzucenia. „Edyta perfekcyjnie zrobiła wszystko, by rozpocząć zagraniczną karierę. Niestety, pewne rzeczy były od niej niezależne”, oceniał w Plejadzie. I apelował, by nie skreślać artystki. „Ona wciąż genialnie śpiewa i może nas zawsze czymś zaskoczyć. Nie chciałbym teraz wyjść na cygańskiego wróżbitę, ale powiem tak: każdy ma swoją linię życia. Nie ingerujmy w linię życia Górniak. A co do naszej współpracy, to widzę to tak jak w piosence "To nie ja" - Edyta musi "ogrzać niebo marzeniem!”, oceniał Jacek Cygan w rozmowie z Party. Taka przyjaźń to prawdziwy skarb! Źródło: Plejada wywiad 3 lipca 2020, Party, Fakt, JastrząbPost
Doda oddała hołd Łukaszowi Litewce. Na ten widok łzy same cisną się do oczu. Dwa zdania mówią wszystko
Rodzina, przyjaciele, politycy i tłumy żałobników towarzyszyły Łukaszowi Litewce w jego ostatniej drodze, tworząc pełną emocji atmosferę pożegnania. Wśród obecnych pojawiła się także Doda, która w niezwykle poruszający i symboliczny sposób oddała hołd zmarłemu koledze.
Tłumy żałobników pożegnały Łukasza Litewkę w Sosnowcu, a wśród nich pojawiła się także Doda. Artystka oddała mu hołd w niezwykle poruszający sposób – pełen emocji, ciszy i symboli, które najmocniej wybrzmiały w jej ostatnim geście. Tak Doda pożegnała Łukasza Litewkę 29 kwietnia o godz. 13.30 w kościele pw. św. Joachima w Sosnowcu odbyło się ostatnie pożegnanie Łukasza Litewki. Ceremonia zgromadziła tłumy pogrążonych w żałobie ludzi, którzy przyszli oddać mu ostatni hołd. Wśród nich pojawiła się także Doda. Artystka nie ukrywała emocji. One były widoczne w każdym jej geście. Jej obecność na pogrzebie miała wymiar znacznie głębszy niż symboliczne pożegnanie. Wokalistkę i polityka łączyła wyjątkowa więź. Ich relacja budowała się na wspólnym działaniu i realnym zaangażowaniu oraz wyznawanych wartościach. Od wielu miesięcy działali ramię w ramię, łącząc siły w sprawach, które były dla nich naprawdę ważne. Ich współpraca nie była powierzchowna – opierała się na autentycznym zaangażowaniu i wspólnym przekonaniu, że trzeba mówić głośno w imieniu tych, którzy sami nie potrafią się obronić. Walka o prawa zwierząt stała się dla nich wspólną misją. Jeszcze niedługo przed tragedią snuli kolejne plany i rozmawiali o tym, co można zrobić więcej, jak pomóc skuteczniej, jak dotrzeć dalej. Te rozmowy, pełne energii i nadziei, dziś wybrzmiewają szczególnie mocno – jako bolesne przypomnienie, jak nagle wszystko zostało przerwane. Czytaj też: Wspólnie walczyli o prawa zwierząt, byli dobrymi przyjaciółmi. Doda tak uczciła pamięć Litewki podczas pogrzebu Wieniec z czarnych róż – Doda oddała hołd Łukaszowi Litewce Doda pożegnała polityka w poruszający sposób. Artystka pojawiła się na pogrzebie Łukasza Litewki w towarzystwie czterech ochroniarzy. Nie weszła do kościoła, ale zatrzymała się na zewnątrz wśród żałobników. W ciszy, skupieniu i pełna emocji uczestniczyła w pożegnaniu. Na grobie Łukasza Litewki pojawił się wieniec od artystki – kompozycja z czarnych, żałobnych róż. Oddała mu wyjątkowy hołd. Jednak największe emocje wywołały słowa zapisane na szarfie, które nadały temu gestowi wyjątkowo osobisty i przejmujący wymiar. Na szarfie widniały słowa: „Ten, który stawał w obronie słabszych i przeciwko najmocniejszym. Twoja koleżanka Doda”. Czytaj też: Miejsce spoczynku Łukasza Litewki ma symboliczne znaczenie. Jego rodzice wspomnieli o tym w pożegnalnym liście Wieczorem, artystka opublikowała w mediach społecznościowych słowa: "To nie prawda, że raz się żyje! Umiera się raz, a żyje się każdego dnia. Pamiętajcie", wyznała.
Ulubienica TzG opublikowała niepokojący kadr. Lenka Klimentova trafiła do szpitala. Teraz przekazała najnowsze wieści
Lenka Klimentova zaniepokoiła fanów, publikując zdjęcie ze szpitala i szczere wyznanie o stresie oraz „najważniejszym momencie”. Tancerka „Tańca z gwiazdami” poinformowała, że pozostanie w placówce do czwartku, prosząc o wsparcie. Dzień później przekazała jednak, że najtrudniejsze chwile są już za nią.
Lenka Klimentova zaniepokoiła fanów najnowsza publikacją. Tancerka przyznała, że przeżywa dużo emocji i stresu, a przed nią „najważniejszy moment”. Wiadomo, że pod opieką lekarzy będzie do czwartku. Ulubienica widzów Tańca z Gwiazdami zwróciła się do fanów z prośbą o wsparcie w tym trudnym czasie. A teraz dodała najnowszy wpis. Lenka Klimentova pokazała niepokojący kadr. Artystka przebywa w szpitalu Jej nazwisko od lat elektryzuje fanów tańca i niezmiennie kojarzy się z klasą, profesjonalizmem oraz sceniczną charyzmą. Lenka Klimentova to jedna z najpopularniejszych tancerek, którą widzowie pokochali dzięki występom w „Tańcu z gwiazdami”. Na parkiecie zachwyca precyzją i energią, poza nim buduje życie u boku Jana Klimenta – partnera, z którym dzieli nie tylko miłość, ale i pasję do tańca. Razem tworzą duet, który dla wielu stał się symbolem konsekwencji, oddania i wspólnej drogi opartej na ruchu oraz scenie. „Chciałabym tańczyć, bo czuję niedosyt, bo było teraz bardzo krótko. Zobaczymy, jak to wszystko się ułoży. Jest naprawdę dużo dobrych tancerzy i tancerek. Zobaczymy, gdzie się jeszcze możemy widzieć. Nie tylko „Taniec z gwiazdami” - też robię obozy tańca, prowadzę zajęcia, a z Jankiem robimy pokazy. To jest też nasze życie - to jest to, co kochamy i to jest to, co nas połączyło”, opowiadała jakiś czas temu na łamach Plejady. Dziś jednak świat reflektorów na chwilę gaśnie. Tym razem to nie taniec gra pierwsze skrzypce, a zdrowie. Informacja o tym, że Lenka Klimentova w szpitalu spędzi najbliższe dni, poruszyła obserwatorów i wywołała lawinę emocji. We wtorek zamieściła informację, która spadła na jej fanów jak grom z jasnego nieba. Jedno ujęcie wystarczyło, by wywołać lawinę emocji i natychmiastowy niepokój wśród obserwatorów. Czytaj też: Lenka Klimentova ujawnia prawdę o dzieciństwie. Miała kilka miesięcy, gdy została adoptowana. Wspomina o biologicznych rodzicach „Dużo emocji, trochę stresu” – szczere wyznanie tancerki. Jak się czuje? Lenka Klimentova nie pozostawiła miejsca na domysły co do swojego samopoczucia. Tancerka zwróciła się do obserwujących z prośbą o trzymanie kciuków, co jasno pokazuje, że sytuacja jest dla niej ważna i wymagająca. W krótkim, ale bardzo wymownym komunikacie przyznała: „Taki widok aż do czwartku... Kilka najbliższych dni będzie trochę spokojniejszych ode mnie. Dużo emocji, trochę stresu i kobiece sprawy, które wymagają teraz mojej uwagi. Jutro najważniejszy moment, więc trzymajcie kciuki”. W środę Lenka Klimentova ponownie zabrała głos, a jej słowa przyniosły wyraźną ulgę wszystkim, którzy z niepokojem śledzili rozwój wydarzeń. W kolejnym wpisie w mediach społecznościowych tancerka przekazała, że najtrudniejszy moment ma już za sobą. Ten krótki komunikat wybrzmiał jak oddech po napięciu, które towarzyszyło wcześniejszym doniesieniom. Choć szczegóły sytuacji nadal pozostają prywatne, jedno jest pewne – dla Lenki był to czas pełen emocji, który na chwilę zatrzymał jej codzienność. „Już po. Teraz już będzie dobrze. Dziękuję wam za wasze wsparcie. Jesteście kochani!”, pisała Lenka Klimentova. Czytaj też: Połączyła ich wspólna pasja, miłość dodaje skrzydeł. Lenka i Jan Klimentowie idą przez życie tanecznym krokiem Życzymy dużo zdrowia!
Miejsce spoczynku Łukasza Litewki ma symboliczne znaczenie. Jego rodzice wspomnieli o tym w pożegnalnym liście
Łukasz Litewka spoczął w Sosnowcu, w miejscu o wyjątkowej symbolice — tuż obok grobu Aleksandra Widery. Pogrzeb 36-letniego posła zgromadził tłumy, a pełna emocji ceremonia państwowa i poruszające słowa najbliższych na długo zapadną w pamięci żałobników.
Łukasz Litewka odszedł, ale pamięć o nim pozostanie żywa. Na cmentarzu w Sosnowcu, wśród historii zapisanych w kamieniu, spoczął tuż obok Aleksandra Widery — lekarza i społecznika. Ten wybór nie jest przypadkiem, lecz wymownym symbolem życia, które – tak jak jego – było oddane innym. W pożegnalnym liście wspomnieli o tym bliscy polityka. Ostatnie pożegnanie Łukasza Litewki Pogrzeb Łukasza Litewki odbył się w środę, 29 kwietnia — dzień, który na długo pozostanie w pamięci tych, którzy przyszli go pożegnać. Uroczystości rozpoczęły się o godz. 13.30 w kościele pw. św. Joachima w Sosnowcu. W świątyni zebrał się tłum, który mówił więcej niż słowa. Wśród obecnych byli najbliżsi Łukasza Litewki, ale też najważniejsze postaci polskiej polityki. Obok nich setki osób, które przyszły oddać hołd posłowi. Każdy z nich miał jeden cel — pożegnać człowieka, którego życie poruszyło tak wielu. Wnętrze świątyni wypełniła cisza przerywana jedynie słowami modlitwy i emocjami, których nie sposób było ukryć. Ceremonia miała charakter państwowy, co podkreślało rangę tego pożegnania. Łukasz Litewka został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Karola Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. To symboliczne uhonorowanie jego życia i działań — gest, który w tym trudnym momencie nabrał szczególnego znaczenia. Sprawdź też: Ostatnie pożegnanie Litewki. Słowa przyjaciół poruszyły wszystkich. „Część naszego życia została wyrwana” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/EN016766800034-c79a0b2.jpg" width="2000" height="1412" alt="Fot. Wojciech Olkusnik/East News, 29.04.2026. Sosnowiec. Uroczystosci pogrzebowe posla Lewicy Lukasza Litewki. Polityk zginal 23 bm. w czasie jazdy na rowerze - uderzyl w niego samochod osobowy. Pogrzeb ma charakter panstwowy. Uroczystosci w kosciole sw. Joachima." title="Pogrzeb ?ukasza Litewki" /> Łukasz Litewka spoczął obok Aleksandra Widery Po mszy świętej kondukt żałobny wyruszył na cmentarz przy ul. Zuzanny. To była droga pełna skupienia i zadumy — ostatnie wspólne kroki, które prowadziły do miejsca spoczynku. A nie było ono przypadkowe. Poseł spoczął w bezpośrednim sąsiedztwie grobu Aleksandra Widery — lekarza i społecznika działającego na przełomie XIX i XX w. w Sosnowcu. Widera niósł pomoc najuboższym mieszkańcom miasta, a jego działalność stała się inspiracją dla Stefana Żeromskiego przy tworzeniu postaci Tomasza Judyma w powieści „Ludzie bezdomni”. Co porusza najbardziej — Aleksander Widera zmarł w 1901 r. w wieku 35 lat, niemal dokładnie tyle, ile miał Łukasz Litewka. Ta zaskakująca zbieżność wieku nadaje tej historii jeszcze głębszy wymiar. Dwóch ludzi, dwie różne epoki, a jednak ta sama idea — życie poświęcone innym, które na zawsze zapisało się w pamięci ludzi. CZYTAJ TEŻ: Wspólnie walczyli o prawa zwierząt, byli dobrymi przyjaciółmi. Doda tak uczciła pamięć Litewki podczas pogrzebu Jeszcze w kościele odczytano słowa rodziców polityka, którzy żegnali syna w poruszający sposób. „Synku, syneczku drogi... żegnamy się dzisiaj z tobą. Nie ma słów, które potrafiłyby opisać ból rodziców stojących nad trumną własnego dziecka. To nie tak miało być. To my powinniśmy odchodzić pierwsi, a nie dziś żegnać ciebie - naszego syna, naszą dumę, część naszego serca. […] Nigdy nie odwracałeś wzroku od cierpienia drugiego człowieka. Twoje serce było także schronieniem dla zwierząt - tych porzuconych, skrzywdzonych, zapomnianych. Dla nich byłeś przyjacielem, schronieniem i ratunkiem. […]Jako rodzice jesteśmy z ciebie dumni. Dumni z tego, jakim byłeś człowiekiem. Dumni z twojej wrażliwości, siły i ogromnego serca. Choć dziś ból rozdziera duszę, wiemy, że zostawiasz po sobie coś bezcennego, dobro, które będzie trwać. Poprzez Twoje czyny opłakują Cię z nami tysiące matek i ojców”, wybrzmiało. Wówczas wspomniano także o miejscu spoczynku Łukasza Litewki. „Mamy nadzieję, że i dobry Bóg dostrzeże Twoje uczynki, wybaczy Ci grzechy i uchyli dla Ciebie bramę do swojego królestwa. Synku drogi, spoczniesz obok doktora Aleksandra Widery, pierwowzoru postaci doktora Tomasza Judyma z „Ludzi bezdomnych” Stefana Żeromskiego. Tak wiele Was łączy. W tak młodym wieku, tak duży ciężar wzięliście na barki. Obaj tak młodo zmarliście. I choć mija już 125 lat od jego śmierci, na jego grobie ktoś wciąż zapala znicze. Wierzymy w to, że gdy już i nas zabraknie, dobrzy ludzie obok Ciebie też nie przejdą obojętnie. Synu, dziękujemy Ci za każdą chwilę. Za Twój uśmiech, za Twoją obecność. Za miłość i za to, że mogliśmy być Twoimi rodzicami. To zaszczyt nosić w sercu wspomnienie o Tobie. Nie żegnamy Cię na zawsze. Wierzymy, że gdy i na nas przyjdzie pora, spotkamy się ponownie w niebie, u dobrego Boga. Spoczywaj w pokoju, Synku. Na zawsze będziesz częścią w nas. Twój tata, Twoja mama, Twoi rodzice”, przekazano w poruszającym pożegnaniu. Czytaj też: Widok ukochanej Łukasza Litewki przy trumnie rozrywa serce. Tak pożegnała partnera
Huczy o tym cały świat! Wymowny gest Melanii Trump stał się hitem sieci. Tak potraktowała Donalda
Podczas uroczystej kolacji w Białym Domu doszło do krótkiej, ale wymownej sceny. Melania Trump w trakcie zdjęć odsunęła rękę Donalda Trumpa, a jej wyraz twarzy natychmiast przyciągnął uwagę. Nagranie z tego momentu błyskawicznie obiegło sieć, wywołując falę komentarzy.
To miał być wieczór pełen elegancji, dyplomacji i perfekcyjnie wyreżyserowanych gestów. Tymczasem podczas uroczystej kolacji w Białym Domu doszło do sytuacji, która momentalnie przyćmiła cały ceremoniał. Melania Trump odsunęła rękę Donalda Trumpa w trakcie zdjęć, a nagranie z tej chwili błyskawicznie obiegło internet. Wizyta Karola III w USA i uroczysta kolacja w Białym Domu Drugi dzień wizyty państwowej króla Karola III i królowej Camilli w Stanach Zjednoczonych był pokazem dyplomacji w jej najbardziej widowiskowej odsłonie – pełnej znaczeń, napiętego rytmu i starannie wyreżyserowanych momentów. Trwająca od 27 do 30 kwietnia wizyta od początku przebiega pod znakiem intensywnych spotkań oraz uroczystej oprawy, podkreślającej rangę relacji między państwami. Jednym z najważniejszych punktów programu było wystąpienie króla Karola III przed Kongresem, w którym zaakcentował szczególną więź łączącą Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone. Tego dnia harmonogram brytyjskiej pary królewskiej obejmował cztery oficjalne wydarzenia, a jego kulminacją stała się uroczysta kolacja w Białym Domu. Nieoczekiwanie uwagę wszystkich przyciągnęli Melania i Donald Trump. Czytaj też: Ma dopiero 19 lat, a już założył pierwszą firmę inspirowaną Ameryką Południową. Czy najmłodszy syn prezydenta USA wywoła skandal? Melania Trump odsunęła rękę Trumpa. W sieci huczy Uroczysta kolacja w Białym Domu była jednym z najważniejszych punktów wizyty państwowej króla Karola III i królowej Kamili w Stanach Zjednoczonych. To właśnie wtedy, podczas oficjalnego pozowania do zdjęć, Donald Trump i Melania Trump stanęli obok brytyjskiej pary królewskiej. W trakcie pozowania do zdjęć pierwsza dama początkowo trzymała dłoń prezydenta USA, jednak już po chwili zaczęła się z niej wyraźnie wyswobadzać, by ostatecznie odsunąć rękę Donalda Trumpa. Cały moment uchwyciły kamery, a to, co wydarzyło się chwilę później, tylko spotęgowało zainteresowanie – na jej twarzy zaczęły pojawiać się miny. Kamery uchwyciły nie tylko wymowny gest, ale także reakcję prezydenta USA. Na twarzy Donalda pojawił się widoczny grymas złości. Zachowanie to tylko spotęgowało zainteresowanie całym wydarzeniem i sprawiło, że nagranie stało się jeszcze szerzej komentowane. Sprawdź też: Burza po słowach Melanii Trump! Ofiary Jeffreya Epsteina publikują mocne oświadczenie: „Przerzuca ciężar odpowiedzialności” Internauci komentują zachowanie pary prezydenckiej Pod nagraniem szybko pojawiła się lawina komentarzy. Internauci zwracali uwagę na zachowanie Melanii Trump oraz reakcję Donalda Trumpa. Wśród opinii pojawiały się m.in. wpisy: „Zdecydowanie kłócili się wcześniej”, „Ona tak bardzo go nienawidzi”, „Ona wygląda na bardzo nieszczęśliwą”, „Oboje wyglądają bardzo nieswojo, a ten gest Melanii...”, „Melania zaczyna pękać”, czy „Ale się wściekł!”, „Te ich spojrzenia. One zdradzają wszystko”. Komentujący analizowali każdy gest i spojrzenie, próbując odczytać kulisy tej krótkiej, ale wymownej sytuacji. Sprawdź też: Nie jada czekolady, kawy unika jak ognia, nie może żyć bez marchewek. Oto tajemnice diety króla Karola III
Dwa miesiące spędził w szpitalu. Teraz legendarny reżyser ujawnia szczegóły. Nikt nie zdawał sobie sprawy, co mu groziło
Jerzy Antczak przeżył dramatyczne chwile po poważnym upadku. Reżyser trafił do szpitala, gdzie spędził dwa miesiące, walcząc z bólem i groźbą utraty samodzielności.
Jerzy Antczak przeżył bolesne chwile. Po poważnym upadku trafił do szpitala, gdzie spędził dwa miesiące w bólu i niepewności. Sytuacja była na tyle poważna, że – jak sam przyznał – wyglądało na to, że będzie poruszał się za pomocą wózka inwalidzkiego. Teraz ujawnia kulisy walki o zdrowie i powrotu do codzienności. Wspomniał o swoich planach. Jerzy Antczak mierzył się z problemami zdrowotnymi Na początku lutego Jerzy Antczak trafił do szpitala po poważnym upadku. To właśnie wtedy rozpoczął się dla niego niezwykle trudny okres, który całkowicie wyłączył go z życia publicznego. Przez długi czas nie kontaktował się z fanami, a jego milczenie budziło niepokój. Reżyser teraz zabrał głos i opisał, przez co musiał przejść. Okazało się, że uraz był bardzo poważny i wymagał długotrwałego leczenia oraz rehabilitacji. W wyniku upadku doszło do pęknięcia kości ogonowej. Ból, z którym się zmagał, był na tyle silny, że realne stało się widmo utraty samodzielności. Reżyser wprost powiedział, że wyglądało na to, iż czeka go wózek inwalidzki. „Kochani przyjaciele. Dziękuję z całego serca za ciepło słów z okazji moich imienin. Bardzo ich potrzebuję w chwilach, kiedy po fatalnym upadku, który spowodował pęknięcie kości ogonowej, pomału dochodzę do sił i chyba będę poruszał się o własnych nogach, a wyglądało na to, że czeka mnie wózek inwalidzki”, wyznał w najnowszym wpisie, opublikowanym na Facebooku 28 kwietnia. Czytaj też: Syn Jerzego Antczaka przekazał ważny komunikat. "Tato jest w klinice rehabilitacyjnej" Dwa miesiące cierpienia i rehabilitacji Jerzy Antczak spędził dwa miesiące w szpitalu, gdzie przechodził intensywne leczenie oraz rehabilitację. Ten czas był dla niego ogromnym wyzwaniem – zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Każdy dzień oznaczał walkę z bólem oraz stopniowe odzyskiwanie sprawności. Proces powrotu do zdrowia nie jest łatwy, ale przynosi efekty. Stan zdrowia reżysera zaczął się poprawiać. „Dwa miesiące w szpitalu i cierpienia wyzwoliły we mnie pokorę akceptacji decyzji Boga!”, dodawał. Nowy cel po chorobie – książka o Jadwidze Barańskiej Mimo trudnych doświadczeń Jerzy Antczak patrzy w przyszłość. Zapowiedział, że pracuje nad książką o ukochanej żonie, Jadwidze Barańskiej, która będzie nosiła tytuł: „Jadzia – dar przeznaczenia”. To projekt, który ma dla niego szczególne znaczenie. Powrót do pracy twórczej jest dla reżysera ważnym krokiem w procesie zdrowienia. „A teraz mapa drogowa mojego życia. Przez maj zrobię wszystko, aby dojść do pełnej formy, a potem od czerwca do września będę intensywnie pracował nad książką, która nosi tytuł „Jadzia — dar przeznaczenia. Kochani, wysyłajcie mi dobre wibracje, abym w pełni sił mógł opublikować książkę 24 października, dokładnie w dniu, kiedy Jadzia przeniosła się na niebiańską emeryturę. Kocham was bezgranicznie i jeszcze raz dziękuję za pamięć. Wasz Jerzy”, wyznał. Czytaj też: Nowa ekranizacja “Nocy i dni” będzie piekielnie trudnym zadaniem. Film z 1975 roku to dzieło kultowe. Z wielu powodów
Hołownia na kilka godzin przed pogrzebem Litewki zamieścił poruszający wpis. To jedno zdanie mówi wszystko
Tuż przed ostatnim pożegnaniem Łukasza Litewki Szymon Hołownia opublikował przejmujący wpis, który poruszył opinię publiczną. Jego słowa rozrywają serce.
Na kilka godzin przed ostatnim pożegnaniem Łukasza Litewki głos zabrał Szymon Hołownia. Jego słowa są pełne powagi i przejmującej refleksji. 36-letni poseł Lewicy zginął tragicznie 23 kwietnia w Dąbrowie Górniczej, pozostawiając po sobie pustkę, której nie sposób wypełnić. Jego strata pogrążyła Polskę w głębokiej żałobie. Ostatnie pożegnanie Łukasza Litewki Szymon Hołownia nie pozostał obojętny wobec tragedii, która dotknęła świat polityki. Przed pogrzebem Łukasza Litewki opublikował wpis, w którym odniósł się do bólu i żałoby po śmierci 36-letniego posła Lewicy. Był politykiem, dla którego działalność społeczna nie była jedynie hasłem, lecz codzienną praktyką. Angażował się w sprawy ludzi znajdujących się w trudnych sytuacjach życiowych, a także nie pozostawał obojętny na los bezdomnych zwierząt, którym poświęcał swoją uwagę i działania. Ta wrażliwość i gotowość do niesienia pomocy stanowiły istotną część jego publicznej aktywności. 23 kwietnia doszło do tragedii, która nagle przerwała tę drogę. Poseł zginął w Dąbrowie Górniczej, pozostawiając po sobie poczucie niedokończonych spraw i głębokiego poruszenia wśród tych, którzy śledzili jego działalność. Czytaj też: Tak będzie wyglądało ostatnie pożegnanie Łukasza. Bliscy proszą o uszanowanie jednej decyzji Pogrzeb Łukasza Litewki zaplanowano na 29 kwietnia w Sosnowcu. Uroczystość będzie miała charakter państwowy. Ostatnie pożegnanie rozpocznie się o godz. 13.30 w kościele pw. św. Joachima, gdzie zgromadzą się bliscy, współpracownicy oraz osoby chcące oddać hołd zmarłemu. Następnie kondukt żałobny wyruszy na cmentarz, gdzie spocznie 36-letni poseł Lewicy. Pamięć Łukasza Litewki została uczczona także w Sejmie. Posłowie oddali mu hołd, a w budynku wystawiono księgę kondolencyjną. Szymon Hołownia reaguje przed ostatnim pożegnaniem Łukasza Litewki Szymon Hołownia w swoim wpisie odniósł się do żałoby, która ogarnęła Polskę. Jego słowa oddają nastrój chwili – pełnej smutku, niedowierzania i refleksji nad kruchością życia. Ten głos wybrzmiał szczególnie wyraźnie na kilka godzin przed ostatnim pożegnaniem polityka. „Dziś pogrzeb Łukasza Litewki. Przeżyję go tam, gdzie się ostatnio widzieliśmy - na sali sejmowej, prowadząc obrady. Wpisując się wczoraj do księgi kondolencyjnej, patrzyłem raz jeszcze na żałobę po nim, która rozlała się po kraju szeroką falą. Dlaczego szeroką aż tak: od prezydentów i premierów, przez wszystkie partie, miasta, szkoły, internety? Bo - tak to widzę - była nie tylko żałobą po Łukaszu, ale po nas samych. Po takich nas, którymi chcemy być, ale za często coś z takimi nami wygrywa: zmęczenie, nieufność, beznadzieja, brak wiary w ludzi, polityka”, rozpoczął swój wpis Szymon Hołownia. I dodawał: „To obudzona nagle, nagle uświadomiona żałoba po świecie, za którym w sercu tęsknimy: w którym ludzie są dobrzy, wspierają, tulą, ratują, poświęcają się - są ludźmi. Za wspólnotą, która daje poczucie bezpieczeństwa, bo gdy jest źle - ludzie skrzykują się by pomóc, nie by pisać durne komentarze w internecie. Takiego świata mamy dużo w rodzinach, przyjaźniach. Coś zaczyna szwankować gdy z „ludzi” zmieniamy się w „ludzkość”, z jednostek w tłum. Łukasz dowiódł nam jednak, że nawet wtedy - jeśli chcemy - jesteśmy lepsi, niż sami o sobie sądzimy. Że jeśli tylko zechcemy dobra - razem możemy wszystko, naprawdę możemy zrobić lepszy świat”. Czytaj też: Rodzina Łukasza Litewki zabrała głos tuż przed pogrzebem. Ich prośba chwyta za serce Szymon Hołownia w swoim wpisie przedstawił Łukasza Litewkę jako człowieka, który rozumiał, czym naprawdę jest czynienie dobra. Skupiał się na ludziach, ich potrzebach, troskach. Wyróżniał się szczególną empatią i realnie działał. W jego słowach wybrzmiewa przekonanie, że prawdziwa troska nie rodzi się w wielkich deklaracjach, lecz w codziennych gestach. „I tak, jak robił to Łukasz, bo tak się właśnie robi dobro: od początku, od dołu. Zło robi się od końca, od góry. Bo kto chce zbawiać ludzkość, często nienawidzi człowieka. A kto tuli człowieka, później kolejnego, i kolejnego - ratuje ludzkość, krok po kroku. Tyle, że my często mamy inne, ważniejsze zajęcia. Swoje wojny, zmartwienia, mądrości. Łukasz nie pomógł tylko tym, którym pomógł. Nam pomógł jeszcze bardziej. Przypomniał, że mamy w sobie kogoś, kogo nam czasem bardzo brak. Odszedł dobry człowiek”, pisał Szymon Hołownia. Na końcu wpisu wybrzmiały szczególnie poruszające słowa: „Nie wiem, czego dziś tam z góry od nas chce: kwiatów, łez, słów. A może tego, byśmy zrobili coś, czego on już zrobić nie może, ale pokazał nam, że my możemy. Nie przeżyć już ani dnia więcej bez zostawienia gdzieś uśmiechu, dobrego słowa, modlitwy, paru złotych - odcisku dobrej energii. Teraz nasza kolej, bo on tu to tylko - na trochę dłużej niż zwykle, zostawił. Do zobaczenia, Kolego. Dziękuję. Ogromny szacunek. Odpocznij”. Czytaj też: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał"
To jej głosem mówi kultowa Pszczółka Maja. Ewa Złotowska zdradza, jak ta rola zmieniła jej życie. Mało kto spodziewał się takiego wyznania
Ewa Złotowska, niezapomniany głos „Pszczółki Mai”, wraca do swojej historii i mówi bez filtrów o cieniu kultowej roli oraz życiu na emeryturze. Żyje pełnią życia i nie zwalnia tempa.
Ewa Złotowska, aktorka, której głos na zawsze zapisał się w historii jako „Pszczółka Maja”, dziś mówi wprost o swoim życiu po zakończeniu kariery. W „Dzień dobry TVN” opowiedziała o codzienności pełnej pasji, zwierząt i wspomnień. Choć kultowa rola przyniosła jej ogromną rozpoznawalność, stała się też swoistą „szufladką”, z której – jak przyznaje – trudno się wydostać. „Pszczółka Maja” i szufladka kariery Ewy Złotowskiej Choć „Pszczółka Maja” to jedna z najbardziej ukochanych dobranocek pokoleń Polaków, dla Ewy Złotowskiej ta rola ma również drugie oblicze. Aktorka mówi o niej bez upiększeń – jako o „szufladce”, która zdominowała sposób, w jaki jest postrzegana. Prowadzący postawił pytanie, które od lat unosi się nad jej karierą jak cień kultowej roli: czy głos „Pszczółki Mai” okazał się dla niej darem, czy raczej ciężarem, od którego trudno się uwolnić? Jak wyznała artystka, mimo że realizowała wiele innych projektów, nie tylko dubbingowych, to właśnie głos Mai stał się jej znakiem rozpoznawczym. „Przekleństwo jest, że taka zrobiła się szufladka w moim życiu i nie mogę z niej wygramolić. Chociaż uważam, że robiłam dużo rzeczy nie tylko dubbingowych, ale też w działaniach aktorskich czy w reżyserii, było to - moim zdaniem o wartościowe i nie najgorzej zrobione, a ta Pszczółka mnie wciągnęła w szufladę i tak w niej siedzę”, opowiadała Ewa Złotowska w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Czytaj też: To ona nauczyła go miłości i zmieniła na lepsze. Bedoes zdradził prawdę o związku w nietypowy sposób A jednak ta rozpoznawalność ma też swoje zaskakujące, czasem zabawne oblicze. Złotowska przywołała historię ze sklepu, gdzie została rozpoznana przez dziecko. Sytuacja zakończyła się żartobliwą, ostrą ripostą aktorki, która rozbawiła prowadzących programu. „Nawet mi się udało wystraszyć takiego niewyżytego chłopczyka w kolejce, bo on rozrabiał w sklepie. Ludzie czekali w długim ogonie, a ten szczeniak tak rozrabiał! Pani się obejrzała i mówi: "Zobacz Jasiu, tutaj stoi pszczółka Maja". On tak na mnie popatrzył okiem złym i powiedział: "Ale ona nie ma skrzydełek!". Mogę się wyrazić? A ja powiedziałam do niego: "Ale mam żądło w d***e i jak się nie uspokoisz, to cię użądlę!”, relacjonowała Ewa Złotowska. Aktorka opowiedziała też, jak trafiła do dubbingu. „Dubbing wybrał mnie”, przyznała. Początki tej drogi były dynamiczne. Już po pierwszej premierze w teatrze STS otrzymała propozycję udziału w „Szklanej niedzieli”. „To się zadziało bardzo szybko. Kiedy dostałam się do teatru STS, od razu na pierwszej mojej premierze, po premierze, zaproponowano mi udział w "Szklanej niedzieli". To był pierwszy polski serial rodzinny”, dodawała. Czytaj też: Gwiazdor "Barw szczęścia" nagrodzony w Hollywood! Jego rola zachwyciła Amerykanów Ewa Złotowska emerytura – jak dziś wygląda jej życie? Ewa Złotowska nie pozostawia złudzeń – emerytura w jej przypadku nie oznacza stagnacji. Wręcz przeciwnie. Dziś życie aktorki to opowieść o bliskości natury i czułości wobec zwierząt. Aktorka z czułością mówi o swoim ogrodzie, który określa jako „piękny, wielki” – miejsce, w którym spędza dużo czasu. Szczególne miejsce w jej codzienności zajmują jednak zwierzęta. Wspólnie z mężem, Markiem Frąckowiakiem stworzyła „rodzinę zastępczą” dla niechcianych czworonogów. Jak wyznała, mieli 16 sztuk – „przeurocze dzieci”, które stały się ich światem. Dziś zostały już tylko dwa, ale wspomnienia tamtej niezwykłej, „kudłatej” rodziny wciąż są żywe. Aktorka podkreśla, że była to dla niej najwspanialsza forma bliskości i spełnienia. „Mój ulubiony poeta Julian Tuwim powiedział: "Trzeba mieć duży takt, by skończyć czwarty akt", więc ja uznałam, że będę taktowna. (...) Ja się nie nudzę! Ja mam ogród piękny, wielki, w którym grzebię. Mam zwierzęta — bo myśmy z mężem, kiedy żył marek jeszcze, stworzyliśmy taką rodzinę zastępczą dla zwierząt niechcianych. Takie "prywatne schronisko", rodzinę dla znalezionych kundlów bez ogona. Mieliśmy 16 sztuk, przeurocze dzieci. (...) To najwspanialsza rodzina, zostały mi niestety tylko dwa”, wyznała. Występ w „Dzień dobry TVN” pokazał Ewę Złotowską w pełnym świetle – jako osobę szczerą, bezpośrednią i obdarzoną wyjątkowym poczuciem humoru. Jej anegdoty i spontaniczne reakcje zachwycają. Gdy otrzymała bukiet kwiatów, nie straciła okazji do żartu, komentując: „Ojej, będę miała co zapylać!”. Ten dystans do siebie i świata wydaje się dziś jednym z jej największych atutów.
Co za głos i charyzma! 16-latka wygrała „Szansę na sukces” i rusza do Opola! Kim jest Maja Oleśków, o której mówi dziś cała Polska?
Ma 16 lat, wygrała „Szansę na sukces. Opole 2026” i już teraz wzbudza ogromne emocje. Maja Oleśków zachwyciła widzów nie tylko głosem, ale i charakterem, zapewniając sobie miejsce na wielkiej scenie. Kim jest młoda artystka, o której mówi dziś cała Polska?
Ma 16 lat, sceniczny pazur i osobowość, której nie da się podrobić. Maja Oleśków szturmem podbiła serca widzów, wygrywając finał „Szansy na sukces. Opole 2026”. Jej zwycięstwo to nie tylko medialny moment – to początek drogi, która może zaprowadzić ją na największe sceny. Kim jest dziewczyna, o której właśnie zrobiło się głośno? Finał „Szansy na sukces. Opole 2026” – występ, który dał jej wygraną Za nami finał programu „Szansa na sukces. Opole 2026”. To był moment przełomowy. Wśród uczestników znaleźli się m.in. Mateusz Chmielewiec, Gabriela Zając, Magdalena Michalak, Emilia Cyran, Błażej Klimaszka, Natalia Mączyńska, Maja Oleśków oraz Patrycja Kulicka. O zwycięstwie zdecydowali widzowie, którzy oddawali głosy za pomocą wiadomości SMS. To właśnie oni wybrali Maję Oleśków, dając jej przepustkę do kolejnego etapu kariery. W finale artystka zaprezentowała się zarówno w duecie z zespołem Enej, jak i solo. Sięgając po utwór „Miód” Natalii Przybysz, postawiła na własną interpretację – zdecydowaną, mocną i wyraźnie odbiegającą od pierwowzoru. To właśnie ta odwaga i konsekwencja w budowaniu własnego stylu wyróżniły ją na tle konkurencji. Tuż po ogłoszeniu wyników nie kryła emocji, podkreślając, że jej zwycięstwo to dowód na to, że rock’n’roll nigdy nie umrze. Czytaj też: Nagrała "diss na raka" z Bedoesem i stała się symbolem nadziei. Historia 11-letniej Mai Mecan chwyta za serce Kim jest Maja Oleśków – 16-letnia zwyciężczyni „Szansy na sukces 2026” Maja Oleśków ma dopiero 16 lat, ale już dziś trudno przejść obok jej historii obojętnie. Pochodzi z Kamiennej Góry, gdzie na co dzień uczęszcza do trzeciej klasy liceum, łącząc szkolną rzeczywistość z coraz śmielej rozwijającą się pasją do muzyki. Choć dla szerokiej publiczności jej nazwisko mogło wybrzmieć po raz pierwszy dopiero podczas finału programu, w rzeczywistości jej droga zaczęła się znacznie wcześniej. To właśnie tam, z dala od wielkich scen i reflektorów, krok po kroku budowała swoją artystyczną tożsamość, konsekwentnie rozwijając styl, który dziś przyciąga uwagę i zostaje w pamięci. Czytaj też: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze Na co dzień jest związana z muzyką – to właśnie ona stanowi centrum jej świata. Jest wokalistką rockowo-metalowego zespołu Szczyle, z którym występuje na koncertach i wydarzeniach. Jednak Maja nie ogranicza się wyłącznie do śpiewu. Zajmuje się również wypalaniem w drewnie oraz malowaniem ubrań, co pokazuje jej szeroką wrażliwość artystyczną i potrzebę wyrażania siebie na wielu poziomach. A marzenia? Są jasno określone: chce występować na największych metalowych festiwalach i grać na scenach, które od lat przyciągają tysiące fanów. Udział w „Szansie na sukces. Opole 2026” był dla niej ważnym krokiem – szansą na zdobycie doświadczenia i dotarcie do szerszej publiczności. „Cóż ja mogę powiedzieć? Dziękuję bardzo, to mnie tylko uwiecznia w tym, że rock'n'roll nigdy nie umrze”, mówiła. Styl, który przyciąga uwagę – sceniczny wizerunek młodej wokalistki Maja Oleśków to jednak znacznie więcej niż sam głos – to pełnoprawna sceniczna osobowość, której nie sposób pomylić z nikim innym. Jej wizerunek przyciąga uwagę od pierwszych sekund: wyraźnie inspirowany rockowo-gotycką estetyką, osadzony w klimacie lat 80., buduje spójną i odważną narrację. Natapirowane włosy, mocne smokey eyes, wyrazista kreska i podkreślone usta nie są tylko stylizacją – to świadomy wybór, który podkreśla jej charakter i muzyczną tożsamość. W świecie, w którym łatwo zginąć w tłumie, Maja idzie własną drogą. Nie próbuje dopasować się do schematów – to one zaczynają dopasowywać się do niej. I właśnie ta bezkompromisowa autentyczność sprawia, że zostaje w pamięci na dłużej. Co dalej po zwycięstwie Mai Oleśków? Zwycięstwo w „Szansie na sukces. Opole 2026” otworzyło przed Mają Oleśków kolejne drzwi. Nagrodą jest udział w koncercie „Debiuty” podczas 63. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, który odbędzie się w dniach 4–7 czerwca 2026 roku. To wydarzenie od lat uznawane jest za jeden z najważniejszych momentów dla młodych artystów w Polsce. Właśnie tam swoje kariery rozpoczynało wielu wykonawców, którzy dziś należą do czołówki sceny muzycznej. Maja ma już za sobą pierwszy występ po finale – pojawiła się w „Pytaniu na śniadanie”, gdzie zaśpiewała z zespołem Enej utwór „Symetryczno-liryczna”. To kolejny krok, który pokazuje, że jej obecność w mediach nie jest chwilowa. Czy to początek większej historii? Wszystko wskazuje na to, że Maja Oleśków dopiero się rozkręca i nie zamierza zwalniać.
Zaskakujące kulisy rodzinnego spotkania! Antonio Banderas zachwyca wspólnym kadrem z córką i zięciem Polakiem
Antonio Banderas poruszył fanów niecodziennym kadrem, na którym pojawił się w towarzystwie byłej żony Melanie Griffith, córki Stelli oraz zięcia – Polaka Alexa Gruszynskiego. Jedno zdjęcie wystarczyło, by rozpalić emocje fanów.
Antonio Banderas ponownie udowodnił, że jego życie prywatne potrafi być równie intrygujące jak hollywoodzkie role. Jednym zdjęciem z Los Angeles wywołał prawdziwe poruszenie — u jego boku pojawiła się była żona Melanie Griffith, córka Stella oraz zięć, Polak Alex Gruszynski. Choć ich małżeństwo zakończyło się w 2015 r., dziś prezentują obraz relacji, która nie tylko przetrwała, ale wciąż zachwyca bliskością. Antonio Banderas i Melanie Griffith – relacja po rozwodzie w 2015 r. Antonio Banderas i Melanie Griffith przez lata uchodzili za jedną z najbardziej elektryzujących par w świecie show-biznesu. Ich historia, która rozpoczęła się w 1996 r. i trwała do 2015 r., była niemal gotowym scenariuszem na film — pełnym emocji, blasku i wspólnych chwil na najwyższym poziomie. Dziś, choć ich drogi formalnie się rozeszły, wciąż potrafią zaskakiwać dojrzałością relacji. Najnowszy wpis aktora mówi więcej niż niejeden wywiad — Banderas nazwał Melanie Griffith „byłą żoną oraz wieloletnią przyjaciółką”, a to jedno zdanie wystarczyło, by rozpalić wyobraźnię fanów. Bo właśnie ta niezwykła bliskość po latach najbardziej przyciąga uwagę i pokazuje, że niektóre więzi po prostu nie znikają. Antonio Banderas i Melanie Griffith wspólnie doczekali się córki, Stelli. Dziś to dorosła kobieta, która we wrześniu tego roku skończy 30 lat. Choć na co dzień stroni od medialnego zgiełku i rzadko pojawia się publicznie u boku słynnych rodziców, tym razem zrobiła wyjątek. Jej obecność na zdjęciu nadała całej scenie wyjątkowo intymny, rodzinny wymiar. To właśnie Stella stała się symbolem tej niezwykłej historii — łącznikiem między przeszłością a teraźniejszością. Czytaj też: Córka Banderasa wyszła za mąż z hukiem. Przed laty głośno było o romansie jej rodziców Alex Gruszynski – zięć Polak w rodzinie gwiazd Na fotografii opublikowanej przez Antonio Banderasa uchwycono piękny moment. W kadrze widzimy byłych zakochanych, a także ich córkę z ukochanym. Aktor udowodnił, że rodzina może funkcjonować w nowej formie – pełnej wzajemnego szacunku i obecności. „Piękny i zabawny moment z wczoraj w Los Angeles z moim zięciem Aleksem, córką Stellą i byłą żoną oraz wieloletnią przyjaciółką Melanie”, napisał gwiazdor. I właśnie tę szczególną uwagę przyciąga postać Alexa Gruszynskiego — zięcia Antonio Banderasa. Ukochany Stelli jest synem polsko-amerykańskiego operatora filmowego. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że jego ojciec pracował m.in. przy serialu „Beverly Hills 90210”. Czytaj też: Hollywoodzki twardziel i najważniejsza kobieta jego życia. Banderas wydał jedyną córkę za mąż. Ich relacja jest wyjątkowa! Ślub ukochanej córki. Tak Antonio Banderas opowiadał o zięciu Ślub Stelli Banderas i Alexa Gruszynskiego miał w sobie wszystko, co kojarzy się z filmowym rozmachem. Ceremonia odbyła się 18 października 2025 roku w Sardón de Duero, w niezwykłej przestrzeni opactwa Retuerta LeDomaine — XVII-wiecznego klasztoru, który dziś funkcjonuje jako luksusowy hotel. Hiszpania od dawna jest dla Stelli czymś więcej niż tylko miejscem na mapie — to przestrzeń silnie związana z jej historią i wspomnieniami z dzieciństwa, które spędziła tam u boku ojca. To właśnie tam wraca najchętniej, pielęgnując więź z krajem, który odegrał ważną rolę w jej życiu. Nic więc dziwnego, że w tak ważnym momencie towarzyszyli jej najbliżsi. Wśród zaproszonych gości pojawili się Antonio Banderas i Melanie Griffith, a także Dakota Johnson oraz Tippi Hedren. Choć lista nazwisk robi ogromne wrażenie, tego dnia najważniejsze były emocje i rodzinna bliskość, które wyraźnie dominowały nad hollywoodzkim blaskiem. „Jedyną rzeczą, której pragnę, gdy moja córka wchodzi w związek, a teraz w małżeństwo, jest to, aby była kochana. Nie dbam o nic innego. Jest kochana, a ja kocham mężczyznę, którego wybrała. Więc jestem bardzo, bardzo szczęśliwy z ich powodu”, komentował Antonio Banderas w rozmowie z People na krótko przed uroczystością.
Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par
Nikt nie wierzył, że im się uda. Beata Ścibakówna i Jan Englert, mimo dzielącej ich 25-letniej różnicy wieku, pokazali, że prawdziwa miłość nie zna granic. Co skrywa sekret ich związku?
Tworzą jedną z najpiękniejszych par w polskim show-biznesie. Szczęśliwi, zgodni... Jan Englert i Beata Ścibakówna są doskonałym przykładem na to, że o prawdziwą miłość trzeba walczyć do końca. Początkowo ich relacja wywołała ogromne poruszenie. Aktor był wówczas rektorem Akademii Teatralnej, a jego przyszła żona studentką. W dodatku dzieliło ich 25 lat. Nikt nie dawał szans temu uczuciu. Oni jednak udowodnili, że niesłusznie. Wspólnie doczekali się córki, która poszła w ich ślady. Co Beata Ścibakówna i Jan Englert mówili o małżeństwie i miłości? View Ediplayer on the source website Początki miłości Beaty Ścibakówny i Jana Englerta Od chwili, gdy się poznali, są niemal nierozłączni. Mało kto wierzył, że połączy ich trwała i szczęśliwa miłość. Beata Ścibakówna i Jan Englert każdego roku udowadniają, jak bardzo wszyscy się mylili. Ich uczucie pojawiło się niespodziewanie – wcześniej nic nie wskazywało, że połączy ich coś więcej. Jak Jan Englert wspomina tamte początki? „Jesteśmy małżeństwem od niemal 25 lat, a parą ponad 27. Na początku nic nie zapowiadało, że będziemy razem. Przez trzy lata uczyłem Beatę na uczelni i nie było pioruna z jasnego nieba. Przypadek sprawił, że pojechaliśmy razem do Australii zagrać Pana Tadeusza. I tak się potoczyło”, mówił aktor w wywiadzie dla Pani w 2019 roku. Jak wspomina Jan Englert, wszystko zaczęło się podczas wyjazdu studentów do Australii, gdzie wystawiali spektakl „Pan Tadeusz”. Podczas wspólnego wypoczynku nad oceanem Beata Ścibakówna weszła do wody, a chwilę później sytuacja przybrała niebezpieczny obrót – relacjonował później rektor warszawskiej Akademii Teatralnej. „Namówiłem ją, żeby skakała ze mną przez fale i nagle wpadliśmy w dół bez dna. Beata zaimponowała mi swoim opanowaniem. Cały czas, bez histerii, powtarzała: panie profesorze, niech pan mnie nie puszcza. I wtedy przyjrzałem się jej uważniej, bo przedtem miałem do czynienia z kobietami raczej impulsywnymi”, mówił. Dopiero po powrocie do Polski coraz częściej zaczął zwracać uwagę na piękną studentkę, a ona odwzajemniła to zainteresowanie. CZYTAJ TAKŻE: Beata Ścibakówna i Jan Englert: jak narodziła się ich miłość? Pewnego dnia profesor zaprosił Beatę Ścibakównę do eleganckiej kawiarni – chciał w ten sposób uniknąć niepotrzebnych podejrzeń i plotek. Aktorka była wtedy świeżo po obronie pracy magisterskiej. Od tamtej chwili wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Po latach Jan Englert przyznał, że nigdy nie przypuszczał, iż Beata zainteresuje go jako kobieta. Tymczasem emocje okazały się silniejsze od rozsądku. Zaskoczyła go swoim spokojem i dojrzałością, imponowała mu, a u jej boku odnalazł prawdziwe szczęście. „Otóż ja twierdzę, że udane związki są wtedy, gdy partnerzy są na podobnym etapie rozwoju psychicznego i fizycznego, niezależnie od wieku. A ja pochodzę z rodziny, która późno dojrzewa. Uważam więc, że dopiero między czterdziestką a pięćdziesiątką zaniechałem tej gonitwy, poszukiwania niezwykłych wrażeń, miotania się. Beata mnie zaskoczyła niezwykłym spokojem”, mówił Jan Englert w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2007 roku. Gdy między uznanym aktorem a młodą studentką zrodziło się uczucie, ich związek wzbudził spore kontrowersje. Dla otoczenia był niemal skandalem, choć sami zakochani nie postrzegali go w ten sposób. Beata Ścibakówna obawiała się jednak, że zostanie posądzona o chęć wykorzystania popularności partnera. Dodatkowym wyzwaniem była 25-letnia różnica wieku. Młoda aktorka spodziewała się, że reakcje ze strony rodziny mogą być dalekie od entuzjastycznych. Beata Ścibakówna i Jan Englert w VIVIE! 2022 roku Beata Ścibakówna i Jan Englert w 2007 roku: Beata Ścibakówna i Jan Englert: miłość, której nie zatrzymały uprzedzenia i przeciwności Nic nie mogło stanąć na drodze do ich szczęścia. Beata Ścibakówna wspominała potem: „Zachłysnęłam się tym, że wielki Jan Englert wybrał dziewczynę z prowincjonalnego miasteczka. I nie myślałam, co z tego wyniknie. Poszłam za nim jak w dym”. Będąc studentką, nie myślała o tym związku, jak o przygodzie czy romansie, po prostu się zakochała i cieszyła się, że mogła tego doświadczyć, mimo że wszyscy ostrzegali ją przed cieszącym się zainteresowaniem płci pięknej aktorem. Do Jana Englerta wzdychało wiele kobiet. „Kobiety mnie stworzyły. Zawsze byłem babski król, bo lepiej dogadywałem się z płcią piękną. Nawet w szkole mnie tak nazywali”, cytuje słowa Jana Englerta dziennik Fakt. Aktor miał też na koncie jedno małżeństwo. Wcześniej był żonaty z Barbarą Sołtysik, z którą doczekał się trójki pociech. „Długo dojrzewaliśmy do związku, ale w końcu zaczęliśmy nowe życie, stworzyliśmy dom. A nasze uczucie rodziło się, umacniało i stało się silnym związkiem”, mówiła Beata Ścibakówna w rozmowie z Pani w 2019 roku. Zakochanych połączyła miłość do teatru, która jest stałym elementem ich małżeństwa. Mówią wprost, że nie oddzielają życia prywatnego od pracy i często rozmawiają w domu o rolach czy teatrze. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert Beata Ścibakówna i Jan Englert w sesji VIVY!, 2007 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert: sekret szczęśliwego małżeństwa, rodzina i wspólna droga przez życie W jednym z wywiadów Beata Ścibakówna wyznała, co najbardziej ceni w ukochanym. „Mądrość wieku dojrzałego zdecydowanie bardziej mnie pociąga niż niestałość młodości. Janek wie, czego chce. Czas wahań ma za sobą. Po męsku podejmuje decyzje. A poza tym wydaje mi się młodszy od wielu moich kolegów. Wiem, że mogę na niego liczyć. Każde z nas ciężko pracuje. Gdy jest się spełnionym prywatnie i zawodowo, wszystkie problemy rozwiązuje się łatwiej”, mówiła. Beata Ścibakówna i Jan Englert stanęli na ślubnym kobiercu w 1995 roku. To był jeden z najważniejszych dni w ich życiu. Aktorka nie przyjęła nazwiska męża, ponieważ zależało jej na tym, by budować swoją pozycję samodzielnie. Nigdy nie chciała ścigać się z legendą cenionego artysty. „Nie podpierałam się jego nazwiskiem, a on nigdy niczego specjalnie dla mnie nie wyreżyserował. Chciałam iść od początku swoją drogą i to się udaje”, zaznaczała. Beata Ścibakówna i Jan Englert w dniu ślubu: W 2000 roku powitali na świecie córkę, Helenę. Dziecko jest najważniejszym spoiwem ich związku. Teraz czują także ogromną dumę, ponieważ ich 24-letnia pociecha poszła w ich ślady. Szkoli swój aktorski warsztat i odnosi pierwsze sukcesy. W marcu 2023 r., szczęśliwe małżeństwo udzieliło wywiadu dla naszej redakcji. Opowiedzieli w nim o swojej córce oraz o szczegółach zdrowego małżeństwa: „Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy…", mówił Jan Englert. „(...) Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!", dodała aktorka. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa W tym samym wywiadzie nie zabrakło ciepłych słów na temat córki, Heleny która ma już 24 lata: „Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo"- wspomina aktorka. Beata Ścibakówna i Jan Englert powiedzieli również, że podczas pandemii nadrobili zaległości serialowe. Mieli także więcej czasu dla siebie. Aktorka w wywiadach podkreśla, że jest normalną żoną. „Jestem żoną normalną, ale nie idealną. W kuchni słabo sobie radzę, rzadko gotuję. Jak twierdzi moja córka, nie mam genu gotowania. (śmiech) Nie wiem, jak to możliwe, że podczas lockdownu nie umarliśmy z głodu. Ale poza tym jestem typową matką Polką. Nudy!”, zwierzała się w rozmowie z Anną Zaleską. Beata Ścibakówna i Jan Englert z córeczką, Heleną Beata Ścibakówna i Helena Englert w VIVIE!, 2022 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert stworzyli związek, który opiera się na tradycyjnych zasadach. „Oboje mamy mocne charaktery. Jesteśmy zodiakalnymi Bykami, on majowy, ja kwietniowa. […] On nie przejmuje się sprawami materialnymi, ale na szczęście pieniądze się go trzymają. Jest dość rozrzutny, lubi robić zakupy i uszczęśliwiać innych prezentami”, zdradziła Beata Ścibakówna magazynowi Pani w 2019 roku. Zakochani mają także określony podział ról! Niektóre rzeczy się zmieniły. „W skrócie z moją żoną sytuacja przedstawia się tak: byłem profesorem, teraz robię za asystenta. Mam w niej dyrektora – trochę z racji rozłożenia sił w związku, a trochę z lenistwa – i często oddaję jej pole do działania”, wyznał aktor w jednym z wywiadów. Małżonkowie często uprawiają sztukę kompromisu, rozumieją się, wspierają. Są po prostu jednością. „Każda para to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sposób funkcjonowania z biegiem czasu się zmienia”, wspominał Jan Englert. Beata Ścibakówna nie ukrywa, że małżeństwo to trudna sztuka, nad którą należy ciągle pracować, pielęgnować i rozwijać. Wraz z mężem miewali lepsze i gorsze momenty, ale zawsze udawało im się pokonywać na swojej drodze wszelkie przeszkody. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. „Nie mam do nikogo o to pretensji” „Wiadomo, że życie małżeńskie nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami. My też mieliśmy okresy lepsze i gorsze, przez 25 lat to nieuniknione. Być może nasze małżeństwo ma się dobrze, bo pracujemy razem, mamy wspólne pasje? My właściwie cały czas jesteśmy we dwoje. I w teatrze, i w domu, i na wakacjach. Mamy wspólne zainteresowania i mnóstwo tematów do rozmów”, wyznała Beata Ścibakówna na łamach Urody Życia w 2020 roku. A Jan Englert w rozmowie z Dzień Dobry TVN podkreślał: „Udane partnerstwo to jest równowaga między braniem, a dawaniem”. Zakochanym życzymy wszystkiego dobrego, przede wszystkim dużo miłości. Uroda Życia 10/2020, Fakt.pl, VIVA!, Dzień Dobry TVN, Pani Jan Englert i Beata Ścibakówna VIVA!, 2022 rok:
Długo szukała szczęścia, filmowa Bridget Jones wciąż pisze własny scenariusz. Czy doczeka się happy endu? Mało kto wie, kim jest jej wybranek
Renée Zellweger przez lata szukała miłości, przechodząc przez głośne związki i rozstania. Dziś, w wieku 57 lat, znów budzi emocje – u boku Anta Ansteada wydaje się szczęśliwsza niż kiedykolwiek. Czy to właśnie teraz jej historia, niczym scenariusz „Bridget Jones”, zmierza ku długo wyczekiwanemu happy endowi?
Renée Zellweger – legenda „Bridget Jones”, kobieta, która przez lata wymykała się schematom Hollywood – znów przyciąga spojrzenia całego świata. Czy w końcu znalazła prawdziwą miłość? Od 2021 roku jej serce należy do Anta Ansteada. Dziś coraz głośniej mówi się o decyzji, która może stać się jednym z najbardziej zaskakujących zwrotów w jej historii. Tak wygląda jej życie prywatne. Odtwórczyni Bridget Jones długo szukała miłości Niczym jej najsłynniejsza ekranowa bohaterka doświadczyła emocjonalnych zakrętów i nieoczywistych wyborów. Dziś, w wieku 57 lat, nie ma męża ani dzieci – nie wpisała się w klasyczny scenariusz, ale żyje na własnych zasadach. Ten fakt od lat jest jednym z najczęściej poruszanych tematów w kontekście jej życia prywatnego. Jej życie miłosne przez lata dalekie było od hollywoodzkiej bajki. Kolejne związki kończyły się rozczarowaniem, a rozstania odciskały na niej wyraźne piętno. Gdy ona mierzyła się z emocjami po zakończeniu relacji, jej byli partnerzy szybko odnajdywali się u boku innych kobiet. Przypomnijmy, że wśród jej partnerów wymienia się m.in. Jima Carreya, Bradleya Coopera, Jacka White’a z zespołu The White Stripes czy Kenny’ego Chesneya – gwiazdę muzyki country, z którym wzięła ślub, a następnie rozwiodła się po kilku miesiącach. Jedną z najważniejszych relacji w jej życiu był także związek z amerykańskim gitarzystą i producentem Doylem Bramhallem II. To właśnie ta relacja trwała najdłużej – 7 lat. Czytaj też: Ukrywał to przed nią latami, jedno pytanie zmieniło wszystko. Krzysztof Krawczyk wyjawił to żonie pół roku przed śmiercią Jednocześnie Renée Zellweger mogła liczyć na coś, co w świecie show-biznesu bywa bezcenne – lojalność widzów. To właśnie oni pokochali ją za rolę Bridget Jones, która swoją nieporadnością i brakiem pewności siebie zdobyła serca milionów. Z czasem granica między fikcją a rzeczywistością zaczęła się zacierać, a wielu fanów dostrzegało w aktorce odbicie jej ekranowej postaci. Choć sama Renée Zellweger wielokrotnie podkreślała, że Bridget Jones nie jest jej alter ego i robiła wszystko, by zerwać z tym wizerunkiem – zmieniała wygląd, podejmowała nowe wyzwania – jednego nie potrafiła całkowicie zdementować. Podobnie jak jej filmowa bohaterka, również ona przez lata nie odnajdywała szczęścia w miłości. Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie media zaczęły określać ją mianem „najbardziej samotnej gwiazdy w Hollywood”. Dziś jej historia znów budzi emocje i rodzi pytanie, które fani zadają od lat: czy Renée Zellweger doczeka się swojego prawdziwego happy endu? Renée Zellweger stanie na ślubnym kobiercu? Kim jest jej ukochany? Od 2021 roku Renée Zellweger jest związana z Antem Ansteadem, młodszym od niej o dziesięć lat, którego poznała na planie programu motoryzacyjnego. To właśnie tam, z dala od hollywoodzkiego blichtru, zaczęła się historia, która dziś budzi tak ogromne emocje. Już kilka miesięcy później magazyn „PEOPLE” potwierdził, że tworzą parę, czym natychmiast wzbudzili ogromne zainteresowanie mediów. Ich relacja od początku rozwija się w cieniu – bez oficjalnych deklaracji, bez wspólnych wywiadów, za to z wyraźną dbałością o prywatność. A jednak trudno ją ukryć. Każde wspólne zdjęcie natychmiast przyciąga uwagę, a kolejne doniesienia tylko podsycają zainteresowanie. Wśród nich pojawiają się także te najbardziej elektryzujące, że Renée Zellweger i Ant Anstead mogą planować sformalizowanie swojego związku. Dziś aktorka sprawia wrażenie spokojnej i spełnionej. Jak podają media, gwiazda kultowej serii filmów nawiązała bliską więź z 6-letnim synem Ansteada, Hudsonem, którego wychowuje razem ze swoją byłą żoną, Christiną Haack. Ten szczegół tylko wzmocnił przekaz, że nie jest to przelotna znajomość, lecz relacja o znacznie głębszym znaczeniu. Zwłaszcza że sama nigdy nie zdecydowała się na macierzyństwo. „Macierzyństwo nigdy nie było moją ambicją, nie myślę w ten sposób. Nigdy nie miałam oczekiwań w stylu: w wieku 19 lat zrobię to, a jak będę miała 25, to zrobię tamto. Po prostu biorę sprawy takimi, jakie są, każdego dnia”, ogłaszała na łamach The Times. Ant Anstead jest też ojcem 22-letniej Amelie i 19-letniego Archiego (owoce pierwszego małżeństwa z Louise Storey). Jak podają źródła magazynu People, Renée Zellweger ma z nimi świetny kontakt. W kwietniu 2023 roku prasa ujawniała, że para znalazła dom w Południowej Kalifornii, do którego planuje się wspólnie wprowadzić. Decyzja ta zapadła po tym, jak Ant Anstead w tym samym miesiącu postanowił sprzedać swój Temple House w Laguna Beach. Dziś ich historia przyciąga uwagę – bo wszystko wskazuje na to, że po latach zawirowań Renée Zellweger może być bliżej szczęścia niż kiedykolwiek wcześniej. „Jak to się zaczęło… Wszystkiego najlepszego z okazji piątej rocznicy, moja piękna damo! Zdecydowanie najlepszy człowiek, jakiego znam! Kocham Cię, moja Ren”, napisał. Sprawdź też: Leczy serca i daje wiarę. Ten hit Eleni do dziś jest drogowskazem, a fani wciąż za niego dziękują
Zniknął z mediów, teraz Damian Kordas mówi wprost o chorobie: "Nie byłem w stanie funkcjonować". Mało kto wiedział, przez co przechodził
Damian Kordas na pewien czas zniknął z przestrzeni medialnej, a dziś ujawnia powód. Po przeszczepie nerki doszło do poważnych komplikacji zdrowotnych, które całkowicie zmieniły jego życie.
Damian Kordas na długie tygodnie zniknął z mediów, pozostawiając fanów w niepewności. Za kulisami rozgrywał się dramat, o którym niewielu miało pojęcie. Po przeszczepie nerki doszło do poważnych komplikacji zdrowotnych, które całkowicie zmieniły jego codzienność i zmusiły go do walki o własne zdrowie. Damian Kordas problemy zdrowotne 11 lat temu zachwycił całą Polskę, sięgając po zwycięstwo w „MasterChefie” i wchodząc do świata kulinariów z energią, której trudno było nie zauważyć. Damian Kordas, absolwent weterynarii, niemal z dnia na dzień stał się symbolem młodego talentu i świeżości – jego nazwisko zaczęło pojawiać się wszędzie tam, gdzie mówiło się o pasji do gotowania. Nie spoczął na laurach. Z wyczuciem budował swoją markę, rozwijając autorski kanał na YouTube i przenosząc swoje przepisy na karty książek kucharskich, które trafiały do rąk wiernych odbiorców. Rok 2019 okazał się dla Damiana Kordasa prawdziwym pasmem spektakularnych sukcesów, które tylko umocniły jego pozycję w świecie show-biznesu. To właśnie wtedy sięgnął po zwycięstwo w finale czwartej edycji programu „Agent – Gwiazdy”, udowadniając, że potrafi odnaleźć się nie tylko w kuchni, ale i w wymagających formatach rozrywkowych. Jakby tego było mało, w tym samym roku triumfował również w dziesiątej edycji „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”, gdzie na parkiecie partnerowała mu Janja Lesar. Czytaj też: Co wydarzyło się u Łatwoganga? Najbardziej wzruszające chwile streamu. O tych scenach mówi cały internet To był czas, w którym jego obecność w mediach była niemal wszechobecna. Kordas nie ograniczał się wyłącznie do udziału w programach – z powodzeniem sprawdził się także w roli prowadzącego, współprowadząc galę Miss Supranational 2019 oraz Sylwestrową Moc Przebojów 2019/2020 transmitowaną przez Telewizję Polsat. Jego aktywność i popularność w sieci również nie przeszły bez echa. W 2019 roku, podczas festiwalu See Bloggers, został uhonorowany nagrodą #Hashtag Roku w kategorii Instagramer Roku, co potwierdziło jego silną pozycję w mediach społecznościowych. Kolejne lata przyniosły nowe wyzwania. W 2021 roku pojawił się w trzeciej edycji programu „Dance Dance Dance”, gdzie wystąpił w parze z Olą Nowak. Para dotarła do półfinału, zajmując 3. miejsce, co było kolejnym dowodem na jego wszechstronność i determinację. Gdy wszystko wskazywało na to, że jego kariera będzie tylko przyspieszać, nagle zniknął z przestrzeni medialnej, pozostawiając po sobie ciszę i wiele niedopowiedzeń. Za tym wycofaniem nie stała jednak decyzja o odpoczynku, lecz coś znacznie poważniejszego. Od szóstego roku życia zmaga się z cukrzycą, a w 2023 r. przeszedł przeszczep nerki – doświadczenie, które diametralnie zmieniło jego codzienność i na nowo zdefiniowało priorytety. Czytaj też: Leczy serca i daje wiarę. Ten hit Eleni do dziś jest drogowskazem, a fani wciąż za niego dziękują Damian Kordas w szczerym wyznaniu O swoim stanie zdrowia Damian Kordas zdecydował się opowiedzieć w rozmowie z „Pytaniem na śniadanie”, odsłaniając kulisy walki, która przez długi czas toczyła się z dala od kamer. Przyznał, że ostatnie lata były dla niego okresem pełnym wyzwań, co bezpośrednio przełożyło się na jego mniejszą obecność w mediach. „Od trzech lat jestem trochę mniej obecny medialnie, ponieważ od trzech lat mam trochę problemy zdrowotne. (....) Przez cukrzycę musiałem w 2023 r. przejść przeszczep nerki. (...) To była konsekwencja tego, że w okresie nastoletnim przechodziłem taki bunt. To jest podobno nieuniknione u każdego, kto zachoruje na cukrzycę w wieku dziecięcym. Dlaczego ja? Dlaczego ja muszę robić zastrzyki, mierzyć poziom cukru, wyliczać jedzenia, a inni nie muszą? (...) Nie chciałem tego robić i nie robiłem. W konsekwencji tego, niestety, te nerki, powikłania cukrzycowe się pojawiły”, mówił w rozmowie z Grzegorzem Dobkiem w Pytaniu na Śniadanie. Odrzut przeszczepu – poważne komplikacje zdrowotne Jak sam wyznał, droga do powrotu do zdrowia nie była prosta i naznaczona była kolejnymi trudnymi momentami. W grudniu pojawił się odrzut przeszczepionej nerki – sytuacja, która mogła ponownie zachwiać jego codziennością. Na szczęście, jak podkreślił, wszystko udało się opanować, a dziś pozostaje mieć nadzieję, że najgorsze jest już za nim. „Teraz niestety, w grudniu pojawił się odrzut tego przeszczepu. Na szczęście jest już opanowany, więc miejmy nadzieję, że już teraz będzie wszystko dobrze”, relacjonował. Damian Kordas wrócił również wspomnieniami do czasu sprzed operacji, nie ukrywając, jak bardzo wyniszczony był jego organizm. Przyznał wprost, że nie był w stanie normalnie funkcjonować – jego rzeczywistość ograniczała się do nieustannych wizyt w szpitalach i leżenia w łóżku. Organizm był skrajnie osłabiony, a każdy dzień stanowił wyzwanie. Moment po przeszczepie okazał się przełomowy. „Przedtem nie byłem w stanie funkcjonować. Nic nie robiłem, tylko jeździłem po szpitalach albo leżałem w łóżku. (...) Organizm był tak osłabiony, więc po przeszczepie tak naprawdę odzyskałem siły i to było coś niesamowitego. Przejście z takiego stanu do stanu normalności. […]”, opowiadał. Czytaj też: Gdy straciła nadzieję, los ją zaskoczył. Ta miłość była im pisana. Oto historia Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartłomieja Wróblewskiego Dziś nie mówi już o ograniczeniach, lecz o możliwościach. Z nową energią i determinacją patrzy w przyszłość, deklarując, że chce czerpać z życia pełnymi garściami. Gotowanie znów stało się dla niego nie tylko pasją, ale i symbolem powrotu do normalności – czymś, czym chce dzielić się jak najczęściej, z jeszcze większym zaangażowaniem i radością. „Trochę dostałem nowe życie. Teraz mam zamiar wyciskać z tego życia jak najwięcej — gotować jak najwięcej, dzielić się z tymi przepisami jak najwięcej, bo uwielbiam to robić”, mówił w Pytaniu na Śniadanie. Nie ukrywa tego, przez co przechodzi – wręcz przeciwnie. Damian Kordas świadomie i otwarcie mówi o swoich doświadczeniach zdrowotnych, nadając im głębszy sens. Jego słowa nie są jedynie osobistym wyznaniem, ale formą wsparcia dla tych, którzy mierzą się z podobnymi wyzwaniami. Pokazuje, że nawet w najtrudniejszych momentach można znaleźć siłę, by iść dalej i że nikt nie jest w tej walce sam. Zmiany, które zaszły w jego organizmie po przeszczepie, nie ograniczyły się jedynie do poprawy zdrowia. Damian Kordas otwarcie przyznał, że przyjmowane leki wpłynęły także na jego wygląd – szczególnie widoczne stało się to na twarzy. Jak podkreślił, nie ma to związku z brakiem dbałości o siebie, lecz jest bezpośrednim efektem leczenia, które musi kontynuować. „Faktycznie to jest tak, że leki, które bierze się po przeszczepie, sprawiają, że człowiek wygląda na większego, zwłaszcza na buzi. To nie jest tak, że przytyłem, nie dbam o siebie i w ogóle, tylko po prostu to jest kwestia leków. Otwarcie o tym mówiłem, więc spodziewałem się, że nie będę musiał się mierzyć z takim hejtem, podjudzaniem do hejtu. (...) Niestety, to mnie bardzo zabolało, ale myślę sobie, że nie mam na to wpływu”, wyznał Grzegorzowi Dobkowi. Życzymy dużo zdrowia!
Ukrywał to przed nią latami, jedno pytanie zmieniło wszystko. Krzysztof Krawczyk wyjawił to żonie pół roku przed śmiercią
Ewa Krawczyk po latach wraca do najbardziej osobistych wspomnień o mężu i nie ukrywa emocji. W szczerym wywiadzie opowiada o miłości, która nie wygasła, bolesnej samotności oraz ostatnich chwilach z Krzysztofem Krawczykiem. Jej słowa poruszają i pokazują, jak silna była ich więź.
Ewa Krawczyk znów otworzyła serce i drzwi swojego domu. W rozmowie dla „Halo tu polsat” padły słowa, które trudno zapomnieć. Wdowa po legendarnym artyście mówi o nim tak, jakby wciąż był obok. Ta historia porusza do głębi. Ewa Krawczyk o Krzysztofie Krawczyku – „On cały czas jest” Ich relacja była pełna czułości, bliskości i oddania – niemal zawsze byli razem, a o swoim uczuciu mówili otwarcie i bez wahania. Los rozdzielił ich 5 kwietnia 2021 roku. Świat Ewy Krawczyk zatrzymał się. Niezmiennie tęskni za ukochanym mężem. Mimo upływu czasu nie przestaje pielęgnować wspomnień o Krzysztofie Krawczyku. Wciąż czuje jego obecność. W szczerym wywiadzie dla programu „Halo tu polsat” powiedziała wprost: „Ja jestem cały czas zakochana w Krzysztofie. Dla mnie on cały czas jest”. To wyznanie wybrzmiało wyjątkowo mocno. Uczucie, które ich łączyło, nie skończyło się wraz z jego odejściem. „Na cmentarzu jestem, to mu opowiadam, co dzisiaj chcę zrobić. […] Jak na przykład jeżdżę gdzieś, do telewizji, czy jakieś mam wyjazdy 400 czy 500 kilometrów, to mówię „Krzysiu, ty się mną opiekuj. Wiesz, że ja jestem szałaput, chociaż ja jako kierowca jadę spokojnie. Czuwaj nade mną”, opowiadała Agnieszce Hyży. Czytaj też: Nie tylko "Parostatek". 5 piosenek Krawczyka, które odmieniły historię polskiej muzyki Ewa Krawczyk o samotności i tęsknocie za mężem Strata najbliższej osoby to rana, której nie goi nawet upływ czasu. Ewa Krawczyk nie ukrywa, że życie po odejściu męża naznaczone jest trudnymi emocjami. Otwarcie mówi o tym, co boli najbardziej – o ciszy i pustce, które zostają, gdy odchodzi ukochana osoba. Wdowa po artyście wróciła także do najtrudniejszych chwil – tych, w których wciąż tliła się nadzieja. Ewa Krawczyk przyznała, że do samego końca nie dopuszczała do siebie myśli o odejściu męża. Wierzyła, że wszystko jeszcze może się odmienić, dlatego, jak podkreśliła, walczyła o niego z całych sił. „Ja w ogóle nie dopuszczałam do siebie takich myśli, że on odejdzie. Dlatego tak walczyłam o niego do końca”, zwierzała się Agnieszce Hyży. Z ogromnym wzruszeniem opowiedziała również o ich ostatnim spotkaniu. To były krótkie, ale niezwykle intensywne chwile. Kiedy Krzysztof Krawczyk był zabierany do szpitala, zapewniła go, że zaraz do niego dojedzie. Pożegnała go czułym gestem, nie przypuszczając, że to ostatni raz, kiedy się widzą. Gdy później dotarła na miejsce, jego już tam nie było. „Powiedziałam mu "Krzysiu, zaraz do ciebie przyjadę". I dałam mu buzi. I go wynieśli i zawieźli. Potem jak pojechałam, to już go nie było...”, mówiła. Czytaj też: Rodzina Łukasza Litewki zabrała głos tuż przed pogrzebem. Ich prośba chwyta za serce Ewa Krawczyk dowiedziała się o tym po latach. Mąż trzymał to przed nią w tajemnicy W tej historii pojawia się jeszcze jeden niezwykle poruszający wątek. Ewa Krawczyk przyznała, że sama bywała zazdrosna o męża, ale dopiero z czasem odkryła, jak silne uczucia kryły się także po jego stronie. Pół roku przed śmiercią Krzysztof Krawczyk wyjawił swojej żonie tajemnicę dotyczącą ich relacji. To wtedy postanowiła zapytać wprost, czy kiedykolwiek był o nią zazdrosny. Artysta nie tylko nie zaprzeczył, ale wyznał, że patrząc na nią, widzi niezwykłe piękno, które aż go onieśmiela. Przyznał też otwarcie, że bywał „wściekle zazdrosny”. „Dowiedziałam się tego pół roku przed śmiercią. Ja mówię „Krzysiu, czy ty w ogóle jesteś o mnie zazdrosny?” A on mówi: „Ewunia, jak ja na ciebie patrzę, to bym cię zjadł. Ty dla mnie jesteś tak piękna, że mnie aż oczy bolą od patrzenia na ciebie. A zazdrosny? Wściekle zazdrosny!”. Ja mówię: „to dlaczego ty mi tego nie powiedziałeś?”. A on: "A żeby ci się w d przewróciło?”. Dokładnie tak powiedział”, przytaczała jego słowa w „Halo tu polsat”. Czytaj też: Dziś zna ją cała Polska, ale kiedyś śpiewała Krawczyka w dziecięcym programie. Pamiętacie ten występ? Polsat Hit Festiwal upamiętni Krzysztofa Krawczyka Jak zapowiedziano, jeden z koncertów tegorocznego Polsat Hit Festiwalu zostanie poświęcony twórczości Krzysztofa Krawczyka. To dowód na to, że jego muzyka wciąż żyje, a on sam pozostaje ważną postacią dla fanów i polskiej sceny muzycznej. „A teraz to, że inni artyści śpiewają, to jest radość i balsam na moje serce, że coś takiego w ogóle jest. Po pięciu latach nieobecności Krzysztofa w naszych sercach on znowu istnieje, ale to jest zasługa tego dzielnego, starszego, już siwego przyjaciela mojego męża i mojego również", mówiła Ewa Krawczyk zwracając uwagę na Andrzeja Kosmalę.
Gdy straciła nadzieję, los ją zaskoczył. Ta miłość była im pisana. Oto historia Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartłomieja Wróblewskiego
Jej twarz znała cała Polska, on był dla niej zupełnie obcy. A jednak jedno spojrzenie wystarczyło, by odmienić ich losy. Historia miłości Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartłomieja Wróblewskiego to poruszająca opowieść o uczuciu, które przyszło niespodziewanie – prowadząc ich od przypadkowego spotkania aż do ślubu i wspólnego życia, o jakim oboje marzyli.
Jej twarz znała już wówczas cała Polska. On był kompletnie anonimowy. Zakochał się w niej bez pamięci. Ale ona była sceptyczna. Próbowała go zniechęcić: „zastanów się! Czy jesteś pewien?”. Piękna, ale też samowystarczalna. Do bólu samodzielna. Wszystko, co w życiu ważne, umiała sobie zapewnić sama. Wszystko oprócz miłości. A kiedy w nią zwątpiła, pojawił się on. To był jeden z najszczęśliwszych dni w życiu aktorki. Małgorzata Kożuchowska i Bartłomiej Wróblewski stanęli na ślubnym kobiercu 30 sierpnia 2008 roku. W kościele Świętego Krzyża w Warszawie powiedzieli sobie „Tak”. Na dobre i na zawsze. U jego boku przeżyła najpiękniejsze chwile, w 2014 roku powitali na świecie upragnionego syna Jana Franciszka... Z okazji urodzin uwielbianej aktorki poznajcie ich historię, którą opublikowaliśmy w VIVIE! zaraz po ślubie pary. Historia miłości Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartka Wróblewskiego Jako mała dziewczynka mówiła, że nigdy nie wyjdzie za mąż. Jako nastolatka buntowała się: Jak to tak można na całe życie miłość przysięgać? Jak być pewnym, że jest się pewnym? Po trzydziestce na ślubach płakała. Młodszym siostrom powiedziała: „Dziewczyny, nie przejmujcie się mną. Nie musicie czekać, aż pierwsza wyjdę za mąż. Droga wolna”. Małgosia po raz pierwszy pomyślała o własnym ślubie. „Tworzenie domu to decyzja dwojga ludzi na całe życie. Lepiej poczekać, niż potem żałować. Nie chciałam zadowalać się namiastkami. Rozwód? Jaki rozwód?! Nie wchodzi w grę”. View Burdaffi on the source website Jest jedną z niewielu kobiet, jakie znam, które nie ukrywają wieku. Głośno mówi: „Skończyłam 36 lat”. Nigdy nie reagowała na zaczepki prasy: „Kiedy Kożuchowska wreszcie wyjdzie za mąż?”. Przecież miłości nie da się zaplanować, wpisać do kalendarza! Zwłaszcza aktorce. Kiedy wiele lat temu mówi mamie, że chce pójść do szkoły teatralnej, ta patrzy na to krytycznie: „Będzie ci ciężko założyć rodzinę, prowadzić normalne życie. Kiedy wszyscy w niedzielę będą zasiadać do kolacji, ty będziesz szła do pracy”. Nie wierzyła. Myślała: U mnie będzie inaczej. Będzie jak w moim domu. Będą dzieci, kanapki na stole, kompot w niedzielę po obiedzie. Później – gdy nie ma dzieci, kanapek i kompotu – powtarza: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach”. Czytaj także: Ich miłość dojrzewała w cieniu tragedii. Eleni i Fotis do dziś idą przez życie ramię w ramię Pokolenie trzydziestolatków nie ma łatwo. Jeszcze pamięta dawne czasy, wie, że od losu i historii dostało wielką szansę. Ale czy potrafi to wykorzystać? Dylemat numer jeden – czy zakładać rodzinę, czy robić karierę. Kochać kogoś czy tylko swoją pracę? Co jest najważniejsze? To też jej rozterki. Parę lat temu, gdy świętowała następny zawodowy sukces, pomyślała, że gdy kariera rozpędza się jak samochód wyścigowy, sprawy osobiste mijają jak drzewa przy drodze. Kiedyś, po kolejnym sercowym zawodzie, zapytała mamę: „Dlaczego z wszystkich mężczyzn świata wybrałaś właśnie tatę?”. Ta odpowiedziała: „Bo wiedziałam, że to jedyny, który mnie nigdy nie zawiedzie”. Dziś, gdyby ktoś zapytał Małgosię, dlaczego z wszystkich mężczyzn świata wybrała Bartka, odpowiedziałaby dokładnie tak samo. *** W życiu nic nie dzieje się bez celu, bez przyczyny, bez skutku. Nie ma przypadkowych spotkań, ludzie nie mijają się bez powodu. Ale nawet jeśli wszystko jest częścią kosmicznego planu Boga, Małgosia i Bartek myślą czasem, co by było, gdyby się jednak nie spotkali? 4 kwietnia 2005. Świat patrzy na Rzym. Wieczne Miasto otwiera się jak nigdy dotąd. Kto może, jedzie pożegnać ukochanego Papieża. Małgosia jest na próbach w Teatrze Narodowym. Kiedy Ojciec Święty umiera, nie wyobraża sobie, że w tym szczególnym czasie, zamiast w Rzymie, będzie na scenie teatru. W jednej chwili spontanicznie podejmuje decyzję. Prosi o zwolnienie z próby. Na sali prób robi się cicho jak makiem zasiał. A Jerzy Jarocki, słynny reżyser, legenda teatru, mówi tylko: „Jedź, Gosiu, i od nas wszystkich się pokłoń”. Bartek cudem kupuje bilet na samolot do Rzymu. Potem myśli, że nie tylko wiara go tam pchała. Na Okęciu wskakuje na stopnie autobusu wiozącego pasażerów do samolotu. Przeciska się przez tłum. I nagle olśnienie. Iluminacja. Kobieta. Długie blond włosy związane w kucyk, czarne okulary. Na początku jej nie poznaje. Ale po chwili nie ma już wątpliwości: Małgosia Kożuchowska. Stoi jak zaczarowany, a ona odwraca głowę, muska go włosami, aż uginają mu się nogi. Miłość od pierwszego wejrzenia? Kiedyś w to nie wierzył. W samolocie siedzi w czwartym rzędzie za nią. Pięć razy w czasie lotu wstaje pod byle pretekstem, żeby ją tylko zobaczyć. Żeby może dać jakiś znak. Nic. W Rzymie na lotnisku każdy idzie w swoją stronę. Bartek: „Serce mi waliło, gdy patrzyłem, jak odchodzi. Przepadło”. Bierze swój plecak i wsiada do metra. Cel: Watykan. Dwie godziny później wysiada na stacji Ottaviano – San Pietro. Na ulicach miliony pielgrzymów. Sto metrów od stacji staje jak wbity w ziemię. Małgosia. *** Ten Rzym wracał do nich potem wiele razy. Dwa lata później na placu Świętego Piotra pewnej sierpniowej północy Bartek nagle klęka i pyta: „Gosiu, czy zostaniesz moją żoną?”. I łzy są wtedy, i oklaski, bo w Rzymie miliony par obiecało sobie, że od teraz już na dobre będą razem i na zawsze. Ale wtedy, po śmierci Papieża, w Rzymie się nie spotkali. Nie odważył się do niej podejść. Trzeci raz w tłumie jej nie zobaczył. Ale już szedł do niej. Ona nie miała pojęcia o jego istnieniu. A dla Małgosi czas był trudny. Wtedy każdy robił bilans. Jej bilans nie był najlepszy. „Szukałam odpowiedzi na pytanie: Co dalej? Nie byłam szczęśliwa. Zastanawiałam się, czy moje niepowodzenia prywatne wiążą się tylko z tym, że nie mam wolnych wieczorów czy niedziel. Ale czy to świat jest za mało wyrozumiały, czy to ja jestem zbyt egoistyczna? A może skoro nie udaje mi się stworzyć domu i rodziny, powinnam oddać się pracy? Może zamiast szukać miłości, muszę uwierzyć, że do życia wystarczy mi tylko miłość publiczności?”. Tysiące pytań. I prośba. Jedna, jedyna: „Panie Boże, ja na wszystko się zgadzam. Przeżyłam już tyle etapów, zawodów, zakrętów, wątpliwości, że doszłam do ściany. Chcę dostać od Ciebie zadanie. I je wykonam. Muszę tylko wiedzieć”. *** „Oczywiście, że wiedziałem, kim jest Kożuchowska!”, Bartek się śmieje. „Jak każdy Polak, dwadzieścia razy widziałem »Kilera« i dwadzieścia razy »Kiler-ów 2-óch«. Czy mi się podobała? Od zawsze! Ale jako aktorka, jak ktoś daleko, poza zasięgiem, poza wyborem. Nigdy przez głowę mi nie przeszło, że kiedyś, że może...”. Z Rzymu wraca z postanowieniem: Odszukam ją. W Teatrze Dramatycznym grają premierową sztukę z Małgorzatą Kożuchowską w roli głównej. „Opowieści o zwyczajnym szaleństwie”. Nomen omen. Bilety kupuje na wszystkie przedstawienia. Do czerwca to ponad dwadzieścia spektakli. Siedzi i oczu nie może oderwać. Zaprzyjaźnia się z recepcjonistkami. Trochę się wstydzi, żeby nie pomyślały o nim: Jakiś fan, szaleniec. Za każdym razem zostawia bukiet kwiatów. Teatr komentuje: „Kożuchowska ma wielbiciela”. Agata Kulesza, koleżanka Małgosi z Dramatycznego, mówi: „Myślałam już, że czasy kwiatów dla aktorek po spektaklu bezpowrotnie minęły”. Pewnego wieczoru razem z kwiatami był list. Małgosia czyta. Z koperty wypada też odcinek biletu Warszawa–Rzym. List jest normalny. Nie ma w nim oczekiwań czy próśb. Szaleniec go nie napisał. Odpisuje więc: „Przyjdź po spektaklu”. To już ostatnie przedstawienie w sezonie. Małgosia: „Na schodach zobaczyłam chłopaka. Boże, jaki młody, przemyka mi przez głowę. Myślałam, że kwiaty przesyła dojrzały mężczyzna. Głupia sytuacja. Co robić? Umówiliśmy się następnego dnia na Starówce. Opowiedział mi całą historię. Wydała mi się zaczarowana. Wybrał mi herbatę. Same fusy. Wyjeżdżałam na wakacje. Na trzy tygodnie. Rozstaliśmy się. Nie dałam mu numeru telefonu. Jego numer wzięłam. Na do widzenia powiedziałam, że zadzwonię”. *** Dziś dzwonią do siebie nieustannie. Kiedy się kocha, trzeba i „kocham” mówić po sto razy dziennie, i dzwonić też po razy sto. Ale wtedy, przez trzy tygodnie w Azji, Małgosia nie dzwoni. Bartek przestawia zegarek o pięć godzin do przodu, nie rozstaje się z telefonem. Czeka. Bezskutecznie. Myśli: Przepadło. Małgosia wraca do Warszawy. Lipiec w pełni. Znajomi wyjechali, upał straszny. Fajny był ten chłopak, myśli. Normalny taki. Jednak dzwoni: „Chcesz pogadać?”. Na Żurawiej w słynnym „6/12” nie ma tłumów. I jeszcze wtedy nie towarzyszą im paparazzi. Siedzą tam kilka godzin. Potem powiedzą, że oswoiła ich ta „przestrzeń czasowa”, która minęła od ostatniego spotkania. Rozmawiają o życiu, o sobie, o rodzinach. I dobrze im się rozmawia. Tak dobrze, że gdy Bartek mówi: „Za cztery dni wyjeżdżam za granicę zarobić na studia dziennikarskie”, Małgosi jakoś smutno robi się na duszy. Czytaj także: Stracił żonę, a potem zakochał się w siostrze Emily Blunt. „Diabeł ubiera się u Prady” zmienił w życiu aktora wszystko Jego nie ma, a ona nie może sobie znaleźć miejsca. Serca nie da się oszukać. Coś drgnąć musi. Wtedy drgnęło. Bartek: „Rozmawialiśmy godzinami. Wszystkie zarobione pieniądze zamiast na studia, wydałem na telefony”. Małgosia już w zdjęciach do serialu i próbach do kolejnych spektakli kradnie dwa wolne dni. Bartek prosi: „Przyjedź”. Małgosia dzwoni do mamy. „Co robić?” „Jak to co?”, mówi mama. „Leć”. Jednak na lotnisku w Southampton nikt nie czeka. Ty głupia babo, myśli Małgosia. Poszukaj hotelu, prześpij się i wracaj. Nic nikomu nie mów. Ale jeszcze chwilę czeka. Bartek wpada mokry. Zdyszany. Kwiaty w jego ręku wyglądają jak zdechły rabarbar. Pociąg, którym jechał, nie zatrzymał się na stacji przy lotnisku. Pięć kilometrów przebiegł pędem. Kiedy kilka tygodni później wrócił na dobre do Warszawy, nie było już odwrotu. *** Mówiła mu: „Jestem starsza od ciebie. Za kilka lat będziesz się oglądał za młodszymi”. Mówiła mu: „Jestem aktorką, ludzie mnie znają. Łażą za mną z aparatami. Za tobą też będą łazić. Nie opędzisz się”. Mówiła: „Pamiętaj, że nie można bawić się uczuciami 34-letniej kobiety”. Mówiła: „Ty dopiero zaczynasz życie, a ja już nie mam czasu czekać na rodzinę i dzieci”. Mówiła w końcu: „Czy jesteś gotowy na to, że ja chcę albo wszystko, albo nic?”. On nie miał wątpliwości. Niczego nie analizował. Dzieci? Dom? Nie przerażało go to wcale. Oboje wychowali się w rodzinach z tradycjami. Z dzieciństwa pamiętają obiad na stole, kościół w niedzielę. Ojciec Bartka – muzyk – często wyjeżdżał na zagraniczne kontrakty. Jak wracał, było święto, ale pewnych pytań, które mały chłopiec chce zadać tacie, Bartek nigdy już potem nie zadał. Małgosia do rodziców jechała zawsze, gdy miała złamane serce. Przyzwyczaili się. Tak samo jak narodziny dzieci Majki i Hani, przeżywali jej premiery. Choć młodsze siostry wcześniej poukładały sobie życie, nigdy nie pytali: „Kiedy się w końcu ustatkujesz? Kiedy w końcu wyjdziesz za mąż?”. *** Pierwszy raz razem pojawili się na rozdaniu Telekamer, w styczniu 2006. Oprócz najbliższych przyjaciół i rodziny o ich związku nie wiedział nikt. Małgosia: „Spotykaliśmy się już pół roku, uznaliśmy, że lepiej będzie pokazać się oficjalnie, żeby nie było plotek, insynuacji, domysłów”. Bartek wiedział od początku, że zaraz pojawi się etykietka „Facet Kożuchowskiej”, ale skali zainteresowania brukowców nie przewidział. „Nie przypuszczałem, że paparazzi będą warować pod domem, jeździć za mną po całym mieście, że obcy ludzie na wakacjach będą robić nam zdjęcia, że gazety będą roztrząsać szczegóły mojej drogi zawodowej, kłamać i próbować ośmieszać”. Kim jest Bartek? Skąd się wziął? Dla Małgosi – cywil. Tak się mówi w środowisku aktorskim o osobach spoza branży. I mówi się też, że to ryzykowne związki. Bo trudno nieaktorowi zrozumieć aktora. Czytaj także: Po rozstaniu z Jandą długo leczył złamane serce, szczęście odnalazł dopiero u boku piątej żony. Andrzej Seweryn kończy 80 lat Bartek jako ośmioletni chłopiec pierwszy raz staje na boisku Drukarza Warszawa – małego klubu słynącego z doskonałej pracy z młodzieżą. Jeszcze tego dnia postanawia zostać zawodowym piłkarzem. Trenuje intensywnie dwanaście lat. Marzy o reprezentacji narodowej i grze w ukochanym AC Milan. W wieku piętnastu lat dostaje się do Polonii Warszawa. Ogromne wyróżnienie, bo Polonia jest wtedy najlepszą drużyną w całej lidze. Bartek: „Wygrywaliśmy wszystko, co było do wygrania. Nie było na nas mocnych. To były najwspanialsze chwile mojej przygody z piłką”. Przygodę zakończyła fatalna kontuzja kolana. Lekarze mówili: „Dwa lata przerwy, dwie operacje. Jak wszystko pójdzie dobrze, to będziesz normalnie chodził”. Bartek: „W jednej chwili zawalił mi się świat”. Na maturę poszedł o kulach. Miesiące rehabilitacji sprawiły, że zdał do szkoły medycznej. Skończył ją ze specjalnością rehabilitant-fizjoterapeuta. Ale w zawodzie długo nie popracował. Nie wrócił też na boisko. Pracuje w różnych miejscach i szuka swojej drogi. Dziennikarstwo. W pewnej chwili uświadamia sobie, że to jest to, czym miał zająć się od początku. Wtedy właśnie zmarł Papież. I wtedy w Rzymie zobaczył Małgosię. *** W prasie krążyło już wiele wersji ich pierwszego spotkania. Pisano, że spotkali się w Rzymie, gdzie Bartek jako reporter TVN 24 relacjonował wydarzenia związane z odejściem Jana Pawła II. Że poznał ich jakiś kolega dziennikarz albo że Bartek poprosił Małgosię o wypowiedź do telewizji. Śmieją się dziś z tych opowieści. W TVN 24 Bartek nie pracował nigdy. Kiedy zaczął się spotykać z Małgosią, bał się, jak przyjmą go jej najbliżsi. Tyle ich różniło. Myślał nawet: Ona już wszystko ma. Czy będzie coś, co ja będę mógł jej dać? Nie chciał wspólnych pieniędzy i kont. Szczerze mówił: „Nie mogę jechać z tobą na wakacje, bo mnie na nie nie stać”. Tłumaczyła mu wtedy: „Nie potrzebuję sponsora, tylko mężczyzny, który będzie mnie kochał”. Bartek nie mógł uwierzyć, że Małgosia aktorka na co dzień jest po prostu Małgosią kobietą domową. Wyobrażał sobie, że artystki nigdy nie przestają grać. Nawet jego rodzice, kiedy po raz pierwszy ją spotkali, dziwili się: „Ona taka normalna, nienadęta, fajna”. Małgosia nie mogła uwierzyć, że Bartek chce się nią opiekować. Zawsze taka samodzielna, niezależna, a tu może się poczuć „taka mała”. „Potrzebowałam tego”, mówi. Czytaj także: Byli złotą parą Hollywood, wszyscy zazdrościli im tej miłości. Nikt nie znał prawdy. Ta jedna rzecz zrujnowała ich małżeństwo Wspierają się wzajemnie. On wie, że choćby nie wiem co, nie może się posprzeczać z Małgosią na chwilę przed jej wejściem na scenę. Ona nie znosi kłótni. Uważa, że szkoda życia na ciche dni. On to szanuje, choć na zgodę ona pierwsza wyciąga rękę. Ona wie, że choćby nie wiem co, musi oglądać jego reportaże i komentować potem: „Było dobrze, mogłeś inaczej, wybrnąłeś, spaliłeś...”. Nie zasypują się komplementami. On mówi do niej: „Pszczoła”. Ona, najlepiej ubrana Polka, nie kupi sukienki, jeśli on nie powie: „Wyglądasz super”. On przynosi kwiaty. Stoją potem na stole, na stoliku, na komodzie. Wie, co jej spakować do walizki. Ona zaczytuje się w powieściach, on ostatnio nosa nie wystawiał znad książki o Lechu Wałęsie. Ona chciałaby zagrać u Clinta Eastwooda, on marzy, by osiągnąć reporterską sprawność Grzegorza Kajdanowicza czy Bogdana Rymanowskiego. Uczą się siebie nawzajem. Małgosia: „Już teraz rozumiem, co kiedyś powiedziała mi mama. Że nad miłością trzeba ciężko pracować. Nie można odpuścić. Nie można uznać, że już nie warto się starać”. *** Czasem zdarza się coś, co potrafimy zrozumieć dopiero po latach. Dopiero po czasie wszystko układa się, jak powinno, puzzle życia zaczynają do siebie pasować. Tak też jest z tą ich rzymską historią. Kilka lata temu Małgosia na ślubie siostry czytała „Hymn o miłości” z Listu do Koryntian. Przy „miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość nie zazdrości...” poczuła skurcz wzruszenia. Pauza. Cisza. Wzięła się w garść. Dokończyła. Hania powiedziała potem: „Wszyscy słyszeliśmy tę ciszę. Na szczęście w miarę szybko przypomniałaś sobie, że jesteś aktorką”. Teraz „Hymn...” wybrzmi tylko dla niej... Gdy w 2003 rozmawiałyśmy o mężczyznach, zapytałam ją: „A jeśli za pięć lat nic w twoim życiu się nie zmieni?”. Akurat była wtedy na zakręcie. Siedziałyśmy u mnie w domu, jadłyśmy lody truskawkowe. Smutno było jakoś. Spojrzała na mnie. Wzruszyła ramionami. „No co ty? Zobaczysz, że za pięć lat wyjdę za mąż”. Pośmiałyśmy się wtedy. Ale jak widać, się nie pomyliła.
Zaskakuje szczerością i łamie stereotypy. Jan Lubomirski-Lanckoroński zdradza kulisy życia współczesnego księcia. Taki jest naprawdę
Jan Lubomirski-Lanckoroński z niezwykłą swobodą łączy świat historii z teraźniejszością. W szczerej rozmowie odsłania kulisy życia, które dalekie jest od bajkowych wyobrażeń, i z klasą tłumaczy, co dziś naprawdę oznacza być księciem.
Jan Lubomirski-Lanckoroński w jednym z najnowszych wywiadów odsłania kulisy swojego życia prywatnego, mówiąc o rodzinie i doświadczeniach, które go ukształtowały. Jednocześnie porusza temat swojego tytułu, tłumacząc z niespotykaną szczerością, co dziś naprawdę oznacza bycie księciem. Jak Lubomirski-Lanckoroński o życiu współczesnego księcia Jan Lubomirski-Lanckoroński to postać, która od lat intryguje i przyciąga uwagę. Polski książę funkcjonuje dziś w świecie dalekim od dawnych dworów i arystokratycznych ceremonii. Jego codzienność nie przypomina tej znanej z kart historii – to nowoczesne życie, w którym tytuł pozostaje ważną częścią tożsamości, ale nie stanowi jej jedynego wyznacznika. W wywiadzie dla tvn.pl z Anną Pawelczyk-Bardygą podkreśla, że jego życie toczy się naturalnym rytmem. Jan Lubomirski-Lanckoroński jasno zaznacza, że bycie księciem we współczesnym świecie ma zupełnie inny wymiar niż kiedyś. Nie chodzi o przywileje czy władzę, lecz o dziedzictwo i historię. Tytuł staje się raczej symbolem, który niesie ze sobą określone wartości, niż realnym narzędziem wpływu. Właśnie dlatego nie powinno się traktować tego tematu jak tabu. „Chcę rozwiać jako radca prawny wątpliwości, ponieważ to nie jest zabronione, ale też nikt nikogo do tego nie zmusza. […] To jest rzecz, którą bardziej traktuję jako taką spuściznę i nawet obowiązek, a nie kwestię dobrego dodatku do nazwiska. W Polsce głównymi obowiązującymi tytułami są tytuły naukowe. Książę nie jest z jednej strony konieczny, ale z drugiej strony też nie przesadzajmy i nie traktujmy tego jak tabu”, mówi na łamach tvn.pl. Jan Lubomirski-Lanckoroński z rozbrajającą szczerością mówi także o tym, jak w Polsce postrzega się arystokratyczne tytuły. Zwraca uwagę, że za granicą, nawet w krajach, które funkcjonują jako republiki – taka tytulatura nikogo nie dziwi. Wręcz przeciwnie, bywa naturalnym określeniem osoby, która odgrywa istotną rolę w swojej społeczności. W Polsce, jak zauważa, przez lata narosło wokół tego zupełnie inne skojarzenie. Szczególnie w okresie komunistycznym tytuły zaczęły być odbierane jako symbol uprzywilejowania, a nawet czegoś negatywnego. Kojarzono je z kimś „zbyt bogatym”, „wywyższającym się”, oderwanym od rzeczywistości. Czytaj też: Dzieci są jego całym światem! Jakim ojcem jest Jan Lubomirski-Lanckoroński? Książę uchyla rąbka tajemnicy. Ten jeden nawyk porusza najbardziej Jan Lubomirski-Lanckoroński – o ciężarze słynnego nazwiska Jak podkreśla, w kraju, który określa jako „wspaniały” i „przepiękny”, żyje mu się bardzo dobrze. Nie traktuje jednak swojego tytułu wyłącznie jako elementu historii – widzi w nim także zobowiązanie wobec teraźniejszości. Temu właśnie ma służyć inicjatywa, którą współtworzy – otwarcie Muzeum Książąt Lubomirskich w Krakowie. To miejsce ma nie tylko przybliżać historię rodu, ale również pokazywać ją z innej perspektywy – jako historię zaangażowania i wpływu na losy kraju. Jak podkreśla, jego rodzina wielokrotnie działała na rzecz budowania i rozwoju Polski. To właśnie z tej rodziny wywodzi się postać regenta Zdzisława Lubomirskiego, który ogłosił deklarację niepodległości Polski. „Nie uczestniczyliśmy tak jak wiele niestety innych rodzin w Targowicy. Zamiast tego nasza rodzina ogłosiła niepodległość Polski. To bardzo ważny motyw, który wyróżnia nas spośród pozostałych dawnych rodzin arystokratycznych. Regent Zdzisław Lubomirski ogłosił słynną deklarację niepodległości Polski, której oryginał będzie można zobaczyć w naszym muzeum", dodawał. Jan Lubomirski-Lanckoroński o swoim dzieciństwie W przypadku Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego rzeczywistość od początku splatała się jednak z historią jego rodu. „Nazwisko czasami pomaga, czasami przeszkadza, ale trzeba działać mimo tego. I zdecydowanie łamać stereotypy”, dodawał. Co ciekawe, jak sam przyznaje, nie było jednego, przełomowego momentu, w którym ktoś usiadł z nim i wprost powiedział o jego książęcym pochodzeniu. Ta świadomość dojrzewała naturalnie – pojawiała się mimochodem, w trakcie szkolnych lekcji historii czy w sytuacjach towarzyskich, kiedy temat wypływał niejako sam. Ale czy jako dziecko rozumiał, co naprawdę oznacza nosić nazwisko Lubomirski? Jak przyznaje, już jako chłopiec wykazywał duże zainteresowanie historią, jednak jego ciekawość nie koncentrowała się na samym tytule. Znacznie bardziej fascynowały go losy rodziny i jej rola w dziejach Polski. To właśnie o to najczęściej dopytywał swojego ojca – o znaczenie zaangażowania rodu w tworzenie państwa, o wybory podejmowane w kluczowych momentach historii. „Zawsze była rozmowa o działaniu, o tym, w jaki sposób wpływaliśmy pozytywnie właśnie na kraj [...] i myślenie, co nadal możemy jeszcze wnosić. Mam nadzieję, że wciąż możemy stanowić jakiś pozytywny element w naszym społeczeństwie, zupełnie nie zwracając uwagi na to, czy jest się księciem, czy doktorem, czy radcą prawnym. Najważniejsze, żeby każdy z nas działał dla naszej ojczyzny, zwłaszcza w tak trudnych czasach, które mamy dzisiaj”, opowiadał Annie Pawelczyk-Bardydze dla tvn.pl. Sam nie wychowywał się w zamku, ale w jednej z kamienic. Jan Lubomirski-Lanckoroński mówi o tym wprost. Nigdy nie patrzył na swoje pochodzenie przez pryzmat wyobrażeń o zamkach i przywilejach. Bardzo szybko zrozumiał, że nazwisko samo w sobie nie buduje rzeczywistości. Zamiast tego pojawiła się świadomość odpowiedzialności. Przekonanie, że jeśli sam nie zacznie działać, pracować i tworzyć – nic się nie wydarzy. Wbrew wyobrażeniom, nie było żadnego zaplecza finansowego, które gwarantowałoby komfort. „Nikt ich nam nie dosypywał”, mówi wprost, przełamując kolejny mit związany z arystokracją. „Nigdy nie patrzyłem na to pod kątem bajki i że gdzie jest ta bajka? […] Po 89 roku, widząc już możliwości [...], zacząłem się angażować w różne wydarzenia. Najpierw szkolne, później z moim ojcem w wyjazdy dotyczące Zamku Wiśniczu, czy współpracy z ówczesnymi władzami samorządowymi. A w głowie gdzieś tam kiełkowała myśl, że jednak trzeba zrobić biznes. Ta myśl wykiełkowała we wspólnym interesie, który zrobiłem z moim przyjacielem z Poznania, czyli... kanapki. […] Całkiem nieźle nam to poszło. Później po rozwinięciu, stworzyłem też kawiarnię. Nie ukrywam, że tu była pewna pomoc mojej byłej teściowej”, zwierzał się na łamach tvn.pl. Czytaj też: Byli razem małżeństwem przez 12 lat. Jan Lubomirski-Lanckoroński wraca do związku z Dominiką Kulczyk: „Dopiero po rozwodzie staliśmy się sobą” Jaki naprawdę jest Jan Lubomirski-Lanckoroński? Wizerunek arystokraty bywa obciążony skrajnymi wyobrażeniami – od bajkowych fantazji po chłodne stereotypy z przeszłości. W jego przypadku rzeczywistość okazuje się jednak zdecydowanie bardziej ludzka. „Jestem raczej człowiekiem bardzo pozytywnie nastawionym do życia. Rzadko mi się zdarza być smutnym. Tym, co mnie charakteryzuje, jest humor. To jest coś, co właśnie przebija te stereotypy. […] Wszyscy jesteśmy ludźmi i tak samo mamy swoje wzloty i upadki, i troski, i radości”, opowiadał Annie Pawelczyk-Bardydze. Książę mówi o sobie jako o człowieku szczęśliwym i spełnionym, ale jednocześnie nie zamyka tej historii w formie zakończonego rozdziału. Wręcz przeciwnie – podkreśla, że wciąż ma plany, ambicje i przestrzeń do działania. Pokazuje, że za dzisiejszym poczuciem spełnienia stoi proces, konsekwencja i praca, a nie gotowy scenariusz. I być może właśnie w tym tkwi sedno tej historii – w umiejętności doceniania tego, co jest, bez rezygnowania z tego, co jeszcze przed nami. Źródło: tvn.pl
Wkroczył w nowy etap, Pascal Brodnicki zaskoczył wyznaniem o miłości. Juror Masterchefa pokazał się z ukochaną. To prawdziwa piękność
Pascal Brodnicki zaskoczył wszystkich, pojawiając się na gali z tajemniczą pięknością. Szybko stało się jasne, że to jego ukochana, a ich historia ma wyjątkowy wymiar. To, co ujawnił, nadało tej historii zupełnie nowy, niezwykle osobisty wymiar.
Pascal Brodnicki znów przyciągnął wszystkie spojrzenia – tym razem jednak nie smakiem swoich dań, lecz historią z życia prywatnego. U boku znanego kucharza pojawiła się nowa partnerka, a ich wspólne wyjście na galę natychmiast rozpaliło emocje. Plotki, komentarze i zainteresowanie eksplodowały, czyniąc z tej chwili jeden z najgorętszych tematów ostatnich dni. Pascal Brodnicki z tajemniczą pięknością na czerwonym dywanie Gala Osobowości i Sukcesy Roku to jedno z tych wydarzeń, gdzie blask fleszy miesza się z autentycznym uznaniem dla ludzi sukcesu. To wieczór, w którym celebruje się nie tylko osiągnięcia, ale i osobowości, które nadają ton współczesnemu światu biznesu, kultury i mediów. 19 kwietnia 2026 roku w gronie wyróżnionych znalazł się Pascal Brodnicki – charyzmatyczny mistrz kuchni, rozpoznawalna twarz telewizji oraz juror „MasterChefa”, który swoją obecnością tylko podkręcił temperaturę tego wyjątkowego wieczoru. Pascal Brodnicki nie pojawił się sam. U jego boku stanęła kobieta, która natychmiast przyciągnęła spojrzenia i wywołała niemałe poruszenie. Zjawiskowa, elegancka, emanująca pewnością siebie. W kuluarach błyskawicznie zaczęły krążyć pytania: kim jest tajemnicza towarzyszka kucharza? Spekulacje narastały z minuty na minutę. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała Pascal Brodnicki i nowa miłość. Nowe zdjęcia wzbudziły zainteresowanie fanów Chwilę później sam Pascal Brodnicki rozwiał wszelkie wątpliwości. Najpierw podkreślił, że otrzymane wyróżnienie ma dla niego szczególne znaczenie. Zwrócił uwagę, że jego życie od zawsze łączy dwa światy: Francję, która nauczyła go marzeń i odwagi, oraz Polskę, która dała mu korzenie, siłę i wartości. „Dziś, 20 kwietnia, po raz pierwszy obchodzimy Dzień Przyjaźni Polsko-Francuskiej. To właśnie z tej okazji, podczas Gali Osobowości i Sukcesów Roku 2026, otrzymałem wyróżnienie, które jest mi szczególnie bliskie. Moje życie od zawsze łączy dwa światy. Francja nauczyła mnie marzeń i odwagi. Polska dała mi korzenie, siłę i wartości. Dziękuję organizatorom za to piękne wyróżnienie. Dziękuję także moim bliskim za obecność, wsparcie i codzienne szczęście”, pisał w mediach społecznościowych. To wyjątkowe wydarzenie stało się dla Pascala Brodnickiego impulsem do bardziej osobistych wyznań. Kucharz postanowił uchylić rąbka tajemnicy i potwierdził, że piękność, z którą pojawił się na gali, to wybranka jego serca. I jak przyznał, wspólnie doczekali się córki. „Marta… dziękuję Ci za miłość, spokój i piękne życie, które razem budujemy. Za naszą córkę i za radość, którą każdego dnia wnosisz do mojego życia”, dodawał. Czytaj też: Dzielą ich 22 lata, są dla siebie siłą i wsparciem. Paulina i Maciej Orłosiowie TYLKO w VIVIE! zdradzają receptę na udany związek W tej samej publikacji Pascal Brodnicki pozwolił sobie na chwilę refleksji, sięgając pamięcią do rodzinnych korzeni. Wspomniał o swoim ojcu, podkreślając, jak ogromny wpływ miał on na jego przywiązanie do polskości i wartości, które do dziś są dla niego fundamentem. „Dziś szczególnie myślę o moim Tacie. To dzięki Niemu noszę w sobie polską część serca. Wiem, że byłby dumny. Każdy etap życia niesie swoje lekcje. Dziś patrzę z wdzięcznością przed siebie. Ci, którzy są szczęśliwi, nie muszą niczego udowadniać. Niech żyje przyjaźń polsko-francuska. Merci Bardzo”, napisał na Instagramie. Przypomnijmy, że zanim w życiu Pascala Brodnickiego rozpoczął się nowy rozdział, przez lata u jego boku trwała Agnieszka Mielczarek – coach, propagatorka zdrowego stylu życia, twórczyni internetowa, przedsiębiorczyni. Para powiedziała sobie „tak” w 2004 roku, a kilka lat później doczekali się syna, Leo. Przez długi czas uchodzili za zgrany duet, łączący życie prywatne z pasją i wspólnymi projektami. Jednak nawet najbardziej harmonijne historie potrafią zmienić swój bieg. W 2020 roku media obiegła informacja o rozstaniu, które zakończyło ich wieloletnie małżeństwo, zamykając tym samym ważny etap w życiu znanego kucharza.
Magda Gessler zdradziła swój największy sekret na wizji. Wszyscy przecierali oczy ze zdumienia. Chwile później dodała wymowny post
Magda Gessler przepis na pączki ujawniła w trakcie charytatywnej transmisji Łatwoganga – wszystko zaczęło się od telefonu Dody. Na oczach widzów doszło do zaskakującego pojednania, a chwilę później padły słowa, które odsłoniły pilnie strzeżony kulinarny sekret.
Magda Gessler ujawniła swój legendarny przepis na pączki. A wszystko zaczęło się od jednego telefonu Dody, który nagle zmienił bieg wydarzeń. Na oczach widzów padły słowa, których nikt się nie spodziewał, a to, co wydarzyło się chwilę później, odsłoniło kulisy relacji obu gwiazd i zakończyło się zaskakującym pojednaniem. Charytatywna akcja Łatwoganga i Fundacji Cancer Fighters O tej akcji dziś mówią wszyscy. Łatwogang przez dziewięciu dni prowadzi transmisję na żywo, której nadrzędnym celem jest finansowe wsparcie Fundacji Cancer Fighters. Wszystko zaczęło się w piątek, 17 kwietnia, i niemal natychmiast przyciągnęło uwagę widzów, zamieniając się w wydarzenie, obok którego trudno przejść obojętnie. To nie jest zwykła relacja w sieci – przez cały czas trwa zbiórka pieniędzy, a każda kolejna godzina przynosi nowe emocje i niespodziewane momenty. W wydarzenie zaangażowały się znane postacie. Niedawna obecność Dody, a także niespodziewany telefon Magdy Gessler sprawiły, że transmisja nabrała wyjątkowego charakteru. To już nie była tylko relacja na żywo. To była historia, która pisała się na oczach odbiorców. Właśnie w tym kontekście doszło do momentów, które na długo zapadną w pamięć widzów – rozmowy, która niespodziewanie przerodziła się w pojednanie, oraz ujawnienia przepisu, o którym od dawna krążyły niemal legendy. Czytaj też: Wielkie pojednanie na oczach widzów! Doda zadzwoniła Magdy Gessler przed kamerami. Miała ukryty cel View oEmbed on the source website Magda Gessler zdradziła przepis na pączki podczas transmisji Podczas transmisji Magda Gessler została poproszona o ujawnienie przepisu na najlepsze pączki. Nie tylko opowiedziała o przygotowaniu wypieku, ale później opublikowała dokładną recepturę w mediach społecznościowych. Tym samym przepis, który przez lata budził ogromne zainteresowanie, stał się dostępny dla szerokiego grona odbiorców. „Kochani. Przesyłam Wam przepis na moje pączki. Maja, mam nadzieję, że kiedyś skosztujemy ich razem. Ściskam was wszystkich. Dziękuję za piękny telefon Dody, a Łatwogangowi za twoje szaleństwo! Takich ludzi nam trzeba! Kocham was wojownicy z Fundacji Cancer Fighters”, rozpoczęła. Jak przyrządzić ten słodki przysmak niczym z cukierni od Magdy Gessler? Oto ich sekret! „Składniki: * 1 kg mąki pszennej * 170g cukru * 15 jajek * 150 masła * 250ml mleka * 2 opakowania cukru waniliowego z prawdziwą wanilią * 1/4 łyżeczki soli * 70g świeżych drożdży * konfitura różana lub powidła śliwkowe * 1,25kg smalcu do smażenia * 250g lukru * 70g kandyzowanej skórki pomarańczy Przygotowanie: 1. Przygotuj zaczyn. Dodaj 50g cukru oraz drożdże do mleka. Wymieszaj, podgrzewając do uzyskania letniej temperatury całej mieszanki i rozpuszczenia się składników. Dodaj szklankę mąki, jeszcze raz przemieszaj i odstaw do podrośnięcia na pół godziny. 2. Przygotuj masę jajeczną. Wymieszaj 10 żółtek, 5 całych jaj, resztę cukru, cukier waniliowy i cukier. 3. Połącz zaczyn podrośnięty zaczyn z masą jajeczną. Dodaj 600 g mąki i wyrób ciasto. Na koniec wyrabiania dodaj roztopione masło. W razie potrzeby podsyp odrobinę mąki. Gotowe ciasto przykryj i odstaw do wyrośnięcia na półtorej godziny. W czasie wyrastania dwa razy odpowietrz ciasto i wyrób je rękami. 4. Podziel ciasto na porcje, wykrawaj porcje na pojedyncze pączki, które od razu nadziewaj. Formuj kulki i odstaw do podrośnięcia raz jeszcze, tym razem na ok. 40 min. 5. Podgrzej smalec do temperatury 180 st. C. Smaż pączki do złoto-brązowego koloru i odsączaj je z nadmiaru tłuszczu na ręczniku papierowym. Polej lekko przestygnięte pączki lukrem i ozdób skórką pomarańczową”. Czytaj też: Ten majonez Magdy Gessler to hit świąt. Zrobisz go w 3 minuty
Otwarcie mówili o chorobie, cała Polska kibicowała Tomaszowi Jakubiakowi w tej walce. Dziś jego żona wyznaje wprost: "To był najlepszy krok"
To historia, która poruszyła całą Polskę. Anastazja Jakubiak wraca do dramatycznych chwil choroby Tomasza Jakubiaka i decyzji o jej upublicznieniu. Choć towarzyszył jej strach, dziś nie ma wątpliwości – ta walka, obserwowana przez tysiące ludzi, wiele zmieniła.
To wyznanie porusza do głębi. Anastazja Jakubiak wróciła do chwil, które były dla niej prawdziwą emocjonalną próbą – czasu choroby Tomasza Jakubiaka. W podcaście RMF FM „P.S. I Love You” opowiedziała, dlaczego para zdecydowała się mówić publicznie o leczeniu. Choć początkowo towarzyszył jej strach, dziś nie ma wątpliwości, była to decyzja, która zmieniła wszystko. Tomasz Jakubiak mówił o chorobie. W tej walce kibicowała mu cała Polska To była walka, która od pierwszych chwil niosła ze sobą ogromny ciężar emocji. Tomasz Jakubiak stanął twarzą w twarz z bardzo rzadkim i agresywnym rakiem jelita cienkiego oraz dwunastnicy. We wrześniu 2024 roku zdecydował się powiedzieć o niej publicznie, otwierając przed światem drzwi do najbardziej intymnego rozdziału swojego życia. Od tej chwili jego walka toczyła się na oczach całej Polski. Tomasz Jakubiak otwarcie opowiadał o swoich zmaganiach. A reportaże w „Dzień dobry TVN” odsłaniały nie tylko kolejne etapy leczenia, lecz także emocje, których nie da się łatwo ubrać w słowa. Widzowie i internauci zjednoczyli się wokół tej historii – tysiące osób kibicowało mu w każdego dnia. To była opowieść, która poruszyła serca i sprawiła, że nikt nie pozostawał obojętny. To była historia człowieka, który mimo wszystko nie przestawał walczyć. O determinacji, która nie gasła nawet w najtrudniejszych momentach. O nadziei, która – choć wystawiona na najcięższą próbę. 30 kwietnia minie rok od śmierci cenionego kucharza. Pozostawił po sobie pogrążonych w żałobie bliskich i fanów. Czytaj też: Dramatyczne wyznanie Anastazji Jakubiak. Tak wyglądała walka z chorobą jej męża Poruszające słowa Anastazji Jakubiak To była jedna z najbardziej intymnych decyzji, jakie przyszło im podjąć. Anastazja Jakubiak w szczerej rozmowie w podcaście RMF FM „P.S. I Love You” przyznała, że publiczne opowiadanie o chorobie Tomasza Jakubiaka nie było oczywiste od samego początku. Wręcz przeciwnie – pojawiły się wątpliwości i obawy. Z czasem jednak perspektywa zaczęła się zmieniać. Jak podkreśliła, dziś patrzy na tę decyzję zupełnie inaczej. Publiczne dzielenie się historią choroby okazało się „najlepszym krokiem”. „Uważam, że to był najlepszy krok. Na początku miałam obawy, ale widziałam, jak Tomek się mobilizuje, jak rozkwita, jak go to zasila. (...) Później dostaliśmy informację od lekarza prowadzącego Tomka, że reportaż w telewizji śniadaniowej dawał ogromną otuchę innym parom i ludziom w podobnym położeniu”, opowiadała Anastazja Jakubiak w podcaście RMF FM prowadzonym przez Annę-Marię Sieklucką. Czytaj też: „Przeszłam etap zamknięcia się”. Dziś Anastazja Jakubiak kontynuuje dzieło męża i ma jeden cel. Mówi wprost, co daje jej siłę Zbiórka i leczenie za granicą Decyzja o upublicznieniu choroby miała także bardzo konkretny wymiar. Rodzina uruchomiła zbiórkę na leczenie, która spotkała się z ogromnym odzewem. Jak wyznała Anastazja Jakubiak, za tą decyzją krył się ogromny ciężar emocji. Poproszenie o pomoc nie przyszło łatwo. „To w jakimś stopniu jest tak naprawdę dosyć upokarzające. Prosić o pieniądze po to, żeby móc żyć i się leczyć”, mówiła Annie-Marii Siekluckiej dla RMF FM. Wsparcie fanów oraz osób z branży gastronomicznej pozwoliło na podjęcie leczenia poza granicami kraju. Tomasz Jakubiak był leczony w specjalistycznych ośrodkach w Izraelu i Grecji. To właśnie tam szukał szansy w walce z chorobą, która od początku była określana jako wyjątkowo trudna. Zmarł w wieku 41 lat, pozostawiając po sobie nie tylko ogromny dorobek i wiele złamanych serc. „To był najtrudniejszy proces mojego życia, ale też ogromna lekcja. Niestety nie udało się tak, jak chcieliśmy - Tomka już z nami nie ma”, mówiła Anastazja Jakubiak.
Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał"
Nagła strata Łukasza Litewki poruszyła Polskę. 36-letni poseł Nowej Lewicy był znany z wielkiego serca – pomagał potrzebującym, działał na rzecz zwierząt i nie bał się mówić wprost o wierze oraz swoich poglądach.
Strata Łukasza Litewki wstrząsnęła całą Polską. Był politykiem, który wyróżniał się ogromnym sercem i realnym działaniem. 36-letni poseł angażował się w pomoc potrzebującym i z determinacją działał na rzecz zwierząt, zyskując sympatię i szacunek wielu ludzi. Jednocześnie nie odcinał się od tematów, które dla wielu polityków bywają trudne. Otwarcie mówił o swojej wierze i o Bogu, dzieląc się także przemyśleniami dotyczącymi Kościoła. Łukasz Litewka – dramatyczny wypadek w Dąbrowie Górniczej Informacja o tym, że Łukasz Litewka nie żyje, spadła jak grom z jasnego nieba. 36-letni poseł Nowej Lewicy zginął w tragicznym wypadku drogowym w Dąbrowie Górniczej. Do zdarzenia doszło podczas jazdy na rowerze, kiedy został potrącony przez samochód. „Są sytuacje, na które nikt nie jest gotowy…. Z głębokim żalem i smutkiem informujemy o śmierci naszego przyjaciela Łukasza Litewki, który zginął dziś w tragicznym wypadku drogowym, jadąc na rowerze. Dziękujemy Łukasz za wszystko. Życie jest niesprawiedliwe, Ty o tym wiedziałeś doskonale. Walczyłeś o innych, szkoda, że nie miałeś szansy zawalczyć o siebie… Kochamy Cię”, pożegnano go na oficjalnym profilu polityka. Czytaj też: Połączył ich wspólny cel, wypełniali ważną misję. Doda w poruszających słowach żegna Łukasza Litewkę: „Nic się nie martw. Wszystko dokończę” Miał wielkie serce. Tak mówił o swojej wierze. Był politykiem, który nie ograniczał się do słów – jego działania miały realny wymiar. Łukasz Litewka z pełnym zaangażowaniem wspierał potrzebujących, inicjując pomoc i aktywnie włączając się w sprawy społeczne. Równie mocno angażował się w działania na rzecz zwierząt, pokazując, że empatia i wrażliwość nie są dla niego pustymi hasłami. To właśnie ta konsekwencja i autentyczność sprawiały, że zdobywał sympatię i szacunek wielu osób. Nie uciekał od tematów, które dla wielu polityków są niewygodne albo omijane szerokim łukiem. Łukasz Litewka mówił wprost o wierze, o Bogu, bez filtrów i kalkulacji. Chętnie dzielił się też swoimi refleksjami na temat Kościoła, nie bojąc się własnego zdania. Był w tym autentyczny i bezpośredni, jasno pokazując, że w przestrzeni publicznej jest miejsce na różne głosy i przekonania. Czytaj też: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę Jako jedyny poseł Lewicy podczas ślubowania wypowiedział słowa „tak mi dopomóż Bóg”. Ten gest natychmiast zwrócił uwagę i pokazał, że nie zamierza wpisywać się w utarte schematy. Łukasz Litewka podkreślał, że nie zmienia poglądów pod wpływem presji czy oczekiwań otoczenia – jego wiara była czymś stałym i osobistym. Jednocześnie zaznaczał, że nie widzi powodu, by się z niej tłumaczyć czy za nią przepraszać. Akcentował swoją wizję Lewicy jako przestrzeni otwartej – takiej, w której każdy ma prawo do własnych przekonań, niezależnie od tego, czy dotyczą one wiary, czy jej braku. Mówił wprost: „Nie mam też w zwyczaju zmieniać swoich poglądów, wierzę w Boga. Nie będę za to nikogo przepraszał. Lewica według mnie to partia, w której każdy ma prawo wierzyć w to, co chce”. W swoich wypowiedziach wracał do tematu Kościoła w Polsce, zwracając uwagę na to, co – jego zdaniem – od lat pozostaje nierozwiązane. Zwracał uwagę, że brak konkretnych rozliczeń i zdecydowanych reakcji na pojawiające się problemy niesie za sobą skutki – jednym z nich jest coraz mniejsze zaufanie wiernych. Mówił o tym wprost, bez owijania w bawełnę. Zwracał uwagę, że jeśli instytucja nie wyciąga wniosków z własnych błędów i nie reaguje wtedy, gdy ma ku temu okazję, trudno oczekiwać, że ludzie pozostaną wobec niej bezkrytyczni. W jego słowach wybrzmiewało rozczarowanie, ale też osobiste doświadczenie. Przyznawał, że kiedyś regularnie uczestniczył w mszach, jednak z czasem przestał. „Na co my liczymy od osób, które potrafiły tuszować dużo poważniejsze tematy? Polski kościół popełnia błędy, a zawsze, gdy ma możliwość je naprawić i wyciągnąć konsekwencje, nie robi tego. Nie dziwcie się, że ludzie odchodzą od kościoła. Ja sam, gdy byłem młodszy, uczęszczałem na mszę, przestałem. Jeśli potrzebuję porozmawiać z Bogiem, nie potrzebuję do tego drugiego człowieka”, mówił. Czytaj też: Prokuratura zabrała głos w sprawie śmierci Łukasza Litewki. Tak wyglądały jego ostatnie chwile
Barbra Streisand przeszła piekło jako dziecko. Nie wierzyła w nią nawet własna matka
Barbra Streisand to jedna z największych ikon świata rozrywki, ale jej droga na szczyt była pełna bólu, odrzucenia i walki o własną wartość. Wychowana w trudnych warunkach na Brooklynie, bez wsparcia najbliższych, zdołała przełamać wszelkie bariery i osiągnąć spektakularny sukces. Jej historia to opowieść o determinacji, talencie i niezłomnej wierze w siebie.
Jedna z najbardziej wpływowych i największych gwiazd Hollywood. Wokalistka, aktorka, reżyserka i producentka. Życie jej nie oszczędzało, ale mimo przeciwności losu gnała za marzeniami. Nigdy nie zwątpiła w siebie. Odważa, zabawna, pewna siebie... Taka właśnie jest Barbra Streisand. Dla wielu kobiet jest wzorem do naśladowania. Jak wyglądało jej życie? Barbra Streisand: trudne dzieciństwo i kariera Barbra Streisand urodziła się 24 kwietnia 1942 roku w biednej żydowskiej rodzinie. Wychowywała się na Brooklynie. Nie miała jednak łatwego dzieciństwa. Matka nią pogardzała i rzadko okazywała wsparcie. Uważała, że jej córka jest brzydka i nic nie potrafi. Na szczęście to nie złamało Barbry. Wręcz przeciwnie jeszcze mocniej walczyła o siebie i chciała udowodnić wszystkim, że osiągnie sukces. Po śmierci ojca wraz z mamą zamieszkała u ojczyma. Mężczyzna nie przepadał za pasierbicą i nie zamierzał tego ukrywać. Na każdym kroku zwracał jej uwagę, upominał, wytykał potknięcia. Często była zamykana za karę w łazience. „W łazience mogłabym przesiadywać godzinami. Zostało mi to do dziś. Tam zresztą jest najlepsza akustyka”, komentowała w jednym z wywiadów. Ponieważ jej matka uważała, że dziewczyna powinna znaleźć pracę i zająć się czymś w życiu, stwierdziła, że powinna nauczyć się pisania na maszynie. Chciała, żeby tak jak ona została sekretarką. Tymczasem główna zainteresowana miała zupełnie inne plany na przyszłość. „Dziś cieszę się z tego, że matka we mnie nie wierzyła. Gdyby było inaczej, zapewne zostałabym wybitną sekretarką”, mówiła Barbra. Streisand od zawsze marzyła o scenie, wiedziała kim chce być. Uznała, że powinna wziąć sprawy w swoje ręce. Uciekła z Brooklynu po ukończeniu szkoły średniej. Przeprowadziła się na Manhattan i otrzymała prace bileterki w teatrze Lunt-Fontanne na Broadwayu. Oprócz tego chodziła na zajęcia aktorstwa i spełniała swoje marzenie o scenie występując w małych nocnych klubach. Wygrana podczas konkursu piosenki dla amatorów w klubie na Manhattanie zagwarantowała jej angaż w rewii Another Evening with Harvey Stone. Podczas jednego ze swoich pierwszych występów zaczarowała widownię. Została przyjęta owacjami i prośbami o bisy. Już wtedy większość z nich zdawała sobie sprawę, że stoi przed nimi prawdziwa gwiazda. Jej pierwsza płyta wydana w 1963 roku „The Barbra Streisand” podbiła serca słuchaczy. Krążek zdobył dwie nagrody Grammy i status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych. Publiczność oszalała na punkcie zdolnej, charakterystycznej dziewczyny. W zaledwie dwa lata wydała dwa kolejne krążki, które także okazały się hitami. W 1968 roku zagrała w ekranizacji sztuki „Zabawna dziewczyna”. Za tę rolę została doceniona Oscarem dla najlepszej aktorki. Chwilę później była przekonana, że dłużej nie będzie koncertować. Miało to związek z przykrym incydentem. Przed pojawieniem się na scenie koncertu charytatywnego trzymała anonim, w którym grożono jej śmiercią. Mimo strachu postanowiła pojawić się przed publicznością, ale zapomniała słów piosenki. Widownia ją wygwizdała, a artystka głównie skupiała się na aktorstwie. Ale nigdy nie porzuciła muzyki. Stworzyła kolejne świetne kreacje w „Hello, Dolly”, „No i co, doktorku?”, „Tacy byliśmy”, „W pogodny dzień zobaczysz przyszłość. W filmie "Narodziny gwiazdy" pokazała umiejętności producenckie. Produkcja otrzymała sześć Złotych Globów. Soundtrack osiągnął wielokrotny status platyny. A Barbra Streisand otrzymała Oscara w kategorii dla najlepszego kompozytora. Streisand okazała się być artystką kompletną. Zajęła się także reżyserią. Czegokolwiek się nie dotknęła, odnosiła sukces. Już jako 27-latka na swoim koncie najważniejsze nagrody – Emmy, Złoty Glob, Grammy. Wśród współpracowników była charakteryzowana jako silna, pewna siebie i chwilami bezczelna. „To jakieś szowinistyczne brednie. Jestem po prostu perfekcjonistką. Ludzie płacą mnóstwo pieniędzy za moje płyty. Chcę, żeby dostali skończony i dopracowany materiał i nie bardzo wiem, co w tym dziwnego”, dementowała. Barbra Streisand jest jedną z największych gwiazd muzyki na świecie. Sprzedała więcej płyt niż ktokolwiek z żyjących i tworzących artystów. Na swoim koncie ma 53 złote płyty, 31 płyt osiągnęło status platyny, a 14 multiplatyny. „Uwielbiam nagrywać, zakładać słuchawki i śpiewać do muzyki, którą kocham. Uwielbiam śpiewać w studio, ponieważ nie musisz się martwić o to, jak wyglądasz", mówiła. Zobacz również: Był gwiazdą pierwszej edycji "Big Brothera", potem słuch o nim zaginął. Teraz powrócił w nowym formacie i zaskoczył metamorfozą Życie prywatne Barbry Streisand Barbra Streisand długo szukała miłości. Była trudnym partnerem dla mężczyzn – stawiała na swoim, chciała być niezależna. Zawsze Gwiazda miała 23 lata, kiedy po raz pierwszy wzięła ślub. Jej mąż Elliot Goulda także był aktorem. Poznali się planie jednej ze sztuk. Wspólnie doczekali się syna, Jasona. Barbra nadal poświęcała się pracy i zaniedbywała rodzinę. W końcu postanowiła złożyć pozew o rozwód. "Oboje zaczęliśmy dojrzewać w inny sposób, chcieliśmy innych rzeczy, co sprawiło, że stopniowo się od siebie oddalaliśmy. Wydaje mi się, że jednym z powodów było to, że w pewnym momencie Barbra stała się ważniejsza niż nasz związek. Ale myślę, że poszło nam naprawdę dobrze. Rozwód przebiegł szybko i bezboleśnie, a nikt nie odbierze nam tego, co razem przeżyliśmy", mówił Elliot w ,,Sunday Morning" Mówiono, że po rozwodzie spotyka się George’em Segalem, Ryanem O’Nealem, czy Robertem Redfordem. Najważniejszym mężczyzną był dla niej syn. Jason chciał pójść w ślady matki. Zagrał homoseksualistę w filmie „Inside out”. Sam napisał do niego scenariusz i zajął się reżyserią. Odpowiadając na pytania dziennikarzy, wyznał, że jest gejem. To był cios dla Barbry. Aktorka zerwała z synem kontakty i odnowiła je dopiero wtedy, gdy dowiedziała się, że u jej syna zdiagnozowano HIV. Bała się o syna i postanowiła, że zrobi wszystko, by mu pomóc. „Nawet kiedy na jakiś czas straciłem z nią kontakt, ani przez chwilę nie wątpiłem, że mnie kocha. To niesamowita kobieta. Jest dla mnie największą podporą”, mówił Jason w jednym z wywiadów. Barbra Streisand z synem, Jasonem Do Barbry w końcu uśmiechnęło się szczęście i znalazła uczucie. 1 lipca 1996 roku poznała swojego drugiego męża – aktora Jamesa Brolina. Po dwóch latach wzięli ślub. Streisand jeszcze nigdy nie była tak zakochana i szczęśliwa. Mąż jest dla niej ogromnym wsparciem. Sama artystka przyznaje, że nikt nie działa na nią tak kojąco. „Potrafimy przez kilka dni z rzędu nigdzie nie wychodzić. Do późna leżymy w łóżku, a potem wstajemy i cały dzień snujemy się po domu w piżamach. Oglądamy stare filmy, słuchamy muzyki, czasem sobie coś maluję. Nic nam więcej nie potrzeba do szczęścia”, mówiła. Kiedy dziennikarze pytają ich o to, co jest receptą na tak udane małżeństwo odpowiadają zgodnie-szczerość i miłość. "Ja mam swoje pieniądze, ona swoje. Wiedziemy rajskie życie, więc to chyba działa", żartował Brolin. I chociaż tabloidy od czasu do czasu informują o kryzysie w ich związku, główni zainteresowani temu zaprzeczają. W 2004 roku media podały, że wokalistka zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Podobno Streisand przeszła zabieg usunięcia polipa z okrężnicy, który wykryto podczas rutynowego badania. Wówczas rzeczniczka Streisand potwierdziła, lekarze nie wykryli u piosenkarki nowotworu złośliwego. Barbra Streisand wielokrotnie udowadniała, że ma wspaniałe serce. Artystka działa charytatywnie. W 1986 roku założyła The Streisand Foundation. Jej celem jest wsparcie działań w kwestii ochrony środowiska, walki o pokój na świecie i obrona praw swobód obywatelskich, a także prowadzenie badań w dziedzinie zdrowia kobiet. Barbra Streisand angażuje się także w zbieranie funduszy na walkę z AIDS. Źródło: Viva!, Kobieta WP, RMF FM, Interia Muzyka , PAP, Onet Film Barbra Streisand z mężem, Jamesem Brolinem:
Prokuratura zabrała głos w sprawie śmierci Łukasza Litewki. Tak wyglądały jego ostatnie chwile
Wstrząsająca wiadomość obiegła Polskę. Łukasz Litewka nie żyje – 36-letni poseł Lewicy zginął 23 kwietnia w tragicznym wypadku. Polityk został potrącony przez samochód podczas jazdy rowerem. Okoliczności dramatu są wyjaśniane, a śledczy analizują każdy szczegół tej tragedii.
W czwartek media obiegła smutna wiadomość o śmierci Łukasza Litewki. 36-letni poseł Lewicy zginął w tragicznym wypadku drogowym, do którego doszło 23 kwietnia w godzinach popołudniowych. Okoliczności tragedii są wyjaśniane przez służby. Łukasz Litewka nie żyje Łukasz Litewka nie żyje – ta informacja wstrząsnęła opinią publiczną. 36-letni poseł Lewicy był znaną postacią życia politycznego oraz działaczem społecznym. Jego nagła strata wywołała ogromne poruszenie i szok wśród osób śledzących jego działalność. Do tragedii doszło 23 kwietnia około godziny 13:00. Miejscem zdarzenia była ulica Kazimierzowska na pograniczu Sosnowca i Dąbrowy Górniczej. To właśnie tam rozegrały się dramatyczne sceny. Łukasz Litewka został potrącony przez samochód. Siła uderzenia okazała się tragiczna w skutkach. „Mamy już potwierdzone formalnie, że faktycznie osobą, która poniosła śmierć (...) był prowadzący rower poseł Łukasz Litewka”, informował prokurator Bartosz Kilian. Czytaj też: Odszedł zbyt wcześnie. Małgorzata Rozenek-Majdan wspomina Łukasza Litewkę: "Miał ogromne serce" „Nie ma słów, które wyrażą żal i ból, z jakim przyjmujemy dziś wiadomość o tragicznej śmierci naszego Przyjaciela, posła Łukasz Litewka. Dziś Polska straciła człowieka o wielkim, otwartym sercu i polityka oddanego walce o prawa najsłabszych. Łukasz był uosobieniem dobra. Nigdy nie przechodził obojętnie obok czyjejś krzywdy, zawsze był pierwszy w niesieniu pomocy, zawsze uważny na potrzeby innych, zawsze autentyczny. Odszedł w sposób, z którym nie potrafimy się pogodzić. Zginął w tragicznym wypadku, jadąc na rowerze, został potrącony przez samochód. Łukaszu, dziękujemy Ci za Twoją pracę, energię, za Twoją ogromną wrażliwość i za to, że pokazywałeś nam, jak być lepszymi ludźmi. Twoja nieobecność pozostawi pustkę, której nic nie wypełni. Będziemy walczyć o Twoje dziedzictwo. Łączymy się w ogromnym bólu z Twoją rodziną oraz wszystkimi Bliskimi. Jesteśmy z Wami w tym niewyobrażalnie trudnym czasie”, żegnała go w poruszających słowach Lewica. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/EN016692120259-83d8f00.jpg" width="1478" height="2000" alt="17.12.2025. 48. posiedzenie Sejmu X kadencji. Posłowie zajmą się m.in. wetem prezydenta do tak zwanej ustawy łańcuchowej. N/z: Łukasz Litewka" title="17.12.2025. 48. posiedzenie Sejmu X kadencji. Posłowie zajmą się m.in. wetem prezydenta do tak zwanej ustawy łańcuchowej. N/z: Łukasz Litewka" /> Szczegóły zdarzenia: Łukasz Litewka został potrącony przez samochód Z ustaleń wyłania się dramatyczny obraz ostatnich chwil. Łukasz Litewka jechał rowerem, gdy nagle sytuacja na drodze przybrała nieoczekiwany obrót. W jednej chwili spokojna jazda zamieniła się w koszmar. 57-letni kierowca samochodu marki Mitsubishi niespodziewanie zjechał na przeciwny pas. To był moment, który zmienił wszystko. Doszło do uderzenia w rowerzystę, a kolejne sekundy rozegrały się w zawrotnym tempie, nie dając żadnych szans na reakcję. Mężczyzna został zatrzymany przez służby. „Wstępne ustalenia wskazują, że to auto zjechało na przeciwległy pas ruchu, mówiąc kolokwialnie, chwyciło pobocze jednym kołem. I podczas próby kontrowania, przemieszczając się po prostu pod prąd, uderzyło w jadącego poboczem pana posła. Zderzenie było czołowe. To auto jechało akurat z taką prędkością, że po zderzeniu nastąpił kontakt z przydrożnym drzewem”, przekazał prokurator Bartosz Kilian w rozmowie z Wirtualną Polską. Czytaj też: Połączył ich wspólny cel, wypełniali ważną misję. Doda w poruszających słowach żegna Łukasza Litewkę: „Nic się nie martw. Wszystko dokończę” Jak ustalił Fakt, kierowca twierdzi, że nie pamięta momentu, w którym doszło do tragedii. Świadomość miał odzyskać dopiero wtedy, gdy na miejscu pojawiły się służby ratunkowe. To inni kierowcy, widząc dramatyczną sytuację, wezwali pomoc, rozpoczynając walkę z czasem. „Jak przekazywali policjanci obecni na miejscu zdarzenia, to kierowca składał oświadczenia, podając kilka możliwych przyczyn wypadku, m.in., że zasłabł, że przysnął. Zostało to odnotowane przez funkcjonariuszy. Natomiast kluczowe będą jego oświadczenia złożone do protokołu przesłuchania przed prokuratorem”, mówił w rozmowie z Wirtualną Polską Rzecznik Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu Bartosz Kilian. Wstępne badanie alkomatem nie wykazało obecności alkoholu u kierowcy. Mimo to śledczy zdecydowali się zabezpieczyć próbkę krwi, aby przeprowadzić dokładniejsze analizy. „Wstępne nasze ustalenia wskazują na to, że kierowca najprawdopodobniej zasnął albo stracił przytomność. Badanie alkomatem wykazało, że był trzeźwy, ale pobraliśmy również krew do dalszych badań”, przekazał Faktowi aspirant sztabowy Adam Jachimczak. Ostatnie chwile Łukasza Litewki Śledczy próbują ustalić, co dokładnie się wydarzyło. Wiele wskazuje na to, że mogło dojść do zderzenia czołowego. Na miejscu zdarzenia każdy detal był pod lupą. Biegli z niezwykłą precyzją analizowali ślady na jezdni – długość drogi hamowania, punkt uderzenia, układ fragmentów. Wszystko po to, by krok po kroku odtworzyć ostatnie sekundy przed tragedią i uchwycić moment, który przesądził o jej dramatycznym finale. „Wszelkie bardziej precyzyjne informacje będą przekazywane dopiero po zakończeniu tych czynności. Myślę, że w dniu jutrzejszym będziemy w stanie powiedzieć więcej”, podkreślał prokurator w rozmowie z Faktem w czwartek, 23 kwietnia. Kluczowe ustalenia ma przynieść sekcja zwłok, zaplanowana najprawdopodobniej na piątek (24 kwietnia) lub poniedziałek (27 kwietnia). „Co do tego, czy była akcja reanimacyjna, czy to była śmierć na miejscu, wolałbym się na ten moment nie wypowiadać. Chcemy to zarezerwować dla prywatności osób najbliższych”, dodawał prokurator Bartosz Kilian w rozmowie z Faktem. Tymczasem mieszkańcy nie mają wątpliwości – droga, na której doszło do wypadku, od dawna budziła niepokój. W ich relacjach pojawia się jedno określenie: niebezpieczna. Nie są to jedynie subiektywne odczucia. Planowano przeznaczyć aż 5 mln zł na remont tej trasy, co jasno pokazuje, jak poważne były problemy z jej infrastrukturą. Teraz te informacje nabierają zupełnie nowego, dramatycznego kontekstu. Czytaj też: O jego dobrym sercu krążyły legendy, nigdy nie przeszedł obojętnie obok potrzebujących. Gwiazdy i politycy tak żegnają Łukasz Litewkę Rodzinie i Bliskim Łukasza Litewki przesyłamy głębokie wyrazy współczucia. Źródło: Fakt, Pudelek, Wirtualna Polska