"Już nie musisz płakać". Małgorzata Foremniak szczerze o nowym etapie. W życiu aktorki zaszły ogromne zmiany
Małgorzata Foremniak jest dziś w momencie, w którym wszystko nabiera nowego znaczenia. Aktorka łączy sukces na scenie z osobistą przemianą i mówi wprost: dojrzałość dała jej wolność. Bez chaosu emocji, za to z uważnością, spokojem i świadomością tego, kim naprawdę jest.
Małgorzata Foremniak weszła w nowy etap życia i – jak sama przyznaje – widzi dziś wszystko wyraźniej niż kiedykolwiek. W szczerej rozmowie porównuje dojrzewanie do zdejmowania kolejnych warstw, aż w końcu znika ciężar emocji. To opowieść o emocjach, które przestają rządzić człowiekiem i o wolności, która przychodzi z czasem. Małgorzata Foremniak o dojrzałości i zmianach w życiu Małgorzata Foremniak nie zwalnia tempa – zachwyca na scenie warszawskiego Garnizonu Sztuki, a jednocześnie dzieli się osobistymi refleksjami o życiu. W spektaklu „Facet z papieru” przyciąga uwagę jako Ewa, a jej kreacja zbiera entuzjastyczne reakcje. „Spektakl porusza, wydaje mi się, bardzo ważną kwestię, kwestię wolności, w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu i pojmowaniu. Wolności, którą, no właśnie, czy mamy, czy sobie dajemy, czy sobie pozwalamy na tę wolność? Gdzie jest granica, gdzie nam się wydaje, że jesteśmy wolni, a okazuje się, że nie. Jak o tę wolność zawalczyć, jak tę wolność odzyskać”, mówiła w rozmowie z Kamilą Ryciak dla halo tu Polsat. Czytaj też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera Równolegle mówi wprost o zmianach, dojrzałości i momencie, w którym emocje przestają przejmować kontrolę. Aktorka, która w styczniu skończyła 59 lat, nie ma wątpliwości: to właśnie dojrzałość otworzyła jej drzwi do wolności. Bez nadmiaru emocji, bez zbędnych reakcji – za to z poczuciem, że wreszcie jest dokładnie tam, gdzie chce być. „Takim bonusem tego, tej dojrzałości jest to, że zmienia nam się percepcja patrzenia na świat, na siebie, zmieniają nam się potrzeby. Wchodzimy w taką intymną relację samemu ze sobą. I to jest naprawdę przełożenie zwrotnicy. Bo dotychczas byłam w tej pierwszej części życia, gdzie ten świat zewnętrzny dla mnie był bardzo ważny. Bardzo dużo energii wkładałam, żeby w nim zaistnieć, żeby pogodzić pewne rzeczy. Czasem nagiąć pewne rzeczy. I skutki były różne”, nie ukrywała. Aktorka mówi dziś o sobie z uważnością. A ogromna świadomość wybrzmiewa w każdym słowie. Dziś koncentruje się przede wszystkim na sobie – swoich potrzebach, pragnieniach i wyborach, które, jak zaznacza, wynikają już wyłącznie z niej samej. To nie jest etap kompromisów czy działania pod wpływem impulsu. Żyje na własnych zasadach. Nowy etap życia Małgorzaty Foremniak Małgorzata Foremniak jasno mówi o nowym rozdziale. To nie jest nagła rewolucja, ale raczej naturalna konsekwencja doświadczeń, które zbierała przez lata. W jej wypowiedziach wyczuwa się spokój, który nie jest przypadkowy – to efekt przepracowanych emocji i życiowych lekcji. „I to jest cudowne. To jest tak jak z cebulą. Zdejmujesz tę warstwę po warstwie, szczypie cię w oczy, płaczesz, płaczesz, płaczesz, aż w końcu zdejmiesz te wszystkie warstwy i się okazuje, że już nie musisz płakać. Po prostu doszłaś do samego środka i tam już jesteś, już wiesz kim jesteś”, dodaje w rozmowie z halo tu Polsat. Aktorka przyznaje, że nauczyła się zatrzymywać i dostrzegać to, co wcześniej mogło umykać. Dziś ogromną rolę odgrywa u niej wdzięczność. To nie jest puste hasło, ale świadomy rytuał, który towarzyszy jej każdego dnia. Gwiazda podkreśla, że życie przynosi jej wiele powodów do radości i właśnie na nich skupia swoją uwagę. Małgorzata Foremniak otwarcie przyznaje, że upływające lata nie budzą w niej smutku ani niepokoju. Wręcz przeciwnie – traktuje je jak naturalny kierunek, który prowadzi ją dalej. Dziś, stojąc u progu kolejnej dekady, mówi o sobie już z lekkością i nie obawia się „sześćdziesiątki”. „Ile można być w tej pięćdziesiątce? Ja już się cieszę, że odcinam. Bo sześćdziesiąt jest coś nowego. A pięćdziesiąt - no, ile można? A sześćdziesiąt? Inny kształt, zupełnie coś innego”, dodawała. Pytana o to, czego pragnie, odpowiada: „Świętego spokoju. No i zdrowia. Żeby być sprawnym, żeby mieć tą energię, żeby ona nie siadała. No bo po prostu czasem siada, żebym miała taką siłę, żeby różne rzeczy robić”. Czytaj też: Dwa razy była mężatką, szczęście nie było jej pisane. Małgorzata Foremniak przeszła w miłości wiele Małgorzata Foremniak o córce, Aleksandrze. Czym się zajmuje? W rozmowie nie mogło zabraknąć wątku najbardziej osobistego – macierzyństwa, które dla Małgorzaty Foremniak pozostaje jedną z najważniejszych ról w życiu. Aktorka mówi o niej z wyraźnym spokojem i dumą, bez potrzeby porównań czy oczekiwań. Jej córka wybrała zupełnie inną drogę. Nie poszła śladami mamy i nie związała swojej przyszłości ze światem sceny. Zamiast tego postawiła na rozwój w obszarze psychologii – dziś jest psycholożką traumatolożką. „Ja jestem psycholog domowy. Moja Ola jest psychologiem traumatologiem, więc też jest osobą wnikającą w istotę drugiego tego człowieka, tylko trochę inaczej”, opowiadała z dumą w halo tu Polsat Małgorzata Foremniak. Czytaj też: Myśli o karierze poza granicami Polski. Jej marzeniem jest rola w filmie znanego reżysera Źródło: halo tu Polsat
Francuska gwiazda ma polskie korzenie! Pradziadek Juliette Binoche był ważną personą. Historia jej rodziny zaskakuje
Juliette Binoche, ikona światowego kina, skrywa zaskakującą historię – jej korzenie prowadzą prosto do Częstochowy. To właśnie tam żyli jej przodkowie, a część rodziny mieszka do dziś. Co sama gwiazda opowiadała o swoich powiązaniach z Polską?
Juliette Binoche, światowa gwiazda kina, skrywa w swojej historii coś, co dla wielu może być zaskoczeniem. Mało kto wie, że jej korzenie sięgają Polski, a dokładnie Częstochowy. To właśnie tam żyli jej przodkowie i, jak się okazuje, do dziś mieszkają członkowie rodziny. Tak gwiazda mówiła o swoim pochodzeniu! Juliette Binoche i polskie korzenie. Skąd pochodzą przodkowie aktorki? Juliette Binoche, uznawana za jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek francuskiego kina, ma wyraźne związki z Polską. I nie chodzi jedynie o odległe pochodzenie, lecz o konkretne miejsca, nazwiska i wydarzenia. Co więcej, aktorka pielęgnuje pamięć o swoich polskich korzeniach również poprzez rodzinne tradycje. Częstochowa pojawia się w tej historii jako kluczowe miejsce. To właśnie z tym miastem związani byli przodkowie aktorki. Sama Juliette została jego honorową obywatelką. Dziennikarce halo tu Polsat, Małgorzacie Ruszkiewicz udało się dotrzeć do jej rodziny. „To jest mój pradziadek Paweł Młynarczyk. Tu jest jego żona Aniela Młynarczyk. Moi pradziadowie to są, a dla Juliette Binoche tak samo, pradziadowie. Nasz pradziadek, Juliette i mój, był kolejarzem. Ożenił się w wieku 26 lat, o 10 lat młodszą żonę miał, Anielę, i mieli ośmioro potomstwa.[...] Babcia jej i mój dziadek byli rodzeństwem. Jej mama i mój tata to brat i siostra cioteczni. No i ja w kolejności - to chyba kuzyn”, mówił Leszek Młynarczyk, kuzyn Juliette, który nadal mieszka w Częstochowie. Czytaj też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji Pradziadkiem w drugiej linii był Henryk Stalens. Mężczyzna w 1895 roku przybył do Częstochowy z granicy francusko-belgijskiej. I to tutaj rozpoczął swoją działalność z przemysłem włókienniczym. W fabryce produkującej przędzę rozpoczął swoją pracę od stanowiska robotniczego. Po kilkudziesięciu latach został dyrektorem całej fabryki (kierował nią do 1939 roku) i sam zatrudniał 2 tysiące osób. „Synem Henryka Stalensa był Andrzej - Andre Stalens. On zakochał się w pięknej dziewczynie, częstochowiance Julii Młynarczyk”, mówił Tadeusz Wrona były prezydent Częstochowy. Jak podają media, babcia Juliette Binoche, Julia Helena Młynarczyk, była aktorką w Teatrze Miejskim im. A. Mickiewicza w Częstochowie. To konkretne powiązanie pokazuje, że artystyczne korzenie mogły być obecne w rodzinie na długo przed światową karierą gwiazdy. Julia i Andre doczekali się córki Moniki Stalens. Rodzina po wybuchu II wojny światowej wyjechała do Francji. „W Paryżu zostali z niczym. Julia Młynarczyk, mama Moniki, czyli babcia Juliette utrzymywała się z krawiectwa. Klepali biedę, jak to się mówi. I z tego wszystkiego wyrosło piękno”, opowiadał Tadeusz Wrona w rozmowie z halo tu Polsat. Mama Juliette została reżyserką teatralną, a tata Jean Marie-Binoche był aktorem i rzeźbiarzem. Rodzina w Polsce mocno kibicuje karierze francuskiej gwiazdy. Nie ukrywają, że chętnie, by ją poznali. „Juliette, jeżeli byś to widziała, to serdecznie zapraszam do Częstochowy! Ugoszczę cię w swoim domu, z moją rodziną, poznasz nas wszystkich. Byłoby bardzo miło!”, mówił Leszek Młynarczyk w rozmowie z Małgorzatą Ruszkiewicz dla halo tu Polsat. Czytaj też: Zanim świat oszalał na punkcie Margot Robbie, była ona. „Wichrowe wzgórza” otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery Polskie smaki i rodzinne wspomnienia Juliette Binoche W rodzinnym domu Juliette Binoche unosił się duch kultury, a jej matka Monika była silnie związana z teatrem i sztuką. Sięgała po twórczość takich autorów jak Witkacy czy Gombrowicz, wystawiając sztuki, a także prowadziła we Francji wykłady poświęcone polskiej dramaturgii. Ale to właśnie detale budują klimat tej opowieści. We wspomnieniach powracały smaki, które zostają na całe życie. Sama aktorka nie kryje emocji, gdy mówi o polskiej kuchni. „Kocham barszcz i wielka szkoda, że nie wiem, jak go zrobić. Wiele razy mi to wyjaśniano, ale jakoś mi nie wychodzi. No i uwielbiam smak polskich ciast”, opowiadała w rozmowie ze Zwierciadłem. W ciepłych słowach wypowiadała się też o ukochanej babci, Julii: „Babcia była stuprocentową Polką! I też pracowała jako kucharka w bardzo różnych miejscach. Przez jakiś czas gotowała w szkole, a potem na plebanii, u księdza, u którego zresztą mieszkałyśmy z moją siostrą”. Czytaj też: Hollywoodzki aktor ma polskie korzenie. Przyznał, że lubi przedstawiać się jako Polak Źródło: Interia, Onet, Halo tu Polsat, Kobieta Wp.pl
Tak dziś wygląda syn Kayah i Rinke Rooyensa. Roch po raz pierwszy pojawił się na ekranie i szczerze opowiedział o relacji z mamą
Przez lata pozostawał w cieniu, dziś nagle znalazł się w centrum uwagi. 27-letni Roch Rooyens, syn Kayah i Rinke Rooyensa, po raz pierwszy w dorosłym życiu pojawił się przed kamerami. Jego szczere wyznania o relacji z mamą i kulisach dorastania poruszyły widzów.
Syn Kayah i Rinke Rooyensa przez lata pozostawał w cieniu i konsekwentnie unikał medialnego świata. Teraz jednak wszystko się zmieniło. 27-letni Roch Rooyens niespodziewanie pojawił się u boku słynnej mamy i po raz pierwszy w dorosłym życiu zasiadł przed kamerami w programie „Daję słowo — Maciej Orłoś”. Jego szczere słowa o relacji z Kayah poruszają. Syn Kayah po raz pierwszy przed kamerami To było spotkanie, które miało w sobie wszystko — tempo, emocje i aurę wielkiego uczucia. Kayah i Rinke Rooyens trafili na siebie w 1998 r. na planie programu „To było grane”. Ona — była jego twarzą, on — po drugiej stronie, jako producent. Między nimi błyskawicznie pojawiła się chemia, której nie mogli ingonorować. Kilka miesięcy później byli już małżeństwem i witali na świecie syna, Rocha. Jednak ich wspólna droga nie trwała długo. W 2002 r. zdecydowali się na separację, a w 2010 roku ich małżeństwo formalnie dobiegło końca. Mimo to nie pozwolili, by przeszłość zburzyła to, co najważniejsze. Do dziś pozostają w przyjacielskich relacjach, co tylko podkreśla wyjątkowy charakter tej historii. „Ja w empatii znajduję bardzo dużo spełnienia. [...] Widzę w tym sens i Roch również, z czego jestem dumny. Te wartości przyswajał również dzięki mamie Kasi, która całe życie się nim opiekowała”, opowiadał w 2022 roku Rinke Rooyens. Czytaj też: Kayah weszła na parkiet „Tańca z gwiazdami” i zrobiła show. Ten występ od pierwszych sekund rozgrzał studio do czerwoności Dziś ich syn, Roch Rooyens, ma 27 lat i choć jako dziecko pojawiał się u boku rodziców podczas branżowych wydarzeń, z czasem świadomie wycofał się z medialnego świata. Wybrał życie z dala od fleszy, mimo że dorastał w samym centrum show-biznesu. I właśnie dlatego jego ostatnie pojawienie się wywołało tak duże emocje. Roch niespodziewanie pojawił się w studiu programu „Daję słowo — Maciej Orłoś”, gdzie po raz pierwszy w dorosłym życiu zdecydował się usiąść przed kamerami. Ten moment był czymś więcej niż zwykłym występem — stał się wyraźnym przełamaniem wieloletniej ciszy i jednym z najbardziej komentowanych fragmentów programu. Czytaj też: Bez tej piosenki z lat 90. nie ma polskiego wesela. Mało kto jednak wie, o czym naprawdę opowiada ten utwór Co Roch zdradził o relacji z mamą? Kayah z charakterystyczną swobodą opowiadała o swojej karierze i życiu prywatnym, a rozmowa płynnie przechodziła w coraz bardziej osobiste tony. Na kanapie pojawiali się jej bliscy, tworząc intymny, niemal rodzinny klimat. Do rozmowy dołączył także jej ukochany syn, Roch. Młody mężczyzna pozwolił widzom zajrzeć do swojego świata bardziej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Opowiadając o Kayah, zwrócił uwagę na jej ogromną troskę i silną więź, jaka ich łączy. Przyznał też, że mama chce być na bieżąco praktycznie ze wszystkim, co dzieje się w jego życiu. „Na miliardzie wiecznych pytań o wszystko. Mama musi wiedzieć wszystko, co się dzieje. Nie narzekam aż tak bardzo, przynajmniej staram się nie narzekać”, wybrzmiało z ust Rocha. Pytany o największe plusy i minusy bycia synem jednej z największych gwiazd, opowiadał: „Ja się staram na tym za dużo nie skupiać. Myślę, że ma to więcej plusów niż minusów. Dużo się działo, więc to było takie dorastanie trochę w chaosie. Wymagało tego, żebym trochę szybciej dorósł, ale ja też się przed tym wcale nie broniłem. Nie narzekam”, wybrzmiało z ust Rocha. To właśnie te szczere słowa sprawiły, że uwaga widzów skupiła się na nim w zupełnie nowy sposób. Po raz pierwszy mogli zobaczyć nie tylko „syna Kayah”, ale 27-letniego mężczyznę z własnym głosem, emocjami i perspektywą. Czytaj też: Kayah o najtrudniejszym czasie w życiu. „Nie ma dnia, żebym nie płakała” Czym zajmuje się syn Kayah? Na co dzień Roch trzyma się z dala od blasku fleszy, ale to nie znaczy, że jest daleko od świata show-biznesu. Wręcz przeciwnie — działa tam, gdzie dzieje się najwięcej, tylko poza zasięgiem kamer. Pracuje w firmie swojego ojca, „Rochstar”, która odpowiada za produkcję telewizyjno-filmową oraz reklamową. To właśnie tam rozwija się zawodowo, angażując się w projekty produkcyjne i poznając branżę od kulis.
Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski
Dla miłośników kina był wybitnym reżyserem, który nakręcił trylogię „Trzy kolory”, cykl „Dekalog” oraz „Podwójne życie Weroniki”. Ale dla bliskich Krzysztof Kieślowski był przede wszystkim czułym mężem i troskliwym ojcem. Jego córka Marta w wywiadzie dla VIVY! odsłoniła kulisy prywatnego życia reżysera i opowiedziała o niezwykłym uczuciu, jakim artysta darzył ją i jej mamę.
Był jednym z największych twórców polskiego i europejskiego kina. Jemu zawdzięczamy cykl „Trzy kolory” oraz serię „Dekalog” czy „Podwójne życie Weroniki”. Równo 30 lat temu odszedł od nas Krzysztof Kieślowski... W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy wyjątkowy wywiad VIVY! z Martą Hryniak, córką reżysera. Łączyła ich nadzwyczajna więź, którą po latach wspomina z wyjątkową czułością. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Krzysztof Kieślowski prywatnie: fan majsterkowania, nigdy nie podnosił głosu Wizjoner. Wyjątkowy człowiek. Był pasjonatem robót domowych, szczególnie majsterkowania. W domu na Mazurach miał prywatny warsztat. Często mówił żartobliwie do znajomych, że jest majstrem. Krzysztof Kieślowski z zewnątrz wydawał się ponury i melancholijny, jednak pozory mylą. Miał niesamowite poczucie humoru, o którym mówią wszyscy jego przyjaciele. Było podszyte serdeczną ironią. Nigdy nie podnosił głosu, nie drwił w sposób godzący w drugiego człowieka. CZYTAJ TAKŻE: Żona była z nim do końca. Taki był prywatnie Krzysztof Kieślowski Był czas, w którym chcieli u niego grać wszyscy aktorzy. I polscy, i zagraniczni. Jednak z czasem musiał ograniczyć działalność artystyczną, ponieważ zaczął mieć poważne problemy z sercem. Zmarł przed południem 13 marca 1996 roku w jednym ze szpitali w Warszawie. Wcześniej przeszedł operację serca. Został pochowany 19 marca na Cmentarzu Powązkowskim... Do końca czuwali przy nim bliscy. Krzysztof Kieślowski we wspomnieniach córki. Jak wygląda życie Marty Hryniak? Długo nie godziła się ze śmiercią ojca. W końcu był dla niej największym autorytetem, kierunkowskazem. Nie mogła oglądać jego zdjęć. Słuchać głosu. Bała się wspomnień. Wyszła za mąż, zmieniła nazwisko. Mówi, że ma wciąż powracający sen. Tata żyje, a ona pyta: „Dlaczego przez tyle lat udawałeś, że umarłeś?”. W Urodzie Życia zaś opowiadała: „Któregoś wieczoru siedziałam w kuchni, a w telewizji leciało coś o tacie. Mama weszła, spojrzała na mnie i rozkazała: „Wyłącz, nie ma co się roztkliwiać, idziemy spać”. Miała w sobie wielką mądrość. Pokazała mi, jak przeżywać miłość i żałobę. To dla mnie lekcja na całe życie". „Był strasznie śmieszny, uwielbiał się wygłupiać. Chciałam mieć ojca podobnego do ojców innych dzieci – takiego serio, w płaszczu, zachowującego się jak tata. Ojcowie koleżanek jeździli audi, a on przyjeżdżał po mnie do szkoły na rowerze. Jechaliśmy potem w pędzie do domu ulicą Spacerową. Do dziś widzę w wyobraźni ten zielony rower, tatę i mnie na ramie. W gruncie rzeczy to uwielbiałam, teraz z perspektywy czasu już to wiem”, zwierzała się Marta Hryniak. ZOBACZ TAKŻE: Tak wyglądały ostatnie chwile Zofii Czerwińskiej. Nie chciała żyć z chorobą „Zawsze się mną zajmował i to bardzo intensywnie, co w tamtych czasach należało raczej do rzadkości. Kiedy miałam parę lat, zaczął mi czytać „Trylogię”. Codziennie wieczorem. I małymi porcjami przeczytał całą. Do dziś ją uwielbiam. Kiedy byłam trochę starsza, uczyliśmy się razem angielskiego, chodziliśmy przez parę lat na prywatne lekcje. Ja godzinę, potem on, a wieczorem odpytywał mnie ze słówek. Dzięki temu nauczyłam się języka. No i wakacje. Zawsze razem, na Mazurach. Mama wtedy miała ze mną święty spokój, tata wszystko organizował. Urządzał mnie i dzieciakom z zaprzyjaźnionych rodzin olimpiady sportowe, nauczył mnie pływać, jeździć na rowerze, zimą na nartach" — opowiadała z kolei na łamach Urody Życia w 2016 roku. „Miał taki ironiczno-złośliwy sposób bycia. Okropnie onieśmielał moich znajomych. Paraliżował wprost moją przyjaciółkę, gdy z groźną miną mówił: „Skądś znam ten sweterek”. Myśmy wymieniały się ciuchami i przez pewien czas chodziła w moim swetrze. Brała to na serio i bała się do mnie dzwonić, żeby nie natknąć się na tatę”, opowiadała Krystynie Pytlakowskiej. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Paweł Wawrzecki doznał w życiu bolesnych ciosów. Ojciec został stracony, żona zmarła nagle Jak dziś wygląda życie córki Krzysztofa Kieślowskiego? Na początku 2022 roku przyszło jej zmierzyć się z kolejną niewyobrażalną tragedią... 19 lutego niespodziewanie zmarł jej ukochany mąż, Jan Hryniak. Para doczekała się trzech córek, tworzyli wspaniałą rodzinę i przez wiele lat byli ze sobą niezwykle szczęśliwi. Niestety, okrutny los rozdzielił ich przedwcześnie... Dziś scenarzystka w osobisty sposób kultywuje pamięć o nieżyjących członkach swojej rodziny... Jak Marta Hryniak zapamiętała ojca, który zmarł równo 27 lat temu? Cały wywiad znajdziecie w naszej galerii.
Faworyt „Tańca z gwiazdami” i świeżo upieczony tata. Gamou Fall pojawił się na wizji u boku ukochanej. Łączy ich wyjątkowa więź
Gamou Fall po raz pierwszy pojawił się publicznie z partnerką Elizą Koźlak. Kilka dni temu w „halo tu polsat” para opowiedziała o życiu z czteromiesięczną córką i o tym, jak „Taniec z gwiazdami” zmienił ich codzienność.
Gamou Fall rzadko odsłania kulisy swojego życia prywatnego. Tym razem zrobił jednak wyjątek. Kilka dni temu w studiu programu Halo tu polsat pojawił się u boku partnerki Elizy Koźlak – po raz pierwszy razem przed kamerami. Para opowiedziała o codzienności w czasie przygotowań do „Tańca z gwiazdami”, a także o życiu z czteromiesięcznym dzieckiem i o tym, jak intensywne treningi zmieniają rytm ich rodzinnego dnia. Gamou Fall i Eliza Koźlak pierwszy raz razem przed kamerami Gamou Fall chroni swoje życie prywatne i rzadko dzieli się nim publicznie. Tym razem zrobił jednak wyjątek. W studiu programu Halo tu polsat pojawił się u boku partnerki Elizy Koźlak. Zakochani od kilku lat tworzą szczęśliwy związek, a cztery miesiące temu powitali na świecie ukochaną córeczkę. Niedawno para udzieliła swojego pierwszego wspólnego wywiadu przed kamerami. Rozmowa dotyczyła przede wszystkim ich codzienności oraz tego, jak udział aktora w popularnym programie tanecznym wpływa na życie rodzinne. Gamou Fall przyznał, że przygotowania do „Tańca z gwiazdami” wymagają ogromnego zaangażowania. W praktyce oznacza to długie godziny spędzane na treningach i próbach. Wcześniej aktor nie miał styczności z parkietem. „Szalone, totalnie szalone, bo ja dawno nie rozpoczynałem czegoś od zera, totalnie od zera. Nie wiedziałem, czy będę się czuł w tym dobrze czy źle, bo nigdy nie tańczyłem. Oprócz tam ruchu scenicznego w szkole aktorskiej, ale to jest jednak coś innego, to nie jest kompletnie taniec towarzyski”, opowiadł w rozmowie z Halo tu Polsat. Czytaj też:TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące" Eliza Koźlak nie ukrywa, że jest to dla nich wymagający czas. Choć wspiera partnera i cieszy się z jego udziału w programie, zaznacza, że intensywny rytm przygotowań wpływa na życie rodzinne. „Nie jest łatwo, w ogóle nie jest łatwo. Tym bardziej że Gamou ma taką pracę - nie 8-16, tylko bardziej elastyczną. Jestem więc przyzwyczajona do tego, że czasem spędzamy razem cały dzień. Wiadomo jednak, że przy dziecku być samą przez tyle czasu, gdy program jest bardzo angażujący, jest trudne". (...) Ja się bardzo cieszę, że jest taniec, ale właśnie tak ostatnio się śmialiśmy i powiedziałam: "Gamou super, mega, że tam jesteś, ale ucieszę się, jak się ten program się skończy”, żartowała ukochana aktora w Halo tu Polsat. Sprawdź też: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak” Wspierają się na każdym kroku. Niedawno doświadczyli najpiękniejszej życiowej rewolucji Zakochani starają się wypracować nowy system, by wszystko połączyć. Przed pierwszym występem ukochanego w telewizyjnym show Eliza czuła ogromny stres. „Ja się tak zestresowałam, że dwa razy z nerwów przełączyłam jego występ. Nakrzyczałam na koleżanki, bo byłam taka nerwowa. Ale byłam naprawdę w szoku, jak w ogóle dopracowany i fajny był ten układ (...) Wiedziałam, że Gamou da radę, bo jest zdolny i czegokolwiek by się nie podjął, zawsze idzie mu dobrze. Trochę mnie to nawet wkurzało, bo czego nie próbowaliśmy razem, w tym on zawsze był świetny, a ja - no wiadomo. Trochę potrzebowałam czasu”, mówiła. Ukochana aktora stara się wspierać go na każdym kroku, choć ostatnie miesiące wymagają od niej szczególnej siły i dobrej organizacji. Podczas gdy Gamou Fall spędza wiele godzin na treningach i próbach do „Tańca z gwiazdami”, to właśnie ona w dużej mierze czuwa nad codziennym rytmem domu i opieką nad ich 4,5-miesięczną córką. Eliza Koźlak z czułością mówi o partnerze i podkreśla, że w roli ojca sprawdza się znakomicie. Nie kryła dumy z tego, jak bardzo angażuje się w życie rodzinne, nawet w tak intensywnym dla niego czasie. „Gamou jest bardzo dobrym tatą. Bardzo daje radę, naprawdę. I tak się zawsze stara się przyjeżdżać od razu po próbach do domu. Nie ma, że gdzieś sobie jedzie, wychodzi. Spędza czas raczej z nami”, dodawała. Te słowa pokazują, jak ważna jest dla niego rodzina. Choć grafik związany z programem jest wymagający, aktor stara się wykorzystywać każdą wolną chwilę, by być blisko najbliższych. Gamou Fall przyznał, że taniec nie kończy się dla niego wraz z wyjściem z sali treningowej. Z uśmiechem zdradził, że zdarza mu się ćwiczyć nawet wtedy, gdy opiekuje się córką. „Ćwiczyłem sobie na przykład, lulając ją”, powiedział w programie. Ta krótka scena mówi wiele o ich codzienności. Z jednej strony intensywne przygotowania do programu, z drugiej – rytm życia wyznaczany przez potrzeby kilkumiesięcznego dziecka. Jak podkreślają oboje, przy tak małej córce wszystko wymaga dobrej organizacji. Nie ma tu miejsca na przypadek czy chaos. Każdy dzień to planowanie, dzielenie się obowiązkami i wzajemne wsparcie. Dlatego mówią o sobie jak o zespole. Bo właśnie tak wygląda ich codzienność – trochę jak taniec, w którym najważniejsza jest współpraca i uważność na drugą osobę. A jak podreślał Gamou Fall na planie Tańca z Gwiazdami - partnerka i córeczka, to najważniejsze kobiety jego życia. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Przez 30 lat Andrzej Giza współpracował z Elżbietą Penderecką przy organizacji jednego z najważniejszych festiwali muzyki klasycznej. Dziś, jako prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, wspomina kulisy tej relacji. W wywiadzie dla „VIVY!” opowiada o pracy z wybitną mecenaską kultury, niezwykłych spotkaniach i historiach z życia u boku Pendereckich.
Przez 30 lat stał u boku Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dzisiaj prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, pomagał w organizacji słynnego wielkanocnego festiwalu, zdobywał miliony, uczył się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki klasycznej. Andrzej Giza o współpracy z Elżbietą Penderecką w VIVIE! Tak wyglądały kulisy ich relacji – Spędziłeś u boku Elżbiety Pendereckiej 30 lat. Rozdzieliła Was dopiero jej niespodziewana śmierć. Zastąpiłeś ją na stanowisku prezesa Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena organizującego jeden z najważniejszych światowych festiwali. Objąłem stanowisko prezesa, ale nie mogę powiedzieć, że zastąpiłem panią Elżbietę Penderecką, bo ona jest nie do zastąpienia. – Była niezwykłą postacią? I niezwykle zasłużoną dla polskiej kultury. Będę walczył ze wszystkich sił o to, by tak ją zapamiętano. Nie tylko jako żonę Krzysztofa Pendereckiego, ale jako wybitną animatorkę kultury, ambasadorkę polskiej kultury, osobę nietuzinkową, której udział w jakimś wydarzeniu był nobilitacją dla organizatora. Ale tak, jest… była bardzo barwną postacią, a 30 lat u jej boku było pełne anegdot, wybitnych postaci, zrealizowanych rzeczy, które teoretycznie były nie do zrealizowania i… węgorzy. Wiesz, że choć zmarła w październiku ubiegłego roku, ja wciąż mówię o niej w czasie teraźniejszym? Współpracownicy mnie poprawiają, a mnie się wciąż chyba jeszcze w głowie nie przestawiło. – Zaintrygowałeś mnie węgorzami. Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – Byłeś dla niej ważny? Przekonałem się o tym, gdy zmarł Krzysztof Penderecki. Dobrze pamiętam ten dzień. Była niedziela, przed siódmą rano. Zadzwoniła pani Elżbieta: „Andrzej, Krzysztof odszedł, przyjeżdżaj, nie wiem, co mam robić”. To był smutny dzień, ale zrozumiałem, że obdarzyła mnie największym zaufaniem. Tak, byliśmy dla siebie ważni i w wielu rzeczach wzajemnie sobie pomagaliśmy. Ona wiedziała, że jak zleci mi coś do zrobienia, to to na pewno będzie zrobione. – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś po imieniu, a do Elżbiety Pendereckiej „pani”? Pani Elżbieta wielokrotnie mi proponowała przejście na „ty”, ale ja nie chciałem. Ona była wybitną postacią, która zawsze lubiła postawić na swoim, a ja czułem, że gdybym skrócił dystans między nami, musiałbym na wszystko się zgadzać. Uznałem, że nie jest to stosowne. – A i tak, z tego, co słyszę, nie umiałeś jej odmówić. Umiałem, ale nie było to łatwe. Często mówiła: „Andrzej! To trzeba załatwić!”. Jeśli powiedziałem, że się nie da, rozłączała się i przestawała odbierać telefon. Kiedyś musieliśmy porozmawiać o realnych kosztach festiwalu. A musisz wiedzieć, że to są naprawdę ogromne pieniądze. Wtedy zaczynała mnie unikać. Pamiętam, że kiedyś pomógł mi Krzysztof Penderecki, dając znać, że wszyscy są na obiedzie w ich krakowskim domu. Przyjechałem, on wpuścił mnie bocznymi drzwiami. Stanąłem przy pani Elżbiecie, a ona… oskarżyła w związku z tym rodzinę o zdradę (śmiech). Tymczasem ja musiałem jej wytłumaczyć, że to, co planuje, to kompletne szaleństwo finansowe, i że są rzeczy, które mogę załatwić, a są takie, których załatwić mi się nie uda. Mówimy o festiwalu muzyki klasycznej. To nie jest impreza sportowa, która sponsorom daje gigantyczne możliwości reklamowania się. Liczba miejsc siedzących w Filharmonii Narodowej to około 1050 foteli, a w Teatrze Wielkim około 1800. – Oboje byliście trochę szaleni? Bez szaleństwa projektów na poziomie festiwalu Ludwiga van Beethovena po prostu nie da się zrobić. Wiesz, czego nauczyła mnie przez te lata współpraca z panią Elżbietą? Że nie ma półśrodków i trzeba iść na całość. [...] – Nie znosiła sprzeciwu? Nie lubiła, jak coś szło nie po jej myśli. Ode mnie wymagała rzeczy niemożliwych, ale sama takie też załatwiała. To znam z opowieści dyrektora krakowskiego Teatru im. Juliusza Słowackiego Krzysztofa Głuchowskiego, który miał zająć się organizacją wystawy partytur Krzysztofa Pendereckiego. To były lata 90. i trudno było zachwycić sponsorów czymś, dzięki czemu by wyłożyli pieniądze na sztukę. Sponsor nie chciał umieszczania logo firmy ani żadnej reklamy. Chciał zdjęcie z kimś sławnym, ale żadna z krakowskich znanych osób go nie satysfakcjonowała. Pani Penderecka zaproponowała zdjęcie z królową Szwecji. I słowa dotrzymała. Na wernisażu pojawiła się z królową Sylwią i zapozowała do zdjęcia. Innym razem, gdy Waldemar Dąbrowski wymarzył sobie, że założoną przez niego orkiestrą Sinfonia Varsovia będzie kierował artystycznie słynny Yehudi Menuhin, pani Penderecka zorganizowała takie przyjęcie w czasach, gdy na półkach sklepowych był tylko ocet, że Menuhin oszalał. Cały wieczór bawił się w Woli Justowskiej z Pendereckimi, Miłoszami, Zagajewskimi, a rano… niewiele dał radę powiedzieć, jedynie to, że Polska to jest wspaniały kraj i on chce tu przyjeżdżać. TYLKO U NAS: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji
Juliette Binoche od lat zachwyca talentem i charyzmą, ale jej życie prywatne nie przypomina klasycznej hollywoodzkiej historii. Choć była w kilku głośnych związkach i aż cztery razy usłyszała propozycję małżeństwa, nigdy nie powiedziała „tak”. Dziś, mając 62 lata, pozostaje jedną z największych gwiazd kina – i wciąż idzie własną drogą.
Juliette Binoche od dekad uchodzi za jedną z najbardziej fascynujących kobiet światowego kina. Ma 62 lata, imponującą karierę, dwójkę dzieci i za sobą kilka głośnych związków, które elektryzowały media. A jednak nigdy nie zdecydowała się na ślub. Co więcej – w jej życiu padły aż cztery propozycje małżeństwa. Każdą z nich aktorka odrzuciła, wybierając własną drogę zamiast tradycyjnego scenariusza. Juliette Binoche – ikona kina i gwiazda światowego formatu Juliette Binoche od dekad pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy europejskiego kina. Gwiazda zaczęła zdobywać rozpoznawalność w latach 80. Prawdziwy przełom przyniósł film „Rendez-vous” z 1985 roku. Produkcja przyniosła jej ogromny rozgłos i sprawiła, że nazwisko Binoche zaczęło pojawiać się w kontekście największych nadziei europejskiego kina. Od tego momentu aktorka konsekwentnie budowała swoją pozycję, wybierając ambitne role i współpracując z uznanymi twórcami. Jednym z najważniejszych momentów w jej dorobku była rola w filmie „Trzy kolory: Niebieski”, która przyniosła jej prestiżowe wyróżnienia – Césara oraz Puchar Volpiego. Kolejnym spektakularnym sukcesem okazał się udział w produkcji „Angielski pacjent” z 1996 roku. Za tę rolę Juliette Binoche otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, co ugruntowało jej międzynarodową pozycję. Światowe kino doceniło ją także przy okazji filmu „Czekolada” z 2000 roku, który przyniósł jej nominację do najważniejszej nagrody Akademii. Czytaj też: Zanim świat oszalał na punkcie Margot Robbie, była ona. „Wichrowe wzgórza” otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery Związki Juliette Binoche. W jej życiu nie brakowało wielkich miłości Choć Juliette Binoche nigdy nie zdecydowała się na małżeństwo, jej życie prywatne trudno nazwać spokojnym czy pozbawionym wielkich emocji. Przez lata w jej życiu pojawiały się silne uczucia i głośne relacje, które często przyciągały uwagę mediów i fanów. Jednym z pierwszych ważnych związków aktorki była relacja z reżyserem Leosem Caraxem. Później w jej życiu pojawił się także André Hallé, nurek, z którym stworzyła kolejny ważny rozdział swojej prywatnej historii. Wśród partnerów gwiazdy znaleźli się również znani aktorzy – Olivier Martinez oraz Benoît Magimel. Z kolei związek ze scenarzystą Santiago Amigoreną był kolejną relacją, o której szeroko rozpisywały się media. Dwa z tych związków okazały się dla aktorki szczególnie ważne, ponieważ przyniosły jej macierzyństwo. Z relacji z André Hallé urodził się jej syn Raphaël, natomiast ze związku z Benoît Magimelem ma córkę Hanę. Choć jej życie uczuciowe nie potoczyło się według tradycyjnego scenariusza, Juliette Binoche wielokrotnie podkreślała, że rodzina zajmuje w jej życiu wyjątkowe miejsce. Dla aktorki to właśnie relacje z najbliższymi są jednym z najważniejszych punktów w jej prywatnym świecie. Dlaczego Juliette Binoche nigdy nie wyszła za mąż? W historii miłosnej Juliette Binoche jest jeden szczegół, który może zaskakiwać. Jak sama przyznała, w jej życiu aż cztery razy padła propozycja małżeństwa. Każda z nich została jednak przez aktorkę odrzucona. „Oświadczano mi się czterokrotnie. Dwa razy na początku związku i dwa razy na jego końcu, a ja po prostu nie odpowiedziałam”, wyznała. Choć przez lata tworzyła poważne związki, nigdy nie zdecydowała się na krok, który dla wielu par jest naturalnym zwieńczeniem relacji. Ślub nie znalazł się w jej życiowym scenariuszu. „Myślę, że to piękne nosić w sobie to szaleństwo, wierzyć, że zostaniesz z tą samą osobą do końca życia. Ale cóż to za trudność! Podziwiam tych, którym się to udaje, nie idąc na kompromis w żadnej części kontraktu, który ma się z samym sobą. Dla mnie prawdziwe małżeństwo jest bez uległości, ani z jednej, ani z drugiej strony", opowiadała jakiś czas temu na łamach Zwierciadła. Czytaj też: Krystyna Janda wzruszająco o Andrzeju Wajdzie w 100. rocznicę jego urodzin. Mówi o bolesnej stracie Aktorka wielokrotnie tłumaczyła swoje podejście w wywiadach. Podkreślała, że nie spotkała mężczyzny, z którym czułaby wystarczająco silną więź, by powiedzieć „tak” przed ołtarzem. Dlatego nawet czterokrotnie oświadczyny nie zmieniły jej decyzji. „Nigdy nie spotkałam mężczyzny, z którym czułabym się naprawdę związana na tyle, żeby wyjść za niego za mąż. Kochałam, ale nigdy nie spotkałam tego mężczyzny”, relacjonowała w Marie Claire sześć lat temu. Z kolei w rozmowie ze Zwiercidłem dodawała jakiś czas później: „Dla mnie prawdziwe małżeństwo jest bez uległości, ani z jednej, ani z drugiej strony. Założyłyśmy się z siostrą, że ta, która pierwsza wyjdzie za mąż, będzie musiała dać drugiej 500 franków... Wygrałam więc te pieniądze w dniu jej ślubu! Owszem, miałam kilka okazji do zamążpójścia, ale nie sądzę, by moje życie było stworzone do konwencjonalnej egzystencji. Nie znalazłam sposobu na małżeństwo dobrego dla siebie”. 62 lata, dwójka dzieci i imponująca kariera Dziś Juliette Binoche ma 62 lata i wciąż pozostaje jedną z najbardziej cenionych aktorek europejskiego kina. Na koncie ma dziesiątki ról i najważniejsze nagrody filmowe. Choć jej życie prywatne nie potoczyło się według klasycznego scenariusza, aktorka stworzyła własną definicję szczęścia. Jest matką dwójki dzieci, rozwija swoją karierę i wciąż pojawia się na najważniejszych wydarzeniach filmowych na świecie. Historia Juliette Binoche pokazuje, że nawet w świecie pełnym konwenansów można wybrać własną drogę. Źródło: Kobieta Wp.pl, Onet Kultura, Eska, Halo tu Polsat
Wszyscy patrzyli tylko na nią! Tak Marta Nawrocka powitała szwedzką parę królewską. Ekspert zwraca uwagę na jedno
Podczas wizyty króla Szwecji Karola XVI Gustawa i królowej Sylwii w Polsce uwagę przyciągnęła nie tylko dyplomatyczna oprawa wydarzenia. W centrum zainteresowania znalazła się także Marta Nawrocka, której elegancka stylizacja z bordowym płaszczem i kapeluszem natychmiast stała się tematem komentarzy ekspertów od mody.
To było jedno z tych wydarzeń, w których dyplomacja spotyka się z modą, a każdy detal ma znaczenie. Gdy Marta Nawrocka pojawiła się u boku Karola Nawrockiego, by oficjalnie powitać w Polsce króla Szwecji Karola XVI Gustawa oraz królową Sylwię, spojrzenia natychmiast skierowały się na nią. Jej stylizacja zwróciła uwagę mediów i komentatorów mody. Marta Nawrocka i Karol Nawrocki powitali króla Szwecji w Polsce Król Szwecji Karol XVI Gustaw oraz królowa Sylwia rozpoczęli wizytę w Polsce 10 marca. Program wizyty przewidziany jest na kilka dni i potrwa do czwartku. Goście przybyli do Pałacu Prezydenckiego, gdzie na dziedzińcu odbyła się ceremonia oficjalnego powitania. To właśnie tam zainaugurowano ich wizytę, która zapoczątkowała kolejne punkty programu dyplomatycznego w Polsce. „Jest to historyczna wizyta – pierwsza od 15–stu lat wizyta Króla Szwecji, co stanowi potwierdzenie doskonałego stanu relacji polsko–szwedzkich, jakie obecnie mamy. Bardzo się cieszę, że Jego Królewskiej Mości towarzyszą ministrowie, przedstawiciele rządu, ale też, co bardzo ważne dla wymiaru tej wizyty, przedsiębiorcy", mówił podczas spotkania z mediami Prezydent RP Karol Nawrocki. Czytaj też: Jolanta Kwaśniewska skomentowała głośny wywiad Marty Nawrockiej. To jedno zdanie mówi wszystko Uwagę mediów przyciągnęła jednak nie tylko dyplomatyczna oprawa wydarzenia, lecz także stylizacja pierwszej damy. Marta Nawrocka postawiła na elegancję w wyrafinowanej, głębokiej tonacji. Wybrała długi, dopasowany płaszcz w ciemnym odcieniu śliwkowo-bordowym, który podkreślał formalny charakter uroczystości. Stylizację dopełnił niewielki, okrągły kapelusz utrzymany w tej samej kolorystyce, tworzący spójną i harmonijną całość. Do zestawu pierwsza dama dobrała klasyczne czarne szpilki o prostym fasonie. Całość uzupełniały cieliste rajstopy oraz subtelna biżuteria, które dyskretnie podkreślały elegancki charakter stylizacji, nie odciągając uwagi od głównego elementu garderoby. Styl pierwszej damy pod lupą ekspertów Styl pierwszej damy od dawna wzbudza zainteresowanie mediów i komentatorów. Każde publiczne wystąpienie Marty Nawrockiej jest analizowane nie tylko pod kątem protokołu dyplomatycznego, lecz także modowych wyborów. Tak było również tym razem. Eksperci zwracają uwagę na elementy takie jak dobór kolorów, tkanin czy proporcji sylwetki. Każdy szczegół może mieć znaczenie, zwłaszcza podczas wydarzeń o międzynarodowej randze. Właśnie dlatego stylizacja, w której Marta Nawrocka powitała króla Szwecji Karola XVI Gustawa i królową Sylwię, wzbudziła zainteresowanie także wśród projektantów. Czytaj też: Dziennikarka TVN ujawniła kulisy rozmowy z Martą Nawrocką. Tym zaskoczyła ją pierwsza dama Do wyboru pierwszej damy odniósł się projektant Robert Czerwik. „Bardzo lubię oglądać taką elegancję w wydaniu pani Nawrockiej. Burgundowy płaszcz o pięknej, kobiecej linii świetnie współgra ze toczkiem całość jest spójna, klasyczna i bardzo poprawna może nieco zbyt dosłowna”, mówił w rozmowie z Plejadą. Projektant zwrócił uwagę na detal, który w przypadku tak oszczędnej stylizacji nabiera szczególnego znaczenia. Jak podkreślił, przy minimalistycznym zestawie każdy element musi być dopracowany do perfekcji. W jego opinii kluczową rolę odgrywa przede wszystkim przygotowanie tkaniny – zwłaszcza płaszcza, który jest centralnym punktem całej stylizacji. „Jedyne, na co zwróciłbym uwagę, to perfekcyjne przygotowanie tkaniny. Przy tak minimalistycznej stylizacji szczególnie ważne jest idealne uprasowanie płaszcza, bo właśnie takie detale robią największą różnicę”, dodawał. Projektant podkreślił również znaczenie klasyki w oficjalnym wizerunku. „Sam kierunek klasyki uważam za świetny, ale moim zdaniem najciekawiej działa wtedy, gdy jest lekko przetworzony i pokazany w bardziej nowoczesnej interpretacji, a nie tak dosłownie cytowany”, oceniał.
Choroba go nie złamała. Michael J. Fox poruszył świat słowami o żonie i dzieciach. Sala wstała, wielu miało łzy w oczach
Michael J. Fox skradł serca publiczności podczas gali Actor Awards w Los Angeles. Aktor został nagrodzony owacjami na stojąco i wygłosił poruszające przemówienie o rodzinie, miłości i przełomowym momencie, który na zawsze odmienił jego życie.
Michael J. Fox pojawił się na gali SAG Actor Awards w Los Angeles i został powitany owacjami na stojąco. 64-letni aktor, który od ponad trzech dekad zmaga się z chorobą Parkinsona, wygłosił osobiste, wzruszające przemówienie. Wspominał początki kariery, przeprowadzkę z Kanady oraz moment, w którym na planie „Family Ties” poznał żonę i – jak sam mówi – otrzymał „cztery najcenniejsze prezenty”. Michael J. Fox na SAG Actor Awards. Owacje w Shrine Auditorium W niedzielny wieczór Los Angeles znów stało się światową stolicą kina. To właśnie tam, w imponujących wnętrzach Shrine Auditorium and Expo Hall, odbyła się uroczysta gala Actor Awards – jedno z tych wydarzeń, które przyciągają największe nazwiska branży i elektryzują fanów na całym świecie. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło największych gwiazd. Każda z nich podzieliła się osobistą opowieścią o drodze do sukcesu, wspominając początki kariery, marzenia i momenty przełomowe. Ich wystąpienia nadały ton całemu wieczorowi – pełnemu refleksji, wdzięczności i celebracji aktorskiego rzemiosła. Jednak to moment, w którym na scenie pojawił się Michael J. Fox, stał się najbardziej poruszającym punktem wieczoru. Aktor wrócił wspomnieniami do początków swojej drogi zawodowej. „Przeprowadziłem się z Kanady do Los Angeles, żeby spróbować swoich sił jako aktor”, wspominał. Przełomem w jego zawodowej drodze był angaż do serialu „Family Ties”. Czytaj też: Od ponad trzech dekad jest jego ostoją. Żona Michaela J. Foxa każdego dnia wspiera go w chorobie „Family Ties” i Tracy Pollan – przełom w życiu aktora To właśnie na planie kultowego serialu „Family Ties” rozegrał się jeden z najważniejszych rozdziałów w jego życiu. Michael J. Fox wspominał, że ten moment okazał się przełomowy nie tylko dla jego kariery, lecz także dla serca. To tam poznał Tracy Pollan, która na ekranie grała jego dziewczynę. Scenariusz pisał jedno, ale życie – jak się okazało – miało własny plan. „Mój nauczyciel powiedział mi kiedyś: "Fox, nie będziesz wiecznie taki uroczy". Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć, więc rzuciłem: "Może wystarczy na tyle długo, proszę pana".(...) Po kilku latach grzebania po śmietnikach w Los Angeles dostałem rolę w "Family Ties”, mówił. Podczas gali aktor wracał do tych wspomnień z wyraźnym wzruszeniem. Mówiąc o żonie, nie krył emocji. W jego głosie pobrzmiewała wdzięczność i czułość, gdy opowiadał o kobiecie, która – jak sam podkreślał – stała się najważniejszą częścią jego świata. Co ważne, podczas gali SAG, aktorowi towarzyszył syn Sam. „Dała mi cztery prezenty: nasze dzieci: Schuyler, Aquinnah, Esme i Sama. Czasami lubię im przypominać, że gdyby nie aktorstwo, nie byłoby ich tutaj. Jestem Michaelem J. Foxem, ojcem i aktorem”, wyznał. Zebrani nagrodzili go owacjami na stojąco. Reakcje w serwisie X i wsparcie fanów Wystarczyło kilka minut, by fragment przemówienia Michaela J. Foxa zaczął żyć własnym życiem w sieci. Nagrania z gali błyskawicznie trafiły do mediów społecznościowych, a w serwisie Xpojawiła się lawina komentarzy. Internauci nie kryli emocji. Pisali o autentyczności aktora, o sile jego słów i o tym, jak wyjątkowego znaczenia nabierają w kontekście choroby, z którą zmaga się od lat. Wielu podkreślało, że to był jeden z tych momentów, które przypominają, dlaczego kino potrafi łączyć ludzi – nie tylko na ekranie, lecz także poza nim. W komentarzach dominowały wzruszenie i wdzięczność. Użytkownicy dziękowali mu za szczerość oraz za to, że w tak osobistym wystąpieniu mówił przede wszystkim o rodzinie, miłości i aktorstwie. Dla wielu był to najważniejszy moment całego wieczoru. View oEmbed on the source website Michael J. Fox nie zatrzymuje się mimo problemów zdrowotnych Michael J. Fox od ponad trzech dekad zmaga się z chorobą Parkinsona. Diagnozę usłyszał w 1991 r., a pierwsze objawy odkrył już w wieku 29 lat. Jak wspominał, początkowo nie chciał pogodzić się z diagnozą. Mimo to przez lata pozostawał aktywny zawodowo. „Doszedłem do momentu, w którym nie mogłem polegać na tym, że każdego dnia będę w stanie mówić, co oznaczało, że nie mogłem już czuć się komfortowo na planie. Dlatego w zeszłym roku z tym skończyłem”, mówił w 2021 roku w rozmowie z AARP. Jednocześnie Michael J. Fox jasno daje do zrozumienia, że definitywne „żegnaj” nie padło. W 2024 r., w rozmowie z Entertainment Tonight, przyznał, że na nic sie nie zamyka. „Jeśli ktoś zaproponuje mi rolę, a ja ją przyjmę i dobrze się bawię — super. Zagrałbym, gdyby pojawiła się propozycja, w której mógłbym zawrzeć swoje doświadczenia, swoje wyzwania, jeśli wymyśliłbym, jak to zrobić”, zapowiadał. Czytaj też: Cierpiący na chorobę Parkinsona Michael J. Fox pojawił się na gali BAFTA. Wzruszająca reakcja publiczności Choć choroba Parkinsona z czasem wymusiła na nim ograniczenie aktywności zawodowej, Michael J. Fox nie zniknął z pierwszej linii walki. Przeciwnie — swoją energię i determinację skierował tam, gdzie mogą realnie zmieniać świat. Jego fundacja przeznaczyła ponad miliard dolarów na badania nad chorobą. Fox wielokrotnie podkreśla, że siłę do działania czerpie z najbliższych. Rodzina pozostaje dla niego fundamentem i bezpieczną przystanią. Nic więc dziwnego, że podczas gali Actor Awards to właśnie ona znalazła się w centrum jego opowieści. W Los Angeles nie mówił wyłącznie o karierze i sukcesach. Z jego słów wybrzmiała przede wszystkim historia o miłości, wdzięczności i wytrwałości. O drodze, która zaczęła się od marzeń młodego aktora, a dziś prowadzi przez scenę Shrine Auditorium — wśród owacji na stojąco i spojrzeń pełnych szacunku. Źródło; Plejada, Pudelek, Kobieta Wp.pl
Zendaya i Tom Holland wzięli potajemny ślub?! W internecie huczy. Wiadomo, kto puścił parę z ust
Ślub Zendayi i Toma Hollanda już się odbył? Milczenie przedstawicieli pary i złota obrączka na palcu aktorki tylko podsycają emocje. Czy Hollywood właśnie przeoczyło najgłośniejszą ceremonię sezonu?
Hollywood kocha wielkie ceremonie, suknie jak z bajki i relacje na żywo z każdego kroku gwiazd. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że ślub Zendayi i Toma Hollanda mógł odbyć się w całkowitej ciszy, z dala od fleszy, czerwonych dywanów i oficjalnych komunikatów. Sensacyjne słowa padły z ust stylisty aktorki podczas rozdania nagród SAG 2026. Czy jedna z najbardziej uwielbianych par młodego Hollywood naprawdę powiedziała sobie „tak” w sekrecie, a świat dowiedział się o tym dopiero teraz? Zendaya i Tom Holland już po ślubie?! Plotki o tym, że ślub Zendayi i Toma Hollanda mógł już się wydarzyć, eksplodowały z pełną siłą po gali 2026 Actor Awards. To właśnie tam, w blasku reflektorów i wśród największych nazwisk branży, Law Roach – wieloletni stylista i zaufany współpracownik aktorki – niespodziewanie zburzył medialny porządek wieczoru. Zapytany o życie prywatne swojej klientki, powiedział bez chwili zawahania: „Ślub już się odbył. Przegapiliście to”. Kiedy reporter próbował doprecyzować, czy to żart, Roach potwierdził swoje stanowisko, nie wycofując się ani o krok. Przedstawiciele aktorskiej pary nie odnieśli się do tych doniesień. Milczenie tylko wzmaga spekulacje i sprawia, że pytanie o to, czy ślub Zendayi i Toma Hollanda rzeczywiście odbył się w ścisłej tajemnicy, staje się jednym z najbardziej elektryzujących tematów sezonu. W świecie, w którym niemal nic nie umyka mediom, taka cisza brzmi wyjątkowo głośno. Sprawdź też: Był na dnie, od trzech lat jego życie wygląda zupełnie inaczej. Gwiazdor "Spider-Mana" wyjawił, co go odmieniło Obrączka zamiast 5-karatowego diamentu Fani szybko wychwycili szczegół, który jeszcze mocniej podgrzał atmosferę wokół pary. Zendaya została zauważona ze złotą obrączką na palcu, symbolem, który natychmiast wywołał pytania. Tym bardziej że wcześniej na jej dłoni błyszczał 5-karatowy diament. Ten sam, który zwrócił uwagę w styczniu 2025 r., gdy aktorka zaprezentowała go podczas gali Złotych Globów. Chwilę później TMZ podało informację, że zakochani są po zaręczynach. Pod koniec września ubiegłego roku aktor sam publicznie potwierdził zaręczyny z Zendayą. Podczas jednej z wypowiedzi określił aktorkę mianem swojej „narzeczonej”, rozwiewając tym samym wszelkie wątpliwości co do ich statusu. Czytaj też: Hollywoodzki gwiazdor się wygadał. Zendaya to już nie „dziewczyna”. Fani zadrżeli z emocji Od planu „Spider-Mana” do oficjalnego potwierdzenia w 2021 r. Ta historia zaczęła się jak scenariusz filmowy. Był 2016 r., plan „Spider-Man: Homecoming” i dwoje młodych aktorów, którzy mieli po prostu zagrać razem w hollywoodzkiej produkcji. Zendaya i Tom Holland od początku podkreślali, że łączy ich wyłącznie przyjaźń oraz zawodowa współpraca. Uśmiechy na premierach, wspólne wywiady, żarty zza kulis — wszystko wyglądało niewinnie i profesjonalnie. Ale już rok później atmosfera wokół tej relacji zaczęła się zmieniać. W mediach pojawiły się pierwsze doniesienia o możliwym romansie. Źródła z otoczenia aktorów wskazywały, że choć para bardzo chroni swoją prywatność, coraz częściej spędza czas razem. Choć plotki narastały przez lata, przełom przyszedł dopiero w 2021 r. To wtedy paparazzi sfotografowali Zendayę i Toma Hollanda na czułych gestach. Nie mogli dłużej ukrywać swojej miłości. Jedno nie ulega wątpliwości — jeśli ślub jednej z najgorętszych par naprawdę odbył się w tajemnicy, mówilibyśmy o jednej z najbardziej dyskretnych ceremonii ostatnich lat w Hollywood. W świecie, w którym każdy detal z życia gwiazd trafia na nagłówki w ciągu minut, taka cisza byłaby wydarzeniem samym w sobie. Czytaj też: Miłość połączyła ich na planie zdjęciowym. Dziś Tom Holland i Zendaya są jedną z najpopularniejszych i najbardziej tajemniczych par Hollywood Źródło: Onet, Plejada, Pudelek, Viva.pl
Takiego debiutu w „TzG” dawno nie było. Wszedł na parkiet i zmiótł konkurencję. Fani już typują go do finału
W niedzielę, 1 marca na antenie Polsatu wystartowała 18. edycja „Tańca z gwiazdami”, a jednym z najmocniejszych momentów wieczoru okazał się występ Gamou Falla. Model i aktor w parze z Hanną Żudziewicz zatańczył wymagającego quickstepa i wywołał falę entuzjastycznych komentarzy na Instagramie programu, gdzie widzowie już wróżą mu finał!
Nowy sezon „Tańca z gwiazdami” wystartował 1 marca na antenie Polsatu i od pierwszych minut było jasne, że ta edycja nie przejdzie bez echa. W centrum uwagi znalazł się Gamou Fall. W duecie z Hanną Żudziewicz zatańczył porywającego quickstepa i sprawił, że media społecznościowe dosłownie zapłonęły od komentarzy. 18. edycja „Tańca z gwiazdami” wystartowała 1 marca Telewizyjny parkiet znów rozbłysł światłami, a wraz z nim ruszyła 18. edycja „Tańca z gwiazdami”. 1 marca na antenie Polsatu nowe gwiazdy rozpoczęły rywalizację o Kryształową Kulę, otwierając sezon, który już w pierwszym odcinku przyniósł wyraźne emocje i nieoczywiste zaskoczenia. W gronie uczestników znalazł się Gamou Fall – model i aktor, którego obecność w programie dla wielu była niespodzianką. Szybko jednak stało się jasne, że nie zamierza pozostać w cieniu. To właśnie jego taneczny debiut stał się jednym z najgłośniej komentowanych wydarzeń wieczoru. Czytaj też: Owacje na stojąco i zachwyt jurorów. Izabella Miko zrobiła na parkiecie prawdziwe show, ale internauci wypominają jej jedno Gamou Fall i Hanna Żudziewicz zatańczyli szybkiego quickstepa Gamou Fall wystąpił w parze z Hanną Żudziewicz, a na swój pierwszy występ otrzymali quickstepa – jeden z najszybszych i najbardziej wymagających tańców w standardzie. To styl, który nie wybacza błędów, szczególnie w premierowym odcinku, gdy stres i adrenalina potrafią dać się we znaki. Na parkiecie nie było jednak widać tremy. Ich choreografia była dynamiczna i precyzyjna, a tempo quickstepa nie odebrało im kontroli ani swobody ruchu. Para zaprezentowała się pewnie, utrzymując energię od pierwszego do ostatniego taktu. 35 pkt dla Gamou Falla. Jurorzy nie kryli zdumienia Po zakończonym występie przyszedł czas na oceny. Jurorzy nie kryli zdumienia poziomem, jaki zaprezentowała para już w pierwszym odcinku. Gamou Fall i Hanna Żudziewicz otrzymali aż 35 pkt., co od razu uplasowało ich w gronie najmocniejszych uczestników tego wieczoru. W przypadku debiutu i tak wymagającego tańca jak quickstep taki wynik mówi sam za siebie. „Jak zobaczyłam, że będziesz tańczył quickstepa pomyślałam sobie katastrofa. To jest jak trening do iron mena w garniturze. Szczerze? Nigdy nie chciałabym w pierwszym odcinku tańczyć quickstepa. Piękna rama, szeroka. Tańczyłeś really quickstep. Hania zobaczyła, że dasz rade i zobaczyłeś quickstepa”, komentowała Iwona Pavlović. A Rafał Maserak dodawał: „Ja się nie zgadzam z Iwoną. Jak zobaczyłem jak wyglądasz wiedziałem, że zatańczysz. Wiesz co masz unikalnego? Taka tajemniczość. Ja też będę tajemniczy i resztę powiem w następnym tygodniu”. Internauci na Instagramie „Tańca z gwiazdami” wróżą mu finał Choć wysokie noty zrobiły wrażenie, prawdziwa eksplozja emocji nastąpiła w mediach społecznościowych programu. Na Instagramie „Tańca z gwiazdami” internauci natychmiast zaczęli dzielić się swoimi opiniami. „Był prawdziwy sztos - nawet przez ekran telewizora czuć było cudowna ENERGIĘ!”, „Ale to było dobre!!!”, „Powinno być 40”, „Oj Hanna doprowadzi Gamou do finału! Trzymam kciuki, bo jest potencjał”, „Jak tak wygląda taniec w pierwszym odcinku, to strach pomyśleć co będzie dalej Mega podnoszenia i świetna choreografia”, „To się nazywa mocne otwarcie!”, pisali zachwyceni widzowie. Życzymy wszystkiego, co najlepsze!
Owacje na stojąco i zachwyt jurorów. Izabella Miko zrobiła na parkiecie prawdziwe show, ale internauci wypominają jej jedno
Izabella Miko w premierowym odcinku „Tańca z gwiazdami” zachwyciła publiczność i jurorów. Wraz z Albertem Kosińskim zatańczyła paso doble do „V symfonii” Ludwiga van Beethovena, zdobywając owacje na stojąco. W sieci pojawiły się jednak nie tylko zachwyty, ale i głosy krytyczne. Dlaczego?
Izabella Miko pojawiła się w najnowszej edycji „Tańca z gwiazdami” i już w niedzielę, 1 marca rozgrzała parkiet do czerwoności. W premierowym odcinku wraz z Albertem Kosińskim zaprezentowała paso doble, zdobywając owacje na stojąco. Publiczność była oczarowana, ale w sieci zawrzało. Nie wszyscy uznali ten triumf za bezdyskusyjny. Izabella Miko pojawiła się w Tańcu z Gwiazdami. Zachwytom nie ma końca Jej udział w najnowszej edycji programu „Taniec z gwiazdami” od początku budził duże zainteresowanie. Gdy Izabella Miko pojawiła się na parkiecie, było jasne, że to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów wieczoru. Zarówno widzowie, jak i jurorzy z uwagą śledzili jej występ, a emocji nie brakowało. W duecie z Albertem Kosińskim stworzyła na parkiecie spektakl, obok którego trudno było przejść obojętnie. Ich paso doble do „V symfonii” Ludwiga van Beethovena było pełne napięcia, wyrazistych gestów i zdecydowanych ruchów. To właśnie ten taniec stał się jednym z najgłośniej komentowanych momentów premierowego odcinka „Tańca z gwiazdami”. Paso doble nie wybacza zawahań – wymaga precyzji, charakteru i scenicznej pewności siebie. Tego wieczoru nie było miejsca na przypadek. Czytaj też: Sebastian Fabijański zadebiutował w Tańcu z Gwiazdami, a fani przecierają oczy ze zdumienia. Wydali już własny werdykt. Tak go ocenili Reakcja publiczności była natychmiastowa. Owacje na stojąco wybrzmiały jeszcze zanim emocje zdążyły opaść. Jurorzy również nie kryli uznania i przyznali wysokie noty. Efekt? Aż 37 punktów, które wywołały prawdziwe poruszenie i sprawiły, że o tym występie mówiło się jeszcze długo po zakończeniu programu. „Ty jako ten czarny łabędź, to było piękne, tańczyłaś z taka gracja z taką – nie wiem, czy dobrze użyje tego słowa - dezynwolturą”, komentowała Ewa Kasprzyk. A Rafał Maserak podkreślił, że ze względu na taneczne doświadczenie aktorki, będzie miał wobec niej większe wymagania: „Uwielbiam takie momenty, że muzyka robi robotę, bardzo wam pomogła. Mamy twardy orzech do zgryzienia, mieliśmy już tancerzy, którzy byli po balecie macie dużo nawyków, które w tańcu nie pomagają. Będziemy od was więcej wymagać. Ja kocham kontrasty w tańcu. Jak coś jest szybkie musi być wolne”. Internauci podzieleni po występie Izabelli Miko. Dlaczego? Choć w sieci przeważały słowa uznania i zachwytu. Niektórzy wróżą Izabelli Miko finał. „Mam nadzieję, że wygra”, „brawo Iza! To będzie dobra edycja”, „Wielkie brawa”, „Kandydatka do finału”, No i pozamiatali!”, „Występ szczęka opada”, „Wspaniali”, „Cudowny taniec”, „To jest klasa i kunszt”, „Hipnotyzująca Iza… piękna choreografia, niesamowity poziom tańca”, „Zasługiwali na 40 punktów!”, „COŚ NIESAMOWITEGO!!! Wspaniała muzyka i stroje. Postawili poprzeczkę BARDZO WYSOKO! Może nawet za wysoko, bo pozostałe pary zrobią duży progres między odcinkami, a tutaj aż ciężko, żeby było lepiej!”, czytamy. Wśród fali komplementów pojawiły się komentarze, w których internauci zwracali uwagę na informacje dotyczące biografii Izabelli Miko. Dyskusja szybko nabrała tempa, a temat jej tanecznego doświadczenia stał się jednym z najczęściej poruszanych w internetowych wpisach po emisji odcinka. „Moim zdaniem, przy całej sympatii do Pani Izy, jako tancerka nie powinna być uczestnikiem”, „Co tam robi Izabella Miko? Min. 3 filmy z nią oglądałam o tańcu. Ona umie tańczyć uczyła się go filmów! Była w szkole baletowej! Wpiszcie w Google kto to jest Izabela, aktorka i tancerka! Bardzo nie fair. Tańczyła super. Pewnie wygra albo dojdzie do finału. Nie jest to w porządku”, pisano. Inni stawali w obronie aktorki: „Balet to nie towarzyski! Inna postawa, inny środek ciężkości. Ona nawet stoi jak baletnica. Iza do finału!”. Sprawdź też: Stroje warte fortunę, zaskakujące wyzwania i odcinki specjalne. Produkcja Tańca z Gwiazdami przeszła samą siebie! Izabella Miko o swoim doświadczeniu tanecznym Jakiś czas temu Izabella Miko odniosła się do pojawiających się krytycznych komentarzy. Aktorka postanowiła zabrać głos i wyjaśnić wątpliwości dotyczące jej tanecznej przeszłości. Na jej InstaStories pojawiło się obszerne oświadczenie, w którym doprecyzowała informacje krążące w sieci. „Sprostujmy. Szkoły baletowej nigdy nie skończyłam. Nie jestem absolwentką szkoły baletowej, więc zawodu "tancerza" nie mam. Ale jako dziecko, tak, tańczyłam w szkole baletowej i kontuzja w wieku 17 lat spowodowała, że musiałam skończyć z baletem. W serduchu czuję, że się jeszcze nie "wytańczyłam", dlatego mnie teraz tak ciągnie na parkiet”, wyznała. Czytaj też: Na ten występ fani Tańca z Gwiazdami czekali z niecierpliwością. Natsu zaskoczyła na scenie, uwagę zwróciło jedno
Sebastian Fabijański zadebiutował w Tańcu z Gwiazdami, a fani przecierają oczy ze zdumienia. Wydali już własny werdykt. Tak go ocenili
Sebastian Fabijański zachwycił w premierowym odcinku 18. edycji „Tańca z gwiazdami”. Jego energetyczna cha-cha z Julią Suryś porwała jurorów i widzów. W sieci zawrzało — internauci już okrzyknęli go jednym z faworytów show.
Sebastian Fabijański wreszcie stanął w świetle reflektorów „Tańca z gwiazdami” i zrobił to w stylu, który trudno będzie zapomnieć. W premierowym odcinku 18. edycji porwał się na cha-chę u boku Julii Suryś, pokazując swobodę, luz i zaskakującą lekkość. Jurorzy nie kryli zachwytu, a w sieci natychmiast zawrzało — internauci zgodnie okrzyknęli jego występ jednym z najmocniejszych momentów wieczoru. Ile punktów otrzymał? Sebastian Fabijański w 18. edycji „Tańca z gwiazdami” – długo wyczekiwany debiut „Taniec z gwiazdami” z rozmachem powrócił na antenę Polsatu, inaugurując 18. edycję programu, który od lat elektryzuje widzów w całej Polsce. Stawka? 200 tys. zł i tytuł, o którym marzą wszyscy uczestnicy. Emocje od pierwszych minut premierowego odcinka sięgnęły zenitu, a parkiet rozgrzał się do czerwoności. Wśród gwiazd, które zaprezentowały się tego wieczoru, jedno nazwisko wybrzmiało szczególnie mocno — Sebastian Fabijański. Jego występ u boku Julii Suryś zwieńczył debiutancki wieczór, zostawiając widzów z pulsującymi emocjami i poczuciem, że właśnie byli świadkami jednego z najbardziej elektryzujących momentów tego otwarcia. Sprawdź też: Stroje warte fortunę, zaskakujące wyzwania i odcinki specjalne. Produkcja Tańca z Gwiazdami przeszła samą siebie! Jak jury oceniło Sebastiana Fabijańskiego? Sebastian Fabijański w „Tańcu z gwiazdami” postawił na energetyczną cha-chę i od pierwszych taktów było jasne, że nie zamierza przejść przez program niezauważony. Na parkiecie pojawiła się pewność, swoboda i wyraźny luz, które sprawiły, że jego występ oglądało się z rosnącym napięciem. Każdy ruch był spójny, a całość dopracowana, co natychmiast przyciągnęło uwagę jurorów. Czytaj też: Na ten występ fani Tańca z Gwiazdami czekali z niecierpliwością. Natsu zaskoczyła na scenie, uwagę zwróciło jedno Efekt? Aż 36 punktów od jury w premierowym odcinku 18. edycji. Taki wynik już na starcie mocno zaznaczył jego obecność w programie. Wśród oceniających szczególnie wybrzmiał komentarz Tomasza Wygody, który nie ograniczył się wyłącznie do techniki, ale zwrócił uwagę na emocje i wewnętrzną przemianę widoczną w występie aktora. „Powiedziałeś że się cały czas bijesz z sobą ale jest tyle czułości i miękkości ze znalazłeś chyba czas żeby się ze sobą pokochać”, oceniał juror. A Iwona Pavlović dodawała: „Dla mnie cza-cza dla gwiazdy mężczyzny jest papierkiem lakmusowym. Zdarza się, ze panowie gwiazdy wyglądają śmiesznie. Tu wyszedł na parkiet stuprocentowy tancerz”. Internauci zachwyceni. Fala komentarzy po występie w TzG Reakcja widzów była błyskawiczna i niezwykle emocjonalna. W mediach społecznościowych niemal natychmiast zaroiło się od komentarzy, a pod nagraniami z występu pojawiła się prawdziwa lawina opinii. Internauci nie tylko nie kryli zaskoczenia, ale wręcz otwarcie pisali o zachwycie, podkreślając, że Sebastian Fabijański stał się jednym z najmocniejszych punktów premierowego wieczoru. „Brawo!”, „Co za mocna edycja!”, „On to wygra”, „Wielkie zaskoczenie, mega występ”; „Najlepiej tańczący facet tej edycji, widziałam, że tak będzie bo pamiętam go z czasów serialu Tancerze, gdzie miał dryg”, „Jak on się rusza! Mega pozytywne zaskoczenie, oby do finału”, „Najlepszy”, „tak obstawiałam. Czarny koń tej edycji i w końcu facet czujący rytm i flow”, czytamy.
Miał zaledwie 17 lat, doświadczył rodzinnej tragedii. Po nagłej stracie ojca Piotr Sobociński jr podjął decyzję, która zmieniła całe jego życie
Nazwisko Sobociński w polskim kinie brzmi jak legenda – to historia zapisana światłem i kadrami, które przeszły do historii. Piotr Sobociński jr dorastał w świecie planów filmowych i wielkich nazwisk, dziś sam jest cenionym operatorem i otwarcie mówi o cenie sukcesu, rodzinie oraz obowiązku.
Są nazwiska, które w świecie filmu ważą więcej niż złoto. Nazwiska, które nie są jedynie podpisem w czołówce, lecz obietnicą jakości, wrażliwości i bezkompromisowego oka. W polskim kinie takim nazwiskiem jest Sobociński. Piotr Sobociński jr dorastał w artystycznym świecie. Doskonale wie, że w jego rodzinie kamera nigdy nie była zwykłym narzędziem pracy. Była zobowiązaniem. Była językiem, którym mówili jego dziadek i ojciec. Była losem. W najnowszym wywiadzie znany operator opowiada o pasji, a także w poruszających słowach wspomina ojca. Rodzina, w której kamera jest dziedzictwem W tej rodzinie kino nigdy nie było dziełem przypadku. To była droga, która zaczęła się znacznie wcześniej. Dziadek, Witold Sobociński, współpracował z Andrzejem Wajdą i Wojciechem Hasem – twórcami, którzy zapisali się w historii polskiego filmu. Ojciec, Piotr Sobociński, zrobił karierę w Hollywood i otrzymał nominację do Oscara. Pracował w Stanach Zjednoczonych przy produkcjach: „Pokój Marvina”, „Kraina wiecznego szczęścia”, „24 godziny” oraz „Półmrok”. Nazwisko Sobociński otwiera drzwi. Ale każde otwarte drzwi prowadzą do kolejnego egzaminu. Piotr Sobociński Jr dorastał w świecie planów filmowych, rozmów o kadrach i światła ustawianego z niemal matematyczną precyzją. Obserwował, jak buduje się obraz – warstwa po warstwie, decyzja po decyzji. Widział, ile kosztuje perfekcyjny efekt. Dziś sam jest cenionym operatorem filmowym. Na swoim koncie ma „Różę”, „Bogów”, „Boże Ciało”, „Kos”, „Rocznicę”, „Cicha noc”, „Ministranci”. Każdy z tych filmów to inna temperatura emocji, inne wyzwanie, inna odpowiedzialność. Każdy kadr to dowód, że nazwisko zobowiązuje do działania. Czytaj też: Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła Mama, Hanna Mikuć i siostra Piotra Sobocińskiego jr są aktorkami. Operatorem został także jego brat – Michał Sobociński. „Wygląda na to, że mnie i mojemu rodzeństwu zamiłowanie do świata filmu zostało przekazane w genach. A rodzice dużo pracy włożyli w to, żeby nas do zawodów artystycznych zniechęcić. Oni nie chcieli, żebyśmy „pchali się” w film. Na tyle, że swój pierwszy aparat dostałem nie od taty, tylko od dziadka aktora. […] Bo to bardzo niestabilna praca. I konsumująca. Pracuje się nocami, pracuje się w święta, bo w wielu obiektach można kręcić tylko, kiedy są zamknięte dla odwiedzających. To zajęcie dobre dla singla, ale dla człowieka, który chce budować rodzinę, już niekoniecznie”, mówi operator w rozmowie z Igą Nyc dla magazynu PANI. „Miałem 17 lat” – moment, który wszystko zmienił Piotr Sobociński junior nie ukrywa, że jako dziecko bardzo przeżywał, fakt, że rodziców nie ma na ważnych uroczystościach. Spędzali większość czasu na planach zdjęciowych. Był czas, w którym Hanna Mikuć po narodzinach syna, Michała poświęciła się rodzinie. Z kolei Piotr Sobociński pracował za granicą – najpierw w Europie, a następnie znalazł się w USA. „Żebyśmy mogli być razem, mama zdecydowała się zawiesić swoją karierę i jeździliśmy za nim z planu na plan jak nomadzi. Jestem jej ogromnie wdzięczny, bo odnosiła wtedy znacznie większe zawodowe sukcesy niż tata”, opowiadał. Dzieci Piotra Sobocińskiego i Hanny Mikuć uczęszczały do amerykańskiej szkoły, ale nie zapominały o polskiej edukacji. Dorastać w cieniu hollywoodzkich planów filmowych to doświadczenie, którego nie da się porównać z niczym innym. Podglądać, jak rodzi się kino w miejscu, gdzie marzenia mają budżet i rozmach, to jak zajrzeć za kulisy świata większego niż wyobraźnia. Gigantyczne dekoracje, które przypominały osobne miasta. Spektakularne sceny pościgów, w których każda sekunda była precyzyjnie zaplanowana. Skala, tempo, energia – wszystko intensywniejsze, bardziej monumentalne. Ale w tym wszystkim najważniejszy był on – ojciec. Skoncentrowany, odpowiedzialny, stojący na czele pionu operatorskiego, który zawsze jest najliczniejszy. To właśnie tam bije techniczne serce filmu. Być świadkiem tej pracy to powód do dumy, która zostaje na całe życie. „Byłem dumny z ojca, bo kierował pionem operatorskim, który jest zawsze najliczniejszy” Czytaj też: Dzieli ich 14 lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/02/pap20010327012-8b2c937.jpg" width="1854" height="1420" alt="Warszawa.27.03.2001. Archiwalne zdjęcie zmarłego w Kanadzie wybitnego polskiego operatora filmowego Piotra Sobocińskiego ze "Złota Żabą" - nagrodą Festiwalu Camerimage, którą otrzymał w Toruniu w 1994 r. za film Kieślowksiego "Trzy kolory - Czerwony"." title="Warszawa.27.03.2001. Archiwalne zdjęcie zmarłego w Kanadzie wybitnego polskiego operatora filmowego Piotra Sobocińskiego ze "Złota Żabą" - nagrodą Festiwalu Camerimage, którą otrzymał w Toruniu w 1994 r. za film Kieślowksiego "Trzy kolory - Czerwony"." /> Piotr Sobociński jr – poszedł w ślady ojca. Tak narodziła się jego pasja do filmu Wcale nie było tak, że od dziecka wiedział, że pójdzie śladem ojca. Przez moment marzył o zupełnie innym świecie – świecie wykopalisk, tajemnic przeszłości i dinozaurów, które po „Jurassic Park” rozpalały wyobraźnię nastolatków na całym świecie. Archeologia wydawała się wtedy znacznie bardziej ekscytująca niż plan filmowy. A jednak kino było gdzieś obok. Dziadek Witek widział w nim przyszłego operatora. Ostateczna decyzja wynikała z doświadczenia straty. Gdy Piotr Sobociński zmarł, on miał 17 lat. Wtedy coś się w nim domknęło. Uznał, że skoro los tak brutalnie przerwał karierę ojca, on powinien ją – w pewnym sensie – kontynuować. „We mnie ta decyzja dojrzała, kiedy umarł ojciec. Miałem wtedy 17 lat i doszedłem do wniosku, że skoro los niesprawiedliwie przerwał jego karierę, to mam obowiązek przejąć pałeczkę. I zacząłem przygotowania do szkoły filmowej. Z pewnością miałem ułatwiony start, bo dziadek Witek zabierał mnie na festiwal Camerimage, gdzie mogłem uczestniczyć w różnych warsztatach operatorskich. […] Trafiłem na rocznik ludzi, którzy mieli w sobie prawdziwy głód robienia filmów. […] Kiedy ojciec umarł, przyjąłem za punkt honoru, żeby zacząć jak najszybciej na siebie zarabiać. Więc jeszcze w liceum pracowałem na planach jako fotosista i oświetlacz, a na studiach szwenkowałem. To była najlepsza szkoła zawodu, bo mogłem obserwować w akcji genialnych operatorów: Krzysztofa Ptaka, Piotrka Śliskowskiego, Artura Reinharta, Pawła Edelmana. No i mojego dziadka”, dodaje w PANI. Sprawdź też: Piotr Sobociński nie zdążył ożenić syna. Jego nagła śmierć była szokiem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/02/pap202003021R0-4f81fd3.jpg" width="6710" height="4473" alt="Warszawa, 02.03.2020. Operator Piotr Sobociński podczas ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych - Orłów, 2 bm. w Teatrze Polskim im. Arnolda Szyfmana w Warszawie." title="Warszawa, 02.03.2020. Operator Piotr Sobociński podczas ceremonii wręczenia Polskich Nagród Filmowych - Orłów, 2 bm. w Teatrze Polskim im. Arnolda Szyfmana w Warszawie." /> 20 godzin dziennie. Piotr Sobociński jr o cenie perfekcyjnego kadru Dziś otwarcie mówi o kosztach tej pracy. Praca operatora to nie tylko artyzm i czerwone dywany. To także kilkanaście, a nawet 20 godzin dziennie. Nocne analizowanie scen. Odpowiedzialność za efekt końcowy. Ten zawód nie zna świąt. Nie zna weekendów. Piotr Sobociński Jr postanowił jedno – po narodzinach pierwszej córki zrozumiał, że rodzina zawsze będzie u niego stawiana na pierwszym miejscu. Dziś jest w tym samym wieku, który miał jego ojciec, gdy niespodziewanie zmarł na zawał serca na planie „24 godzin” Luisa Mandokiego. I kiedy słyszy pytanie, czy boi się, że praca może go wyniszczyć tak samo, nie ucieka przed odpowiedzą. „Boję się, oczywiście. Dlatego od roku jestem w terapii i staram się z pomocą pani psycholog zmienić swoje podejście do pracy. I widzę pewien progres, ale jak na złość za każdym razem, kiedy planuję zrobić sobie przerwę, to pojawia się propozycja nie do odrzucenia”, opowiadał w rozmowie z PANI. Dlatego wymyślił własne antidotum. Kiedy kończy maraton filmowy, wyjeżdża z partnerką i dziećmi jak najdalej i na jak najdłużej. Od mniej więcej trzech lat ten rytuał stał się stałym punktem jego życia. Za chwilę znów zniknie na miesiąc. Odłączy telefon. Odetnie się od planów. Od światła. Od napięcia. Źródło: wywiad magazynu PANI, autorstwa Igi Nyc nr 3/2026
Pamiętacie Kelly z „Beverly Hills 90210”? Tak dziś wygląda Jennie Garth. Fani kultowego serialu przecierają oczy ze zdumienia
Jennie Garth znów jest na ustach fanów. 53-letnia gwiazda „Beverly Hills 90210” pokazała na Instagramie zdjęcia z początków kariery. Jak dziś wygląda serialowa Kelly Taylor? Zobacz metamorfozę, która przyciąga uwagę.
Jennie Garth, ikona lat 90. i niezapomniana Kelly Taylor z „Beverly Hills 90210”, otworzyła prywatne archiwum i zabrała fanów w sentymentalną podróż do czasów sprzed wielkiej sławy. 53-letnia aktorka opublikowała na Instagramie zdjęcia z początków kariery, odsłaniając kadry z momentu, gdy wszystko dopiero się zaczynało. To symboliczny powrót do przeszłości. Zobacz, jak zmieniła się Jennie Garth! Jennie Garth i początki kariery gwiazdy lat 90. Jej dzieciństwo upływało z dala od blasku fleszy – w rytmie rodzinnego życia i codzienności, która nie miała nic wspólnego z hollywoodzkim światem. Jennie Garth pochodzi z Illinois, gdzie dorastała na ranczu konnym wraz z sześciorgiem rodzeństwa. To właśnie tam kształtował się jej charakter i wrażliwość, zanim ktokolwiek usłyszał nazwisko Garth w kontekście wielkiej kariery. Później rodzina przeprowadziła się do Arizony. Zmiana miejsca stała się kolejnym rozdziałem w historii, która jak się okazało, miała zaprowadzić ją znacznie dalej, niż mogła wtedy przypuszczać. Czytaj też: Babcia nauczyła ją odwagi, gdy świat w nią nie wierzył. Kim naprawdę jest Yerin Ha, która zachwyciła świat w "Bridgertonach"? Gdy miała 13 lat, zaczęła pracować jako modelka, rozpoczynając swoją pierwszą zawodową przygodę. Dwa lata później zwyciężyła w lokalnym konkursie talentów, co utwierdziło ją w przekonaniu, że chce rozwijać się dalej. Właśnie wtedy podjęła decyzję, by spróbować swoich sił w aktorstwie i skierować swoją energię w stronę branży filmowej. Zdając sobie sprawę, że w Arizonie nie ma szans na rozwój, zdecydowała się na radykalny krok – porzuciła szkołę i wspólnie z matką przeniosła się do Los Angeles. Ta decyzja oznaczała całkowitą zmianę dotychczasowego życia. To właśnie w Los Angeles rozpoczął się etap, który w krótkim czasie doprowadził ją do przełomu zawodowego. Na Instagramie pokazała fotografie z tamtych lat – obrazy z czasu, gdy jej zawodowa droga dopiero się rozpoczynała. Na zdjęciach widać ją jako nastolatkę, jeszcze przed rozpoczęciem pracy na planie „Beverly Hills 90210”. To wizerunek wyraźnie różniący się od tego, który widzowie zapamiętali z kultowego serialu. „Wspominkowy piątek i początki moich aktorskich dni. Zacząłem w tym biznesie dość młodo. […] To 37 lat nauki, popełniania błędów i rozwoju. […] To była szalona jazda. Taka, za którą jestem bardzo wdzięczna! Każdemu z Was, kto szedł ze mną i kibicował mi… jestem wam to winna!”, napisała niedawno. Sprawdź też: Była gwiazdą Hollywood, upadła prawie na samo dno. Jej życie nie wyglądało, jak z bajki Od Los Angeles do „Beverly Hills 90210” Zaledwie rok po przeprowadzce do Los Angeles otrzymała rolę Kelly Taylor w produkcji Aarona Spellinga „Beverly Hills 90210”. Ten casting okazał się punktem zwrotnym – w bardzo krótkim czasie stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji. Miała zaledwie 18 lat, gdy pojawiła się na planie kultowego serialu. W swoim dorobku ma także role w wielu innych produkcjach. Wystąpiła m.in. w „Gwieździe”, „Oszukanym sercu”, „Mówię ci”, „U kresu raju”, „Całkiem nowym życiu”, „Mystery Girls”, „Zatańczmy jeszcze raz” oraz „Powrocie do Streetsville”. Zagrała też w spin-offie – „90210”. Kilka lat później ponownie spotkała się z obsadą w projekcie z 2019 r. „BH90210”, będącym kolejnym rozdziałem historii kultowej produkcji. W 2022 roku pojawiła się natomiast w produkcji „Zły wpływ”. Jennie Garth, 1993 Autobiografia i nowe projekty serialowej Kelly. Tak dziś wygląda Jennie Garth Dziś 53-letnia Jennie Garth wciąż pozostaje w centrum uwagi i nie zwalnia tempa. Choć dla wielu na zawsze pozostanie Kelly Taylor z „Beverly Hills 90210”, jej zawodowa aktywność wykracza daleko poza kultowy serial. Aktorka konsekwentnie buduje swoją markę, udowadniając, że jej kariera ma znacznie więcej niż jeden rozdział. Nie ogranicza się wyłącznie do planu zdjęciowego. Prowadzi autorski podcast „I Choose Me”. Równolegle rozwija własną markę odzieżową oraz kolekcję gadżetów domowych i dekoracji. Jennie Garth pozostaje aktywna w mediach społecznościowych i nieustannie podtrzymuje relację z fanami, którzy od lat śledzą jej zawodową drogę. W kwietniu ukaże się jej autobiografia. A w związku z premierą książki coraz częściej wraca pamięcią do początków swojej kariery, publikując nieznane wcześniej fotografie oraz wspomnienia z pierwszych lat pracy w branży. Zobaczcie, jak dziś wygląda! Czytaj też: Udzielił przejmującego wywiadu pół roku po jej śmierci. Tak wyglądały ostatnie dni Shannen Doherty Źródło: Wikipedia, Interia, Plejada, Onet
„Przeszłam etap zamknięcia się”. Dziś Anastazja Jakubiak kontynuuje dzieło męża i ma jeden cel. Mówi wprost, co daje jej siłę
Po stracie męża Anastazja Jakubiak stanęła wobec rzeczywistości, która wymagała od niej zbudowania życia na nowo. Dziś z niezwykłą szczerością mówi o tej przemianie — o bólu, który przewartościował jej świat, i o decyzji, by przekuć osobiste doświadczenie w działanie. Fundacja „W kosmosie” stała się dla niej nie tylko misją, ale też źródłem siły i sensu, dzięki którym każdego dnia uczy się oddychać na nowo.
Anastazja Jakubiak otwarcie opowiedziała o czasie po odejściu ukochanego męża, Tomasza Jakubiaka. Ukochana cenionego kucharza dziś mierzy się z doświadczeniem straty, ucząc się nowej codzienności bez niego, a jednocześnie z niezwykłą determinacją kontynuuje jego misję poprzez działalność fundacji „W kosmosie”. W jej słowach splatają się ból, pamięć i siła – ta sama, która każe jej iść dalej i przekuwać osobiste doświadczenie w realną pomoc dla innych. Czas po odejściu Tomasza Jakubiaka – szczere słowa Anastazji 30 kwietnia 2025 r. odszedł Tomasz Jakubiak – kucharz i juror programu „MasterChef”, którego energia i pasja przez lata przyciągały przed telewizory tysiące widzów. Dla Anastazji Jakubiak ta data stała się symboliczną granicą między „przed” i „po”. Ostatnie miesiące ich wspólnego życia, choć naznaczone trudnymi doświadczeniami, nabrały wyjątkowej intensywności. Każdy dzień miał znaczenie, każda chwila była przeżywana uważniej. Anastazja Jakubiak nie ukrywa, że po odejściu męża przyszedł moment wycofania i zamknięcia się w sobie. To był czas ciszy, porządkowania emocji i oswajania nowej rzeczywistości. Największą siłą był dla niej ich ukochany synek, Tomek. Dziś mówi już o zmianie, o powolnym, ale świadomym wchodzeniu w kolejny etap życia, w którym miłość i pamięć o Tomaszu pozostaje fundamentem, a codzienność nabiera nowego kształtu. „Przeszłam etap zamknięcia się, nie jestem z żelaza. Uważam, że prawdziwa terapia i wsparcie specjalisty są kluczowe. Niektórzy też sięgają po farmakologię i myślę, że to też jest bardzo ważne, ponieważ ta stabilność emocjonalno-psychiczna, tzw. BHP psychiczne, jest dla nas niesamowicie ważne. W szczególności, jeżeli mamy małe dzieci, którymi dalej musimy się opiekować i za które jesteśmy odpowiedzialni. Dopóki nie zadbamy o siebie, nie będziemy w stanie zadbać o innych”, mówiła Anastazja Jakubiak w najnowszym wywiadzie dla Plejady. Jak zaznaczyła, doświadczenie choroby najbliższej osoby bardzo ją zmieniło. Przewartościowało codzienność, nadało inny ciężar słowom. „Choroba Tomka bardzo mnie zmieniła. To element, który będę w sobie nosić do końca”, dodawała. Czytaj też: Anastazja Jakubiak apeluje: „Przestańmy oceniać ludzi w żałobie". Mówi o problemie, który dotyka wielu Polaków Fundacja „W kosmosie”. Anastazja Jakubiak kontynuuje dzieło męża Po odejściu męża Anastazja Jakubiak została prezeską Fundacji im. Tomka Jakubiaka „W kosmosie”. To właśnie tam dziś skupia swoją energię. „To stanowisko objęłam nie tylko zawodowo, ale z poziomu doświadczenia życiowego, którego nie wybrałam. Daje mi to motywację, ponieważ łączę wykształcenie z osobistą historią. Daje mi to siłę”, zwierza się w rozmowie z Plejadą. Anastazja Jakubiak mówi o pomaganiu z tą szczególną intensywnością, która zdradza osobiste doświadczenie. Nie jest to deklaracja „na potrzeby chwili”, lecz postawa, która przenika jej codzienność. Działanie na rzecz innych stało się dla niej punktem oparcia — czymś, co porządkuje emocje i nadaje kierunek kolejnym dniom. „Pomaganie jest zaraźliwe. Kiedy zrobisz coś dobrego, chcesz zrobić kolejną i kolejną rzecz. Energia płynąca od dzieci z warsztatów czy od osób z grup wsparcia naprawdę napędza”, dodaje w Plejadzie. Fundacja „W kosmosie” nie jest wyłącznie wyrazem pamięci o Tomaszu Jakubiaku. To przede wszystkim inicjatywa nastawiona na konkretne wsparcie, kontynuacja jego dzieła i zarażanie dobrem. Opiera swoją działalność na trzech wyraźnych, konsekwentnie rozwijanych filarach. Pierwszym są grupy wsparcia dla bliskich osób chorujących onkologicznie — przestrzeń rozmowy, wymiany doświadczeń i budowania wspólnoty. „Mamy już osiem grup, pod opieką niemal sto osób. Projekt będzie rozwijany, bo widzimy, jak bardzo jest potrzebny”, opowiada w Plejadzie. I dodaje: „W grupach widzę, jak uczestnicy przychodzą z ogromnym ciężarem, ale wychodzą z uśmiechem. To najlepszy dowód, że takie wsparcie działa. Czują, że nie są sami, mogą wzajemnie się wspierać, a to niezwykle ważne poza profesjonalną pomocą psychologiczną”. Drugim obszarem są warsztaty prowadzone w szkołach przez kucharzy, psychodietetyków i dietetyków, podczas których poprzez wspólne gotowanie promowane są zdrowe nawyki żywieniowe. Trzeci filar stanowi konkurs im. Tomka Jakubiaka skierowany do uczniów szkół gastronomicznych. I jak zaznacza Anastazja Jakubiak, przed nią jeszcze wiele projektów. Nie zamierza się zatrzymywać. „Mam mnóstwo pomysłów, ale zanim cokolwiek ogłoszę, wszystko musi być w pełni przygotowane”, wyznała. Sprawdź też: Anastazja Jakubiak tylko w VIVIE! o budowaniu życia do nowa. „Trudne jest dla mnie wracanie do tych miejsc czy rzeczy, które bardzo nas wiązały emocjonalnie"
Stroje warte fortunę, zaskakujące wyzwania i odcinki specjalne. Produkcja Tańca z Gwiazdami przeszła samą siebie!
Już 1 marca o godzinie 19.55 w Polsacie rozpocznie się 18. edycja „Tańca z Gwiazdami”. 12 par wyjdzie na parkiet, by zachwycać, zaskakiwać i walczyć o Kryształową Kulę. Twórcy zapowiadają odcinki specjalne oraz zupełnie nowy „instant dance challenge”, który sprawdzi refleks i sceniczne opanowanie uczestników. To będzie sezon pełen emocji od pierwszego kroku.
Już 1 marca rusza 18. edycja „Tańca z Gwiazdami”. 12 par stanie do walki o Kryształową Kulę oraz 200 tysięcy złotych dla gwiazdy i 100 tysięcy dla tancerza. Emocje sięgają zenitu, a twórcy zapowiadają niespodzianki, jakich w tym show jeszcze nie było! Jedno jest pewne, „Taniec z Gwiazdami” wraca z prawdziwym rozmachem! Taniec z Gwiazdami 18. edycja – 12 par i walka o Kryształową Kulę Startuje „Taniec z Gwiazdami”, a wraz z nim wielkie emocje i ogromne oczekiwania. Do rywalizacji o Kryształową Kulę staje 12 par. Stawką jest nie tylko prestiż, ale również 200 tysięcy złotych dla gwiazdy oraz 100 tysięcy dla tancerza. Ich zmagania będziemy śledzić przez 10 odcinków. To właśnie w tym czasie parkiet zweryfikuje przygotowanie, determinację i sceniczne opanowanie uczestników. W piątek, 27 lutego wszystkie pary po raz pierwszy pojawiły się w studiu przy Łubinowej w Warszawie, gdzie próbowały swoje choreografie na legendarnym parkiecie programu. Eksperci oceniają, że 18. edycja show obfituje w doskonale przygotowane fizycznie gwiazdy. Oczekiwania są jasne – poziom występów ma być naprawdę wysoki. Czytaj też: Udział w TzG przed 18 laty był jej najlepszą decyzją zawodową. Teraz sama pomaga jednej z uczestniczek Stroje warte fortunę i emocje, które sięgają zenitu „Taniec z Gwiazdami” od lat zachwyca rozmachem, ale tym razem poprzeczka została zawieszona wyjątkowo wysoko. W piątek pary nie tylko ćwiczyły choreografie, lecz także sprawdzały, jak tańczy się w profesjonalnych strojach. Efekt? Oszałamiający. Projekty stworzone na otwarcie sezonu mają nadać premierze wyjątkową oprawę i podkreślić rangę pierwszego wieczoru. To właśnie one budują klimat, który od pierwszych minut ma zachwycić rozmachem. Skala przedsięwzięcia robi wrażenie – koszt kreacji na premierowy odcinek show przekroczył… 100 tysięcy złotych! Za kostiumy odpowiada Martyna Łach, która czuwa nad tym, by każdy detal był dopracowany. W tej edycji moda ponownie stanie się jednym z najmocniejszych elementów show. Odcinki specjalne i „Dzień Kobiet” w Tańcu z Gwiazdami Twórcy programu zaplanowali również odcinki specjalne. Już w drugim odcinku uczestnicy będą świętować „Dzień Kobiet”. Gwiazdy podzielą się z widzami osobistymi opowieściami o najważniejszych kobietach w swoim życiu. W następnych tygodniach zaplanowano specjalny odcinek internetowy z udziałem influencerów. W ramówce znajdzie się również wyjątkowy wieczór poświęcony utworom jednej gwiazdy. Tego dnia artysta nie tylko będzie bohaterem muzycznego motywu przewodniego, ale także zasiądzie w jury jako piąty sędzia. Każdy z tych wieczorów ma wnieść do programu nowe emocje i kolejne zaskoczenia. Czytaj też: Na starych zdjęciach zupełnie nie przypomina siebie. Od początku kariery Rafał Maserak zmienił się nie do poznania „Instant dance challenge” – nowość w 18. edycji Największą niespodzianką, jaką przynosi 18. Edycja „Tańca z Gwiazdami”, będzie „instant dance challenge”. Zasady są bezlitosne – uczestnicy dopiero po wejściu na parkiet poznają styl, w którym będą musieli wystąpić. Mają zaledwie kilka minut, by sięgnąć po odpowiedni kostium, przebrać się na backstage’u i zaprezentować improwizowaną choreografię. Takiego elementu w historii programu jeszcze nie było. „Instant dance challenge” może wywrócić klasyfikację do góry nogami i bezlitośnie obnażyć refleks, technikę oraz sceniczne opanowanie par. Czytaj też: Piotr Kędzierski zapytany o to, po co mu udział w „Tańcu z gwiazdami”. Powód zaskakuje; wprost mówi, że czuje wstyd Kto stoi za sukcesem show? Twórcy 18. edycji Za reżyserię programu odpowiada Wojciech Iwański. Choreografie w tej edycji przygotowują Janja Lesar, Michał Jeziorowski i Jakub Pursa. Nad stroną muzyczną czuwa Tomek Szymuś, a kostiumami zajmuje się Martyna Łach. Pierwszy werdykt parkiet wyda już 1 marca o godzinie 19.55 w Polsacie. Wtedy okaże się, jak 12 par poradzi sobie w walce o Kryształową Kulę. Emocji z pewnością nie zabraknie.
60 lat razem i wciąż iskrzy. Marian Opania zdradza receptę na udane małżeństwo. Stawia sprawę jasno
60 lat wspólnej historii, której początek sięga szkolnych korytarzy. Marian Opania z rozbrajającą szczerością opowiada o małżeństwie i codzienności pełnej sporów. „Kłócimy się codziennie, ale trwamy”, mówi, wskazując na wierność jako fundament tej relacji.
Od blisko 60 lat idą przez życie ramię w ramię – z temperamentem, humorem i bez lukru. Marian Opania w rozmowie z Halo tu Polsat wrócił do pierwszych chwil z żoną, wspominając młodzieńczy pocałunek i drogę, która zaprowadziła ich do ślubu w lipcu 1967 r. Dziś mówi wprost: w ich małżeństwie nie brakuje sporów, ale to właśnie one, obok czułości i wierności są częścią historii, która trwa niemal sześć dekad. Marian Opania relacja z żoną. Ich miłość zaczęła się w liceum w Puławach Ta historia ma swój początek w I Liceum Ogólnokształcącym im. Księcia A.J. Czartoryskiego w Puławach. To tam poznał Annę – w szkolnych murach, między lekcjami i próbami kółka teatralnego. Wspólne zajęcia i rozmowy sprawiły, że zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Z tej młodzieńczej znajomości narodziła się relacja, która przetrwała blisko 60 lat. „Zakochałem się w Ani od pierwszego wejrzenia. Ona cieszyła się niebywałym powodzeniem, a ja byłem tylko „kurduplem”. Tyle, że dobrze recytowałem wiersze. Na szczęście oboje chodziliśmy na zajęcia kółka teatralnego i to nas do siebie zbliżyło”, mówił w Świecie Seriali. Marian Opania dziś z sentymentem wraca do tamtych chwil. Dla wybitnego aktora kluczową datą w historii ich związku nie jest dzień ślubu, lecz 3 maja 1960 roku. Tego dnia odprowadził Annę do domu i przy starym mostku ją pocałował. „Pamiętam, jak 60 lat temu, a dokładnie 3 maja 1960 r., odprowadziłem Anię do domu i przy starym mostku, w romantycznej scenerii, odważyłem się ją pocałować. Wcale mi się to nie podobało! Ale miłość mi nie przeszła. Do dziś rocznica tamtego pocałunku jest dla nas ważniejsza niż rocznica ślubu”, zwierzał się na łamach Świata Seriali. Aktor przyznał, że nie był to dla niego łatwy moment. Wspominał, że brakowało mu doświadczenia, a całe zdarzenie było dla niego bardziej stresujące niż romantyczne. „Co ci ludzie w tym widzą? Bo ja nie umiałem całować. Ona już umiała”, opowiadał w najnowszym wywiadzie dla Halo tu Polsat. Czytaj też: Ich historia jest niezwykła. Marian Opania i jego żona są razem już od ponad 60 lat Ślub w lipcu 1967 r. i blisko 60 lat razem Marian Opania i jego ukochana, Anna stanęli na ślubnym kobiercu w lipcu 1967 r. Od tamtej pory są małżeństwem, które trwa blisko 60 lat. Wspólnie doczekali się dwójki cudownych dzieci: Bartosza oraz Magdaleny. Syn poszedł w ślady ojca i został aktorem, córka jest japonistką. „Małżeństwem jesteśmy od lipca 1967 r., ale ja liczę nasz czas miłości od maja 1960 r., od naszego pierwszego pocałunku”, opowiadał jakiś czas temu. Dziś, po ponad sześciu dekadach wspólnej drogi, Marian Opania mówi o swoim małżeństwie bez patosu i bez filtrów. Z przymrużeniem oka zauważa, że tworzą duet dwóch zupełnie różnych żywiołów – Wodnika i Koziorożca – znaków zodiaku, które teoretycznie nie powinny iść w jednym kierunku. A jednak idą. Raz szybciej, raz wolniej. Czasem w zgodzie, częściej w sporze. Czytaj też: Syn poszedł w jego ślady, córka jak ognia unika mediów. Mało kto wie, że Marian Opania ma dwójkę dzieci Recepta na udane małżeństwo według legendarnego aktora Aktor nie udaje, że ich codzienność to pocztówka z wakacji. „My się żremy jak psy — nie obrażając psów. Jestem spod znaku wodnika, a ona koziorożca. Zupełnie niepasujące znaki. Kłócimy się codziennie, ale trwamy”, podsumował wprost, bez prób wygładzania rzeczywistości w rozmowie z Tomaszem Wolnym dla Halo tu Polsat. W jego słowach nie ma jednak goryczy. Jest raczej szczerość człowieka, który wie, że miłość po tylu latach nie polega na braku różnic, lecz na decyzji, by mimo nich zostać. Bo choć temperamenty bywają odmienne, jedno pozostaje niezmienne: wierność. Marian Opania podkreśla, że przez całe życie był człowiekiem wiernym – w miłości i w przyjaźniach, które trwają latami. I może właśnie w tym tkwi sekret tej relacji: w konsekwencji, lojalności i w gotowości, by każdego dnia, nawet po burzliwej kłótni, znów stanąć obok siebie. „Jestem człowiekiem wiernym. Jak się z kimś przyjaźnię, to się przyjaźnię. Jak kogoś nie lubię, to mu tego nie mówię”, dodawał wybitny aktor. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Jest więźniem własnego ciała, coraz częściej nie wstaje z łóżka. Ból rządzi życiem gwiazdy lat 90. Córka jest dla niej największym wsparciem
Christina Applegate mówi o bólu, dniach spędzonych w łóżku i codzienności, która wymaga od niej ogromnej siły. W szczerych wyznaniach podkreśla jednak, że to 15-letnia córka Sadie jest powodem, dla którego każdego ranka próbuje wstać i walczyć o choćby namiastkę normalności.
Christina Applegate od lat mierzy się ze stwardnieniem rozsianym, ale tym razem jej słowa wybrzmiały wyjątkowo mocno. Aktorka przyznała, że są dni, gdy choroba sprawia, iż jest niemal przykuta do łóżka, a ból odbiera jej energię i niezależność. W tej surowej szczerości nie ma jednak rezygnacji – jest prawda o codzienności, w której mimo wszystko najważniejsza pozostaje jej 15-letnia córka Sadie. To dla niej wstaje, nawet wtedy, gdy każdy krok kosztuje więcej, niż ktokolwiek może sobie wyobrazić. Christina Applegate stwardnienie rozsiane – szczere wyznanie aktorki Christina Applegate od lat nie chowa się za uśmiechem ani sceniczną kreacją. O swoim stanie zdrowia mówi wprost, bez półtonów i niedopowiedzeń. Aktorka choruje na stwardnienie rozsiane – przewlekłą chorobę ośrodkowego układu nerwowego, która realnie i boleśnie wpływa na jej codzienność. W najnowszych wypowiedziach nie pozostawia złudzeń: jej sytuacja jest bardzo trudna. Objawy choroby i ból odbierają jej sprawczość, a najprostsze czynności urastają do rangi wyzwania. Christina Applegate stwardnienie rozsiane nazywa po imieniu – bez upiększeń, bez pozowania na siłę, bez udawania, że wszystko jest pod kontrolą. W jej słowach nie ma teatralności. Jest surowa prawda o życiu, które zmieniło rytm, o ciele, które stawia granice, i o codzienności podporządkowanej chorobie. „Jest nas wielu, którzy niedawno zostali zdiagnozowani i nie są jeszcze gotowi zaakceptować tej rzeczywistości. Chcę robić różne rzeczy, ale nie mogę, a czuję, że jest coraz gorzej. To przygnębiające. Ale jest we mnie głos, który mówi: "Musisz wierzyć w cud. Musisz wierzyć w drugą stronę tego", opowiadała jakiś czas temu w podcaście Hody Kotb Making Space. Sprawdź też: Toczy dramatyczną walkę z chorobą, jej stan się pogarsza. "Ciągle myślę, że obudzę się z tego koszmaru", mówi Christina Applegate Gwiazda lat 90. Przejmująco o swoim życiu z chorobą. Jak wygląda jej codzienność? Christina Applegate mówi o swojej codzienności z rozbrajającą szczerością. Przyznaje, że ból towarzyszący jej w walce ze stwardnieniem rozsianym sprawia, iż bywa niemal przykuta do łóżka. „Moje życie nie jest zamknięte w kokardce. Życie ludzi, przepraszam za brak lepszego określenia, jest czasami cholernie do d*py. Dlatego jestem tak szczera i bezkompromisowa, jak tylko potrafię”, mówi w rozmowie z magazynem People. Mimo fizycznych ograniczeń aktorka nie rezygnuje z tego, co najważniejsze. Wciąż stara się każdego dnia odwozić swoją 15-letnią córkę Sadie do szkoły, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach rola mamy pozostaje dla niej absolutnym priorytetem. „Chcę ją zabierać, to moje ulubione zajęcie. To jedyny czas, który spędzamy razem, tylko we dwoje. Mówię sobie: "Po prostu bezpiecznie ją tam zawieź i wróć do domu, żebyś mogła wrócić do łóżka". I tak właśnie robię”, dodawała w tym samym wywiadzie. Relacja z córką. Sadie jest dla niej całym światem i największym wsparciem Christina Applegate stwardnienie rozsiane przeżywa przede wszystkim jako matka – kobieta, która nie wyobraża sobie wycofania z najważniejszej roli swojego życia. Choroba zmieniła jej codzienność, narzuciła nowe tempo i ograniczenia, ale nie odebrała jej potrzeby bycia blisko. W centrum tego świata stoi Sadie – 15-letnia córka, która jest dla niej punktem odniesienia, siłą i sensem w dniach, gdy ciało odmawia posłuszeństwa. „Moja choroba nie jest powodem, dla którego codziennie rano wstaje. Tym powodem jest moja córka. To dzięki niej wciąż tu jestem i staram się z nią być”, mówiła. Czytaj też: Christina Applegate przyznała, że córka zmieniła całe jej życie. Narodziny Sadie dały jej nadzieję i motywację do walki z chorobą Sadie dorastała u boku mamy, która była w ciągłym ruchu – energicznej, wysportowanej, zakochanej w tańcu i bieganiu. Christina była dla niej symbolem siły i aktywności. Kiedy jednak pojawiła się choroba, świat nastolatki zmienił się bez ostrzeżenia. Jak przyznaje aktorka, córka zareagowała spokojnie, niemal zbyt dojrzale jak na swój wiek. „Kiedy pojawiła się choroba, zareagowała bardzo powściągliwie. […] To było dla niej jak utrata mamy przez tę cholerną chorobę. A im jest starsza, tym bardziej ją to boli”, mówiła. Ich relacja to dla niej motywacja, która każe wstawać nawet wtedy, gdy ból jest dotkliwy, a zmęczenie przytłacza. Christina Applegate nie udaje, że jest łatwo. Mówi wprost o trudnościach, o chwilach słabości, o dniach, gdy choroba dominuje nad planami. A jednak równocześnie pokazuje determinację. „Widzę, jak patrzy na mnie, kiedy leżę w łóżku i nie mogę się ruszyć, albo chcę jej powiedzieć dobranoc w jej pokoju, ale nie mogę przejść przez korytarz z jakiegoś powodu, bo moje nogi nie działają tego dnia. Teraz ledwo mogę dojść do łazienki, to najgorsze, ale to nie ma znaczenia”, wyznała w swoim podcaście MeSsy Podcast. Źródło: Dzień Dobry TVN, Pudelek, Onet
Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja
Spotkanie z córką Cezarego Pazury było dla Edyty Pazury momentem pełnym napięcia. Obawiała się konfrontacji z młodszą od siebie o dziewięć miesięcy Anastazją i była przekonana, że czeka ją „armagedon”. Dziś mówi o wdzięczności, akceptacji i relacji opartej na szacunku. Jak wygląda ich więź po latach?
Nie wszystkie przełomowe momenty mają blask fleszy – niektóre rozgrywają się w ciszy, ale niosą ze sobą ogromne emocje. Dla Edyty Pazury takim doświadczeniem było pierwsze spotkanie z córką Cezarego Pazury, młodszą od niej o 9 miesięcy. Jak wyznała, towarzyszył jej natłok czarnych myśli. A w głowie zabrzmiało jedno: „O matko, to będzie armagedon”. Jak dziś wyglądają ich relacje? Edyta Pazura o pierwszym spotkaniu z córką Cezarego Pazury Ich historia zaczęła się w 2007 r. – on był już ikoną ekranu, rozpoznawalnym i osadzonym w świecie show-biznesu, ona dopiero co odebrała świadectwo maturalne i stawiała pierwsze kroki w dorosłości. Poznali się zupełnie niepozornie – w pociągu. Cezary Pazura podróżował z Krakowa do Gdyni, gdy w wagonie restauracyjnym jego uwagę zwróciła dziewczyna pracująca w Warsie. Zwykłe zagadnięcie, chwila rozmowy między stacjami, kilka wymienionych zdań – nic nie zapowiadało, że ta przypadkowa scena stanie się początkiem wspólnej historii. Ani on, ani ona nie przypuszczali wtedy, że krótka rozmowa w drodze przerodzi się w relację, która odmieni ich życie. Różniło ich doświadczenie, scena, wiek i życiowy etap, ale uczucie okazało się silniejsze niż wszystkie proporcje. Związek rozwijał się w błyskawicznym tempie i po dwóch latach powiedzieli sobie „tak”, przypieczętowując relację, która od początku budziła emocje. „Patrząc na tamtą 19-letnią dziewczynę z perspektywy 33-latki, nie jestem pewna, czy dziś znalazłabym w sobie, tyle odwagi. Weszłam w związek z nieszablonowym, dużo starszym mężczyzną, bardzo znanym aktorem i jeszcze chciałam zbawić świat. Było ciężko”, opowiadała kilka lat temu w rozmowie z VIVĄ! Edyta Pazura. Czytaj też: Edyta Pazura zrobiła furorę na czerwonym dywanie. Takiej metamorfozy nikt się nie spodziewał! Dziś Edyta i Cezary Pazurowie wychowują troje wspólnych dzieci, tworząc rodzinę, która na przestrzeni lat musiała nauczyć się własnej harmonii. Z pierwszego małżeństwa Cezary Pazura ma córkę Anastazję – zaledwie dziewięć miesięcy młodszą od Edyty. I właśnie ta subtelna, ale znacząca różnica wieku sprawiła, że przed pierwszym spotkaniem z pasierbicą w sercu ukochanej aktora pojawił się niepokój. Edyta Pazura w szczerej rozmowie z Małgorzatą Ohme wspominała moment, w którym miała spotkać córkę Cezarego Pazury. Nie kryła, że była to dla niej sytuacja niezwykle trudna emocjonalnie. Już sama świadomość tej konfrontacji wywoływała w niej napięcie. Obawiała się reakcji Anastazji. „Ja się bałam, bo jak Czarek powiedział, że ma córkę, która jest nastolatką, ode mnie jest rok młodsza, pomyślałam: "O matko, ale będą jaja jak berety". No przecież ja ucieknę od razu”, opowiadała w podcaście. I dodawała: „Byłam święcie przekonana, że z jej strony będą największe problemy. No weszła kolejna kobieta, jednak tatę miała przez jakiś czas tylko dla siebie, bo mieszkali we dwoje”. „O matko, to będzie armagedon” – szczere wyznanie Edyty Pazury Rzeczywistość napisała jednak zupełnie inny scenariusz, niż ten, który Edyta Pazura układała w swojej głowie. Obawy, które narastały przed pierwszym spotkaniem, zderzyły się z czymś, czego się nie spodziewała – spokojem i akceptacją. Jak podkreśla, Anastazja od razu przyjęła ją z otwartością. Nie ukrywa, że z perspektywy czasu potrafi spojrzeć na tamten moment z dużą wdzięcznością. „Podejrzewam, że jej było trudno, ale ona nie dawała po sobie tego poznać. Z jej strony miałam najmniej problemów. Ona mi taki dała komfort w tej miłości, w byciu razem z Czarkiem, że nie mogę złego słowa o niej powiedzieć. A bałam się bardzo. Myślałam: o matko, to będzie armagedon, będę miała przejścia. Ale nie było tak”, opowiadała Edyta Pazura w rozmowie z Małgorzatą Ohme. Sprawdź też: Tylko w VIVIE! Cezary i Edyta Pazurowie o planach na przyszłość, wzajemnym wsparciu i sile rodziny. Takiej rozmowy dawno nie było Tak Edyta Pazura mówi o relacjach z pasierbicą Dziś, jak podkreśla, ich relacja jest poukładana i oparta na wzajemnym szacunku. Edyta Pazura jasno zaznacza, że nie chce wchodzić w rolę, która nigdy nie była jej przeznaczona. „Nie mogę być jej macochą, bo ona miała macochę — to po pierwsze. Po drugie nie chciałabym być jej macochą”, dodawała. W jej słowach wybrzmiewa świadoma decyzja o budowaniu więzi na własnych zasadach. „Z jednej strony są kumpelskie i takie przyjacielskie, a z drugiej strony — np. jak ona poszła na zabieg, jak miała chore zatoki, to ja się martwiłam, jak o dzieciaka swojego. Widzę, jak Czarek się o nią martwi i to gdzieś przechodzi na mnie. Mam takie wyobrażenie tego, że ona jest w tej czwórce, że ona jest w tej puli dzieci”, wyznała. W opowieści Edyty Pazury szczególne miejsce zajmują także relacje Anastazji z młodszym rodzeństwem. Jak podkreśla, córka Cezarego Pazury od lat dba o to, by więzi nie rozluźniły się mimo różnych etapów życia i codziennych obowiązków. Dziś te relacje są bardzo dobre i oparte na autentycznej bliskości. Wyjątkowa nić porozumienia łączy Anastazję z 17-letnią Amelią. To nie tylko siostrzana sympatia, ale też wspólna przestrzeń zainteresowań, tematów i wrażliwości. W jej słowach wybrzmiewa przekonanie, że rodzinne więzi można pielęgnować i że w ich przypadku ta praca przynosi widoczne efekty. „Zawsze starała się te relacje podtrzymywać. Napisze "co tam?", czy mogą przyjść — bo ma też swojego narzeczonego — na obiad czy na kolację (...). Staramy się, żeby ta rodzina była pełna”, mówiła. Źródło cytatów: Fakt, Plejada, podcast Małgorzaty Ohme
Rodzinny akcent w kontynuacji „Nigdy w życiu!”? Katarzyna Grochola ujawnia kulisy. Z dumą mówi o talencie wnuka
Po 20 latach Katarzyna Grochola wraca do kultowej historii „Nigdy w życiu!”. W marcu ukaże się kontynuacja „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później”, a równolegle planowana jest ekranizacja. Autorka zdradziła kulisy pracy nad książką i odniosła się do pytania, czy w filmie pojawi się jej wnuk, Antoni Sztaba.
Katarzyna Grochola wraca do historii, która przed laty podbiła serca czytelników. Autorka zapowiada premierę książki „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później”, która ukaże się w marcu. Równolegle planowana jest ekranizacja. W najnowszej rozmowie pisarka zdradziła, czy rozważa angaż swojego wnuka, Antoniego Sztaby do obsady filmu. Co wyznała? Katarzyna Grochola zapowiada „Właśnie, że tak!Nigdy w życiu 20 lat później” – premiera w marcu Jej nazwiska nie trzeba nikomu przedstawiać. Katarzyna Grochola od lat pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych pisarek w Polsce, a jej książki stały się dla wielu czytelniczek czymś więcej niż tylko literaturą – to emocje, wspomnienia i historie, do których wraca się po cichu. Teraz autorka ogłasza powrót do tytułu, który zmienił wszystko. „Nigdy w życiu!” było prawdziwym fenomenem. Książka podbiła listy bestsellerów, a jej ekranizacja tylko spotęgowała popularność autorki, na stałe wpisując ją w krajobraz polskiej kultury popularnej. Dziś, po 20 latach, Katarzyna Grochola wraca do tamtego świata. Nie z sentymentu, lecz z nową energią i nową opowieścią. „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później” ma być kolejnym rozdziałem historii, która przed laty poruszyła tysiące czytelniczek. Marzec zapowiada się więc jako miesiąc wielkiego powrotu – do emocji, które kiedyś zdefiniowały całe pokolenie. Sprawdź też: Długo szukała prawdziwej miłości, szczęście odnalazła dopiero u boku trzeciego męża. Polska autorka romansów nie miała łatwego życia Katarzyna o nowej książce. Czytelnicy czekali na to od lat W rozmowie z Plejadą Katarzyna Grochola uchyliła rąbka tajemnicy i przyznała, że praca nad nową książką była procesem długim i wymagającym. Choć sam moment pisania przebiegł szybko, późniejsze poprawki zajęły jej znacznie więcej czasu. Jak podkreśliła, był to etap intensywny, pełen skupienia i konsekwentnego dopracowywania każdego fragmentu.„Dobrze, sympatycznie, długo. Szybko napisałam, potem bardzo długo poprawiałam. Ma 505 stron. Jestem zadowolona”, opowiadała. Autorka nie ukrywa, że „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później”, to dla niej projekt o znacznie głębszym znaczeniu niż zwykła kontynuacja. To nie tylko powrót do znanych bohaterów i świata sprzed lat, lecz także bardzo osobista podróż – emocjonalna odpowiedź na czas, który dla wielu okazał się trudny. „[Plaster] na moje serce i na serce moich dwóch przyjaciółek, które mnie od czasu pandemii prosiły o to. Będzie też ekranizacja”, dodawała. Równolegle z premierą w marcu planowana jest ekranizacja, co ponownie łączy świat literatury i filmu w przypadku tej historii. Sprawdź też: Zabrała głos w sprawie kontynuacji jej największego hitu. Te słowa nie pozostawiają złudzeń Ekranizacja „Nigdy w życiu!” – czy Antoni Sztaba zagra kontynuacji filmu? Wraz z informacją o planowanej ekranizacji „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później” natychmiast pojawiło się pytanie, które elektryzuje fanów: czy w nowym projekcie zobaczymy Antoniego Sztabę? Wnuk Katarzyny Grocholi nie jest przecież debiutantem – ma już doświadczenie na planach filmowych i scenicznych, a jego nazwisko coraz częściej pojawia się w kontekście głośnych produkcji. Naturalne więc, że w cieniu wielkiego powrotu kultowej historii pojawia się rodzinny wątek. Czy tym razem literatura i życie prywatne autorki przetną się także na ekranie? To pytanie wybrzmiewa dziś wyjątkowo mocno. „Może w jakiejś maleńkiej rólce. Może to jest dobry pomysł — ale nie w głównej”, komentuje pisarka w rozmowie z Plejadą. Katarzyna Grochola nie ukrywa, że z ogromną uwagą śledzi sceniczne i filmowe kroki Antoniego Sztaby. W rozmowie z Plejadą z wyraźną dumą przywołuje role, które szczególnie zapadły jej w pamięć. Każdą z nich wspomina z emocją, podkreślając, jak mocne wrażenie zrobiły na niej jego występy. To nie są zdawkowe komplementy — to słowa pełne autentycznego uznania i wzruszenia. „Makbeta zagrał rewelacyjnie, ale chyba go najbardziej lubiłam w "1989", ale też w "Weselu" zagrał świetnie Jaśka”, opowiada w rozmowie z Plejadą Katarzyna Grochola. Sprawdź też: Antek Sztaba o swoim nazwisku i traktowaniu przez profesorów: „W szkole byłem uwalany”
Jolanta Kwaśniewska skomentowała głośny wywiad Marty Nawrockiej. To jedno zdanie mówi wszystko
Wywiad Marty Nawrockiej w TVN24 wywołał lawinę komentarzy. Teraz do sprawy odniosła się Jolanta Kwaśniewska, która wprost skomentowała wystąpienie pierwszej damy.
Wywiad Marty Nawrockiej w TVN24 stał się jednym z najgorętszych tematów ostatnich tygodni. Emocje w sieci nie gasną. Teraz głos zabrała Jolanta Kwaśniewska. Była pierwsza dama, w rozmowie z mediami, wprost odniosła się do wystąpienia żony Karola Nawrockiego. Wywiad Marty Nawrockiej w TVN24 wywołał prawdziwe emocje Rozmowa Marty Nawrockiej z Joanną Kryńską w TVN24 natychmiast stała się jednym z najgłośniejszych medialnych momentów ostatnich tygodni. Pierwsza dama mówiła o swojej dotychczasowej drodze, doświadczeniach oraz o pracy w Krajowej Administracji Skarbowej. W jej wypowiedziach pojawiły się odniesienia do konkretnych etapów życia – tych prywatnych i tych związanych z aktywnością zawodową. Nie zabrakło również tematów światopoglądowych. To właśnie ta część rozmowy wzbudziła największe emocje. Prawo do przerywania ciąży i in vitro: tematy obecne w debacie publicznej od lat – wywołały lawinę komentarzy. Pierwsza dama przyznała, że w młodości stanęła przed wyborem dotyczącym macierzyństwa. Jednocześnie opowiedziała się po stronie „za życiem”. „Przede wszystkim jestem za życiem. Moja historia życiowa też o tym opowiada, bo jako młoda dziewczyna zaszłam w ciążę. Stałam przed wyborem. Różne rzeczy w głowie miałam, ale też ze względu na swoją wiarę, ze względu na wsparcie rodziny, które miałam, urodziłam. Teraz mam wspaniałego 23-letniego syna i nie żałuję ani przez minutę tej decyzji, więc (...) jestem za życiem, a przeciwko aborcji”, mówiła. Ten osobisty akcent wprowadził do wywiadu ton bardziej prywatny i refleksyjny. Czytaj też: Dziennikarka TVN ujawniła kulisy rozmowy z Martą Nawrocką. Tym zaskoczyła ją pierwsza dama Zaznaczyła też, że nie widzi potrzeby ograniczania prawa do in vitro innym parom. „Nie ograniczałabym, jeżeli ktoś nie może mieć dziecka. Ja nie jestem w takiej sytuacji. Jestem szczęśliwą mamą trójki dzieci. Zaszłam naturalnie w ciążę, urodziłam zdrowe dzieci i nie mierzyłam się z tym problemem i nie ograniczałabym drugiemu człowiekowi tego prawa”, mówiła. W jej wypowiedzi wybrzmiało wyraźne rozróżnienie między osobistym światopoglądem a prawem innych do podejmowania własnych decyzji. Nie udzieliła jednak jednoznacznych odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące obowiązującego prawa. Część komentujących zarzucała jej wymijające i nieprecyzyjne odpowiedzi. Inni z kolei podkreślali odwagę, z jaką podjęła decyzję o udzieleniu wywiadu właśnie w TVN24. Jolanta Kwaśniewska o wywiadzie Marty Nawrockiej Echa rozmowy dotarły również na galę Bestsellerów Empiku. 24 lutego 2026 roku wśród zaproszonych gości pojawiła się Jolanta Kwaśniewska. Była pierwsza dama wręczała nagrody razem z Katarzyną Nosowską. Podczas wydarzenia udzieliła wywiadu Światu Gwiazd, gdzie została zapytana o głośny wywiad Marty Nawrockiej. Jej odpowiedź była krótka, lecz wyrazista: „Podziwiam za odwagę, bo to było trochę wejście do jaskini lwa. Tak, podziw”. Również w rozmowie z Plejadą Jolanta Kwaśniewska odniosła się do sprawy: „Dla mnie ten wywiad, udzielony zwłaszcza dla TVN24, był dużym zaskoczeniem i tej odwagi gratuluję pani Nawrockiej”. Słowa te wybrzmiały mocno, zwłaszcza że Jolanta Kwaśniewska była pierwszą damą przez 10 lat. Jej mąż, Aleksander Kwaśniewski, pełnił funkcję prezydenta przez dwie kadencje od 1995 do 2005 roku. Dziś była pierwsza dama wciąż aktywnie uczestniczy w życiu publicznym i nie unika komentarzy dotyczących bieżących wydarzeń. Czytaj też: Tomasz Kot nie ukrywa, że z rodzeństwem łączy go wspaniała relacja. Ale mało kto wie, czym zajmowali się jego rodzice
Sława Przybylska oddała hołd Bożenie Dykiel. Tak pożegnała aktorkę. Te słowa chwytają za serce
25 lutego o godz. 12.00 w Kościele Środowisk Twórczych na Placu Teatralnym w Warszawie odbyło się ostatnie pożegnanie Bożeny Dykiel. W ostatniej drodze towarzyszyli jej bliscy, przyjaciele i widzowie, a podczas mszy odczytano poruszający list rodziny. Tuż przed uroczystością Sława Przybylska opublikowała poruszający wpis, w którym oddała hołd wybitnej aktorce.
W środę, 25 lutego środowisko artystyczne pogrążyło się w ciszy. Podczas pogrzebu Bożeny Dykiel bliscy, przyjaciele i przedstawiciele świata kultury przyszli oddać jej ostatni hołd. Wzruszenie było wyczuwalne w każdym geście i spojrzeniu. Na chwilę przed rozpoczęciem ceremonii Sława Przybylska, legenda polskiej sceny, zabrała głos w mediach społecznościowych. W krótkim, lecz pełnym emocji wpisie pożegnała artystkę, dzieląc się swoim bólem z tymi, którzy razem z nią przeżywali tę stratę. Ostatnie pożegnanie Bożeny Dykiel Pogrzeb Bożeny Dykiel stał się momentem głębokiej zadumy, jakby świat na krótką chwilę zwolnił swój rytm. 25 lutego o godzinie 12.00 wnętrze Kościoła Środowisk Twórczych na Placu Teatralnym w Warszawie wypełniała cisza, w której wybrzmiewał ból rozstania. To było pożegnanie pełne godności i wzruszenia. Środowisko artystyczne oraz wierni widzowie oddali hołd kobiecie, która przez lata zachwycała talentem i charyzmą, pozostawiając po sobie światło sceny, którego nie sposób zgasić. W ostatniej drodze towarzyszyli jej m.in. Emilia Krakowska, Mieczysław Hryniewicz, Joanna Jabłczyńska, Wiktor Zborowski, Robert Kudelski, Wojciech Gąssowski, Joanna Kurowska czy Magdalena Zawadzka. Czytaj też: Pogrzeb Bożeny Dykiel. Świat filmu i rodzina żegna znakomitą aktorkę Podczas mszy ksiądz odczytał kilka zdań przekazanych przez rodzinę Bożeny Dykiel. To wspomnienie wywołało widoczne wzruszenie wśród zgromadzonych. „Bożena Dykiel — znakomita aktorka. Dla nas przede wszystkim ukochana żona, mama i babcia. Była wspaniałym, cudownym i ciepłym człowiekiem. Dbała o wszystkich. Jak zawsze uśmiechnięta. Była słońcem, naszym słońcem, które o wiele za wcześnie zgasło. Bożenko, bardzo Cię kochamy i strasznie tęsknimy”, wybrzmiało. Sprawdź też: Jeden gest rodziny Bożeny Dykiel wywołał ogromne wzruszenie. Tak pożegnali ją najbliżsi Sława Przybylska w poruszających słowach żegna Bożenę Dykiel Na moment przed rozpoczęciem uroczystości, artystka zwróciła się do swoich odbiorców w mediach społecznościowych. W poruszającym wpisie pożegnała Bożenę Dykiel, publikując zdjęcie wieńca. Kompozycja była elegancka i stonowana, a jej wymowa – niezwykle osobista. Na wiązance widniała krótka, lecz poruszająca dedykacja: „Kochanej Bożence”. Ten gest stał się symbolicznym wyrazem pamięci, szacunku i artystycznej solidarności. Ikona polskiej muzyki, której interpretacje klasycznych utworów poruszały całe pokolenia słuchaczy, oddała hołd aktorce, podkreślając wagę tej straty dla świata kultury. „Z wielkim smutkiem żegnam naszą ukochaną Bożenę Dykiel. To nie tylko symbol, ale także część naszej wspólnej historii. Bożena była z nami w wielu niezapomnianych chwilach, przywołując uśmiech i poczucie komfortu. Dziękuję, że jesteście częścią tej podróży”, napisała Sława Przybylska.
Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata
Zaczynała jako uboga dziewczyna z kresowej wsi, sprzątająca cudze domy, a zakończyła życie jako jedna z najbogatszych kobiet świata, właścicielka miliardowej fortuny i bezcennej kolekcji dzieł sztuki. Jej biografia przypomina hollywoodzki scenariusz – pełen zwrotów akcji, namiętności, ambicji i bezwzględnej walki o swoje. Kim naprawdę była Barbara Piasecka-Johnson: Kopciuszkiem, Królową Śniegu czy bezkompromisową łowczynią posagów? Jej historia do dziś fascynuje i dzieli.
Dla jednych była Kopciuszkiem, dla innych Królową Śniegu. Niektórzy nazywali ją nawet łowczynią posagów. Ale jedno jest pewne: Barbara Piasecka-Johnson żyła tak, jak chciała. Nie oglądała się na nikogo, choć budziła skrajne emocje. Rozpoczynała karierę od bycia pokojówką. Gdy zmarła w 2013 roku, miała na koncie batalię wszech czasów o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi. A w banku około trzech miliardów dolarów. Jej życie to gotowy scenariusz filmowy. Jak to się stało, że uboga dziewczyna z Wrocławia stała się miliarderką? Dziedziczka fortuny Johna Sewarda Johnsona do dziś fascynuje. Gdyby żyła, świętowałaby właśnie swoje kolejne urodziny. Kim była Barbara Piasecka-Johnson? Przyszła na świat 25 lutego 1937 roku w Staniewiczach (obecnie teren Białorusi, obwód grodzieński). Jej rodzice byli rolnikami. Po zmianie granic w 1945 jej rodzina osiedliła się w dolnośląskich Zacharzycach. Jakim dzieckiem była Barbara? Trudno stwierdzić. W jej biografii widnieją jedynie adnotacje, że ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, edukację kontynuowała w Rzymie, po czym wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Z pewnością była pasjonatką. Kochała zwłaszcza obrazy. Ale w pewnym momencie podjęła decyzję o emigracji. Był rok 1967. Gdy opuszczała Polskę, powiedziała przyjaciołom: „Jeśli wrócę, to tylko Rolls-Roycem”. To były prorocze słowa. W kieszeni miała ponoć zaledwie 100 dolarów. Po kilkunastu latach odwiedziła ojczyznę jako żona potentata kosmetycznego Sewarda Johnsona. I już wówczas było wiadomo, że świat szybko o niej nie zapomni… „Ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający” Podobno w Ameryce nie było osoby, której nie spytałaby, czy czeka ją tu jakaś przyszłość. Szczególnie mężczyźni byli pewni, że Barbara da sobie radę. Czarowała urokiem osobistym i olśniewającym uśmiechem. Podobno Seward Johnson, gdy zobaczył ją po raz pierwszy, powiedział, że ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający. Jest też inna wersja dotycząca ich pierwszego spotkania. Pan domu, gdy zobaczył trzydziestoletnią kucharkę z Polski (którą zatrudniła — jak na ironię — jego druga małżonka), wyraził nadzieję, że będzie tu szczęśliwa. Nie sądził wtedy, że Barbara zajmie miejsce jego obecnej partnerki... Czytaj także: Od 40 lat żyje poza Polską, mąż jest jej wielką siłą. Odsłaniamy tajemnice Reginy Rosłaniec Bavcevic <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgS2tkpR-80cfe9e.jpg" width="1666" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106045, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW7ghpH-a089988.jpg" width="1723" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106058, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson, 1973 rok Barbara Piasecka-Johnson: najgorsza kucharka świata Jako kucharka Barbara pracowała tydzień. Choć Johnsonowie byli na diecie, nie wytrzymali. Serwowała dania albo przypalone, albo surowe. Jednak nie wyrzucili jej, a zaproponowali, by została pokojówką. W tym czasie poznaje Piotra Ejsmonta, żeglarza, który wraz z bratem bliźniakiem przypłynął do Ameryki i stał się bohaterem narodowym. Braci nazywano żeglarzami wolności. W Wigilię 1968 roku zameldowali się u wybrzeży Miami, dzięki czemu trafili na pierwsze strony amerykańskich gazet oraz zapewnili sobie ogólnonarodowe uwielbienie. „Wyjdę za mąż za Piotra, jak tylko wróci do Nowego Jorku. Założymy rodzinę”, mówi znajomym. W tym przekonaniu utwierdzają ją m.in. szybkie zaręczyny. Po nich podejmuje stanowczą decyzję. Odchodzi ze służby po mniej więcej roku i za zaoszczędzone pieniądze zapisuje się na kurs angielskiego. Miała aspiracje. Chciała mieć służbę, a nie nią być. CZYTAJ TAKŻE: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Seward Johnson nie chce pogodzić się z jej odejściem. Wielokrotnie próbuje się z nią skontaktować, aż w końcu udaje mu się zaprosić Barbarę do swojego nowojorskiego biura. Rozmawiają o sztuce, bo przecież Polka ukończyła studia z nią związane. Zatrudnia ją jako kuratorkę wystaw i zabiera w egzotyczną podróż na Bahamy, gdyż w przyszłości chciałby zrobić z niej pracownika Instytutu Oceanograficznego. Barbara więc za swoje pieniądze uczy się angielskiego, a za pieniądze Sewarda nurkowania. Miliarder pomaga jej również załatwić kwestie formalne, żeby nie miała kłopotu z ponownym wjazdem do Stanów. Nie przeszkadza mu, że jest narzeczoną słynnego żeglarza... Ich relacja w trakcie podróży zacieśnia się. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9cM3de-92d8a5f.jpg" width="2412" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., stands in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in a court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara Piasecka Johnson Appears In Court For Estate Case" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Zmiana narzeczonego Piotr Ejsmont zaginął na morzu. Barbarze zdaje się to być na rękę. Po powrocie z Bahamów Seward wynajmuje mieszkanie na Manhattanie i wprowadza się do niego zaraz po niej. Zaczynają kupować obrazy i tworzyć wspaniałą kolekcję dzieł sztuki. Piet Mondrian, Pablo Picasso, Paul Cézanne – żaden z tych artystów nie był dla nich zbyt drogi. Podobno dopóki Seward nie spotkał Polki, nie interesował się sztuką. Ona widzi zainteresowanie miliardera, ale daje mu jasno do zrozumienia, że nie będzie „tą trzecią” i o romansie nie może być mowy. Barbara wie, jak postawić na swoim. Seward koniec końców oświadcza się jej, mimo że wciąż jest żonaty. Ona przyjmuje pierścionek z ametystem i brylantami. Wkrótce on rozwodzi się z drugą żoną i w 1971 roku bierze ślub z Barbarą. Tak zaczyna się ta bajka o Kopciuszku, a może... Królowej Śniegu? Batalia o majątek i okładka Vanity Fair Nigdy nie interesowało jej przeciętne życie. Sama sprawiła, że jej było barwne i pełne emocji. Spełniłoby wymogi scenariusza na hollywoodzki hit. Jest tu wszystko — miłość młodej Polki i starszego o 40 lat bogacza, choć niektórzy twierdzą, że o żadnym uczuciu nie mogło być mowy. Do tego wielkie pieniądze, dzieła sztuki i walka o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi z poprzednich związków, którą pasjonował się cały świat. ZOBACZ TAKŻE: Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz byli pięknym, dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Małżeństwo Barbary i Sewarda trwało 12 lat. Byli razem do jego śmierci w 1983 roku – zmarł z powodu nowotworu. Nie doczekali się potomstwa. Gdy on odszedł, na scenę wkroczyły jego dzieci, które wytoczyły Barbarze proces o majątek. Z uwagą wszystko, co działo się na sali rozpraw, śledził cały świat. A było o co walczyć. Seward przed śmiercią zmienił testament, zniszczył intercyzę, wydziedziczył pięcioro dzieci i większość fortuny zapisał trzeciej żonie. Ostatecznie Barbara i potomstwo kosmetycznego giganta podpisali ugodę. Ona została z 350 milionami dolarów, a każde z dzieci otrzymało tylko po 30 milionów. Po zakończeniu batalii zdobiła okładkę „Vanity Fair” (jako jedyna Polka w historii). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgf51zRw-08620fc.jpg" width="1600" height="2517" alt="NEW YORK - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., is photographed in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in an explosive court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara "Basia" Johnson Goes To Court" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Pogrzeb w Polsce Odziedziczony majątek pomnożyła wielokrotnie. W 2001 roku „Forbes” umieścił Barbarę Piasecką-Johnson na liście dwudziestu najbogatszych kobiet świata, a dziesięć lat później umieścił ją na 393 miejscu wśród najbogatszych ludzi na Ziemi. Stworzyła wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, nie szczędziła pieniędzy na cele charytatywne. W 1974 roku założyła The Barbara Piasecka Johnson Foundation, finansującą edukacyjne pobyty polskich naukowców i studentów w USA. Ufundowała również Dom Matki i Dziecka w Gnieźnie oraz Gdański Instytutu Wspomagania Rozwoju Dziecka (niosący pomoc dzieciom chorym na autyzm) oraz przyczyniła się do powstania legnickiego ośrodka diagnostyki onkologicznej. Ponadto Barbara Piasecka Johnson przekazała pieczołowicie gromadzone przez całe życie dzieła sztuki na rzecz Zamku Królewskiego, finansowała również kaplicę klasztoru Jasnej Góry. Mimo tego nigdy nie miała dobrej prasy. Uważano, że była przebiegła, cyniczna, i że liczyły się dla niej tylko pieniądze. Niektórzy wprost nazywali ją łowczynią posagów. Jej oczkiem w głowie była okazała posiadłość w Princeton. Seward Johnson przed śmiercią miał poprosić ukochaną, by nadała jej polską nazwę. Tak powstała Jasna Polana, do której Piasecka zaprosiła „VIVĘ!” w 2003 roku. „Trudne to było, bo dla Anglosasów język polski nie jest przyswajalny. Pomimo to Amerykanie wymawiają tę nazwę poprawnie, po polsku. Naturalne ukształtowanie terenu samo ją nasunęło. Teren na szczycie pagórka przeznaczony na dom trzeba było obniżyć, bo sąsiadka – wprawdzie mieszkająca daleko – skarżyła się, że „nieswojska” architektura europejska w stylu włosko-polskim psuje jej widok”, wyjaśniała wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy” A czy lubiła życie za oceanem? „Za Ameryką właściwie nie tęsknię. Przyjeżdżam tu wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Jeśli chodzi o piękno przyrody, moje serce jest w Europie — w Polsce, Włoszech, Francji, Anglii i... na Galapagos, bo tam są najbardziej niezwykłe zwierzęta. Jeśli chodzi o sztukę i cywilizację, pierwsze miejsce w moim sercu zajmuje Italia”, zapewniała. Po śmierci męża przez jakiś czas mieszkała w Monako, później powróciła do ojczyzny. Zmarła 1 kwietnia 2013 roku w wieku 76 lat w Sobótce pod Wrocławiem, gdzie spędziła ostatnie lata życia, w otoczeniu rodziny. W marcu 2017 roku ukazała się książka „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson”. Autorka Ewa Winnicka przytoczyła w niej opowieści pracowników, służących i znajomych państwa Johnsonów, co pozwoliło zobaczyć, jak wyglądało życie za bramą wielkiej rezydencji. Nie brakowało ostrej wymiany zdań, kąśliwych uwag, krzyków czy nawet rozbijania kosztownych przedmiotów. Polka miała tendencję do wpadania w furię. Ale z drugiej strony była też hojna, czasami wręcz naiwna. Czy kochała męża? Podobno tak. Na swój sposób na pewno. Ten obraz pełen sprzeczności pokazuje, że jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii... Barbara Piasecka Johnson zmarła 1 kwietnia 2013 roku, jej grób znajduje się na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3nI7HM-f1cddd2.jpg" width="2034" height="1417" alt="19.08.2000. Podczas bankietu zorganizowanego we wroclawskim Ratuszu na czesc Placido Domnigo przy stole obok zony Marty ( z lewej ) towarzyszyla mu Barbara Piasecka - Johnson.,Image: 436682703, License: Rights-managed, Restrictions: FORUM ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Czajka / Studio69 / Forum" title="Placido Domingo we Wroclawiu." /> Od lewej: żona Placido Domingo, Marta, Placido Domingo, Barbara Piasecka-Johnson, bankiet w ratuszu, Wrocław, 19.08.2000 rok Barbara Piasecka-Johnson, Leszek Miller, przekazanie księgi praw miejskich Głupczyc z 1421 r., Warszawa, 22.07.2002 rok