Gwiazda "Dotyku anioła" zaskoczyła fanów. Jedna decyzja całkowicie odmieniła jej wizerunek. Tak dziś wygląda Roma Downey
Choć od zakończenia „Dotyku anioła” minęły lata, Roma Downey nie przestaje budzić zainteresowania. Tym razem uwagę fanów przyciągnęła nie nową rolą, lecz metamorfozą, o której mówi dziś niemal każdy z jej obserwatorów.
Dla milionów widzów na zawsze pozostanie niezapomnianą Moniką z kultowego serialu „Dotyk anioła”. Roma Downey właśnie udowodniła jednak, że nawet po latach potrafi zaskoczyć. Aktorka zdecydowała się na wyraźną zmianę wizerunku. Efekt metamorfozy spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem fanów, a sama gwiazda nie ukrywa, że nowa fryzura sprawia jej ogromną radość. Jak się prezentuje? Niezapomniana Monika z serialu Dotyk Anioła Choć dziś jej nazwisko nieodłącznie kojarzy się z rolą anioła o imieniu Monika, historia Romy Downey to opowieść o konsekwencji i talentach wykraczających daleko poza aktorstwo. Urodzona w Londonderry w Irlandii Północnej artystka rozpoczęła swoją drogę od sceny teatralnej, zdobywając wykształcenie w Londynie, by z czasem podbić amerykańską telewizję. Pojawiała się w produkcjach: Tylko jedno życie, Kobieta o imieniu Jackie, Herkules i Amazonki, Ostatnie słowo. Międzynarodową rozpoznawalność przyniósł jej serial „Dotyk anioła”, emitowany przez blisko dekadę, za który otrzymała nominacje do nagród Emmy i Złotych Globów. Z biegiem lat z powodzeniem rozwijała się również jako producentka i autorka książek, udowadniając, że jej zawodowa historia nie kończy się na jednej kultowej roli. Dziś, niezależnie od kolejnych projektów, wciąż pozostaje jedną z tych gwiazd, które zamiast podążać za chwilowymi trendami, od lat budują swoją pozycję autentycznością. Za sukcesami zawodowymi Romy Downey od lat stoi również osobiste szczęście. Od kwietnia 2007 roku aktorka jest związana z producentem telewizyjnym Markiem Burnettem. Gdy powiedzieli sobie „tak”, oboje mieli po 46 lat i wchodzili w ten związek z bagażem wcześniejszych doświadczeń. Dla Downey było to trzecie małżeństwo – wcześniej była żoną aktora Lelanda Orsera oraz reżysera Davida Anspaugha, z którym doczekała się córki. Burnett również był dwukrotnie żonaty – z Kym Gold oraz agentką talentów Dianną Minervą. Po blisko dwóch dekadach wspólnego życia para wciąż otwarcie mówi o sile swojej relacji. W rozmowie z magazynem „AARP” w 2023 roku Roma Downey opowiedziała o tym, jak razem z mężem przeżywa kolejne etapy życia. Jednocześnie podkreśliła, że jest ogromnie wdzięczna za to, iż u swojego boku ma partnera, z którym może wspólnie przeżywać upływ czasu. „Dziś rano patrzymy na siebie i śmiejemy się, bo zanim na dobre się rozruszamy, jesteśmy jak para zrzędliwych staruszków. Ale to przecież piękne. Jestem ogromnie wdzięczna, że mam tak wspaniałego partnera i kogoś, z kim mogę się wspólnie starzeć”, zwierzała się. Czytaj też: Wersow urodziła. Pierwsze zdjęcia z dzieckiem wywołały lawinę komentarzy Roma Downey postawiła na spektakularną zmianę fryzury Przez lata Roma Downey pozostawała wierna wizerunkowi, z którym utożsamiały ją miliony widzów. Długie rude włosy stały się niemal jej znakiem rozpoznawczym i nieodłącznym elementem wizerunku aktorki, znanej przede wszystkim z kultowego serialu „Dotyk anioła”. Tym większym zaskoczeniem okazała się decyzja o tak wyraźnej zmianie. Gwiazda postawiła na spektakularną metamorfozę. Zrezygnowała z długich włosów na rzecz krótkiego blond boba – fryzury nowoczesnej, świeżej i wyrazistej. Efekt tej przemiany zaprezentowała na Instagramie, gdzie opublikowane zdjęcia niemal natychmiast przyciągnęły uwagę obserwatorów i stały się tematem licznych komentarzy. Za nową odsłonę aktorki odpowiada fryzjerka Riawna Capri. To właśnie jej Roma Downey powierzyła stworzenie fryzury, która – jak sama przyznała – otwiera zupełnie nowy rozdział. Publikując fotografie w mediach społecznościowych, nie ukrywała swojej radości i entuzjazmu. W opisie wyznała, że jest zachwycona efektem metamorfozy, podkreślając jednocześnie, że to najkrótsza fryzura, na jaką zdecydowała się w całym swoim życiu. „Tak, to naprawdę ja! Wczoraj zrobiłam coś odważnego i zdecydowałam się na letnie cięcie. O la la! Jestem zachwycona! To uroczy bob na lato. Myślę, że wygląda bardzo szykownie, wręcz po francusku. Mam nadzieję, że wam też się spodoba”, wyznała. Sprawdź też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" Nowy rozdział i radość z odświeżonego wizerunku Roma Downey nie pozostawiła swoich obserwatorów w niepewności i zdradziła, co skłoniło ją do tak wyraźnej zmiany. W opisie zamieszczonym pod zdjęciami przyznała, że od czasu do czasu lubi odświeżać swój wizerunek. Jak podkreśliła, takie decyzje dodają jej energii, dlatego z radością otwiera się na kolejne zmiany. Nowa fryzura ma dla aktorki nie tylko wymiar estetyczny. Roma Downey zwróciła również uwagę na jej praktyczne zalety, przyznając, że krótsze włosy doskonale sprawdzają się podczas upalnego lata. Dzięki temu, jak sama napisała, może cieszyć się większym komfortem na co dzień. „Uważam, że warto czasem odświeżyć swój wygląd. To sprawia, że życie pozostaje ciekawe i pomaga zachować młodego ducha. Jest lekka, świeża i daje poczucie swobody. Czytałam ostatnio, że zdrowe, naturalne włosy wypierają fryzury wymagające skomplikowanej stylizacji. Nie wiem jeszcze, ile pracy będzie wymagało ich układanie, kiedy zrobię to sama, ale bardzo mi się podoba. Czuję się z nią bardziej zadziorna. A panu B też się podoba”, dodawała Roma Downey. Entuzjazm aktorki szybko udzielił się jej fanom. Pod opublikowanymi fotografiami zaczęły pojawiać się liczne komentarze pełne zachwytu nad nowym wyglądem gwiazdy.
To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, a są razem od 50 lat. Barbara Bursztynowicz dopiero teraz zdradziła, jak wszystko się zaczęło
Prawie 50 lat razem, a dopiero teraz zdecydowali się opowiedzieć o tym, jak naprawdę narodziło się ich uczucie. Barbara i Jacek Bursztynowiczowie wrócili wspomnieniami do pierwszych spotkań, ujawniając, że ich miłość nie przyszła od razu, lecz dojrzewała z każdym kolejnym dniem.
Są historie miłosne, które wybuchają jak fajerwerki, i takie, które dojrzewają powoli, zaskakując swoją siłą dopiero po latach. Do tej drugiej kategorii należy opowieść Barbary i Jacka Bursztynowiczów. Dziś są symbolem trwałego związku, ale nie połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. Po niemal 50 latach wspólnego życia po raz pierwszy z taką szczerością wrócili do chwil, od których wszystko się zaczęło. Padły wyznania, które zmieniają spojrzenie na ich miłosną historię – od długiego oczekiwania na pierwszą randkę, przez wątpliwości, aż po moment, w którym oboje zrozumieli, że właśnie odnaleźli człowieka na całe życie. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Historia Barbary i Jacka Bursztynowiczów Patrząc na Barbarę i Jacka Bursztynowiczów, trudno uwierzyć, że ich wspólna historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Dziś są jedną z tych par, które od lat budzą sympatię spokojem, wzajemnym szacunkiem i dyskretną bliskością. Niemal pół wieku wspólnego życia sprawiło, że stali się dla wielu symbolem trwałego uczucia. Tym bardziej zaskakuje fakt, że ich relacja nie zaczęła się od romantycznego olśnienia. Los zetknął ich w murach szkoły teatralnej. Barbara Bursztynowicz stawiała wtedy pierwsze kroki jako studentka, podczas gdy Jacek był już na trzecim roku. Mijali się na uczelnianych korytarzach, poznawali w artystycznym środowisku i stopniowo oswajali swoją obecność. Zanim jednak między nimi pojawiło się prawdziwe uczucie, ich znajomość potrzebowała czasu, by dojrzeć. Dziś wspominają tamte chwile z ciepłem i rozbawieniem. W rozmowie w programie halo tu polsat Jacek Bursztynowicz wrócił pamięcią do pierwszej randki, która od początku nie zapowiadała romantycznego scenariusza. Zamiast szybkiego spotkania była długa próba cierpliwości. „Ja czekałem na Basię dwie godziny w kawiarni. Do tej pory zastanawiamy się, jak to się stało, że ja czekałem i wierzyłem, że ona przyjdzie, a ona przyszła po dwóch godzinach i liczyła na to, że ja będę”, wspominał. Barbara Bursztynowicz: „Nie bardzo chciałam się z nim spotykać” Największym zaskoczeniem okazało się jednak wyznanie Barbary Bursztynowicz. Aktorka przyznała, że początkowo zwlekała z rozwijaniem tej znajomości. Zdradziła, że pierwsze zauroczenie dotyczyło nie samego Jacka, lecz jego muzycznego talentu. Długo nie była przekonana, czy w ogóle powinna dać Jackowi szansę. Jak sama przyznała, początkowo nie paliła się do kolejnych spotkań. „Tak naprawdę to zakochałam się nie w Jacku. To zauroczenie nastąpiło dużo później jako w człowieku. Natomiast zakochałam się w jego grze na fortepianie. […] Nie bardzo chciałam się z nim spotykać”, opowiadała. Po chwili wyjaśniła, z czego wynikały jej wątpliwości. „Przyznam, że miałam spore powodzenie. Przepraszam, że o tym mówię, miałam spore powodzenie i trudno mi było dokonać wyboru. Ale kiedy poznałam Jacka bliżej, to już byłam pewna, że to jest ten ktoś, z kim chcę być”, dodawała Barbara Bursztynowicz. Czytaj też: Barbara Bursztynowicz nie miała wątpliwości. Tak podsumowała Andrzeja Rosiewicza przed „Tańcem z Gwiazdami” On od początku był pewien swojego wyboru O ile Barbara potrzebowała czasu, by odkryć swoje uczucia, o tyle Jacek Bursztynowicz od pierwszych chwil nie miał żadnych wątpliwości: „Ja od razu wiedziałem, że to jest ta dziewczyna”. Dziś, po niemal 50 latach wspólnego życia, trudno o bardziej wymowne potwierdzenie, że intuicja aktora okazała się trafna. Ich wspomnienia pokazują dwie zupełnie różne perspektywy tej samej historii. Z jednej strony ostrożność i potrzeba czasu, z drugiej – pewność od pierwszego spotkania. To właśnie te różnice stworzyły fundament relacji, która przetrwała próbę czasu. Razem w życiu i na scenie Choć Barbara i Jacek Bursztynowiczowie od niemal 50 lat tworzą małżeństwo, los dopiero teraz napisał dla nich wyjątkowy zawodowy scenariusz. Po raz pierwszy stanęli razem na teatralnej scenie, by zagrać... małżonków. Życie i sztuka spotkały się w plenerowej inscenizacji „Komedii omyłek”, dając aktorom doświadczenie, którego wcześniej – mimo wieloletniej kariery – nigdy nie mieli okazji przeżyć. „Jeśli chodzi o spektakl teatralny, to rzeczywiście pierwszy raz razem występujemy. I gramy parę małżeńską”, relacjonowała Barbara Bursztynowicz. Jak się okazuje, przez lata wspólna praca zawodowa nie należała do najłatwiejszych. Choć w życiu prywatnym stworzyli trwały związek, na scenie ich współpraca wielokrotnie okazywała się znacznie większym wyzwaniem. „Próbowaliśmy grać ze sobą, ale to się nie udawało. Zawsze kończyło się rozstaniem. Mówię w sensie zawodowym. Jesteśmy tak różnymi osobowościami i indywidualnościami, że trudno nam się było dogadać”, opowiadała aktorka. Sekret związku Bursztynowiczów. Rozmowa, która trwa od pół wieku Na koniec rozmowy nie mogło zabraknąć pytania, które od lat powraca przy okazji wywiadów z parami o tak imponującym stażu. Co sprawia, że ich małżeństwo trwa już niemal pół wieku? Czy istnieje przepis na związek, który z powodzeniem opiera się upływowi czasu? Jacek Bursztynowicz odpowiedział bez chwili wahania. Jego zdaniem fundamentem ich relacji od zawsze była rozmowa – nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się pomyślnie, ale również w momentach różnicy zdań i codziennych wyzwań. „W naszym wypadku to jest rozmowa. Ja jestem zwolennikiem takiej filozofii pewnego francuskiego filozofa który powiedział że – „rozmowa jest sensem życia” i w naszym wypadku to się idealnie sprawdza. My cały czas gadamy ze sobą, ale też się kłócimy, rozmawiamy. Także to trwa i to jest nie tylko na jakieś poważne tematy ale na każde”, opowiadał Jacek Busztynowicz w halo tu polsat. Sprawdź też: To córka postawiła ją pod ścianą. Dzięki niej Barbara Bursztynowicz zrobiła coś, na co nie miała odwagi przez 27 lat Źródło: halo tu Polsat
Nie zwalnia tempa, wciąż zachwyca formą. Karol Strasburger zdradza sekret długowieczności. Wspomniał o późnym ojcostwie: „To daje mi pozytywną emocje”
Dziś największą rolą Karola Strasburgera nie jest ta odgrywana przed kamerą. W rozmowie z „halo tu polsat” aktor opowiedział o ojcostwie, które odmieniło jego codzienność, pasji do aktywnego życia i podróży oraz zaskakującym zwrocie w serialowej „Pierwszej miłości”. To szczera opowieść o tym, co naprawdę daje mu siłę.
Są momenty, które potrafią na nowo zdefiniować całe życie. Dla Karola Strasburgera takim momentem okazało się ojcostwo. W rozmowie w programie „halo tu polsat” aktor opowiedział o codzienności, która dziś ma zupełnie inny wymiar. Aktywność fizyczna, podróże i praca wciąż pozostają ważną częścią jego świata, ale to odpowiedzialność za córkę wyznacza kierunek, w którym chce iść. Z jego słów wybrzmiewa spokój człowieka, który odnalazł własną definicję szczęścia i nie przestaje z ciekawością patrzeć w przyszłość. Karol Strasburger: ojcostwo stało się najważniejszą motywacją Karol Strasburger nie ma wątpliwości, co dziś nadaje jego życiu najgłębszy sens. Aktor został tatą w wieku 72 lat. Wraz z ukochaną żoną Małgorzatą powitał na świecie córkę Laurę. To właśnie ona stała się dziś centrum jego świata. W tym roku dziewczynka kończy 7 lat. W rozmowie w programie „halo tu polsat” opowiedział, że to właśnie ojcostwo stało się jego największą motywacją – siłą, która mobilizuje go do działania i dbania o dobrą formę. On nie zwalnia tempa! O swojej nowej życiowej roli mówi z naturalnością i spokojem. W jego słowach nie ma miejsca na patos ani opowieść o wyrzeczeniach. Jest za to wdzięczność i przekonanie, że rodzicielstwo wnosi do codzienności wyjątkową energię. To ona sprawia, że z niezmienną konsekwencją pozostaje aktywny i z optymizmem patrzy na kolejne wyzwania. Dla Karola Strasburgera rodzicielstwo oznacza coś więcej niż codzienną obecność. To świadome towarzyszenie córce w odkrywaniu świata i przekonanie, że właśnie rodzice są jej pierwszymi przewodnikami. „Tata mnie napędza. Jest cel. W pewnym wieku człowiek rano się budzi i myśli: "Co ja zrobię z tym dniem?". Smutek w oczy zagląda, bo to już ten czas; nie chce się, koledzy bywają smutni. A jeżeli ktoś przychodzi i mówi: "Tata, idziemy na rowerek", no to idziemy. To mnie napędza. Ta świadomość, że dajemy życie temu małemu człowieczkowi i jesteśmy za niego odpowiedzialni. To my powinniśmy dawać przykład, uczyć i robić wszystko, żeby to dziecko żyło fajnie i mądrze. To daje mi emocje pozytywną”, mówi w rozmowie z „halo tu polsat”. Czytaj też: Dzieli ich 37 lat. Tak Karol Strasburger i jego żona opowiadali o swoim związku. Wspominamy wywiad, w którym otworzył się na temat miłości Aktywność fizyczna jako sposób na dobrą formę Karol Strasburger od lat pozostaje wierny zasadzie, że ciało najlepiej odwdzięcza się za troskę ruchem. Zamiłowanie do aktywności narodziło się jeszcze w czasach, gdy z sukcesami uprawiał gimnastykę przyrządową. Potrzeba pozostawania w ruchu wciąż jest nieodłącznym elementem jego codzienności. Wśród dyscyplin, które nadal uprawia, wymienił tenis oraz windsurfing. Aktor wyznał, że właśnie na wodzie najchętniej mierzy się z własnymi ograniczeniami. Silny wiatr, wysokie fale i wymagające warunki nie odbierają mu zapału – przeciwnie, sprawiają, że każda wyprawa staje się próbą charakteru i źródłem wyjątkowych emocji. Czytaj też: Został ojcem po 70-tce, wcześniej nie myślał o rodzicielstwie. Córeczka jest oczkiem w głowie Karola Strasburgera: „Jest cząstką mnie” Drugą wielką pasją Karola Strasburgera są podróże. W programie opowiedział o caravaningu i wyjazdach kamperem, które od lat sprawiają mu ogromną satysfakcję. Dla aktora to nie tylko sposób na odpoczynek, ale również okazja do przeżywania kolejnych przygód i kontaktu z naturą. W jego relacji wybrzmiewa fascynacja swobodą, jaką dają wyprawy bez sztywnego planu. Choć podróżowanie kamperem kojarzy się z wolnością i niezależnością, Karol Strasburger nie ukrywa, że taka forma odkrywania świata wymaga także odwagi. W programie „halo tu polsat” przyznał, że noclegi w nieznanych miejscach potrafią zaskoczyć – zwłaszcza gdy ciszę przerywa niespodziewane pukanie do okna. Wspominał również chwile niepewności podczas jazdy wąskimi uliczkami Grecji, kiedy pojawiły się obawy o ewentualną awarię kampera. Jak podkreślał, właśnie takie doświadczenia są nieodłączną częścią caravaningu i sprawiają, że każda wyprawa staje się prawdziwą przygodą. „Pierwsza miłość”. Zaskakujący zwrot w historii Karola Wekslera Rozmowa nie mogła obyć się bez wątku zawodowego. Karol Strasburger opowiedział również o pracy na planie serialu „Pierwsza miłość”, w którym wciela się w postać Karola Wekslera. Przyznał, że zaskoczył go scenariusz przewidujący przejście granego przez niego bohatera na emeryturę. Jak wynika z jego wypowiedzi, był to jeden z tych momentów, które wywołały u niego autentyczne zdziwienie. „Serialowe życie tworzy jakby nową, równoległą rzeczywistość w stosunku do mojego życia prywatnego. Niby jest filmowe, niby nieprawdziwe, ale z drugiej strony patrzę na to i myślę sobie, że coś mi tu nagle ambicjonalnie nie pasuje. Piszą mi scenariusz mojego życia, a teraz napisali, że idę na emeryturę. Pomyślałem sobie: »Jak to? Ja? Weksler? Na emeryturę? To przecież niemożliwe«”, relacjonował w rozmowie z prowadzącymi „halo tu polsat”. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze.
Znają się od ponad 40 lat! Takich przyjaźni w show-biznesie jest niewiele. Zbigniew Zamachowski ujawnił kulisy niezwykłej relacji z Piotrem Polkiem
Ponad 40 lat wspólnych wspomnień, scenicznych sukcesów i żartów, które do dziś wywołują uśmiech. Z okazji 65. urodzin Zbigniew Zamachowski opowiedział o niezwykłej relacji z Piotrem Polkiem i Wojciechem Malajkatem, udowadniając, że prawdziwa przyjaźń nie zna upływu czasu.
Nie wszystkie relacje w świecie show-biznesu wytrzymują próbę czasu. Są jednak takie, które dojrzewają razem z ich bohaterami. Zbigniew Zamachowski, który 17 lipca skończył 65 lat, z okazji swoich urodzin wrócił do najważniejszych momentów życia. Wśród wspomnień z dzieciństwa i początków kariery szczególne miejsce zajęła opowieść o przyjaźni z Piotrem Polkiem i Wojciechem Malajkatem, która trwa już ponad cztery dekady! Zbigniew Zamachowski wrócił wspomnieniami do dzieciństwa w Brzezinach Urodziny stały się dla Zbigniewa Zamachowskiego okazją do sentymentalnej podróży w przeszłość. Aktor nie ukrywał, że z biegiem lat coraz częściej wraca myślami do Brzezin – miejsca, które ukształtowało jego wrażliwość. Wspominał dzieciństwo spędzone w pałacu otoczonym rozległym terenem, sadem i zwierzętami. A codzienność wyznaczała również obecność ukochanej babci Zosi. Jak podkreślał, to jej charakter i domowe zasady na długo zapisały się w jego pamięci. „Z wiekiem oczywiście też idealizuję to miejsce, ale myślę, że nie ma lepszego miejsca na świecie do spędzenia dzieciństwa niż wielki pałac z olbrzymim terenem, z sadem, z jakąś nieprawdopodobną ilością dzieciaków, psów, kotów, zwierząt wszelakiej maści. I to rzeczywiście było coś, w czym dorastałem, co mnie ukształtowało. A do tego miałem jeszcze naprawdę wspaniałą rodzinę na czele z babcią Zosią, która wyznaczała trendy i mówiła co dobre i co złe swoją słynną szmatką”, relacjonował Zbigniew Zamachowski w rozmowie z Dzień Dobry Wakacje. Równie ważne miejsce w tych wspomnieniach zajmuje muzyka. Aktor opowiedział historię z najwcześniejszych lat życia, kiedy razem ze starszą siostrą odkrył na strychu stary fortepian. Instrument nie miał już klawiatury ani nóg, ale zachował struny. Dzieci wydobywały z nich dźwięki niczym z harfy. Aktor przyznał, że właśnie to doświadczenie uważa za początek swojej artystycznej drogi. Jak mówił, muzyka zaprowadziła go do miejsca, w którym jest dzisiaj. Podczas rozmowy na Zbigniewa Zamachowskiego czekała niespodzianka. W studiu pojawił się Piotr Polk – jeden z jego najbliższych przyjaciół. Czytaj też: Gwiazdor serialu "Ojciec Mateusz" w domu rodzinnym mówił głównie po niemiecku. Polskiego uczył się z książek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN010338580031-f9d49e8.jpg" width="1384" height="2000" alt="17.06.2012 Warszawa Koncert zespolu Szymanowski Big Band N/z Zbigniew Zamachowski , Piotr Polk fot Mieczyslaw Wlodarski/REPORTER" title="17.06.2012 Warszawa Koncert zespolu Szymanowski Big Band N/z Zbigniew Zamachowski , Piotr Polk fot Mieczyslaw Wlodarski/REPORTER" /> Piotr Polk i Zbigniew Zamachowski. Tak zaczęła się przyjaźń, która trwa ponad 40 lat Jednym z najważniejszych rozdziałów w życiu Zbigniewa Zamachowskiego okazał się czas studiów w łódzkiej Filmówce. To właśnie tam narodziły się znajomości, które z biegiem lat przerodziły się w wyjątkową przyjaźń. W murach uczelni aktor poznał Piotra Polka i Wojciecha Malajkata. Od tamtej pory minęło już ponad 40 lat, a ich relacja niezmiennie trwa. Zbigniew Zamachowski wynajął w Warszawie niewielką kawalerkę. Niedługo później do drzwi zapukał Wojciech Malajkat. Jak wspominał aktor, przyjaciel oznajmił, że będzie z nim mieszkał, ponieważ wkrótce zagra Hamleta. Po kolejnych dwóch lub trzech latach do grona współlokatorów dołączył także Piotr Polk. Od tego momentu cała trójka wspólnie zmieniała kolejne mieszkania, budując relację, która przetrwała próbę czasu. „Na ul. Jana Pawła II wynająłem kawalerkę pierwszą tutaj w Warszawie, skończywszy szkołę filmową. Niecały rok później zapukał do niej Wojtek Malajkat, twierdząc, że on będzie tu mieszkał, bo za chwilę zagra Hamleta. Wejście smoka nie pozwalało mi na jakikolwiek ruch inny niż przyjąć drogiego przyjaciela. A dwa lata, czy trzy lata później pojawił się Poluś. No i zmienialiśmy lokum”, opowiadał aktor. Czytaj też: Zamachowski wrócił wspomnieniami do swojej najtrudniejszej roli. Zwrócił uwagę na jedno Kiedy spotykają się prywatnie, aktorstwo schodzi na dalszy plan Choć od lat należą do grona najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce, ich spotkania krążą nie tylko wokół spraw zawodowych. Zbigniew Zamachowski przyznaje, że kiedy widuje się z Piotrem Polkiem i Wojciechem Malajkatem, aktorstwo schodzi na dalszy plan. Znacznie ważniejsze są wspólne wspomnienia, żarty i czas spędzony razem. To właśnie poczucie humoru od początku było jednym z fundamentów ich relacji. Piotr Polk nie ma wątpliwości, że przez wszystkie lata ich przyjaźni nie brakowało psikusów. Jak wspomina, z okazji 50. urodzin Zamachowskiego przyjaciele wybrali się w wyjątkowe miejsce. Wypad szybko zamienił się w pełen śmiechu czas, a jeden z żartów na długo zapisał się w pamięci całej trójki. „Generalnie jakoś nie czyniliśmy skandali różnej maści. Lubiliśmy robić sobie żarty. Kiedy skończyłem lat pięćdziesiąt, a było to już piętnaście lat temu, panowie, przyjaciele zabrali mnie w pewne piękne miejsce. I tak cudownieśmy się bawili. Odnowy biologiczne. I odnowiliśmy się do tego stopnia, że kiedy nasz przyjaciel nieobecny odpadł już niestety od zabawy, postanowiliśmy go zabudować. Zabudowaliśmy jego łóżko wszystkimi meblami, które znajdowały się w tym dosyć dużym pokoju. Nie mógł się odgruzować do południa następnego dnia. To pamiętam”, opowiadał Zbigniew Zamachowski. Czytaj też: Gabriela Muskała szczerze o Zbigniewie Zamachowskim: „Chyba mogę to zdradzić” Przyjaciele wielokrotnie spotykali się również na scenie, realizując wspólne projekty artystyczne. Jednym z najważniejszych był spektakl „Klub hipochondryków”, który – jak podkreśla Zamachowski – stał się wyjątkowym przedsięwzięciem tworzonym przez grono bliskich sobie ludzi. Autorką tekstu była Magdalena Wołłejko, ówczesna partnerka Piotra Polka. Muzykę skomponował Zbigniew Zamachowski, reżyserii podjął się Wojciech Malajkat, scenografię przygotował Allan Starski, a kostiumy zaprojektowała Wiesława Starska. Na scenie pojawiał się też u boku Piotra Polka. Przedstawienie było wystawiane na deskach Teatru Syrena przez 17 lat. Jak przyznał Zamachowski, gdyby nie pandemia, niewykluczone, że spektakl nadal gościłby w repertuarze. „To są wspaniałe rzeczy, dlatego że my już naprawdę działamy wedle takiego kodu, który pozwala nam na dużą swobodę w poczynaniach, zarówno tych scenicznych, jak i poza”, powiedział aktor, podkreślając, że wieloletnia przyjaźń przełożyła się również na wyjątkowe porozumienie w pracy twórczej.
Dwie siostry, dwa temperamenty. Córki Joanny Szczepkowskiej nie zawsze były sobie bliskie. Dziś poruszająco mówią o rodzinnych więzach
Nie ukrywają, że ich relacja nie zawsze była łatwa. Maria i Hanna Konarowskie po latach opowiadają o dzieciństwie, różnicach charakterów i momencie, który odmienił ich siostrzaną więź.
Dorastały pod jednym dachem, wychowywały się w tej samej rodzinie i noszą to samo nazwisko. Mimo to Maria Konarowska i Hanna Konarowska-Nowińska przez lata miały poczucie, że ich dzieciństwo przebiegało zupełnie inaczej. Dziś, z perspektywy dorosłych kobiet, z wyjątkową szczerością opowiadają o buncie, wzajemnym porównywaniu i świadomej pracy nad siostrzaną relacją, która z czasem przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Co aktorki zdradziły w rozmowie z Dzień Dobry Wakacje? Maria i Hanna Konarowskie dorastały razem, ale każda przeżywała dzieciństwo inaczej Łączy je nazwisko, rodzinny dom i aktorstwo, które od zawsze było naturalną częścią ich świata. Dzieliły je natomiast temperament, sposób patrzenia na rzeczywistość i to, jak przeżywały dzieciństwo. Maria i Hanna Konarowskie dorastały obok siebie, ale każda pisała własną historię. Dopiero po latach odkryły, że to właśnie różnice, a nie podobieństwa, stały się fundamentem ich wyjątkowej siostrzanej więzi. Maria wspomina siebie jako osobę, która od najmłodszych lat kwestionowała zasady i nie bała się sprzeciwiać. Dziś patrzy na tamten etap z dystansem. Podkreśla, że jako pierwsze dziecko była dla rodziców - Joanny Szczepkowskiej i Mirosława Konarowskiego - także wyzwaniem. „U nas w rodzinie nie ma zrównoważonych ludzi.[…] Powodów buntu było wiele. Dzisiaj jako dorosła kobieta, matka i świadomy człowiek mogę powiedzieć, że byłam pierwszym dzieckiem, moi rodzice się uczyli na mnie, ale mam też taki charakter buntowniczy”, opowiadała w rozmowie z Dzień Dobry Wakacje. Czytaj też: Hanna Konarowska o swojej mamie Joannie Szczepkowskiej: „Mama z mojego dzieciństwa była po prostu królową” Dwie siostry, dwa temperamenty i jedna pasja Tam, gdzie Maria podążała za swoim buntowniczym temperamentem, Hanna od początku wybierała zupełnie inną ścieżkę. Jak sama przyznaje, z uwagą obserwowała doświadczenia starszej siostry i wyciągała z nich własne wnioski. Szukała rozwiązań, które pozwalały zachować spokój i odnaleźć się w codzienności na własnych zasadach. Pomogła jej w tym także szkoła podstawowa, do której trafiła. Wspomina ją jako miejsce, które stworzyło przestrzeń do rozwoju i rozbudziło w niej chęć do nauki. Dziś jednak patrzy na tamten czas z jeszcze szerszej perspektywy. Przyznaje, że czasem zastanawia się, czy odrobina większego buntu nie byłaby dla niej cenna. Jak podkreśla, właśnie takie doświadczenia często pomagają odkrywać własną tożsamość i budować poczucie siebie. „Ja się wycwaniłam i patrzyłam, co nie działa najlepiej i szukałam dróg, które sprawiają mniej problemów. Mi się tak zdarzyło, że trafiłam też do wyjątkowej podstawówki, która stwarzała warunki, więc chciałam się uczyć. Teraz żałuję, że się nie buntowałam, bo to jest potrzebne do budowania własnej tożsamość”, opowiadała Hanna Konarowska-Nowińska. Czytaj też: Wychowała się wśród ikon, teraz sama robi karierę. Rodzice Marii Konarowskiej to prawdziwe gwiazdy! Relacja sióstr Konarowskich nie zawsze była łatwa Dziś trudno uwierzyć, że nie zawsze było między nimi tak blisko. Maria i Hanna Konarowskie nie ukrywają, że przez wiele lat ich siostrzana relacja wystawiana była na próbę. Różnice charakterów, odmienne doświadczenia i własne emocje sprawiały, że zbudowanie prawdziwej bliskości wymagało czasu. Zmiana przyszła dopiero wtedy, gdy obie – już jako dorosłe kobiety – zrozumiały, że relacja nie buduje się sama. Z czasem te indywidualne doświadczenia zaczęły się przenikać, tworząc przestrzeń do szczerego dialogu i wzajemnego zrozumienia. „Był taki moment, kiedy zrozumiałyśmy, że musimy popracować nad relacją, jeśli nam na niej zależy. I tak zrobiłyśmy, ale każda indywidualnie. Potem to się zaczęło przeplatać. Uważam, że w każdej rodzinie powinno coś takiego nastąpić”, mówiła Maria Konarowska w rozmowie z Dzień Dobry Wakacje. „Terapia jest częścią rozwoju jako człowieka. Każda z nas miała swoją indywidualną, czasem robimy coś razem. Każda z nas przeszła róże procesy”, dodaje Hanna. I kontynuowała: „Ja uważam, że rodzina jest w pewnym sensie jednostką patologiczną. Mam nadzieję, że nie zostanie to źle odebrane. To jest trudne być rodziną. Fajnie, że są takie narzędzia, dzięki którym możemy wspierać siebie i naszą rodzinę”. I zwraca uwagę na jeszcze jeden aspekt wspólnej drogi. Przez lata obie siostry mierzyły się z porównywaniem, myleniem ich w życiu zawodowym oraz walką o własne poczucie wartości. Najlepszym dowodem na to, jak bardzo zmieniła się ich relacja, są słowa, którymi dziś opisują siebie nawzajem. Maria Konarowska nie ma wątpliwości, że siostra stała się jedną z najważniejszych osób w jej życiu. To wyznanie doskonale oddaje charakter ich więzi. Jest w niej miejsce nie tylko na bezwarunkowe wsparcie, ale także na szczerość i odwagę mówienia sobie prawdy. Hanna Konarowska-Nowińska przyznaje, że właśnie na tym opiera się ich relacja. „Hania jest moją najlepszą przyjaciółką, wie o mnie wszystko. Dużo ze sobą rozmawiamy, znamy się od urodzenia. Hania jest zawsze po mojej stronie, ale zawsze potrafi mi powiedzieć, jak coś widzi, a nie, że cały czas mi klaszcze. Jest moim lustrem”, mówi Maria Konarowska. „Staramy się siebie wspierać. Rozumiemy siebie”, dodawała Hanna. Szczerość obu sióstr nie koncentruje się na rozliczaniu przeszłości. Przeciwnie – ich opowieść pokazuje drogę prowadzącą od różnic charakterów, nieporozumień i wzajemnych porównań do świadomie budowanej bliskości.
Na scenie czaruje głosem, teraz wystąpi w "Tańcu z gwiazdami". Mało kto wie, czym zajmuje się Monika Borzym. Jej druga profesja może zaskoczyć
Choć od lat jest jedną z najbardziej cenionych polskich wokalistek, Monika Borzym nie zamyka się w jednej roli. Teraz czeka ją debiut na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, a jej życiorys pokazuje, że muzyka to tylko część niezwykłej zawodowej drogi.
Monika Borzym od lat zachwyca publiczność swoim charakterystycznym głosem i muzyczną wrażliwością. Teraz widzowie poznają ją w zupełnie nowej roli. Wokalistka oficjalnie dołączyła do grona uczestników nowej edycji „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami”. Niewiele osób zdaje sobie jednak sprawę, że poza sceną wykonuje zawód, który nie ma nic wspólnego z blaskiem reflektorów. Monika Borzym zatańczy w „Tańcu z Gwiazdami” Monika Borzym oficjalnie dołączyła do grona uczestników nowej edycji „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami”. Informację przekazano na antenie programu „halo tu polsat”, gdzie wokalistka opowiedziała również o kulisach swojej decyzji. Nie ukrywała, że propozycję przyjęła bez chwili zawahania. Jak przyznała, jeszcze kilka lat temu prawdopodobnie nie zdecydowałaby się na taki krok. Dziś jednak czuje, że znalazła się w odpowiednim momencie swojego życia, by otworzyć się na zupełnie nowe doświadczenie i zmierzyć z wyzwaniem, jakiego dotąd nie miała okazji podjąć. „Na propozycję udziału w programie odpowiedziałam w mniej niż sekundę. Kilka lat temu byłoby mi znacznie trudniej podjąć taką decyzję. Teraz czuję, że jestem w takim momencie życia i w takiej relacji ze swoim ciałem, że to po prostu dobry czas na taką przygodę”, powiedziała, wspominając moment, w którym zaproponowano jej udział w programie. Monika Borzym nie ukrywa, że to właśnie możliwość zmierzenia się z czymś, czego dotąd nie robiła, przekonała ją do udziału w programie. Artystka podkreśla, że lubi wyzwania i chętnie wychodzi poza schematy. Wejście na parkiet „Tańca z Gwiazdami” traktuje przede wszystkim jako szansę na zdobycie nowych doświadczeń, a nie jedynie telewizyjną przygodę. „Im człowiek jest starszy, tym rzadziej zdarzają się rzeczy, które potrafią go naprawdę zaskoczyć. A "Taniec z gwiazdami" będzie dla mnie czymś kompletnie nowym. To właśnie mnie najbardziej skusiło”, opowiadała w „halo tu polsat”. Czytaj też: To ona zasiądzie obok Iwony Pavlović w jury "Tańca z Gwiazdami"? Niedawno pożegnała się z innym show Partner pozostaje tajemnicą. Wiadomo tylko, czego od niego oczekuje Choć udział Moniki Borzym w programie został już oficjalnie potwierdzony, jedna z najważniejszych informacji nadal pozostaje tajemnicą. Wokalistka nie wie jeszcze, z którym z profesjonalnych tancerzy stworzy parę. Jak zdradziła, pod uwagę branych jest dwóch kandydatów, jednak ich nazwiska nie zostały ujawnione. Artystka przyznała natomiast, że ma jasno określone oczekiwania wobec swojego partnera. Liczy na osobę pewną siebie, kompetentną i taką, która będzie potrafiła przejąć prowadzenie podczas treningów. Właśnie takie cechy – jak podkreśliła – mogą okazać się kluczowe podczas przygotowań do kolejnych występów. „Jeszcze go nie znam i to doprowadza mnie do szału. Mam swoje dwa typy, ale nie będę ich zdradzać. […] Jestem mocnym charakterem, ale bardzo dobrze odnajduję się u boku silnych mężczyzn, zwłaszcza jeśli są dla mnie autorytetami. Liczę na partnera, który wie, czego chce i potrafi przejąć prowadzenie. Bardzo łatwo ulegam prowadzeniu pewnych siebie mężczyzn z kompetencjami”, opowiadała. Czytaj też: Pełna lista uczestników 19. edycji „TzG” ujawniona?! Taka obsada może wywołać ogromne emocje. Kilka nowych nazwisk zaskakuje Kim jest Monika Borzym? Nie tylko wokalistka, ale także… Dla miłośników jazzu Monika Borzym jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek swojego pokolenia. Jej nazwisko od lat kojarzy się z koncertami, muzyczną wrażliwością i charakterystycznym stylem interpretacji. Teraz artystka po raz pierwszy pokaże się milionom telewidzów z zupełnie innej strony – jako uczestniczka programu „Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami”. Monika Borzym przyszła na świat 3 marca 1990 roku w Warszawie, w domu, w którym muzyka nie była dodatkiem do codzienności, lecz jej naturalnym rytmem. Artystyczne pasje towarzyszyły jej od najmłodszych lat – ojciec jest instrumentalistą, a matka wokalistką i dyrygentką chóru. To właśnie oni zaszczepili w niej miłość do dźwięków i pokazali, że muzyka może stać się nie tylko sposobem wyrażania emocji, ale także drogą zawodową. Pierwsze kroki stawiała przy fortepianie klasycznym. Edukację muzyczną rozpoczęła w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie poznawała tajniki gry na instrumencie. Z czasem odkryła jednak, że to właśnie głos jest jej największym atutem. Jeszcze jako nastolatka postanowiła skoncentrować się na śpiewie, konsekwentnie rozwijając swój talent. Na tym nie poprzestała. Wiedzę i warsztat doskonaliła również za oceanem, kształcąc się w Stanach Zjednoczonych, między innymi na Uniwersytecie w Miami oraz w Los Angeles Music Academy. To doświadczenie pozwoliło jej poszerzyć muzyczne horyzonty i ukształtować własny, rozpoznawalny styl, dzięki któremu dziś należy do grona cenionych polskich wokalistek. Czytaj też: Wszyscy byli przekonani, że od dawna są małżeństwem. Dopiero po latach powiedzieli sobie "tak". Gwiazdor "Kogla-mogla" i jego żona są razem od pięciu dekad. Ich historia porusza Na sukces nie musiała czekać długo. Już dwa pierwsze albumy Moniki Borzym okazały się ogromnym osiągnięciem. Debiutancki „Girl Talk” z 2011 roku oraz wydany dwa lata później „My Place” zdobyły status platynowych płyt, potwierdzając, że na polskiej scenie muzycznej pojawiła się artystka o wyjątkowej wrażliwości i charakterystycznym brzmieniu. Kolejne lata tylko umocniły jej pozycję. Monika Borzym ma na swoim koncie 8 autorskich płyt, a jej muzyczna droga obfitowała we współpracę z uznanymi twórcami z Polski i zagranicy. Wśród polskich artystów znaleźli się m.in. Michał Urbaniak, Artur Andrus i Grzegorz Wasowski, natomiast na międzynarodowej scenie miała okazję pracować z cenionym gitarzystą jazzowym Johnem Scofieldem oraz saksofonistą Chrisem Potterem. Tak różnorodne artystyczne spotkania pozwoliły jej rozwijać własny język muzyczny i konsekwentnie budować pozycję jednej z najbardziej cenionych polskich wokalistek swojego pokolenia. Widzowie Polsatu mogli poznać Monikę Borzym również poza sceną muzyczną. Artystka wzięła udział w siódmej edycji programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”, pokazując, że nie boi się nowych wyzwań i z łatwością odnajduje się także w rozrywkowych formatach telewizyjnych. „Monika jako nastolatka podbiła USA, a swoje pierwsze dwie, platynowe płyty nagrała w Nowym Jorku z najlepszymi jazzmanami na świecie!. Wydała osiem znakomitych albumów, na których bawi się stylami - od zmysłowego jazzu i historii polskiej muzyki, aż po autorskie interpretacje piosenek. Widzowie doskonale pamiętają ją także z programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” Na scenie jest prawdziwym wulkanem energii, ale czy tak samo pewnie poczuje się w butach do tańca i sztywnych ramach choreografii? Czas to sprawdzić!”, zapowiadała stacja Polsat. Jej zawodowa droga nie ogranicza się jednak wyłącznie do muzyki. Równolegle z rozwijaniem kariery artystycznej ukończyła studia psychologiczne i seksuologiczne, a zdobytą wiedzę wykorzystuje zarówno w swojej codziennej pracy, jak i twórczości. Monika Borzym ma na koncie także doświadczenie dziennikarskie. Prowadziła autorskie audycje w Radiu Nowy Świat oraz Programie Trzecim Polskiego Radia, udowadniając, że z równą swobodą odnajduje się przed mikrofonem radiowym, jak i na scenie. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Wszyscy byli przekonani, że od dawna są małżeństwem. Dopiero po latach powiedzieli sobie "tak". Gwiazdor "Kogla-mogla" i jego żona są razem od pięciu dekad. Ich historia porusza
Nie lubią opowiadać o swoim życiu prywatnym, wspólnych wywiadów udzielają niezwykle rzadko, a od medialnego zgiełku od lat trzymają się z daleka. Tym razem Zdzisław Wardejn i Małgorzata Pritulak zrobili wyjątek. Opowiedzieli o miłości, która dojrzewała bez pośpiechu, ślubie w Nowym Jorku i decyzjach, których nigdy nie podejmowali pod presją.
Przez wiele lat uchodzili za małżeństwo, choć formalnie nim nie byli. Zdzisław Wardejn i Małgorzata Pritulak stworzyli związek, który nie potrzebował urzędowego potwierdzenia, by przetrwać próbę czasu. Dopiero po 18 latach wspólnego życia zdecydowali się na ślub. Dziś z równie dużą otwartością opowiadają o powodach tej decyzji, kameralnej ceremonii w Nowym Jorku oraz o życiu, które od lat toczy się z dala od medialnego zgiełku. Zdzisław Wardejn i Małgorzata Pritulak – historia miłości Ich historia mogłaby posłużyć za scenariusz filmu o miłości, która od początku wymykała się utartym schematom. Zdzisław Wardejn i Małgorzata Pritulak przez lata tworzyli zgrany duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Dla przyjaciół, znajomych i wielu osób z ich otoczenia byli po prostu małżeństwem. Łączyło ich wspólne życie, rodzina i codzienność budowana krok po kroku, dlatego nikt nie przypuszczał, że formalnie wciąż nie powiedzieli sobie sakramentalnego „tak”. Dopiero po latach aktorzy zdecydowali się opowiedzieć, dlaczego ślub nie pojawił się na początku ich wspólnej drogi. Jak wyznał Zdzisław Wardejn w programie „Pytanie na śniadanie”, decyzja o ponownym ożenku dojrzewała w nim bardzo długo. Po doświadczeniach związanych z pierwszym małżeństwem nie chciał podejmować kolejnych życiowych zobowiązań zbyt szybko. Był przekonany, że na tak ważny krok musi przyjść właściwy moment. Z byłą żoną doczekał się syna, Wojciecha. Czytaj też: Melania Trump i królowa Letizia zadały szyku na finale Mundialu. Która z nich wygrała „stylowy pojedynek”? Początek lat 70. był dla Zdzisława Wardejna czasem nowego otwarcia. To właśnie wtedy otrzymał rolę w spektaklu Teatru Telewizji „Ameryka”. Nie przypuszczał jeszcze, że ten projekt okaże się przełomowy nie tylko dla jego kariery, lecz także dla życia prywatnego. Na planie poznał Małgorzatę Pritulak – młodszą od niego o siedem lat aktorkę. Ich pierwsze spotkanie trudno byłoby jednak nazwać romantycznym. Wręcz przeciwnie. Jak po latach wspominał Wardejn, wszystko zaczęło się od... spóźnienia. „Pamiętam, że spóźniła się na próbę... Ochrzaniłem ją, a ona się obraziła i, jak mi później powiedziała, postanowiła dać mi do wiwatu. A kto się czubi, ten się lubi... Z czasem zaczęliśmy się spotykać”, opowiadał w jednym z wywiadów [cytat za Plejada.pl]. To, co początkowo zapowiadało się na pełne iskier starcie dwóch silnych osobowości, z czasem przerodziło się w uczucie. Między aktorami narodziła się relacja, która z biegiem lat okazała się znacznie trwalsza niż niejeden filmowy scenariusz. Małgorzata Pritulak w pamięci widzów zapisała się przede wszystkim rolą Mirelli w kultowej komedii „Jak rozpętałem II wojnę światową”, a w kolejnych latach pojawiała się również w rolach drugoplanowych. Zakochani stworzyli kochającą rodzinę, a ich wspólne życie dopełniły narodziny dwóch synów – Przemysława i Franciszka. Od początku konsekwentnie chronili swoją prywatność. W przeciwieństwie do wielu znanych par rzadko opowiadali publicznie o swoim związku, unikali wspólnych wywiadów, a na branżowych wydarzeniach pojawiali się razem jedynie sporadycznie. Zamiast medialnego rozgłosu wybierali życie z dala od blasku fleszy, pozwalając, by o ich relacji mówiły przede wszystkim kolejne wspólnie przeżyte lata. Dlaczego Zdzisław Wardejn i Małgorzata Pritulak czekali 18 lat ze ślubem? Tym razem postanowili jednak zrobić wyjątek. Podczas wizyty w programie „Pytanie na śniadanie” otworzyli drzwi do swojej prywatności i opowiedzieli o decyzjach, które przez lata pozostawały wyłącznie ich sprawą. Wśród wspomnień wrócili także do tematu ślubu, ujawniając, że za wieloletnim odkładaniem ceremonii stał nie tylko wcześniejszy życiowy bagaż Zdzisława Wardejna. Aktor wyznał, że był jeszcze jeden, niezwykle ważny powód. Zależało mu, aby ich dzieci mogły uczestniczyć w tej wyjątkowej chwili i być świadkami momentu, w którym on i Małgorzata Pritulak oficjalnie powiedzą sobie „tak”. To właśnie dlatego para świadomie zdecydowała się poczekać z zawarciem małżeństwa. „Powiedziałem, że dopiero, jak dzieci będą świadkami, to weźmiemy ślub. Musieliśmy czekać 18 lat na tego najmłodszego, żeby ślub wziąć, a już wszyscy myśleli, że jesteśmy małżeństwem. Myśmy tak żyli przez tyle lat”, opowiadał gwiazdor „Kogel-Mogel” w rozmowie z „Pytaniem na śniadanie”. Ślub w Nowym Jorku zamiast wielkiego wesela Kiedy zapadła decyzja o ślubie, Małgorzata Pritulak i Zdzisław Wardejn postawili na rozwiązanie dalekie od tradycyjnych rodzinnych uroczystości. Nie planowali wystawnego wesela ani długiej listy gości. Wybrali Nowy Jork, gdzie chcieli zawrzeć małżeństwo w kameralnych okolicznościach. Na miejscu okazało się jednak, że po złożeniu dokumentów nie mogą od razu stanąć przed urzędnikiem. Jak wspominał Zdzisław Wardejn, w urzędzie stanu cywilnego usłyszeli, że obowiązuje 24-godzinny okres oczekiwania, który daje przyszłym małżonkom czas na ewentualną zmianę decyzji. „Jak poszliśmy do urzędu stanu cywilnego, złożyliśmy papiery, to [urzędniczka] nam powiedziała, że mamy 24 godziny na zastanowienie się”, opowiadał żartując Zdzisław Wardejn. To właśnie ten epizod dziś wspominają z uśmiechem jako jedną z najbardziej charakterystycznych historii związanych z ich ślubem. Małgorzata Pritulak zdradziła również, że do ceremonii przygotowała się po swojemu. Wybrała krótką sukienkę, trampki oraz efektowną fryzurę. Jak wspominała, tego dnia czuła się wyjątkowo, a jej wygląd zwracał uwagę przechodniów na ulicach Nowego Jorku. „Byłam najpiękniejsza, najcudniejsza”, wspomina Pani Małgorzata. Czytaj też: Gdy drugi mąż zostawił Annę Dymną z małym dzieckiem, zwątpiła w miłość. On ocalił ją przed samotnością Od aktorstwa do malarstwa. Małgorzata Pritulak wybrała inną drogę Przez lata Małgorzata Pritulak była obecna na ekranie, jednak z czasem jej zawodowe priorytety zaczęły się zmieniać. Podczas rozmowy przyznała wprost, że dziś nie odczuwa już takiej potrzeby grania jak kiedyś. „Już nie mam takiej chęci grać”, zwierzała się artystka. Coraz ważniejsze miejsce w jej życiu zajmuje malarstwo, któremu poświęca swój czas i uwagę. Na początku aktorskiej drogi mogła liczyć również na wsparcie męża. Zdzisław Wardejn opowiedział o jednej z rad, której udzielił jej przed laty. Jak wspominał, zachęcał żonę, aby nie uczyła się tekstów mechanicznie, lecz mówiła jedynie to, co rzeczywiście zapamięta. W jego ocenie właśnie taka metoda pozwalała zachować naturalność przed kamerą. Małżonkowie zdradzili również, że mimo wieloletnich doświadczeń zawodowych nie należą do osób, które z przyjemnością oglądają siebie na ekranie.
Jest jej trzecim mężęm. Katarzyna Grochola w szczerym wyznaniu o miłości po sześćdziesiątce. "Po raz pierwszy zrozumiałam..."
Nie planowała kolejnego ślubu. On również był przekonany, że najważniejsze życiowe decyzje ma już za sobą. A jednak los postawił ich na swojej drodze dokładnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewali. Z okazji urodzin Katarzyny Grocholi wracamy do wyjątkowej rozmowy, której pisarka i jej mąż, Stanisław Bartosik, udzielili VIVIE! w 2019 roku. Opowiedzieli nam wtedy o miłości, która przyszła niespodziewanie i okazała się tą najspokojniejszą oraz najpiękniejszą.
Są historie, które z biegiem lat nabierają jeszcze większej wartości. Taka jest opowieść Katarzyny Grocholi i Stanisława Bartosika. Kiedy spotkali się w 2017 roku, oboje mieli za sobą trudne doświadczenia, nieudane małżeństwa i życiowe zakręty. Nie szukali już bajkowych zakończeń, a jednak odnaleźli miłość, która dała im spokój, czułość i poczucie bezpieczeństwa. Gdy odwiedziliśmy ich w 2019 roku, z charakterystycznym dla siebie humorem, dystansem i szczerością opowiedzieli nam o wspólnym życiu, odwadze, by jeszcze raz zaufać, oraz o tym, dlaczego – mimo wcześniejszych rozczarowań – zdecydowali się powiedzieć sobie „tak”. Dziś, w dniu urodzin Katarzyny Grocholi, z przyjemnością przypominamy tę wyjątkową rozmowę. Katarzyna Grochola z mężem - jak się poznali? Ślub, wspólny dom. Wywiad dla VIVY! 2019 Kasiu, jak się teraz nazywasz? Katarzyna: Anna Katarzyna Grochola. Po mężu? Katarzyna: Panieńskie. Kiedyś moja córka nagrała się na sekretarce: „Tu mieszkanie Anny Szelągowskiej, Doroty Szelągowskiej, Katarzyny Szelągowskiej i Katarzyny Grocholi. Wszystkich czterech nie ma nas w domu”. Następnie ona się nazywała Hartwig i Sztaba. A ja się nazywałam Szelągowska-Madalińska, ale zostawiłam sobie tylko Szelągowską ze względu na córkę, żeby nie czuła się tak całkowicie wyobcowana. Ale jak Dorota wyszła za mąż i zmieniła nazwisko, to pozbyłam się wszystkich nazwisk i wróciłam do panieńskiego. A wtedy córka również postanowiła wrócić do panieńskiego. Stanisław: Czego nie rozumiesz? To się nazywa osobowość wieloraka? Katarzyna: W psychiatrii. Ale ja byłam badana w Instytucie Zdrowia Psychicznego i jestem normalna. I mam to na papierze. O! Katarzyna: Myślę, że miałam wtedy depresję. Byłam przed pierwszym rozwodem, nie wiedziałam, co robić. Uczestniczyłam w zajęciach terapii grupowej, ale nic nie mówiłam i grupa przy mnie więdła. Terapeuta więc odesłał mnie do instytutu, gdzie zostałam poddana testowi. Jako osoba z poważnymi zaburzeniami musiałam być pod opieką. Towarzyszyła mi moja biedna matka. Miałam wtedy 30 lat. Co wyszło? Katarzyna: Że jestem świetna. I że mam wziąć odpowiedzialność za życie. Od razu poszłam do rozwodowego adwokata. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Grochola niedawno przeszła operację. W poruszających słowach opowiedziała o tym, co czuła Zostawmy tamto małżeństwo. Chcę zapytać o obecne. Katarzyna: Dziękuję, mamy się świetnie. Mam męża od 10 miesięcy, a mój mąż ma żonę. Mieszkamy w domu pod Warszawą. Ja sprzątam i gotuję. Stanisław: A ja nic? Katarzyna: A ty mi robisz śniadanie. I grasz na pianinie. Jak to się zaczęło? Katarzyna: Musimy o tym mówić? Czy ta wiedza kogoś uszczęśliwi? Tak. Wszyscy kochamy bajki. Katarzyna: Jeżeli tak, to poznaliśmy się przypadkiem dwa lata temu. Staszek od 60 lat ma przyjaciela, który jest ożeniony z moją przyjaciółką. Wpadliśmy na siebie w pewnym dworku na benefisie zaprzyjaźnionego saksofonisty. Ty, Stasiu, schodziłeś po schodach. Stanisław: Ja wchodziłem. Ty schodziłaś, wyszłaś z pokoju. Katarzyna: Okej, schodziłam. Kasia powiedziała wtedy: „Wy się chyba jeszcze nie znacie”. I on nazwiskiem mi, rozumiesz, poleciał. Zapytałam, czy ma jakieś imię. Stanisław: Powiedziałem, że nieciekawe. Chyba się spiąłem. Katarzyna: Pomyślałam sobie: Zupełnie jak bohater mojej książki. I Jeremiasz w „Houston, mamy problem”, i Judyta w „Nigdy w życiu” mieli jakieś wąty do swoich imion. Potem był benefis. Stanisław: Odprowadziłem Kasię do pokoju. Katarzyna: Do drzwi. Już świtało. Usiedliśmy sobie w holu pałacowym. I zapytałeś, czy możesz mnie pocałować. Stanisław: Nie od razu. Katarzyna: Po trzech godzinach. Strasznie mnie to rozbawiło. Aż się zgodziłam. Szybko. Katarzyna: Nie szybko. Ostatni raz zapytał mnie o to kolega na cmentarzu Wolskim. A potem miałam 50 lat przerwy. Stanisław: Też chodziłem na cmentarze, żeby się całować. Kiedy zaczął Pan myśleć, że może być żoną? Katarzyna: Nigdy. Ale zacząłeś od razu pisać do mnie esemesy. Stanisław: Absolutnie nie pomyślałem. Ale był Pan na Waszym ślubie? Katarzyna: Był. Obrączkę od razu zgubił. Stanisław: Trzeciego dnia. Grałem na pianinie, patrzę – nie ma! Nosi Pan duplikat? Stanisław: Tak. Katarzyna: Strasznie się zmartwił, jakbym przestała być jego żoną. Stanisław: Kasia powiedziała: „Nie martw się, pomodlimy się do świętego Antoniego. Znajdzie się”. Modliłaś się o męża? Katarzyna: Wprost przeciwnie. Miałam nieodparte wrażenie, że nie należy zmuszać latarni morskiej do zmiany kursu. No i co się stało, że jednak welon? Katarzyna: Napisałam z Andrzejem Wiśniewskim książkę „Związki i rozwiązki miłosne”. I w tej książce stało, że jeżeli jesteś osobą poważną, jeżeli zaryzykujesz, zaufasz i zawierzysz, to nie ma powodu, żeby czegoś unikać. Pomyślałam sobie: To co, będziemy się sprawdzać przez 10 lat? Ludzie sprawdzają się, żyjąc ze sobą, a nie sprawdzają, żeby potem żyć ze sobą dobrze. Dlaczego ta kobieta, a nie inna? Katarzyna: Mów, to ciekawe. Stanisław: Ten przypadek, ta zbieżność, to spotkanie. Jesteś wyjątkowa, jesteś czarująca. Katarzyna: Czarująca? Nigdy mi tego nie powiedziałeś. Musiał przyjść Romek, wpadaj do nas codziennie! Stanisław: Mądra. Może czasami za mądra. Jak nie mam odpowiedzi, to wtedy za mądra. Na czym Pan gra? Stanisław: Z wykształcenia jestem magistrem sztuki. Skończyłem wydział instrumentalny wyższej szkoły muzycznej w Poznaniu. Katarzyna: Artysta puzonu. Co Pan robi teraz? Stanisław: Rozwijam się. Cudownie. A skąd Pan czerpie środki do życia? Stanisław: Mam bardzo wysoką emeryturę, 2014 złotych. Katarzyna: Ja mam emerytury 535. Teraz rozumiem, dlaczego wyszłaś za Pana! Stanisław: Jakoś sobie radzimy. A wcześniej jak Pan sobie radził? Stanisław: Grałem w Norwegii, pisałem partytury dla orkiestr. Nie było źle. To trzecie małżeństwo Katarzyny. A Pana? Stanisław: Drugie. Już się człowiek wyciszał. Wyprowadziłem się pod Poznań, w ogrodzie ptaszki śpiewały. Ale ostatnio wkurwiały mnie. I jak to jest być mężem Katarzyny Grocholi? Stanisław: Kasia odjęła mi wiele lat. Być mężem Kasi, znaczy być szczęśliwym. I młodszym, chociaż może nie widać po braku włosów na głowie. Jakie przemyślenia po 10 miesiącach? Stanisław: Rzadko wcześniej chodziłem z kobietami po sklepach. Zawsze stałem na zewnątrz i paliłem papierosa. A z Katarzyną wchodzę, oglądam i mnie to nie drażni. Katarzyna: A ja się z nim założyłam, że nauczę się ośmiu taktów sonaty Księżycowej Beethovena. Powiedział, że w życiu. A po dwu tygodniach umiałam już 12 taktów. Zagrasz? (Katarzyna Grochola siada przy pianinie i gra). Stanisław: Tupet w muzyce jest potrzebny. Ale bezczelność? Katarzyna: Uspokój się. Mylę się, bo pisałam książkę i nie ćwiczyłam. Stanisław: Moja córka powiedziała, że mogłabyś być skrzypaczką. Katarzyna: Twoja córka, która jest bardzo dobrą skrzypaczką, powiedziała, że mam doskonałe wyczucie płaszczyzny smyczka. Co Wasze dzieci na Wasz związek? Katarzyna: Dorota lubi Stasia. Ja lubię jego córki. Katarzyna mówi dużo. Pan oszczędnie. Nie bywa to trudne dla Pana? Katarzyna: On mnie nie słucha. Stanisław: Przy Kasi i tak mówię więcej niż zawsze. Jednym z ważniejszych znaków w muzyce jest pauza… Kasia mówi pięknie i mądrze. A jak boli, zakładam słuchawki i gram. Lubię ciszę. Katarzyna: Ja lubię ciszę, jak piszę. Stanisław: Pogadajcie sobie. Ja sobie pogram. (Stanisław wstaje i siada do elektrycznego pianina. Zakłada słuchawki i gra. Słychać tylko lekki stukot klawiszy). Gdzie braliście ślub? Katarzyna: W moim ogrodzie. Nawet nam deszczyk pokropił na szczęście. Lilie kupiliśmy, żeby pachniały. Świadczyniami były siostra Stasia i moja przyjaciółka. Dzieci nie mogły być. Dorota miała zdjęcia, córka Stasia miała koncerty. Więc głupio byłoby zapraszać tylko jego drugie dziecko. Ale zrobimy wesele. Nie mogliście dostosować daty ślubu do kalendarzy córek? Katarzyna: To jest strasznie trudne. Córka Stasia gra w Hamburgu w filharmonii i nie może się zwolnić. A moja prowadzi pięć programów w telewizji i TVN jej nie puści. Na swoim drugim ślubie płakałem. A jak to jest za trzecim razem? Katarzyna: Było bajkowo. Byliśmy wzruszeni. Ludzie mają podstawowe pragnienie, żeby z kimś być. Nie uczepiliśmy się siebie ze Staszkiem, żeby budować wspólne życie, mieć wspólne dzieci, wychowywać wspólne wnuki. Możemy się tylko zaprzyjaźnić, stworzyć coś dobrego. Po co więc ślub? Katarzyna: Deklaracja wobec siebie. Oczywiście, że nam ten ślub nie był do niczego potrzebny. Oprócz tego, żeby siebie poważnie traktować. Papier nic nie daje. Ale brak papieru też nic nie załatwia. Jest asekuranctwem. „W razie czego będzie nam się lepiej rozstać”. A skąd wiara, że tym razem się uda? Katarzyna: Wiara jest zawsze. Nie ma pewności. W żadnym najlepszym, najmłodszym, najcudowniejszym małżeństwie też nie będzie. I jak po 10 miesiącach? Katarzyna: Jakoś lepiej jest po ślubie. Coś się zmieniło na lepsze. Po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, dlaczego ludzie się pobierają. Dla tego stanu wewnętrznej deklaracji, że ja już wiem, że to jest ten człowiek. To mnie uspokaja. Daje więcej pewności. Już nie muszę o wszystko walczyć, wszystkiego wyjaśniać. Nie muszę mówić: „O, jak mnie ciężko wczoraj zraniły twoje słowa, kiedy powiedziałeś: »Odczep się od mojego gotowania«”. Dlatego nie zwracamy uwagi na drobiazgi. Nie masz tak, że budzisz się i myślisz: Co to za obcy facet? Katarzyna: Nie. To jest mój facet. Dlaczego rozpadały się Twoje poprzednie małżeństwa? Katarzyna: W pierwszym małżeństwie byłam lekiem na zdradę. Ale z tego małżeństwa mam fantastyczną córkę, więc jeszcze raz dałabym się użyć jako tego lekarstwa. Drugie małżeństwo było kompletnym nieporozumieniem. Moją kompletną nieświadomością, za szybką decyzją. Nie wiedziałam, że pije, że jego poprzednia żona uciekła. To była ciężka szkoła życia. Tylko trzy lata, które bardzo wpłynęły na moje i Doroty życie. Ona miała gorzej, bo była dzieckiem, a ja – że się tak wyrażę – to piekło jej stworzyłam, przenosząc ją z Warszawy w nieznaną sytuację pod Grodzisk Mazowiecki, półtora kilometra do kolejki WKD. Nie prowadziłam samochodu, byłyśmy całkowicie zdane na mojego męża. Zimą wychodziłam po córkę na stację. Już jako osoba dorosła moja córka powiedziała, że to ją umocniło. Nie złamały nas te rzeczy. Ale było to hardcore’owe doświadczenie. Uciekłyśmy z mojego małżeństwa z niczym. Za 30 tysięcy wybudowałam swój słynny mały domek. Nieotynkowany. Co takiego się dzieje, że Ty i córka ciągle zmieniacie partnerów? Katarzyna: Nie. Ona ciągle nie zmienia. Ja też nie. Większość swojego życia przeżyłam jako samotna osoba. Wchodziłam w zły związek i wychodziłam z niego. Poznawałam kogoś, wydawało mi się, że to będzie to. A potem znowu żyłam sama. Obie miałyśmy odwagę zaryzykować. Czyli na przykład wziąć ślub. Gdybyśmy nie brały ślubu, nikt by nie mówił, że zmieniamy mężów. Czytaj także: Dorota Szelągowska miała nazywać się inaczej. „Wybrałam inne imię, ale twój ojciec bardzo się mu sprzeciwiał” Coś jest niezałatwione we mnie, skoro moje związki się rozpadają, i to się przenosi z pokolenia na pokolenie? Katarzyna: Na pewno jest tak, że coś niezałatwionego w pierwszym związku przenosi się dalej. Należy przyjrzeć się, jaki był mój udział, dlaczego dokonałam takiego wyboru, co mogę zmienić w relacjach? I robię to. Jestem w terapii od paru lat. Twoja córka określiła swego ojczyma mianem pedofila. Katarzyna: Różne wieści się pojawiły parę lat temu. Myślę, że moja córka ma teraz więcej informacji niż ja. Co mogę powiedzieć? Te informacje pojawiły się po Twoim odejściu? Katarzyna: Nie wiem, czy po. Nie skrzywdził mojej córki. Skąd wiesz? Katarzyna: Bo wiem. I ona też to wie. Krzywdził ją w inny sposób. Dlatego napisałaś „Zranić marionetkę”? Kryminał o tym, jak kobieta ofiara mści się na prześladowcach? Skalpelem po penisie! Katarzyna: Dlaczego zemsta? Wszystkie niezałatwione sprawy kiedyś wyjdą. Wszystkie krzywdy dadzą o sobie znać. Takie jest życie. Spotykam się z ludźmi, jestem w terapii, współprowadziłam grupę dla współuzależnionych. Nie mamy pojęcia, co się dzieje w tak zwanych normalnych domach. Wśród ludzi, których znamy, wśród ludzi znanych z telewizji, polityki. I nie chcemy o tym wiedzieć. Ponieważ żona, która jest bita, „to widać sama tego chce”, skoro zostaje z agresorem. Dziewczyna, która jest zgwałcona, „widać sama tego chciała”, skoro do niego poszła. Dziecko, które jest nadużyte, „samo tego chciało”, bo siadało na kolanach. Na miłość boską, co to znaczy? To znaczy, że żadna z osób wydających taką opinię nie ma kompletnie wglądu we własne uczucia albo była nadużyta. Po prostu. Mamy chore społeczeństwo. Na obojętność, brak empatii. Na nienawiść. Radykalizujesz się politycznie? W Twojej powieści zboczeńcy są wśród najwyższych kręgów władzy! Katarzyna: Nie mogę mścić się jako Katarzyna Grochola. Ale mogę więcej jako autorka kryminałów. W fikcji mogę poszaleć. (Od pianina wraca mąż). Pan czytał? Stanisław: Dwa razy do 120. strony. Później Kasia zaczęła zmieniać, poczekam, aż będzie gotowa książka. Miłość po sześćdziesiątce ma inny smak? Katarzyna: Dla mnie jest fajniej. Motyle w brzuchu i w ogóle. Stanisław: Razem mamy ponad 100 lat. Katarzyna: Sto trzydzieści. Stanisław: Ale nie trzeba robić z tego sensacji. To jest normalne. Katarzyna: Robimy wszystko to samo, co młodzi, tylko nie musimy się zabezpieczać przed niechcianą ciążą. ____
Na profilu Łukasza Litewki pojawiło się wyjątkowe nagranie. Bliscy przekazali ważną decyzję, w komentarzach wielkie poruszenie
Po miesiącach milczenia bliscy posła zabrali głos. W poruszającym oświadczeniu ogłosili powołanie Fundacji im. Łukasza Litewki i zdradzili, jak chcą kontynuować dziś jego dzieło.
Od ponad dwóch miesięcy na oficjalnym profilu Łukasza Litewki panowała cisza. Dlatego piątkowa publikacja zaskoczyła wszystkich, którzy wciąż zaglądali tam z nadzieją na jakikolwiek sygnał. Pojawiło się archiwalne nagranie, a wraz z nim szczery i poruszający komunikat podpisany przez rodzinę oraz najbliższych współpracowników. W ciągu zaledwie kilkudziesięciu minut wpis zgromadził tysiące reakcji i setki komentarzy. Bliscy po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o trudnych miesiącach, które mają za sobą, i przekazali, jaką decyzję podjęli, by kontynuować misję Łukasza Litewki. Nagranie z Łukaszem Litewką wywołało ogromne emocje Kilku miesięczna cisza sprawiła, że nowa publikacja na oficjalnym profilu Łukasza Litewki natychmiast przyciągnęła uwagę internautów. W piątek, 17 czerwca, pojawiło się archiwalne nagranie, któremu towarzyszył wyjątkowo osobisty komunikat podpisany przez rodzinę i wieloletnich współpracowników. Już pierwsze zdania nie pozostawiały wątpliwości, że będzie to jeden z najbardziej poruszających wpisów ostatnich tygodni. Autorzy komunikatu przyznali, że ostatnie trzy miesiące były dla nich wyjątkowo trudnym okresem. Jak podkreślili, mierzyli się nie tylko ze stratą bliskiej osoby, lecz także z komplikacjami. „Na pewno w tym momencie mocniej zabiło Wam serce…. widzicie post Łukasza – niestety to już nie On. Ostatnie 3 miesiące były dla nas niezwykle trudne. Oprócz straty najbliższej nam osoby zderzyliśmy się z komplikacjami natury prawnej i rozbieżnością w wizji i fundamentalnych wartościach, jakie miała nieść misja Łukasza”, napisano. Czytaj też: Pilna akcja Dody. Wokalistka alarmuje: "To jest jakaś masakra". Pojechała do Kancelarii Prezydenta W opublikowanym oświadczeniu bliscy i wieloletni współpracownicy przyznali, że wypracowanie rozwiązania, które pozwoli kontynuować misję rozpoczętą ponad 13 lat temu, wymagało od nich wiele wysiłku. „Kosztowało nas wiele wysiłku by to, co rozpoczęliśmy z Łukaszem ponad 13 lat temu, mogło być kontynuowane w zgodzie z nami i jego najbliższymi, których zdanie od samego początku było i jest dla nas najważniejsze. Wiemy jak wielkim szacunkiem Łukasz darzył swoją rodzinę, którą mieliście okazję niejednokrotnie widzieć na tym profilu. Zrobiłby dla niej wszystko”, czytamy. Powstała Fundacja im. Łukasza Litewki. Jasna deklaracja bliskich Najważniejszą informacją przekazaną w opublikowanym wpisie było ogłoszenie, że 9 lipca powołano Fundację im. Łukasza Litewki. Jak wyjaśnili autorzy komunikatu, właśnie ta fundacja ma stać się jedyną możliwą formą kontynuowania misji, której przez lata poświęcał się poseł. Na zakończenie podziękowano wszystkim za cierpliwość, wyrozumiałość i wsparcie, podkreślając, że to właśnie ludzie od początku stanowili największą siłę całej inicjatywy. „Dlatego 9 lipca wspólnie powołaliśmy Fundację imienia Łukasza Litewki. Jest to dla nas jedyna możliwa forma kontynuowania Jego misji. Zrobiliśmy w pewnym sensie krok wstecz - organizacyjnie oraz prawnie zaczynamy od nowa, ale sytuacja nas do tego zmusiła. Nikt z nas nie miałby śmiałości, by próbować zastąpić Łukasza, naśladować ani wypowiadać się w Jego imieniu. Tym, co traktujemy jak nasz obowiązek i co pragniemy zrobić, jest oddanie Mu hołdu oraz niedopuszczenie do tego, by dzieło Jego życia - zjednoczenie w jednym miejscu tak wyjątkowej społeczności jak Team Litewka, setek tysięcy serc bijących w podobnym rytmie - zostało zaprzepaszczone. Pragniemy z całego serca podziękować Wam za okazaną wyrozumiałość i cierpliwość. Podczas gdy my robiliśmy wszystko co w naszej mocy, by wrócić do Was z tym komunikatem, Wy - razem z nami - wstrzymaliście oddech i kibicowaliście. Dziękujemy za liczne gesty wsparcia, było to dla nas niezwykle ujmujące i motywujące w chwilach słabości i przykrości, która nas spotkała. To nie miejsce, a ludzie są mocą, którą nieraz wspólnie udowadnialiśmy! Wiemy, że dzięki Wam – „tego nie da się zatrzymać”! Dotychczasowi współpracownicy Łukasza i Rodzina”, dodano. Odzew pojawił się niemal natychmiast. Pod publikacją zaczęły przybywać dziesiątki tysięcy reakcji i tysiące komentarzy, wypełnionych słowami wzruszenia, wsparcia i wspomnień. Skala zaangażowania pokazała, że wokół Łukasza Litewki przez lata powstała wyjątkowa społeczność, która mimo upływu czasu wciąż pozostaje zjednoczona. Opublikowane nagranie stało się nie tylko impulsem do wspomnień, lecz także dowodem na to, że misja, którą budował przez lata, nadal porusza i jednoczy tysiące ludzi.
Polsat odkrył kolejną gwiazdę "Twoja Twarz Brzmi Znajomo". To współautorka największych przebojów Dody. Fani są zgodni, będzie się działo
Polsat odkrył kolejną kartę przed startem jesiennej edycji „Twoja twarz brzmi znajomo”. Oficjalnie potwierdzono, że w muzycznym widowisku wystąpi niezwykła artystka . Internauci nie mają wątpliwości – to jedno z najbardziej wyczekiwanych nazwisk tej edycji.
Jesienna odsłona „Twoja twarz brzmi znajomo” nabiera coraz wyraźniejszych kształtów. Polsat sukcesywnie ujawnia nazwiska uczestników 23. edycji swojego hitowego widowiska, a najnowsze ogłoszenie bez wątpienia przyciągnęło uwagę fanów muzyki. Oficjalnie potwierdzono, że do grona uczestników dołącza Bryska – wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów, która w ostatnich latach zaznaczyła swoją obecność na polskiej scenie muzycznej zarówno autorskimi przebojami, jak i współpracą z innymi artystami. Bryska oficjalnie dołącza do „Twoja twarz brzmi znajomo” Spekulacje dobiegły końca. Polsat oficjalnie ogłosił, że Bryska wystąpi w 23. edycji programu „Twoja twarz brzmi znajomo”, która trafi na antenę jesienią. To kolejne nazwisko ujawnione przez stację przed premierą nowej odsłony muzycznego show. Wcześniej potwierdzono już udział Marcina Millera, a teraz do obsady dołącza artystka reprezentująca zupełnie inny muzyczny świat. Taki dobór uczestników zapowiada wyjątkowo różnorodne muzyczne metamorfozy, z których program słynie od lat. „Na początku kariery ukrywała swój wizerunek. Teraz ponownie stanie za muzycznymi maskami, lecz wcieli się w zupełnie nowe role. Do 23. edycji "TTBZ" dołącza Bryska! Artystka młodego pokolenia, autorka tekstów i kompozytorka, znana z hitów "Mam kogoś lepszego" i "Obca". Sama pisze i komponuje swoje utwory. Cieszymy się, że z nami jesteś”, podano w oficjalnym komunikacie. Czytaj też: Pełna lista uczestników 19. edycji „TzG” ujawniona?! Taka obsada może wywołać ogromne emocje. Kilka nowych nazwisk zaskakuje Informacja o udziale Bryski została bardzo entuzjastycznie przyjęta przez internautów. W komentarzach nie brakowało słów wsparcia i deklaracji, że to właśnie dla jej występów będą śledzić nową edycję programu. Wielu fanów już teraz przyznaje, że z niecierpliwością czeka na pierwsze muzyczne metamorfozy artystki. „Twoja twarz brzmi znajomo” opiera się na formule wymagającej od uczestników nie tylko wokalnych umiejętności. Gwiazdy wcielają się w znanych wykonawców, odtwarzając ich głos, sposób poruszania się oraz sceniczną ekspresję. Właśnie dlatego każda kolejna odsłona programu budzi ogromne zainteresowanie jeszcze na etapie kompletowania obsady. Kim jest Bryska? Artystka, która konsekwentnie buduje własną markę Bryska, czyli Gabriela Anna Nowak-Skyrpan, od kilku lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych przedstawicielek młodego pokolenia polskiej muzyki. Dała się poznać jako wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów, stawiając na autorskie brzmienie oraz charakterystyczny styl. Szerokiej publiczności jest znana między innymi z utworów „Ciemność”, „Odbicie”, „Mam kogoś lepszego”, „Kraksa” oraz „Obca”, które ugruntowały jej pozycję na rynku muzycznym. Równolegle rozwijała działalność jako autorka piosenek dla innych wykonawców, pokazując, że równie dobrze odnajduje się po drugiej stronie procesu twórczego. To właśnie ona współtworzyła trzy utwory z albumu „Aquaria” Dody – „Wodospady”, „Melodia ta” i „Pewnie już wiesz”. _________ Przed Bryską zupełnie nowy rozdział. Tym razem nie będzie zachwycać wyłącznie własnym repertuarem, ale zmierzy się z rolami największych gwiazd polskiej i światowej sceny muzycznej. Dla artystki będzie to okazja, by pokazać publiczności zupełnie inne oblicze. 23. edycja „Twoja twarz brzmi znajomo” zagości na antenie Polsatu jesienią. Już nie możemy się doczekać! Czytaj też: Zniknęła z mediów na długo, teraz czekają ją wielkie zmiany. Ida Nowakowska odsłania prywatne sekrety. To jedno wyznanie rozczula
Brenda Fricker nie żyje. Zdobywczyni Oscara i niezapomniana gwiazda kultowego „Kevina” odeszła w wieku 81 lat
Brenda Fricker, laureatka Oscara i aktorka, którą miliony widzów pokochały za rolę gołębiarki w kultowym filmie „Kevin sam w Nowym Jorku”, nie żyje. Miała 81 lat. Choć stworzyła wiele wybitnych kreacji, to właśnie jej pełna ciepła bohaterka na stałe zapisała się w historii kina.
Nie każda gwiazda potrzebuje pierwszego planu, by zapisać się w historii kina. Brenda Fricker należała do tych aktorek, które jednym spojrzeniem potrafiły powiedzieć najwięcej. Laureatka Oscara i niezapomniana gołębiarka z kultowego filmu „Kevin sam w Nowym Jorku” nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 81 lat, pozostawiając po sobie role, które od lat poruszają kolejne pokolenia widzów. Brenda Fricker nie żyje. Smutną wiadomość potwierdził agent aktorki Brenda Fricker zmarła w wieku 81 lat. Informację o śmierci irlandzkiej aktorki potwierdził jej agent. „Już nigdy nie zobaczymy jej takiej, a świat straci na wartości z powodu jej braku. To zaszczyt, że mogłem ją poznać, kochać i pracować z nią. Zawsze będzie miała specjalne miejsce w moim sercu oraz sercach fanów z całego świata”, cytuje słowa Phila Belfielda BBC. Jej nazwisko na zawsze pozostanie zapisane w historii światowego kina. Dla jednych Brenda Fricker była przede wszystkim wybitną aktorką nagrodzoną Oscarem za rolę drugoplanową w filmie „Moja lewa stopa”. Przez lata budowała karierę zarówno w kinie, jak i telewizji, konsekwentnie wybierając role, które pozwalały jej tworzyć wiarygodne i zapadające w pamięć postacie. Przełomem w jej telewizyjnej karierze okazał się brytyjski serial „Na sygnale”, emitowany na antenie BBC One od 1986 r., dzięki któremu zyskała szeroką rozpoznawalność. Czytaj też: Smutne życie gołębiarki z filmu Kevin sam w Nowym Jorku. Los nie jest dla niej łaskawy Gołębiarka z „Kevina” stała się ikoną świątecznego kina Ale to nie oscarowa kreacja, lecz rola w filmie „Kevin sam w Nowym Jorku” sprawiła, że Brenda Fricker na stałe zagościła w pamięci kolejnych pokoleń widzów. Dla milionów jest przede wszystkim niezapomnianą Gołębiarką z kultowej świątecznej produkcji. Wcieliła się w samotną kobietę opiekującą się gołębiami, która początkowo budziła lęk Kevina, by z czasem stać się jego niespodziewaną sojuszniczką. To właśnie ich pełna ciepła i zrozumienia relacja należy dziś do najbardziej wzruszających momentów filmu. Mimo że Fricker nie była pierwszoplanową bohaterką, stworzyła postać o niezwykłej sile oddziaływania. Bez efektownych scen i patetycznych dialogów zbudowała rolę, która od ponad trzech dekad pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych elementów świątecznego klasyka i na stałe zapisała się w zbiorowej pamięci widzów. Ostatnie lata życia Brendy Fricker Ostatnie lata życia Brendy Fricker naznaczone były walką z depresją i samotnością. W latach 90. Pożegnała ukochanego męża, Barry'ego Daviesa. Powoli wycofywała się z życia publicznego. Mieszkała w swoim domu w Dublinie, gdzie większość czasu spędzała w otoczeniu książek. „Często rozmawiam ze ścianą, trochę z psem, piszę wiersze, czytam książki, oglądam telewizję. Nic innego, niż robią inni, z tą różnicą, że bycie samotnym przez tak długi czas może sprawić, że rozmawiasz ze ścianą częściej niż większość ludzi”, opowiada dwa lata temu w „The Tommy Tiernan Show”.
Pełna lista uczestników 19. edycji „TzG” ujawniona?! Taka obsada może wywołać ogromne emocje. Kilka nowych nazwisk zaskakuje
Wokół nowej edycji „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami” nie brakuje emocji. Do mediów trafiła nieoficjalna lista gwiazd, które mają pojawić się na parkiecie. Jest kilka zaskoczeń.
Nowa edycja „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami” nabiera kształtów. Choć Polsat wciąż dawkuje emocje i ogłasza kolejne nazwiska, media opublikowały pełną, nieoficjalną listę uczestników. Wśród gwiazd, które mają pojawić się na parkiecie, znaleźli się przedstawiciele świata filmu, muzyki, sportu i internetu. Będzie kilka zaskoczeń! Taniec z gwiazdami 2026. Oto nieoficjalna lista uczestników nowej edycji. Kilka nowych nazwisk zaskakuje! To jedna z tych telewizyjnych premier, które co roku budzą ogromne emocje. Nic więc dziwnego, że każda informacja dotycząca nowej edycji „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami” jest szeroko komentowana. Produkcja stopniowo odkrywa kolejne nazwiska, skutecznie podsycając ciekawość widzów. Na parkiecie na pewno pojawią się: Helena Englert, Izabela Kuna czy Marta Mandaryna Wiśniewska. Teraz jednak wszystko wskazuje na to, że największa tajemnica ujrzała światło dzienne. Plejada opublikowała pełną, nieoficjalną listę uczestników 19. edycji programu, a zestawienie gwiazd zapowiada sezon pełen emocji. Czytaj też: To ona zasiądzie obok Iwony Pavlović w jury "Tańca z Gwiazdami"? Niedawno pożegnała się z innym show Wśród uczestników znaleźli się zarówno artyści doskonale znani telewizyjnej publiczności, jak i osoby, które popularność zdobyły dzięki działalności internetowej. Tak skonstruowana obsada sprawia, że nowa edycja może przyciągnąć przed telewizory widzów reprezentujących różne pokolenia. Nowe zestawienie łączy przedstawicieli kilku światów – filmu, muzyki, sportu, internetu i mediów. Produkcja po raz kolejny stawia na różnorodność, dzięki której o Kryształową Kulę mają rywalizować osobowości o zupełnie odmiennych doświadczeniach i temperamentach. Przez ostatnie tygodnie w mediach pojawiało się wiele spekulacji dotyczących obsady nowej edycji. Wśród potencjalnych uczestników wymieniano m.in. Pawła Małaszyńskiego, Kubę Szmajkowskiego, Jakuba Pateckiego oraz Jessicę Mercedes. Z informacji opublikowanych przez Plejadę wynika jednak, że tych gwiazd najprawdopodobniej nie zobaczymy w zbliżającym się sezonie programu. Na parkiecie mają pojawić się: Izabela Kuna – udział potwierdzony Marta „Mandaryna” Wiśniewska – udział potwierdzony Helena Englert – udział potwierdzony Żurnalista (Dawid Swakowski), Matteo Brunetti – udział potwierdzony Krzysztof Kwiatkowski – udział potwierdzony Joanna Jędrzejczyk – udział potwierdzony Andrzej Rosiewicz – wycofał się z programu Piotr Gumulec – udział potwierdzony Monika Borzym - wokalistka jazzowo-soulowa Karolina „Kaeyra” Baran - piosenkarka Jasper Sołtysiewicz - aktor Dominik Rupiński - youtuber i tiktoker Andrzej Rosiewicz wycofał się z programu? Jednym z największych zaskoczeń związanych z obsadą nowej edycji programu jest sytuacja Andrzeja Rosiewicza. Choć Polsat wcześniej potwierdził, że dołączy do grona uczestników, najnowsze informacje wskazują, że jego telewizyjnego debiutu na parkiecie jednak nie będzie. Dla 82-letniego artysty byłby to wyjątkowy moment – mógł zostać najstarszym uczestnikiem w historii polskiej odsłony „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”. Według informacji opublikowanych przez Plejadę plany pokrzyżowały względy zdrowotne. Serwis, powołując się na osobę związaną z Polsatem, przekazał, że stan zdrowia artysty nagle się pogorszył, a lekarz nie wyraził zgody na udział w intensywnych przygotowaniach do programu. Czytaj też: Andrzej Rosiewicz nie wystąpi w „Tańcu z Gwiazdami”. Niespodziewana decyzja tuż przed treningami
Historyczny kontrakt Lewandowskiego w Chicago Fire. Klub odsłania kulisy! W tle gigantyczna kwota
Robert Lewandowski otwiera nowy rozdział w swojej karierze, a w Chicago Fire nie kryją wielkich ambicji związanych z jego przyjściem. Władze klubu uchyliły rąbka tajemnicy na temat kulis transferu i zdradziły, dlaczego ten ruch ma być przełomowy dla całej organizacji.
To nie jest zwykły transfer i nie jest to zwykły kontrakt. W Chicago Fire nikt nie ukrywa, że pozyskanie Roberta Lewandowskiego ma być wydarzeniem, które odmieni przyszłość klubu. Dyrektor finansowy Paweł Szynalik ujawnił szczegóły wynagrodzenia polskiego napastnika, a liczby pokazują skalę przedsięwzięcia. W klubie już mówią o pierwszych efektach zainteresowania kibiców, a oczekiwania wobec nowego lidera są równie imponujące jak warunki jego umowy. Robert Lewandowski podpisał największy kontrakt w historii Chicago Fire Chicago Fire nie pozostawia wątpliwości – sprowadzenie Roberta Lewandowskiego jest jednym z najważniejszych momentów w historii organizacji. Podczas rozmowy opublikowanej przez WP SportoweFakty dyrektor finansowy klubu, Paweł Szynalik, ujawnił szczegóły porozumienia z reprezentantem Polski. „Robert Lewandowski to największy piłkarz w historii Chicago Fire. Mieliśmy Bastiana Schweinsteigera, ale jednak co innego witać napastnika takiego jak Robert. […] Już czujemy efekt Lewandowskiego, właściwie od momentu jak pojawiły się pogłoski, że może dołączyć do Fire, sprzedało się kilkadziesiąt. tysięcy biletów, nie tylko na mecz z Vancouver, ale także na kolejne spotkania”, mówił dyrektor finansowy w rozmowie z WP SportoweFakty. Jak podkreślił, jest to największy kontrakt, jaki kiedykolwiek podpisał zawodnik Chicago Fire. W ocenie Szynalika umowa ustępuje w całej Major League Soccer jedynie kontraktowi Leo Messiego. Już samo to pokazuje, jak ogromne znaczenie klub przypisuje pozyskaniu jednego z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy świata. „Wszystko teraz dzieje się bardzo szybko, ciekaw jestem co przyniosą następne lata, już gdy mamy Roberta u nas. To jest największy kontrakt w historii klubu”, dodawał. Chicago Fire traktuje ten ruch nie tylko jako wzmocnienie sportowe, ale również jako inwestycję w rozwój marki, zainteresowanie kibiców i dalszą budowę pozycji klubu na rynku amerykańskiej piłki. Czytaj też: Robert Lewandowski zdecydował w sprawie dalszej gry w reprezentacji Polski. Kibice nie będą zadowoleni Ile zarobi Robert Lewandowski? Padły konkretne kwoty Największe zainteresowanie wzbudziły oczywiście liczby. Paweł Szynalik poinformował, że podstawowe wynagrodzenie Roberta Lewandowskiego wynosi około 16 mln dolarów rocznie. To jednak nie koniec. Jak wyjaśnił dyrektor finansowy Chicago Fire, umowa obejmuje również prawa marketingowe oraz bonusy. W rezultacie całkowita wartość wynagrodzenia może sięgnąć ponad 20 mln dolarów. „Robert będzie miał regularną stawkę, ujętą w kontrakcie rejestrowanym w MLS, plus prawa marketingowe i bonusy. Stawka jest informacją publiczną, to będzie około 16 mln dolarów rocznie, plus wpływy z marketingu plus bonusy. Myślę, że łącznie to może być nawet ponad 20 mln. Myślę, że ten kontrakt jest drugim największym w lidze po umowie Leo Messiego”, opowiadał na łamach WP SportoweFakty. To właśnie te informacje odbiły się szerokim echem i sprawiły, że kontrakt Polaka stał się jednym z najgłośniejszych tematów związanych z MLS. W klubie nie ukrywają, że skala inwestycji odpowiada randze zawodnika, który przez lata budował swoją pozycję na światowych boiskach. Sprawdź też: Anna Lewandowska nie żegna się z Barceloną. "Tutaj mamy swój dom". Zdradziła, co planują z Robertem Transfer przygotowywano znacznie wcześniej Kulisy negocjacji pokazują, że projekt sprowadzenia Roberta Lewandowskiego nie powstał z dnia na dzień. Paweł Szynalik ujawnił, że Anna Lewandowska rok temu odwiedziła bazę treningową Chicago Fire i spotkała się z trenerem Greggiem Berhalterem. Klub deklaruje również wsparcie dla jej działalności biznesowej. „Ania tutaj była w ubiegłym roku, widziała naszą supernowoczesną bazę treningową jeszcze zanim zobaczył ją Robert. Miała tutaj swoje lekcje fitness, w New Jersey i Chicago i wiem, że gdy była w naszym mieście to spotkała się z trenerem Greggiem Berhalterem, zobaczyła nasz obiekt. […] A teraz powiedzieliśmy, że pomożemy jej w jej działalności jak tylko możemy. Mamy wielu sponsorów klubu, ponad 90 firm. Na pewno znajdziemy jakieś połączenie, żeby pomóc rozwijać firmę Ani i jej brand”, mówił Paweł Szynalik na łamach WP SportoweFakty. W proces zaangażowany był także właściciel Chicago Fire Joe Mansueto, który – według słów dyrektora finansowego – od początku popierał sprowadzenie polskiego napastnika i pozostawił klubowi dużą swobodę przy konstruowaniu warunków umowy. Czytaj też: Alicja Bachleda-Curuś wróciła do pamiętnego występu syna na Oscarach. Wyjaśniła, dlaczego zrobiła wyjątek Efekt Lewandowskiego pojawił się jeszcze przed pierwszym gwizdkiem Władze Chicago Fire liczą, że obecność Roberta Lewandowskiego przyniesie korzyści na wielu poziomach. Oczekiwania dotyczą nie tylko wyników sportowych, ale także dalszego rozwoju całej organizacji. Jak wynika z wypowiedzi Pawła Szynalika, klub wiąże z transferem nadzieję na zdobywanie bramek, walkę o trofea oraz zwiększenie wartości marketingowej Chicago Fire. Równocześnie działacze spodziewają się, że obecność zawodnika tej klasy ułatwi przekonywanie kolejnych piłkarzy do dołączenia do zespołu. „W zamian oczekujemy wielu goli i trofeów, fajnie byłoby wrócić na podium ligi, bo MLS wygraliśmy ostatni raz w 1998. To też ma podnieść globalną wartość marketingową klubu, podnieść standardy w każdym aspekcie. […] Ostatnie pięć lat to jest niesamowity rozwój ligi i myślę, że wkrótce będziemy w Top 5 lig na świecie”, dodawał. Już dziś przedstawiciele klubu mówią o "efekcie Lewandowskiego". W ich ocenie zainteresowanie kibiców jest pierwszym sygnałem, że transfer wywołał dokładnie taki rozgłos, jakiego oczekiwano.
„Wierzymy, że kiedyś się spotkamy”. Przejmujący wpis w rocznicę śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Szwagier artystki namalował wyjątkowy obraz
Rok po śmierci Joanny Kołaczkowskiej Dariusz Kamys oddał hołd swojej przyjaciółce w wyjątkowy sposób. Własnoręcznie namalowany portret artystki i przejmujący wpis opublikowany na profilach Kabaretu hrAbi poruszyły tysiące fanów, którzy odpowiedzieli lawiną wspomnień i pełnych emocji komentarzy.
17 lipca 2026 roku mija pierwsza rocznica śmierci Joanny Kołaczkowskiej. W dniu pełnym wspomnień Dariusz Kamys opublikował własnoręcznie namalowany portret swojej wieloletniej scenicznej partnerki i dołączył do niego niezwykle emocjonalny wpis. Jego słowa wywołały poruszenie wśród fanów Kabaretu hrAbi i osób związanych ze środowiskiem artystycznym. Pierwsza rocznica śmierci Joanny Kołaczkowskiej Są artyści, o których trudno mówić w czasie przeszłym. Joanna Kołaczkowska bez wątpienia należy do tego grona. 17 lipca 2026 roku mija pierwsza rocznica śmierci gwiazdy Kabaretu Hrabi – daty, która dla wielu fanów wciąż budzi ogromne emocje. Wspomnienia pozostają zaskakująco żywe… Przez lata była jedną z najbardziej charakterystycznych twarzy polskiej sceny kabaretowej. Publiczność pokochała ją za wyjątkowy talent aktorski, błyskotliwe poczucie humoru i niepowtarzalną energię, z którą pojawiała się na scenie. Potrafiła rozbawić do łez, wzruszać jednym spojrzeniem czy gestem. To właśnie ta autentyczność sprawiła, że dla wielu widzów stała się kimś więcej niż tylko artystką – była osobą, z którą dorastali i do której chętnie wracali przy kolejnych skeczach. Pierwsza rocznica jej śmierci stała się okazją do zatrzymania się na chwilę i przypomnienia dorobku artystki. W mediach społecznościowych ponownie pojawiły się wspomnienia, fotografie i słowa wdzięczności, pokazujące, że Joanna Kołaczkowska wciąż zajmuje wyjątkowe miejsce w sercach publiczności. Czytaj też: TYLKO U NAS: Kabaret Hrabi i Marzena Rogalska w poruszającym wspomnieniu o Joannie Kołaczkowskiej. "Ludzie jeszcze bardzo długo będą ją kochać" Dariusz Kamys opublikował wyjątkowy portret Joanny Kołaczkowskiej Szczególnie poruszający okazał się gest Dariusza Kamysa – wieloletniego scenicznego partnera, szwagra i przyjaciela, który postanowił uczcić jej pamięć w niezwykle osobisty sposób. Na swoim profilu, a także na oficjalnych profilach Kabaretu hrAbi, opublikował własnoręcznie namalowany portret Joanny Kołaczkowskiej. Do obrazu dołączył wpis, który niesie ze sobą ogromny ładunek emocji. Dariusz Kamys opisał, jak wyglądał ostatni rok bez jej obecności i przyznał, że mimo upływu czasu tęsknota wciąż pozostaje równie silna. „Rok. 17 lipca 2025 roku, o godzinie 0:18, Aśko wyszłaś z tego świata i przeszłaś tam, gdzie dla nas wszystko pozostaje jeszcze tajemnicą. Mija rok. Wierzymy, że kiedyś się spotkamy. To przekonanie daje spokój. Ale są chwile, kiedy mimo tej wiary po prostu jest trudno. Bo tęsknota nie słucha rozumu ani kalendarza. Przez ten rok nauczyliśmy się wychodzić na scenę bez Ciebie. Gramy dalej, śmiejemy się dalej, ale każdy z nas wie, że jest na scenie miejsce, którego nikt nie zajmie”, napisano. Czytaj też: Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Wzruszający wpis Kabaretu Hrabi chwyta za serce. "Uczymy się na nowo..." <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/akpa20110709mazurskanockabaretowaen2340-b8359d5.jpg" width="1198" height="1800" alt="Kabaret Hrabi, Joanna Kołaczkowska, Mazurska Noc Kabaretowa; kabaret Hrabi; lipiec 2011; XIII Mazurska Noc Kabaretowa; 13. Mazurska Noc Kabaretowa Mrągowo 2011 - W górę smyki!" title="Kabaret Hrabi, Joanna Kołaczkowska, Mazurska Noc Kabaretowa; kabaret Hrabi; lipiec 2011; XIII Mazurska Noc Kabaretowa; 13. Mazurska Noc Kabaretowa Mrągowo 2011 - W górę smyki!" /> Nie tylko słowa poruszyły fanów. Dariusz Kamys zdradził również historię obrazu, który opublikował w rocznicę śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Jak wyznał, przez wiele miesięcy nie potrafił zmierzyć się z namalowaniem portretu przyjaciółki. Za każdym razem, gdy stawał przed płótnem, brakowało mu siły, by dokończyć pracę. Towarzyszył mu mrok, z którego – jak sam przyznał – udało się wydobyć jedynie wizerunek Jokera, będący odbiciem emocji, z jakimi mierzył się po jej odejściu. Dopiero po pół roku poczuł, że jest gotowy wrócić do tego pomysłu. Wtedy powstał portret Joanny Kołaczkowskiej. Artysta uchwycił charakterystyczny wyraz jej twarzy, ten dobrze znany współpracownikom moment, który niemal zawsze zapowiadał błyskotliwą puentę. „Przez ostatnie pół roku próbowałem namalować Twój portret. Stawałem przed płótnem i odchodziłem. Nie byłem gotowy. Było za ciemno. Z tej ciemności udało mi się wydobyć tylko obraz mrocznego Jokera. Myślę, że właśnie tyle wtedy we mnie było. Dopiero teraz zrobiło się jaśniej. I mogłem Cię namalować . Nie taką, jaką znali wszyscy. Nie pomnikową. Taką, jaką znaliśmy Cię my- hrAbi. Z tą charakterystyczną miną, która prawie zawsze poprzedzała jakiś żart. Najczęściej sarkastyczny. Patrzę na ten obraz i doskonale wiem, co za chwilę nastąpi. Po tylu wspólnych latach rozpoznawaliśmy tę minę natychmiast. Za moment miało paść jedno zdanie. Celne. Przewrotne. I za chwilę wszyscy mieliśmy się śmiać. Dlatego ten obraz nie jest dla mnie tylko portretem. Jest chwilą zatrzymaną tuż przed puentą”, opowiadał. Na zakończenie wpisu Dariusz Kamys zwrócił się także do fanów Kabaretu hrAbi. Podziękował im za obecność w minionym roku, pamięć o Joannie Kołaczkowskiej oraz niezliczone wiadomości, gesty wsparcia, kwiaty i ciepłe słowa. Przyznał, że właśnie dzięki tej życzliwości jemu i pozostałym członkom kabaretu łatwiej było przejść przez czas żałoby i nauczyć się wracać na scenę bez ukochanej przyjaciółki. „Dziękujemy Wam hrAbiolubni za ten rok. Za obecność. Za pamięć. Za wszystkie wiadomości, uściski, kwiaty i dobre słowa. Dzięki nim było nam trochę łatwiej”, napisał. Czytaj też: Adrianna Borek zdradziła, jaka Joanna Kołaczkowska była prywatnie. Ten szczegół mówi wszystko Poruszający wpis Dariusza Kamysa błyskawicznie odbił się szerokim echem w mediach społecznościowych. Fani dziękowali Joannie Kołaczkowskiej za lata śmiechu, wzruszeń i niezapomnianych występów, a wielu z nich dzieliło się własnymi wspomnieniami związanymi z artystką. Nie brakowało także wpisów osób, które przyznawały, że mimo upływu roku wciąż trudno pogodzić się z jej odejściem. W komentarzach powtarzały się słowa o tęsknocie, wdzięczności i przekonaniu, że Joanna Kołaczkowska na zawsze pozostanie częścią historii polskiego kabaretu oraz serc swoich widzów.
"Ja jestem polska dziewczynka". Gwiazda "Mamma Mia!" z dumą mówi o swoich korzeniach. Nieliczni znali jej historię
Hollywood dało jej sławę, ale to Polska dała jej korzenie. Christine Baranski od lat z dumą opowiada o rodzinnych tradycjach, dzieciństwie w polsko-amerykańskim domu i ojcu, który zaszczepił w niej miłość do teatru. Choć żałuje, że nie mówi płynnie po polsku, podkreśla, że więź z krajem przodków pozostaje ważną częścią jej tożsamości.
Za ekranowym blaskiem, prestiżowymi rolami i światową rozpoznawalnością kryje się opowieść niezwykle osobista. Christine Baranski wielokrotnie podkreślała, że polskie korzenie są ważną częścią jej tożsamości. W domu rodzinnym pielęgnowano tradycje, wspominano ojczyznę przodków i przekazywano wartości, które – jak wynika z wypowiedzi aktorki – pozostały z nią na całe życie. Christine Baranski polskie korzenie. Rodzinna historia zapisana w pamięci Christine Baranski od lat zachwyca publiczność wybitnymi kreacjami aktorskimi, ale za imponującą karierą w Hollywood kryje się również historia głęboko zakorzeniona w rodzinnej pamięci. Urodziła się w 1952 roku w Buffalo w stanie Nowy Jork. Jest córką Virginii Mazurowskiej i Luciena Baranskiego, a jej rodzina należy do trzeciego pokolenia polskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych. Dzieciństwo spędziła w Cheektowadze – dzielnicy zamieszkanej głównie przez społeczność polskiego pochodzenia, gdzie język, tradycje i kultura przodków pozostawały ważnym elementem codziennego życia. Jej ojciec pracował w polskojęzycznej gazecie, a rodzinny dom był miejscem, w którym pielęgnowano więź z Polską. Christine uczęszczała do żeńskiej szkoły katolickiej, a następnie rozpoczęła studia aktorskie w prestiżowej nowojorskiej uczelni Juilliard, uznawanej za jedną z najważniejszych szkół artystycznych w Stanach Zjednoczonych. Czytaj też: Miliony pokochały ją jako „Doktor Quinn”. Mało kto wie, że ma polskie korzenie. Odsłaniamy jej rodzinne sekrety Karierę rozpoczęła na deskach teatru, gdzie rozwijała warsztat, zanim zwróciła na siebie uwagę szerokiej publiczności. Przełomem okazała się rola w sitcomie „Cybill”, za którą została uhonorowana nagrodą Emmy. Od tego momentu jej nazwisko na stałe wpisało się w grono najbardziej cenionych amerykańskich aktorek. W kolejnych latach stworzyła szereg ról, które przyniosły jej międzynarodową rozpoznawalność. Widzowie pokochali ją jako Diane Lockhart w serialu „Sprawa idealna”, dr Beverly Hofstadter w „Teorii wielkiego podrywu” oraz Tanyę Chesham-Leigh w musicalu „Mamma Mia!”. Aktorka nigdy nie ukrywała, że polskie pochodzenie jest ważnym elementem jej tożsamości. Polskie tradycje nie były jedynie odświętnym symbolem ani sentymentalnym wspomnieniem. Były ważnym elementem rodzinnego życia. W domu Christine Baranski obchodzono Wigilię, przygotowywano święconkę i z szacunkiem pielęgnowano zwyczaje wyniesione z Polski. „Ja jestem polska dziewczynka. Dorastałam w polsko-amerykańskiej społeczności. Mój ojciec był dziennikarzem w polskiej gazecie. Nazywała się "Dziennik". Obchodziliśmy Wigilię, była święconka. Znam wszystkie polskie tradycje. […] Straciłam ojca. Był wspaniałym człowiekiem, pracowitym. Straciliśmy go nagle, a moja mama przez wszystkie te lata była matką pracującą, wychowującą dwoje dzieci”, opowiadała [cytat za dzieńdobrytvn.pl]. Christine Baranski żałuje jednej rzeczy Choć polskie tradycje były obecne w jej domu od najmłodszych lat, Christine Baranski przyznaje, że nie nauczyła się biegle języka polskiego. Aktorka zna jedynie część polskich zwrotów i otwarcie mówi, że tego żałuje. „Znam trochę zwrotów, rozumiem słowa, ale nie potrafię płynnie posługiwać się polskim. Żałuję, bo dorastałam w polsko-amerykańskim domu, w którym tradycja była niezwykle ważna. Moja babcia mówiła wyłącznie po polsku, moi rodzice również między sobą posługiwali się tym językiem…”, relacjonowała w rozmowie z Dawidem Muszyńskim dla Pani. Jak sama wyjaśnia, zadecydowali o tym rodzice, gdy była jeszcze mała. W tym samym wywiadzie aktorka opowiedziała, że jej starszy brat z najbliższymi rozmawiał wyłącznie po polsku. Gdy rozpoczął naukę w szkole, okazało się jednak, że ma trudności z płynnym posługiwaniem się językiem angielskim, co utrudniało mu codzienne funkcjonowanie podczas zajęć. Christine Baranski, młodsza od brata o dwa lata, znalazła się już w zupełnie innej sytuacji. Rodzice, wyciągając wnioski z wcześniejszych doświadczeń, postanowili zmienić sposób wychowania językowego. Od tego momentu zwracali się do niej wyłącznie po angielsku, chcąc ułatwić córce start w amerykańskiej szkole i oszczędzić jej podobnych trudności. Sprawdź też: Ma polskie korzenie i długo o tym nie mówił. David Duchovny wrócił wspomnieniami do babci z Warszawy Dziś aktorka patrzy na tę decyzję z pewnym żalem. Przyznaje, że z perspektywy czasu uważa ją za błąd. Jak podkreśla, miała przecież wokół siebie wszystko, co sprzyjało nauce języka przodków. W rodzinnym domu nie brakowało polskiej muzyki, na półkach stały książki w języku polskim, a atmosfera codzienności była silnie związana z polską kulturą. Mimo to nie opanowała języka w takim stopniu, w jakim – jak sama przyznaje – chciałaby dziś mówić. Dom, w którym dorastała Christine Baranski, rządził się jasno określonymi zasadami. Jak sama wspomina, panowała w nim atmosfera przywiązania do tradycji, rodzinnych rytuałów i dobrych manier. W jednym z wywiadów aktorka porównała go nawet do świata przedstawionego w serialu „Pozłacany wiek”, w którym występowała. Nie chodziło jednak o przepych, lecz o codzienną etykietę i szacunek wobec rodzinnych zwyczajów. „Bardzo tradycyjny. Trochę przypominał serial „Pozłacany wiek”, w którym obecnie gram. Przestrzegano w nim pewnej – nazwijmy to – etykiety. Na przykład po każdym obiedzie musieliśmy z bratem, wstając od stołu, podziękować całej rodzinie za wspólny posiłek. I robiliśmy to po polsku. Akurat to sformułowanie bardzo dobrze opanowałam. (śmiech)”, mówiła we wspomnianym wywiadzie dla Pani. Christine Baranski aktorstwo ma w genach Christine Baranski nie ma wątpliwości, że jej zamiłowanie do sceny nie pojawiło się przypadkiem. Jak opowiada, rodzinna historia od początku była silnie związana z teatrem. Jej dziadkowie, jeszcze przed emigracją do Stanów Zjednoczonych, występowali na scenie polskiego teatru. To właśnie dlatego aktorka z uśmiechem mówi, że miłość do aktorstwa ma wręcz „zapisaną w DNA”. Pierwsze teatralne fascynacje pojawiły się bardzo wcześnie. Podczas wizyt u dziadków zamieniała strych w swoją własną scenę, gdzie z dziecięcą wyobraźnią odgrywała kolejne role z musicalu „Południowy Pacyfik”. Była to zabawa, która – jak wspomina – dawała jej ogromną radość i pozwalała rozwijać wyobraźnię jeszcze na długo przed rozpoczęciem profesjonalnej edukacji artystycznej. Jednym z najważniejszych wspomnień z dzieciństwa pozostaje jednak chwila, gdy ojciec zabrał ją po raz pierwszy do teatru. Christine Baranski miała wtedy siedem lat. Nie był to przypadkowy spektakl – na scenie występował Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. To wydarzenie zapadło jej w pamięć nie tylko ze względu na sam występ, ale przede wszystkim z powodu reakcji ojca. Czytaj też: Szczerze wyznanie Pauliny Smaszcz: doświadczyła przemocy w związku; podnosiła się z dna. Tylko w VIVA! Bez Tabu mówi, jak odzyskała siebie Gdy opadła kurtyna, Lucjan Barański nie krył wzruszenia. Ze łzami w oczach nagradzał artystów gromkimi brawami, głośno wykrzykując: „Brawo!”. Jak przyznaje aktorka, właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła, jak wielkie emocje potrafi wywołać teatr. Jest przekonana, że to właśnie ten wieczór rozbudził w niej miłość do sceny. Wspomnienie ma dla niej jeszcze bardziej osobisty wymiar, ponieważ jej ojciec zmarł rok później i to właśnie ta chwila pozostała jednym z najcenniejszych obrazów, jakie zachowała w pamięci. „Gdy tylko opadła kurtyna, usłyszałam, jak tata ze łzami w oczach klaszcze i krzyczy na cały głos: „Brawo!”. Wydaje mi się, że to właśnie wtedy, widząc te emocje, zakochałam się w teatrze. Jest to też moje ulubione wspomnienie związane z tatą, który zmarł rok później”, mówiła w rozmowie z Pani. Lata później przyszło kolejne przełomowe wydarzenie. Christine Baranski została przyjęta do prestiżowej uczelni muzycznej Juilliard. Pierwszą osobą, z którą podzieliła się tą wiadomością, była jej mama. Obie postanowiły uczcić ten wyjątkowy moment w hotelowym barze. Zamówiły drinki Manhattan z wisienką i – jak z humorem wspomina aktorka – każda wypiła ich chyba po dwa. Do dziś wspomina ten wieczór z uśmiechem, podkreślając, że był to jedyny raz w życiu, kiedy razem z mamą pozwoliły sobie na tak beztroskie świętowanie. Kraków, który okazał się spełnieniem marzeń Jakiś czas temu Christine Baranski odwiedziła Kraków. Jak relacjonowała, podróż miała dla niej wyjątkowo osobisty wymiar. „Uważam, że poznawanie korzeni i odwiedzanie krajów, z których pochodzą nasi przodkowie, pozwala lepiej zrozumieć własną historię, nawiązać kontakt z przeszłością. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale w Krakowie czułam się jak w domu. Oczarowały mnie brukowane uliczki i stare kamienice. A jedzenie? Wyborne! Smakowało jak to, które robiły moja mama i babcia – tylko było jeszcze lepsze. Jestem pewna, że wrócę”, mówiła Dawidowi Muszyńskiemu w Pani.
Tak Marta Nieradkiewicz wychowuje córkę. Jedno zdanie powtarza Jaśminie nawet w najgorszy dzień. Jej słowa poruszają do głębi
Macierzyństwo zmieniło jej życie bardziej, niż mogła się spodziewać. Marta Nieradkiewicz szczerze opowiada o wychowaniu córki Jaśminy, sile rodzinnych wartości i relacji, która zbudowana jest przede wszystkim na zaufaniu, szczerości i bezwarunkowej miłości.
Macierzyństwo Marty Nieradkiewicz nie przypomina opowieści o perfekcyjnej codzienności. Jest w nim miejsce na lęk, czułość, szczerość i nieustanne uczenie się siebie nawzajem. W wywiadzie dla magazynu PANI aktorka opowiada o córce Jaśminie z niezwykłą delikatnością, pokazując, że wychowanie dziecka zaczyna się od odwagi mówienia prawdy, budowania poczucia bezpieczeństwa i przekonania, że największą wartością człowieka jest to, kim jest, a nie to, co osiąga. Marta Nieradkiewicz i córka Jaśmina: relacja budowana na zaufaniu Marta Nieradkiewicz bardzo rzadko wpuszcza opinię publiczną do swojego życia rodzinnego. Tym większą uwagę przyciągają fragmenty wywiadu, w których opowiada o córce Jaśminie. Pociecha jest owocem jej relacji z Dawidem Ogrodnikiem. Choć relacja pary zakończyła się, dziś wspólnie dbają o dobro dziecka. „Przyznam, że to pójdę tym starym sloganem: dziecko zmienia wszystko i tak jest też w moim przypadku. Moja córka zmieniła mi priorytety. Nauczyłam się takiej miłości, której nie znałam do tej pory. Uczę się jej, bo jest to zupełnie inny rodzaj miłości, niż taka miłość relacyjna, powiedzmy, między kobietą a mężczyzną. Co innego jest też miłość matki, a co innego jest miłość dziecka[…] Pokazała mi inną stronę wielu spraw, nawet wyjazdów wakacyjnych, tego, jak się chodzi do parku, też to ma teraz zupełnie inny wymiar dla mnie”, mówiła w rozmowie z TVN.pl. Aktorka nie ukrywa, że choć córka ma obecnego i zaangażowanego tatę, to wiele wychowawczych wyzwań spoczywa właśnie na niej. I właśnie wtedy, gdy zostają tylko we dwie, cała odpowiedzialność za codzienny rytm dnia trafia na jej barki. „Bardzo kocha Jaśminę, Jaśmina kocha jego”, dodawała w programie Monika Olejnik. Otwarcie w TVN24+. Czytaj też: Marta Nieradkiewicz porusza wyznaniem, choroba całkowicie zmieniła jej życie. Po diagnozie zrozumiała jedną rzecz: "Wielu lęków już się wyzbyłam" W najnowszym wywiadzie dla PANI, Marta Nieradkiewicz nie ukrywa, że wejście w rolę mamy okazało się znacznie bardziej wymagające, niż kiedykolwiek sobie wyobrażała. Opowiedziała o doświadczeniu, które na zawsze zmieniło jej sposób patrzenia na życie. To właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła tę stronę macierzyństwa, o której mówi się znacznie rzadziej – pełną zmęczenia, nieustannej gotowości i emocji, których wcześniej nie znała. Jednocześnie obok wyczerpania pojawiało się coś jeszcze. Zachwyt nad nowym życiem i rodząca się więź z córką mieszały się z poczuciem ogromnej odpowiedzialności. Każdy dzień przynosił nowe uczucia, dla których wcześniej nie miała punktu odniesienia. Największą zmianą okazała się jednak świadomość, że nic już nie będzie takie jak wcześniej. „Były dni, że o siedemnastej byłam ciągle w piżamie, bo nie miałam przestrzeni na to, żeby znaleźć choć chwilę dla siebie. Nie wiedziałam, że macierzyństwo ma i taką twarz. Z drugiej strony patrzyłam na nowego człowieka, pojawiały się nowe, nieznane do tej pory uczucia, które mieszały się ze zmęczeniem. I zrozumiałam, że nie ma już powrotu do tamtej Marty. Tamto życie po prostu się skończyło. Dzisiaj wspominam tę scenę z czułością, ale wtedy po raz pierwszy naprawdę poczułam ciężar odpowiedzialności za drugiego człowieka”, mówiła Beacie Biały. Sama wychowywała się wśród kobiet. Wokół niej zawsze były ciotki, kuzynki, babcia. Marta Nieradkiewicz z ogromnym sentymentem wraca do dzieciństwa, które – jak sama przyznaje – upłynęło w otoczeniu silnych kobiet. To właśnie one stworzyły przestrzeń, która do dziś pozostaje dla niej punktem odniesienia. Aktorka opowiada o świecie, w którym więzi nie były pustym sloganem, ale codziennością. O świecie, gdzie kobiety wspierały się naturalnie, bez rywalizacji, a dom był miejscem, do którego zawsze można było wrócić po siłę. Tak Marta Nieradkiewicz wychowuje córkę, Jaśminę. Łączy je wyjątkowa więź Marta Nieradkiewicz dorastała w przekonaniu, że kobieta może być jednocześnie silna, niezależna i bliska innym. Nie musiała wybierać między samodzielnością a czułością, między odwagą a wrażliwością. W jej rodzinnym domu jedno nie wykluczało drugiego. Jak wspomina, od najmłodszych lat słyszała, że jest zdolna, piękna i wyjątkowa. Te słowa nie miały jednak budować poczucia wyższości, ale dawać odwagę do mierzenia się z życiem. Były rodzajem emocjonalnego zaplecza, z którego można było czerpać siłę także wtedy, gdy pojawiały się pierwsze porażki i rozczarowania. To doświadczenie stało się dla aktorki punktem odniesienia również wtedy, gdy sama została mamą. Dziś podobny fundament chce budować dla swojej córki Jaśminy. „Z domu wyszłam z poczuciem, że jestem ważna. Że mam wartość i że mogę sobie poradzić. Byłam wychowywana w przekonaniu, że jestem zdolna, piękna i wyjątkowa. A to daje człowiekowi odwagę, kiedy przychodzą pierwsze porażki. Bardzo podobnie wychowuję swoją córkę. Często mówię jej: „Właśnie o takiej córce marzyłam”. Nawet kiedy ma gorszy dzień albo coś jej nie wychodzi. „Naprawdę o takiej?” – pyta wtedy z niedowierzaniem. A ja odpowiadam: „Tak. Dokładnie o takiej”. Bo myślę, że dziecko powinno wiedzieć, że jest kochane nie za osiągnięcia, ale za to, kim jest”, mówi na łamach PANI Beacie Biały. Szczerość od pierwszego dnia. Tak Marta Nieradkiewicz rozmawiała z córką o chorobie Dla Marty Nieradkiewicz jedną z najtrudniejszych prób nie było samo leczenie onkologiczne (aktorka otwarcie opowiada o chorobie), ale odpowiedź na pytanie, jak przeprowadzić przez ten czas własne dziecko. Zamiast szukać wygodnych półprawd czy budować wokół choroby mur milczenia, postawiła na szczerość. Nie dosłowną, która mogłaby przestraszyć kilkuletnią dziewczynkę, ale mądrą, uważną i dostosowaną do jej wieku. Aktorka od początku wiedziała, że nie chce udawać, iż nic się nie dzieje. Jak podkreśla, dzieci niezwykle intuicyjnie odbierają emocje dorosłych. Dostrzegają zmiany, wychwytują napięcie i szybko orientują się, że codzienność przestała wyglądać tak jak wcześniej. Dlatego każdy kolejny etap leczenia tłumaczyła córce spokojnie, prostym językiem, konsultując sposób rozmowy z psychologiem. Chciała, by Jaśmina wiedziała, co się dzieje, ale jednocześnie czuła się bezpiecznie. „Od początku wiedziałam, że nie chcę niczego ukrywać. Dzieci i tak wszystko czują. Widzą. Słyszą. Wyłapują najmniejsze zmiany. Nie używałam jednak słów, które mogłyby ją przestraszyć. Były to sformułowania przystosowane do jej wieku, konsultowane z psychologiem. Potem opowiadałam o kolejnych etapach leczenia. Wiedziała, co się dzieje. Była przygotowana. Na to, że zobaczy mamę bez włosów również. Bo potem włosy zaczęły wypadać”, opowiadała aktorka na łamach PANI. Czytaj też: Ariana Grande niczym Mandaryna, wróciła do byłego partnera. Para rozstała się ponad dekadę temu Leczenie odcisnęło piętno nie tylko na jej ciele, ale również na codziennym życiu rodziny. Po kolejnych cyklach chemioterapii organizm słabł. Każdy dzień wymagał coraz większego wysiłku. Bolało całe ciało. Jednak – jak przyznaje – największy ciężar nie miał charakteru fizycznego. Najbardziej doskwierały jej wyrzuty sumienia wobec Jaśminy. Nagle z codzienności zniknęły wszystkie małe rytuały, które wcześniej były dla nich czymś oczywistym. Wspólne przejażdżki rowerowe, pieczenie, wyjścia do kina czy zwykłe chwile spędzane razem musiały ustąpić miejsca leczeniu. Jej córka okazała się wtedy niezwykle uważnym obserwatorem. Dziewczynka szybko zaczęła dostrzegać, kiedy mama potrzebowała wsparcia. Jak wspomina aktorka, wystarczył jeden kaszel, by Jaśmina natychmiast pojawiła się obok. „Budziłam się rano i sił było coraz mniej. Wchodziłam po schodach i brakowało tchu. Leżałam na kanapie kolejny dzień. I wtedy pojawiał się ciężar. Nie tylko fizyczny. Także psychiczny. Miałam wyrzuty sumienia wobec Jaśminy. Nie jeździłyśmy na rowerze. Nie piekłyśmy razem. Nie chodziłyśmy do kina. Nie robiłyśmy tych wszystkich rzeczy, które wcześniej były naszą codziennością. To bolało mnie czasem bardziej niż sama choroba. Bo Jaśmina stała się niezwykle uważna. Kiedy kaszlnęłam, od razu była obok. Pytała, czy czegoś potrzebuję. […] Była czujna. Jakby cały czas sprawdzała, czy wszystko jest w porządku”, relacjonowała w poruszającym wywiadzie z Beatą Biały. Marta Nieradkiewicz przyznaje, że dopiero w najtrudniejszym okresie swojego życia zrozumiała, czym naprawdę jest bliskość. „Ten czas nauczył mnie, że miłość nie zawsze wygląda spektakularnie. Czasem jest kubkiem herbaty podanym bez słowa, czułym spojrzeniem albo pytaniem: „Mamo, wszystko dobrze?”, wyznała W tych prostych gestach zobaczyła siłę relacji, której nie da się zmierzyć wielkimi słowami. To nie wyjątkowe okazje budują bliskość, ale codzienna obecność i gotowość, by być obok drugiego człowieka.
Maciej Zakościelny pierwszy raz tak otwarcie o rozstaniu z mamą swoich synów. Padły poruszające słowa: „Ta cisza potrafi człowieka zmiażdżyć”
Maciej Zakościelny zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Aktor wrócił wspomnieniami do trudnego czasu po rozstaniu, opowiedział o samotności, życiowych zmianach i o tym, jak dziś definiuje szczęście oraz ojcostwo.
Nieczęsto decyduje się odsłaniać najbardziej osobiste doświadczenia. Tym razem zrobił wyjątek. W rozmowie dla magazynu „Pani” Maciej Zakościelny wrócił do jednego z najtrudniejszych momentów swojego życia – czasu po rozstaniu z Pauliną Wyką, matką swoich dwóch synów. Opowiedział o pierwszym powrocie do pustego domu, o ciszy, która – jak przyznał – potrafiła przytłoczyć, oraz o tym, co pozwoliło mu odnaleźć równowagę. Maciej Zakościelny o powrocie do pustego domu Przez lata konsekwentnie oddzielał świat reflektorów od tego, co najcenniejsze – swojej prywatności. Maciej Zakościelny rzadko pozwalał sobie na osobiste wyznania, dlatego jedna z jego ostatnich rozmów wybrzmiewa z wyjątkową siłą. Aktor po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o emocjach, które pojawiły się po zakończeniu związku z Pauliną Wyką. Ich historia rozpoczęła się w 2014 roku. Wspólnie doczekali się dwóch synów – Borysa i Aleksa – a po rozstaniu, do którego doszło na początku 2024 roku, nadal pozostają zgodni w jednym: najważniejsze jest dobro ich dzieci. Sprawdź też: Nagła przemiana Zakościelnego miała drugie dno. Aktor zdradza, przez co naprawdę przechodził Najbardziej przejmującym momentem wywiadu stało się wspomnienie pierwszego wieczoru spędzonego w pustym domu. Była to cisza – wszechobecna, gęsta i trudna do oswojenia. Zakościelny przyznał, że właśnie wtedy najmocniej odczuł ciężar zmian, z którymi przyszło mu się zmierzyć. To wyznanie odsłania zupełnie inne oblicze aktora – dalekie od ekranowych ról i czerwonych dywanów. Mówi o czasie, który wymagał cierpliwości, wewnętrznej pracy i pogodzenia się z nową rzeczywistością. Jednocześnie podkreśla, że właśnie ten etap pozwolił mu lepiej zrozumieć samego siebie. Dziś patrzy na tamte wydarzenia z większym spokojem i dystansem, dostrzegając nie tylko ból rozstania, ale również lekcje, które przyniosło mu to doświadczenie. „Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wróciłem do pustego domu. Byłem przyzwyczajony do dziecięcego hałasu, a potem otwierasz drzwi i jest cisza. I ta cisza potrafi człowieka zmiażdżyć. Ratował mnie teatr. Wychodziłem na scenę i czułem, że nadal jestem potrzebny. A niedawno zrozumiałem, że mimo różnych życiowych trudności naprawdę jestem szczęśliwym człowiekiem. Tylko czasami o tym zapominam”, opowiadał w rozmowie z Beatą Biały dla Pani (wywiad pojawił się w numerze 7/2026). Jednocześnie aktor mówi o zmianach, jakie zaszły w jego podejściu do życia. Przyznaje, że dziś znacznie bardziej ufa sobie, uważniej wsłuchuje się we własne potrzeby. „Bardzo długo żyłem odpowiedzialnością. Dzieci, dom, praca, codzienność. I gdzieś po drodze przestałem pytać siebie, czego ja właściwie chcę. Dopiero niedawno poczułem, że wraca dawny głód. Znowu zacząłem marzyć — o muzyce, filmach, rolach, których jeszcze nie zagrałem”, opowiadał Beacie Biały. Aktor przyznaje, że dziś coraz rzadziej szuka potwierdzenia swoich wyborów w oczach innych. To zmiana, która – jak wynika z jego słów – objęła niemal każdy obszar życia: od zawodowych decyzji, przez relacje z ludźmi, aż po codzienne sprawy. Maciej Zakościelny opowiada również o nowym podejściu do relacji. Zamiast za wszelką cenę podtrzymywać znajomości, które odbierają mu spokój i energię, wybiera świadome stawianie granic. Nie towarzyszy temu bunt ani potrzeba udowadniania czegokolwiek. Jest za to dojrzała zgoda na to, że nie każda relacja musi trwać, jeśli przestaje wnosić dobro. „Chyba zacząłem bardziej ufać sobie. Swojemu czuciu. Kiedyś bardzo potrzebowałem zewnętrznych potwierdzeń. Dziś coraz częściej wiem po prostu, co jest moje, a co nie. Dotyczy to pracy, ludzi, relacji, nawet drobiazgów. Coraz częściej też odpuszczam relacje, które mi nie służą. I co ciekawe — nie ma już we mnie dramatu ani poczucia winy. Po prostu widzę, że coś mnie osłabia, zabiera energię, nie daje dobra, i odchodzę od tego. Bez obrażania się. Bez wojny. Mam poczucie, że po raz pierwszy od dawna naprawdę doceniam swoje życie. Ludzi wokół. To, co mam. To, że mogę robić rzeczy, które kocham”, dodawał w Pani. Ojcostwo pozostaje dla niego najważniejsze Mówiąc o synach, Maciej Zakościelny na chwilę przestaje być jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. Na pierwszy plan wysuwa się po prostu tata, dla którego największym życiowym projektem nie są kolejne role, lecz wychowanie dwóch chłopców na dobrych, pewnych siebie ludzi. W rozmowie nie mówi o sukcesach, ambicjach ani oczekiwaniach wobec przyszłości swoich dzieci. Znacznie ważniejsze okazują się wartości, których nie da się zmierzyć liczbami ani osiągnięciami. Marzy o tym, by Borys i Aleks dorastali z głębokim poczuciem własnej wartości – takim, które nie zależy od ocen, porażek czy chwilowych zwycięstw. Nie chodzi o pewność siebie opartą na ego, ale o wewnętrzny spokój i przekonanie, że człowiek jest wartościowy niezależnie od okoliczności. Czytaj też: W Polsce robił karierę, ale w portfelu wciąż było pusto. Niewielu wie, że wyjechał do USA dorabiać jako kelner Aktor podkreśla również, że chciałby przekazać synom szacunek do innych, uczciwość, wytrwałość i odwagę w podążaniu za własną pasją. To właśnie pasję uważa za jedną z tych sił, które nadają życiu sens i nie pozwalają człowiekowi zatracić siebie. „Chciałbym, żeby czuli, jaką mają wartość niezależnie od tego, co im w życiu wyjdzie albo nie wyjdzie. Żeby umieli szanować siebie, ale też innych ludzi. Żeby byli konsekwentni, wytrwali, uczciwi. I żeby mieli pasję. Bo człowiek bez pasji trochę usycha od środka. Bardzo chciałbym też nauczyć ich miłości. Bliskości. Tego, że można być dobrym człowiekiem, i to nie jest słabość. Że czułość nie odbiera męskości. Chciałbym ich też nauczyć, że nie muszą być perfekcyjni, żeby czuć się kochani. I że dom powinien być miejscem bezpieczeństwa”, mówił Beacie Biały w Pani. Z perspektywy własnych doświadczeń coraz wyraźniej dostrzega też, czym naprawdę jest ojcostwo. Jak przyznaje, dopiero dziś rozumie, że dobry ojciec nie musi mieć kontroli nad każdym aspektem życia swoich dzieci. Znacznie ważniejsze jest stworzenie domu, który stanie się dla nich miejscem bezpieczeństwa – przestrzenią, w której będą czuły się kochane, akceptowane i ważne, niezależnie od tego, czy wszystko ułoży się zgodnie z planem. „Dopiero teraz zaczynam rozumieć, że dobry ojciec to nie jest człowiek, który wszystko kontroluje. Tylko taki, przy którym dziecko naprawdę czuje się bezpieczne”, dodawał.
Nie tylko taniec i muzyka. Mało kto wie, kim jest z zawodu. Wykształcenie Mandaryny może zaskoczyć wielu
Przez lata zachwycała na scenie, ale niewiele osób wie, że za sukcesem Mandaryny stoi nie tylko talent i pracowitość. Marta Wiśniewska konsekwentnie rozwijała swoje umiejętności, kończąc kilka szkół i zdobywając kwalifikacje, które do dziś wykorzystuje w życiu zawodowym.
Publiczność od lat zna ją jako Mandarynę – artystkę, choreografkę i kobietę, która nie boi się zawodowych wyzwań. Jednak poza światłem reflektorów kryje się historia, o której wciąż mówi się zaskakująco rzadko. Marta Wiśniewska konsekwentnie inwestowała w swoją edukację, kończąc kolejne szkoły i zdobywając kwalifikacje, które stały się ważnym elementem jej kariery. Wykształcenie Mandaryny to znacznie więcej niż pasja do tańca Przez lata Mandaryna wypracowała pozycję jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny rozrywkowej. Publiczność pokochała ją za muzykę, taniec i sceniczną charyzmę, a kolejne etapy jej kariery sprawiły, że nazwisko Marty Wiśniewskiej na trwałe wpisało się w krajobraz rodzimego show-biznesu. To właśnie z tymi obszarami najczęściej kojarzona jest jej zawodowa droga. Z powodzeniem realizuje się również jako choreografka, instruktorka tańca oraz właścicielka szkoły tanecznej. Niewielu zdaje sobie sprawę, że za sceniczną swobodą i wieloletnim doświadczeniem kryje się także konsekwentnie budowana ścieżka edukacji. Artystka ukończyła kilka szkół i zdobyła kwalifikacje, które stały się ważnym fundamentem jej zawodowej drogi. Sprawdź też: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk" Mandaryna to kobieta wielu talentów Taniec pojawił się w życiu Marty Wiśniewskiej na długo przed tym, zanim stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny. To właśnie on jako pierwszy wyznaczył kierunek jej artystycznych marzeń i z czasem stał się nie tylko pasją, lecz także fundamentem zawodowej drogi. Pierwsze sceniczne doświadczenia zdobywała już jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej. Wówczas dołączyła do dziecięcego zespołu Krajki, z którym występowała przez siedem lat. Był to czas intensywnego rozwoju i zdobywania umiejętności, które w kolejnych latach otworzyły jej drzwi do świata profesjonalnego tańca. Czytaj też: To był najtrudniejszy moment po rozstaniu z Michałem Wiśniewskim. Pola nie ukrywa, co usłyszeli synowie Prawdziwym przełomem okazał się rok 1996. Wraz z formacją 7 coma 7 wywalczyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop, potwierdzając, że obrana przez nią droga nie jest dziełem przypadku, lecz efektem wieloletniej pracy i konsekwencji. To właśnie hip-hop stał się stylem, z którym związała się na dłużej i który do dziś pozostaje ważnym elementem jej zawodowej tożsamości. Miłość do tańca z czasem przerodziła się również w działalność edukacyjną. Od 2007 roku Marta Wiśniewska prowadzi sieć szkół Mandaryna Dance Studio, specjalizujących się w tańcu hip-hop. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się także jako sędzia dwóch federacji tanecznych – World Artistic Dance Federation oraz International Dance Organization (Polski Związek Tańca). To kolejny rozdział w historii kobiety, która od lat udowadnia, że taniec jest dla niej czymś znacznie więcej niż sceniczną pasją – stał się przestrzenią, w której zbudowała swoją zawodową pozycję. Marta Wiśniewska ukończyła kilka szkół. Kim jest z zawodu? Mało kto wie, że Mandaryna jest z wykształcenia animatorką kultury. Jednym z ważniejszych etapów tej drogi było ukończenie Policealnego Studium Zawodowego Szkoły Projektowania i Reklamy na Wydziale Aktorskim przy Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Chcąc rozwijać kolejne umiejętności, podjęła naukę w Szkole Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. W jej życiorysie znalazło się również miejsce na szkołę kaskaderską w Łodzi. Wszystkie te doświadczenia składają się na obraz artystki, która od początku swojej kariery stawiała nie tylko na sceniczne doświadczenie, ale także na systematyczne zdobywanie nowych kompetencji.
Wszystko zaczęło się od przypadku. Nikt nie wiedział o tej przyjaźni. Kuligowska i Telega skrywały tę historię przez lata
Jedno przypadkowe spotkanie na Krecie wystarczyło, by rozpocząć przyjaźń trwającą ponad 25 lat. Ewa Telega i Marta Kuligowska po latach wróciły wspomnieniami do chwili, która na zawsze połączyła ich życiowe drogi.
Są spotkania, które wydają się zupełnie przypadkowe. Kilka minut rozmowy, jedno miejsce, ten sam kierunek podróży. Dopiero po latach okazuje się, że właśnie wtedy wydarzyło się coś, co miało przetrwać próbę czasu. Historia Ewy Telegi i Marty Kuligowskiej zaczęła się w zaskakującym miejscu, choć żadna z nich nie mogła przypuszczać, dokąd zaprowadzi je tamten dzień. Ewa Telega i Marta Kuligowska o swojej przyjaźni. Tak się poznały Minęło już ponad 25 lat, a wspomnienie tamtego dnia wciąż pozostaje zaskakująco wyraźne. Nie było wielkiej sceny ani spektakularnych okoliczności – jedynie greckie słońce, lotnisko w Heraklionie i dwie kobiety, które los niespodziewanie postawił na swojej drodze. W tamtym czasie Marta Kuligowska stawiała pierwsze kroki w TVN24, a Ewa Telega żyła jeszcze emocjami po premierze nowego spektaklu w Teatrze Dramatycznym. Choć wcześniej nigdy ze sobą nie rozmawiały, to nie były dla siebie anonimowe. Ewa Telega dostrzegła dziennikarkę już podczas lotu. Kilka chwil później, na lotnisku, postanowiła zrobić pierwszy krok. „Sytuacja była taka. Najpierw ją zobaczyłam w samolocie. Mówię: leci sama, taka fajna kobieta. Ja leciałam z koleżanką. No i na lotnisku w Heraklionie poszłam na fajkę i przy tej popielniczce naprzeciwko stoi Marta. I mówię: no, nie będę tak stała jak durna, powiedziałam: wie pani co, przepraszam, ale nie będę ukrywała, że pani nie znam. Znam panią z TVN24. Na co Marta powiedziała: a ja nie będę udawała, że ja pani nie znam, bo chodzę do teatru i właśnie byłam w Teatrze Dramatycznym”, relacjonowała Ewa Telega w rozmowie z Dzień Dobry Wakacje. Czytaj też: Robert Lewandowski zdecydował w sprawie dalszej gry w reprezentacji Polski. Kibice nie będą zadowoleni Przypadek? Wszystko wskazywało na to, że los miał wobec nich własny plan Na tym seria zaskakujących zbiegów okoliczności się nie zakończyła. Po przylocie okazało się, że obie nie tylko podróżowały tym samym samolotem, lecz także zostały zakwaterowane w tym samym hotelu. Kiedy autokar rozwoził kolejnych turystów do miejsc noclegowych, liczba pasażerów systematycznie malała. W pewnym momencie w pojeździe zostały już tylko trzy osoby – Ewa Telega, jej koleżanka i Marta Kuligowska. Wtedy stało się jasne, że również miejsce wypoczynku będą miały wspólne. Tak rozpoczął się tydzień spędzony razem na Krecie. Zwykła wakacyjna znajomość szybko przerodziła się w relację, która nie zakończyła się wraz z powrotem do Polski. „Nagle przychodzi ta moja przyjaciółka (…) Wsiadłyśmy w autokar i wysadzali po kolei wszystkich ludzi, jak to te autokary. I nagle w autokarze zostałyśmy we trzy. I ja tak patrzę, mówię: no to chyba jedziemy do jednego hotelu”, relacjonowała dalej Ewa Telega. Czytaj też: Ma polskie korzenie, jest gwiazdorem "Pamiętników wampirów" i właśnie wziął trzeci ślub. Mało kto wie, kim jest jego ukochana! Dzieli ich 20 lat Dla wielu wakacyjne znajomości pozostają jedynie miłym wspomnieniem. W przypadku Ewy Telegi i Marty Kuligowskiej było zupełnie inaczej. Po powrocie do kraju nie urwały kontaktu. Wręcz przeciwnie – zaczęły regularnie się spotykać, a ich relacja z każdym kolejnym miesiącem stawała się coraz bliższa. Ewa Telega wspominała, że Marta Kuligowska została niejako włączona do rodzinnego grona. Dziennikarka uczestniczyła w ważnych rodzinnych wydarzeniach. Aktorka przywołała między innymi komunię swojej córki Zosi, podczas której obecni byli członkowie rodziny, Jan Nowicki jako ojciec chrzestny oraz Marta Kuligowska. „To było tak, że Martę trochę tak adoptowaliśmy”, opowiadała aktorka. Nie tylko kultura. Połączyły je także wspólne wartości Marta Kuligowska podkreśliła, że dzięki Ewie Teledze miała okazję poznać wiele wybitnych postaci polskiej kultury. Wśród nich wymieniła Jana Nowickiego, Krystynę Jandę, Daniela Olbrychskiego, Zbigniewa Zamachowskiego oraz Jerzego Radziwiłowicza. Jak zaznaczyła, to właśnie dzięki tej znajomości mogła bliżej poznać świat artystyczny, który od lat stanowi dla niej przestrzeń odpoczynku od codziennej pracy. Przyznała, że choć kocha newsy i interesuje się polityką, równie ważne miejsce zajmują w jej życiu kultura i sztuka. Dziennikarka zwróciła uwagę również na jeszcze jeden element, który od początku budował ich relację. Wskazała, że Ewa Telega jest osobą zaangażowaną obywatelsko, aktywną lokalnie i – jak sama określiła – kobietą czynu oraz działania. To właśnie wspólna wrażliwość na sprawy społeczne, obok fascynacji kulturą, stała się jednym z fundamentów ich wieloletniej przyjaźni. „Dzięki Ewie też weszłam w ten świat artystyczny, bo mnie kultura i sztuka relaksują od tego, co robię na co dzień. Kocham newsy, interesuję się polityką, ale to też nas połączyło, bo Ewa jest bardzo zaangażowaną obywatelką. Ewa jest taką działaczką lokalną i nie tylko lokalną, jest kobietą czynu, kobietą działania”, opowiadała Marta Kuligowska. Takiej przyjaźni można im pozazdrościć! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN015233290072-4604fdc.jpg" width="1331" height="2000" alt="07.05.2022 Warszawa Teatr Polonia Premiera spektaklu "Maz i zona" Aleksandra Fredry w rezyserii Krystyny Jandy n/z: Ewa Telega n/z: Marta Kuligowska" title="07.05.2022 Warszawa Teatr Polonia Premiera spektaklu "Maz i zona" Aleksandra Fredry w rezyserii Krystyny Jandy n/z: Ewa Telega n/z: Marta Kuligowska" />
Przez lata bawił miliony Polaków. Dziś Ireneusz Krosny rozpoczyna nowy rozdział. Tego po słynnym mimie mało kto się spodziewał
Publiczność od lat zna go jako mistrza pantomimy. Dziś Ireneusz Krosny pokazuje jednak zupełnie nowe oblicze. Obok występów scenicznych coraz śmielej rozwija muzyczną pasję, która zaowocowała debiutanckim singlem i planami wydania pierwszej płyty.
Przez 44 lata udowadniał, że cisza może wywoływać salwy śmiechu i wzruszenie silniejsze niż najdłuższy monolog. Dziś Ireneusz Krosny ponownie zaskakuje publiczność. Legendarny mim nie zamyka jednego rozdziału swojej artystycznej historii, lecz otwiera kolejny. Tym razem zamiast gestów i mimiki coraz częściej wybrzmiewają fortepian, blues i autorskie piosenki. Ireneusz Krosny nie kończy z pantomimą. Rozpoczyna zupełnie nową drogę Przez ponad cztery dekady Ireneusz Krosny pozostawał jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów polskiej sceny pantomimy. Jego występy nie potrzebowały słów. Wystarczały gest, precyzyjna mimika i doskonale wypracowany kontakt z publicznością, by rozbawić widzów do łez. Dziś artysta ogłasza jednak ważną zmianę. Nie jest to pożegnanie z dotychczasowym dorobkiem, lecz świadome poszerzenie swojej działalności. Jak podkreślił w rozmowie z „Dzień Dobry Wakacje”, nadal występuje jako mim i nie zamierza rezygnować z pantomimy. Jednocześnie rozpoczął nową ścieżkę swojego życia. Obok scenicznych występów coraz więcej miejsca zajmuje muzyka, która od lat pozostawała jego niespełnionym marzeniem. „Nie rezygnuję jeszcze. Cały czas się pantomimą zajmuję. Jeżdżę, występuję, bawię ludzi. Natomiast zacząłem pewną nową ścieżkę w moim życiu obok pantomimy”, mówił w programie śniadaniowym. To właśnie ten drugi artystyczny świat zaczyna dziś wysuwać się na pierwszy plan. „Tyski blues” to coś więcej niż debiutancki singiel. Pandemia zmieniła wszystko. Wrócił do marzeń sprzed lat Pierwszym symbolem tej zmiany stał się utwór „Tyski blues”. To debiutancki singiel Ireneusza Krosnego, który otwiera jego muzyczną drogę. Artysta nie ukrywa, że blues jest dla niego gatunkiem szczególnie bliskim. Jak sam przypomina, urodził się w Tychach, a Śląsk od lat kojarzy z muzyką bluesową. To właśnie dlatego ten gatunek stał się naturalnym językiem jego pierwszych autorskich kompozycji. Jednocześnie podkreśla, że wraz z własnym zespołem nie zamierza ograniczać się wyłącznie do bluesa. To jednak właśnie ten styl będzie regularnie powracał w jego twórczości, ponieważ – jak przyznaje – jest najbliższy jego muzycznej wrażliwości. „Ja się urodziłem w Tychach. Można powiedzieć, że na Śląsku blues to muzyka ludowa. To jest tak, że rzeczywiście gdzieś ten blues we mnie był. Teraz tworząc muzykę, grając z własnym zespołem, to pewnie nie tylko blues się będzie pojawiał, ale będzie go dużo, ponieważ to jest coś, co czuję. Wielu profesorów na studiach mówiło mi, że powinienem grać bluesa”, opowiadał w „Dzień Dobry Wakacje”. Czytaj też: Życie Michała Wiśniewskiego zmieniło się nie tylko przez miłość. Jedna decyzja wywołała ogromne emocje Ireneusz Krosny wrócił do marzeń sprzed lat Nowa droga nie pojawiła się przypadkiem. Ireneusz Krosny przyznaje, że impuls przyniosła pandemia. Odwołane występy sprawiły, że jego zawodowy kalendarz nagle się zatrzymał. Wolny czas postanowił wykorzystać na coś, o czym myślał już jako uczeń szkoły średniej. Artysta wspomina, że chciał przenieść się do szkoły muzycznej, jednak nie zdążył przygotować się do egzaminów wstępnych. Muzyczne plany musiały ustąpić miejsca pantomimie, która na wiele lat zdominowała jego zawodowe życie. Dopiero pandemia pozwoliła wrócić do dawnych marzeń. Ireneusz Krosny zaczął regularnie grać na fortepianie, rozwijając pasję, która przez lata pozostawała w cieniu jego scenicznej działalności. Czytaj też: Życie Michała Wiśniewskiego zmieniło się nie tylko przez miłość. Jedna decyzja wywołała ogromne emocje „Muzyka to jest spełnienie marzeń, które za mną chodziły w życiu. Pamiętam, że w szkole średniej chciałem się przenieść do średniej muzycznej. Niestety, wpadłem za późno, był zbyt krótki czas do egzaminów wstępnych. Nie byłem w stanie przygotować repertuaru. I gdzieś ta muzyka tak została na etapie jakiegoś podstawowego wykształcenia. W międzyczasie zostałem mimem i całe życie jestem jako mim. Ale przyszła pandemia. Skasowało mi nagle cały kalendarz pracy, jak wszystkim artystom. No i co robić, jak jest wolny cały tydzień, cały miesiąc, czy pół roku? Zacząłem robić to, co lubię robić, czyli zacząłem grać na fortepianie”, dodawał. Muzyka nie pozostała jedynie hobby. Ireneusz Krosny po pięćdziesiątce ukończył studia i został dyplomowanym pianistą jazzowym. Dziś konsekwentnie rozwija nowy projekt artystyczny. Jak zapowiedział, mniej więcej raz w miesiącu będzie publikował kolejne utwory. Równocześnie pracuje nad materiałem, który ma znaleźć się na planowanej na przyszły rok płycie. To oznacza, że debiutancki singiel jest dopiero początkiem większego przedsięwzięcia. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN011713130005-47e4805.jpg" width="2000" height="1364" alt="Ireneusz Krosny, 20.04.2015 Teatr Capitol, Najnowszy autorski pantomimiczny spektakl komediowy najslynniejszego polskiego mima Ireneusza Krosnego pt. "Mowa ciala"." title="Ireneusz Krosny, 20.04.2015 Teatr Capitol, Najnowszy autorski pantomimiczny spektakl komediowy najslynniejszego polskiego mima Ireneusza Krosnego pt. "Mowa ciala"." />
Ma polskie korzenie, jest gwiazdorem "Pamiętników wampirów" i właśnie wziął trzeci ślub. Mało kto wie, kim jest jego ukochana! Dzieli ich 20 lat
To jeden z tych momentów, które fani zapamiętają na długo. Paul Wesley i Natalie Kuckenburg powiedzieli sobie „tak”, rozpoczynając nowy rozdział wspólnego życia. Radosną nowinę przekazali w mediach społecznościowych, publikując kadry z wyjątkowej ceremonii. A jak zaczęła się ich historia?
Miłość znów napisała dla niego nowy scenariusz. Paul Wesley, aktor, którego miliony widzów pokochały za rolę Stefana Salvatore w serialu „Pamiętniki wampirów”, po raz trzeci zawarł związek małżeński. Wybranką jego serca została modelka Natalie Kuckenburg. Radosną nowiną para podzieliła się za pośrednictwem Instagrama, publikując fotografie z ceremonii, które błyskawicznie obiegły media na całym świecie. Paul Wesley po raz trzeci powiedział „tak” Choć życie zawodowe Paula Wesleya, a właściwie Pawła Tomasza Wasilewskiego, od lat pozostaje pod baczną obserwacją fanów, tym razem to wydarzenia z jego życia prywatnego znalazły się w centrum uwagi. Aktor po raz trzeci zawarł związek małżeński, rozpoczynając kolejny etap swojej życiowej historii u boku Natalie Kuckenburg. Nowożeńcy sami zdecydowali się podzielić tą wyjątkową chwilą. Opublikowali fotografie z ceremonii, pozwalając obserwatorom zajrzeć do jednego z najbardziej symbolicznych momentów swojej wspólnej historii. Kadry pełne subtelnych emocji i elegancji błyskawicznie obiegły internet, wywołując falę gratulacji oraz zainteresowanie mediów śledzących życie gwiazd. „Pan i Pani oraz najlepszy drużba Greg”, wyznali. Czytaj też: Ten hollywoodzki gwiazdor z hitu wszech czasów ma polskie korzenie. I choć zmienił nazwisko, jest dumny ze swojego pochodzenia Natalie Kuckenburg wyglądała olśniewająco. Suknia o subtelnym kroju i eleganckim wykończeniu harmonijnie współgrała z kameralnym charakterem ceremonii uwiecznionej na fotografiach opublikowanych przez nowożeńców. Paul Wesley postawił na ponadczasową klasykę. Aktor zaprezentował się w granatowym garniturze, który zestawił z czarnym krawatem, stawiając na elegancką i minimalistyczną stylizację. Do ślubu doszło po ponad roku od zaręczyn. „Zdecydowaliśmy się pobrać zaledwie 24 godziny przed ślubem. Dlatego jestem tutaj i próbuję znaleźć suknię, która będzie idealnie pasować. Jadę do San Ysidro Ranch, a o 7 rano w dniu naszego ślubu cywilnego zaczynam fryzurę i makijaż przed ceremonią o godz. 8. Było warto i świetnie się przy tym bawiliśmy!”, napisała Natalie. Natalie Kuckenburg. Kobieta, z którą Paul Wesley rozpoczął nowy etap życia U boku Paula Wesleya stanęła Natalie Kuckenburg – modelka, z którą aktor od kilku lat tworzy szczęśliwy związek. Choć ich relacja rozwijała się z dala od nieustannego blasku fleszy, para od czasu do czasu uchylała rąbka prywatności, publikując wspólne zdjęcia czy pojawiając się razem podczas wybranych wydarzeń. Teraz ich historia weszła w zupełnie nowy etap, przypieczętowany małżeńską przysięgą. Od początku związek Natalie i Paula wzbudzał zainteresowanie mediów. Jednym z najczęściej komentowanych tematów pozostaje różnica wieku między małżonkami. On ma 43 lata, a ona 26. Jak się poznali? „To dziś chyba rzadkość, bo większość ludzi poznaje się przez internet. To była po prostu klasyczna sytuacja - piękna dziewczyna w barze. Spojrzeliśmy na siebie i pomyślałem: "Dobrze, spróbuję”, opowiadał aktor. Pod koniec 2022 roku Paul Wesley i Natalie Kuckenburg po raz pierwszy zostali zauważeni razem podczas romantycznej kolacji we Włoszech. Kilka dni później paparazzi uchwycili ich pocałunek, a internet błyskawicznie połączył wszystkie elementy tej układanki. Od tamtej chwili ich relacja rozwijała się spokojnym rytmem, z dala od nieustannego medialnego szumu. Nie epatowali prywatnością, nie komentowali każdego etapu związku, pozwalając, by kolejne wydarzenia mówiły same za siebie. Właśnie ta powściągliwość sprawiła, że każda wspólna fotografia czy publiczne pojawienie się budziły jeszcze większe zainteresowanie. Czytaj też: Nowa dziewczyna Brada Pitta była związana ze sławnym Polakiem. Ich rozstanie skrywa tajemnicę Przełom nadszedł w lipcu 2025 roku. To wtedy Natalie Kuckenburg podzieliła się z obserwatorami wiadomością o zaręczynach. Paul Wesley oświadczył się ukochanej we Włoszech. „To było fantastyczne. Kompletnie dała się zaskoczyć. Wróciliśmy do tego samego hotelu we Włoszech, w którym byliśmy na naszej pierwszej randce. Kiedy powiedziałem, że tam jedziemy, spojrzała na mnie i pomyślała: "Och…", relacjonował. A niedawno zakochani przyrzekali sobie miłość w otoczeniu najbliższych. Dla Paula Wesleya jest to trzeci ślub. Wcześniej aktor pozostawał w związku małżeńskim z Torrey DeVitto. Po zakończeniu tej relacji w 2013 roku ponownie stanął na ślubnym kobiercu, wiążąc się z Ines de Ramon. Również to małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2024 roku. „Miłość to coś bardzo osobistego dla każdego człowieka, zależnie od tego, na jakim etapie życia się znajduje. Z czasem ulega ona wahaniom i zmianom. Uważam, że istnieje ogromna różnica między zauroczeniem a miłością, ale ludzie często mylą te dwa pojęcia”, mówił aktor. Obecny związek z Natalie Kuckenburg otwiera kolejny rozdział w życiu aktora. Paul Wesley i jego polskie korzenie Choć świat poznał go jako Paula Wesleya, dla polskich fanów pozostaje również Pawłem Tomaszem Wasilewskim. Aktor jest synem polskich migrantów i od lat z dumą podkreśla swoje pochodzenie. Mimo międzynarodowej kariery nie zerwał więzi z krajem swoich korzeni – regularnie odwiedza Polskę. W licznych wywiadach nie ukrywał, że język polski i rodzinne tradycje są ważną częścią jego tożsamości. Jak przyznał w rozmowie z Plejadą, wciąż marzy o zawodowym projekcie, który pozwoliłby mu wystąpić przed kamerą właśnie po polsku. „Jestem Polakiem, mówię po polsku, choć często zapominam słów, dlatego marzy mi się gra w tym języku. Chciałbym, żeby świat bardziej poznał ten rynek. Polskie kino i tak jest już szanowane na świecie”, opowiadał. Źródło: WP Kobieta, Dzień Dobry TVN, Onet, Plejada
Marta Nieradkiewicz porusza wyznaniem, choroba całkowicie zmieniła jej życie. Po diagnozie zrozumiała jedną rzecz: "Wielu lęków już się wyzbyłam"
Jedna diagnoza potrafi zmienić wszystko. Marta Nieradkiewicz nie ukrywa, że choroba przewartościowała jej życie i nauczyła ją czerpać z każdej chwili. W szczerej rozmowie dla magazynu „Pani” aktorka opowiada o strachu, leczeniu, sile bliskich oraz o tym, dlaczego dziś bardziej niż kiedykolwiek chce żyć pełnią życia.
Jedna diagnoza potrafi zatrzymać świat. To, co jeszcze wczoraj wydawało się oczywiste, nagle przestaje mieć znaczenie, a każda kolejna chwila zyskuje zupełnie nową wartość. Marta Nieradkiewicz nie ucieka od rozmowy o tym doświadczeniu. W najnowszym wywiadzie z niezwykłą szczerością opowiada o życiu po diagnozie, o zmianie perspektywy i o tym, dlaczego dziś – bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – chce czerpać z życia pełnymi garściami. Marta Nieradkiewicz o życiu po diagnozie Nie ma w tej opowieści miejsca na wielkie deklaracje ani patos. Jest za to szczerość, która wybrzmiewa z każdym kolejnym zdaniem. W rozmowie opublikowanej na łamach magazynu „Pani” Marta Nieradkiewicz przyznaje, że doświadczenie choroby przewartościowało jej codzienność. Jak podkreśla aktorka, po usłyszeniu diagnozy zmieniło się jej podejście do życia. Zamiast wycofania pojawiła się potrzeba pełniejszego przeżywania każdej chwili. Nie chce już chować się przed tym, co przynosi los. Zamiast tego wybiera odwagę, bliskość i pragnienie, by czerpać, jak najwięcej. Każda rozmowa, każda bliskość, każdy zwyczajny dzień przestały być czymś oczywistym. Stały się doświadczeniem, którego nie warto odkładać na później. Dla Marty Nieradkiewicz życie nie oznacza dziś nieustannego pędu czy spektakularnych przeżyć. Oznacza przede wszystkim uważność i świadomość, że to właśnie teraźniejszość jest najcenniejszym miejscem, w którym można naprawdę być. „Dziś jestem w takim momencie życia, w którym wielu lęków już się wyzbyłam. […] Po prostu zrozumiałam, że nie da się przeżyć życia, cały czas się go bojąc. Kiedyś bałam się wielu rzeczy. Miłości. Samotności. Rozczarowań. Tego, że coś się nie uda. Że ktoś odejdzie. Ale dzisiaj mam w sobie większą zachłanność na życie niż lęk przed nim. Bardziej chce mi się życia nachapać niż przed nim schować”, opowiada Beacie Biały w nowym wywiadzie dla Pani. Czytaj też: Odsłania kulisy walki, ma za sobą trudny czas. Marta Nieradkiewicz wprost o chorobie i nowym rozdziale: "Życie to nie jest zbiór kolorowych pocztówek" Marta Nieradkiewicz: Od własnej obserwacji do diagnozy Droga do diagnozy zaczęła się od sygnału, którego Marta Nieradkiewicz nie zlekceważyła. Aktorka wyczuła zmianę w piersi i to właśnie ten moment stał się początkiem dalszej diagnostyki. Kolejne badania przyniosły odpowiedź, która na zawsze zmieniła jej rzeczywistość – rozpoznano nowotwór piersi. Szczególnie mocno w pamięci zapisała się data, w której odkryła niepokojącą zmianę. Jak wspominała, wydarzyło się to w dniu jej urodzin. Zamiast świętowania pojawiły się pytania, niepewność i konieczność zmierzenia się z tym, co miało nadejść. „To były moje urodziny. Wyszłam z wanny, dotknęłam piersi i poczułam, że coś jest nie tak. Wieczorem szłam do opery z Anią Jadowską i pokazałam jej to miejsce. Mówiłam jeszcze spokojnie, że pewnie nic wielkiego. Że w poniedziałek pójdę do lekarza. A potem zaczęła się długa droga. USG. Biopsje. Kolejne badania. Najtrudniejsze było czekanie. To życie pomiędzy lękiem a nadzieją. Pomiędzy „Na pewno będzie dobrze” a „A jeśli jednak nie?”. Pamiętam też myśli: „Naprawdę?”, „Dlaczego ja?”. Ale bardzo szybko zrozumiałam, że stawiam pytania, na które nie ma odpowiedzi. […] I mam wrażenie, że kiedy przestałam walczyć z samym faktem choroby, zrobiło mi się lżej. Nie musiałam już pytać: „Dlaczego?”. Mogłam zacząć pytać: „Jak przez to przejść?”, mówiła Beacie Biały na łamach Pani. Czytaj też: Marta Nieradkiewicz po raz pierwszy tak szczerze o nowotworze. Wspomina moment diagnozy Perspektywa długiego i wymagającego leczenia była dla Marty Nieradkiewicz jednym z najtrudniejszych momentów od chwili diagnozy. Świadomość, że przed nią kolejne etapy terapii – od chemioterapii, przez mastektomię, aż po radioterapię – oraz że cały proces potrwa wiele miesięcy, budziła ogromny lęk. Jednocześnie aktorka szybko zrozumiała, że w tej drodze równie ważne jak leczenie ciała będzie zadbanie o własną psychikę. Dlatego zdecydowała się skorzystać ze wsparcia psychoonkolożki, która towarzyszyła jej podczas kolejnych etapów terapii. Jak opowiada, specjalistka pomagała jej oswoić emocje i przygotować się na to, co mogło pojawić się wraz z leczeniem – od złości i frustracji po momenty zwątpienia. Dzięki temu trudne uczucia przestały być dla niej czymś niepokojącym, a stały się naturalną reakcją na wyjątkowo wymagające doświadczenie. To właśnie takie wsparcie pozwoliło jej spojrzeć na własne emocje z większą łagodnością. Zrozumiała, że strach, bezsilność czy kryzysy nie świadczą o słabości, lecz są częścią procesu, przez który przechodzi wiele osób mierzących się z chorobą nowotworową. Jak podkreśla, zaakceptowanie tych emocji sprawiło, że łatwiej było je unieść i krok po kroku przechodzić przez kolejne etapy leczenia. „Nagle okazuje się, że nic nie jest dane raz na zawsze. Że grunt, po którym szłaś przez całe życie, może się osunąć. Że zdrowie nie jest obietnicą. Że przyszłość nie jest gwarancją. I że jesteś znacznie bardziej krucha, niż dotąd myślałaś. To chyba było dla mnie najtrudniejsze odkrycie. Nie sama choroba, ale utrata złudzenia, że życie jest czymś pewnym i przewidywalnym”, zwierza się w rozmowie z Pani. Choroba nauczyła ją prosić o pomoc Marta Nieradkiewicz nie ma wątpliwości, że doświadczenie choroby stało się dla niej jedną z najważniejszych lekcji pokory. Jak przyznaje, dopiero wtedy po raz pierwszy naprawdę zrozumiała, że nie wszystko da się udźwignąć w pojedynkę. Przez lata próbowała zachować kontrolę nad każdą sferą życia, jednak diagnoza zmusiła ją do zaakceptowania własnych ograniczeń. Aktorka nauczyła się prosić o pomoc. W chwili największej bezradności odkryła, jak wielu ludzi ma obok siebie. Mogła liczyć na nieocenione wsparcie rodziny, przyjaciół. Ale centrum wszechświata wciąż pozostaje dla niej ukochana córeczka, Jaśmina. „Mój dom właściwie nigdy nie był pusty. Ktoś robił zakupy, ktoś gotował obiad, ktoś odbierał Jaśminę ze szkoły, ktoś zostawał ze mną na noc. Moi przyjaciele stworzyli specjalną grupę i po prostu podzielili między siebie opiekę nade mną. Myślę, że właśnie wtedy po raz pierwszy naprawdę zobaczyłam, jak bardzo jestem kochana. Na co dzień tego nie dostrzegamy. Dopiero kryzys pokazuje, kto rzuci własne sprawy i przyjedzie, bo jesteś ważniejsza. […] Jeśli jest mi trudno, dzwonię do przyjaciół i mówię: „przyjedź”, „posiedź ze mną”, „potrzebuję cię”, mówi Beacie Biały. Marta Nieradkiewicz: tak zmieniły ją trudne doświadczenia Choć doświadczenie choroby odcisnęło na niej trwały ślad, Marta Nieradkiewicz mówi także o tym, co dzięki niemu zyskała. Nie chodzi o wielkie życiowe deklaracje, lecz o nową wrażliwość na codzienność. To, co kiedyś wydawało się zwyczajne, dziś potrafi wywołać prawdziwe wzruszenie. Jednym z takich momentów był pierwszy powrót na rower po zakończeniu leczenia. Dla aktorki nie była to jedynie przejażdżka, ale symbol odzyskiwanej sprawności i zaufania do własnego ciała. Jak wspomina, nie potrafiła powstrzymać łez. Radość z tego, że znów mogła pedałować i poczuć, jak ciało niesie ją przed siebie, okazała się silniejsza niż słowa. Zmienił się również sposób, w jaki buduje relacje z ludźmi. Coraz częściej pozwala sobie na spontaniczność i otwartość. W pamięci szczególnie zapisało jej się przypadkowe spotkanie na ławce z nieznajomą starszą kobietą. Zwykłe powitanie przerodziło się w rozmowę o życiu – rozmowę, na którą jeszcze kilka lat wcześniej być może nie zrobiłaby miejsca, pochłonięta ekranem telefonu i codziennym pośpiechem. „Choroba coś we mnie rozjaśniła. Pamiętam pierwszy raz, kiedy po leczeniu wsiadłam na rower. Jechałam i płakałam ze szczęścia. Bo mogłam znowu pedałować. Bo moje ciało znowu mnie niosło. Dzisiaj potrafię zachwycić się rzeczami, które kiedyś uznałabym za zwyczajne. Rozmową. Spacerem. Kawą wypitą w słońcu. Jakby ktoś podkręcił jasność świata”, opowiadała na łamach Pani. Czytaj też: Robert Lewandowski przerwał milczenie. Powiedział, kiedy podejmie decyzję o reprezentacji Polski Dziś Marta Nieradkiewicz znacznie rzadziej szuka odpowiedzi na wielkie egzystencjalne pytania. Zamiast zastanawiać się nad sensem życia, większą uwagę poświęca temu, jak je przeżywać – z uważnością, uczciwością wobec siebie i innych oraz gotowością do budowania bliskich relacji. Jak wynika z jej słów, to właśnie codzienne wybory i sposób, w jaki traktujemy ludzi oraz własny czas, nabrały dla niej największego znaczenia. Mówiąc otwarcie o nowotworze piersi, Marta Nieradkiewicz chce również dołożyć swoją cegiełkę do przełamywania milczenia wokół choroby. Z jej perspektywy szczera rozmowa ma moc odbierania rakowi części strachu, wstydu i społecznego piętna, które wciąż towarzyszą wielu pacjentom. Właśnie dlatego postanowiła zamienić własne doświadczenie w świadectwo, które – jak ma nadzieję – doda innym odwagi i pozwoli spojrzeć na chorobę z większą otwartością. Na pytanie o marzenia Marta Nieradkiewicz odpowiada z lekkością i uśmiechem. Mimo doświadczeń, które zmieniły jej spojrzenie na życie, nie przestała wierzyć w uczucia. Przyznaje, że wciąż marzy o miłości i nie wyklucza, że najpiękniejszy rozdział jest jeszcze przed nią. Aktorka z dystansem wspomina również zabawną przepowiednię, którą usłyszała od dwóch wróżek. „Chciałabym się jeszcze zakochać. Dwie wróżki powiedziały mi, że czeka mnie wielka miłość. (śmiech) Może…”, wybrzmiało.
Zawsze może na nią liczyć. Siostra Mandaryny unika rozgłosu. Mało kto wie, czym zajmuje się na co dzień
Choć nazwisko Mandaryny od lat nie schodzi z pierwszych stron gazet, jej młodsza siostra wybrała zupełnie inną drogę. Małgorzata Mandrykiewicz świadomie zrezygnowała z medialnego rozgłosu i dziś realizuje się zawodowo z dala od świata show-biznesu.
Przez lata u boku jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego show-biznesu pojawiała się osoba, która świadomie nie zabiegała o uwagę mediów. Małgorzata Mandrykiewicz, młodsza siostra Mandaryny, wspierała ją zawodowo, pojawiła się również przed kamerami, jednak ostatecznie wybrała drogę daleką od świata celebrytów. Dziś wykonuje zawód, który nie ma nic wspólnego z estradą ani telewizją. Niezwykła relacja wyjątkowych sióstr Mandrykiewicz Marta Wiśniewska od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego show-biznesu. Choć w ostatnim czasie jej życie prywatne pozostawało przedmiotem licznych spekulacji, dopiero teraz wszystko stało się jasne. Michał Wiśniewski postanowił przerwać milczenie i w opublikowanym w mediach społecznościowych nagraniu oficjalnie potwierdził, że po latach ponownie tworzy związek z Mandaryną. Jak podkreślił, lata spędzone osobno pozwoliły im spojrzeć na wspólną historię z zupełnie innej perspektywy i wyciągnąć wnioski na przyszłość. „Być może te pięć lat razem i 21 lat osobno pozwoli nam pewne rzeczy zrozumieć, przeanalizować i zrobić inaczej. Nieważne, czy dacie nam szansę, czy nie, my to po prostu zrobimy. Chyba o to przecież chodzi, żeby być szczęśliwym, czego Poli również życzę”, mówił lider Ich Troje. Sprawdź też: Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż Powrót jednej z najbardziej medialnych par polskiego show-biznesu ponownie skierował uwagę nie tylko na samą Mandarynę, ale także na jej najbliższych. Wśród osób, które od lat konsekwentnie pozostają z dala od blasku fleszy, jest jej młodsza siostra – Małgorzata Mandrykiewicz. Choć nazwisko doskonale znają fani artystki, niewielu zdaje sobie sprawę, jak potoczyło się jej życie. Małgorzata nigdy nie zabiegała o medialną popularność, choć przez pewien czas można było zobaczyć ją u boku siostry. Pojawiała się między innymi w reality show „Jestem jaki jestem”, dzięki czemu widzowie mogli poznać ją nieco bliżej. Nie był to jednak początek kariery w show-biznesie. Wręcz przeciwnie – z biegiem lat coraz wyraźniej wybierała życie poza światłem reflektorów. Czytaj też: Dzieci Michała Wiśniewskiego i Mandaryny są już dorosłe. Xavier i Fabienne obrali własną drogę. Tak mówili nam o swoim życiu Czym zajmuje się dziś siostra Marty Wiśniewskiej? Choć młodsza siostra gwiazdy konsekwentnie unikała życia w świetle reflektorów, przez pewien czas aktywnie wspierała zawodową działalność Marty Wiśniewskiej. 41-letnia dziś Małgorzata była związana z Mandaryna Dance Studio, gdzie pełniła funkcję menedżerki. Nie występowała na pierwszym planie ani nie zabiegała o rozpoznawalność, pozostając osobą, która czuwała nad przedsięwzięciem od zaplecza. Był to czas, gdy nazwisko Mandaryny regularnie pojawiało się na czołówkach mediów. Mimo że Małgorzata znajdowała się bardzo blisko świata show-biznesu, nigdy nie próbowała wykorzystać tej obecności do budowania własnej kariery medialnej. Zamiast podążyć ścieżką popularności, konsekwentnie wybierała życie poza blaskiem fleszy. Z biegiem lat obrała zupełnie inny kierunek zawodowy. Dziś codzienność Małgorzaty Mandrykiewicz niewiele przypomina świat, z którym przez lata kojarzona była jej starsza siostra. Jak podaje Plejada, ukończyła Wyższą Szkołę Rehabilitacji w Warszawie i obecnie pracuje jako fizjoterapeutka. Wcześniej zdobywała również doświadczenie zawodowe na stanowisku Key Account Manager. Czytaj też: "Jak mogłam nie wiedzieć?" Dominika Tajner ujawniła, co działo się za kulisami związku Mandaryny i Wiśniewskiego Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Takiego Sama Neilla znali tylko nieliczni. Małgorzata Potocka zdradza, jaki był naprawdę. Mało kto wie, co ich połączyło
Świat kina pogrążył się w żałobie po śmierci Sama Neilla. Aktora wspomina dziś także Małgorzata Potocka, z którą spotkał się na planie kultowego „Opętania”. Jej opowieść odsłania nieznane oblicze gwiazdy – człowieka pełnego ciepła, empatii i życzliwości wobec Polaków.
Są wiadomości, które zatrzymują świat choćby na krótką chwilę. Informacja o śmierci Sama Neilla wywołała falę wzruszenia wśród miłośników kina na całym świecie. W Polsce aktora żegna także Małgorzata Potocka, która poznała go podczas pracy nad kultowym „Opętaniem” Andrzeja Żuławskiego. Jej wspomnienia tworzą portret człowieka, którego – jak podkreśla – zapamiętała nie jako światową gwiazdę, lecz jako osobę pełną serdeczności, empatii i autentycznej ciekawości drugiego człowieka. Sam Neill nie żyje. Rodzina przekazała smutną wiadomość 13 lipca świat obiegła wiadomość, której nikt się nie spodziewał. Rodzina Sama Neilla poinformowała o śmierci aktora. Miał 78 lat. Jak przekazali bliscy, odszedł nagle i niespodziewanie. Podkreślili również, że nie zmagał się już z chorobą. Choć dla milionów widzów pozostanie jednym z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, dla osób, które miały okazję poznać go z dala od kamer i filmowych planów, był przede wszystkim człowiekiem o niezwykłej serdeczności. Wśród nich jest Małgorzata Potocka. Jej wspomnienia odsłaniają mniej znane oblicze Sama Neilla – pełne empatii, uważności i autentycznej bliskości, która nie kończyła się wraz z ostatnim klapsem na planie. W mediach społecznościowych zamieściła serię wspólnych kadrów z podpisem: „Wtedy Sam i ja żartowaliśmy, było wesoło a dziś jest bardzo smutno. Trochę pięknych wspomnień jest w sercu na zawsze”. Czytaj też: Sam Neill nie żyje. Gwiazdor „Parku Jurajskiego” odszedł nagle. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Historia, która zaczęła się na planie „Opętania” Ich drogi przecięły się na planie kultowego „Opętania” Andrzeja Żuławskiego. Był 1981 rok, a film powstawał przede wszystkim w Berlinie Zachodnim. To właśnie wtedy Małgorzata Potocka miała okazję poznać Sama Neilla nie tylko jako partnera na planie, ale również jako człowieka, którego ciekawość świata wykraczała daleko poza filmową rzeczywistość. Jak dziś wspomina, aktor regularnie bywał w Polsce, chcąc lepiej zrozumieć kraj, o którym tak wiele słyszał od swoich polskich współpracowników. Polska, którą zobaczył, znajdowała się w jednym z najbardziej burzliwych momentów swojej historii. Neill z uwagą przysłuchiwał się rozmowom o codzienności, polityce i nastrojach społecznych. Według Potockiej nie był biernym obserwatorem – zadawał pytania, słuchał i starał się zrozumieć rzeczywistość, z którą sam wcześniej nie miał do czynienia. Przyjechał z kraju, w którym kwestie wolności i bezpieczeństwa wyglądały zupełnie inaczej. Tym większe wrażenie robiło na nim to, z czym mierzyli się wówczas Polacy. Jak podkreśla aktorka, wydarzenia rozgrywające się wokół niego nie pozostawiały go obojętnym, a pobyt w Polsce stał się dla niego doświadczeniem, które zapamiętał na długo. „Sam spędził w Polsce bardzo dużo czasu. Wie pani, wielcy ludzie są wspaniali. Tacy ludzie są skromni, empatyczni. Był bardzo zaciekawiony Polską. Tym bardziej że w 1981 roku nastroje były już takie rewolucyjne. Jego to bardzo ciekawiło. Przyjechał z poukładanego świata, w którym nie trzeba było walczyć o swoją tożsamość czy wolność osobistą”, opowiadała Małgorzata Potocka w rozmowie z Faktem Julii Borkowicz. Czytaj też: Odeszła legenda „Parku Jurajskiego”. Słowa Laury Dern i Stevena Spielberga chwytają za serce Nie tylko obserwował. Potrafił także pomagać We wspomnieniach Małgorzaty Potockiej szczególne miejsce zajmują nie wielkie filmowe wydarzenia, lecz codzienne gesty. Aktorka opowiada, że gdy sytuacja w Polsce stała się bardzo trudna, Sam Neill nie pozostawał obojętny. Wspomina, że często płacił za posiłki, przywoził kawę oraz jedzenie, o które prosili go polscy współpracownicy. To właśnie te drobne, ale znaczące gesty najmocniej zapadły jej w pamięć. Jak mówi, zachowywał się „jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny”. To porównanie najlepiej oddaje atmosferę, którą – według jej relacji – tworzył wokół siebie. Nie budował dystansu i nie podkreślał swojej pozycji. Był po prostu obecny tam, gdzie mógł okazać wsparcie. „Potem był stan wojenny. […] Pamiętam, że nie było za dużo jedzenia. W hotelach jeszcze można było dostać prawie wszystko i często to właśnie on płacił. Kiedyś poprosiliśmy go, żeby przywiózł nam kawę czy coś podobnego. Przywiózł wtedy wielką pakę kawy. Tak mnie to wzruszyło. Zachowywał się jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny. Jak mówi się do ciotki: "Słuchaj, brakuje nam tego czy tamtego". Przywoził jedzenie”, zwierzała się w rozmowie z Faktem.pl. „Był bardzo czuły, serdeczny”. Tak zapamiętała go Małgorzata Potocka Najbardziej poruszające są jednak słowa, którymi aktorka opisuje charakter Sama Neilla.W rozmowie wspomina go jako człowieka czułego, serdecznego i pogodnego. Podkreśla, że nie tworzył wokół siebie atmosfery niedostępności, mimo iż już wtedy był rozpoznawalnym aktorem. W jej pamięci pozostał kimś niezwykle bezpośrednim, kto szybko skracał dystans i sprawiał, że inni czuli się przy nim swobodnie. Potocka przyznaje również, że wiadomość o jego śmierci była dla niej ogromnym zaskoczeniem. Jak mówi, wciąż trudno jej uwierzyć, że odszedł. „Był bardzo czuły, serdeczny. Naprawdę bardzo czuły i serdeczny, ale przede wszystkim pogodny. Taki normalny. Nie stwarzał żadnej bariery między sobą a innymi. Nie było czegoś takiego, że "proszę pana". Wszyscy od razu byli z nim na ty”, mówiła w Fakcie Julii Borkowicz. Czytaj też: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami
Dzieci Michała Wiśniewskiego i Mandaryny są już dorosłe. Xavier i Fabienne obrali własną drogę. Tak mówili nam o swoim życiu
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ponownie skierował uwagę fanów na ich rodzinę. Wraz z emocjami wokół byłych małżonków wraca zainteresowanie Xavierem i Fabienne – dziećmi, które dorastały na oczach całej Polski. Kim są dziś, ile mają lat i czym zajmują się na co dzień? Wracamy także do wyjątkowego wywiadu VIVY! z 2025 roku.
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego znów rozpalił emocje fanów. O byłych małżonkach, którzy przed laty byli jedną z najbardziej elektryzujących par polskiego show-biznesu, ponownie zrobiło się głośno, a ich wspólne występy i medialne doniesienia sprawiły, że wiele osób z sentymentem wraca do historii ich związku. „Trochę zostaliśmy wepchnięci w swoje ramiona przez całą tę sytuację i bardzo się z tego powodu cieszę. Być może te pięć lat razem i 21 lat osobno pozwoli nam pewne rzeczy zrozumieć, przeanalizować i zrobić inaczej”, mówił Michał Wiśniewski, potwierdzając, że znów są razem. Wraz z nimi wracają też wspomnienia o dzieciach, które dorastały na oczach całej Polski. Jak zareagowali na wieści o rodzicach? „Był to dla nas szok, ale super widzieć ich szczęśliwych, a tak jest, gdy są przy sobie. Trzymam za nich mocno kciuki, na pewno na razie roznieśli internet”, mówił Xavier Wiśniewski w rozmowie z eska.pl. Dziś syn Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ma 24 lata, a ich córka, Fabienne Wiśniewska 23 lata. Choć od najmłodszych lat towarzyszyły im flesze aparatów i zainteresowanie mediów, oboje konsekwentnie budują własną drogę. Xavier rozwija karierę muzyczną, a Fabienne z powodzeniem łączy taniec z działalnością artystyczną i projektowaniem. Wracamy do wyjątkowego wywiadu Mandaryny z dziećmi, który ukazał się na naszych łamach w 2025 roku. To szczera rozmowa o rodzinie, bliskości i życiu z dala od stereotypów, która do dziś porusza czytelników. Czytaj też: Wzięli ślub na biegunie, potem wszystko się rozpadło. Po 21 latach historia zatoczyła zaskakujące koło Marta Mandaryna Wiśniewska z Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi w rozmowie z VIVĄ! Archiwalny wywiad Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. – Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… Sprawdź też: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. Sprawdź też: Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. Czytaj też: "Jak mogłam nie wiedzieć?" Dominika Tajner ujawniła, co działo się za kulisami związku Mandaryny i Wiśniewskiego – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.