Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki
Winona Ryder, amerykańska aktorka, której kariera zaczęła się pod koniec lat 80. i przyniosła jej status ikony kina (m.in. Beetlejuice, Edward Nożycoręki), w 2026 roku znów znalazła się w centrum uwagi — ogłoszono, że dołączyła do obsady trzeciego sezonu serialu Netflix Wednesday, wcielając się w postać Tabithy. To kolejny rozdział jej długoletniego powrotu na szczyt po sukcesie Stranger Things.
Jednak równie interesująca jak jej kariera ekranowa jest historia miłości, którą aktorka pielęgnuje od ponad dekady z partnerem Scottem Mackinlayem Hahnem — związkiem, który zaczął się od uroczego nieporozumienia i przetrwał presję show-biznesu. Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn. Od pomyłki do miłości Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn poznali się w 2011 roku na premierze filmu Black Swan. W tamtym momencie Hahn, przedsiębiorca i projektant mody, nie miał pojęcia, z kim naprawdę rozmawia — pomylił Winonę z inną aktorką, Millą Jovovich, i pochwalił ją za jej rzekomą rolę w Piątym elemencie. Dla wielu byłoby to faux-pas, ale dla Winony było początkiem wyjątkowej relacji, którą oboje szybko potrafili obrócić w żart i przyciągnąć się wzajemnie. Ten nieoczywisty start okazał się fundamentem trwałego związku, który aktorka określa jako jedno z największych szczęść w jej życiu. Scott Mackinlay Hahn – partner z dala od Hollywood Scott Mackinlay Hahn to nie aktor ani celebryta z pierwszych stron gazet — jest projektantem mody, przedsiębiorcą i współzałożycielem marki Loomstate, znanej z ekologicznej i zrównoważonej odzieży. Jego praca nie obraca się wokół Hollywood, lecz wokół etycznej mody i odpowiedzialnej produkcji, co od początku wyróżniało go na tle dawnych partnerów aktorki. Hahn wychował się na Fire Island w stanie Nowy Jork, a później przeniósł się do Brooklynu, gdzie budował swoją markę i podejście do mody oparte na organicznych materiałach i społecznym zaangażowaniu. Ona natomiast zdobywała doświadczenie na planach filmowych i red carpetach — ich światy na pierwszy rzut oka wyglądały różnie, ale z czasem okazały się doskonale kompatybilne. ZOBACZ TEŻ: Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Trwały związek w cieniu celebryckiego świata Relacja Winony i Scotta trwa od 2011 roku i w większości pozostawała prywatna — para długo unikała wspólnych zdjęć i rzadko pojawiała się wspólnie na wydarzeniach publicznych. Ich pierwsze wspólne wyjście na czerwonym dywanie miało miejsce dopiero przy premierze Stranger Things w 2016 roku. Mimo że Ryder wcześniej była związana z postaciami znanymi na całym świecie (m.in. narzeczeństwo z Johnnym Deppem), to teraz to właśnie stabilność i normalność z Hahn’em przynoszą jej największe zadowolenie. W wywiadach podkreśla, że czuje się “naprawdę szczęśliwa” i jest wdzięczna za związek oparty na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Choć para nie eksponuje się w mediach, Scott pojawiał się przy Winonie na ważnych wydarzeniach branżowych, jak Screen Actors Guild Awards, premiery seriali czy festiwale filmowe, w tym na festiwalu w Wenecji, gdzie jego obecność u boku aktorki przyciągnęła uwagę prasy i fanów. Winona Ryder ogłoszona gwiazdą Wednesday W 2026 roku Netflix ogłosił, że Winona Ryder dołącza do obsady trzeciego sezonu Wednesday, popularnego serialu o przygodach tytułowej postaci w Nevermore Academy. Jej udział w tej produkcji wzbudził duże emocje wśród fanów, ponieważ serial jest jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy, a jej postać Tabithy ma dodać nowy wymiar do opowieści. To również kolejny dowód na to, że aktorka nie tylko pielęgnuje życie osobiste, ale skutecznie łączy je z dynamiczną karierą — i robi to z klasą, unikając skandali i nadmiernego rozgłosu. Jej relacja z Hahn’em, trwająca ponad dekadę, jest często postrzegana jako przykład trwałości i autentyczności w świecie, gdzie takie wartości bywają deficytowe. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor „Rancza” Leon Charewicz od niemal pół wieku tworzy szczęśliwe małżeństwo z żoną Zofią. W świecie artystycznym to rzadkość. Ich relacja dojrzewała z dala od skandali i blasku fleszy, a dziś imponuje spokojem i lojalnością. Jest jednak coś, co wyróżnia ich na tle innych par ze świata teatru – nietypowy zwyczaj związany z premierami.
Leon Charewicz urodził się 24 lutego 1951 roku w Warszawie. Jest absolwentem warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi, którą ukończył w 1974 roku. Od początku swojej drogi zawodowej związany był przede wszystkim z teatrem, choć szerokiej publiczności dał się poznać dzięki rolom filmowym i serialowym, w tym w kultowym "Ranczu". Mimo rozpoznawalności zawsze konsekwentnie oddzielał życie zawodowe od prywatnego. Historia miłości Leona Charewicza i jego żony Zofii. Teatr jako początek wielkiej miłości Gwiazdor "Rancza" swoją przyszłą żonę poznał w środowisku, które było dla nich naturalnym światem – w teatrze. Zofia Charewicz również była aktorką. Ich relacja zaczęła się od wspólnej pracy, rozmów o rolach, prób i codzienności scenicznej. W tamtym czasie teatr był przestrzenią intensywnych emocji, ale też miejscem, gdzie rodziły się trwałe więzi. "Poznałem żonę w Teatrze Nowym w Łodzi 46 lat temu. Zofia również była aktorką i razem występowaliśmy na scenie w sztuce "Pan Jowialski" Aleksandra Fredry. Byliśmy już wtedy po ślubie. Kiedy na świat przyszła nasza córka Natalia żona zrezygnowała z pracy, bo chciała poświęcić swój czas dziecku" – opowiadał aktor dla "Złotej Sceny". Ich uczucie dojrzewało spokojnie, bez medialnego rozgłosu, a ich małżeństwo trwa do dziś – to już 47 lat wspólnego życia. Oboje wiedzieli, że scena bywa wymagająca, dlatego w domu starali się budować przestrzeń spokoju i bezpieczeństwa. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Kim jest córka Leona Charewicza? Narodziny córki były dla nich momentem przełomowym. Zofia zdecydowała się wówczas ograniczyć aktywność zawodową i poświęcić więcej czasu rodzinie. Ich córka nie wybrała drogi medialnej. "Aktorstwo to jest ciężki zawód szczególnie dla kobiet. Wybrała branżę nieartystyczną", stwierdził aktor w rozmowie ze "Złotą Sceną". Rodzina Charewiczów konsekwentnie strzeże prywatności i praktycznie nie pojawia się publicznie razem. Gwiazdor "Rancza" nie zaprasza żony na premiery Jednym z najbardziej zaskakujących elementów rodzinnej relacji jest zwyczaj, o którym Leon Charewicz opowiadał w wywiadach. Aktor nie zaprasza żony ani córki na premiery swoich spektakli. Jak tłumaczył, premiery są wydarzeniami pełnymi napięcia i presji: "One są takie nieprawdziwe, napompowane, bo zapraszamy wtedy kolegów aktorów, media, władze". Charewicz uważa, że nie jest to przestrzeń, w której jego najbliżsi muszą uczestniczyć. Zamiast tego woli, by oglądały go podczas zwykłych przedstawień, w spokojniejszej atmosferze. "Po dziesiątym spektaklu rodzina może mnie zobaczyć. Wtedy wszystko, już się ładnie układa, jest spokojniej bez nerwów. Czekam też, co powie moja żona. Czy mnie skrytykuje?", mówił "Złotej Scenie". Historia Leona Charewicza pokazuje, że można być rozpoznawalnym aktorem i jednocześnie chronić to, co najważniejsze. Bez ostentacyjnych gestów i obecności na czerwonych dywanach. Czasem największym dowodem miłości jest właśnie konsekwencja – i wierne trwanie przy jednej osobie przez całe dorosłe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca Źródło: Złota Scena
Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam"
Dorota Szelągowska od lat mówi o sprawach, o których wiele kobiet wciąż milczy. W szczerej rozmowie wraca do momentu, który na długo zmienił jej relację z własnym ciałem. Opowiada o ciąży, wstydzie po porodzie i drodze, którą musiała przejść, by znów spojrzeć na siebie z czułością.
Nie każdy chce rozmawiać o poprawianiu urody, menopauzie, starzeniu się i umieraniu. Dla niej nie ma tematów tabu. Czego nie ma do ukrycia Dorota Szelągowska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Dorota Szelągowska jest inspiracją dla kobiet. Wywiad VIVA! – Zrobiłaś program „Ej, stara!” o menopauzie, starzeniu się i dzięki temu wielu kobietom pomogłaś oswoić słowo „starość”. Kiedyś wmówiono nam, że starość jest zła, starzenie się to wstyd, a słowo „stara” jest obraźliwe. W ogóle o starości to szeptem albo wcale. A przecież to najbardziej naturalny proces w naszym życiu. Ba! Na poziomie biologicznym starzejemy się jakoś tak od 21. roku życia. – Mark Twain mówił: „Nigdy nie będziesz młodszy niż teraz. Nie marnuj więc czasu, korzystaj z każdej chwili”. Z drugiej strony trudno tak ciągle niczego nie marnować i wszystko doceniać. Można zwariować od dobrodziejstwa inwentarza. Poza tym nie da się, niestety, niczym nacieszyć na zapas. W ciągu ostatnich 10 lat, oprócz tego, że dojrzałam, zbudowałam się na nowo, uspokoiłam i dorosłam, również się postarzałam. Głównie fizycznie, bo to, co zmienia się w głowie, traktuję jako rozwój. Choć muszę przyznać, że chyba nigdy w życiu nie czułam się lepiej w moim ciele. Być może to zasługa stymulatorów i botoksu w lwiej zmarszczce, a być może tego, że zaczęłam dbać o siebie z miłości, a nie z nienawiści do siebie. – Czy większość z nas nie poprawia urody z zupełnie odwrotnego powodu? Bo nie lubimy siebie? Ja długo siebie naprawdę nienawidziłam, ale ten etap jest już za mną. Gdy miałam 21 lat, urodziłam Antka. W ciąży przytyłam 35 kilogramów i na całym ciele zrobiły mi się rozstępy. Wyglądałam strasznie. Całe ciało miałam w czerwonych bliznach. W domu nawet pozasłaniałam lustra, żeby przypadkiem na siebie nie spojrzeć. Czułam, że straciłam coś, co było ważnym elementem mojej tożsamości. Straciłam swoje ciało! Bo ja właśnie tak to odbierałam – jako stratę. To też były kompletnie inne czasy, jeśli chodzi o świadomość – wytłumacz 21-latce, że jej zmasakrowane ciało to po prostu element zmiany. No nie da się! To doświadczenie mnie przeorało, ale z drugiej strony dało mi dużo czasu, żeby nauczyć się akceptować siebie. Choć przełom w takim autospojrzeniu i ocenie siebie nastąpił dopiero grubo po trzydziestce, kiedy zrozumiałam, że na milion rzeczy nie mam wpływu, między innymi na to, jak wyglądam, i że to ode mnie zależy, czy się kocham, czy nie. I wybrałam tę miłość. – Polubiłaś swoje rozstępy? Nie będę czarować rzeczywistości – one mi się nie podobają i niespecjalnie je lubię, ale siebie kocham. A to są dwie różne rzeczy. Według mnie na tym właśnie polega ciałopozytywność – na miłości do siebie, z której wynikają różne działania, jak choćby dbanie o siebie. Inaczej chudniesz z miłości i z miłością do siebie, a inaczej z nienawiści do własnego ciała. Jak robię botoks w lwiej zmarszczce, to dlatego, że mi się nie podoba moja zmarszczka i jej nie chcę, a nie dlatego, że nie mogę na siebie patrzeć i nienawidzę tego, jak wyglądam po czterdziestce. To jest ogromna różnica, nie tylko na poziomie semantycznym. Chcesz mieć zmarszczki – miej, chcesz mieć milion wypełniaczy w twarzy – miej. Wkurza mnie, że każda decyzja co do naszego ciała jest szeroko omawiana i komentowana. Schudniesz – źle, droga na skróty. Przytyjesz – też źle. Naturalnie – źle, zaniedbujesz się. Medycyna estetyczna – źle, bo jesteś sztuczną lalą. Kobietom naprawdę wiele rzeczy przez lata wmawiano zupełnie niepotrzebnie. Na przykład, że powinny mieć płaskie brzuchy. Ale jak? Przecież to zależy od naszego cyklu. [...] Cała rozmowa z Dorotą Szelągowską do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. Co jeszcze w VIVIE! 4/2026? Marcell Pustul. Miał butiki w stolicach mody, ubierał gwiazdy, ale jego świat runął… O tym się mówi. Rodzinny dramat Liliane Bettencourt – dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Marianna Otmianowska. W świecie zdominowanym przez mężczyzn rządzi Łazienkami Królewskimi w Warszawie. Norbert "Norbi" Dudziuk. Opowiada o 17 latach uzależnienia od hazardu, wzlotach i upadkach. Extra. Tam, gdzie kiedyś rozbrzmiewały modlitwy i biły dzwony, dzisiaj serwuje się flat white i odbywają się koncerty techno… Podróże. Śladami bohaterów kultowej powieści Emily Brontë „Wichrowe Wzgórza”.
Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca
Przez lata tworzyli świat tylko dla siebie. On – artysta z mroczną wyobraźnią, ona – cicha bohaterka codzienności, która trzymała wszystko w ryzach. Miłość Zdzisława i Zofii Beksińskich była silniejsza niż choroba, dramaty i śmierć.
Byli ze sobą na dobre i na złe. Zdzisława i Zofię Beksińskich połączyła wielka miłość, w wierności i uczuciu trwali do samego końca. Ukochana artysty była jego muzą, najważniejszą modelką, ogromnym oparciem i pomocą. Nawet na łożu śmierci myślała jedynie o tym, jak zapobiec popadnięciu idealnego świata męża w ruinę. Tymczasem on — artysta z przyklejoną łatką dziwaka — robił wszystko, aby jak najlepiej odnaleźć się w roli męża oraz ojca ich syna Tomasza. Oto niezwykła historia rodziny Beksińskich… Zdzisław i Zofia Beksińscy — jak się poznali? Historia miłości Mistrza i jego muzy Jako młody chłopak porzucił własne marzenia, aby zadowolić swojego ojca, Stanisława Beksińskiego. Zdzisław Beksiński po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku zapragnął kontynuować naukę w Akademii Sztuk Pięknych lub szkole filmowej. Wybitnie uzdolnionemu oraz wrażliwemu na sztukę mężczyźnie udało mu dostać się na pierwszą z uczelni, z której ostatecznie zrezygnował — dziś nie da się zaprzeczyć, że gdyby nie namowy głowy rodziny, historia Beksińskiego potoczyłaby się zupełnie inaczej. Pomimo osobistej niechęci ostatecznie wybrał architekturę, zawierając z ojcem umowę. Stanisław Beksiński obiecał synowi, że jeśli ten ukończy kierunek na politechnice w Krakowie, będzie mógł pójść na wymarzoną reżyserię. Młody Zdzisław nie czerpał jednak satysfakcji z obranego przez siebie kierunku, nawet zajęcia z rysunku przestały go cieszyć… Jednak bardzo szybko okazało się, że wyjazd do wielkiego miasta, choć nie przyniósł artyście spełnienia na tle dydaktycznym, dał mu coś znacznie więcej — szansę na wielką miłość. Bezgranicznym uczuciem na dobre i na złe obdarzył piękną studentkę filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, Zofię Helenę Stankiewicz. Na ślubnym kobiercu stanęli 30 kwietnia 1951 roku w rodzinnej miejscowości Zofii, czyli Dynowie. W osobistym archiwum Zdzisława Beksińskiego nie znalazło się jednak żadne zdjęcie ze ślubu. Słynący z zamiłowania do dokumentowania wszystkiego Mistrz przed uroczystością pożyczył koledze aparat… którego ten zapomniał mu oddać. Zawarcie związku małżeńskiego Beksińskich dało jednak początek kilku rodzinnym dramatom. Rok później zmarł ojciec Zdzisława. Zofia z kolei zachorowała na gruźlicę — leczono ją w Krakowie i Zakopanem, z trudem doszła do siebie w Sanoku, rodzinnym mieście swojego męża. Nigdy już nie wróciła na uczelnię. Tymczasem artysta kończy architekturę na politechnice, lecz zobowiązany ówczesnymi przepisami o nakazie pracy, do ukochanej powrócił dopiero w 1955 roku. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Wspólne życie Zdzisława i Zofii Beksińskich oraz narodziny syna Tomasza Tworzyli związek niezwykły — piękny, wierny, przepełniony tym bezgranicznym uczuciem, w którym trwali wspólnie do samego końca. Podczas gdy Zdzisław rzucił się w wir pracy, Zofia przez cały czas czuwała i sprawowała nad nim opiekę. Była osobą spokojną, o dobrym sercu. Godziła się na wszystko, w pełni akceptowała każde żądania oraz dziwactwa Beksińskiego. Dla niego zrobiła prawo jazdy, przestała chodzić do kościoła. Została również muzą oraz największą inspiracją, gdy pozowała przed mężem nago, nierzadko skrępowana sznurami. Wierzyła w jego talent oraz to, że takiemu życiu należy się podporządkować. Trzymała jego świat w ryzach i pilnowała, aby się nie posypał — i nie tylko świat, ale również mężczyzna, którego pokochała całym sercem. Zdzisław i Zofia Beksińscy prowadzili spokojne życie w Sanoku. Artysta poświęcał się sztuce, w wolnych chwilach realizując swoją pasję do filmu. Na nagraniach uwielbiał uwieczniać efekty postępującej pracy przy obrazach, ich wspólne mieszkanie, ale również ukochaną żonę. Zofia Beksińska jest główną bohaterką pokaźnej części prywatnego archiwum rodziny. Gdy Mistrz kierował kamerę w jej stronę, błyszczały mu się oczy… Tak bardzo był zakochany w kobiecie swoich snów. W końcu, po latach pytań i nalegań ze strony krewnych, na świecie pojawił się ich jedyny potomek. Chłopiec urodził się szóstego listopada 1958 roku i otrzymał imię Tomasz. A chociaż Zdzisław Beksiński podobno bardzo obawiał się, że jego poukładane małżeństwo z Zofią może posypać się wraz z pojawieniem się dziecka, tak się nigdy nie stało. Skrycie pragnął jednak córki, której nigdy się nie doczekał. Z kolei Tomka wychowywał na swojego… kumpla. Dziś można by uznać, że w domu Beksińskich panował zakaz zakazywania. Ich syn dorastał, mogąc robić wszystko, czego zapragnęła jego młodzieńcza dusza... Zdzisław i Zofia Beksińscy — przeklęta rodzina? Tą miłość przerwała choroba i śmierć Tomasz stawał się coraz starszy, a wraz z kolejnymi latami rosła jego fascynacja śmiercią… Zofia bardzo martwiła się o ich ukochanego jedynaka, który nienawidził swojego życia i miał za sobą kilka prób samobójczych. Brawurowo zajęła się domem oraz mężczyznami, z którymi żyła pod jednym dachem. Gotowała obiady, sprzątała — a także pieczołowicie dbała, aby to, co wspólnymi siłami zbudowali, nie posypało się pewnego dnia w drobny mak. W międzyczasie zostali zmuszeni do przeprowadzki z ukochanego Sanoka, po decyzji o rozbiórce rodzinnego domu Beksińskich. W piątkę postanowili wyjechać do Warszawy w 1977 roku — zabrali ze sobą bowiem swoje schorowane matki, wymagające nieustannej opieki. Aby odciążyć Beksińskiego, ten obowiązek przyjęła na siebie małżonka. Spokój rodziny Beksińskich bywał zachwiany wielokrotnie, lecz prawdziwym dramatem w rodzinie okazała się diagnoza Zofii. Kobieta, która w minionych latach stała się swoistym spoiwem między nią, mężem pracoholikiem oraz nieszczęśliwym synem, okazała się śmiertelnie chora na tętniaka aorty. Żona Beksińskiego wiedziała, że jej żywot powoli dobiega końca. Ostatnie miesiące poświęciła na przygotowania wybranka swojego serca do samodzielnego życia, podczas gdy malarz skrupulatnie notował wszystkie rady i zalecenia dobrodusznej małżonki. 22 września 1998 roku ich trwającą blisko 47 lat miłość przerywa śmierć Zofii. Odejście ukochanej było dla niego bolesnym ciosem. "To głupie, ale stale mam takie wrażenie, że się jeszcze zobaczymy i porozmawiamy. Zbyt długo byliśmy razem. Jest niedającą się usunąć częścią mnie samego", pisał artysta w swoim dzienniku. (cytat za "Beksiński. Dzień po dniu kończącego się życia") Zofia Beksińska A był to dopiero początek pasma nieszczęść, przez które do Beksińskich niesłusznie przylgnęła łatka rodziny przeklętej... Rok później, 24 grudnia 1999 roku Tomasz Beksiński odbiera sobie życie. Tymczasem jego ojciec cieszy się, że wydarzyło się to dopiero po śmierci Zofii. "Chyba dobrze się stało, że umieramy w mojej rodzinie w takiej kolejności. Gdybym odszedł pierwszy, a teraz umarł Tomek, to dla Zosi byłoby to nieporównywalnie cięższe przeżycie niż dla mnie. Nie można sobie nawet wyobrazić jej cierpienia i zagubienia. Gdybyśmy umarli oboje, w dowolnej kolejności, to Tomek sam chyba nie dałby sobie rady ze swym życiem i światem realnym. Tak jak się stało, stało się najsprawiedliwiej i nie można uważać, że Bóg się na nas uwziął. Ja mam najgrubszą skórę i ja zostałem na deser", pisał wówczas w swoich dziennikach, a parę lat później zostaje pozbawiony życia w swoim mieszkaniu w Warszawie. Zdzisław Beksiński zmarł w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, zaledwie na kilka dni przed swoimi 76. urodzinami. SPRAWDŹ TEŻ: Los odebrał jej ukochaną córkę i męża. Do dziś nie pogodziła się z tą stratą, ale pociechę dają jej wnuki i muzyka Zdjęcia udostępnione dzięki życzliwości Muzeum Historycznego w Sanoku, w którym znajduje się największa na świecie ekspozycja prezentująca bogatą i różnorodną twórczość Zdzisława Beksińskiego. Źródło: Magazynszum.pl, Wiadomosci.gazeta.pl, Dziennikpolski24.pl
Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei
Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz stworzyli związek, który przetrwał zarówno blask wielkiej sławy, jak i długie lata choroby oraz wycofania z życia publicznego. Ona – zapamiętana jako Jagienka z "Krzyżaków", jedna z najpiękniejszych twarzy polskiego kina lat 60. On – aktor teatralny, wierny partner i cichy bohater ich codzienności. Ich historia to opowieść o miłości, która nie potrzebowała sceny ani oklasków, by być prawdziwą.
Kiedy publiczność zachwycała się jej urodą i talentem, niewielu wiedziało, że najważniejszą rolę w życiu Urszuli Modrzyńskiej odgrywał nie filmowy partner, lecz mężczyzna, który czekał na nią w domu. Zbigniew Józefowicz nie stał w świetle reflektorów, ale to on stał się jej oparciem w momentach, gdy świat przestawał być łaskawy. Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz: miłość, która zaczęła się w teatrze Urszula Modrzyńska urodziła się 23 lutego 1928 roku w Srebrnikach. Zbigniew Józefowicz przyszedł na świat 8 czerwca 1925 roku w Tarnowie. Łódź była dla nich wspólną przestrzenią życia — miastem pracy, domu i ostatnich lat. Ich drogi przecięły się w środowisku teatralnym. Oboje byli związani z Teatrem Dramatycznym w Poznaniu.. To właśnie tam, podczas prób do spektaklu "Mieszczanie", budowali swoje zawodowe fundamenty i tam zrodziło się ich uczucie. Od początku zwracano uwagę na urodę i sceniczną wyrazistość Modrzyńskiej. Józefowicz również był aktorem dramatycznym, konsekwentnie związanym z łódzkim środowiskiem artystycznym. Ich relacja rozwijała się bez medialnego szumu — dojrzewała w kulisach teatru, w rozmowach, w codziennej pracy. Z czasem zostali małżeństwem. Doczekali się syna, Stanisława. Ich życie było osadzone w rytmie prób, premier i zwykłej codzienności. ZOBACZ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Urszula Modrzyńska była ikoną "Krzyżaków” Rola Jagienki w filmie Aleksandra Forda „Krzyżacy” (1960) przyniosła Urszuli Modrzyńskiej ogólnopolską sławę. Film stał się jednym z największych sukcesów frekwencyjnych w historii polskiego kina, a ona — symbolem młodzieńczej siły i urody. Sukces miał jednak swoją cenę. Aktorka została silnie utożsamiona z jedną rolą. Z czasem jej filmowa kariera zaczęła wyhamowywać. W teatrze nadal pracowała, ale nie była już w centrum zainteresowania branży. W tym czasie ich małżeństwo pozostawało stabilne. Zbigniew Józefowicz nie konkurował z jej rozpoznawalnością. Ich relacja opierała się na partnerstwie i wspólnym życiu poza kamerą. W przeciwieństwie do wielu artystycznych związków, ich małżeństwo nie rozpadło się pod presją sukcesu. Gdy przyszła choroba, ich miłość została wystawiona na próbę Z biegiem lat Urszula Modrzyńska zaczęła zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Choroba, która po raz pierwszy dała o sobie znać w latach 60. sprawiła, że wycofała się z życia publicznego i coraz rzadziej opuszczała mieszkanie. Dla osoby przez lata funkcjonującej w przestrzeni sceny i filmu była to radykalna zmiana. "[Kazimierz Dejmek] zapragnął, by zagrała Irinę w »Trzech siostrach« Czechowa. Już podczas pracy nad spektaklem pojawiły się pierwsze oznaki choroby. Trzy miesiące trwało leczenie. Dejmek na tyle ją cenił, że przesunął na kolejny sezon premierę spektaklu. Niestety, w tym czasie odwrócił się od niej film" — wspominał mąż aktorki. (cyt. za Plejada) W tym czasie Zbigniew Józefowicz przejął na siebie ciężar codzienności. Opiekował się żoną i trwał przy niej w okresie, gdy jej świat znacząco się skurczył. Był przy niej do samego końca. Ich życie w ostatnich latach koncentrowało się wokół domu w Łodzi. Na początku lat 80. aktorka przeszła na rentę, już praktycznie nie pojawiała się publicznie. On nie odszedł. To właśnie w tym czasie ich relacja nabrała najgłębszego znaczenia. "Miałam wzloty i upadki, ale więcej było chwil wzniosłych, co przeważyło i pewnie dlatego nie stałam się kobietą zgorzkniałą" — mówiła w jednym z ostatnich wywiadów. Urszula Modrzyńska zmarła 11 grudnia 2010 roku. Miała 82 lata. Zbigniew Józefowicz przeżył ją o sześć lat — zmarł 24 sierpnia 2016 roku w wieku 91 lat. Oboje zostali pochowani w Łodzi. SPRAWDŹ TEŻ: Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem Żródło: Plejada.pl, Pomponik.pl
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie. W Afryce to nazwisko znaczy bardzo dużo
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie od lat budzą ciekawość. Znana prezenterka, filantropka i założycielka fundacji coraz częściej mówi o swoich afrykańskich korzeniach. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o rodzie Aszantów – królewskiej linii z Ghany, z której się wywodzi – i o tym, jak ta historia wpłynęła na jej poczucie tożsamości.
Choć dziś Omenaa Mensah jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet polskiego show-biznesu, jej opowieść zaczyna się znacznie dalej – w Ghanie, w kulturze, w której nazwisko i pochodzenie niosą ze sobą konkretne znaczenie. W Afryce nazwisko bywa czymś więcej niż identyfikatorem. To znak przynależności, historii, a czasem – pozycji społecznej. Korzenie Omeny Mensah. Plemię Aszantów i królewska linia Omenaa Mensah wielokrotnie podkreślała, że jej ojciec pochodzi z Ghany, z plemienia Aszantów (Ashanti), jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych grup etnicznych Afryki Zachodniej. Aszantowie stworzyli potężne imperium, którego władcy – Asantehene – do dziś pełnią istotną rolę symboliczną i kulturową. W niedawnym wywiadzie w Esce Rock przyznała wprost: "Jestem pół Europejką, pół Afrykanką, tak siebie staram się określać… serce i taki vibe pochodzi na pewno z Afryki, z plemienia Aszantów. Jest to ród królewski, z czego jesteśmy bardzo dumne”. W kulturze Aszantów przynależność do rodu ma znaczenie nie tylko historyczne, ale i społeczne. Dziedziczenie odbywa się w linii matrylinearnej, a struktura wspólnoty opiera się na silnych więziach rodzinnych i hierarchii. Nazwisko Mensah w Ghanie jest rozpoznawalne i znaczące. W kontekście Aszantów bywa kojarzone z prestiżem i przynależnością do wpływowych rodzin. Sama zainteresowana podkreślała jednak, że arystokratyczne pochodzenie nie oznacza automatycznie majątku. To raczej zobowiązanie – do godnego reprezentowania historii swojego rodu. Dorastanie między Polską a Ghaną Historia Omeny Mensah to opowieść o dorastaniu między dwoma światami. Urodziła się 26 lipca 1979 roku w Jeleniej Górze. Jej mama jest Polką, ojciec, który zmarł w 2025 roku, pochodził z Ghany. Wychowywała się w Polsce, w rzeczywistości, która przez lata nie była jeszcze gotowa na różnorodność. W wywiadach przyznawała, że jako dziecko doświadczała odmienności – czasem bolesnej, czasem niezrozumiałej. Z biegiem lat nauczyła się jednak traktować swoje pochodzenie jako atut. To właśnie ono stało się fundamentem jej wrażliwości społecznej i empatii. W rozmowie dla "VIVY!" mówiła o sobie jako o arystokratce z pochodzenia, zaznaczając jednocześnie, że tytuł nie przekłada się na materialne przywileje. To raczej symboliczny znak przynależności do historii większej niż jednostka. Podwójna tożsamość stała się dla niej przestrzenią dialogu. Omenaa Mensah często podkreśla, że czuje się zarówno Polką, jak i Afrykanką. Nie wybiera jednej strony. Buduje most między nimi. ZOBACZ TEŻ: Za opanowaną twarzą Lichoty kryje się strata. Miał tylko 14 lat, gdy świat mu się zawalił Ghana i spotkanie z historią Momentem przełomowym w jej życiu były podróże do Ghany i spotkania z rodziną ojca. To tam mogła zobaczyć, jak w praktyce funkcjonuje tradycja, o której słyszała od dziecka. Ghana nie była dla niej egzotycznym kierunkiem wakacyjnym, lecz miejscem osobistego odkrycia. Wizyta w ojczyźnie przodków pozwoliła jej zrozumieć wagę nazwiska i znaczenie rodu. Spotkania z przedstawicielami społeczności Aszantów, uczestnictwo w lokalnych ceremoniach i kontakt z kulturą, w której królewskość jest elementem żywej tradycji, miały dla niej wymiar niemal inicjacyjny. "I od dnia, w którym poznałam swoich kuzynów, kuzynki, króla Asantów i zobaczyłam, jak wspaniała i barwna jest kultura Asantów i jak ważna w całej Afryce" – mówiła podczas wywiadu dla Eska Rock. "Te 54 kraje, gdziekolwiek nie byłam i mówię, że jestem z Royal Ashanti, to każdy wie, co to jest za plemię. To tak jakby każdy na świecie wiedział, że są Ślązacy albo mieszkańcy Kaszub, więc to jest coś bardzo wyjątkowego" – podkreśliła. Przypominamy wywiad z Omeną Mensah, który ukazał się w "VIVIE!" 4/2022. Rozmowę przeprowadziła Katarzyna Piątkowska. – Ze swojej urody zrobiłaś atut. Zrobiłam atut ze swojej inności. Bo w tej szerokości geograficznej, czyli w Polsce, jestem inna. Oczywiście miałam szczęście, że na mojej drodze pojawiły się osoby, które zauważyły mnie i dały szansę. Spojrzałam na siebie, tak jak one spojrzały na mnie. One uwierzyły, że moja egzotyczna uroda pomoże mi w karierze, w rozwoju. Mówię o tym, bo chcę, żeby ludzie wiedzieli, że coś, co dzisiaj jest twoim przekleństwem, jutro może być wybawieniem. – Twój wygląd był przekleństwem? Aż tak bym tego nie nazwała. Jednak gdy byłam dzieckiem, nie mogłam zrozumieć, dlaczego komuś przeszkadza, że mam inny kolor skóry i kręcone włosy. W mojej szkole w Jeleniej Górze byli bliźniacy, blondyni. Byli dla mnie najbardziej okrutni. Gdy poskarżyłam się tacie, kazał mi wziąć sprawy w swoje ręce. Od tamtej pory nie czekam, aż ktoś mi pomoże, bo uważam, że jeśli ma dwie zdrowe ręce do pracy, głowę, rozsądek i mądrość, sam da sobie radę. I to ja mam predyspozycje do tego, by pomagać. – Gdy założyłaś fundację i zaczęłaś zbierać fundusze na budowę szkoły w Ghanie, spadła na Ciebie fala hejtu. Tak, to nie było łatwe zadanie zbierać w Polsce na szkołę w Afryce. Nawet nie wiesz, ile na adres fundacji przyszło nieprzychylnych wiadomości. Pytanie, dlaczego pomagam dzieciom w Ghanie, a nie w Polsce, było najłagodniejszą rzeczą, jaką w nich przeczytałam. Raczej pisano: „Ty czarna suko, wracaj tam, skąd przyjechałaś”. To może podciąć skrzydła, ale rodzice nauczyli mnie, że zawsze trzeba reagować. Nie można pozwalać na to, żeby cię obrażano. Jestem pierwszą osobą w Polsce, która wygrała proces sądowy z dużym portalem internetowym o rasistowskie komentarze. Dziś zatrudniam kancelarię, która pilnuje tego tematu, a nasza reakcja jest natychmiastowa. Mam nadzieję, że kiedyś, nie tylko w Polsce, problem rasizmu zniknie. Rasistowskie komentarze i hejterzy nie powstrzymają mnie przed działaniem na rzecz innych. Pomaganie mam wpisane w moje DNA, więc gdy to robię, na każdej płaszczyźnie mojego życia wszystko układa się dobrze. – Dzięki pomaganiu spotkałaś męża. I to jest dla mnie największa nagroda. Historia naszej miłości jest przepiękna. Przypadkowo trafiłam do niego, bo potrzebowałam firmy, która dostarczy zaproszenia na event inaugurujący działalność fundacji. Zadzwoniłam do Rafała, którego wtedy nie znałam. Spotkaliśmy się. Po raz pierwszy, a odbywałam takich spotkań wiele, poczułam, że rozmawiam z człowiekiem, który faktycznie wierzy w takie same wartości jak ja. A poza tym po 40 sekundach wiedziałam, że spotkałam mężczyznę mojego życia. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło. Poza tym byłam chwilę po rozwodzie. Byłam szczęśliwą kobietą realizującą się na polu zawodowym, spełnioną i zadowoloną. Nie szukałam miłości. A Rafał niespodziewanie wskoczył do mojego pociągu (śmiech). I nie musiałam mu wszystkiego tłumaczyć. On po prostu rozumiał, co do niego mówię, że chcę przekonać Polaków, że warto pomagać za granicą, zwrócić uwagę na człowieka, któremu jest znacznie gorzej. – Dlaczego postanowiłaś zbudować szkołę w Ghanie? Tam urodził się mój tata. Po raz pierwszy pojechałam tam siedem lat temu, na zaproszenie króla Otumfuo Nana Osei Tutu II. Świętował wtedy 15-lecie swojego panowania. Pochodzę z rodu Aszantów, ghańskiej arystokracji. Na początku Ghańczycy potraktowali mnie jak każdego białego, czyli kogoś, kto przywozi pieniądze i podarunki. Ale gdy się przedstawiałam: Amma Omenaa Mensah, wiedzieli, że jestem ich. Wtedy zobaczyłam, jak ciężko jest tam dzieciom, zwłaszcza dzieciom ulicy, które często sprzedawane są jako niewolnicy przez swoich rodziców. Wiedziałam, że muszę im pomóc, choć nie będzie to łatwe. Ale nie boję się podejmować trudnych wyzwań. – To dlatego zgodziłaś się też na udział w inicjatywie Barbie? Tak, bo wiem, co to znaczy być wytykaną z powodu koloru skóry. Próbuję też postawić się na miejscu mamy, której dziecko jest „inne”, a przy tym wyjątkowe. Ofiarowując mu różnorodną Barbie, może powiedzieć: „Zobacz. Robią nawet takie lalki jak ty. To jest normalne, naturalne, a ty jesteś wyjątkowy”. – Budowa szkoły zakończyła się sukcesem. Tak! Na szczęście, bo uważam, że edukacja jest tym, co z dziećmi zostanie na zawsze. Tego nikt im nigdy nie odbierze. Jak wykształcę jednego lekarza, on pomoże wielu osobom, założy rodzinę, będzie wiedział, jak wychowywać swoje dzieci, by były szczęśliwe i mądre. Jak im dam edukację, będą potrafiły tak jak ja wziąć sprawy w swoje ręce. To nie było łatwe przedsięwzięcie. Po pierwsze, przez rok szukałam na to miejsca. W końcu znalazłam na terenie ośrodka Child Protection Center prowadzonego przez salezjanów. Po drugie, to była poważna inwestycja. Zależało mi na tym, żeby to był solidny budynek, bo jak już się za coś zabieram, musi to być zrobione porządnie. – Nadal angażujesz się w życie szkoły. Zaczynamy realizację programu edukacyjnego dedykowanego na potrzeby naszych podopiecznych, a przygotowanego przez doświadczoną panią dydaktyk, która jest obecnie w naszej szkole w Ghanie i będzie tam przez najbliższy rok. Planujemy też zbudować plac zabaw przy szkole, wyposażyć salę komputerową oraz bibliotekę. To samo zresztą robimy w polskich domach dziecka. I będziemy dzielić fundusze pół na pół między szkołę w Ghanie a domy dziecka w Polsce. Tak jak ja jestem w połowie biała, w połowie czekoladowa, w połowie z Afryki, w połowie z Polski. Dzieci z polskich domów dziecka narysowały, kim chciałyby być w przyszłości. Były baletnice, pielęgniarki, weterynarze, piłkarze. Dzieci w Ghanie też zostały o to poproszone. I to były te same zawody. Ich marzenia niczym się nie różniły. To skłoniło mnie do wymyślenia kolejnej dużej akcji charytatywnej, tym razem we współpracy z markami obuwniczymi, o której głośno będzie już w kwietniu. – Co daje Ci pomaganie? Energię. I satysfakcję. Zresztą nie tylko mi. Mojemu mężowi też. Gdy polecieliśmy na otwarcie szkoły, okazało się, że dzień przed jest jeszcze sporo pracy fizycznej do zrobienia. Rafał zaczął pomagać wykańczać różne rzeczy. Tak podchodzi do wszystkiego, co robi – jak trzeba, nosi meble i wierci dziury w ścianach. – Nigdy się nie poddajesz? Jestem niepoprawną optymistką i wierzę, że zawsze się znajdzie sposób, by zrealizować to, co się wymyśliło. – Tak jak sztukę „Wymieszani, posortowani, czyli czarno to widzę”? Ona ma walor edukacyjny, ale ma też bawić i śmieszyć. Zrobiłam sztukę o równości i tolerancji, gdzie główną bohaterką jest dziewczyna jeżdżąca na wózku inwalidzkim, w której zakochuje się kurier Timur pochodzący z Turcji. Jest też nacjonalista, mulatka i transseksualista. Tworzą grupę wyjątkowych osób, z początku totalnie niepasujących do siebie, ale po jakimś czasie okazuje się, że jest coś, co ich wszystkich łączy i co burzy mur wzajemnych niechęci. Namówiłam znakomitego autora Marcina Szczygielskiego, żeby napisał tekst, oraz Olafa Lubaszenkę i Ewę Kasprzyk, żeby ją wyreżyserowali. Mamy doskonałą obsadę, bo w spektaklu grają między innymi: Patricia Kazadi, Anna Korcz czy Stefano Terrazzino. Sztuka jest świetna, a temat różnorodności, który poruszamy, bardzo ważny. Jednak przez półtora roku nie znalazłam w środowisku teatralnym nikogo, kto chciałby ją wystawić. Nie chcieli mnie. Dla nich byłam panią z telewizji, która ma jakąś fundację i im zawraca głowę. Podeszłam do tematu inaczej. Znalazłam producenta wykonawczego, który zna to hermetyczne środowisko i który pomógł wyprodukować sztukę. Premiera była sukcesem. Moja macierzysta stacja telewizyjna kupiła prawa do ekranizacji. Teraz, po przerwie spowodowanej pandemią, spektakl wraca na deski teatrów. W marcu zagramy w Londynie i w Warszawie. Dzięki tej sztuce ludzie bardziej dostrzegają potrzebę akceptacji i tolerancji. I tego, że każdy człowiek jest inny, a przy tym wyjątkowy. – Jesteś z siebie dumna? Mama i tata w końcu są ze mnie dumni. – Dlaczego mówisz „w końcu”? Mama dumna jest zawsze. Żeby dogodzić tacie, musiałam zbudować szkołę w Afryce (śmiech). W końcu zasłużyłam na pochwałę od niego. Jestem wykształconą kobietą, ale zawsze byłam oceniana przez pryzmat wyglądu. Najpierw każdy widział dosyć atrakcyjną kolorową dziewczynę, a dopiero później zastanawiał się, czy ona ma w ogóle coś do powiedzenia. Myślę, że koło sześćdziesiątki będzie idealnie (śmiech). Wtedy też, jak już będę siwa, zajmę się napisaniem doktoratu. Teraz brakuje mi na to czasu. – A jak mówisz, że coś zrobisz… To na pewno to zrobię. Na razie mam dużo innych rzeczy w planach. Nigdy nie boję się robić czegoś po raz pierwszy, wyznaczać nowych standardów i mówić głośno tego, co myślę. Mam to po mamie. Jeśli ona 50 lat temu nie bała się związać z ciemnoskórym mężczyzną, założyć z nim rodzinę i być dumną matką dwojga Mulatów, to czego ja w XXI wieku mam się bać? Inicjatywa Mattel, w której zdecydowałam się wziąć udział, ma na celu pokazanie, że różnorodność jest dobra, że każdy z nas jest inny i zasługuje na szacunek. Mój syn uwielbia serię książeczek „Mali Wielcy”. Uwielbia tę poświęconą Stephenowi Hawkingowi. Gdy zobaczył ilustrację, na której Hawking siedzi na wózku, powiedział, że też chce mieć takie auto. Dzieci nie rodzą się z uprzedzeniami. Uczą się ich od dorosłych. Dlatego lalki Barbie na wózku inwalidzkim, z protezą nogi, pozbawione włosów czy z bielactwem uczą je empatii i zrozumienia, że każdy z nas jest wyjątkowy i ważny. SPRAWDŹ TEŻ: Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem
Peter Fonda przyszedł na świat 23 lutego 1940 roku w Nowym Jorku jako syn jednego z najwybitniejszych aktorów Złotej Ery Hollywood – Henry’ego Fondy. Choć nazwisko otwierało drzwi do kariery, nie gwarantowało bliskości w domu. Relacja ojca i syna przez lata była pełna dystansu, niedopowiedzeń i bólu. Dopiero wspólna praca na planie filmu przyniosła przełom. Dziś, w dniu jego urodzin, wracamy do tej poruszającej historii.
Peter Fonda wychowywał się w cieniu legendy. Henry Fonda był aktorem o niepodważalnym autorytecie, laureatem Oscara za rolę w filmie „Nad złotym stawem” (1981), a wcześniej gwiazdą takich produkcji jak "Grona gniewu" czy "Dwunastu gniewnych ludzi". Jednak za ekranową charyzmą krył się mężczyzna, który – jak wspominał jego syn – miał trudność w okazywaniu uczuć. Aktorskie dziedzictwo Fondów Rodzina Fondów to jedna z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii kina. Henry Fonda (ur. 16 maja 1905 r., zm. 12 sierpnia 1982 r.) był symbolem moralnego kręgosłupa amerykańskiego filmu. Jego dzieci – Jane Fonda (ur. 21 grudnia 1937 r.) i Peter Fonda – dorastały w świecie reflektorów, ale również w cieniu rodzinnej tragedii. Matka Petera, Frances Sophia Seymour, odebrała sobie życie w 1950 roku, gdy chłopiec miał zaledwie 10 lat. Rodzinny dramat głęboko naznaczył relacje między ojcem a dziećmi. Henry Fonda nie rozmawiał z nimi otwarcie o śmierci matki – Peter przez lata nie znał prawdy o okolicznościach jej odejścia. To doświadczenie stało się jednym z fundamentów późniejszego emocjonalnego dystansu. Mimo napięć Peter Fonda podjął aktorską drogę. Studiował w Omaha Community Playhouse, a jego debiut filmowy przypadł na lata 60. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola w "Easy Rider" (1969), filmie, który stał się manifestem kontrkultury i przyniósł mu nominację do Oscara za scenariusz. ZOBACZ TEŻ: Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil Trudne relacje wewnątrz rodziny Fondów Peter Fonda wielokrotnie mówił w wywiadach, że jego ojciec był człowiekiem zdystansowanym i chłodnym emocjonalnie. Wychowywał dzieci w sposób surowy, skupiony na dyscyplinie i pracy. Po śmierci żony Henry Fonda szybko wrócił do życia zawodowego, a obowiązki rodzicielskie w dużej mierze przejęli opiekunowie. Brak rozmów o tragedii rodzinnej i nieobecność emocjonalna ojca sprawiły, że Peter przez lata czuł się odrzucony. Aktor wspominał, że nigdy nie usłyszał od ojca słów miłości w dzieciństwie. Ten brak stał się źródłem wewnętrznego buntu, który znajdował ujście zarówno w wyborach artystycznych, jak i w stylu życia. Relacje w rodzinie Fondów były skomplikowane także na innych poziomach. Jane Fonda również opowiadała o chłodzie ojca i trudnej walce o jego uwagę. Rodzeństwo łączyło doświadczenie dorastania w cieniu wielkiej kariery Henry’ego, ale każde z nich przepracowywało tę relację na swój sposób. "Tuż przed śmiercią ojca powiedziałam mu, że go kocham i wybaczam mu wszystko. Mam nadzieję, że i on wybaczył mi, że nie byłam lepszą córką. Nic nie mówił, ale płakał", mówiła później Jane Fonda w programie "Who's Talking to Chris Wallace". Henry Fonda i Peter Fonda pojednali się na planie filmowym Przełom w relacji Petera i Henry’ego przyszedł pod koniec życia seniora rodu. W 1979 roku obaj spotkali się na planie westernu "Wanda Nevada", w którym zagrali razem. Dla Petera była to pierwsza zawodowa współpraca z ojcem – symboliczna próba odbudowania więzi. Wspólna praca stworzyła przestrzeń do rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Peter Fonda przyznał po latach, że dopiero wtedy usłyszał od ojca słowa, na które czekał całe życie. Henry Fonda miał powiedzieć do syna: "Chcę, żebyś wiedział, że kocham cię, synu". Te proste słowa stały się dla Petera momentem przełomowym. Choć nie wymazały lat dystansu, pozwoliły na zamknięcie bolesnego rozdziału. Henry Fonda zmarł trzy lata później, w 1982 roku. Dla Petera był to czas refleksji i próby uporządkowania własnych doświadczeń. Peter Fonda, który sam był ojcem – m.in. aktorki Bridget Fondy (ur. 27 stycznia 1964 r.) – wielokrotnie podkreślał, że doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na sposób, w jaki budował relacje z własnymi dziećmi. Chciał być bardziej obecny i otwarty emocjonalnie. "Dla mojego ojca aktorstwo było ucieczką od życia, formą terapii. Bridget taka nie jest", mówił w rozmowie z "New York Times". Aktor zmarł 16 sierpnia 2019 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Wspominany jest jako artysta niezależny, twórca "Easy Rider", ale także jako człowiek, który przez całe życie próbował zrozumieć swojego ojca. Historia Petera Fondy i Henry’ego Fondy pokazuje, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą znaleźć ukojenie – czasem dopiero pod koniec wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Źródło: Plejada.pl, film.wp.pl
Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca
Tadeusz Łomnicki, jedna z największych ikon polskiego teatru i kina PRL, zmarł 22 lutego 1992 roku w dramatycznych okolicznościach – podczas próby do "Króla Leara" w Teatrze Nowym w Poznaniu. Ostatnie chwile artysty były naznaczone cierpieniem, ale też niezwykłą determinacją.
Tadeusz Łomnicki przez całe życie stawiał teatr ponad wszystko. Był perfekcjonistą, człowiekiem bezkompromisowym, wymagającym – przede wszystkim wobec siebie. Gdy w 1992 roku przygotowywał się do roli Króla Leara, miał 64 lata i świadomość, że mierzy się z jednym z najtrudniejszych tekstów w historii dramatu. Nie przypuszczał, że ta rola stanie się jego ostatnią. Tadeusz Łomnicki zmarł podczas przygotowań do sztuki Dla Tadeusza Łomnickiego rola Leara była czymś więcej niż kolejnym zawodowym zadaniem. Była artystycznym rachunkiem sumienia. Po latach sukcesów, ale też ostracyzmu środowiska w związku z jego przynależnością do PZPR, aktor próbował odbudować swoją pozycję w teatrze. "Król Lear" miał być triumfalnym powrotem. Próby w Teatrze Nowym w Poznaniu były intensywne, a Łomnicki – jak wspominali współpracownicy – pracował ponad siły. Wymagał od siebie absolutnej precyzji, wielokrotnie powtarzał sceny, analizował każde słowo Szekspira. Był skupiony, ale i fizycznie wyczerpany. Rola starego króla, który traci władzę i rozum, wymagała ogromnego napięcia emocjonalnego i fizycznego. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością 22 lutego 1992 roku podczas jednej z prób doszło do tragedii. Tadeusz Łomnicki zasłabł na scenie w trakcie odgrywania jednej z najbardziej emocjonalnych scen. Początkowo współpracownicy myśleli, że to element interpretacji – był przecież mistrzem ekspresji. Gdy wezwano pomoc, było już za późno. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się go uratować. Tadeusz Łomnicki zmarł w wieku 64 lat. Tylko jedna osoba została przy Tadeuszu Łomnickim do końca W ostatnich chwilach przy Tadeuszu Łomnickim była jego piąta żona – Maria Bojarska, dziennikarka i pisarka. Ich relacja budziła emocje, ale to ona trwała przy nim w najtrudniejszych momentach. Bojarska wielokrotnie wspominała, że teatr był dla niego jak tlen. Wiedziała, jak ogromną wagę przykładał do roli Leara i jak wiele go to kosztowało. Po jego śmierci to właśnie ona dbała o pamięć o artyście, publikując wspomnienia i przybliżając opinii publicznej bardziej prywatne oblicze Łomnickiego – człowieka wrażliwego, niekiedy zagubionego, ale bez reszty oddanego swojej pracy. W 1993 roku napisała o nim książkę "Król Lear nie żyje". W obliczu środowiskowych podziałów i dawnych sporów politycznych wielu odwróciło się od niego w latach 80. tym bardziej symboliczna wydaje się obecność jednej osoby, która została przy nim do końca. SPRAWDŹ TEŻ: Kochała w życiu dwóch mężczyzn, ale z żadnym z nich nie chciała brać ślubu. Strach przed małżeństwem Dominika Ostałowska wyniosła z rodzinnego domu
Rok podchodów i randka jak z filmu. Filip Gurłacz długo nie wierzył, że ma u niej szansę
Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz w podcaście "Partnerzy" prowadzonym przez Beatę Biały opowiedzieli o tym, jak rodziło się ich uczucie – od studenckiej "fuksówki", przez nieśmiałe podchody, aż po zimowy bieg przez planty w Białymstoku...
W rozmowie realizowanej przez "Twój Styl" wybrzmiewa dojrzałość i czułość, ale też szczerość wobec własnych wad i lęków. Opowieść aktorów nie jest bajką o idealnych połówkach jabłka. To historia o komplementarności, o byciu razem pomimo wszystko – i o decyzjach, które podejmuje się błyskawicznie, by nie stracić kogoś najważniejszego. Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz. Historia miłości Poznali się na studiach, na Wydziale Sztuki Lalkarskiej. Ona – dziewczyna w ogrodniczkach. On – chłopak, który jeszcze nie wiedział, że za chwilę jego życie zmieni kierunek. „Czy ja od razu wiedziałem? [...] nie, nie od razu. To mnie trafił piorun za drugim razem, kiedy spojrzałem na Gosię” – przyznał Filip Gurłacz w podcaście "Partnerzy". Pierwsze spojrzenie było tylko "jakimś zainteresowaniem". Drugie – zatrzymaniem. "Myślę, że kwestia dwóch, trzech tygodni, kiedy tak faktycznie nie spojrzałem, tylko tak się zapatrzyłem, zatrzymałem się na Gosi chwilę i mnie urzekło". W tym "zapatrzeniu" było coś więcej niż studencka fascynacja: "Urzekła mnie bardzo transparentność, czystość, jakaś taka intuicja, która mi powiedziała, że to oprócz urody, która dla mnie osobiście była ważna. Gosia mi się zawsze podobała bardzo, no to też jakby, że to dobry człowiek jest. Że ona w normalnych sytuacjach nie odbiera nikomu godności. Traktuje ludzi i świat z szacunkiem. Ma mądrość, którą ja podziwiam". Pierwsze tygodnie studiów upłynęły pod znakiem fuksówki. "Spaliśmy po kilka godzin na dobę. Wykonywaliśmy dużo zadań przez starszych kolegów zleconych. I byliśmy przebrani za świeczki” – wspominała Małgorzata Patryn-Gurłacz. Kartony, pomarańczowa gąbka udająca płomień, teatralna oprawa – wszystko brzmi jak anegdota z młodości. A jednak właśnie wtedy Filip zobaczył coś, co zostało z nim do dziś. "Widziałem w tobie jakieś światło" – powiedział. Małgorzata, słysząc jego słowa, zareagowała z czułością i lekkim zakłopotaniem: "Dziękuję ci za te słowa. To rzeczywiście wysoką poprzeczkę postawiłeś". Zażartowała też, że tym bardziej docenia jego komplement, skoro byli wtedy przebrani za świeczki. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością Podchody trwały rok. Ich pierwsza randka była rodem z filmu To nie była historia, w której po "drugim spojrzeniu" pada zaproszenie na randkę. "Te nasze podchody to trwały tak z rok" – przyznała Małgorzata. Filip nie ukrywał, że brakowało mu pewności siebie. "Gosia mi się jawiła jako osoba taka bardzo wykształcona, oczytana, mądrzejsza ode mnie. Więc ja byłem zagubiony i zakłopotany w tym, w jaki sposób miałbym okazać moje zainteresowanie". Wydawało mu się, że to nie jego liga. Wychowany w Słupsku, słuchający hip-hopu, czuł, że pochodzą z odległych światów. A jednak coś ich do siebie ciągnęło. Byli w jednej grupie, spędzali ze sobą czas, tworzyli paczkę przyjaciół. Zainteresowanie powoli dojrzewało. Filip śmiał się przed kamerą: "Ja to czasem mówię, że gdybym był smerfem, to bym był Ciamajdą". Nie był zdobywcą. Wspomniał o bardzo prostym, niedwuznacznym okazywaniu zainteresowania Gosią. Czasem nieudolnym wręcz. Ale w tej nieporadności było coś ujmującego. Małgorzata z czułością wspomniała jedną z pierwszych randek jak scenę z filmu: "Filip w jednej z sal przygotował stolik, dwa kubeczki z kawą. I dostałam telefon na wykładzie, żeby wyjść do jakiejś tam sali. Więc zrobiliśmy sobie wagary w jednej z sal teatralnych”. Kawa, którą oboje uwielbiają, była pretekstem, by przez chwilę być tylko we dwoje. Filip Gurłacz nie chciał stracić ukochanej. Podjął decyzję w ostatniej chwili Jednym z najmocniejszych obrazów w ich opowieści jest scena kłótni. Młodzi, dumni, przekonani o swojej racji, rozeszli się w dwie strony. "Minęło może z pięć, sześć minut tego mojego spaceru do domu, to zatrzymałem się i wpadła mi taka myśl do głowy, że jeżeli teraz się nie odwrócę i nie pobiegnę i nie naprawię, to może nic z tego nie wyjść" – wspominał Filip. Była zima. Planty w parku w Białymstoku. Ciężka kurtka. "Odwróciłem się i zacząłem biec po prostu i gonić". Dodał, że się zmachał, ale najważniejsze było coś innego: "Takie miałem wtedy poczucie. I ono jest fajne w ogóle, że zawalczyłem". Aktor stara się nie idealizować siebie. "Mi bardzo ciężko, no ja jestem jakiś taki nasiąknięty, bym powiedział właśnie taką dumą" – przyznał. Wie, że nie zawsze potrafi od razu przyznać się do błędu. Ale wie też, że idą w jednym kierunku. A Małgorzata? Na pytanie, pomimo czego jest z Filipem, odpowiedziała bez wahania: "Pomimo wszystko. I tak już zostanie". SPRAWDŹ TEŻ: Prawie 50 lat razem pomimo burz. Aleksander Kwaśniewski ujawnia kulisy małżeństwa. Bez tej jednej rzeczy nie daliby rady Źródło: Twój Styl
Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
TYLKO U NAS: Agnieszka Woźniak-Starak oceniła zaangażowanie Dody w sprawę patoschronisk: "Podpisałam jej petycję"
Agnieszka Woźniak-Starak w rozmowie z Rafałem Kowalskim odniosła się do głośnych działań Dody na rzecz zwierząt. Dziennikarka, znana z wrażliwości i zaangażowania społecznego, nie unika trudnych tematów. W szczerych słowach mówi o nadziei, ostrożnym optymizmie i potrzebie realnych zmian.
W ostatnich tygodniach temat działań Dody na rzecz psów ze schronisk budzi ogromne emocje. Część opinii publicznej skupia się na efektach jej inicjatyw, inni – na motywacjach artystki. Agnieszka Woźniak-Starak, która od lat wspiera inicjatywy prozwierzęce, podchodzi do sprawy z wyważonym spokojem, ale i uważnością na fakty. Agnieszka Woźniak-Starak ocenia działania Dody ws. zwierząt Woźniak-Starak nie kryje, że los zwierząt jest jej szczególnie bliski. Zapytana przez reportera serwisu Viva.pl o to, czy byłaby gotowa porozmawiać z Dodą na kanapie "Pytania na śniadanie" o działaniach na rzecz schronisk, odpowiada bez wahania: „Nie mówię nie i też trzymam kciuki absolutnie za każdego, który robi coś dla zwierząt. Jeżeli wyjdzie z tego coś pozytywnego i naprawdę da się coś naprawić w tym systemie, który nie zawsze dobrze działa, to byłoby super”. Dziennikarka podkreśla, że kluczowy jest efekt – realna poprawa losu zwierząt i naprawa systemu, który od lat bywa niewydolny. TYLKO NA VIVA.PL: Tej gwiazdy szefowa TVN zazdrości Edwardowi Miszczakowi. Przyznała to wprost: „To ogromny sukces konkurencji” Agnieszka Woźniak-Starak: "Podpisałam petycję" Nie brakuje jednak głosów, że działania Dody mogą być próbą ocieplenia wizerunku. Woźniak-Starak odnosi się do tego wprost. „Wiesz co, nawet jeżeli wybiela swój wizerunek, ale dowiezie jakąś sprawę… Już to zamknięcie dwóch pseudoschronisk, które działały absolutnie nie tak, jak powinny, to jest jedno. Tylko ja też czekam, co dalej. Bo pan premier powiedział: okej, zamykamy, działamy. Zobaczymy, co będzie dalej. Na ile te zmiany się urzeczywistnią i na ile będą widoczne, i na ile to naprawdę zmieni sytuację tych zwierząt. Ja trzymam kciuki, podpisałam petycję Dody i liczę na to, że to jest naprawdę dobry kierunek”. View oEmbed on the source website
Rose Byrne błyszczy w "Kopnęłabym cię, gdybym mogła". Kim jest aktorka typowana do Oscara?
Rose Byrne – australijska gwiazda kina – zachwyca w filmie „Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, który jutro trafi do polskich kin. Kreacja Lindy w tej mrocznej historii macierzyństwa przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i największe uznanie krytyków w dotychczasowej karierze, potwierdzając jej wyjątkowy talent aktorski.
Rose Byrne, pełnym nazwiskiem Rose Judith Esther Byrne, urodziła się 24 lipca 1979 roku w Sydney w Australii. Już jako nastolatka zaczęła karierę aktorską – debiutowała w filmie Dallas Doll w wieku zaledwie 15 lat. Od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży filmowej, łącząc role w Australii z międzynarodowymi projektami, które przyniosły jej szerokie rozpoznanie. Aktorka, która rośnie z rolą. Rose Byrne od Australii do Hollywood Rose Byrne zaczynała w telewizyjnych produkcjach australijskich jeszcze w latach 90., pojawiając się m.in. w serialach Heartbreak High czy Echo Point. W 2000 roku zagrała w filmie The Goddess of 1967, za który zdobyła prestiżową nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji – jeden z pierwszych sygnałów jej ogromnego potencjału aktorskiego. Przełomem w karierze była międzynarodowa ekspansja – Byrne wystąpiła w hollywoodzkich produkcjach, takich jak Gwiezdne wojny: Atak klonów, Troja czy X-Men: Pierwsza klasa, co ugruntowało jej pozycję w mainstreamowym kinie. Równocześnie nie stroniła od ambitnych ról dramatycznych i komediowych, pokazując ogromną wszechstronność. "Kopnęłabym cię, gdybym mogła" jako przełom w karierze Rose Byrne W filmie Kopnęłabym cię, gdybym mogła”Rose Byrne wciela się w Lindę, kobietę zmagającą się z ekstremalnymi wyzwaniami macierzyństwa i codziennych frustracji. Ta rola to doskonała mieszanka intensywnej dramatycznej ekspresji i skomplikowanej psychologicznej głębi, która już zyskała uznanie krytyków jako jedna z najważniejszych w jej karierze. Krytycy podkreślają, że film ten obala dotychczasowe stereotypy o idealnym macierzyństwie, stawiając na ekranie postać złożoną, niedoskonałą i skłonną do ekstremalnych reakcji – a aktorka stworzyła twarz, którą widz zapamięta na długo. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Za tę rolę Byrne zdobyła Złoty Glob, a także triumfowała na festiwalu w Berlinie, gdzie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze wykonanie w roli głównej. Co więcej, jej kreacja przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, co stawia ją w gronie najważniejszych aktorek sezonu nagród filmowych. W 2026 roku została też uhonorowana tytułem Woman of the Year przez prestiżową organizację Hasty Pudding Theatricals z Uniwersytetu Harvard, co jeszcze bardziej podkreśliło jej status gwiazdy, która nie tylko zdobywa uznanie krytyków, ale też serca publiczności na całym świecie. Ikona kina i telewizji: najważniejsze role Rose Byrne Kariera Rose Byrne jest imponująco różnorodna – z jednej strony aktorka pojawiała się w przebojowych komediach jak Bridesmaids czy Spy, a z drugiej w poważnych dramatycznych produkcjach czy horrorach (Insidious). Jej filmografia łączy filmy popularne z ambitnymi, artystycznymi projektami, co pokazuje jej szeroki zakres możliwości aktorskich. Byrne dała się też poznać telewidzom m.in. dzięki roli w serialu Damages, która przyniosła jej nominacje do prestiżowych nagród telewizyjnych. Ta wielowątkowa kariera sprawiła, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych Australijek w Hollywood. Rose Byrne poza kamerą: życie prywatne aktorki W przeszłości Rose Byrne związana była z australijskim scenarzystą i reżyserem Brendanem Cowellem. Para spotykała się przez sześć lat, lecz w 2010 roku ich związek przeszedł do historii. Dwa lata po rozstaniu poznała amerykańskiego aktora Bobby'ego Cannavale który skradł jej serce. Dziś para mieszka w Nowym Jorku, ma dwoje dzieci i uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych par w świecie kina, mimo że nie zdecydowali się na formalny ślub. Byrne często określa go "mężem", co pokazuje ich bliską więź. "Nie znoszę innych określeń. Łatwiej jest powiedzieć mąż lub żona. Chłopak czy dziewczyna brzmią zbyt niedojrzale, a partner albo partnerka jałowo "– mówił ukochany aktorki w rozmowie z serwisem "Vulture". Aktywna zawodowo i prywatnie, aktorka w wywiadach podkreśla, że to jej doświadczenia życiowe – zarówno te pozytywne, jak i trudne – pomagają jej w tworzeniu autentycznych i poruszających ról na ekranie. SPRAWDŹ TEŻ: Arcydzieło czy porażka? Nowe "Wichrowe wzgórza" rozgrzały krytyków do czerwoności
Aresztowanie byłego księcia Andrzeja wstrząsnęło Wielką Brytanią. Rodzina królewska przerwała milczenie
Aresztowanie byłego księcia Andrzeja, znanego jako Andrew Mountbatten-Windsor, w Norfolk poruszyło opinię publiczną. Król Karol III oraz William i Kate zabrali głos, wyrażając wsparcie dla działań wymiaru sprawiedliwości oraz głęboki niepokój wobec zarzutów nadużycia stanowiska publicznego.
19 lutego, w dniu 66. urodzin byłego księcia Andrzeja, brytyjska policja regionu Dolina Tamizy dokonała jego zatrzymania w Norfolk. Jak ujawniły media, zarzuty dotyczą nadużycia stanowiska publicznego oraz przekazywania poufnych informacji Jeffreyowi Epsteinowi, gdy Andrzej pełnił funkcję specjalnego wysłannika Wielkiej Brytanii ds. handlu. Zatrzymanie miało miejsce w wyniku śledztwa, które wszczęto po opublikowaniu w USA nowych dokumentów związanych ze sprawą Jeffreya Epsteina. Policja nie ujawniła oficjalnie tożsamości zatrzymanego, lecz brytyjskie media wskazały jednoznacznie na Andrew Mountbatten-Windsora. Król Karol III i rodzina królewska wydają mocne oświadczenia Król Karol III natychmiast odniósł się do informacji o aresztowaniu młodszego brata. W oficjalnym oświadczeniu monarcha wyraził zaniepokojenie podejrzeniami dotyczącymi nadużycia stanowiska publicznego. "Z głębokim zaniepokojeniem przyjąłem wiadomość o Andrew Mountbatten-Windsorze i podejrzeniach dotyczących nadużycia stanowiska publicznego. Teraz następuje pełny, sprawiedliwy i właściwy proces, w ramach którego sprawa ta zostanie zbadana w odpowiedni sposób i przez odpowiednie organy. Jak już wcześniej wspomniałem, mają one nasze pełne i bezwarunkowe wsparcie oraz współpracę" – czytamy w wydanym oświadczeniu. "Chcę jasno powiedzieć: prawo musi być przestrzegane. W trakcie trwania tego procesu nie byłoby właściwe, abym komentował tę sprawę. W międzyczasie moja rodzina i ja będziemy nadal wypełniać nasze obowiązki i służyć wam wszystkim" – podkreślił monarcha. Książę William i księżna Kate również nie pozostali obojętni wobec szokujących wydarzeń. Rzecznik Pałacu Kensington poinformował, że następca tronu i jego żona są głęboko zaniepokojeni bieżącymi doniesieniami i kierują myśli w stronę ofiar. Oboje zadeklarowali, że całą swoją uwagę skupiają na tych, którzy ucierpieli w wyniku działań Jeffreya Epsteina i jego współpracowników. SPRAWDŹ TEŻ: Książę William skonfrontowany z pytaniem o Epsteina. Ten moment przykuł uwagę mediów Zatrzymanie byłego członka rodziny królewskiej po publikacji akt ze śledztwa ws. Jeffreya Epsteina Aresztowanie byłego księcia Andrzeja jest bezpośrednio związane z ujawnieniem w Stanach Zjednoczonych nowych materiałów dowodowych dotyczących działalności Jeffreya Epsteina. Wśród licznych dokumentów, które ujrzały światło dzienne pod koniec stycznia, znalazły się akta sugerujące, że w 2010 roku Andrzej mógł przekazywać poufne informacje Epsteinowi jako specjalny wysłannik rządu brytyjskiego ds. handlu. Śledztwo policji regionu Dolina Tamizy skupiło się właśnie na tych okolicznościach, nie na sprawach obyczajowych. ZOBACZ: W Wielkiej Brytanii huczy. Andrzej Mountbatten-Windsor został zatrzymany. Data nie była przypadkowa
Wszyscy myśleli, że byli najlepszymi przyjaciółmi. Piasecki zaskoczył wyznaniem o Januszu Rewińskim
Krzysztof Piasecki i Janusz Rewiński przez lata uchodzili za jeden z najbardziej charakterystycznych duetów polskiej satyry. Widzowie pamiętają ich z programów telewizyjnych i kabaretowych, ale to, co działo się poza kamerami, było o wiele bardziej złożone.
Krzysztof Piasecki i Janusz Rewiński to nazwiska, które przez dekady pojawiały się obok siebie na polskich scenach kabaretowych i w telewizji. Rewiński, znany m.in. z kultowej roli "Siary" w komedii Kiler, i Piasecki, barwny satyryk z wyjątkowym poczuciem humoru, stworzyli duet, który rozbawiał publiczność przez lata. Razem prowadzili popularne programy takie jak Ale plama, który przez wiele sezonów komentował z przymrużeniem oka bieżące wydarzenia. Widzowie kochali ich interakcje, dowcip i dynamikę — i choć ich telewizyjna chemia była ewidentna, życie poza kamerami bywało bardziej skomplikowane. Janusz Rewiński i Krzysztof Piasecki byli uznawani za przyjaciół Na początku 2026 roku ukazała się biografia Janusza Rewińskiego Siara. I nic nie jest jasne, autorstwa Beaty Biały, w której pojawiły się sugestie, że obaj satyrycy byli nie tylko partnerami scenicznymi, ale też bliskimi przyjaciółmi. Jednak Piasecki postanowił zabrać głos i… nieco skorygować ten obraz. We wpisie na Facebooku Piasecki jasno dał do zrozumienia, że choć darzył Rewińskiego ogromnym szacunkiem i serdecznością, to nie uważał siebie za jego "przyjaciela" w tradycyjnym sensie. Twierdzi, że jego własne pojmowanie tego słowa różni się od tego, co ludzie często wyobrażają sobie o relacji między bliskimi współpracownikami. TYLKO NA VIVA.PL: Szczerze wyznanie Oliwii Bieniuk. Po szkole filmowej zderzyła się z rzeczywistością: „Uczę się cierpliwości" Krzysztof Piasecki gorzko skomentował słowa w biografii Janusza Rewińskiego Artysta dał do zrozumienia, że określenie "najlepszy przyjaciel" jest dla niego pojęciem bardzo poważnym i zobowiązującym. W jego odczuciu relacja z Rewińskim była ważna, pełna wspólnych doświadczeń scenicznych i zawodowych, ale nie spełniała definicji przyjaźni w jej najbardziej intymnym, osobistym wymiarze. "Tydzień temu ukazała się pierwsza książka o Januszu Rewińskim. Autorka, pani Beata Biały, uznała, że byłem jego najlepszym przyjacielem. Protestowałem. Zaczęła mnie pytać. «Pokłócił się kiedyś z panem?». «Nie» — odpowiedziałem. 'Byliście razem na wakacjach?». «Tak» — znów odpowiedziałem. «To dlaczego pan twierdzi, że nie był pan jego przyjacielem?». Inaczej sobie wyobrażam przyjaźń. Jak mówiłem: «był człowiekiem trudnym». «Ale z panem nie miał konfliktów». Nie, ale z wieloma miał — czasem wyłącznie" — napisał. "I dlatego w książce występuję jako najlepszy przyjaciel. Choć przecież każdy człowiek może mieć swoją definicję przyjaźni. Kiedyś powiedziałem, że człowiek nie przyjaźni się z artystą, tylko z człowiekiem", dodał na koniec. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Krystyna Janda przerwała milczenie po śmierci Magdy Umer. Osobiste wyznanie poruszyło fanów
Krystyna Janda, bliska przyjaciółka Magdy Umer, opublikowała na Facebooku pełen bólu wpis, w którym wyznaje, jak trudna jest dla niej strata zmarłej legendy polskiej piosenki. Emocje aktorki są niezwykle poruszające.
Relacja Krystyny Jandy i Magdy Umer narodziła się w latach 70. Przypadkowe spotkanie przekształciło się w wyjątkową przyjaźń i wieloletnią współpracę. Magda Umer była wszechstronną artystką – wykonawczynią poezji śpiewanej, poetką, reżyserką, scenarzystką, aktorką oraz dziennikarką. Wspólnie tworzyły m.in. kultowy monodram "Biała bluzka", w którym Umer była reżyserką, a Janda występowała w głównej roli. Nie tylko scena ich łączyła – przez dekady wspierały się w życiu prywatnym i zawodowym, tworząc nierozłączny duet artystyczny i przyjacielski. Wzruszające wspomnienia z Teatru Polonia i osobiste anegdoty z prób Krystyna Janda nie kryje bólu i rozpaczy po śmierci Magdy Umer, która odeszła 12 grudnia 2025 r. w wieku 76 lat. Na swoim profilu na Facebooku, po upływie dwóch miesięcy od tej tragedii, aktorka napisała: "Nie ma Magdy. Nie można się pogodzić i ani na chwilę zapomnieć. Jakby czas z Nią stał w miejscu, nie daje się poruszyć. Znała wszystkie wiersze świata, mówiła je z pamięci, wszystkie teksty piosenek. Nieomylnie wyłuskiwana te najlepsze, te ważne, te znaczące. W ważnych chwilach lub niecodziennych sytuacjach przychodziły Jej do głowy, cytaty, zdania, frazy i ustawiały sensy chwil w człowieczym porządku." W emocjonalnym wpisie Janda przywołuje także próby do spektaklu "Zapiski z wygnania" w Teatrze Polonia, które na zawsze pozostaną w jej pamięci. Opisała sytuację, gdy Umer przyniosła propozycje tekstów do adaptacji, wśród których znalazł się wiersz Wisławy Szymborskiej "Imiona". Aktorka wspomina: "Powiedziałam: 'Magda, do tego jest muzyka! Kiedyś słyszałam jak śpiewała to jakaś młoda aktorka.' Spojrzała na mnie z politowaniem: 'Tak, muzykę napisał Janusz Tylman i śpiewałaś to ty!'". Fani poruszeni szczerym wpisem Krystyny Jandy Wpis Jandy wywołał ogromne poruszenie wśród fanów. Komentarze pod jej postem pełne są współczucia, wsparcia i podziwu dla odwagi w dzieleniu się własnym bólem. Dla wielu osób śmierć Magdy Umer to strata nie tylko dla polskiej kultury, ale i dla wszystkich, którzy czerpali z jej twórczości i mądrości. Krystyna Janda, opłakując przyjaciółkę publicznie, stała się głosem tysięcy osób odczuwających podobną pustkę. ZOBACZ TEŻ: Hymn PRL-u i głos, którego nie da się zapomnieć. Tak powstał największy hit Czesława Niemena. Ta historia do dziś robi wrażenie
To już pewne. Małgorzata Socha przyjęła propozycję udziału w jednym z najgłośniejszych show w Polsce
Ta wiadomość spadła na fanów jak grom z jasnego nieba. Aktorka znana z największych serialowych hitów TVN została ogłoszona pierwszą uczestniczką nowej edycji programu "Azja Express". To zupełnie nowa rola w jej karierze i zapowiedź emocjonującej przygody, jakiej jeszcze nie oglądaliśmy.
Informacja została oficjalnie potwierdzona dziś po południu. Tym samym Małgorzata Socha dołącza do grona gwiazd, które zdecydują się opuścić komfortowy świat planu zdjęciowego i zmierzyć z wyzwaniami ekstremalnej podróży. Dla aktorki, która przez lata przyzwyczaiła widzów do perfekcyjnie zagranych ról, to krok w stronę autentyczności i spontaniczności. W "Azja Express" nie ma dubli – są emocje, zmęczenie, presja czasu i relacje wystawione na próbę. Małgorzata Socha w „Azja Express” – nowy rozdział w karierze aktorki Ogłoszenie udziału Małgorzaty Sochy w "Azja Express” natychmiast wywołało falę komentarzy. Aktorka od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Zbudowała imponującą karierę, występując m.in. w serialach „Na Wspólnej”, „BrzydUla” czy „Przyjaciółki”. Prywatnie jest żoną Krzysztofa Wiśniewskiego, z którym ma troje dzieci. Przez lata konsekwentnie oddzielała życie rodzinne od zawodowego, rzadko decydując się na projekty, które ingerowałyby w jej prywatność. Tym bardziej udział w „Azja Express” wydaje się odważnym krokiem. To format, który obnaża emocje i pokazuje uczestników w sytuacjach granicznych – bez scenariusza, bez retuszu, bez kontroli nad montażem dnia codziennego. Dla Małgorzaty Sochy to nie tylko przygoda, ale także możliwość pokazania siebie z innej perspektywy. Dotąd widzowie oglądali ją w wykreowanych rolach – teraz zobaczą ją w realnych okolicznościach, gdzie liczy się odporność psychiczna, spryt i umiejętność współpracy. Z kim Małgorzata Socha wystąpi w „Azja Express”? Jednym z najczęściej powtarzanych pytań po ogłoszeniu jej udziału jest to, kto będzie partnerem aktorki w programie. "Azja Express" opiera się na formule duetu, a relacja między uczestnikami bywa kluczowa dla sukcesu. Produkcja na razie nie ujawniła wszystkich szczegółów, co tylko podsyca atmosferę napięcia. Spekulacje są różne – od bliskiej przyjaciółki po osobę z branży. Wiadomo jednak, że wybór partnera w tym formacie ma ogromne znaczenie. To nie tylko wspólna podróż przez egzotyczne kraje, ale przede wszystkim próba charakterów. Uczestnicy dysponują ograniczonym budżetem, muszą organizować transport i noclegi, a wszystko odbywa się pod presją czasu. W takich warunkach nawet najmocniejsze relacje bywają wystawione na próbę. Jedno jest pewne – Małgorzata Socha w „Azja Express” to jedna z największych niespodzianek sezonu. A jeśli historia programu czegoś nas nauczyła, to tego, że takie decyzje potrafią zmienić nie tylko wizerunek, ale i sposób, w jaki publiczność patrzy na swoich ulubieńców.
Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Robert Duvall był ikoną światowego kina, laureatem Oscara i jednym z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia. W życiu zawodowym osiągnął niemal wszystko. W prywatnym — jak sam przyznawał — pozostała jedna niezrealizowana tęsknota. Mimo czterech małżeństw nigdy nie został ojcem. O braku dzieci mówił rzadko, najczęściej z charakterystycznym dla siebie dystansem i ironią.
Choć publiczność zapamiętała go jako charyzmatycznego Toma Hagena w „Ojcu chrzestnym” czy bezwzględnego podpułkownika Kilgore’a w „Czasie apokalipsy”, prywatnie Robert Duvall był człowiekiem powściągliwym, stroniącym od zwierzeń. Urodzony 5 stycznia 1931 roku w San Diego w rodzinie wojskowej – jego ojciec William Howard Duvall był admirałem marynarki wojennej – dorastał w atmosferze dyscypliny i tradycyjnych wartości. Być może właśnie dlatego temat rodziny zawsze miał dla niego szczególne znaczenie. Życie prywatne Roberta Duvalla. Cztery małżeństwa, żadnych dzieci Robert Duvall był żonaty czterokrotnie. Jego pierwszą żoną była Barbara Benjamin (1964–1975), później aktorka Gail Youngs (1982–1986), następnie Sharon Brophy (1991–1996). W 2005 roku poślubił Lucianę Pedrazę, argentyńską aktorkę i reżyserkę, młodszą od niego o 41 lat. To właśnie u jej boku spędził ostatnie dekady życia. Każde z tych małżeństw było ważnym rozdziałem w jego biografii, jednak żadne nie przyniosło mu upragnionego ojcostwa. W wywiadach przyznawał, że próbował zostać ojcem zarówno w małżeństwie, jak i poza nim, ale bez powodzenia. Nie zdecydował się również na adopcję. "Chyba strzelam ślepakami. Próbowałem z wieloma różnymi kobietami, w związkach małżeńskich i pozamałżeńskich. Myślałem o adopcji, ale (moja żona i ja) jeszcze tego nie zrobiliśmy" – stwierdził w rozmowie z Details.com. Choć jego związki bywały burzliwe, a różnice wieku w ostatnim małżeństwie budziły zainteresowanie mediów, Duvall konsekwentnie chronił swoje życie prywatne. Z Lucianą Pedrazą tworzył związek oparty na wspólnych pasjach – łączyła ich miłość do Argentyny, tańca tango i działalności charytatywnej. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Robert Duvall angażował się w działalność charytatywną Choć Robert Duvall nie został ojcem, w czasie małżeństw funkcjonował w rozszerzonych rodzinach swoich partnerek. Z Lucianą Pedrazą angażował się w działalność fundacji charytatywnej wspierającej dzieci w Argentynie. Nie zdecydował się jednak na formalną adopcję. W wywiadach nie rozwijał powodów tej decyzji. Wydaje się, że zaakceptował fakt, że jego droga życiowa potoczyła się inaczej niż u wielu jego rówieśników. W świecie, w którym gwiazdy często budują medialne narracje wokół życia rodzinnego, Duvall pozostał wierny swojej zasadzie: prywatność ponad wszystko. Kariera, która stała się jego dziedzictwem Robert Duvall zdobył Oscara za rolę w filmie "Tender Mercies" (1983). Był siedmiokrotnie nominowany do Nagrody Akademii, zdobył także cztery Złote Globy i nagrodę BAFTA. Współpracował z największymi reżyserami: Francisem Fordem Coppolą, Francisem Fordem Coppolą, Peterem Bogdanovichem czy Robertem Altmanem. Jego filmografia to ponad sześć dekad pracy i role, które na stałe wpisały się w historię kina. Paradoksalnie, na ekranie wielokrotnie wcielał się w postaci ojców, patriarchów i mentorów. Robert Duvall zmarł w 2026 roku w wieku 95 lat. Pozostawił po sobie imponujący dorobek artystyczny i opinię jednego z najbardziej wyrazistych aktorów amerykańskiego kina. Choć nie doczekał się dzieci, jego nazwisko na trwałe zapisało się w historii kultury. W jego biografii nie ma dramatycznych wyznań ani spektakularnych gestów. Jest za to cicha, ludzka historia o marzeniu, które nie zawsze się spełnia — nawet jeśli spełniło się niemal wszystko inne.
Wykasowała z sieci dowód ich miłości; przed nią rozwód kościelny. Doda nie chce znać byłego męża
Doda w formacie "Kula VIVY!" wróciła do jednego z najbardziej osobistych rozdziałów swojego życia. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedziała o ślubnym teledysku "Miłość na etat", który zniknął z sieci, oraz o staraniach o rozwód kościelny.
Ślubny klip, który miał być symbolem wielkiego uczucia do drugiego męża, dziś jest dla niej świadectwem relacji, która skończyła się bezpowrotnie. W rozmowie z VIVĄ.pl Doda opowiada o tym, kim jest dla niej dziś ostatni mąż i dlaczego marzy, by otrzymać w końcu rozwód kościelny. Doda o ślubnym klipie "Miłość na etat". Symbol uczucia, który zniknął z sieci W serialu o Dodzie widzowie mogą zobaczyć fragmenty teledysku „Miłość na etat”. W sieci nie da się jednak znaleźć pełnej wersji. Powód – jak wyjaśniła w rozmowie z Rafałem Kowalskim – jest bardzo osobisty. To był jej ślubny klip. Powstał jako dowód ogromnej miłości do drugiego męża. Dziś artystka mówi o tym z wyraźnym dystansem. Przyznaje, że trudno jest jej nawet użyć słowa "mąż", bo – jak podkreśla – ta osoba jest już dla niej kimś obcym. "Człowiek, który jest bez zasad, bez honoru, bez godności. Robię wszystko, żeby udało mi się mój ślub kościelny zlikwidować i doprowadzić do rozwodu. I po prostu nie jest godzien tego. Jakichkolwiek dowodów mojego uczucia" – podsumowała gorzko artystka Emila Stępnia. Doda o rozwodzie kościelnym – „robię wszystko, żeby zlikwidować ślub” Proces rozwodu kościelnego wymaga czasu, formalności i determinacji. Artystka przyznała, że podejmuje wszelkie kroki, by doprowadzić do unieważnienia małżeństwa w Kościele. Na pytanie Rafała Kowalskiego o realia w Polsce w 2026 roku Doda odpowiedziała wprost: "ciężko". Jednocześnie zaznaczyła, że pewne okoliczności mogą mieć znaczenie w toku postępowania. Wspomniała o sytuacjach, w których jedna ze stron zmaga się z uzależnieniem – od alkoholu czy narkotyków. "Nie, wystarczy, że jest nałogowcem. Czy to alkoholik, czy narkoman, już jest łatwo. No bo wtedy nie jesteś zdolny do utrzymania związku małżeńskiego" – podkreśliła. W takim przypadku – szczególnie gdy małżeństwo nie ma dzieci – procedura może być mniej skomplikowana. Cały materiał obejrzycie na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla
Luciana Pedraza i Robert Duvall stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii Hollywood. Dzieliło ich 41 lat, połączył przypadek na ulicy Buenos Aires. Ich historia, pełna czułości i dystansu, zakończyła się w lutym 2026 roku wraz ze śmiercią aktora. To opowieść o miłości, która przyszła późno, ale okazała się najtrwalsza.
Robert Duvall przez dekady był ikoną amerykańskiego kina. Laureat Oscara za rolę w filmie "Czułe słówka", niezapomniany Tom Hagen z "Ojca chrzestnego" i podpułkownik Kilgore z "Czasu apokalipsy", miał za sobą trzy małżeństwa, zanim spotkał kobietę, która odmieniła jego codzienność. Luciana Pedraza stała się jego czwartą żoną i – jak sam podkreślał – największym spokojem jego życia. Robert Duvall i Luciana Pedraza. Los zetknął ich na ulicy Buenos Aires W 1997 roku Duvall przebywał w Argentynie. Miał wtedy 65 lat, był po rozwodzie i – jak przyznawał – skupiony głównie na pracy. Luciana Pedraza pochodziła z tradycyjnej argentyńskiej rodziny. Jej ojciec był lekarzem, a ona sama nie miała nic wspólnego z hollywoodzkim światem. To ona pierwsza podeszła do aktora. Nie dlatego, że był gwiazdą, lecz dlatego, że wydał jej się interesującym mężczyzną. Zaprosiła go na pokaz tanga, który organizowali jej przyjaciele. Ich znajomość rozwijała się bez medialnego pośpiechu. Spotykali się między Argentyną a Stanami Zjednoczonymi, odkrywając wspólne pasje i ucząc się siebie nawzajem. Duvall zakochał się nie tylko w Lucianie, ale i w jej ojczyźnie. Różnica wieku, która budziła emocje Między Lucianą Pedrazą a Robertem Duvallem było 41 lat różnicy. Gdy zaczęli pojawiać się publicznie, media szybko podchwyciły ten temat. Dla jednych była to romantyczna historia, dla innych – powód do spekulacji. Oni sami podchodzili do tego z dystansem. Duvall w wywiadach podkreślał, że wiek nie ma znaczenia, jeśli ludzie rozumieją się bez słów. Luciana nigdy nie próbowała budować kariery wyłącznie na nazwisku męża. Zachowała własną tożsamość i niezależność. Pobrali się w 2005 roku. Duvall miał 74 lata, Luciana 33. Było to jego czwarte małżeństwo – i najdłuższe. Pierwsze spotkanie Duvalla z ojcem Luciany stało się anegdotą, którą aktor opowiadał z rozbawieniem. Przyszły teść miał zapytać: "Mam mówić do ciebie synu czy tato?". Para nie doczekała się wspólnych dzieci, ale zaangażowali się w działalność charytatywną. W 2001 roku założyli fundację wspierającą dzieci i rodziny w trudnej sytuacji, szczególnie w Argentynie. Był to ważny element ich wspólnej misji. ZOBACZ TEŻ: Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce Robert Duvall nie żyje. Tak żona oddała mu hołd Robert Duvall zmarł 15 lutego 2026 roku w wieku 95 lat. Do końca pozostawał pod opieką i wsparciem żony. W informacji o jego śmierci przekazano, że odszedł w otoczeniu bliskich. "Dla mnie był po prostu wszystkim. Jego pasja do zawodu dorównywała jedynie głębokiej miłości do postaci, pysznych posiłków i brylowania w towarzystwie. W każdej ze swoich licznych ról Bob oddawał się całkowicie swoim bohaterom i prawdzie ludzkiego ducha, którą reprezentowali. W ten sposób pozostawił nam wszystkim coś trwałego i niezapomnianego" – pisała o nim ukochana. Luciana Pedraza przez trzy dekady była nie tylko jego żoną, ale i najbliższą powierniczką. W świecie pełnym przelotnych relacji ich historia stała się dowodem, że miłość może przyjść w każdym wieku – niespodziewanie, na ulicy obcego miasta. Dla Roberta Duvalla była to ostatnia miłość. Dla Luciany – wielka część życia. Ich historia, rozpoczęta od żartobliwego pytania przyszłego teścia, zapisała się jako jedna z najbardziej poruszających opowieści o dojrzałym uczuciu w historii Hollywood. SPRAWDŹ TEŻ: Najpierw tajny ślub, teraz dziecko! Historia miłości Marcina Gortata i Żanety Stanisławskiej zaskakuje
Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce
Małgorzata Lis to kobieta, która od kilku lat stoi u boku Rafała Maseraka — jednego z najbardziej rozpoznawalnych tancerzy w Polsce. Choć konsekwentnie unika medialnego rozgłosu, jej relacja z jurorem „Tańca z Gwiazdami” budzi zainteresowanie. Razem wychowują syna, planują wspólną przyszłość i pokazują, że miłość można budować z dala od skandali i blasku fleszy.
Gdy Rafał Maserak świętuje kolejne urodziny, uwagę mediów przyciąga nie tylko jego imponująca kariera, ale również życie prywatne, które przez lata pozostawało w cieniu. Dziś wiadomo, że u jego boku stoi kobieta, która wybrała prywatność zamiast show-biznesu. Kim jest Małgorzata Lis i jak wygląda ich wspólna historia? Kim jest Małgorzata Lis — partnerka Rafała Maseraka? Małgorzata Lis nie jest osobą publiczną i nie funkcjonuje w świecie telewizji czy estrady. W przeciwieństwie do wielu partnerek gwiazd show-biznesu nie buduje swojej rozpoznawalności na medialnej obecności. Z dostępnych informacji wynika, że nie jest związana zawodowo z branżą rozrywkową, ma prawnicze wykształcenie, a jej życie koncentruje się przede wszystkim wokół rodziny i codzienności z dala od czerwonych dywanów. Para konsekwentnie chroni swoją prywatność, nie ujawniając wielu szczegółów dotyczących życia osobistego czy zawodowego Małgorzaty Lis. To podejście wyraźnie odróżnia ich relację od wcześniejszych, szeroko komentowanych związków tancerza. Rafał Maserak i Małgorzata Lis wspólnie wychowują syna W marcu 2020 roku Rafał Maserak i Małgorzata Lis zostali rodzicami. Na świat przyszedł ich syn Leonard. Informacja o narodzinach dziecka została potwierdzona przez samego tancerza, który nie krył wzruszenia i radości z nowej roli. Ojcostwo stało się dla Maseraka jednym z najważniejszych doświadczeń życiowych. W wywiadach podkreślał, że narodziny syna zmieniły jego perspektywę i hierarchię wartości, a sam chłopiec jest jego największą pociechą. "On wszystko chce robić i troszeczkę widzę siebie, jak byłem w jego wieku. Mama mi opowiada, jak byłem w tym wieku i mówi: „Ty po prostu wszystko chciałeś robić". Chce tańczyć, ale nie jest takim zagorzałym tancerzem. Na razie kopie w piłkę, trenuje judo, na zajęciach przedszkolnych wykonuje wszystko, co tylko jest możliwe, więc próbuje. Musi na pewno dużo tej swojej niespożytej energii gdzieś wyładować. Ja też taki byłem, więc jest taka nadzieja, że może coś wybierze, w jakąś taką stronę artystyczną pójdzie", zwierzał się "Plejadzie". Wspólne zdjęcia z sesji ciążowej oraz późniejsze rodzinne kadry pokazały ich jako zgraną, ciepłą rodzinę. ZOBACZ TEŻ: Ciche dni? Nie w ich domu. Rafał Brzoska zawarł z żoną ważną umowę. Ten jeden zapis zaskakuje Media informowały również o zaręczynach pary. Rafał Maserak oświadczył się Małgorzacie Lis, co zostało potwierdzone w wywiadach i relacjach prasowych. W przestrzeni medialnej pojawiały się doniesienia o planowanym ślubie, jednak uroczystość była przekładana. "Obecne okoliczności nie sprzyjają temu, by brać ślub. Lepiej będzie, jak skupimy się na wychowywaniu syna" - mówił w 2020 roku tancerz w rozmowie z "Twoim Imperium". Temat powracał w wywiadach jeszcze kilkukrotnie. "Założyliśmy rodzinę, a pojawienie się na świecie dziecka jest dużo ważniejsze niż obrączki. Ale żeby była jasność: osobiście nie mam nic przeciwko instytucji małżeństwa. Więc myślę, że ten dzień ślubu kiedyś nadejdzie", powiedział z kolei dla "Na żywo" jakiś czas temu. Prywatność w życiu Rafała Maseraka To właśnie dyskrecja sprawia, że postać Małgorzaty Lis budzi zainteresowanie — pozostaje bowiem poza schematem partnerki celebryty. Ich historia pokazuje, że można tworzyć stabilny związek w świecie pełnym kamer, nie rezygnując z prawa do intymności. Dziś, gdy Rafał Maserak świętuje urodziny, trudno nie zauważyć, że jednym z jego największych życiowych osiągnięć — obok sukcesów zawodowych — jest właśnie rodzina, którą stworzyli. To relacja budowana z dala od skandali, w atmosferze wzajemnego szacunku i dojrzałości. SPRAWDŹ TEŻ: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców
Posądził ją o brak lojalności; Doda odpowiada Edwardowi Miszczakowi. Mówi o niewolnictwie
W formacie "kula VIVY!" Doda odpowiada na pytania losowane ze szklanej kuli. Gdy padło to o Edwarda Miszczaka i wdzięczność wobec niego, artystka nie zawahała się ani chwili. Jej odpowiedź uruchomiła szczerą rozmowę o lojalności, kontraktach i zasadach, jakimi kieruje się w swojej karierze.
Serial "DODA" już od 20 lutego w Prime Video. Na dniu prasowym pojawił się nasz reporter, Rafał Kowalski, wraz ze szklaną kulą pełną pytań do artystki. "W dokumencie o Tobie jednym z gości jest Edward Miszczak. Czy wśród różnych emocji masz względem niego poczucie wdzięczności?", brzmiało jedne z nich. Odpowiedź padła natychmiast: "Nie". To jedno słowo wystarczyło, by rozmowa nabrała tempa. Doda reaguje na zarzut braku lojalności wobec Polsatu W dalszej części rozmowy prowadzący przywołał słowa Edwarda Miszczaka, który w jednym z wywiadów mówił o swojej roli w karierze Dody i sugerował, że artystka nie wykazała się wobec stacji Polsat lojalnością. Doda wyraźnie zdziwiona zapytała: "Ale gdzie nie zostałam? W którym miejscu?". Gdy usłyszała, że chodzi m.in. o jej ostatni występ sylwestrowy w TVP, po latach występowania w Polsacie, ponownie nie kryła zaskoczenia. Choć jej pierwsza odpowiedź była stanowcza, później ton rozmowy wyraźnie złagodniał. Doda nie budowała narracji o konflikcie. "Nie, ja myślę, że on się droczy, bo po prostu wie, że tam gdzie występuję na Sylwestra, tam wygrywamy po prostu oglądalność" — powiedziała z pewnością siebie. ZOBACZ TEŻ: Zniknęła z mediów na długo, teraz czekają ją wielkie zmiany. Ida Nowakowska odsłania prywatne sekrety. To jedno wyznanie rozczula Doda o kontraktach i konflikcie z Edwardem Miszczakiem Najważniejszy fragment rozmowy dotyczył zasad, jakimi rządzi się świat show-biznesu. Doda podkreśliła, że kiedy była związana kontraktem z Polsatem, respektowała jego warunki. "Jak miałam podpisany kontrakt z moim reality show w Polsacie, to faktycznie występowałam wtedy na Sylwestra w Polsacie" — zaznaczyła. Co więcej, przyznała: "Zrezygnowałam raz z występu w TVP właśnie twierdząc, że lojalnie muszę zostać i chcę zostać w Polsacie." Jednocześnie zaznaczyła wyraźne różnice między artystami a pracownikami danych stacji. "Artyści nie pracują na etacie. Nie mają umowy z telewizjami. Tym się różnią od prezenterów. Mają fanów w każdej telewizji. Do każdej też muszą docierać. Mają także wolność artystyczną. Więc nie wiem, czy to jest na pewno wolność, czy już niewolnictwo, ale ja Polsat bardzo lubię. Zresztą jak się widziałam z Krzysiem Ibiszem w Nowym Roku, to od razu zapytam. "Tęskniliście za mną w Sylwestra? Musieliście sobie drugą Dodę załatwić", śmiała się, mając na myśli wokalistkę, z którą Smolasty zaśpiewał "Nim zajdzie słońce". Na koniec, w nawiązaniu do domniemanego konfliktu z Edwardem Miszczakiem, odpowiedziała, że takowy absolutnie nie ma, ani nie będzie mieć miejsca: "A z Edwardem kłócić się nie będę, to jest starszy człowiek, ja się nie kłócę ze starszymi ludźmi." Cały materiał obejrzycie na naszym kanale YouTube. TYLKO NA VIVA.PL: Jak i gdzie ubierają się gwiazdy? Edyta Herbuś i Lara Gessler wyjawiły nam sekrety swojego stylu View oEmbed on the source website
Ewa Wachowicz o absurdalnych cenach w restauracjach. Ostatniej kolacji z mężem nie zapamięta pozytywnie
Ewa Wachowicz nie ukrywa, że wysokie ceny w restauracjach coraz częściej budzą jej oburzenie. W rozmowie z reporterem Viva.pl opowiedziała o sytuacji z ostatniej kolacji z mężem, która – jak przyznała – pozostawiła spory niesmak.
W czasach, gdy wyjście do restauracji dla wielu osób staje się luksusem, temat cen elektryzuje zarówno gości, jak i samych restauratorów. Rafał Kowalski z Viva.pl zapytał Ewę Wachowicz wprost, czy jej zdaniem wszystkie wysokie progi cenowe są dziś uzasadnione. Odpowiedź była zaskakująco szczera. Ewa Wachowicz o cenach w restauracjach Rozmowa zaczęła się od pytania o rosnące ceny w restauracjach. Reporter zauważył, że talerzyk z pomidorem za 17 zł potrafi skutecznie odebrać apetyt. Ewa Wachowicz przyznała, że sama miewa podobne odczucia. "Ja też mam czasem takie wrażenie, że te ceny są kompletnie nieuzasadnione" – powiedziała wprost. Choć prowadzi własną restaurację w Krakowie i zna realia branży od podszewki, nie zamierza udawać, że każdy rachunek da się logicznie obronić. Jej słowa pokazują, że nawet osoby z wieloletnim doświadczeniem gastronomicznym dostrzegają rosnący rozdźwięk między ceną a tym, co faktycznie trafia na talerz. Ewa Wachowicz wspomina kolację z mężem. Pozostał niesmak. "To były cztery plasterki' Najwięcej emocji wzbudziła jednak historia z prywatnej kolacji. Ewa Wachowicz opowiedziała o sytuacji, która spotkała ją zaledwie dzień wcześniej. "Wczoraj miałam taką sytuację, nie powiem w jakiej restauracji, byłam na kolacji i przyznam szczerze, że mój mąż zamówił kaczkę, pierś z kaczki" – relacjonowała. To, co pojawiło się na talerzu, bardzo ich zaskoczyło. "I ta pierś była, tak jakby w moim rozumieniu, były to cztery plasterki. Plasterki, nie kawałki, plasterki" – podkreśliła. Jak przyznała, miała wrażenie, że nie była to nawet cała pierś z kaczki. Spojrzała na cenę, a potem na talerz i – jak powiedziała – zdała sobie sprawę, że jej mąż "nie ma szans się tym najeść". TYLKO NA VIVA.PL: Fani od lat nachodzą jej dom, ale co innego złości ją bardziej. Ewa Wachowicz apeluje: „To brak kultury!” Restauratorka kontra klientka – czy wszystko da się usprawiedliwić? Choć Ewa Wachowicz nie kryła rozczarowania, zaznaczyła, że jako restauratorka znajduje się w trudnej sytuacji, oceniając innych. "Mnie jako restauratorowi jest bardzo ciężko to oceniać" – przyznała. Z jednej strony widzi perspektywę klienta, który oczekuje jakości i adekwatnej porcji do ceny. Z drugiej – zna mechanizmy rynku. "Jeżeli są klienci takiej restauracji, przychodzą i zamawiają za te pieniądze ten plasterek kaczki, okej, skoro jest klient, no to restauracja ma prawo tak funkcjonować" – podsumowała. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski zapytał również, czy w takich sytuacjach mówi wprost kelnerowi, że coś jej nie odpowiada. Wiele osób unika konfrontacji i z grzeczności odpowiada, że "wszystko było w porządku". Ewa Wachowicz nie ma z tym problemu. "Zawsze odpowiadam zgodnie z prawdą” – zadeklarowała. Jeśli coś jest niedoprawione, niedosolone albo po prostu jej nie pasuje, mówi o tym otwarcie. Jak podkreśliła, jest zwolenniczką zasady, że "prawda zawsze się obroni". TYLKO NA VIVA.PL: Ewa Wachowicz od lat opiekuje się schorowaną mamą. Teraz ujawnia jedno. Z myślą o niej musiała zmienić scenariusz swojego programu Cała rozmowa z Ewą Wachowicz znajduje się na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej?
Małgorzata Walewska przez niemal trzy dekady była związana z Piotrem Kokosińskim. Ich relacja przetrwała młodzieńcze uniesienia i próbę czasu, jednak nagle się zakończyła. Co się wydarzyło? W tle pojawiła się choroba, dramatyczna diagnoza i głęboka refleksja nad miłością. A potem — nieodwracalna strata...
Przez niemal 30 lat stanowili zgrany duet. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński uchodzili za parę, którą połączyło coś więcej niż tylko młodzieńcza miłość. Wydawało się, że są sobie pisani – do czasu. Zaskakująco to sama artystka postanowiła zakończyć wieloletni związek. Co ją do tego skłoniło? W tle pojawiła się choroba, która niespodziewanie przewartościowała jej życie. Ostatnia publikacja na FB 6.01.2026 r. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński. Od młodzieńczej fascynacji do rodziny Ich historia zaczęła się jeszcze w nastoletnich latach. Ona miała 17 lat i była przekonana, że spotkała mężczyznę swojego życia. On – młodszy o rok – nie był gotów na deklaracje, które od razu zaczęła składać Małgorzata. Mimo różnic uczucie przetrwało próbę czasu. Związek przechodził przez różne fazy, ale oboje wierzyli, że są sobie przeznaczeni. Walewska marzyła o dziecku już jako bardzo młoda dziewczyna, ale to Piotr pierwszy poruszył temat założenia rodziny – wiele lat później. „Któregoś dnia zapytał mnie, czy nie moglibyśmy mieć dziecka. Pomyślałam: zwariował. A teraz mamy piękną córeczkę i jesteśmy szczęśliwi”, wspominała w rozmowie z „Na Żywo”. W międzyczasie jej kariera rozwijała się błyskawicznie. Koncerty, podróże, kolejne kontrakty – to wszystko sprawiało, że coraz mniej było jej w domu. Na początku cieszyło ją, że partner rozumie jej pasję i poświęcenie dla muzyki. Miłość kontra scena Zakochani planowali ślub, ale przeszkodą okazał się dwuletni kontrakt Walewskiej. Artystka występowała na najważniejszych scenach operowych w Europie i na świecie. Jednak sukces zawodowy zaczął odbijać się na relacji. Codzienność wypełniły nieporozumienia i narastająca zazdrość. „Mój mąż chciał kiedyś wejść za kulisy po spektaklu, ale napotkał opór strażnika. Mówi: 'Jestem mężem pani Walewskiej', a strażnik na to: 'Mąż to był wczoraj! Z kwiatami!!!'” – opowiadała z goryczą w „Na Żywo”. Z czasem widywali się coraz rzadziej, kontaktowali głównie online. Właśnie wtedy ich związek zaczął się kruszyć. Walewska nie poddawała się bez walki, ale problemy narastały… Choroba, która przewartościowała wszystko Przełomowy moment nadszedł w 2010 r., gdy w Operze Krakowskiej artystka zasłabła tuż przed wyjściem na scenę. To, co początkowo wydawało się przemęczeniem, okazało się poważnym zagrożeniem życia. „Tuż przed wejściem na scenę moje serce zaczęło bić nierytmicznie. Czasem arytmia sama ustępowała, ale nie w tym przypadku. Wysiłek na scenie zakończył się obrzękiem płuc i utratą przytomności”, relacjonowała w rozmowie z „Na Żywo”. „Z każdą kolejną frazą czułam, że mój oddech jest coraz krótszy. Wciągałam powietrze, charcząc głośno. Bałam się, że publiczność to usłyszy. Na szczęście skończył się pierwszy akt. Zbiegłam ze sceny ostatkiem sił, starając się dramat przerobić na interpretację. [...] Wtedy już walczyłam o życie. Za kulisami zatrzymałam się przy stanowisku inspicjentki. Poprosiłam, żeby wezwała karetkę i zadzwoniła do mojej zmienniczki Moniki Ledzion, aby dokończyła za mnie spektakl. Miała tylko przerwę, aby wszystko zorganizować. Zapytała jeszcze: 'Czy jest aż tak źle?'. A ja już nie byłam w stanie odpowiedzieć. Położyłam się na podłodze, bo poczułam, że upadnę." To był początek długiej walki o zdrowie. Po trzech dniach na intensywnej terapii i dwóch operacjach serca okazało się, że diagnoza była błędna. Prawdziwą przyczyną złego stanu zdrowia była borelioza – zdiagnozowana dopiero po roku. Przebudzenie i rozstanie Cztery miesiące leczenia to był czas nie tylko dla ciała, ale i dla duszy. Walewska zaczęła analizować swoje życie i związek. Doszła do bolesnych wniosków – że przez lata idealizowała relację z Kokosińskim. I że pora się rozstać. „Dotarło do mnie, że potrzebuję mężczyzny 'na dobre i na złe'. Takiego, który byłby dla mnie oparciem, który pomógłby mi podejmować ważne decyzje i był przy mnie wtedy, gdy go naprawdę potrzebuję” – wyznała. ZOBACZ TEŻ: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata Decyzję ogłosiła oficjalnie na początku 2014 r. na łamach magazynu VIVA!. „Podjęłam decyzję, że po 30 latach muszę się rozstać z miłością mojego życia. Miłością, z której kiedyś czerpałam siłę, a która przez ostatnie parę lat zaczęła mnie niszczyć. Walczyłam, ale okazało się, że jedyne wyjście to rozstanie. Dla mnie to był upadek moich ideałów i koniec wiary w wieczną miłość między kobietą a mężczyzną. W styczniu 2015 minął rok od rozstania. Powoli zaczynam myśleć o sobie jak o człowieku wolnym”. Nie minął nawet rok, gdy dotarła do niej kolejna tragiczna wiadomość – Piotr Kokosiński zmarł nagle w styczniu 2016 r. Mimo że nie byli już razem, strata była ogromna. Nowy rozdział – babcia, jurorka, diwa Dziś Małgorzata Walewska wciąż zachwyca publiczność swoim głosem. Od 2014 r. jest jurorką w programie „Twoja twarz brzmi znajomo”. W 2021 r. jej życie zyskało zupełnie nowy wymiar – została babcią. Jej córka, Alicja Kokosińska, urodziła dziewczynkę, która natychmiast zawładnęła sercem sławnej diwy. „Kiedy trzymam w ręku to małe stworzenie, ten skarb i koncentruję się na tym, co nowego wydarzyło się w jej życiu, a skończyła właśnie 5 miesięcy, jest cudownie” – mówiła z radością w rozmowie z „Faktem”.
Dla niej porzucił wiarę, dla niego zrezygnowała z kariery. Dlaczego idealna para polskiego show-biznesu się rozpadła?
Ich historia miłości zaczęła się jak bajka – przypadkowe spotkanie, szybki ślub, wspólne marzenia. Z czasem jednak pojawiły się cienie, które zniszczyły ten obrazek. Co naprawdę wydarzyło się w związku Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego?
W oczach wielu byli parą idealną. Ale za kulisami ich relacji kryło się znacznie więcej, niż mogło się wydawać... Jak potoczyła się historia Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego? Oto ich historia miłości. Ostatnia publikacja na FB 6.01.2026 r. Pierwsze spotkanie – magia jednego wieczoru Halina Mlynkova i Łukasz Nowicki poznali się w 2002 r. w krakowskiej „Piwnicy pod Baranami”. Artystka, wtedy jeszcze wokalistka zespołu Brathanki, przybyła na promocję książki Jana Nowickiego. Wieczór prowadził jego syn, Łukasz. Spotkanie miało charakter kulturalny, jednak dla dwójki bohaterów ten wieczór stał się początkiem czegoś większego. „Zauważyłem wysoką kobietę. Właściwie miałem twarz na wysokości jej piersi. Siatkarka, koszykarka? – pomyślałem. Dopiero potem się okazało, że to 174 cm wzrostu plus szpilki, a ja zorientowałem się, że to wokalistka Brathanków. Spodobała mi się, intrygowała” – wspominał Łukasz w rozmowie cytowanej przez z polki.pl. Ich znajomość rozwijała się szybko. Z pomocą przyszedł Zbigniew Preisner, który zainicjował ich bliższy kontakt, prowokując przypadkowe rozmowy i spotkania. Podczas jednej z imprez odprawiono nawet żartobliwy „ślub” – z obrączkami z folii aluminiowej i fałszywym księdzem. Choć zabawny, ten gest zapoczątkował prawdziwe uczucie. ZOBACZ TEŻ: 30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej? Związek na pełnych obrotach Łukasz, mimo że mieszkał w Warszawie, coraz częściej bywał w Krakowie. Początkowo połączyła ich przyjaźń, lecz uczucie przyszło niespodziewanie szybko. Święta Bożego Narodzenia spędzili już razem, a po kilku miesiącach zdecydowali się na ślub. Ceremonia odbyła się w rodzinnych stronach Haliny na Zaolziu. Jako że wokalistka była wyznania ewangelickiego, Łukasz zdecydował się zmienić religię – zrobił to z miłości. Pobrali się w sierpniu 2003 r. Kilka miesięcy później na świat przyszedł ich syn, Piotr. Publicznie prezentowali się jako para idealna. Często razem, uśmiechnięci, zgrani. W 2007 r. Łukasz w rozmowie z „Galą” z czułością opowiadał o Halinie: „Ideałem kobiety jest zdecydowanie Halina. Wyobraź sobie bukiet kwiatów, który został zerwany jakiś czas temu i nadal nie więdnie. Wciąż jest piękny i soczysty. Taka jest właśnie Halina. Czeszka, ale Polka. Piękna kobieta”. Cień codzienności i cena sukcesu Z czasem jednak życie rodzinne zaczęło zderzać się z codziennymi wyzwaniami. Halina poświęciła swoją karierę, by zająć się synem – decyzja, która kosztowała ją wiele emocjonalnie. „Od narodzin Piotrusia żyję z ciągłymi wyrzutami sumienia. [...] Kiedy jestem z nim, to myślę o uciekającym czasie, o niewykorzystanych szansach, o tym, że nie realizuję się zawodowo. [...] Muszę wyjeżdżać, poznawać świat, tęsknić, tulić się i płakać po powrocie z radości. Nie umiem inaczej” – mówiła w „Gali”. Równolegle Łukasz angażował się w wiele projektów zawodowych – seriale, programy telewizyjne, prowadzenie „Pytania na śniadanie”. Coraz rzadziej bywał w domu. „Stanowczo za mało czasu poświęcam Piotrkowi. To moja wina. [...] Kocham mojego syna, ale to wcale nie znaczy, że mam mu poświęcać cały wolny czas” – przyznał szczerze w tym samym magazynie. Rozstanie, które zaskoczyło wszystkich Ich małżeństwo, choć pozornie idealne, zaczęło się chwiać. Gdy w 2012 r. ogłoszono rozwód, opinia publiczna była w szoku. Para nigdy nie ujawniła oficjalnych powodów rozstania. Pojawiały się spekulacje, ale żadne z nich nie komentowało medialnych doniesień. Choć nie są już razem, dziś oboje mówią o sobie z szacunkiem. Halina w rozmowie z JastrząbPost przyznała: „Żyjemy bardzo osobnymi życiami. On ma swój świat, ja mam swój świat. Ja myślę, że ludzie nie powinni już sobie wchodzić w drogę i tego się trzymamy. Nasz syn jest już pełnoletni. Oni się spotykają, umawiają. To już idzie poza mną”. Łukasz z kolei w rozmowie z „Taka jak Ty” dodał: „Halina jest matką mojego syna. Co za tym idzie, jedną z najważniejszych osób, jakie spotkałem w moim życiu. [...] Jeżeli z kimś spędzasz 10 lat swojego życia, a potem źle o nim mówisz, bądź źle go traktujesz w swoich wspomnieniach, to jakbyś źle traktował samego siebie”. Nowe rozdziały w ich życiu Dziś każde z nich ułożyło sobie życie na nowo. Łukasz w 2016 r. ożenił się z Olgą Paszowską, z którą tworzy rodzinę. Halina z kolei po kilku trudnych relacjach znalazła szczęście u boku Marcina Kindli. Para również doczekała się dziecka. Choć ich wspólna historia dobiegła końca, oboje potrafią mówić o niej z godnością i spokojem. To rzadkość w świecie show-biznesu, gdzie każde rozstanie staje się sensacją. Mlynkova i Nowicki udowadniają, że można inaczej – z klasą, wdzięcznością i szacunkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki
"Więzi" – nowa galeria wystawy stałej w muzeum Polin
Galeria "Więzi" to ostatni rozdział wystawy stałej "1000 lat historii Żydów polskich". Poznasz w niej historie dzieci i wnuków polskich Żydów, którzy mieszkają w Nowym Jorku, São Paulo czy Melbourne. Więzi, wielowarstwowe powiązania, rozchodzące się echem przez pokolenia dotyczą jednak nie tylko ich losów, ale każdego z nas.
Wystawa stała, podzielona na osiem galerii, przedstawia 1000 lat społeczności żydowskiej na historycznych terenach Polski. Ostatnia, dziewiąta galeria dopełnia tę opowieść, pokazując, że dziedzictwo Żydów aszkenazyjskich nie zna granic. Przetrwało w smakach, fotografiach rodzinnych, słowach jidysz i emocjach przekazywanych z pokolenia na pokolenie – w domach na całym świecie. KUP BILET Współczesne głosy Sercem galerii jest multimedialna instalacja prezentująca 8 krótkich filmów. Wyłoniliśmy je w międzynarodowym konkursie, do którego w 2019 roku zgłosiło się 240 autorów. To szczere, poruszające historie o więziach – rodzinnych, emocjonalnych i kulturowych. Ukazują wyjątkowe relacje, kształtowane w diasporach pod wpływem lokalnych kultur i doświadczeń. Niektóre z nich są intymne i rodzinne, inne budują tożsamość całych społeczności. W galerii "Więzi" pokazujemy filmy na ekranach ukrytych za lustrami. Patrząc na bohaterów, widzisz też własne odbicie. Możesz zadać sobie pytania, towarzyszące dzieciom i wnukom polskich Żydów: Kim jestem? Skąd pochodzę? Co niosę dalej? Każdy z nas jest przecież odbiciem poprzednich pokoleń. W filmie "Cheesecake" Kasi Pajzderskiej emocje wywołuje ciasto przygotowane na podstawie stuletniego przepisu przywiezionego z Polski do Melbourne. Inna opowieść pokazuje coroczny maraton gefilte fish, łączący pokolenia rodziny Hermelin w Detroit. Wiele miesięcy przed sederem paschalnym przygotowują 200 sztuk tradycyjnej gefilte fish. "Nie chodzi o rybę… Chodzi tak naprawdę o miłość i stratę w każdym kęsie tego aszkenazyjskiego jedzenia" – mówi reżyserka Rachel Fleit. Filmy, które obejrzysz w galerii "Więzi", i ich autorzy: "Gefilte" – Rachel Fleit, "Zdjęcie rodzinne" – Jakub Duszyński, "Dżem" – Joanna Żero, "Warsaw Calling" – Jacob Dammas, "Sekret Sarity" – Samy Waitzberg, "Sztetl Jankiela" – Tama Macht Tobias, "Zamek Corvol" – Maja Szymanowska, "Sernik" – Katarzyna Pajzderska. Przeczytaj więcej o filmach z galerii "Więzi" Unikalna przestrzeń galerii Galeria "Więzi" to nie tylko wystawa – to doświadczenie. Jej przestrzeń zaprojektowała znana polska firma projektowa WWAA, która współpracowała już z nami przy otwarciu wystawy stałej. Lustra, światło i dźwięk tworzą immersyjne środowisko, które angażuje zmysły i emocje. Na suficie zawisła instalacja składająca się z 613 miniaturowych budynków, reprezentujących domy, które Żydzi stworzyli w różnych miejscach na świecie. Odwrócone do góry nogami sprawiają wrażenie, jakby były oglądane z perspektywy kosmosu. Ich odbicia w lustrzanych ścianach rozciągają się w nieskończoność. Oświetlenie zmienia się w rytmie dnia – od świtu do zmierzchu – przywołując obraz budzącego się i zasypiającego miasta. "To abstrakcyjna przestrzeń, gdzie jako projektanci staraliśmy się osiągnąć bezkres i bezczas. Nie opowiada tylko o wczoraj, ani nawet o dzisiaj – ale też o przyszłości. Oddziałuje na zupełnie inne zmysły niż cała wystawa, której jest ukoronowaniem. Pozwala wyjść z historii. Choć zaprojektowaliśmy ją ponad dekadę temu, kiedy nikt nie myślał o mediach społecznościowych, dziś zyskała nowe życie i to ciekawe, że może być odbierana również jako Instagram spot. Inspirowaliśmy się sztuką współczesną" – mówi Natalia Paszkowska z Pracowni WWAA Architekci. Na podłodze znajduje się mapa świata stworzona z tysięcy kropek naniesionych specjalną farbą na bazie żywicy. W galerii są też wygodne miejsca do odpoczynku – miękkie kanapy – idealne, żeby zatrzymać się na chwilę i zanurzyć w osobistej refleksji. Doświadczenie migracji "Więzi" to nie tylko historia Żydów polskich – to opowieść o nas wszystkich. O tym, jak pamięć, migracja i tożsamość poprzednich pokoleń wpływają na to, kim jesteśmy dziś. Migracja jest doświadczeniem uniwersalnym. Dziś wyjeżdżamy z różnych powodów – z wyboru lub nie. Niezależnie od okoliczności każda przeprowadzka niesie ze sobą emocje, które rozchodzą się echem przez pokolenia – zostają w gestach, języku, smakach i wspomnieniach. Odbicia, które zmieniają się razem z nami Galeria "Więzi" jest ostatnim rozdziałem naszej wystawy stałej, ale będzie się zmieniać – tak jak zmienia się świat. Wzbogacimy ją o nowe głosy, nowe perspektywy, nowe pokolenia. To przestrzeń, która rośnie razem z nami. Przeszłość odbija się w nas – w codziennych rytuałach, w pieśniach, które nucimy bez znajomości słów, w przepisach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Zatrzymaj się. Spójrz w lustro. I zapytaj: Co z ich historii żyje dziś we mnie? KUP BILET Galeria w liczbach: Przestrzeń nowej galerii: 205,5 m2 Przestrzeń luster: 210,7 m2 Liczba domków: 613 Wymiary największego domku: 25x25x30 cm Wymiary najmniejszego domku: 15x15x15 cm Waga domku: około 3 kg