Ten kolor paznokci odmładza dłonie. Gwiazdy już go pokochały
Po sezonach zdominowanych przez pastele do trendów wraca kolor, który od lat kojarzy się z latem. Koralowy manicure znów zachwyca stylistki i gwiazdy. Odpowiednio dobrany odcień optycznie odmładza dłonie, podkreśla opaleniznę i pasuje niemal do każdej karnacji.
Po latach dominacji mlecznych paznokci, delikatnych różów i minimalistycznych wzorów do łask wraca koral. To kolor, który od lat kojarzy się z wakacjami i promiennym wyglądem, a w tym sezonie ponownie znalazł się w centrum uwagi. Coraz częściej pojawia się na dłoniach gwiazd i influencerek, a stylistki paznokci zgodnie wskazują go jako jeden z najmocniejszych trendów lata. Nie bez powodu. Koral to jeden z najbardziej twarzowych odcieni – podkreśla opaleniznę, dodaje dłoniom świeżości i pasuje zarówno do krótkich, jak i długich paznokci. Można nosić go w klasycznej wersji lub postawić na bardziej nowoczesne interpretacje z modnym wykończeniem. Dlaczego koralowy manicure wraca do trendów? Koralowe paznokcie to jeden z tych trendów, które regularnie wracają wraz z nadejściem lata. W tym sezonie zyskały jednak nową odsłonę. Zamiast neonowych, bardzo intensywnych odcieni modne są bardziej eleganckie warianty – od delikatnego koralu z domieszką różu po soczyste odcienie wpadające w czerwień. Jak podkreślają stylistki paznokci, to kolor, który łączy świeżość z ponadczasową elegancją i sprawdza się zarówno na co dzień, jak i podczas wakacyjnych wyjazdów czy letnich przyjęć. Popularność koralu wynika także z jego uniwersalności. Ciepłe pigmenty sprawiają, że skóra dłoni wygląda na bardziej promienną, a opalenizna staje się bardziej wyrazista. To właśnie dlatego odcień ten często określany jest jako jeden z najbardziej twarzowych kolorów na lato. Dobrze prezentuje się na krótkich i długich paznokciach, pasuje do jasnej oraz ciemniejszej karnacji i świetnie komponuje się z lnianymi stylizacjami, bielą, denimem czy złotą biżuterią. Trend szybko podchwyciły również gwiazdy. Jedną z nich jest Khloé Kardashian, która postawiła na intensywny koralowy manicure. Jej stylizacja pokazała, że nawet klasyczny, jednolity kolor może wyglądać nowocześnie i przyciągać uwagę bez dodatkowych zdobień. To właśnie prostota i efekt świeżości sprawiają, że koral ponownie znalazł się w gronie najmodniejszych kolorów sezonu. Komu najbardziej pasują koralowe paznokcie? Jedną z największych zalet koralowego manicure jest jego uniwersalność. To kolor, który występuje w wielu odsłonach – od delikatnych, pastelowych tonów po bardziej nasycone odcienie z domieszką czerwieni lub pomarańczy. Dzięki temu bez trudu można dopasować go do typu urody i własnych preferencji. Jaśniejsze korale pięknie komponują się z jasną cerą, dodając jej świeżości, natomiast intensywniejsze odcienie doskonale podkreślają oliwkową i opaloną skórę. Stylistki paznokci zwracają uwagę, że ciepłe pigmenty sprawiają, iż dłonie wyglądają na młodsze i bardziej wypoczęte. To właśnie dlatego koral często uznawany jest za kolor, który optycznie odświeża wygląd dłoni i doskonale wpisuje się w letnią estetykę. Szczególnie efektownie prezentuje się w połączeniu ze złotą biżuterią oraz ubraniami w odcieniach bieli, beżu czy błękitu. Koralowy manicure sprawdza się niezależnie od długości i kształtu paznokci. Elegancko wygląda na zarówno na krótkiej, naturalnej płytce, jak i na migdałkach, owalach czy kwadratowych paznokciach. To jeden z tych kolorów, który przyciąga wzrok, nie przytłaczając całej stylizacji. Może być subtelnym akcentem w codziennym looku lub dopełnieniem bardziej eleganckiego stroju na specjalną okazję. Jak nosić koralowy manicure? Te warianty będą najmodniejsze Koral nie musi oznaczać jednego konkretnego odcienia. W tym sezonie modne są zarówno mleczne, półtransparentne wersje dające efekt naturalnej płytki, jak i kremowe lakiery o pełnym kryciu w odcieniach wpadających w róż, pomarańcz lub klasyczną czerwień. Wśród najgorętszych trendów pojawiają się również paznokcie z efektem glazed, subtelnym chromowym wykończeniem oraz delikatnym połyskiem, który pięknie odbija światło i podkreśla letnią opaleniznę. Osoby preferujące klasykę mogą postawić na jednolity manicure, który sprawdzi się zarówno na co dzień, jak i podczas większych wyjść. Z kolei miłośniczki bardziej wyrazistych stylizacji chętnie wybierają koralowy french, ombré lub zdobienia z wykorzystaniem cienkich złotych linii, drobnych kryształków czy perłowego pyłku. Coraz większą popularnością cieszy się także łączenie kilku odcieni koralu na jednej dłoni, co pozwala stworzyć modny, a jednocześnie subtelny efekt. Koral świetnie komponuje się z letnią garderobą. Pasuje do białych lnianych sukienek, jeansu, beżowych kompletów czy ubrań w odcieniach błękitu. Równie dobrze wygląda w towarzystwie złotej biżuterii, dlatego może być eleganckim dopełnieniem wakacyjnych stylizacji. To właśnie jego wszechstronność sprawia, że z powodzeniem zastępuje zarówno klasyczną czerwień, jak i neutralne odcienie nude. Jeśli zależy ci na manicure, który będzie jednocześnie modny i ponadczasowy, warto postawić na koral w wersji dopasowanej do własnego stylu. Bez względu na to, czy wybierzesz minimalistyczny manicure, modny french czy błyszczące wykończenie, ten kolor pozostanie jednym z najmocniejszych trendów lata i z łatwością dopasuje się do niemal każdej okazji.
Najpierw wybiegi, teraz ulice Mediolanu i Paryża. Rozpięta torebka zdradza więcej niż jej metka
Najnowszy trend w świecie luksusu nie dotyczy koloru, fasonu ani marki. Projektanci i styliścii zwracają uwagę na coś znacznie subtelniejszego – sposób noszenia torebki. Coraz częściej pozostaje ona rozpięta, a eksperci przekonują, że za tym gestem kryje się nowa definicja luksusu.
Jeszcze kilka lat temu luksusowa torebka miała być idealna. Starannie zapięta, nienagannie wyeksponowana i najlepiej z dobrze widocznym logo. Dziś świat mody odchodzi od tej estetyki. Na wybiegach największych domów mody – od Fendi po Chanel i Dior – modelki coraz częściej prezentują torebki z rozchyloną klapą lub otwartym zamkiem. Chwilę później ten sam sposób noszenia dodatków pojawił się na ulicach Mediolanu i Paryża podczas tygodni mody. Na pierwszy rzut oka wygląda to na zwykłe niedbalstwo. W rzeczywistości jest to jeden z najbardziej świadomych trendów ostatnich sezonów. Jak zauważają eksperci od mody luksus coraz rzadziej opiera się na ostentacyjnym pokazywaniu bogactwa. Zamiast tego liczy się subtelny przekaz, który zrozumieją osoby śledzące modę i jej zmieniające się kody. Dlaczego projektanci zostawiają torebki otwarte? Na wybiegach nic nie dzieje się przez przypadek. Jeśli modelka niesie rozpiętą torebkę, to dlatego, że taki efekt zaplanowano już na etapie projektowania kolekcji. Dobrym przykładem jest Fendi i kultowy model Peekaboo, którego nazwa oznacza dziecięce "a kuku". Torebka od początku miała odsłaniać fragment swojego wnętrza, zachęcając do spojrzenia do środka. W najnowszych kolekcjach ten pomysł został rozwinięty – wnętrze przestało być ukrywane, a stało się integralną częścią stylizacji. To jeden z ulubionych modeli aktorki Sary Jessiki Parker. Podobne rozwiązania można było zobaczyć również u Chanel, Diora czy Loewe. Projektanci celowo eksponowali kolorowe podszewki, eleganckie kosmetyczki czy starannie ułożone przedmioty znajdujące się w środku. Torebka przestała pełnić wyłącznie praktyczną funkcję. Dziś sama opowiada historię o stylu życia swojej właścicielki. Nowy luksus nie krzyczy. Ma wyglądać naturalnie Psycholodzy mody zwracają uwagę, że otwarta torebka komunikuje coś więcej niż samo zamiłowanie do trendów. To sygnał pewności siebie i swobody. Przekaz jest prosty: właścicielka nie musi obsesyjnie pilnować swoich rzeczy ani demonstrować statusu poprzez widoczne logo. Luksus staje się czymś tak oczywistym, że nie wymaga podkreślania. Paradoksalnie właśnie ta pozorna niedbałość ma świadczyć o wysokim statusie społecznym. To kolejny etap ewolucji mody. Najpierw świat zachwycił się logomanią, później przyszła era quiet luxury, czyli dyskretnej elegancji pozbawionej ostentacyjnych znaków rozpoznawczych. Teraz pojawia się kolejny trend – luksus, który wygląda tak, jakby właścicielka w ogóle się nad nim nie zastanawiała. Nie chodzi o bałagan. Chodzi o kontrolowany efekt Choć otwarta torebka sprawia wrażenie przypadkowej, w rzeczywistości wszystko jest dokładnie zaplanowane. Styliści zwracają uwagę, że na zdjęciach z pokazów czy street style'u niemal nigdy nie zobaczymy wystających paragonów, plątaniny kabli czy przypadkowych przedmiotów. Zamiast tego we wnętrzu pojawiają się elegancki notes, designerskie okulary przeciwsłoneczne, luksusowa kosmetyczka czy ulubiona książka. To element stylizacji równie ważny jak płaszcz, buty czy biżuteria. W efekcie torebka przestaje być zamkniętym dodatkiem. Staje się opowieścią o właścicielce i jej codziennym życiu. Czy ten trend ma szansę wyjść poza tygodnie mody? Choć dla wielu osób spacer z szeroko otwartą torebką może wydawać się mało praktyczny, wszystko wskazuje na to, że trend dopiero się rozpędza. Już teraz można go zauważyć nie tylko na wybiegach, ale także na zdjęciach influencerek, redaktorek mody i bywalczyń tygodni mody w Mediolanie, Paryżu czy Kopenhadze. Nie oznacza to jednak, że każda luksusowa torebka powinna pozostać otwarta. Chodzi raczej o zmianę sposobu myślenia. Coraz mniej liczy się sama metka, a coraz bardziej to, jak nosimy swoje dodatki i jaki komunikat wysyłamy nimi światu. Bo we współczesnej modzie luksus nie zawsze widać na pierwszy rzut oka. Czasem zdradza go jedynie lekko uchylona klapa torebki.
Te mrożone kawy podbijają lato. Zrobisz je w domu w kilka minut
Gdy temperatura przekracza 30 stopni, poranne espresso często zamieniamy na coś bardziej orzeźwiającego. Klasyczna kawa mrożona, espresso tonic i kawa z lodami od kilku sezonów należą do najpopularniejszych letnich napojów. Wszystkie przygotujesz w domu w zaledwie kilka minut.
Latem kawa nie musi być gorąca. Coraz więcej osób przygotowuje ją z kostkami lodu, mlekiem, tonikiem albo gałką lodów waniliowych. To prosty sposób, by połączyć pobudzenie z chwilą ochłody. Co ważne, nie potrzebujesz ekspresu za kilka tysięcy złotych ani profesjonalnego sprzętu – wystarczy kilka podstawowych składników i ulubiona kawa. Najlepsze przepisy na kawę mrożoną – zrób je w domu w kilka minut Kawa mrożona to doskonały sposób na orzeźwienie się podczas gorących upałów. Idealnie sprawdza się w letnie dni, kiedy tęsknimy za energią oraz odrobiną świeżości. Kawa mrożona na upały to nie tylko pyszny napój, ale również świetny sposób na uzupełnienie płynów i pobudzenie organizmu. Możemy cieszyć się jej intensywnym smakiem zarówno w wersji klasycznej, jak i w różnorodnych wariacjach – np. z dodatkiem syropów smakowych, lodów lub bitej śmietany. Nie ma nic lepszego niż schłodzona kawa w upalny dzień – sprawdź nasze przepisy i przygotuj własną kawę na zimno! Szybkie przepisy na mrożoną kawę Jeśli szukasz najlepszych i najprostszych przepisów na kawy na zimno, które idealnie orzeźwią cię w upały, to trafiłaś w dobre miejsce. Przedstawiamy kilka pomysłów na mrożoną kawę, które pozwolą Ci się cieszyć jej smakiem, nawet gdy temperatura na zewnątrz jest ekstremalnie wysoka. Co więcej, przygotowanie takiego napoju zajmie Ci zaledwie kilka chwil. Klasyczna kawa mrożona – najprostszy przepis na upały To właśnie od niej większość osób zaczyna swoją przygodę z kawą na zimno. Łączy intensywny smak espresso z mlekiem i kostkami lodu, dzięki czemu pozostaje kremowa i przyjemnie orzeźwiająca. Składniki: 2 espresso 1/2 szklanki mleka 2 łyżeczki cukru 2–3 kostki lodu Przygotowanie Zaparz espresso i pozostaw je do całkowitego ostygnięcia. Następnie zmiksuj kawę z mlekiem, cukrem i kostkami lodu. Jeśli nie masz blendera, wystarczy dokładnie wymieszać składniki w wysokiej szklance i na końcu dodać lód. Smak pozostanie równie dobry, choć konsystencja będzie nieco lżejsza. Kawa z lodami smakuje jak deser Affogato i jego różne wariacje od lat królują w letnich kawiarniach. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby przygotować podobny napój we własnej kuchni. Składniki: filiżanka espresso 1 kulka ulubionych lodów 1 łyżeczka cukru (opcjonalnie) bita śmietana i starta czekolada do dekoracji Przygotowanie Do wysokiej szklanki włóż kulkę lodów i zalej ją ostudzonym espresso. Jeśli lubisz słodszy smak, dodaj cukier i delikatnie wymieszaj. Na koniec udekoruj bitą śmietaną i startą czekoladą. Taka kawa równie dobrze sprawdzi się jako popołudniowy deser. Espresso tonic to największy hit ostatnich sezonów Jeszcze kilka lat temu niewiele osób łączyło kawę z tonikiem. Dziś espresso tonic można znaleźć w menu niemal każdej kawiarni. Charakterystyczna goryczka toniku doskonale podkreśla smak espresso, a całość jest wyjątkowo lekka i orzeźwiająca. Składniki: 1 espresso 150 ml toniku kilka kostek lodu plasterek cytryny Przygotowanie Do wysokiej szklanki wsyp kostki lodu i wlej tonik. Następnie bardzo powoli dolej ostudzone espresso, aby zachować charakterystyczne warstwy napoju. Na koniec dodaj plasterek cytryny. Kawa mrożona idealna na lato Te proste przepisy na mrożoną kawę pozwolą Ci cieszyć się smakiem ulubionego napoju w upalne dni. Niezależnie od tego, czy jesteś fanką klasyki, deserowej wersji z lodami, czy nowoczesnego espresso tonic – każdy znajdzie coś dla siebie. Wystarczy tylko kilka składników i chwila w kuchni, by poczuć się jak w ulubionej kawiarni. Wypróbuj już dziś i znajdź swój ulubiony przepis na mrożoną kawę! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVsByH7-a79fda1.jpg" width="2844" height="1600" alt="Trendy summer drink - espresso tonic on white background with shadow of sun. Cold coffee cocktail in summer sunny day. Coffee menu. Aesthetic composition with iced espresso and tonic cocktail" title="Trendy summer drink - espresso tonic on white background with shadow of sun. Cold coffee cocktail in summer sunny day. Coffee menu. Aesthetic composition with iced espresso and tonic cocktail" />
Od targów w Prowansji po wybiegi Chanel. Ten dodatek znów podbija lato
Są dodatki, które pojawiają się na jeden sezon, i takie, które wracają każdego lata. Pleciony koszyk należy do tej drugiej grupy. Choć dziś można go zobaczyć na wybiegach największych domów mody, jego historia zaczęła się daleko od świata luksusu – na targach południowej Francji.
W tym sezonie wiele mówi się o kolorowych torebkach, zwłaszcza modelach w odcieniach błękitu. Równolegle do tych trendów wraca jednak dodatek, który od dekad nie traci na popularności. Pleciony koszyk znów pojawia się w letnich kolekcjach projektantów i na ulicach europejskich kurortów. To nie jest chwilowa moda. Koszyk ma za sobą długą historię i od lat pozostaje symbolem swobodnego, śródziemnomorskiego stylu. Od lokalnych targów w Prowansji po pokazy Chanel – przeszedł drogę, o której mówi się z dumą. Od codziennego kosza po modową ikonę Ich początki były jednak dalekie od blichtru. Pierwsze plecione koszyki nie miały bowiem nic wspólnego z modą. W południowej Francji, we Włoszech czy Hiszpanii służyły przede wszystkim do codziennych zakupów. Mieszkańcy zabierali je na targi, do piekarni czy idąc po świeże warzywa i owoce. Powstawały z naturalnych materiałów, takich jak wiklina, słoma czy rafia – włókno pozyskiwane z liści palmy rafiowej, rosnącej głównie na Madagaskarze i w Afryce. I to właśnie rafia szybko zyskała uznanie dzięki swojej lekkości i wytrzymałości. Koszyki wykonywano ręcznie, a techniki plecenia przekazywano z pokolenia na pokolenie. Do dziś wiele z nich powstaje w niewielkich pracowniach rzemieślniczych, dlatego każdy egzemplarz ma nieco inny splot i kształt. Nigdy nie będą identyczne. Jane Birkin zmieniła wszystko Choć koszyki były obecne na południu Europy od dziesięcioleci, prawdziwą ikoną stały się dzięki Jane Birkin. W latach 70. aktorka i piosenkarka niemal wszędzie pojawiała się z prostym wiklinowym koszykiem zamiast eleganckiej skórzanej torebki. Fotografowano ją z nim podczas spacerów po Paryżu, zakupów czy wakacyjnych wyjazdów. W koszyku nosiła książki, kwiaty, gazety i codzienne drobiazgi. Ten niewymuszony styl szybko stał się inspiracją dla kobiet na całym świecie. Choć Jane Birkin nosiła klasyczny, sztuczny koszyk i zapoczątkowała trend na tą formę dodatku, z czasem sama zaczęła zastępować go... torbami z rafii. Dlaczego? Bo były lżejsze, a tym samym wygodniejsze. Dlaczego projektanci wciąż do niego wracają? Pleciony koszyk regularnie pojawia się w kolekcjach największych domów mody. Chanel, Jacquemus, Loewe czy Celine od lat pokazują własne interpretacje tego dodatku, udowadniając, że jego potencjał wykracza daleko poza plażowe stylizacje. W kolekcjach można znaleźć zarówno klasyczne modele z rafii, jak i wersje wykończone skórą, ozdobione haftami czy wyposażone w długie paski do noszenia na ramieniu. Koszyk coraz częściej zastępuje klasyczną shopperkę i świetnie odnajduje się także w miejskich stylizacjach. Nieprzypadkowo również kolekcje Cruise, inspirowane podróżami i śródziemnomorskim stylem życia, niemal co roku wykorzystują plecione dodatki jako jeden z głównych elementów letniej garderoby. Coraz częściej klasyczna forma koszyka zastępowana jest formą torby z rafii, która jest bardziej miękka i łatwiej się układa. Matthieu Blazy w swojej debiutanckiej kolekcji Cruise dla Chanel pokazał, że torby z rafii mogą być równie efektowne jak skórzane modele. Na wybiegu pojawiły się przeskalowane torby w paski w intensywnych kolorach. Projektant potraktował plecione torby nie jako plażowy dodatek, ale jeden z najmocniejszych elementów całej kolekcji, nadając im nowoczesny i luksusowy charakter. Koszyk z rafii stał się letnim klasykiem Trudno wskazać drugi dodatek, który z podobną regularnością wraca do letnich kolekcji. Ich siła tkwi również w funkcjonalności. W przeciwieństwie do niewielkich torebek, koszyk bez problemu pomieści ręcznik, książkę, okulary przeciwsłoneczne, kosmetyczkę czy zakupy z lokalnego targu. Równie dobrze sprawdza się podczas wakacyjnego spaceru, jak i w mieście, zestawiony z lnianym garniturem, białą koszulą czy prostą sukienką. W ostatnich latach projektanci coraz częściej sięgają po rafię także z innego powodu. Ręczne plecionki podkreślają wartość rzemiosła i naturalnych materiałów, które znów odgrywają ważną rolę w modzie. To właśnie dlatego koszyk przestał być dodatkiem zarezerwowanym na plażę. Dziś jest pełnoprawnym elementem letniej garderoby, który równie dobrze wygląda na ulicach Paryża, jak i podczas wakacji nad Morzem Śródziemnym. Możesz kupić ją na targu we Francji czy Włoszech, ale też w Polsce. Oto modele, na które warto zwrócić uwagę. Do wyboru klasyczne koszyki i bardziej miękkie torby dla tych kobiet, które zachwyciły się projektami Chanel. Bomba Y Lola, 239,99R1299,99 zł/Gomez.pl
Maria Grazia Chiuri dla Fendi Haute Couture: między rzymskim dziedzictwem a współczesnym luksusem
Maria Grazia Chiuri wróciła do miejsca, w którym zaczynała swoją karierę. Jej pierwszy pokaz Haute Couture dla Fendi nie był próbą wywrócenia wszystkiego do góry nogami. Zamiast głośnych gestów projektantka postawiła na rzemiosło, materiały i historię marki, pokazując kolekcję, która udowadnia, że współczesny luksus nie potrzebuje przesady.
Debiut nowego dyrektora kreatywnego zawsze budzi emocje, szczególnie w domu mody z tak silnym dziedzictwem jak Fendi. Maria Grazia Chiuri dobrze zna DNA marki – pracowała tu na początku swojej kariery, a teraz wróciła, by poprowadzić dział Haute Couture. Pierwszy pokaz odbył się w Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea w Rzymie i od początku było jasne, że projektantka nie zamierza ścigać się z innymi domami mody na najbardziej widowiskowy pokaz tygodnia couture. Zamiast tego skupiła się na tym, co od lat wyróżnia Fendi – pracy atelier i jakości wykonania. To właśnie one stały się najmocniejszym punktem całej kolekcji. Fendi wraca do swoich korzeni Choć był to początek nowego rozdziału, Chiuri nie próbowała odcinać się od historii marki. Wręcz przeciwnie – sięgnęła do jej najważniejszych kodów. Pokaz odbył się równolegle z otwarciem wystawy poświęconej Karlowi Lagerfeldowi, a odniesienia do jego wieloletniej współpracy z siostrami Fendi pojawiały się w całej kolekcji. Inspiracją stała się także wiedeńska secesja, której geometryczne motywy od lat fascynowały Lagerfelda. Nie są to jednak archiwalne kopie. Projektantka wykorzystuje znane elementy, ale pokazuje je w bardziej współczesny i spokojniejszy sposób. Największe wrażenie robią materiały Maria Grazia Chiuri wielokrotnie podkreśla, że w Fendi wszystko zaczyna się od materiału. I rzeczywiście – to właśnie tkaniny oraz sposób ich opracowania budują charakter tej kolekcji. Dlatego na wybiegu pojawiły się misterne hafty, koronki, skórzane intarsje i futrzane wykończenia. Szczególnie dobrze prezentowały się płaszcze oraz peleryny, w których lekkość konstrukcji szła w parze z niezwykle precyzyjnym wykonaniem. Ciekawie wypadły również projekty wykorzystujące pozostałości futra i skóry ułożone w dekoracyjne wzory. Pokazują one możliwości atelier Fendi bez potrzeby tworzenia przesadnie teatralnych sylwetek. Miękkie formy zamiast sztywnego couture Jednym z najbardziej wyraźnych motywów kolekcji była swoboda. Kimona, długie płaszcze, tuniki i suknie nie tworzyły mocno zarysowanej sylwetki. Materiały miękko układały się wokół ciała, podkreślając ruch i komfort noszenia. Nie zabrakło także delikatnych prześwitów, transparentnych jedwabi oraz subtelnych odniesień do bieliźnianych elementów garderoby. Zmysłowość została pokazana bardzo oszczędnie i dobrze wpisuje się w charakter całej kolekcji. Równolegle Chiuri rozwija pomysł wspólnej garderoby dla kobiet i mężczyzn. Męskie sylwetki są bardziej uporządkowane, ale nadal zachowują lekkość i wygodę. Czerń i krem wystarczyły, by zbudować nastrój Kolorystyka pokazu była wyjątkowo ograniczona. Dominowały czerń oraz kremowe odcienie, dzięki czemu uwagę przyciągały przede wszystkim faktury materiałów. Na wybiegu pojawiły się aksamit, satyna, jedwab, skóra oraz charakterystyczne czarno-białe pasy przewijające się przez kilka sylwetek. To właśnie one otworzyły pokaz i od razu nadały kolekcji rozpoznawalny rytm. Zamiast mocnych kontrastów czy bogatej palety kolorów Fendi postawiło na spójność. Efekt jest elegancki i bardzo... rzymski – luksus budowany detalem, a nie nadmiarem. Czy to dobry początek dla Marii Grazii Chiuri? Pierwsza kolekcja Haute Couture pokazuje, że Maria Grazia Chiuri nie zamierza zmieniać Fendi za wszelką cenę. Jej propozycja opiera się na tym, co marka rozwija od dekad – doskonałym rzemiośle, pracy z materiałem i umiejętności tworzenia ubrań, które najlepiej wyglądają wtedy, gdy można zobaczyć je z bliska. To nie jest kolekcja, która próbuje zdominować media najbardziej spektakularnymi sylwetkami. Zamiast tego przekonuje konsekwencją i jakością wykonania. W sezonie, w którym wiele pokazów couture stawiało na efekt „wow”, Fendi wybrało bardziej powściągliwy kierunek. I właśnie ta powściągliwość okazuje się największą siłą debiutu Marii Grazii Chiuri. Z szacunkiem dla historii domu mody i bez zbędnego rozgłosu projektantka pokazała kolekcję, która daje solidne podstawy pod kolejny etap w historii Fendi Haute Couture. View Gallery on the source website
Hiszpanki jadły ten deser już w średniowieczu. Francuzi nazwali go po swojemu
Na pierwszy rzut oka wygląda jak crème brûlée – aksamitny krem ukryty pod cienką taflą skarmelizowanego cukru, która z charakterystycznym trzaskiem pęka pod łyżeczką. W Katalonii usłyszysz jednak coś zupełnie innego. Mieszkańcy regionu od lat przekonują, że to nie oni stworzyli hiszpańską wersję francuskiego deseru. Ich zdaniem było dokładnie odwrotnie.
Niewiele deserów wywołuje tyle emocji po obu stronach Pirenejów, co crema catalana. Dla Francuzów symbolem eleganckiej kuchni pozostaje crème brûlée. Katalończycy odpowiadają na to z uśmiechem, twierdząc, że Francuzi jedynie nadali własną nazwę deserowi, który w ich regionie znano od stuleci. I rzeczywiście – historia daje im mocny argument. Przepisy na mleczne kremy, z których wywodzi się dzisiejsza crema catalana, pojawiają się już w średniowiecznych katalońskich księgach kucharskich. Najczęściej wskazuje się „Llibre de Sent Soví” z około 1324 roku, uznawaną za jedną z najstarszych zachowanych książek kucharskich napisanych w języku katalońskim. Kolejne receptury można znaleźć w XVI-wiecznym „Llibre del Coch”. Dla porównania pierwszy przepis na deser nazwany wprost crème brûlée ukazał się dopiero w 1691 roku w książce „Le Cuisinier royal et bourgeois” autorstwa François Massialota. To właśnie dlatego często można spotkać się z opinią, że kataloński deser wyprzedził francuski odpowiednik o kilkaset lat. Historycy kuchni zwracają jednak uwagę, że sprawa nie jest tak jednoznaczna. Średniowieczne katalońskie kremy nie zawsze miały charakterystyczną przypaloną warstwę cukru, a sama historia crème brûlée również budzi wiele pytań. Jedno pozostaje jednak bezsporne – crema catalana jest jednym z najstarszych udokumentowanych deserów Europy, a jej tradycja sięga wielu stuleci. Crema catalana i crème brûlée to nie to samo. Różnice zaczynają się już od pierwszego składnika Choć oba desery wyglądają bardzo podobnie, ich receptury znacząco się różnią. Najważniejsza różnica dotyczy bazy. Crema catalana przygotowywana jest na mleku, dzięki czemu ma lżejszą i bardziej delikatną konsystencję. Francuskie crème brûlée powstaje natomiast na bazie tłustej śmietanki, przez co jest bardziej kremowe i wyraźnie cięższe. Inaczej wygląda również kwestia aromatów. W Katalonii od pokoleń krem doprawia się skórką z cytryny, często także pomarańczy oraz laską cynamonu. Wanilia, kojarzona dziś z crème brûlée, nie jest tutaj główną bohaterką. Różni się także sposób przygotowania. Francuski deser piecze się w piekarniku w kąpieli wodnej. Crema catalana powstaje wyłącznie na kuchence – żółtka zagęszcza się niewielką ilością skrobi kukurydzianej, dzięki czemu przepis jest prostszy i znacznie łatwiejszy do odtworzenia w domu. Na samym końcu przychodzi moment, który dla wielu osób jest najlepszą częścią deseru. Tuż przed podaniem wierzch posypuje się cienką warstwą cukru i karmelizuje. Dawniej robiono to przy pomocy rozgrzanego metalowego krążka, nazywanego hierro de quemar lub pala de cremar. Dziś niemal wszędzie zastąpił go kuchenny palnik. Taki, który każdy z nas może mieć w domu, by z łatwością wyczarować słodką skorupkę. Według legendy wszystko zaczęło się od... wizyty biskupa Jak wiele potraw o wielowiekowej historii, również crema catalana doczekała się własnej opowieści o przypadkowym odkryciu. Choć historycy traktują ją z przymrużeniem oka, w Katalonii do dziś jest chętnie powtarzana i stanowi część lokalnego kulinarnego folkloru. Legenda głosi, że pewnego dnia zakonnice przygotowywały mleczny krem na wizytę biskupa. Kiedy deser był już gotowy, okazało się, że jego konsystencja nie wyszła zgodnie z planem. W zależności od wersji opowieści krem był albo zbyt rzadki, albo przeciwnie – zbyt gęsty. Siostry, chcąc uratować deser i uniknąć kompromitacji przed ważnym gościem, wpadły na prosty pomysł. Posypały jego powierzchnię cienką warstwą cukru, a następnie przypaliły ją rozgrzanym metalowym krążkiem, którego w tamtych czasach używano do karmelizowania deserów. Gdy cukier zamienił się w cienką, bursztynową taflę, krem zyskał zupełnie nowy charakter. Według legendy biskup był tak zachwycony kontrastem między chrupiącą skorupką a delikatnym wnętrzem, że deser natychmiast zyskał uznanie. W niektórych wersjach opowieści duchowny miał nawet wykrzyknąć po katalońsku „Crema!”, choć i ten szczegół należy traktować wyłącznie jako element ludowej narracji. Brzmi jak idealna historia o szczęśliwym przypadku, ale historycy kuchni są zgodni – nie istnieją żadne dokumenty, które potwierdzałyby jej autentyczność. W średniowiecznych księgach kucharskich nie znajdziemy wzmianki o biskupie ani o zakonnicach, a sama opowieść pojawiła się znacznie później jako jedna z wielu legend tłumaczących pochodzenie popularnych dań. Nie zmienia to jednak faktu, że ta słodka przekąska nadal po setkach lat smakuje wyśmienicie. Dlaczego crema catalana smakuje najlepiej właśnie 19 marca? Choć dziś crema catalana można zamówić w restauracjach przez cały rok, przez stulecia kojarzono ją przede wszystkim z jednym dniem. W Katalonii do dziś funkcjonuje również pod nazwą crema de Sant Josep, czyli krem świętego Józefa. Nie jest to przypadek. 19 marca, w dniu św. Józefa, Hiszpanie obchodzą również Dzień Ojca. W wielu katalońskich domach właśnie wtedy na stole pojawia się crema catalana – podobnie jak w Polsce w Boże Narodzenie nie wyobrażamy sobie świąt bez makowca czy piernika. Deser stał się częścią rodzinnego rytuału, a nie tylko kolejną pozycją w książce kucharskiej. Historycy kulinariów wskazują, że związek kremu z dniem św. Józefa ugruntował się na tyle mocno, że przez wiele lat właśnie 19 marca był momentem, kiedy przygotowywano go najczęściej. Dopiero z czasem, wraz z rozwojem restauracji i cukierni, crema catalana zaczęła trafiać na stoły niezależnie od pory roku. To pokazuje, że dla Katalończyków ten deser ma znaczenie znacznie większe niż tylko kulinarne. Jest elementem lokalnej tożsamości i tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Dziś można zjeść go w Barcelonie zarówno w środku lata, jak i zimą, ale dla wielu mieszkańców regionu najbardziej autentycznie smakuje właśnie 19 marca, kiedy od wieków towarzyszy rodzinnym spotkaniom i wspólnemu świętowaniu. Być może dlatego spór o to, czy pierwsza była crema catalana, czy crème brûlée, w Katalonii budzi tyle emocji. Dla mieszkańców regionu to nie tylko deser, ale także część ich kulinarnego dziedzictwa. Jak zrobić crema catalana w domu? Ten przepis od lat nie wymaga piekarnika Choć crema catalana wygląda jak deser z eleganckiej restauracji, jej przygotowanie jest zaskakująco proste. W przeciwieństwie do francuskiego crème brûlée nie piecze się jej w kąpieli wodnej. Cały krem powstaje w jednym garnku na kuchence, a największym sekretem jest cierpliwe mieszanie. Składniki na 4 porcje: 500 ml pełnego mleka (3,2%) skórka otarta z 1 cytryny (bez białej części) skórka otarta z 1 pomarańczy (bez białej części) 1 laska cynamonu 4 żółtka 100 g drobnego cukru 20 g skrobi kukurydzianej 3–4 łyżeczki cukru do skarmelizowania wierzchu Sposób przygotowania Do rondla wlej mleko, dodaj skórkę z cytryny, skórkę z pomarańczy oraz laskę cynamonu. Podgrzewaj na średnim ogniu niemal do momentu wrzenia – mleko powinno być bardzo gorące, ale nie może się zagotować. Zdejmij rondelek z ognia i pozostaw na 10–15 minut, aby mleko przeszło aromatem cytrusów i cynamonu. Po tym czasie wyjmij laskę cynamonu oraz skórki. W osobnej misce utrzyj żółtka z 100 g cukru na jasną, puszystą masę. Dodaj skrobię kukurydzianą i dokładnie wymieszaj, aby nie pozostały grudki. Do masy jajecznej bardzo powoli wlewaj ciepłe mleko, cały czas energicznie mieszając rózgą kuchenną. Dzięki temu żółtka nie zetną się pod wpływem wysokiej temperatury. Przelej całość z powrotem do garnka i podgrzewaj na małym ogniu. Mieszaj nieprzerwanie drewnianą łyżką lub silikonową szpatułką, zwracając szczególną uwagę na dno i boki naczynia. Po kilku minutach krem zacznie wyraźnie gęstnieć. Nie doprowadzaj go do gwałtownego wrzenia, ponieważ żółtka mogą się zwarzyć. Gotowy krem powinien mieć konsystencję gęstego budyniu i łatwo pokrywać tył łyżki. Przelej go do czterech płaskich kokilek lub niewielkich ceramicznych miseczek. Pozostaw do ostygnięcia w temperaturze pokojowej, a następnie wstaw do lodówki na co najmniej 3–4 godziny, najlepiej na całą noc. Tuż przed podaniem posyp każdy deser cienką, równą warstwą cukru. Za pomocą palnika kuchennego karmelizuj cukier, aż zamieni się w cienką, złocistobrązową taflę. Odczekaj około minutę. W tym czasie karmel stwardnieje i stworzy charakterystyczną chrupiącą skorupkę, która z delikatnym trzaskiem pęka pod łyżeczką. To właśnie kontrast między ciepłym karmelem a dobrze schłodzonym, cytrusowo-cynamonowym kremem sprawia, że crema catalana od stuleci pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych deserów hiszpańskiej kuchni.
Jak pakują się Włoszki? Jedna zasada sprawia, że nawet na wakacjach wyglądają szykownie
Włoszki od lat uchodzą za jedne z najlepiej ubranych kobiet na świecie. Co ciekawe, ich styl nie kończy się wraz z początkiem urlopu. Wręcz przeciwnie – wakacyjna walizka jest podporządkowana zasadzie bella figura, która sprawia, że nawet podczas spaceru na plażę trudno o przypadkową stylizację. To właśnie dlatego pakują się zupełnie inaczej niż większość turystek.
Choć mogłoby się wydawać, że wakacje to czas, kiedy można odłożyć modę na bok, we Włoszech wygląda to zupełnie inaczej. Dla wielu kobiet wyjazd nie oznacza rezygnacji z dobrego stylu. Nie chodzi jednak o podążanie za trendami czy zabieranie połowy garderoby. Wręcz przeciwnie – sekret tkwi w świadomym wyborze rzeczy, które są ponadczasowe, funkcjonalne i łatwe do zestawiania. Za tym podejściem stoją dwa pojęcia głęboko zakorzenione we włoskiej kulturze. Pierwsze to bella figura, czyli sztuka robienia dobrego wrażenia i odpowiedniego prezentowania się w każdej sytuacji. Drugie to sprezzatura – umiejętność wyglądania elegancko w sposób całkowicie naturalny, jakby efekt został osiągnięty bez najmniejszego wysiłku. To właśnie dlatego Włoszki nie pakują do walizki przypadkowych ubrań. Każdy element ma swoje miejsce i konkretną funkcję. Co więcej, wiele z nich myśli o urlopie w dwóch częściach dnia – osobno przygotowując stylizacje na plażę, a osobno na wieczorną passeggiatę, czyli tradycyjny spacer po molo lub mieście zakończony aperitivo i kolacją. Ręcznie robione sandały to włoski luksus, który nosi się latami. Na Capri powstawały nawet dla Jackie Kennedy Dla wielu Włoszek wakacyjna para sandałów nie jest wcale impulsywnym zakupem, ale inwestycją na lata. Najchętniej kupują je na wyspie Capri, gdzie od 1946 roku działa pracownia Canfora. To właśnie ona rozsławiła ręcznie wykonywane sandały, które w latach 60. zamówiła Jacqueline Kennedy podczas pobytu na wyspie. Dla pierwszej damy powstał specjalny model „K”, wykonywany do dziś przez rzemieślników marki. Wizyta w takim atelier wygląda zupełnie inaczej niż zakupy w sklepie obuwniczym. Klientka wybiera rodzaj skóry, kolor pasków, zdobienia, wysokość podeszwy, a rzemieślnik dopasowuje sandały do stopy. W wielu pracowniach na Capri i w Positano buty powstają jeszcze tego samego dnia. To tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie, która przetrwała mimo rozwoju masowej produkcji. Tego typu sandały nie należą jednak do tanich. W oficjalnym sklepie Canfora ceny najpopularniejszych modeli inspirowanych Jacqueline Kennedy zaczynają się od około 230 dolarów, a najbardziej ozdobne modele kosztują około 450 dolarów. W cenie otrzymuje się jednak ręczne wykonanie, włoską skórę i możliwość dopasowania butów do własnych potrzeb. Canfora, 1089 zł Nie oznacza to jednak, że aby wyglądać jak Włoszka, trzeba wydać kilka tysięcy złotych. Liczy się przede wszystkim fason. Najbardziej charakterystyczne są płaskie sandały z cienkimi skórzanymi paskami, w kolorze naturalnego beżu, koniaku, karmelowego brązu. We włoskich kurortach dominują modele, które wyglądają lekko i z czasem nabierają jeszcze większego charakteru. Jeśli szukasz podobnego efektu poza Capri czy Positano, warto zwrócić uwagę na sandały wykonane z naturalnej skóry przez włoskie marki specjalizujące się w rzemiośle, takie jak K. Jacques, ATP Atelier, Emme Parsons, Fratelli Russo czy Loeffler Randall. W segmencie bardziej dostępnym cenowo podobną estetykę oferują także Vagabond, Alohas, Massimo Dutti, COS czy wybrane modele Mango wykonane z naturalnej skóry. Kluczem nie jest logo, lecz prostota, cienkie paski i wysokiej jakości materiał. To właśnie dlatego włoskie sandały tak dobrze wpisują się w filozofię bella figura. Nie przyciągają uwagi krzykliwym designem. Są dyskretne, wygodne i pasują niemal do wszystkiego – od lnianych spodni, przez jedwabną sukienkę, aż po kostium kąpielowy i koszulę narzuconą na ramiona. Len to nie trend. Dla Włoszek jest synonimem jakości i ponadczasowej elegancji Jeśli istnieje materiał, który najlepiej oddaje włoskie podejście do wakacyjnego stylu, jest nim właśnie len. W letnich miesiącach trudno wyobrazić sobie włoskie kurorty bez lnianych koszul, szerokich spodni, garniturów czy prostych sukienek. To nie chwilowa moda lansowana przez projektantów, ale wybór wynikający z klimatu, wygody i przekonania, że dobrej jakości ubrania powinny służyć przez lata. Len doskonale sprawdza się podczas wysokich temperatur. Jest przewiewny, dobrze odprowadza wilgoć i pozwala skórze oddychać nawet w największe upały. Co ciekawe, jego naturalne zagniecenia nie są traktowane jako wada. Wręcz przeciwnie – we włoskiej estetyce wpisują się w ideę sprezzatury, czyli sztuki wyglądania elegancko bez wrażenia przesadnego wysiłku. Lniana koszula nie musi wyglądać jak świeżo wyjęta z pralni. Ma sprawiać wrażenie noszonej z lekkością i swobodą. To dlatego Włoszki znacznie częściej wybierają jeden dobrze uszyty lniany komplet niż kilka ubrań z syntetycznych materiałów. W ich walizce znajdzie się biała lub kremowa koszula oversize, spodnie z szeroką nogawką, prosta kamizelka albo koszulowa sukienka, które można dowolnie ze sobą łączyć. Taki zestaw sprawdzi się rano podczas śniadania na tarasie, po południu na spacerze po miasteczku, a wieczorem wystarczy dobrać złotą biżuterię i skórzane sandały, by był gotowy na aperitivo. Nic dziwnego, że len od lat pojawia się również w kolekcjach największych włoskich domów mody. Marka Giorgio Armani od dekad udowadnia, że miękkie, lniane marynarki i garnitury mogą wyglądać równie elegancko jak klasyczne modele z wełny.Z kolei Dolce & Gabbana regularnie pokazują w letnich kolekcjach lniane sukienki, koszule i komplety inspirowane Sycylią. Na ten materiał od lat stawiają również włoskie ikony stylu. Podczas wakacyjnych wyjazdów Monica Bellucci często wybiera proste lniane koszule i szerokie spodnie w neutralnych kolorach, udowadniając, że elegancja nie potrzebuje skomplikowanych fasonów. Podobny kierunek można zauważyć u Bianki Balti, która chętnie sięga po minimalistyczne lniane sukienki i koszule podczas letnich pobytów nad Morzem Śródziemnym. Kolorystyka także nie jest przypadkowa. Włoszki najczęściej wybierają odcienie bieli, écru, beżu, piasku, oliwki, czekoladowego brązu oraz granatu. Są ponadczasowe, łatwo się ze sobą łączą i pięknie współgrają z opaloną skórą. Dzięki temu nawet niewielka wakacyjna garderoba daje dziesiątki możliwości stylizacji. Właśnie na tym polega włoska filozofia pakowania. Nie chodzi o liczbę ubrań ani o ich metki. Liczy się jakość tkanin, ponadczasowy krój i możliwość noszenia jednej rzeczy na wiele sposobów. Dobrze uszyta lniana koszula może zastąpić narzutkę na kostium kąpielowy, koszulę do spodni, lekką kurtkę na wieczór, a nawet sukienkę, jeśli jest odpowiednio długa. To kwintesencja zasady „mniej, ale lepiej”, która od lat definiuje włoski styl. Jedwabna apaszka to najbardziej wszechstronny dodatek w walizce Włoszki Jeśli jest jeden dodatek, którego Włoszki niemal nigdy nie pomijają podczas pakowania, to jedwabna apaszka. Niewielki kawałek tkaniny potrafi całkowicie odmienić stylizację i zastąpić kilka innych akcesoriów. To właśnie dlatego od lat pozostaje jednym z symboli włoskiej elegancji – niezależnie od zmieniających się trendów. Apaszka doskonale wpisuje się w filozofię bella figura. Jest praktyczna, zajmuje niewiele miejsca i daje zaskakująco wiele możliwości. Można zawiązać ją na włosach podczas rejsu łodzią lub spaceru w wietrzny dzień, nosić klasycznie na szyi, przewlec przez szlufki zamiast paska albo opleść nią rączkę torby z rafii. W razie potrzeby sprawdzi się także jako lekkie okrycie ramion podczas wizyty w kościele, zwiedzania zabytków czy kolacji w bardziej eleganckiej restauracji, gdzie odsłonięte ramiona nie zawsze są mile widziane. To dodatek, który od dekad towarzyszy włoskim ikonkom stylu. Sophia Loren często nosiła jedwabne apaszki przewiązane na włosach podczas wakacyjnych podróży, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych letnich wizerunków włoskiego kina. Podobny element można znaleźć również na archiwalnych zdjęciach Moniki Bellucci, która chętnie sięga po apaszki w klasycznych odcieniach czerni, bieli i karmelu. Współcześnie ten dodatek regularnie pojawia się także w kolekcjach domów mody Gucci, Dolce & Gabbana czy Ferragamo, które traktują jedwabną apaszkę jako ponadczasowy element garderoby, a nie sezonowy trend. Włoszki najczęściej wybierają modele wykonane z naturalnego jedwabiu. Wzory są klasyczne – delikatne motywy roślinne, geometryczne nadruki, groszki lub subtelne łańcuchy inspirowane stylem vintage. Dominują kolory, które łatwo połączyć z resztą garderoby: krem, granat, czerń, czekoladowy brąz, bordo czy oliwkowa zieleń. Jedna dobrze dobrana apaszka potrafi odmienić prostą lnianą koszulę, nadać charakter białej sukience albo ożywić minimalistyczny zestaw złożony z topu i szerokich spodni. To właśnie dlatego zamiast kilku modnych dodatków Włoszki wolą spakować jeden ponadczasowy element, który będzie pasował niemal do wszystkiego. To kolejny przykład włoskiej filozofii pakowania. Mniej rzeczy nie oznacza mniej możliwości. Wręcz przeciwnie – dobrze wybrana apaszka sprawia, że z tej samej walizki można stworzyć zupełnie różne stylizacje, nie zwiększając jej wagi ani objętości. Duże okulary i torba z rafii. Dwa dodatki, bez których trudno wyobrazić sobie włoskie lato Są dodatki, które zmieniają charakter całej stylizacji, nawet jeśli reszta garderoby pozostaje bardzo prosta. We Włoszech do tej kategorii od lat należą duże okulary przeciwsłoneczne oraz torba z rafii. To duet, który regularnie pojawia się na ulicach Capri, Portofino, Positano czy Forte dei Marmi i od dekad pozostaje symbolem włoskiego letniego stylu. Duże okulary przeciwsłoneczne nie są wyłącznie ochroną przed słońcem. Włoszki traktują je jako element budujący całą stylizację. Odpowiednio dobrany model podkreśla rysy twarzy, dodaje elegancji i sprawia, że nawet najprostszy zestaw – lniana koszula, białe spodnie i skórzane sandały – wygląda bardziej wyrafinowanie. To dodatek, który rozsławiły największe ikony włoskiego kina. Sophia Loren przez lata wybierała duże oprawki o kocim kształcie, które stały się jednym z jej znaków rozpoznawczych. Również Monica Bellucci często stawia na klasyczne, ciemne okulary o lekko zaokrąglonych lub oversize'owych oprawkach. W obu przypadkach okulary nie dominują stylizacji, lecz subtelnie podkreślają jej charakter. Włoszki rzadko podążają za chwilowymi trendami. Zamiast kolorowych oprawek czy mocno ozdobionych modeli wybierają klasykę – czerń, ciemny brąz, kolor szylkretu lub ciepły karmel. To fasony, które można nosić przez wiele sezonów i które pasują zarówno do plażowej sukienki, jak i lnianego garnituru. Drugim dodatkiem jest torba z rafii, słomy lub plecionki z naturalnych włókien. Choć wiele osób kojarzy ją wyłącznie z plażą, we Włoszech pełni znacznie więcej funkcji. Rano mieści ręcznik i książkę, po południu zakupy z lokalnego targu, a wieczorem bez problemu towarzyszy właścicielce podczas aperitivo czy kolacji w nadmorskiej restauracji. Najbardziej cenione są modele wykonane ręcznie, o wyraźnej konstrukcji i skórzanych wykończeniach. Włoszki wybierają torby, które zachowują swój kształt i wyglądają elegancko niezależnie od okazji. To właśnie dlatego zamiast plastikowych plażowych koszyków częściej można zobaczyć klasyczne plecione shopperki lub kosze z krótkimi skórzanymi uchwytami. Ten trend od lat podtrzymują również największe włoskie domy mody. Dolce & Gabbana regularnie sięga po sycylijskie kosze z rafii inspirowane lokalnym rzemiosłem, Prada od kilku sezonów pokazuje nowoczesne interpretacje plecionych toreb, a Miu Miu udowadnia, że naturalne materiały doskonale odnajdują się także w luksusowej modzie. To kolejny przykład filozofii bella figura. Włoszki nie kupują osobnej torby na plażę, drugiej na spacer i trzeciej do restauracji. Wybierają jeden dobrze wykonany model, który sprawdzi się przez cały dzień. Dzięki temu walizka pozostaje lekka, a każda rzecz ma więcej niż jedno zastosowanie – dokładnie tak, jak przystało na włoski sposób pakowania. Na wieczorną passeggiatę Włoszki zawsze się przebierają. To jeden z najpiękniejszych wakacyjnych rytuałów Dla wielu turystów dzień kończy się na plaży. Dla Włoszek wygląda to zupełnie inaczej. Gdy słońce zaczyna zachodzić, miasta i nadmorskie kurorty ponownie ożywają. Mieszkańcy wychodzą z domów na passeggiatę – tradycyjny wieczorny spacer, który od pokoleń jest ważnym elementem włoskiego stylu życia. Passeggiata to coś znacznie więcej niż zwykła przechadzka. To czas spotkań z rodziną i przyjaciółmi, rozmów na miejskich placach, lodów z dziećmi, wizyty w ulubionym barze na aperitivo czy kolacji w lokalnej trattorii. W takich miejscach nie wypada pojawić się prosto z plaży w mokrym kostiumie, klapkach i narzuconym ręczniku. Właśnie dlatego Włoszki planują swoją wakacyjną garderobę z myślą o dwóch różnych częściach dnia. W ich walizce niemal zawsze znajduje się sukienka lub lekki kombinezon przeznaczony wyłącznie na wieczór. Najczęściej są to modele o prostym kroju wykonane z lnu, bawełny lub jedwabiu – w odcieniach bieli, beżu, granatu, czerni czy oliwkowej zieleni. Wystarczy zamienić plażowe sandały na bardziej elegancką skórzaną parę, dołożyć delikatną złotą biżuterię, jedwabną apaszkę i duże okulary schowane do torby z rafii, by stworzyć stylizację odpowiednią na każdą wakacyjną okazję. To nie przypadek, że włoskie ikony stylu, takie jak Monica Bellucci, Bianca Balti czy Isabella Rossellini, podczas letnich wyjazdów często wybierają właśnie minimalistyczne sukienki midi lub koszulowe fasony. Nie są przesadnie eleganckie, ale doskonale wpisują się w estetykę bella figura – wyglądają z klasą, nie sprawiając wrażenia, że właścicielka spędziła godzinę przed lustrem. Włoszki nie zabierają więc osobnej kreacji na każdą okazję. Zamiast tego wybierają jedną lub dwie uniwersalne sukienki, które można wystylizować na różne sposoby. Tę samą sukienkę założą na spacer po miasteczku, kolację z widokiem na morze czy wieczorne aperitivo. To kolejny przykład filozofii „mniej, ale lepiej”, która od lat definiuje ich sposób pakowania. W tym Włoszki rzadko zobaczysz poza plażą. To właśnie odróżnia je od wielu turystek Sekret włoskiego stylu nie polega na tym, że Włoszki mają inną garderobę niż reszta Europy. Różnica tkwi w tym, kiedy i gdzie noszą poszczególne ubrania. We Włoszech obowiązuje bowiem niepisana zasada, że strój powinien pasować do miejsca i okazji. Dlatego gumowe klapki niemal zawsze zostają na plaży lub przy hotelowym basenie. Kiedy przychodzi pora na spacer po miasteczku, zakupy czy aperitivo, większość kobiet zamienia je na skórzane sandały lub lekkie espadryle. Nawet w najbardziej wakacyjnych kurortach trudno zobaczyć mieszkanki spacerujące po centrum w plażowym obuwiu. Podobnie jest z kostiumem kąpielowym. Choć plaża znajduje się często zaledwie kilka kroków od kawiarni czy promenady, Włoszki niemal zawsze narzucają na niego lnianą koszulę, sukienkę lub pareo. Sam kostium pozostaje strojem przeznaczonym na plażę, a nie do restauracji czy sklepu. Rzadko spotyka się również Włoszki spacerujące po mieście w dresowych kompletach. Dres ma swoje miejsce – podczas podróży, aktywności fizycznej czy odpoczynku w domu. Na ulicach włoskich miast znacznie częściej zobaczymy lniane spodnie, bawełniane koszule, lekkie sukienki lub proste zestawy w neutralnych kolorach. Charakterystyczna jest także powściągliwość wobec dużych logotypów. Włoski styl od lat opiera się na jakości materiałów, dobrym kroju i rzemiośle, dlatego ubranie nie musi krzyczeć nazwą marki. Elegancję buduje sposób noszenia, a nie wielkość logo na koszulce. To właśnie ta umiejętność dopasowania stroju do sytuacji najlepiej oddaje ideę bella figura. Nie chodzi o to, by zawsze wyglądać elegancko, lecz by wyglądać odpowiednio. I być może właśnie dlatego Włoszki nawet na wakacjach sprawiają wrażenie, jakby ich styl był całkowicie naturalny.
Magdalena Cielecka znalazła najwygodniejsze szpilki lata. Wytrzymały test, który zaskoczył wszystkich!
Czy szpilki mogą być naprawdę wygodne? Większość kobiet przekonuje się o tym dopiero po kilku godzinach wesela czy letniej imprezy. Magdalena Cielecka poddała jednak swoje buty znacznie trudniejszej próbie – spędziła w nich na scenie całą dobę!
Lato to czas wesel, koncertów, eleganckich kolacji i przyjęć pod gołym niebem. Nic więc dziwnego, że właśnie teraz wiele kobiet szuka szpilek, które nie tylko pięknie wyglądają, ale również pozwalają przetańczyć całą noc bez bólu stóp. Projektanci zgodnie podkreślają, że o wygodzie decyduje nie tylko wysokość obcasa, lecz przede wszystkim konstrukcja buta, materiały i odpowiednie wyprofilowanie. Dobrym przykładem jest najnowszy występ Magdaleny Cieleckiej podczas Malta Festival. Aktorka wzięła udział w spektaklu „The Second Woman” autorstwa Nat Randall i Anny Breckon – niezwykłym performansie trwającym 24 godziny, podczas którego sto razy odgrywa tę samą scenę z różnymi partnerami. Przez cały ten czas towarzyszyły jej szpilki polskiej marki Vanda Novak, które musiały sprostać wyjątkowo wymagającemu zadaniu. Jak rozpoznać naprawdę wygodne szpilki? Choć wiele osób uważa, że o komforcie decyduje wyłącznie wysokość obcasa, w rzeczywistości równie ważna jest konstrukcja całego buta. Dobrze zaprojektowane szpilki równomiernie rozkładają ciężar ciała, dzięki czemu stopy mniej męczą się nawet podczas wielogodzinnego chodzenia czy stania. Eksperci zwracają uwagę przede wszystkim na odpowiednio wyprofilowaną wkładkę, która podpiera łuk stopy i zmniejsza nacisk na śródstopie. Znaczenie ma również miękka skórzana wyściółka ograniczająca ryzyko otarć, elastyczna podeszwa oraz stabilnie osadzony obcas. Nie bez znaczenia pozostaje także szerokość noska – zbyt wąski może powodować ucisk palców już po krótkim czasie. Dlatego warto wybierać modele wykonane z naturalnej skóry, która dopasowuje się do stopy i zapewnia lepszą cyrkulację powietrza. To szczególnie ważne latem, gdy wysokie temperatury sprawiają, że stopy szybciej puchną. Jaka wysokość obcasa jest najlepsza? Styliści i podolodzy są zgodni, że najbardziej komfortowe do wielogodzinnego noszenia są szpilki o wysokości 6–8 centymetrów. Taki obcas wydłuża optycznie nogi, a jednocześnie nie zmienia w tak dużym stopniu naturalnego ustawienia stopy. Modele o wysokości 8–10 centymetrów również mogą być wygodne, jeśli mają dobrze wyprofilowaną wkładkę i odpowiednio wyważoną konstrukcję. Jeszcze wyższe obcasy najlepiej sprawdzają się podczas krótszych wyjść lub okazji, kiedy nie planujemy spędzić wielu godzin na nogach. Specjaliści radzą także, aby nowych szpilek nie zakładać po raz pierwszy na ważne wydarzenie. Nawet najlepiej wykonane buty potrzebują czasu, by dopasować się do stopy. Szpilki Vanda Novak przeszły wyjątkowy egzamin Podczas tegorocznego Malta Festival Magdalena Cielecka wystąpiła w spektaklu „The Second Woman”, który należy do najbardziej wymagających projektów teatralnych ostatnich lat. Przez 24 godziny aktorka niemal nie schodziła ze sceny, odgrywając tę samą scenę rozstania z setką różnych partnerów. Tak wymagające przedstawienie było również prawdziwym testem dla kostiumów i obuwia. Cielecka przez cały spektakl nosiła szpilki polskiej marki Vanda Novak, które musiały zapewnić stabilność i komfort podczas wielogodzinnego stania, chodzenia oraz wykonywania scenicznych ruchów. Marka założona przez Dominikę Nowak od początku stawia na połączenie rzemiosła z nowoczesnym wzornictwem. Buty powstają w Polsce z naturalnych skór, a ich znakiem rozpoznawczym są charakterystyczne obcasy wykończone złotą kulą. Dominika podkreśla, że równie ważne jak design są ergonomia, odpowiednio wyprofilowane wkładki i precyzyjne wyważenie konstrukcji. I jak widać to połączenie po prostu działa! AI wskazało marki z najwygodniejszymi szpilkami. To one zbierają najlepsze opinie Vanda Novak nie jest jedyną marką, która udowadnia, że eleganckie szpilki mogą być jednocześnie wygodne. Przy analizie opinii użytkowniczek, rozwiązań poprawiających komfort noszenia, jakości wykonania oraz rekomendacji stylistek i ekspertów od obuwia, wśród najczęściej polecanych marek regularnie pojawiają się także Gianvito Rossi, Högl, Gabor, Geox, Tamaris i Unisa. Na szczycie wielu zestawień znajduje się włoska marka Gianvito Rossi. Jej szpilki od lat noszą m.in. Kate Middleton, Meghan Markle, Jennifer Lawrence czy Rosie Huntington-Whiteley. Modele Gianvito 85 i Gianvito 105 cenione są za perfekcyjne wyprofilowanie, miękką skórę oraz stabilną konstrukcję, dzięki czemu uchodzą za jedne z najwygodniejszych luksusowych szpilek na rynku. Świetne opinie zbiera również austriacka marka Högl, która od lat specjalizuje się w eleganckim obuwiu łączącym klasyczny design z wysokim komfortem noszenia. Miękkie skóry, elastyczne podeszwy i starannie wyprofilowane wkładki sprawiają, że jej modele często polecane są kobietom spędzającym wiele godzin na nogach. Wśród najbardziej cenionych producentów nie może zabraknąć także niemieckiej marki Gabor. Firma od lat rozwija technologie poprawiające komfort, takie jak Best Fitting, zapewniająca więcej miejsca w przedniej części buta, czy OptiFit, umożliwiająca wymianę wkładki i jeszcze lepsze dopasowanie obuwia do stopy. To właśnie dlatego szpilki Gabor są częstym wyborem kobiet poszukujących eleganckich butów na wesele, przyjęcie czy całodzienną pracę. Popularnością cieszą się również modele marki Geox, wykorzystujące opatentowaną technologię oddychających podeszw. Lepsza cyrkulacja powietrza pomaga ograniczyć przegrzewanie stóp podczas upalnych dni, co ma duże znaczenie szczególnie latem. Wiele dobrych opinii zbierają także szpilki Tamaris z technologią Touch It. Miękka wkładka dopasowuje się do kształtu stopy pod wpływem nacisku, zwiększając wygodę podczas chodzenia i tańca. To właśnie dlatego marka od lat cieszy się dużą popularnością wśród kobiet szukających komfortowego obuwia w średnim przedziale cenowym. Na uwagę zasługuje również hiszpańska Unisa, znana z eleganckich fasonów wykonanych z wysokiej jakości skór. Stabilniejsze obcasy, miękkie wykończenie i ponadczasowe wzornictwo sprawiają, że modele tej marki często wybierane są na wesela, rodzinne uroczystości i wieczorne wyjścia. Choć każda stopa jest inna i nie istnieje jedna para idealna dla wszystkich kobiet, marki te regularnie pojawiają się w rekomendacjach stylistek oraz w zestawieniach najbardziej komfortowych szpilek. Pokazują też, że nowoczesne eleganckie obuwie może łączyć efektowny wygląd z wygodą, której oczekujemy podczas wielogodzinnych letnich imprez. Historia Magdaleny Cieleckiej pokazuje, że wygodne szpilki nie są marketingowym sloganem. Odpowiednio zaprojektowane buty potrafią sprostać nawet wyjątkowo wymagającym warunkom, a to najlepsza wskazówka dla wszystkich kobiet, które właśnie szukają idealnej pary na letni sezon.
Ma ponad 600 lat i wciąż jest hitem. Francuzki nie wyobrażają sobie bez niego pielęgnacji
To jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli francuskiej pielęgnacji. Mydło marsylskie od wieków gości w domach we Francji i do dziś cenione jest za prosty skład, wszechstronne zastosowanie i delikatność dla skóry.
Choć współczesna pielęgnacja kojarzy się z wieloetapowymi rytuałami i półkami pełnymi kosmetyków, we Francji od lat dużą popularnością cieszy się zupełnie inne podejście. Coraz więcej osób stawia na produkty o prostym składzie, które można wykorzystać na wiele sposobów. Zamiast regularnie kupować kolejne nowości, chętnie wracają do sprawdzonych receptur obecnych na rynku od dziesięcioleci, a nawet stuleci. Jednym z najlepszych przykładów jest Savon de Marseille, czyli tradycyjne mydło marsylskie. Wytwarzane według receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie uchodzi za jeden z najbardziej uniwersalnych kosmetyków. Można nim myć dłonie, twarz i ciało, a wiele osób wykorzystuje je również do prania delikatnych tkanin, czyszczenia pędzli do makijażu czy przygotowywania domowych środków czystości. To właśnie ta wszechstronność sprawiła, że od wieków pozostaje stałym elementem francuskich domów. Powrót do naturalnych składników, minimalizmu i filozofii less waste sprawił, że mydło marsylskie przeżywa dziś prawdziwy renesans. Coraz częściej pojawia się nie tylko w łazienkach Francuzów, ale także w kosmetyczkach osób, które szukają prostych, skutecznych i bardziej ekologicznych rozwiązań. Mimo upływu ponad sześciu stuleci jego receptura wciąż pozostaje zaskakująco aktualna. Historia mydła marsylskiego ma ponad 600 lat Korzenie mydła marsylskiego sięgają średniowiecza. Pierwsze wzmianki o jego produkcji w rejonie Marsylii pochodzą już z XIV wieku, kiedy lokalni rzemieślnicy zaczęli wykorzystywać oliwę z oliwek oraz alkaliczne popioły roślinne do wytwarzania twardego mydła. Położenie miasta nad Morzem Śródziemnym sprzyjało rozwojowi tego rzemiosła – łatwy dostęp do oliwy z Prowansji oraz port, przez który sprowadzano surowce, sprawił, że Marsylia szybko stała się jednym z najważniejszych ośrodków produkcji mydła w Europie. Prawdziwy rozkwit nastąpił w XVII wieku. W 1688 roku król Ludwik XIV podpisał słynny Édit de Colbert, czyli dekret regulujący produkcję mydła marsylskiego. Dokument określał, że produkt może być wytwarzany wyłącznie z czystych olejów roślinnych, przede wszystkim oliwy z oliwek, i zakazywał stosowania tłuszczów zwierzęcych. Dzięki ujednoliceniu receptury mydło marsylskie szybko zyskało opinię produktu wysokiej jakości i zaczęło trafiać na rynki całej Europy. W XIX wieku w samej Marsylii działało już blisko sto mydlarni, a mydło marsylskie stało się jednym z najważniejszych produktów eksportowych regionu. Było cenione nie tylko jako kosmetyk, ale również jako środek do prania i codziennych prac domowych. Do dziś za najbardziej tradycyjne uznawane są kostki zawierające co najmniej 72 proc. olejów roślinnych, co często można znaleźć wytłoczone bezpośrednio na powierzchni mydła. Klasyczna zielona wersja powstaje głównie na bazie oliwy z oliwek, natomiast beżowa lub kremowa zawiera również olej kokosowy lub palmowy. Charakterystyczny kolor wynika z użytych surowców, a nie z dodatku sztucznych barwników. Dlaczego mydło marsylskie wciąż jest tak popularne? Jednym z największych atutów mydła marsylskiego pozostaje jego prosty skład. Tradycyjne receptury opierają się na zmydlonych olejach roślinnych, wodzie i sodzie, bez dodatku konserwantów, silikonów czy sztucznych barwników. Wiele klasycznych kostek nie zawiera również substancji zapachowych, dlatego są chętnie wybierane przez osoby o wrażliwej lub skłonnej do podrażnień skórze. Naturalne oleje roślinne sprawiają, że mydło skutecznie usuwa zanieczyszczenia, jednocześnie pozostając łagodniejszym od wielu silnie perfumowanych produktów. Z tego powodu od lat polecane jest do częstego mycia dłoni, oczyszczania ciała, a także prania delikatnych tkanin, takich jak wełna czy jedwab. Jego popularność wynika również z niezwykłej wszechstronności. Jedna kostka może zastąpić żel pod prysznic, mydło do rąk, środek do ręcznego prania, preparat do czyszczenia pędzli do makijażu, a nawet składnik domowych detergentów. To właśnie dlatego mydło marsylskie doskonale wpisuje się w ideę minimalistycznej pielęgnacji i stylu życia less waste, który zachęca do ograniczania liczby kupowanych produktów i plastikowych opakowań. Nie bez znaczenia pozostaje także jego wydajność. Dobrze wykonana kostka mydła marsylskiego zużywa się znacznie wolniej niż płynne kosmetyki, dzięki czemu wystarcza na wiele tygodni codziennego użytkowania. To połączenie prostoty, funkcjonalności i wielowiekowej tradycji sprawia, że mimo upływu ponad sześciuset lat Savon de Marseille wciąż pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli francuskiej pielęgnacji. Nie tylko do mycia. Francuzi wykorzystują je na wiele sposobów We Francji mydło marsylskie od dawna nie jest wyłącznie kosmetykiem. W wielu domach służy także do prania wełny, jedwabiu, lnu czy dziecięcych ubranek. W sklepach bez trudu można kupić je nie tylko w kostkach, ale również w postaci płatków (copeaux de savon de Marseille), które są popularnym składnikiem domowych detergentów do prania oraz środków do czyszczenia. To także jeden z ulubionych produktów osób stawiających na ekologiczne sprzątanie. Rozpuszczone w ciepłej wodzie płatki mydła wykorzystuje się do przygotowania płynu do mycia podłóg, blatów czy kafelków. Wiele osób stosuje je również do ręcznego prania delikatnych tkanin, ponieważ nie zawiera agresywnych substancji chemicznych obecnych w wielu nowoczesnych detergentach. Mydło marsylskie znajduje zastosowanie także w kosmetyce. Wizażyści wykorzystują je do mycia pędzli do makijażu, ponieważ skutecznie usuwa resztki podkładu, pudru czy cieni, a jednocześnie jest łagodne dla naturalnego i syntetycznego włosia. Kostki z oliwą z oliwek są również chętnie wybierane do codziennego mycia dłoni oraz ciała, szczególnie przez osoby preferujące kosmetyki o krótkim i prostym składzie. W ostatnich latach produkt zyskał drugie życie dzięki rosnącej popularności stylu życia less waste. Jedna kostka może zastąpić kilka kosmetyków i środków czystości, co pozwala ograniczyć liczbę plastikowych opakowań oraz zmniejszyć ilość odpadów. Nic dziwnego, że mydło marsylskie coraz częściej trafia nie tylko do francuskich domów, ale także do łazienek osób poszukujących bardziej ekologicznych rozwiązań. Jak rozpoznać prawdziwe mydło marsylskie? Ogromna popularność sprawiła, że na rynku pojawiło się wiele produktów jedynie inspirowanych tradycyjnym Savon de Marseille. Warto wiedzieć, że określenie „mydło marsylskie” nie jest obecnie prawnie chronione w całej Unii Europejskiej, dlatego nazwy tej mogą używać także producenci spoza regionu Marsylii. Z tego powodu eksperci radzą zwracać uwagę przede wszystkim na skład i sposób produkcji. Prawdziwe mydło marsylskie powinno być wytwarzane głównie z olejów roślinnych, bez dodatku agresywnych detergentów, silikonów czy sztucznych barwników. Na tradycyjnych kostkach często znajduje się oznaczenie 72%, które informuje o zawartości olejów roślinnych. Warto również szukać informacji, że produkt został wyprodukowany metodą gotowania w kotłach (cuit au chaudron), która od wieków stosowana jest przez historyczne mydlarnie z okolic Marsylii. Autentyczne kostki zwykle nie mają intensywnego zapachu ani jaskrawych kolorów. Zielone mydło zawdzięcza barwę oliwie z oliwek, natomiast kremowe lub beżowe powstaje z dodatkiem innych olejów roślinnych, takich jak kokosowy. Ich wygląd może wydawać się bardzo prosty, ale właśnie ten minimalizm od stuleci uznawany jest za znak rozpoznawczy tradycyjnego Savon de Marseille. Osoby poszukujące oryginalnego produktu mogą zwrócić uwagę także na producenta. Do najbardziej znanych historycznych mydlarni należą m.in. La Savonnerie Fer à Cheval (założona w 1856 roku), Le Sérail, Marius Fabre czy La Corvette, które do dziś wytwarzają mydło według tradycyjnych metod. Dlaczego mydło marsylskie znów jest modne? Powrót do prostych receptur, naturalnych składników i wielofunkcyjnych kosmetyków sprawił, że mydło marsylskie przeżywa dziś prawdziwy renesans. Coraz więcej osób szuka produktów o krótkim składzie, które są przyjazne zarówno dla skóry, jak i środowiska. Zainteresowanie budzą także kosmetyki o długiej historii, których skuteczność została potwierdzona przez kolejne pokolenia użytkowników. Rosnąca popularność minimalistycznej pielęgnacji sprawia, że wiele osób rezygnuje z nadmiaru produktów na rzecz kilku sprawdzonych kosmetyków. Mydło marsylskie doskonale wpisuje się w ten trend – jest wydajne, wszechstronne i może zastąpić kilka różnych preparatów używanych na co dzień. To również rozwiązanie chętnie wybierane przez zwolenników stylu życia less waste, którzy chcą ograniczyć ilość plastikowych opakowań i kupować mniej, ale lepiej. Trend ten doskonale odzwierciedla filozofię francuskiej pielęgnacji, opierającą się na jakości, regularności i prostocie zamiast nadmiaru kosmetyków. We Francji od lat dużą wagę przywiązuje się do codziennych, sprawdzonych rytuałów, a nie chwilowych trendów. Mydło marsylskie od ponad sześciu stuleci udowadnia, że czasem najlepsze rozwiązania są również najprostsze. Nie bez powodu pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli francuskiego stylu życia i do dziś znajduje miejsce zarówno w tradycyjnych domach, jak i nowoczesnych łazienkach. Gdzie kupić mydło marsylskie w Polsce? Mydło marsylskie nie jest już produktem dostępnym wyłącznie we Francji. Bez większego problemu można je kupić także w Polsce – zarówno w drogeriach internetowych, sklepach z kosmetykami naturalnymi, jak i w wybranych aptekach czy sklepach ekologicznych. Pojawia się również w ofertach dużych platform sprzedażowych oraz sklepów specjalizujących się we francuskich produktach. Przed zakupem warto jednak dokładnie przeczytać skład. Nie każda kostka z napisem "Savon de Marseille" jest wytwarzana według tradycyjnej receptury. Najlepiej wybierać produkty renomowanych francuskich mydlarni, takich jak Fer à Cheval, Marius Fabre, Le Sérail czy La Corvette. Dobrze, jeśli na opakowaniu znajduje się informacja o produkcji metodą gotowania w kotłach (cuit au chaudron) oraz oznaczenie 72% olejów roślinnych. Ceny klasycznych kostek zaczynają się od około 20–30 zł za 300-gramowe mydło, natomiast większe kostki o wadze 500–600 gramów kosztują zwykle 40–70 zł. Dzięki dużej wydajności jedna kostka może wystarczyć nawet na kilka miesięcy codziennego użytkowania, dlatego wiele osób traktuje ją jako ekonomiczną alternatywę dla kilku różnych kosmetyków.
Francuski szyk w nowym wydaniu. Apaszki z motywem konia podbijają ulice. Oto najpiękniejsze modele!
Apaszka od dekad jest symbolem francuskiego szyku. Tego lata wraca w nowej odsłonie – największą popularnością cieszą się modele z motywem konia, które łączą ponadczasową elegancję z jednym z najmocniejszych trendów sezonu.
Jeszcze kilka lat temu apaszka kojarzyła się przede wszystkim z eleganckimi stylizacjami i ikonami kina, takimi jak Grace Kelly, Catherine Deneuve czy Jane Birkin. Dziś przeżywa prawdziwy renesans. Projektanci największych domów mody, influencerki i paryżanki udowadniają, że ten niewielki dodatek potrafi całkowicie odmienić nawet najprostszą stylizację. W kolekcjach na sezon wiosna–lato 2025 jedwabne i satynowe apaszki pojawiły się między innymi u Hermèsa, Diora, Chloé czy Ralpha Laurena, a media społecznościowe zalały inspiracje pokazujące dziesiątki sposobów ich noszenia. Zmieniła się także ich rola. Apaszka nie jest już wyłącznie ozdobą wiązaną na szyi. Coraz częściej zastępuje top, opaskę do włosów, pasek czy ozdobę torebki. Szczególną popularnością cieszą się modele z motywami jeździeckimi – końmi, strzemionami, wodzami i siodłami. To właśnie one stały się jednym z najbardziej charakterystycznych wzorów tego sezonu, wpisując się zarówno w estetykę quiet luxury, jak i rosnącą popularność stylu inspirowanego jeździectwem. Apaszka to najmodniejszy dodatek tego lata Jedwabna apaszka już dawno przestała być dodatkiem zarezerwowanym wyłącznie dla eleganckich płaszczy czy trenczy. Stylistki przekonują, że latem może zastąpić kilka elementów garderoby jednocześnie. Wiązana na szyi dodaje stylizacji paryskiego charakteru, przewiązana wokół kucyka lub kokardy ożywia prostą fryzurę, a opleciona wokół rączki torebki sprawia, że nawet klasyczny model wygląda bardziej luksusowo. Największym hitem sezonu jest jednak noszenie apaszki jako bluzki. Wystarczy większy model – najlepiej o wymiarach około 90 × 90 cm – złożyć po przekątnej i zawiązać na plecach lub karku. Takie stylizacje regularnie pojawiają się podczas tygodni mody w Paryżu, Mediolanie i Kopenhadze, a także na profilach influencerek promujących minimalistyczny, francuski styl. Apaszka doskonale komponuje się z szerokimi lnianymi spodniami, białymi jeansami, satynową spódnicą czy oversize'ową marynarką. Dzięki temu jeden niewielki dodatek potrafi całkowicie odmienić letnią garderobę i nadać jej bardziej elegancki charakter. Motyw konia stał się jednym z najmocniejszych trendów W tym sezonie szczególną uwagę zwracają apaszki ozdobione końmi, uprzężami, siodłami czy jeździeckimi detalami. To wzory inspirowane światem equestrian chic, który od lat jest ważnym elementem francuskiej mody i luksusowego rzemiosła. Popularność tego motywu nie jest przypadkowa. W ostatnich sezonach moda coraz chętniej czerpie inspiracje z estetyki country, westernu i życia na ranczu. Duży wpływ miały na to seriale z uniwersum „Yellowstone”, a także ich prequele „1883” i „1923”, które przywróciły zainteresowanie skórzanymi dodatkami, kowbojskimi butami i światem koni. Trend szybko przeniknął na wybiegi, gdzie motywy jeździeckie zaczęły pojawiać się na apaszkach, torebkach, paskach, biżuterii i butach. Hermès udowodnił, że motyw konia nigdy nie wychodzi z mody Choć dziś motyw konia przeżywa prawdziwy renesans, dla domu mody Hermès nigdy nie był sezonową ciekawostką. Historia marki rozpoczęła się w 1837 roku, gdy Thierry Hermès otworzył w Paryżu warsztat produkujący uprzęże i siodła dla europejskiej arystokracji. To właśnie świat jeździectwa ukształtował DNA marki, które pozostaje widoczne do dziś. Pierwsza jedwabna apaszka Carré Hermès zadebiutowała w 1937 roku. Od tego czasu powstały setki wzorów przedstawiających konie, wodze, strzemiona, powozy i elementy rzędu jeździeckiego. Dziś oryginalne modele są jednymi z najbardziej pożądanych dodatków na świecie, a wiele archiwalnych egzemplarzy osiąga na aukcjach ceny liczone w tysiącach euro. To właśnie Hermès sprawił, że motywy hippique zaczęły kojarzyć się z francuskim szykiem, dyskretnym luksusem i ponadczasową elegancją. Współczesne marki chętnie czerpią z tego dziedzictwa, interpretując je w bardziej nowoczesny sposób. Apaszka od Hermès to duży wydatek, ale warto traktować go jako inwestycję. Moda na konie wychodzi poza wybiegi Rosnąca popularność koni widoczna jest również poza światem mody. W ostatnich latach ogromne zainteresowanie zdobył hobby horsing, czyli dyscyplina polegająca na wykonywaniu układów i pokonywaniu przeszkód z koniem na patyku. Choć dla wielu osób początkowo był internetową ciekawostką, dziś organizowane są krajowe i międzynarodowe zawody, a społeczność pasjonatów stale rośnie – także w Polsce. Jednocześnie coraz większą popularnością cieszy się sama estetyka jeździecka. Stylizacje inspirowane jazdą konną, skórzane akcesoria, loafersy, pikowane kurtki czy złota biżuteria z motywami strzemion i podków regularnie pojawiają się w kolekcjach największych marek. Motyw konia przestał być symbolem zarezerwowanym wyłącznie dla miłośników jeździectwa i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów ostatnich sezonów. Jak nosić apaszkę z motywem konia? Najprościej potraktować ją jako najmocniejszy akcent stylizacji. Świetnie wygląda z białą koszulą, lnianą kamizelką, prostym T-shirtem czy marynarką w męskim stylu. Można zawiązać ją klasycznie na szyi, opleść wokół kucyka, przewiązać rączkę torebki lub nosić jako opaskę. Latem warto wykorzystać większy model jako top. W połączeniu z szerokimi lnianymi spodniami, bermudami lub jeansowymi szortami stworzy stylizację inspirowaną paryskim luzem. To prosty sposób, by jeden dodatek pełnił kilka funkcji i sprawił, że nawet minimalistyczny outfit będzie wyglądał bardziej luksusowo. Choć motyw konia jest dziś jednym z najgorętszych trendów sezonu, trudno nazwać go chwilową modą. To wzór, który od dziesięcioleci kojarzy się z francuską elegancją i – podobnie jak sama jedwabna apaszka – regularnie powraca w nowych interpretacjach. A teraz zobacz najpiękniejsze apaszki, które warto kupić na ten sezon:
Witamina C latem? Ekspert rozwiewa popularny mit o pielęgnacji skóry w słońcu
Wiele osób rezygnuje latem z kosmetyków z witaminą C, obawiając się przebarwień, podrażnień albo zwiększonej wrażliwości skóry na słońce. Tymczasem dermatolodzy podkreślają, że odpowiednio stosowana witamina C może być jednym z najlepszych składników pielęgnacyjnych na wakacje. – To silny antyoksydant, który wspiera skórę w walce ze stresem oksydacyjnym wywołanym promieniowaniem UV – mówi dr Anna Piwek.
Lato to czas, kiedy nasza skóra jest szczególnie narażona na działanie czynników zewnętrznych. Wysokie temperatury, intensywne promieniowanie UV, klimatyzacja czy słona woda mogą wpływać na jej kondycję, prowadząc do przesuszenia, utraty jędrności czy powstawania przebarwień. Właśnie wtedy wiele osób zaczyna ostrożniej podchodzić do aktywnych składników w kosmetykach, a jednym z najczęściej „odstawianych” produktów są sera z witaminą C. Powód? Popularny mit mówiący o tym, że witamina C nie powinna być stosowana latem, ponieważ może „uczulać” skórę na słońce albo powodować plamy. Eksperci nie mają jednak wątpliwości – to błędne przekonanie. – Nie ma powodów, aby rezygnować z witaminy C w okresie letnim. Wręcz przeciwnie – to składnik, który może bardzo korzystnie działać na skórę narażoną na promieniowanie UV i stres oksydacyjny – wyjaśnia dr Anna Piwek, lekarz medycyny estetycznej. Dlaczego witamina C jest ważna latem? Witamina C od lat uznawana jest za jeden z najskuteczniejszych składników antyoksydacyjnych w kosmetologii. Jej głównym zadaniem jest neutralizowanie wolnych rodników, czyli niestabilnych cząsteczek powstających m.in. pod wpływem promieniowania słonecznego, zanieczyszczeń powietrza czy stresu. To właśnie wolne rodniki przyspieszają proces starzenia się skóry, wpływają na degradację kolagenu oraz mogą nasilać powstawanie przebarwień. – Promieniowanie UV odpowiada nie tylko za opaleniznę, ale również za tzw. fotostarzenie skóry. Objawia się ono utratą jędrności, zmarszczkami i nierównym kolorytem. Antyoksydanty, takie jak witamina C, pomagają ograniczać te procesy – tłumaczy dr Anna Piwek. Ekspertka podkreśla, że witamina C może również wspierać naturalną produkcję kolagenu, dzięki czemu skóra wygląda bardziej promiennie i zdrowo. Czy witamina C może powodować przebarwienia? Jednym z najczęściej powtarzanych mitów jest przekonanie, że kosmetyki z witaminą C „w połączeniu ze słońcem” wywołują przebarwienia. Dermatolodzy podkreślają jednak, że to nie sam składnik jest problemem, ale niewłaściwa ochrona przeciwsłoneczna. – Witamina C sama w sobie nie powoduje przebarwień. Wręcz przeciwnie – jest składnikiem często stosowanym właśnie w terapiach rozjaśniających skórę i wyrównujących koloryt – wyjaśnia dr Piwek. Kluczowe znaczenie ma codzienne stosowanie kremów z wysokim filtrem SPF. Witamina C nie zastępuje ochrony przeciwsłonecznej, ale może stanowić jej doskonałe uzupełnienie. – Najlepsze efekty daje połączenie serum z witaminą C oraz kremu z filtrem SPF 30 lub 50. To duet, który wspiera ochronę skóry przed negatywnymi skutkami promieniowania UV – dodaje ekspertka. Jak stosować witaminę C latem? Latem warto zwrócić uwagę nie tylko na sam składnik, ale również na formułę kosmetyku. Niektóre postacie witaminy C są bardziej stabilne i lepiej tolerowane przez skórę, szczególnie podczas upałów. Najbardziej znaną formą jest kwas askorbinowy, jednak nowoczesne kosmetyki coraz częściej wykorzystują także jego stabilniejsze pochodne, takie jak ascorbyl glucoside czy magnesium ascorbyl phosphate. – W przypadku skóry wrażliwej albo reaktywnej latem dobrze sprawdzają się łagodniejsze formy witaminy C. Są mniej drażniące, a jednocześnie skutecznie wspierają skórę – mówi lekarz medycyny estetycznej. Znaczenie ma również sposób przechowywania kosmetyków. Witamina C jest składnikiem wrażliwym na światło i wysoką temperaturę, dlatego produkty z jej zawartością najlepiej trzymać w chłodnym i zacienionym miejscu. – Jeśli serum zmienia kolor na ciemnopomarańczowy lub brązowy, może to oznaczać, że składnik się utlenił i nie działa już tak skutecznie – tłumaczy dr Piwek. Poranna pielęgnacja z witaminą C Dermatolodzy podkreślają, że najlepszym momentem na stosowanie witaminy C jest poranek. Nałożona pod krem z filtrem pomaga wzmacniać ochronę antyoksydacyjną skóry w ciągu dnia. Taki schemat pielęgnacyjny może być szczególnie korzystny dla osób mieszkających w dużych miastach, gdzie skóra jest dodatkowo narażona na działanie smogu i zanieczyszczeń. – Witamina C pomaga przywrócić skórze blask, poprawia jej koloryt i sprawia, że wygląda zdrowiej. Latem wiele osób zauważa, że cera staje się bardziej ziemista czy przesuszona, dlatego antyoksydacyjna pielęgnacja może być bardzo pomocna – podsumowuje dr Anna Piwek. Eksperci zgodnie podkreślają, że zamiast rezygnować z witaminy C latem, warto nauczyć się stosować ją świadomie. Odpowiednio dobrany kosmetyk, regularność i codzienna ochrona SPF mogą sprawić, że skóra będzie lepiej chroniona i zachowa zdrowy wygląd nawet podczas największych upałów.
Kidman, Beyoncé i Seyfried zrobiły to samo na Met Gala 2026. Ten trend zdominował czerwony dywan
Długie, spektakularne włosy – często sięgające talii – zdominowały Met Gala 2026. Nicole Kidman, Beyoncé i Amanda Seyfried postawiły na romantyczne fale i miękkie, kobiece formy, które idealnie wpisały się w artystyczny klimat wydarzenia.
Met Gala 2026 jak co roku przyciągnęła największe nazwiska świata mody i show-biznesu, a fryzury gwiazd były jednym z najgorętszych tematów wieczoru – także w Google Discover. Choć motyw „Fashion Is Art” zapowiadał ekstrawaganckie eksperymenty, czerwony dywan zdominował jeden wyraźny trend. Długie włosy – w romantycznej, dopracowanej odsłonie – pojawiły się u największych gwiazd i szybko stały się symbolem tegorocznej gali. Met Gala 2026: długie włosy największym trendem wieczoru Choć w ostatnich sezonach królowały krótsze cięcia i bardziej graficzne formy, tym razem czerwony dywan należał do długich, spektakularnych włosów. Gwiazdy postawiły na długości sięgające talii, a nawet bioder, często wspomagane przedłużeniami, które dodawały fryzurom objętości i dramatyzmu. Ten trend miał w sobie coś niezwykle romantycznego – miękko opadające pasma, naturalny ruch i lekkość przywodziły na myśl klasyczne przedstawienia kobiet w sztuce. Długie włosy stały się integralną częścią stylizacji, budując ich nastrój i podkreślając artystyczny charakter całego looku. Nicole Kidman i elegancja w nowoczesnym wydaniu Nicole Kidman była jedną z gwiazd, które najlepiej oddały ducha tego trendu. Aktorka pojawiła się na czerwonym dywanie w towarzystwie swojej córki Sunday Rose, a ich wspólne wyjście szybko stało się jednym z najczęściej komentowanych momentów wieczoru. Jej fryzura była jednocześnie klasyczna i nowoczesna – długie, miękko układające się włosy subtelnie opadały na ramiona, podkreślając elegancję stylizacji, ale jej nie dominując. Całość wyglądała niezwykle lekko i świeżo, jakby włosy poruszały się naturalnie przy każdym kroku. To przykład tego, jak długie włosy mogą wyglądać luksusowo bez nadmiernej stylizacji czy przerysowanych form. Zamiast mocnego utrwalenia czy skomplikowanych upięć postawiono na perfekcyjne wykończenie, zdrowy połysk i naturalny ruch. Wspólne pojawienie się z córką dodatkowo podkreśliło romantyczny charakter tego trendu – ich fryzury tworzyły spójną, niemal baśniową opowieść o współczesnej elegancji. Naturalność, lekkość i dopracowanie w każdym detalu okazały się kluczem do jednego z najbardziej stylowych looków Met Gala 2026. Beyoncé i efekt „wow” w wersji glamour Beyoncé również pojawiła się na czerwonym dywanie w towarzystwie córki, a ich wspólne wyjście natychmiast przyciągnęło uwagę mediów i fanów. Obie postawiły na spektakularne loki XXLong , które stały się jednym z najbardziej wyrazistych beauty momentów całej gali. Beyoncé wybrała glamour’ową interpretację trendu – jej długie włosy były perfekcyjnie wystylizowane i pełne objętości. Całość była dopracowana w najmniejszym detalu: od idealnego połysku po sprężystość loków, które odbijały światło fleszy i dodawały stylizacji luksusowego charakteru. I oczywiście nakrycie głowy! Jej córka postawiła na podobny kierunek, co stworzyło spójny, efektowny duet – długie, falujące włosy w obu przypadkach podkreślały kobiecość i wpisywały się w romantyczną estetykę „fairytale hair”. To właśnie takie momenty pokazują, jak silnym trendem były w tym roku ekstremalne długości. To fryzura, która nie tylko dopełniała stylizację, ale była jej integralną częścią. W tym wydaniu długość staje się narzędziem budowania efektu „wow” – bez potrzeby sięgania po skomplikowane konstrukcje. Maksymalna długość, objętość i ruch wystarczyły, by stworzyć jeden z najbardziej zapamiętanych looków Met Gala 2026. Amanda Seyfried i romantyczne fale Amanda Seyfried wybrała jedną z najbardziej klasycznych, a jednocześnie najmodniejszych opcji wieczoru – miękkie, romantyczne fale. Jej fryzura była lekka, kobieca i niezwykle świeża, idealnie wpisując się w trend „fairytale hair”, który zdominował tegoroczną galę. Długie, delikatnie falujące pasma miękko opadały na ramiona, tworząc efekt naturalnego ruchu i lekkości. Kluczowe było tu wykończenie – włosy wyglądały zdrowo, były pełne blasku i perfekcyjnie ułożone, ale bez efektu przesadnej stylizacji. To właśnie ten balans między naturalnością a dopracowaniem sprawił, że całość prezentowała się tak nowocześnie. Jej look świetnie pokazał, jak ogromną siłę mają dobrze wykonane fale. Bez skomplikowanych konstrukcji czy ekstrawaganckich dodatków fryzura przyciągała uwagę subtelnością i harmonią. Była też idealnym dopełnieniem stylizacji – nie konkurowała z nią, ale podkreślała jej charakter. To właśnie ten typ uczesania pojawiał się najczęściej na czerwonym dywanie – naturalny, ale dopracowany, efektowny, ale niewymuszony. Amanda Seyfried udowodniła, że w świecie pełnym spektaklu to prostota, odpowiednia forma i perfekcyjna jakość wykonania robią największe wrażenie. Met Gala 2026 udowodniła jedno Długie włosy znów są synonimem elegancji i kobiecości – ale w nowoczesnym, świeżym wydaniu. Tegoroczna gala pokazała wyraźnie, że spektakularny efekt nie musi oznaczać przesady. Zamiast skomplikowanych konstrukcji i teatralnych form, gwiazdy postawiły na długość, jakość i perfekcyjne wykończenie. To właśnie naturalny ruch, miękkie fale i zdrowy połysk stały się największym luksusem. Długie włosy nie były dodatkiem – były integralną częścią stylizacji, budując jej klimat i podkreślając artystyczny charakter całego looku. Trend „fairytale hair” wprowadził na czerwony dywan lekkość, romantyzm i subtelną teatralność, która idealnie wpisała się w motyw „Fashion Is Art”. Co ważne, to także wyraźny sygnał zmiany w podejściu do beauty. Coraz częściej liczy się spójność, autentyczność i umiejętność podkreślenia naturalnego piękna – nawet w najbardziej spektakularnym otoczeniu Met Gali. Jedno jest pewne: w 2026 roku długie włosy wracają na szczyt trendów i wszystko wskazuje na to, że zostaną z nami na dłużej.
Fryzury z Met Gala 2026 zaskoczyły. Ten jeden trend przyciąga wszystkie spojrzenia
Minimalistyczne upięcia i gładkie włosy były tylko tłem. Prawdziwą gwiazdą okazały się dodatki do włosów – od masek po rzeźbiarskie headpieces. To one nadawały stylizacjom charakter i sprawiły, że fryzury z Met Gala 2026 zapamiętamy na długo.
Met Gala 2026 jak co roku przyciągnęła największe nazwiska świata mody i show-biznesu, a fryzury gwiazd były jednym z najczęściej komentowanych elementów wieczoru – także w Google Discover. Choć motyw „Fashion Is Art” zapowiadał spektakularne, rzeźbiarskie formy i ekstrawagancję, czerwony dywan zaskoczył czymś zupełnie innym. Met Gala 2026: fryzury w cieniu dodatków Choć wiele gwiazd postawiło na proste, eleganckie fryzury, trudno było oderwać wzrok od tego, co pojawiło się na ich głowach. Gładkie koki, ciasno zaczesane włosy czy naturalne fale stały się świadomą, dopracowaną bazą dla znacznie bardziej spektakularnych elementów. To nie był przypadek, a wyraźny trend – fryzury miały być tłem, które nie konkuruje ze stylizacją, ale ją eksponuje. Włosy często były maksymalnie wygładzone, błyszczące i „czyste” w formie, co pozwalało wybrzmieć dodatkom w pełnej okazałości. Minimalizm w uczesaniu działał tu jak rama dla dzieła sztuki. Fryzury nie miały dominować – ich rolą było podkreślenie dodatków, które w tym roku przejęły funkcję biżuterii. To właśnie one budowały cały charakter stylizacji i przyciągały uwagę fotografów. W wielu przypadkach klasyczne kolczyki czy naszyjniki schodziły na dalszy plan, bo cała uwaga skupiała się na tym, co zdobiło włosy i głowę. Co ciekawe, ten trend pokazał też nowe podejście do red carpet beauty – bardziej świadome i spójne. Zamiast kilku konkurujących ze sobą elementów, gwiazdy wybierały jeden mocny akcent i podporządkowywały mu resztę looku. Efekt? Stylizacje wyglądały nowocześnie, świeżo i niezwykle efektownie, mimo pozornej prostoty fryzur. Dodatki do włosów – największy trend wieczoru Największym hitem okazały się odważne dodatki do włosów, które momentami przypominały małe dzieła sztuki. To one przyciągały spojrzenia i często definiowały całą stylizację. Na czerwonym dywanie pojawiły się: rzeźbiarskie headpieces z tkanin, metalu i nietypowych materiałów, futurystyczne konstrukcje inspirowane sztuką współczesną, ozdoby przypominające instalacje artystyczne, bogato zdobione spinki, opaski i elementy biżuteryjne wpinane we włosy. Wyraźnie zaznaczył się też trend florystyczny. Włosy zdobiły kwiaty – zarówno delikatne, romantyczne aplikacje, jak i bardziej spektakularne, trójwymiarowe kompozycje. Pojawiały się pojedyncze pąki subtelnie wpięte w upięcia, ale też całe kwiatowe konstrukcje, które budowały objętość i nadawały stylizacjom niemal baśniowego charakteru. Dużą rolę odegrały również detale – błyszczące akcenty, perły, kryształki i metaliczne elementy wplatane w pasma włosów. Często były one rozmieszczone w sposób nieregularny, co dawało efekt lekkości i nowoczesności, a jednocześnie przyciągało światło fleszy. Te dodatki często całkowicie zmieniały odbiór stylizacji – były jej centralnym punktem i nadawały jej artystyczny, momentami teatralny wymiar. To właśnie dzięki nim nawet najprostsze fryzury zyskiwały spektakularny efekt i idealnie wpisywały się w motyw „Fashion Is Art”. Wystarczy spojrzeć na Madonnę i jej iście spektakularny look! Ale nie tylko ona zaskoczyła. Zobaczcie naszą galerię:
Najlepsze makijaże z Met Gala 2026. Minimalizm wygrał z awangardą
Met Gala 2026 jak co roku przyciągnęła największe nazwiska świata mody i show-biznesu. Choć temat „Fashion Is Art” zapowiadał prawdziwy festiwal ekstrawagancji, czerwony dywan zaskoczył czymś zupełnie innym.
Zamiast teatralnych transformacji i maksymalistycznych makijaży, większość gwiazd postawiła na subtelność. Naturalna skóra, delikatne podkreślenie rysów i perfekcyjny minimalizm stały się tłem dla spektakularnych kreacji i dopracowanych fryzur. Nie oznacza to jednak, że zabrakło momentów „wow” – kilka beauty looków na pewno zapamiętamy na długo. Met Gala 2026: minimalizm zamiast przesady Choć motyw przewodni „Fashion Is Art” mógł sugerować odważne, wręcz malarskie podejście do makijażu, wiele gwiazd zdecydowało się na jego bardziej wycofaną, świadomą wersję. Zamiast eksperymentów rodem z galerii sztuki, czerwony dywan zdominowały dopracowane, subtelne looki, które podkreślały naturalne piękno i rysy twarzy. Dominowały nieskazitelne cery o satynowym lub delikatnie rozświetlonym wykończeniu, miękko rozblendowane cienie w odcieniach beżu, brązu i brzoskwini oraz neutralne pomadki nude. Makijażyści skupili się na perfekcyjnej technice i jakości skóry, a nie na efekcie „wow” osiąganym kolorem czy formą. Makijaż przestał grać pierwsze skrzypce – stał się świadomym tłem dla spektakularnych stylizacji haute couture oraz misternych fryzur. To właśnie balans między modą a urodą był kluczem do sukcesu większości looków. Subtelność pozwalała wybrzmieć detalom kreacji, a jednocześnie nadawała całości nowoczesnego, luksusowego charakteru. Co więcej, ten trend wpisuje się w szersze podejście do beauty, w którym liczy się autentyczność i indywidualność. Minimalizm na Met Gala 2026 nie był nudny – był przemyślany, elegancki i niezwykle konsekwentny, pokazując, że czasem mniej naprawdę znaczy więcej. Soft glam i „clean girl” w wersji premium Na czerwonym dywanie wyraźnie zaznaczył się trend dopracowanego minimalizmu, który można określić jako ewolucję popularnego „clean girl aesthetic”. Tym razem jednak w wersji zdecydowanie bardziej luksusowej, dopracowanej w każdym detalu i perfekcyjnie wyważonej. Gwiazdy postawiły na: świetlistą, zdrowo wyglądającą skórę o efekcie „glass skin” lub subtelnego glow, delikatne róże i brzoskwiniowe tony, które ożywiały cerę, naturalnie podkreślone brwi i rzęsy, bez przerysowania, efekt „make-up no make-up”, ale w wyrafinowanym, wieczorowym wydaniu. Kluczowe było tu nie tyle samo użycie kosmetyków, co technika – warstwowe budowanie skóry, lekkie formuły i precyzyjne blendowanie sprawiały, że makijaż wyglądał świeżo i niemal niewidocznie, a jednocześnie perfekcyjnie prezentował się w blasku fleszy. Wiele stylizacji opierało się na monochromatycznym podejściu – ten sam odcień pojawiał się na powiekach, policzkach i ustach, co dawało harmonijny, spójny efekt. Popularne były też subtelne rozświetlenia strategicznych punktów twarzy, które podkreślały rysy bez efektu przesady. To podejście idealnie współgrało z bogatymi, często bardzo zdobnymi stylizacjami – zamiast z nimi konkurować, makijaż je uzupełniał i równoważył. Dzięki temu całość wyglądała nowocześnie i elegancko, a gwiazdy udowodniły, że nawet na najbardziej spektakularnym czerwonym dywanie świata siła tkwi w subtelności. Odważne makijaże, które przełamały schemat Mimo dominacji minimalizmu, nie zabrakło też spektakularnych wyjątków. Kilka gwiazd zdecydowało się potraktować twarz jak prawdziwe płótno i postawiło na artystyczne eksperymenty, które idealnie wpisywały się w hasło „Fashion Is Art”. To właśnie one przypomniały, że Met Gala to przestrzeń dla kreatywności bez ograniczeń. Na czerwonym dywanie pojawiły się: graficzne kreski i intensywne, nasycone kolory, metaliczne akcenty i efekt lustra odbijającego światło fleszy, zdobienia 3D i biżuteryjne detale aplikowane na skórę, makijaże inspirowane sztuką współczesną, performansem i rzeźbą. Te looki często były dopracowane w najmniejszym szczególe i stanowiły integralną część całej stylizacji – niekiedy wręcz jej centralny punkt. Makijaż przestawał być dodatkiem, a stawał się manifestem i formą ekspresji. Szczególnie wyróżniła się Gwendoline Christie, która po raz kolejny udowodniła, że nie boi się odważnych, teatralnych rozwiązań. Jej makijaż był przemyślanym konceptem – balansował na granicy sztuki i kostiumu, podkreślając charakter stylizacji i nadając jej niemal scenicznego wymiaru. To przykład beauty looku, który nie tylko przyciąga wzrok, ale też opowiada historię. To właśnie te najbardziej odważne interpretacje przyciągały najwięcej uwagi fotografów i mediów. Już teraz uznawane są za najbardziej pamiętne momenty gali – i dowód na to, że nawet w erze minimalizmu jest miejsce na spektakularne, artystyczne wizje. Najważniejsze trendy beauty z Met Gala 2026 Tegoroczna gala pokazała wyraźnie dwa przenikające się kierunki: z jednej strony minimalistyczny, dopracowany makijaż podkreślający naturalne piękno, z drugiej – odważne, artystyczne podejście dla tych, którzy traktują beauty jak formę ekspresji. Wspólnym mianownikiem była jednak świadomość – każdy look był przemyślany i spójny ze stylizacją. Jedno jest pewne: nawet w świecie pełnym spektaklu to właśnie umiar okazał się największym luksusem. Na koniec koniecznie zajrzyjcie do naszej galerii – zebraliśmy w niej najpiękniejsze i najciekawsze naszym zdaniem makijaże z Met Gala 2026.
Nie musisz jechać do Wenecji. To miasto 60 km od Warszawy ma kanały i gondole
Tylko godzina jazdy samochodem dzieli Warszawę od miejsca, które przenosi turystów w zupełnie inny świat. Pułtusk, nazywany „Wenecją Mazowsza”, zachwyca siecią kanałów, zabytkowym centrum i niepowtarzalną atmosferą. To miasto, gdzie historia, kultura i natura tworzą spójną całość, a spacer uliczkami przypomina podróż w czasie.
Mazowsze najczęściej kojarzy się z płaskim krajobrazem i spokojnymi miasteczkami. Pułtusk mocno się z tego schematu wyłamuje. To niewielkie miasto nad Narwią, gdzie woda realnie „wchodzi” w przestrzeń miejską – tworzy odnogi, kanały i wyspy połączone mostami. Właśnie dlatego bywa nazywane „Wenecją Mazowsza”, choć w praktyce to bardziej kameralna, polska wersja tego klimatu. Największe wrażenie robi centrum. 400-metrowy rynek – jeden z najdłuższych brukowanych w Europie – ciągnie się wzdłuż wody i otoczony jest kolorowymi kamienicami. Kilka kroków dalej stoi gotycka kolegiata z XV wieku, a nad Narwią góruje zamek biskupi z XIV wieku, dziś działający jako hotel. To nie są „punkty do odhaczenia”, tylko miejsca, które naprawdę budują klimat miasta. Pułtusk nie jest też skansenem. W sezonie coś się tu dzieje niemal cały czas – od rejsów po Narwi, przez wydarzenia na rynku, po aktywności nad wodą. Można tu przyjechać na spokojny spacer we dwoje, ale też na aktywny dzień z rodziną. I właśnie ta mieszanka – historia, woda i realne życie miasta – sprawia, że to jedno z najbardziej zaskakujących miejsc tak blisko Warszawy. Dlaczego Pułtusk nazywany jest „Wenecją Mazowsza”? Nie bez powodu Pułtusk bywa nazywany „Wenecją Mazowsza” – choć to określenie warto doprecyzować. Nie chodzi o spektakularne kanały jak we Włoszech, ale o to, jak rzeka Narew i jej liczne odnogi realnie wchodzą w strukturę miasta. W efekcie powstaje układ wysp, mostów i bulwarów, który sprawia, że woda towarzyszy tu niemal na każdym kroku. Spacerując między mostkami i nadnarwiańskimi alejkami, cały czas masz ją obok – to właśnie ten element buduje klimat. Najlepiej widać to w sezonie. Wiosną i latem życie koncentruje się wokół rzeki – działają rejsy gondolami (to jedna z najbardziej charakterystycznych atrakcji), można wypożyczyć kajak albo rower wodny, a bulwary zapełniają się spacerowiczami. To nie jest „atrakcja dla turystów”, tylko naturalne centrum życia miasta. Jesienią ten sam krajobraz zmienia się wizualnie – liście odbijają się w wodzie, robi się spokojniej, bardziej nastrojowo. Zimą, gdy pojawia się śnieg, kanały i brzegi Narwi wyglądają zupełnie inaczej – bardziej surowo, ale też bardzo malowniczo. Pułtusk ma też swoją warstwę historii, która nie jest tylko dodatkiem. Miasto istnieje od setek lat, a jego położenie nad rzeką zawsze miało znaczenie – handlowe, strategiczne, społeczne. Nawet nazwa ma kilka możliwych źródeł – według jednej z legend pochodzi od osady Tusk zniszczonej przez piorun, według innych od dawnej nazwy rzeki Pełty. Niezależnie od tego, co jest prawdą, jedno się zgadza: to miejsce rozwijało się wokół wody i do dziś właśnie ona nadaje mu charakter. Zabytki i atrakcje – co trzeba zobaczyć w Pułtusku? Pułtusk nie jest dużym miastem, ale lista atrakcji robi wrażenie. To prawdziwa skarbnica architektury i historii. Rynek w Pułtusku – najdłuższy brukowany rynek w Europie, mający aż 400 metrów długości. Spacerując nim, można podziwiać ratusz i kolorowe kamieniczki z XVIII i XIX wieku. To tu toczy się życie miasta, a latem odbywają się wydarzenia kulturalne i jarmarki. Kolegiata Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – monumentalna świątynia z XV wieku, wpisana na listę Pomników Historii. W środku można podziwiać renesansowe freski i cenne dzieła sztuki sakralnej. Zamek Biskupi – XIV-wieczna budowla górująca nad Narwią. Dziś mieści się tu Dom Polonii, hotel i centrum konferencyjne. Goście mogą nocować w murach dawnej rezydencji biskupów płockich i cieszyć się wyjątkową atmosferą tego miejsca. Muzeum Regionalne – w gotycko-renesansowej wieży dawnego ratusza kryje się kolekcja eksponatów związanych z historią regionu. Warto dodać, że w kamienicy przy rynku w 1806 roku zatrzymał się sam Napoleon Bonaparte. To wydarzenie na zawsze wpisało się w dzieje miasta i jest ciekawostką chętnie wspominaną przez przewodników. Gondolą jak w Wenecji – wyjątkowe doświadczenie nad Narwią ajbardziej charakterystyczną atrakcją Pułtuska są rejsy gondolą po Narwi – i to właśnie one najmocniej „sprzedają” skojarzenie z Wenecją. To nie jest symboliczna łódka na pokaz, tylko realna atrakcja, z której korzystają turyści. Gondole kursują w sezonie od maja do października i pływają wzdłuż miasta, pozwalając zobaczyć je z zupełnie innej perspektywy – z poziomu wody, między mostami i zielonymi brzegami. Rejs trwa kilkadziesiąt minut i najczęściej wybierają go pary, ale w praktyce to doświadczenie dla każdego, kto chce zobaczyć Pułtusk inaczej niż z lądu. Jeśli wolisz bardziej aktywną formę, opcji jest sporo i są bardzo konkretne. Można wypożyczyć kajak, rower wodny albo małą łódź i samodzielnie popłynąć jednym z odnóg Narwi. Dzięki temu nie jesteś ograniczony trasą – możesz zatrzymać się, gdzie chcesz, i naprawdę poczuć kontakt z naturą. Na tym jednak się nie kończy. Okolica jest dobrze przygotowana dla osób, które chcą połączyć wodę z ruchem na lądzie. Wokół Pułtuska wytyczono ponad 100 km tras rowerowych – prowadzą m.in. przez Puszczę Białą i wzdłuż rzeki, więc to nie są przypadkowe ścieżki, tylko trasy z widokiem. Do tego dochodzi infrastruktura sportowa – boiska, korty tenisowe, miejsca do rekreacji – oraz miejska plaża, która latem faktycznie działa i przyciąga mieszkańców. Można tu po prostu przyjść z kocem, zrobić piknik albo spędzić kilka godzin nad wodą bez większego planu. I to jest ważne: Pułtusk nie opiera się na jednej atrakcji. Gondole są najbardziej „instagramowe”, ale całe miasto daje sporo możliwości, żeby spędzić czas aktywnie – bez wrażenia, że jesteś tylko na krótkim spacerze turystycznym. Pułtusk – idealny na weekend lub dłuższy urlop Dzięki bliskości Warszawy Pułtusk sprawdza się przede wszystkim jako konkretny plan na jeden dzień – wyjazd rano, spacer po rynku, rejs po Narwi i powrót wieczorem. Ale jeśli chcesz zwolnić, bez problemu zostaniesz tu na weekend. To nie jest miejsce „na dwie godziny”, tylko raczej na spokojne tempo. Najbardziej charakterystyczna opcja noclegu to zamek biskupi, w którym dziś działa hotel. To nie jest tylko „ładny budynek do zdjęć” – można tu normalnie spać, z widokiem na Narew i park. Alternatywą są mniejsze pensjonaty i agroturystyki w okolicy, szczególnie jeśli zależy Ci na ciszy i kontakcie z naturą. Wieczorem miasto wyraźnie zmienia rytm. Rynek i bulwary nad rzeką nie pustoszeją – pojawiają się ludzie, działają kawiarnie i restauracje, robi się bardziej towarzysko. Można usiąść na zewnątrz, coś zjeść, zostać na dłużej. To nie jest intensywne „życie nocne”, tylko raczej spokojna, letnia atmosfera. I to jest największy atut Pułtuska. Nie próbuje konkurować z dużymi miastami. Daje coś innego – łatwy reset blisko Warszawy, bez tłumów, bez pośpiechu i bez konieczności planowania wszystkiego z wyprzedzeniem. Gdzie spać w Pułtusku i okolicach Jeśli planujesz zostać w Pułtusku na dłużej niż jeden dzień, miasto i okolice oferują kilka wyjątkowych miejsc noclegowych. Każde z nich ma inny charakter, dzięki czemu możesz wybrać opcję najlepiej dopasowaną do swoich potrzeb. Dom Polonii (Hotel Zamek Pułtusk) Najbardziej prestiżową propozycją jest nocleg w Zamku Biskupim, gdzie mieści się Dom Polonii. To historyczne wnętrza, które dziś pełnią funkcję hotelową i konferencyjną. Pokoje i apartamenty urządzone są w eleganckim, klasycznym stylu, a widok na Narew i park dodaje pobytowi wyjątkowego klimatu. To miejsce idealne dla osób, które chcą poczuć atmosferę dawnych wieków, a jednocześnie korzystać z nowoczesnych udogodnień. Pracownia Cieńsza Dla szukających ciszy, spokoju i artystycznego klimatu świetnym wyborem będzie Pracownia Cieńsza. To kompleks kilku domów położonych w otoczeniu natury, gdzie można zaszyć się z dala od zgiełku. Wnętrza pełne są twórczego charakteru i nawiązują do historii miejsca, które przez lata było pracownią artysty. To idealna propozycja dla osób, które chcą odpocząć, nabrać dystansu i znaleźć inspirację w bliskości przyrody. Siedlisko Leluja Jeżeli marzy Ci się sielski klimat polskiej wsi, świetnym adresem będzie Siedlisko Leluja położone w otulinie Puszczy Białej. To agroturystyka, w której znajdziesz tradycyjne domki i chaty otoczone łąkami i lasami. Wiele z nich ma bezpośredni dostęp do wody i własne miejsca do odpoczynku. To miejsce szczególnie polecane rodzinom z dziećmi, a także wszystkim, którzy chcą spędzić czas w zgodzie z naturą – przy ognisku, wśród zwierząt i w atmosferze wiejskiej gościnności.
Dlaczego gorące źródła znów są na czasie? Ta kąpiel robi więcej niż myślisz
Woda, która ma miliony lat i koi ciało od pierwszego zanurzenia. Termy znów przyciągają – nie tylko dla relaksu, ale dla zdrowia, skóry i wewnętrznej równowagi, której coraz bardziej potrzebujemy.
Już przed tysiącami lat ludzie podróżowali do wód, szukając w nich ukojenia i uzdrowienia. Dziś te miejsca przeżywają renesans. Bo termalna kąpiel to inwestycja w naszą wewnętrzną równowagę. Wyobraź sobie wodę, która ma ponad 200 milionów lat. Która przez tysiąclecia przesiąkała przez skalne warstwy, nasycała się minerałami i ogrzewała ciepłem ziemi. Teraz – wydobyta z głębokości niemal dwóch kilometrów – wypełnia basen, do którego wchodzisz w chłodny wieczór. Para unosi się nad powierzchnią, niebo jest ciemne i gwiaździste, a ciało natychmiast odpowiada na ciepło uczuciem ukojenia i odprężenia. To nie jest zwykły relaks. To powrót do czegoś pierwotnego, o czym zapomnieliśmy w codziennym pośpiechu. Kąpiel jako rytuał, nie tylko relaks Człowiek zawsze podążał za ciepłem. Tam, gdzie ziemia oddychała parą, rodziło się życie – powstawały osady, świątynie, miasta. Gorące źródła były bowiem czymś więcej niż naturalnym zjawiskiem. Były znakiem, że pod powierzchnią kryje się siła większa niż człowiek, a jednocześnie przyjazna i opiekuńcza. Woda wypływająca z głębi ziemi budziła respekt, ale i wdzięczność. W starożytnym Rzymie termy stały się sercem życia społecznego. Monumentalne, pełne marmuru, światła i misternych mozaik, łączyły kąpiel z rozmową, debatą oraz odpoczynkiem. W ich wnętrzach krzyżowały się światy polityki, sztuki i codzienności. Najpierw frigidarium z chłodną wodą, potem tepidarium i wreszcie caldarium – rytm przechodzenia między temperaturami był niemal ceremonialny. Woda miała oczyszczać ciało, ale też porządkować myśli. Była elementem higieny, a także filozofii, dowodem, że cywilizacja potrafi okiełznać naturę, ale nie odbierając jej przy tym mocy. W Europie Środkowej wokół gorących źródeł wyrosły uzdrowiska, które do dziś noszą ślady dawnej elegancji. Karlowe Wary, Baden-Baden, Bath czy Budapeszt przyciągały arystokrację, pisarzy, kompozytorów. Przyjazd „do wód” oznaczał kilkutygodniowy pobyt, spacery po promenadzie, poranne kuracje pitne i popołudniowe kąpiele. Kuracja była pretekstem, rytuał – celem. Wierzono, że minerały przywracają równowagę organizmu, a powtarzalność dnia uspokaja umysł. Dlatego czas w uzdrowisku płynął wolniej, podporządkowany rytmowi natury, a nie zegarów. Na Wschodzie tradycja ta jest równie głęboka, lecz ma inny wydźwięk, bardziej duchowy. W Japonii kąpiel w onsenie to element filozofii życia. Najpierw dokładne oczyszczenie ciała, potem powolne zanurzenie w ciszy. Para unosi się nad taflą, a otaczający krajobraz – góry, lasy, śnieg – staje się częścią doświadczenia. Woda nie jest tam usługą ani luksusem, lecz doświadczeniem obecności. To moment przejścia z hałasu świata do własnego wnętrza. Wspólna kąpiel ma budować wspólnotę. Hakone, Kinosaki, Beppu i Noboribetsu – każde z tych uzdrowisk ma własny charakter, wynikający zarówno ze składu wód, jak i z niepowtarzalnej atmosfery miejsca. W Beppu, położonym na wyspie Kiusiu, ziemia oddycha parą w ośmiu punktach nazywanych „piekłami”. Ich barwy – od kobaltowego błękitu po głęboką czerwień – zmieniają się w zależności od zawartości siarki, żelaza i innych minerałów. Z kolei w Kinosaki Onsen goście przemierzają miasteczko między siedmioma publicznymi łaźniami, ubrani w tradycyjne yukata (uproszczone w formie kimono). Wieczorne spacery wąskimi uliczkami tworzą rytuał znany jako onsen meguri – wędrówkę od jednej łaźni do drugiej, w której sama droga staje się równie ważna jak cel podróży. Jak widać, niezależnie od szerokości geograficznej, sens pozostaje ten sam. Gorące źródła od wieków uczą nas jednego: że zanurzenie w ciepłej, mineralnej wodzie to nie tylko zabieg dla ciała, lecz także powrót do pierwotnego poczucia bezpieczeństwa. Do chwili, w której człowiek i natura oddychają w tym samym rytmie. Dlaczego woda termalna naprawdę działa Woda termalna to też żywa kronika geologii. Krąży w głębokich warstwach ziemi przez setki tysięcy, a czasem miliony lat, przesączając się przez skały wulkaniczne, wapienie i piaskowce. W tej długiej podróży nasyca się minerałami, które nadają jej unikalny skład. Każde źródło ma własną „sygnaturę” – proporcje pierwiastków, temperaturę, pH. To dlatego woda z Podhala działa inaczej niż ta z Islandii czy Toskanii. Z kolei siarka, obecna w wielu europejskich i azjatyckich źródłach, działa przeciwzapalnie i antybakteryjnie. Wspiera skórę problematyczną, łagodząc objawy łuszczycy, trądziku czy atopii. A inne pierwiastki? Magnez wnika przez skórę, rozluźnia napięte mięśnie, wspomaga regenerację i wycisza układ nerwowy. To właśnie jego obecność tłumaczy charakterystyczne uczucie głębokiego odprężenia po kąpieli. Wapń i krzem wzmacniają za to barierę hydrolipidową skóry, poprawiają jej sprężystość i pomagają zatrzymać wilgoć w naskórku. Żelazo pobudza z kolei mikrokrążenie, co przekłada się na subtelny, zdrowy blask. Jeśli zaś chodzi o pierwiastki śladowe, takie jak selen czy cynk, to wykazują działanie antyoksydacyjne i wspierają naturalne mechanizmy obronne skóry. Co ważne, temperatura wody działa adekwatnie do jej składu i nie można jej oddzielić od efektu mineralnego. Ciepło rozszerza naczynia krwionośne, poprawia dotlenienie tkanek, przyspiesza metabolizm komórkowy i wspiera procesy naprawcze. Pobudzone zostaje krążenie limfy, organizm sprawniej usuwa produkty przemiany materii. Regularne kąpiele obniżają poziom kortyzolu, redukują napięcie mięśniowe i poprawiają jakość snu. To dlatego po wyjściu z gorącego źródła ciało wydaje się lżejsze, a oddech głębszy, jakby rytm organizmu wracał do naturalnego tempa. Skóra reaguje na kąpiel niemal natychmiast. Staje się miękka, wygładzona, bardziej elastyczna. Drobne podrażnienia łagodnieją, a koloryt się wyrównuje. Nie jest to efekt spektakularny w sensie natychmiastowej transformacji – nie ma tu teatralnej zmiany po jednym zanurzeniu. To raczej subtelna, ale wyraźna poprawa kondycji. Woda działa bowiem w zgodzie z naturalnymi procesami organizmu – wspiera, a nie zastępuje. Uczy cierpliwości i regularności, przypominając, że regeneracja to proces, a nie jednorazowy zabieg. Więcej o kąpielach termalnych, także wb Polsce, przeczytasz w najnowszych wydaniu VIVA! Moda
SPF jak garderoba. Jak dobrać filtr do stylu życia i potrzeb skóry
Krem z filtrem to już nie jeden produkt dla wszystkich. Dziś SPF działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do skóry, aktywności i codziennych nawyków. Sprawdzamy, jak wybrać formułę, którą naprawdę będziesz chciała nosić.
Filtr przeciwsłoneczny nie jest już kosmetykiem uniwersalnym. Dziś działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do stylu życia, typu skóry oraz sytuacji. Różnorodne formuły pozwalają stworzyć ochronę idealną. W świecie mody nie istnieje jedno rozwiązanie dla wszystkich ani na każdą okazję. Inny płaszcz wybierasz na intensywny dzień w biegu, inny na spokojny weekend, a jeszcze inny na wieczorne wyjście. Liczy się nie tylko estetyka, ale też funkcja, komfort i dopasowanie do sytuacji. Dokładnie tak samo działa nowoczesna ochrona przeciwsłoneczna. SPF przestał być jednym uniwersalnym produktem. Stał się kategorią, którą można – i warto – dopasowywać do własnego stylu życia, potrzeb skóry i codziennych rytuałów. Jeszcze kilka lat temu wybór był ograniczony. Krem z filtrem miał przede wszystkim chronić, nawet kosztem komfortu. Ciężkie formuły, biały film, uczucie lepkości – wszystko to sprawiało, że SPF był obowiązkiem, a nie przyjemnością. Dziś punkt ciężkości przesunął się w stronę tak zwanej kosmetycznej elegancji. To pojęcie coraz częściej używane przez dermatologów i formulatorów, które oznacza coś więcej niż skuteczność. Chodzi o sposób, w jaki produkt zachowuje się na skórze: czy stapia się z nią, czy współpracuje z makijażem, czy pozostaje niewyczuwalny, a jednocześnie nadal zapewnia realną ochronę. Ta zmiana ma ogromne znaczenie praktyczne i psychologiczne. Bo najskuteczniejszy SPF to nie ten, który ma najbardziej zaawansowaną technologię w laboratorium, ale ten, który naprawdę chcesz nosić każdego dnia. Komfort stosowania staje się bowiem równie ważny, jak poziom ochrony. Dlatego nowoczesne filtry są projektowane w taki sposób, aby odpowiadać na konkretne potrzeby – skóry wrażliwej, tłustej, suchej, dojrzałej, podatnej na przebarwienia i dostosowywać się do preferencji użytkowniczek. Dlatego perfumeryjne półki uginają się od kosmetyków SPF w lotionie, balsamie, sprayu, sztyfcie, a nawet pudrze. A kategoria ta wciąż się poszerza. Myślenie o SPF jak o garderobie pozwala spojrzeć na ochronę przeciwsłoneczną w bardziej intuicyjny sposób. Tak jak masz w szafie kilka ulubionych ubrań na różne okazje, tak samo możesz mieć więcej niż jeden SPF. Lżejszy fluid na co dzień, bardziej odporną formułę na aktywność fizyczną, wersję pigmentowaną na dni, kiedy chcesz połączyć ochronę z efektem wyrównania kolorytu. To podejście zmienia relację z SPF – z obowiązku w świadomy wybór. Ochrona przestaje być czymś narzuconym, a staje się elementem stylu życia. Na podstawie analizy formuł nowej generacji oraz wiedzy dermatologicznej stworzyliśmy przewodnik, który pozwala dopasować SPF tak, jak dopasowujesz ubrania – świadomie, funkcjonalnie i z myślą o sobie. Bo najlepsza ochrona to ta, która naprawdę pasuje do twojego życia. SPF dla aktywnych: ochrona, która nadąża za ruchem Aktywność fizyczna na świeżym powietrzu zmienia sposób, w jaki SPF zachowuje się na skórze. Podczas biegania, jazdy na rowerze, treningu funkcjonalnego czy nawet intensywnego spaceru skóra nagrzewa się, produkuje pot i jest nieustannie narażona na bezpośrednią ekspozycję na promieniowanie UV. To oznacza, że warstwa ochronna ulega szybszemu osłabieniu niż w warunkach statycznych. SPF w tym przypadku musi być nie tylko skuteczny, ale również zaprojektowany z myślą o ruchu, temperaturze i fizjologii aktywnej skóry. W takiej sytuacji najlepiej sprawdzają się formuły oznaczone jako water-resistant, które są testowane pod kątem utrzymania ochrony mimo wilgoci i zwiększonej aktywności. Ich struktura pozwala lepiej przylegać do skóry, co przekłada się na bardziej stabilną ochronę. Komfort sensoryczny ma tu równie duże znaczenie jak parametry techniczne. SPF nie powinien spływać, szczypać w oczy ani pozostawiać ciężkiej warstwy. Musi współpracować ze skórą, zamiast zakłócać jej naturalne funkcjonowanie. To ochrona zaprojektowana tak, aby nadążać za tempem twojego życia, a nie je spowalniać. Spray SPF – wygoda, która zmienia wszystko Spray reprezentuje jedno z najbardziej współczesnych podejść do ochrony przeciwsłonecznej. Jest intuicyjny, szybki i niemal niewyczuwalny, co sprawia, że idealnie wpisuje się w dynamiczny rytm dnia. Delikatna mgiełka równomiernie osiada na skórze, tworząc cienką, transparentną warstwę ochronną bez konieczności rozprowadzania produktu dłońmi. To rozwiązanie, które redefiniuje wygodę stosowania SPF, szczególnie w sytuacjach, gdy liczy się czas. Formuły w sprayu są szczególnie cenione za lekkość. Dzięki temu mogą być stosowane wielokrotnie w ciągu dnia, a ich reaplikacja przestaje być obowiązkiem, a staje się szybkim i dyskretnym gestem. Spray ma również wymiar sensoryczny. Kontakt z lekką mgiełką jest odświeżający, przyjemny i spójny z nowoczesnym podejściem do pielęgnacji, które łączy skuteczność z doświadczeniem użytkowania. SPF dla skóry wrażliwej: mniej znaczy więcej Skóra wrażliwa reaguje szybciej i intensywniej na czynniki zewnętrzne, w tym promieniowanie UV. SPF pełni w tym przypadku podwójną funkcję – chroni przed uszkodzeniami i jednocześnie ogranicza bodźce, które mogą nasilać reakcje zapalne. Kluczowe znaczenie ma wybór formuły, która minimalizuje ryzyko podrażnienia i wspiera naturalną równowagę skóry. Najlepiej sprawdzają się te o krótkim, przejrzystym składzie, pozbawione substancji zapachowych i potencjalnych czynników drażniących. Warto szukać ich w aptece. Taki SPF może działać jak ochronna warstwa, która izoluje skórę od wpływu środowiska zewnętrznego. Filtry mineralne: powrót do prostoty Dla wielu osób wybór filtrów mineralnych wynika nie tylko z potrzeb skóry, ale także z filozofii pielęgnacji. To rozwiązanie preferowane przez osoby, które cenią minimalizm składu, przewidywalność działania i fizyczny charakter ochrony. Na szczęście nowoczesne formuły mineralne nie przypominają już ciężkich, bielących kremów sprzed dekady. Dzięki zaawansowanej technologii mikronizacji są lżejsze, bardziej transparentne i niemal niewidoczne na skórze. Ich działanie polega na fizycznym odbijaniu promieniowania UV od powierzchni skóry, co sprawia, że zaczynają chronić natychmiast po aplikacji. Tlenek cynku, jeden z najczęściej stosowanych filtrów mineralnych, jest ceniony za stabilność, skuteczność i wysoką tolerancję. SPF, który daje efekt glow Współczesna pielęgnacja coraz częściej odchodzi od całkowicie matowego wykończenia na rzecz skóry, która wygląda naturalnie, świeżo i świetliście. I SPF może być jednym z najważniejszych elementów budujących ten efekt. Rozświetlające formuły zostały zaprojektowane tak, aby nie tylko chronić, ale również optycznie poprawiać wygląd. Odbijają światło w subtelny sposób, który nadaje cerze miękkość i wizualną głębię. Ten efekt nie jest przypadkowy. Wynika z połączenia filtrów przeciwsłonecznych z nowoczesnymi składnikami pielęgnacyjnymi, które wspierają nawilżenie i wygładzenie skóry. SPF przestaje być ostatnim krokiem pielęgnacji, a zaczyna pełnić funkcję produktu hybrydowego – ochronnego i estetycznego jednocześnie. Więcei o filtrach dopasowanych do stylu życia i potrzeb przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
To nie tylko kwestia zapachu. Naturalne perfumy oddziałują na emocje, pamięć i poziom stresu, trafiając prosto do najstarszych struktur mózgu. Coraz częściej wybieramy je nie dla trwałości, lecz dla tego, jak się przy nich czujemy.
Kwiaty, liście, zioła i żywice to serce botanicznych perfum. Naturalne kompozycje zachwycają autentycznością i… oddziałują na całe ciało. Przez dekady świat perfum żył w symbiozie z syntezą chemiczną. Kochaliśmy zapachy, które pozostawały na skórze przez 12 godzin, bo poza kompozycją właśnie trwałość była kluczowym elementem wyboru perfum. I to, że zawsze pachniały tak samo. Teraz jednak coś się zmieniło. Coraz więcej z nas sięga po flakony, na etykietach których widnieją słowa: „botanical” lub „natural”. Skąd taka zmiana? Nie chodzi tylko o modę na naturalność. O to, że zagubieni w zurbanizowanym świecie tęsknimy za zapachem kwitnącego sadu wczesnym rankiem, bzu po deszczu, za aromatem świeżo skoszonej trawy i lasu rozgrzanego słońcem. Za tymi wszystkimi zapachami natury, które gdzieś po drodze straciliśmy. Ale także o coś głębszego – o rosnącą świadomość, że to, czym pachniemy, ma także znaczenie biologiczne. Że nos to brama do układu limbicznego, najstarszej ewolucyjnie części naszego mózgu. Bo zapach trafia bezpośrednio do ciała migdałowatego i hipokampu, czyli tam, gdzie przechowujemy emocje i wspomnienia. To najkrótsza droga sensoryczna w ludzkim ciele – skrót ewolucji liczący kilkaset milionów lat. Badania opublikowane w 2025 roku w ScienceDirect potwierdzają to, co perfumiarze wiedzieli intuicyjnie od wieków: olejki eteryczne modulują wydzielanie neuroprzekaźników: GABA, serotoniny, dopaminy. Lawenda łagodzi lęk poprzez działanie na oś HPA, która reguluje odpowiedź stresową organizmu. Bergamotka obniża mierzalne markery kortyzolu, jaśmin zwiększa aktywność fal beta związanych z czujnością, a rozmaryn poprawia pamięć operacyjną. Czym różnią się botaniczne perfumy od klasycznych Perfumy w pełni botaniczne różnią się od konwencjonalnych także na poziomie fundamentalnym. Zamiast syntetycznych molekuł zaprojektowanych w laboratorium – absoluty kwiatowe, olejki eteryczne, ekstrakty, żywice drzew, tinktury z roślin dziko rosnących, hydrolaty. Każda partia może się nieznacznie różnić, bo natura nie produkuje serii z jednakowym numerem seryjnym. Różowy pieprz z Madagaskaru zebrany w suchym roku ma inną głębię niż ten z roku deszczowego. Ta zmienność jest dla koneserów zaletą – każdy flakon to zapis sezonu, niepowtarzalny jak wino. Botaniczne kompozycje mają też inną, intymną właściwość – „żyją” na skórze. Reagują z jej pH, temperaturą i mikrobiomem. Ten sam zapach na dwóch osobach tworzy dwie zupełnie różne opowieści. To właśnie sprawia, że są tak głęboko osobiste. Botaniczne perfumy wchodzą do wielkiej ligi Sygnałem, że zmiana ta jest głęboka, a nie chwilowa, jest fakt, że najważniejsi gracze perfumeryjnego świata sami do niej dołączyli lub są na dobrej drodze. Guerlain – dom z ponad 175-letnią historią, twórca Shalimar i Mitsouko – tak przeformułował swoją kolekcję Aqua Allegoria, że zawiera dziś do 95 procent składników naturalnych. Alkohol w formule pochodzi wyłącznie z francuskiego buraka uprawianego metodami odpowiedzialnego rolnictwa. Flakony są wielorazowego użytku, produkowane we Francji z co najmniej 15 procent szkła z recyklingu. Każdy zapach to „alegoria natury” – oda do konkretnego miejsca, rośliny, chwili. To nie są syntetyczne imitacje natury. To natura przeniesiona do flakonu ze starannością, której wcześniej nie oczekiwaliśmy po masowym luksusie. Z kolei kolekcja The Alchemist’s Garden Gucci to perfumy w duchu botanicznym i aptekarskim, bazujące przede wszystkim na naturalnych składnikach roślinnych. Nie są w pełni naturalne, ale mocno wyznaczają ten kierunek. Co ciekawe, wyostrzona przez konsumentów czujność wobec składów sprawia, że prawdziwa naturalność staje się także argumentem handlowym, a nie tylko etycznym. Dlatego botaniczne marki zapachowe rosną także w Polsce jak grzyby po (pachnącym) deszczu i rozwijają się w ekspresowym tempie, a najwięksi gracze perfumeryjni, jak choćby Sephora, tworzą już podstrony prezentujące wyłącznie perfumy naturalne. Świat się zmienia, a zapachy razem z nim. Chcesz poznać wyjątkowe botaniczne zapachy? Znajdziesz je w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Dość kultu chudości. Nowy ideał kobiecego ciała to zdrowie, siła i naturalność
Występ Demi Moore na czerwonym dywanie wywołał więcej niepokoju niż zachwytu i znów rozpalił dyskusję o obsesji na punkcie szczupłości. Skąd bierze się przekonanie, że „im mniej ciała, tym lepiej” i dlaczego – mimo rosnącej popularności body positive – wracamy do niebezpiecznych standardów? Cofamy się o dekady, by zrozumieć, jak kształtował się ideał kobiecej sylwetki i dlaczego dziś coraz więcej kobiet mówi mu „dość”.
Kiedy Demi Moore pojawiła się na tegorocznej gali Actors Awards w Los Angeles w sukni odsłaniającej ramiona i obojczyki ostro rysujące się pod skórą, świat wstrzymał oddech. Nie z zachwytu. Z niepokoju. Aktorka, która w latach 90. uchodziła za symbol kobiecej siły i zmysłowości, pokazała sylwetkę budzącą więcej obaw o jej zdrowie niż podziwu. Skąd zbiorowe przekonanie, że im mniej ciała, tym lepiej, które prowadzi do tak ekstremalnych przypadków? Odpowiedź kryje się w historii ostatnich stu lat – w kulturze, polityce, przemyśle dietetycznym i algorytmach mediów społecznościowych, które wspólnie ukształtowały obraz kobiecego ciała z precyzją, której żadna jednostka nie mogłaby się oprzeć. Ale właśnie nadszedł czas, by zakwestionować ten obraz. I by przypomnieć sobie, że najpiękniejsze ciało to ciało dobrze odżywione, silne, pełne życia i mądrze zadbane. Nie ciało wygłodzone. Historia ostatnich dziesięcioleci jest w gruncie rzeczy historią zbiorowego konfliktu z własną naturą. A my chcemy pomóc się z niego wyrwać. I poczuć się dobrze w swojej skórze. Jednak, aby to zrobić, przypomnijmy sobie, jak kształtowała się moda na sylwetkę w ostatnim stuleciu. Lata 60. i 70. – moda na chudość Kobiety lat 50. ceniły talię osy i pełne biodra, które Hollywood celebrowało przez dekady. Zmiana na wychudzoną sylwetkę przyszła nagle, bez zapowiedzi. Lesley Lawson, czyli Twiggy, ważąca niespełna 41 kilogramów i mierząca 165 centymetrów, zamieniła klasyczną klepsydrę w sylwetkę chłopięcą i kościstą, czyniąc ją synonimem nowoczesności i wyzwolenia. Kobiety chwyciły więc za wagi łazienkowe i zaczęły liczyć każdą kalorię. Równocześnie rozkwitły ruchy duchowego oczyszczenia – posty i detoksy. To właśnie wtedy narodził się przemysł związany z odchudzaniem, który przez pół wieku przekonywał kobiety, że ich naturalne ciało jest zawsze trochę niewystarczające. Zawsze za duże. Zawsze wymagające korekty. Lata 80. – królowe aerobiku Na szczęście dekada neonów przyniosła nowy ideał: ciało już nie wychudzone, choć szczupłe, ale przede wszystkim wysportowane i pełne energii. Jane Fonda w obcisłych legginsach stała się twarzą nowego rytuału – aerobiku. Miliony kobiet przed telewizorami powtarzały „feel the burn”, spalając kalorie dzień po dniu. Równolegle producenci żywności zaproponowali błyskawiczne rozwiązanie – koktajle odchudzające, które obiecywały schudnięcie bez wysiłku. Rynek zachwycił się liczbami: kaloriami, gramami tłuszczu, indeksem glikemicznym. Jedzenie stało się wrogiem do pokonania. Diety cud rozkwitły w przemysłowej skali: jadłospisy gwiazdorskie, cudowne pigułki, opaski wibrujące. Efekt jo-jo stał się normalnym elementem kobiecego życia, a wstyd za brak samodyscypliny – codziennym towarzyszem milionów kobiet. Lata 90. – heroin chic Kate Moss. To nazwisko zdefiniowało estetykę dekady i zrobiło to bezlitośnie. Wychudzona, androgyniczna, jakby nieobecna — reprezentowała estetykę, którą Calvin Klein uczynił globalnym standardem piękna. Heroin chic – termin, który dziś brzmi skandalicznie – był wówczas hasłem kampanii reklamowych. Równolegle diety niskotłuszczowe stały się żywieniowym dogmatem – producenci usunęli tłuszcz ze wszystkiego, zastępując go cukrem i syropem glukozowo-fruktozowym. Dziś wiemy, że był to błąd o katastrofalnych konsekwencjach zdrowotnych. Kobiety miały być jednocześnie wycieńczone i perfekcyjne. A to niemożliwe połączenie, z którego skutkami mierzymy się po dziś dzień. Lata 2000. – kult idoli Nowe tysiąclecie przyniosło kulturę celebrytów w nieznanym dotąd natężeniu. Paris Hilton, Lindsay Lohan, Nicole Richie – szczupłość stała się przepustką do elity. Tabloidy fotografowały domniemane defekty gwiazd z obsesją, która dziś wydaje się nie do uwierzenia: cała kultura medialna zajmowała się badaniem, czy Britney przytyła choćby kilogram. Tworzono zbiorową obsesję. Razem z nią rósł rynek chirurgii plastycznej. Liposukcja, powiększanie piersi, korekta nosa – zabiegi te dostępne były już nie tylko dla wybranych i najbogatszych, tworzono na nie popyt poprzez seriale dokumentalne kręcone także na polskim rynku. Każdy rok przynosił też nową, cudowną dietę: Atkinsa, South Beach, Zone, raw food. Ale właśnie w tej dekadzie, gdzieś pod powierzchnią zbiorowej obsesji, kobiety zaczęły pisać: „Nie chcę być chuda, chcę być zdrowa”, „Nie chcę wyglądać jak modelka, chcę dobrze spać i mieć energię”. To były głosy niewielu, ale zbyt wyraźne, by je ignorować. Lata 2010 i 2020 – plus size zabiera głos Media społecznościowe zmieniły wszystko i jednocześnie nie zmieniły niczego istotnego. „Strong is the new skinny”, hasło, które przez chwilę zdawało się rewolucyjne, szybko okazało się kolejnym standardem niemożliwym do osiągnięcia bez wielogodzinnego treningu i restrykcyjnej diety. Ale ta dekada przyniosła też zmiany rzeczywiste: ruch body positive stał się mainstreamowym, duże marki zaczęły zatrudniać modelki plus size, a słowo „cellulit” przestało być wyrokiem. Po raz pierwszy wydawało się, że kobiety mogą odetchnąć. I pokochać siebie. I wtedy – ni stąd, ni zowąd – pojawiła się moda na leki opracowane dla diabetyków, które stały się środkiem odchudzającym numer jeden, przyjętym przez Hollywood z otwartymi ramionami. Metamorfozy, jakie obserwujemy na czerwonych dywanach od ponad dwóch lat, mają swoje farmaceutyczne wytłumaczenie. Gwiazdy chudną dramatycznie szybko – i oto wracamy do estetyki, którą uważałyśmy za przeżytek minionych dekad. Wystające obojczyki, kościste nogi, a w efekcie twarze, które wyglądają starzej niż kiedykolwiek. To widzimy na czerwonych dywanach i na Instagramie. I mamy tego dość. Nowa fala Na szczęście na naszych oczach rozgrywa się cicha kontrrewolucja. Krągła i kobieca sylwetka powraca. Kobiety z naturalnie zaokrąglonymi biodrami, pełną piersią i talią chodzą po ulicach z dumą i wzbudzają zachwyt. Także u mężczyzn. Marki takie jak Skims i Savage X Fenty projektują dla real-body proportions, co dodaje nam skrzydeł. Curvy jest sexy nie tylko dlatego, że kultura tak zdecydowała. Jest sexy, ponieważ dobrze zbudowane, silne i dobrze odżywione ciało promienieje zdrowiem. Okrągłe biodra, pełne pośladki i wyraźnie zaznaczona talia to fizyczne oznaki kobiety, która je dobrze, ćwiczy z głową oraz dba o siebie. To ciało, które mówi: jestem tu, jestem żywa i mam się dobrze. A nawet doskonale. To ważna zmiana perspektywy. Przez dekady kobiety uczyły się, że ich ciało jest problemem do rozwiązania. Dziś coraz więcej z nas rozumie, że jest odwrotnie: ciało jest sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. I że traktowanie go z szacunkiem jest jedyną słuszną strategią, która naprawdę działa. Dalsza część artykułu do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Przestań walczyć z hormonami. Cycle syncing to sposób na lepszą skórę, energię i zdrowie
Zamiast ignorować swój cykl, coraz więcej kobiet zaczyna żyć w zgodzie z jego naturalnym rytmem. Cycle syncing pomaga dopasować dietę, ruch i pielęgnację do hormonów – i realnie poprawia samopoczucie, wygląd skóry oraz poziom energii.
Zamiast walczyć z cyklem hormonalnym, naucz się go rozumieć i wykorzystywać jego naturalną dynamikę dla dobra swojej skóry i zdrowia. Cycle syncing to nie trend, lecz powrót do uważności wobec własnego organizmu. Przez dekady uczono nas walczyć z cyklem. Brać tabletkę na ból przed miesiączką, kawę na zmęczenie, suplementy na PMS. Dziś jednak rośnie pokolenie kobiet, które idą w odwrotnym kierunku – nie przeciwko swojemu ciału, lecz razem z nim. Dodatkowo przez większość życia kobiety wiedzą o swoich hormonach tyle, ile muszą: kiedy spodziewać się miesiączki, jak nie zajść w ciążę, jak złagodzić ból. Tymczasem hormony nie są tylko tłem. W ogromnym stopniu decydują o tym, ile mamy energii, jak reagujemy na stres, dlaczego jednego dnia jesteśmy towarzyskie i kreatywne, a innego potrzebujemy ciszy. Wpływają także na skórę – jej blask, poziom nawilżenia czy skłonność do niedoskonałości. Cycle syncing, czyli synchronizacja stylu życia z cyklem menstruacyjnym, opiera się na prostym założeniu: zamiast narzucać organizmowi jeden rytm przez cały miesiąc, dostosowujemy dietę, aktywność fizyczną, pielęgnację i tempo pracy do czterech faz cyklu. Skąd wziął się cycle syncing Zainteresowanie cycle syncing nie wzięło się znikąd. „Przez większość część historii medycyny kobieta była traktowana jak miniaturowy mężczyzna. A kobiety? Zostały zepchnięte na margines. Ich biologia, cykl, hormony, zmienność, zamiast być zrozumiane i docenione, były spychane w sferę skomplikowanych fanaberii, traktowane jako zagadka drugiej kategorii. (…) Tylko że to nie kobiety są »nie takie«. To system medyczny przez długi czas nie chciał ich naprawdę dostrzec”, mówi doktor Agnieszka Nalewczyńska, współautorka książki „Cykliczna rewolucja”. Pojęcie cycle syncing spopularyzowała na świecie Alisa Vitti, amerykańska specjalistka do spraw zdrowia hormonalnego, która sama przez lata zmagała się z nieleczonym zespołem policystycznych jajników. Jej praca bazowała na prostej obserwacji: kobiece ciało nie funkcjonuje w rytmie 24-godzinnym jak ciało mężczyzny, funkcjonuje w rytmie miesięcznym. I cały styl życia powinien to uwzględniać. Ta idea, choć z pozoru oczywista, okazała się rewolucyjna, bo nikt wcześniej nie powiedział tego wprost i nie przełożył na praktyczne wskazówki. Dziś za tym przekonaniem stoją już nie tylko trenerki zdrowia i influencerki wellness, ale też rosnąca liczba badań naukowych. Badanie Harvard Women’s Health Study przez lata śledziło związek między fazami cyklu a aktywnością fizyczną, snem, nastrojem i metabolizmem tysięcy kobiet. Wnioski były jednoznaczne: zdolność do wysiłku, poziom energii, regeneracja i apetyt różnią się znacząco w zależności od fazy cyklu. „Każda kobieta, która zaczyna rozumieć swoje ciało, zyskuje coś znacznie ważniejszego niż tylko zdrowie. Odzyskuje spokój, sprawczość i wolność”, zauważa w książce doktor Nalewczyńska. Jedno zastrzeżenie, które eksperci podkreślają od razu: cycle syncing nie działa u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną blokującą owulację: tabletki, plaster, implant, zastrzyki. Te metody wyrównują naturalną zmienność hormonalną, więc cyklu w biologicznym sensie po prostu nie ma. To praktyka dla tych, które żyją w naturalnym rytmie własnego ciała lub chcą do niego świadomie wrócić. Miesiąc w ciele kobiety: co się naprawdę dzieje Żeby rozumieć cycle syncing, trzeba zrozumieć sam cykl. Przeciętnie trwa 28 dni, choć norma rozciąga się między 21 a 35 dniami i każda kobieta ma swój własny rytm. Dzieli się on na cztery fazy, z których każda ma inny profil hormonalny i inny wpływ na ciało, umysł i skórę. Faza menstruacyjna rozpoczyna się pierwszego dnia krwawienia i trwa kilka dni. Poziom hormonów jest wtedy najniższy. Organizm koncentruje się na regeneracji, dlatego wiele kobiet odczuwa zmęczenie i większą wrażliwość. To moment, w którym ciało potrzebuje odpoczynku i łagodniejszego tempa. Po zakończeniu miesiączki zaczyna się faza folikularna i trwa do owulacji. Estrogen zaczyna rosnąć, a wraz z nim energia, koncentracja i kreatywność. To często najbardziej produktywny czas w miesiącu. Z kolei owulacja to moment hormonalnego szczytu. Wiele kobiet odczuwa wtedy większą pewność siebie, łatwość w kontaktach z innymi i wysoki poziom energii. Ostatnia faza, lutealna, przypada po owulacji i trwa do kolejnej miesiączki. Wzrasta wtedy poziom progesteronu, który sprzyja wyciszeniu organizmu. Pojawia się większa potrzeba odpoczynku, a tolerancja stresu bywa niższa. Dieta i trening dopasowane do hormonów W fazie menstruacyjnej organizm traci krew, a wraz z nią żelazo, magnez i cynk. Dlatego dieta powinna je uzupełniać – przyda się czerwone mięso, rośliny strączkowe, zielone warzywa liściaste, pestki dyni, ciemna czekolada. Witamina C spożywana razem z żelazem znacząco poprawia jego wchłanianie. Kwasy omega-3 z ryb, orzechów oraz siemienia lnianego działają przeciwzapalnie i łagodzą bolesność skurczów. Aktywność fizyczna powinna być w tym czasie łagodna – spacer, joga, pilates, spokojne pływanie. Intensywny trening w tej fazie nie wzmacnia, lecz osłabia i pogłębia zmęczenie. Faza folikularna i owulacja to czas, gdy organizm jest gotowy na więcej. Metabolizm przyspiesza, regeneracja jest szybsza, a tolerancja wysiłku najwyższa w całym cyklu. To idealny moment na intensywniejszy trening siłowy, interwały, nowe wyzwania ruchowe. W diecie sprawdzają się lekkie, świeże produkty: sałaty, fermentowane warzywa, białko, owoce. Organizm jest w trybie budowania, nie gromadzenia. Faza lutealna z kolei wymaga zupełnie innego podejścia. Progesteron podnosi temperaturę ciała i przyspiesza podstawową przemianę materii, dlatego apetyt rośnie i jest to całkowicie naturalne. To nie słabość, nie brak silnej woli. To fizjologia domagająca się poszanowania. Ciało potrzebuje więcej kalorii, ale jakościowych – złożonych węglowodanów, zdrowych tłuszczów. Przyda się magnez łagodzący napięcie czy witamina B6 wspierająca syntezę serotoniny. Aktywność może pozostać regularna, ale z mniejszą intensywnością – joga, pilates, umiarkowane cardio. Ekstremalne obciążenia w tej fazie regenerują się wolniej i mogą nasilać objawy PMS, dlatego lepiej poczekać z nimi jeszcze kilka dni. Więcej o pielęgnacji skóry zgodnej z cykle przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Oscary 2026 wyznaczyły trend na wiosnę. Takie paznokcie będziemy nosić w tym sezonie!
Czerwony dywan Oscarów od lat inspiruje nie tylko modę i makijaż, ale także manicure. W 2026 roku gwiazdy postawiły na subtelność, jasne kolory i delikatny połysk. Naturalne odcienie, mleczne beże i błyszczące lakiery już zapowiadają jeden z najważniejszych trendów nadchodzącej wiosny.
Oscary to moment, w którym każdy detal stylizacji jest dokładnie przemyślany – od fryzury i makijażu po paznokcie. Choć manicure często pozostaje w cieniu spektakularnych kreacji, to właśnie na czerwonym dywanie pojawiają się trendy, które kilka tygodni później trafiają do salonów kosmetycznych na całym świecie. Tegoroczne Oscary pokazały jedno wyraźnie: manicure wraca do subtelności. Zamiast intensywnych kolorów dominowały jasne, naturalne odcienie z delikatnym połyskiem. Paznokcie jak brylanty – wybór gwiazd Jednym z najciekawszych trendów był manicure w jasnych, neutralnych odcieniach, ale z wyrazistym blaskiem. To styl, który wygląda elegancko, ale jednocześnie bardzo świeżo i efektownie. Na taki manicure postawiła między innymi Teyana Taylor. Jej paznokcie miały jasny, mleczny odcień z wyrazistym połyskiem, który pięknie odbijał światło. W kontraście z jej kolorem skóry wyglądał niemal jak biżuteria. Podobny kierunek wybrała Kate Hudson, która pojawiła się na czerwonym dywanie z jasnym, błyszczącym manicure. Lakier miał bardzo subtelny, perłowy połysk, który idealnie współgrał z jej elegancką stylizacją. A szczególnie z naszyjnikiem i kolczykami. wartym aż 35 mln dolarów! Klasyczne jasne paznokcie Obok błyszczących odcieni pojawił się także drugi trend – klasyczne, jasne paznokcie w bardzo naturalnej wersji. Ten styl od lat pojawia się na czerwonym dywanie, ale w 2026 roku był wyjątkowo widoczny. Gwiazdy coraz częściej wybierają manicure, który jest elegancki i ponadczasowy, ale jednocześnie bardzo subtelny. Takie stylizacje wybrały między innymi Nicole Kidman oraz Emma Stone. Obie aktorki postawiły na delikatne, neutralne kolory – odcienie jasnego beżu, mlecznego różu i bardzo naturalnego nude. Paznokcie były krótkie lub średniej długości, o klasycznym, lekko zaokrąglonym kształcie, co dodatkowo podkreślało elegancki charakter manicure. Jasne kolory optycznie wydłużają palce i sprawiają, że dłonie wyglądają bardzo zadbanie. To także jeden z najbardziej uniwersalnych wyborów na czerwony dywan, ponieważ pasuje do niemal każdej kreacji – od minimalistycznych sukni po bardzo efektowne stylizacje.\ Wizażyści i styliści podkreślają też, że taki manicure doskonale wpisuje się w trend clean beauty, który coraz mocniej widoczny jest również w stylizacjach paznokci. Zamiast mocnych kolorów i zdobień pojawia się naturalność, delikatny połysk i perfekcyjnie zadbana płytka paznokcia. Dlatego klasyczne jasne paznokcie z Oscarów mogą być jedną z największych inspiracji na nadchodzącą wiosnę. To styl, który jest elegancki, świeży i ponadczasowy – a jednocześnie bardzo łatwy do noszenia na co dzień. Zobacz kto jeszcze postawił na taki manicure:
Old Hollywood kontra minimalizm. Najpiękniejsze makijaże i fryzury z Oscarów 2026
Czerwony dywan Oscarów od lat wyznacza trendy w świecie urody. W 2026 roku gwiazdy postawiły na dwa wyraźne kierunki: hollywoodzką elegancję inspirowaną dawnym kinem oraz nowoczesny minimalizm. Od miękkich fal i czerwonych ust po promienną skórę i subtelny makijaż – tegoroczne stylizacje już inspirują stylistów i wizażystów na całym świecie.
Oscary to nie tylko najważniejsza noc w świecie filmu, ale również jedno z największych wydarzeń modowych i beauty w roku. Czerwony dywan przed Dolby Theatre w Los Angeles co roku zamienia się w pokaz najpiękniejszych stylizacji, a makijaże i fryzury gwiazd natychmiast stają się tematem rozmów w branży beauty. W 2026 roku szczególnie wyraźnie widać było dwa dominujące trendy. Z jednej strony gwiazdy sięgały po styl Old Hollywood – elegancki, ponadczasowy i bardzo glamour. Z drugiej coraz więcej stylizacji opierało się na naturalności, promiennej skórze i minimalistycznych fryzurach. Old Hollywood wraca na czerwony dywan Jednym z najmocniejszych trendów tegorocznych Oscarów był powrót do estetyki dawnego Hollywood. Fryzury inspirowane ikonami kina z lat 40. i 50. pojawiały się na czerwonym dywanie bardzo często. W tym stylu zaprezentowała się między innymi Kate Hudson. Aktorka postawiła na klasyczne, miękkie fale z głębokim przedziałkiem, które pięknie opadały na ramiona. Taka fryzura od razu przywołuje skojarzenia z dawnymi gwiazdami kina i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli hollywoodzkiego glamour. Podobny klimat miała stylizacja Barbie Ferreiry, która również sięgnęła po estetykę Old Hollywood. Jej fryzura z wyraźnym bocznym przedziałkiem i miękkimi falami nawiązywała do klasycznych stylizacji gwiazd złotej ery kina. Całość dopełniał makijaż z delikatnie podkreślonym okiem i naturalnym odcieniem ust, który zachował elegancki, ale nowoczesny charakter. Do tego typu stylizacji świetnie pasował także makijaż: promienna skóra, subtelnie podkreślone oczy i usta w naturalnym odcieniu. Całość wyglądała elegancko i bardzo ponadczasowo. Takie looki pokazują, że styl Old Hollywood wciąż jest jednym z najbardziej efektownych wyborów na czerwonym dywanie. Minimalizm i promienna skóra Drugim wyraźnym trendem Oscarów 2026 był nowoczesny minimalizm. Wiele gwiazd postawiło na makijaż, który podkreśla naturalne rysy twarzy zamiast je całkowicie zmieniać. Zamiast mocnego konturowania czy wyrazistych kolorów dominowała świetlista skóra, subtelny róż i bardzo delikatnie podkreślone oczy. W tym nurcie pojawiła się między innymi Demi Moore. Aktorka zaprezentowała się z długimi, gładkimi włosami i niezwykle subtelnym makijażem. Kluczowa była promienna cera, lekko podkreślone rzęsy i naturalny odcień ust. Całość wyglądała świeżo i elegancko, pokazując, że minimalizm na czerwonym dywanie może być równie efektowny jak pełny hollywoodzki glamour. Minimalistyczne podejście do beauty było widoczne także u Elle Fanning, która pojawiła się na czerwonym dywanie z bardzo świeżym, świetlistym makijażem. Jej stylizacja opierała się na jasnej, naturalnej cerze, subtelnym różu na policzkach i delikatnym podkreśleniu oczu. Fryzura z klasycznym baletowym koczkiem była elegancka, co doskonale współgrało z całością stylizacji. Ten trend określany jest często jako clean beauty – makijaż, który ma wyglądać lekko, świeżo i niemal niewidocznie. Kluczową rolę odgrywa tu idealnie przygotowana skóra oraz bardzo subtelna kolorystyka. Na czerwonym dywanie dominowały jasne odcienie ust: miękkie róże, delikatne nude i kolory przypominające naturalny odcień warg. Takie looki pokazują, że współczesny glamour coraz częściej opiera się na prostocie, naturalności i perfekcyjnie przygotowanej cerze. Fryzury: elegancja i lekkość Jeśli chodzi o fryzury, tegoroczne Oscary pokazały wyraźny trend w stronę elegancji połączonej z naturalnością. Styliści coraz częściej odchodzą od bardzo sztywnych, perfekcyjnie „zamrożonych” stylizacji na rzecz fryzur, które wyglądają lekko i swobodnie, choć w rzeczywistości są bardzo precyzyjnie ułożone. Obok hollywoodzkich fal pojawiały się także gładkie koki, minimalistyczne upięcia i długie, proste włosy. Wiele gwiazd zdecydowało się na fryzury, które wyglądały bardzo dopracowanie, ale jednocześnie nie sprawiały wrażenia przesadnie formalnych. Dobrym przykładem takiej eleganckiej prostoty było klasyczne, niskie upięcie Rose Byrne. Włosy zostały gładko zebrane z tyłu głowy w efektowny kok. Tego typu fryzura wygląda niezwykle szykownie, a jednocześnie nie odciąga uwagi od makijażu i stylizacji. Dużą uwagę przyciągnął także bob Emmy Stone. Krótka fryzura aktorki została wystylizowana w bardzo elegancki sposób – z miękką objętością i lekko podkręconymi końcówkami. To przykład fryzury, która jest minimalistyczna, ale jednocześnie niezwykle efektowna na czerwonym dywanie. Z kolei Nicole Kidman postawiła na stylizację w duchu naturalnego nieładu. Jej włosy były lekko uniesione u nasady i miękko opadały wokół twarzy, co dawało wrażenie swobody i naturalności. Taki efekt „controlled messy hair” coraz częściej pojawia się na czerwonych dywanach i świetnie wpisuje się w trend nowoczesnej elegancji. Styliści coraz częściej stawiają więc na efekt lekkości – włosy mają wyglądać naturalnie, ale jednocześnie perfekcyjnie ułożone. To właśnie połączenie swobody i dopracowanej formy stało się jednym z najważniejszych trendów fryzjerskich tegorocznych Oscarów. Chcesz zobaczyć więcej loków z Oscarów 2026? Zajrzyj do galerii!
Nie tylko wanilia. Marshmallow to najsłodszy trend w perfumach 2026 roku
Perfumy pachnące jak puszyste pianki marshmallow podbijają trendy w 2026 roku. Są słodkie, otulające i zmysłowe, ale w nowoczesnym wydaniu daleko im do cukierkowej dosłowności. Czy to właśnie one zdetronizują wanilię w świecie zapachów gourmand?
Słodkie kompozycje od lat nie wychodzą z mody, jednak dziś perfumiarze reinterpretują je w subtelniejszy sposób. Zamiast ciężkiej wanilii czy karmelu coraz częściej pojawia się akord marshmallow – kremowy, lekko pudrowy, miękki jak ciepły deser. To zapach, który daje efekt „drugiej skóry”, ale z nutą nostalgii i przytulności. Dlaczego marshmallow wypiera wanilię? Wanilia była przez lata królową zapachów gourmand – seksowna, głęboka, intensywna. Problem? Stała się przewidywalna. W 2026 roku perfumiarze szukają słodyczy bardziej „transparentnej”, lżejszej, mniej dosłownej. I właśnie dlatego akord marshmallow robi taką karierę. W przeciwieństwie do wanilii nie jest ciężki ani likierowy. Daje efekt puszystości, miękkości i kremowej czystości. Często łączy się go z piżmem, mlecznymi nutami, ambroksanem lub delikatnymi kwiatami, dzięki czemu zapach nie jest cukierkowy, ale zmysłowy i nowoczesny. To słodycz w wersji „soft focus”. Nowa era gourmand: mniej cukru, więcej nastroju Trend marshmallow wpisuje się w szersze zjawisko: gourmand przestaje być deserowy, a zaczyna być emocjonalny. Zapach ma wywoływać wspomnienie, atmosferę, uczucie bezpieczeństwa. W 2026 roku popularne są: nuty mleczne i śmietankowe – jak ciepłe latte na owsianym mleku, kremowy ryż i kaszmir – miękkie, tekstylne akordy, pudrowy cukier i bezy – subtelne, niemal powietrzne słodycze, prażony kokos w wersji „skin scent” – bardziej skóra niż egzotyczna plaża. To gourmand dla dorosłych – mniej dosłowny, bardziej otulający. Trend 2026: zapachy „comfort-core” Równolegle rośnie popularność tzw. zapachów komfortowych. W świecie przebodźcowania i ciągłego pośpiechu perfumy mają dawać poczucie bezpieczeństwa. Marshmallow idealnie wpisuje się w ten nurt, ale nie jest jedyny. Coraz częściej wybieramy: czyste piżma przypominające zapach świeżo wypranej koszuli, miękkie nuty irysa i pudru, delikatne akordy bawełny i białego drewna, transparentne kompozycje typu „my skin but better”. To perfumy, które nie dominują, lecz stapiają się ze skórą. Słodycz z kontrastem Ciekawym kierunkiem jest łączenie pianek marshmallow z nutami, które przełamują ich miękkość. Pojawiają się zestawienia z różowym pieprzem, szafranem, nutą dymu, drzewem cedrowym, a nawet delikatną nutą soli. To sprawia, że zapach nie jest infantylny, lecz zmysłowy i wielowymiarowy. Perfumy z nutą marshmallow, które warto znać Trend trendem, ale które kompozycje naprawdę oddają puszystą, kremową słodycz pianek w najlepszym wydaniu? Marshmallow w perfumach może być przecież bardzo różny – od przypieczonej, karmelizowanej słodyczy przy ognisku, przez mleczno-pudrową miękkość, aż po elegancki, kwiatowy gourmand z nutą luksusu. To właśnie sposób interpretacji tej nuty decyduje o charakterze zapachu. Jedne kompozycje grają kontrastem – łączą pianki z kawą, przyprawami czy dymnym drewnem. Inne stawiają na efekt „drugiej skóry”: subtelne piżmo, waniliową kremowość i delikatną, otulającą aurę. Są też takie, które wykorzystują marshmallow jako słodkie tło dla soczystych owoców i świetlistych kwiatów. Poniżej znajdziesz zapachy, które wyróżniają się nie tylko obecnością tej modnej nuty, ale przede wszystkim charakterem i jakością kompozycji. Od wieczorowych, magnetycznych propozycji idealnych na wyjście, przez przytulne, uniseksowe zapachy na chłodne dni, aż po lekkie mgiełki i pudrowe perfumy na co dzień – każda z tych interpretacji pokazuje, że marshmallow to coś więcej niż chwilowa słodka moda. Najlepsze perfumy pachnące piankami na wieczór: Black Opium Eau De Parfum Glitter, Yves Saint Laurent Black Opium w wersji Glitter to wieczorowa sukienka w świecie zapachów – błyszcząca, odważna i zaprojektowana tak, by przyciągać spojrzenia. Kultowa kompozycja kawy i wanilii została tu zmiękczona puszystym, pudrowym akordem marshmallow, który nadaje całości bardziej kremowego, zmysłowego charakteru. Palona kawa pulsuje pod skórą, bourbonowa wanilia dodaje głębi, a kwiat pomarańczy rozświetla zapach niczym neonowe światła nocnego miasta. Efekt? Słodycz z pazurem. Seksapil, który nie jest oczywisty, lecz hipnotyzujący. Idealny na wieczór, gdy chcesz zostawić po sobie zapachowy ślad. Nuty: akord marshmallow i piżma, kawa, wanilia Bourbon, kwiat pomarańczy. Nuty: mleczne piżmo, orchidea waniliowa, marshmallow Najbardziej smakowite perfumy pachnące piankami marshmallow: Love Don’t Be Shy, Kilian Paris To jedna z najbardziej kultowych słodkich kompozycji ostatnich lat. Love Don’t Be Shy pachnie jak luksusowy deser podany w kryształowej paterze – miękki, kremowy, otulający. Marshmallow w tej odsłonie jest jedwabisty, niemal rozpływający się na skórze. Kwiat pomarańczy i róża nadają mu świetlistości, a bursztyn, piżmo i cybet tworzą ciepłą, zmysłową bazę. To słodycz wyrafinowana, głęboka i bardzo kobieca. Nuty: różowy pieprz, bergamotka, kwiat pomarańczy, piżmo, marshmallow, cybet. 1240 zł/;50 ml. Najlepsze perfumy pachnące piankami marshmallow na dzień: Powder Love, Juliette Has A Gun Jeśli marshmallow kojarzy ci się z watą cukrową unoszącą się w powietrzu – to właśnie ten klimat. Powder Love jest lekki, pudrowy i subtelny, a przy tym zaskakująco trwały. Słodycz pianek łączy się tu z migdałami w cukrze, kwiatem pomarańczy i ambroxanem, który nadaje kompozycji nowoczesnego, lekko „skórnego” charakteru. To zapach, który nie dominuje – raczej flirtuje. Idealny do pracy, na spotkanie, na dzień, kiedy chcesz pachnieć miękko i świeżo. Nuty: marshmallow, wata cukrowa, migdały w cukrze, kwiat pomarańczy, tonka, ambroxan, piżmo. 489 zł/50 ml Najlepsze kwiatowe perfumy pachnące piankami marshmallow: Oriana, Parfums de Marly Oriana to marshmallow w najbardziej eleganckim wydaniu. Słodycz pianek i bitej śmietany została tu przełamana świeżością cytrusów – mandarynki, bergamotki i grejpfruta – co daje efekt soczystego, niemal musującego otwarcia. Z czasem zapach osiada na skórze w bardziej kremowej, piżmowej odsłonie, zachowując jednak lekkość i dziewczęcą radość. To kompozycja romantyczna, ale nie infantylna. Idealna dla tych, którzy chcą połączyć gourmand z kwiatową elegancją. Nuty: mandarynka, bergamotka, grejpfrut, czarna porzeczka, malina, marshmallow, bita śmietana, piżmian właściwy, piżmo. Najbardziej dekadenckie perfumy z nutą marshmallow: Kayali Yum Boujee Marshmallow To zapach, po który sięgasz wtedy, gdy masz ochotę na maksimum przyjemności. Już sam flakon – różowy, kobiecy, przyciągający spojrzenia – zapowiada, że będzie słodko, intensywnie i bez kompromisów. Yum Boujee Marshmallow to eksplozja deserowych akordów, które otulają skórę jak truskawkowy mus z bitą śmietaną. Soczysta truskawka nadaje kompozycji owocowej świeżości, wanilia w wersji whipped (jak puszysty krem) buduje kremową głębię, a różowy akord marshmallow dodaje charakterystycznej, cukrowej miękkości. Całość jest bogata, apetyczna i wyraźnie wyczuwalna – zapach długo utrzymuje się na skórze, zostawiając słodki, niemal uzależniający ślad. To propozycja dla tych, którzy kochają gourmand w pełnym, luksusowym wydaniu. Idealna na wieczór, randkę albo moment, kiedy chcesz pachnieć jak najbardziej dopracowany deser w ekskluzywnej cukierni. Charakter: intensywnie słodki, kremowy, owocowo-waniliowy gourmand z wyraźnym akordem marshmallow.
Po tym jednym szczególe projektanci od razu poznają, że mieszkanie urządzał amator.
To detal, który wielu osobom wydaje się nieistotny. A jednak projektanci wnętrz mówią wprost: wystarczy jedno spojrzenie na okno, by wiedzieć, czy mieszkanie urządzał amator. Zbyt krótkie i źle zawieszone zasłony potrafią zepsuć nawet najdroższą aranżację.
Można mieć designerską sofę, modne kolory ścian i starannie dobrane dodatki, a mimo to wnętrze będzie wyglądało nie najlepiej, a w gorszych wypadkach nawet tanio. Powód? Błąd, który w polskich mieszkaniach pojawia się wyjątkowo często. Chodzi o zasłony – a konkretnie o ich długość, szerokość oraz sposób montażu karnisza. Projektanci podkreślają bowiem, że to właśnie one budują proporcje pomieszczenia i wpływają na jego odbiór bardziej, niż nam się wydaje. Wystarczy kilka centymetrów różnicy, by efekt był spektakularny… albo rozczarowujący. Zbyt krótkie zasłony – najczęstszy błąd Najbardziej widoczny problem? Zasłony kończące się kilka centymetrów nad podłogą. Eksperci podkreślają, że zasłony powinny: delikatnie dotykać podłogi, kończyć się 1–2 cm nad nią (jeśli zależy nam na praktyczności), albo miękko układać się na podłodze (efekt eleganckiego „puddlingu”). Tymczasem wiele osób wybiera standardową długość 250 cm bez sprawdzenia wysokości pomieszczenia. Efekt? Tkanina „wisi w powietrzu”, skraca optycznie ścianę i sprawia wrażenie przypadkowości. Krótka zasłona wygląda tak, jakby została kupiona w pośpiechu – bez przemyślenia proporcji. Źle zamontowany karnisz – drugi sygnał alarmowy Drugim błędem jest montaż karnisza tuż nad ramą okna. To rozwiązanie: optycznie obniża sufit, zmniejsza przestrzeń, sprawia, że wnętrze wygląda taniej. Projektanci stosują prostą zasadę: karnisz powinien być zamontowany jak najwyżej, najlepiej kilka–kilkanaście centymetrów pod sufitem. Dzięki temu: pomieszczenie wydaje się wyższe, okno wygląda na większe, wnętrze nabiera elegancji. Różnica jest spektakularna. Oczywiście wyżej powieszony karnisz to dłuższe zasłony, które często trzeba szyć na zamówienie albo przerabiać, bo te dostępne w sklepach zazwyczaj są za krótkie. Ale ten wysiłek i wydatek naprawdę się opłaca! Za wąskie zasłony – detal, który psuje proporcje Kolejny często spotykany błąd to zbyt mała szerokość zasłon. Gdy są rozsunięte, ledwo zakrywają szybę. Gdy zasłonięte – materiał jest napięty i wygląda skromnie. Profesjonalna zasada mówi, że łączna szerokość zasłon powinna być co najmniej 2–2,5 razy większa niż szerokość okna. Tylko wtedy tkanina tworzy eleganckie fale i wygląda luksusowo. Zbyt skąpa ilość materiału zdradza oszczędność i brak wyczucia proporcji. Dlaczego zasłony tak bardzo wpływają na odbiór wnętrza? Bo pełnią kilka funkcji jednocześnie: regulują światło, ocieplają przestrzeń, poprawiają akustykę, budują styl pomieszczenia. Źle dobrane zasłony potrafią: „ściągnąć” całe wnętrze w dół, zaburzyć proporcje, sprawić, że nawet drogie meble wyglądają przeciętnie. Z kolei dobrze dobrane sprawiają, że pokój wygląda jak z katalogu – nawet bez kosztownego remontu. Jak powinny wyglądać idealne zasłony? Projektanci najczęściej polecają: ✔ Długość: do podłogi (z minimalnym zapasem) ✔ Karnisz: zamontowany wysoko i szerzej niż rama okna ✔ Szerokość: minimum podwójna względem szerokości okna ✔ Tkanina: dopasowana do stylu wnętrza (len i bawełna do stylu naturalnego, welur do eleganckiego) W nowoczesnych aranżacjach popularne są także szyny sufitowe ukryte w zabudowie – to rozwiązanie daje wyjątkowo estetyczny efekt i wygląda zjawiskowo. Dlaczego tak wiele osób popełnia ten błąd? Najczęściej z powodu: kupowania gotowych zasłon bez mierzenia, sugerowania się wyłącznie ceną, braku świadomości, jak bardzo wpływają na proporcje pomieszczenia. W sklepach dominują standardowe długości, które nie zawsze pasują do realnej wysokości mieszkań – zwłaszcza w starszym budownictwie lub nowych apartamentowcach z wyższymi sufitami. Mała zmiana, wielki efekt Dobra wiadomość? Ten błąd łatwo naprawić. Wystarczy: podnieść karnisz, wymienić zasłony na dłuższe, dobrać odpowiednią szerokość materiału. To jeden z najtańszych sposobów na szybkie „podniesienie” standardu wnętrza bez generalnego remontu. Bo w aranżacji liczą się detale. A zasłony to detal, który widać natychmiast. I właśnie po nim projektanci od razu wiedzą, czy mieszkanie urządzał profesjonalista – czy amator. Wiec zrób to tak, by twój salon czy sypialnia wyglądały spektakularnie.
Piękna jak Praga, a tańsza i bliżej Polski – odkryj ukrytą perełkę Czech
Zastanawiasz się, gdzie spędzić weekend, by poczuć magię Pragi, ale uniknąć tłumów i wysokich cen? Jest miejsce, które łączy te wszystkie cechy – piękne zabytki, urokliwą atmosferę i atrakcyjne ceny, a do tego znajduje się zaledwie kilka godzin drogi od Polski. Poznaj miasto, które zachwyci Cię na każdym kroku.
Jeśli marzysz o podróży do Pragi, ale nie chcesz zmagać się z tłumami turystów i wysokimi cenami, mamy dla Ciebie idealną alternatywę. Ołomuniec, malownicze miasto na Morawach, łączy w sobie wszystko, co kochasz w czeskich miastach: historyczne zabytki, wspaniałą architekturę i wyjątkowy klimat. Co ważne, Ołomuniec jest mniej zatłoczony i tańszy od stolicy Czech, a do tego znajduje się zaledwie kilka godzin drogi od Polski. To idealne miejsce na weekendowy wypad, który pozostanie w Twojej pamięci na długo. Może wybierzesz się tam jeszcze w lutym? Mała Praga, która oczaruje Cię swoją magią i historią Jeśli marzysz o wizycie w Pradze, ale unikasz tłumów i wysokich cen, mamy dla Ciebie doskonałą alternatywę. Ołomuniec, znany jako „mała Praga”, to czeskie miasto, które łączy w sobie bogatą historię, niezwykłą architekturę i kameralną atmosferę. Położone zaledwie kilka godzin drogi od Polski, Ołomuniec to idealne miejsce na weekendowy wypad. W tym malowniczym mieście czeka na Ciebie mnóstwo atrakcji, od barokowych kościołów, przez gotycką katedrę, aż po urokliwe fontanny i iluminacje. Historia, która zapiera dech w piersiach Ołomuniec to miasto, które na stałe zapisało się w historii Moraw. Jednym z najbardziej imponujących zabytków, który przyciąga turystów z całego świata, jest Kolumna Świętej Trójcy. To największa rzeźba barokowa w Europie Środkowej, a także jedyna tego typu kolumna wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wznosi się dumnie na Górnym Rynku, mając 35 metrów wysokości. Kolumna jest pełna detali, z figurami świętych, archaniołów, a na szczycie błyszczy złocona Święta Trójca. Kolumna została wzniesiona jako wyraz wdzięczności za ocalenie mieszkańców od zarazy w XVIII wieku. Niezwykle efektownie wygląda zwłaszcza nocą, kiedy jest podświetlona, a rzeźby i zdobienia zyskują jeszcze większą magię. Innym wspaniałym miejscem, które zachwyca każdego, kto odwiedza Ołomuniec, jest Katedra Świętego Wacława. Z jej potężnymi wieżami, które dominują nad miastem, nie sposób nie poczuć się przytłoczonym ogromem tego gotyckiego dzieła. Katedra ma aż trzy wieże, z czego jedna, ta najwyższa, ma 101 metrów – to najwyższa wieża w Morawach. Choć nie jest dostępna do zwiedzania, jej imponująca sylwetka robi ogromne wrażenie. Co ciekawe, to właśnie tutaj 11-letni Mozart skomponował swoją szóstą symfonię, spędzając czas w Ołomuńcu z powodu epidemii czarnej ospy w Wiedniu. Kościoły, fontanny i nie tylko Ołomuniec to prawdziwa mekka dla miłośników barokowej architektury. Kościół Marii Panny Śnieżnej to jedna z najwspanialszych barokowych świątyń, które znajdziesz w Europie. Z kolei kościół Świętego Michała i kościół św. Tomasza również robią ogromne wrażenie swoją architekturą i wykwintnymi wnętrzami. Miasto słynie również z pięknych fontann, których w Ołomuńcu znajdziesz co najmniej dwadzieścia. Warto zobaczyć Fontannę Neptuna, Fontannę Cezara czy Fontannę Jowisza. W szczególności latem, gdy fontanny są w pełni eksponowane, a dzieci mogą się w nich bawić, stanowią one istotną część miejskiego krajobvbololooll24twfeadzfvx√volo Miasto pełne życia i kultury Ołomuniec to nie tylko historia i zabytki, ale także miasto pełne kultury. Będąc jednym z głównych ośrodków akademickich w Czechach, miasto tętni życiem przez całą dobę, szczególnie w weekendy. Wzdłuż uroczych uliczek znaleźć można liczne kawiarnie, restauracje i puby, które wypełniają się młodymi ludźmi, a wieczorami miasto ożywa dzięki świetnym iluminacjom, które podkreślają urok jego zabytków. Co więcej, Ołomuniec to także miejsce, w którym znajduje się Muzeum Archidiecezjalne, w którym można podziwiać niezliczoną ilość skarbów związanych z historią regionu. To także centrum kulturalne, w którym organizowane są wystawy, koncerty i wydarzenia teatralne. Warto również odwiedzić dawną twierdzę Hradisko, która obecnie pełni funkcję szpitala, ale częściowo dostępna jest dla turystów. Dlaczego warto wybrać Ołomuniec? Bliskość do Polski – Ołomuniec leży zaledwie kilka godzin drogi od polskiej granicy, co czyni go doskonałym miejscem na weekendowy wypad. Imponujące zabytki – Kolumna Świętej Trójcy, gotycka Katedra Świętego Wacława, barokowe kościoły – to tylko część tego, co warto zobaczyć. Spokój i kameralna atmosfera – Ołomuniec jest znacznie mniej zatłoczony od Pragi, co sprawia, że idealnie nadaje się na relaksujący wypad. Kultura i rozrywka – Miasto oferuje liczne wydarzenia kulturalne, restauracje i puby, które zapewnią rozrywkę po dniu pełnym zwiedzania. Idealny wybór na weekendowy wypad Jeśli szukasz miejsca, które połączy piękno zabytków, spokój, a także lokalną atmosferę, Ołomuniec to miasto, które na pewno Cię oczaruje. To doskonała alternatywa dla Pragi, a jednocześnie oferuje równie wiele atrakcji, a często i w niższej cenie. Zaledwie kilka godzin drogi od Polski, Ołomuniec czeka, byś odkrył jego magiczny urok.