Zobaczcie najpiękniejsze kreacje gwiazd z festiwalu w Cannes z ubiegłych lat!
Festiwal Filmowy w Cannes to nie tylko święto kina, ale i najważniejszy wybieg świata, na którym królują styl i elegancja. Czerwony dywan co roku przyciąga uwagę milionów, a niektóre kreacje zapisują się na zawsze w historii mody. Oto zestawienie niezapomnianych stylizacji, które zdefiniowały kanony piękna – czy 78. edycja doda do tej listy nową ikonę?
Festiwal w Cannes to bez wątpienia jedno z najbardziej spektakularnych i prestiżowych wydarzeń kulturalnych na świecie. Co roku przyciąga uwagę nie tylko fanów kina, ale także miłośników mody, kultury i gwiazdorskiego blasku. To właśnie tutaj odbywają się najbardziej oczekiwane premiery filmowe, które nierzadko wyznaczają kierunki w światowej kinematografii. Na czerwonym dywanie pojawiają się największe nazwiska branży filmowej – od uznanych reżyserów po najgorętsze gwiazdy ekranu. Czerwony dywan w Cannes to jednak coś więcej niż tylko przedsmak filmowych emocji. To także jedno z najważniejszych wydarzeń modowych roku – prawdziwy wybieg pod gołym niebem, który śledzi największa na świecie widownia. To właśnie tu kreacje projektantów nabierają nowego znaczenia, stając się nie tylko stylizacjami wieczoru, ale także ikonami mody. Obserwując suknie gwiazd, ich makijaże, fryzury i dodatki, zyskujemy unikalny wgląd w aktualne trendy oraz wskazówki, które inspirują przez kolejne sezony. Niektóre stylizacje przechodzą do historii – są tak wyraziste, oryginalne lub olśniewające, że na stałe zapisują się w zbiorowej wyobraźni. To właśnie te ponadczasowe kreacje – niezapomniane i wyjątkowe – przypominamy dziś w naszym zestawieniu najlepszych stylizacji wszech czasów w historii Festiwalu Filmowego w Cannes. W tym roku, 78. edycja festiwalu rozpocznie się już 13 maja i potrwa jedenaście dni. Czekają nas nie tylko nowe filmy, ale też kolejne olśniewające stylizacje. Czy któraś z gwiazd dołączy do elitarnego grona ikon Cannes? Przekonamy się już wkrótce!
Poznała księcia, ale to jej styl zrobił furorę. Jak przedszkolanka została ikoną mody?
Księżna Diana nie od zawsze była ikoną stylu. Zaczynała jako nieśmiała arystokratka w falbaniastej bluzce, a zakończyła jako kobieta, która odważnie definiowała modę, używając jej jak języka – pełnego emocji, siły i elegancji. Jej styl ewoluował wraz z nią, a każdy wybór garderoby był krokiem ku niezależności i osobistej wolności.
„Styl nie zależy od mody. Ludzie, którzy mają styl, mogą podążać za modą lub ją ignorować (…). Styl jest spontanicznym darem, który dany jest tylko wybrańcom” – pisała amerykańska edycja „Vogue’a” w 1976 roku. W tym czasie Diana Spencer była zaledwie 15-letnią dziewczynką z brytyjskiej arystokracji. Jeszcze nieświadoma swojej przyszłości, dorastała w cieniu historii i tradycji, nie przeczuwając, że za kilka lat cały świat pozna ją jako „królową ludzkich serc”. I że z jej ust padną słowa: „Nie nazywajcie mnie ikoną”. A jednak – ikoną została. Nie z wyboru, ale z powołania. Jako żona następcy tronu, księcia Karola, weszła w rzeczywistość, która była daleka od bajkowej. A jednak właśnie w tej surowej, królewskiej rzeczywistości zaczęła budować własny język stylu. Stylu, który z czasem stał się nie tylko rozpoznawalny, ale i rewolucyjny. Jej metamorfoza – od nieśmiałej dziewczyny w pastelowych garsonkach do pewnej siebie kobiety w odważnych kreacjach – odzwierciedlała wewnętrzną drogę, jaką przeszła. Diana nie tylko nosiła ubrania – ona przemawiała nimi. Ubrania stawały się jej tarczą, manifestem, znakiem autonomii i subtelnym narzędziem komunikacji ze światem, który śledził każdy jej krok. Dzięki swojemu świeżemu, nowoczesnemu wizerunkowi, który pielęgnowała i rozwijała przez lata, przełamywała zastane konwenanse i łamała protokolarne schematy. Jako księżna Walii wprowadziła do sztywnej struktury brytyjskiej monarchii elementy ludzkiej bliskości i emocjonalności. Pokazała, że królowa może mieć łzy w oczach, a księżna – empatię i własne zdanie. Nieprzypadkowo została zestawiona z ikonami takimi jak Jacqueline Kennedy Onassis czy Audrey Hepburn. Wszystkie one miały styl, który wykraczał poza trendy. Styl, który nie podążał za modą, ale sam ją kreował. Diana Spencer – późniejsza księżna Diana – dołączyła do ich panteonu nie tylko jako jedna z najczęściej fotografowanych kobiet XX wieku, ale jako kobieta, która swoją obecnością zmieniła sposób, w jaki postrzegamy siłę, elegancję i rolę kobiety w historii. ZOBACZ TEŻ: Wiecie, jak pachniały Kate, Diana i królowa Elżbieta podczas ślubu? Księżna Diana: Unikatowa. Ikoną stylu nie była od razu. Na początku była nieśmiałą dziewczyną w falbaniastej bluzce, która wydawała się zbyt delikatna, by unieść ciężar królewskiej roli. Jej pierwsze publiczne wyjścia – jeszcze jako narzeczonej księcia Karola – wywołały więcej pytań niż zachwytów. Wówczas nikt nie myślał: „Oto rodzi się nowa ikona stylu”. A jednak – właśnie wtedy zaczęła się historia, która przeszła do legendy. Styl Diany nie był czymś, co narzucono jej z zewnątrz. To nie był efekt pracy stylistów czy królewskiego protokołu. Styl Diany dojrzewał wraz z nią – z jej emocjami, doświadczeniami i przemianą wewnętrzną. W młodości nieśmiały, romantyczny, pełen dziewczęcej lekkości. Z czasem – świadomy, odważny, pełen głębi i znaczenia. To właśnie pod koniec życia, gdy zdystansowała się od królewskiego dworu i zaczęła działać na własnych zasadach, odnalazła swój prawdziwy język wyrazu. I stała się ikoną – ale już nie z tytułu, lecz z wyboru. Dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis nie bez powodu określiła Dianę jako postać „unikatową i absolutnie niedoścignioną”. Jej obecność nie była tylko elegancka – była magnetyczna. Projektanci mody czuli to instynktownie. Valentino przyznawał: „Nikt na świecie nie nosi lepiej moich sukni niż księżna”. Domy mody zaczęły dedykować jej torebki, a każda stylizacja Diany – nawet ta pozornie najprostsza – zamieniała się w manifest kobiecej siły, delikatności i klasy. To właśnie ta mieszanka – subtelności i determinacji, uroku i niezależności – sprawiła, że Diana stała się kimś więcej niż ikoną stylu. Stała się symbolem – kobiety, która przeszła własną drogę, zmieniając przy tym świat i redefiniując pojęcie elegancji. A jej styl – nieuchwytny, niepowtarzalny – pozostał z nami na zawsze. Diana spotyka księcia W 1981 roku młodziutka Diana Spencer, zaledwie 20-letnia nauczycielka z arystokratycznym rodowodem, spotkała księcia – Karola, następcę brytyjskiego tronu. Ich spotkanie wkrótce przerodziło się w medialny spektakl, który śledził cały świat. I choć życie u boku księcia nie okazało się bajką, a ich małżeństwo dalekie było od ideału, Diana od pierwszego dnia starała się być „tą właściwą” – idealną księżną, godną tytułu i ludu, który pokochał ją niemal natychmiast. Ślub Diany i Karola, który odbył się 29 lipca 1981 roku w katedrze św. Pawła w Londynie, przeszedł do historii jako „ślub stulecia”. Transmitowany na żywo, oglądany przez setki milionów ludzi na całym świecie, zamienił skromną dziewczynę w księżną Walii i ikonę nowych czasów. Ale to nie tylko emocje dnia i królewski splendor przyciągały uwagę – równie dużo mówiło się o sukni panny młodej. Diana postawiła na projekt autorstwa Elizabeth i Davida Emanuelów – wybór nie był przypadkowy. Decyzja o współpracy z młodymi, brytyjskimi projektantami była ukłonem w stronę tradycji, patriotyzmu i monarchicznego etosu. W tamtym czasie wybór ten był deklaracją: że choć Diana wchodzi do świata bajki, robi to z szacunkiem dla korzeni. Sama suknia... do dziś wzbudza emocje. Uszyta z jedwabnej tafty w odcieniu kości słoniowej, z efektownymi bufiastymi rękawami, licznymi falbanami, ręcznymi haftami, cekinami i aż 10 tysiącami pereł – była spektakularna, teatralna, wręcz barokowa. A do tego – ikoniczny, 8-metrowy tren, który zajął niemal cały środek świątyni i wymagał specjalnej logistyki przy poruszaniu się księżnej. Dla jednych – ucieleśnienie królewskiego marzenia. Dla innych – stylowa przesada. Dziś, w erze minimalizmu i ślubnych estetyk rodem z Pinteresta, kreacja Diany często trafia na listy najgorszych sukien ślubnych wszech czasów. Ale wtedy – na początku lat 80., była symbolem marzeń. Każda panna młoda chciała choć trochę przypominać Dianę. Choć przez jeden dzień poczuć się jak księżniczka – nawet jeśli oznaczało to założenie sukni w kształcie bezy, z trenem, który ciągnął się jak historia rodem z bajki. Księżna Diana: codziennie ślub Przed zaręczynami garderoba Diany była pełna skromnych, nieco przestarzałych ubrań – typowych dla dobrze urodzonych panien z brytyjskiej arystokracji. Skromne spódnice, kardigany, grzeczne bluzki i klasyczne, nieco staroświeckie kroje. W niczym nie przypominały szafy kobiety, która miała stać się jedną z największych ikon mody XX wieku. Ale ta metamorfoza – choć spektakularna – nie nastąpiła od razu. Po ślubie z księciem Karolem styl Diany zaczął się zmieniać – powoli, etapami, jakby w rytmie jej emocjonalnej i osobistej przemiany. W miejsce dziewczęcych bufek, falban i „bajkowych” kreacji pojawiły się bardziej wyrafinowane, świadome wybory. Na co dzień nosiła dopasowane kostiumy – eleganckie, ale wygodne, które idealnie podkreślały jej smukłą sylwetkę. Suknie wieczorowe wybierała równie starannie – często kolorowe, bogato zdobione, czasem wręcz ekstrawaganckie. Uzupełnieniem były zawsze delikatne obcasy i precyzyjnie ułożona fryzura, zalakowana tak, by utrzymać się w każdej sytuacji – także na wietrze czy przy błysku fleszy. Ale zanim znalazła swój styl, musiała przejść próbę. Gdy na jedno z pierwszych oficjalnych wyjść – spotkanie w City of London – włożyła czarną, wieczorową suknię z odsłoniętymi plecami, ramionami i dekoltem, z miejsca wywołała skandal. Książę Karol nie szczędził jej krytyki – uznał, że czarny to kolor żałoby i nie przystoi młodej dziewczynie. Głos zabrała też Księżna Grace z Monako, która pocieszyła młodą księżną słowami: „Nie martw się, potem będzie znacznie gorzej”. Diana zrozumiała, że jej ubiór zawsze będzie pod lupą. Że będzie oceniana niezależnie od tego, co założy. Po latach wyznała z goryczą: „Choćbym nie wiem, jak się starała, albo będą mi zarzucać, że za dużo wydaję na stroje, albo że ciągle chodzę w tym samym. Najlepiej by było, gdyby przestali o tym gadać”. Ale nie przestali. Obiektywy paparazzi towarzyszyły jej nieustannie, dlatego z czasem Diana zaczęła traktować swój ubiór jak zbroję – sposób na zachowanie kontroli w świecie, który nie dawał jej prywatności. „Wyobraźcie sobie, że każdego dnia muszę być ubrana jak do ślubu” – mówiła. I dlatego każdy element musiał być przemyślany. Jej garderoba zaczęła rosnąć w imponującym tempie – zawierała setki strojów, ale też niezliczone dodatki: torebki, które kochała, i kapelusze, nieodłączny element królewskiego dress code’u. „Kapelusze muszą sprawiać frajdę” – mawiała z przekąsem, ale też z odrobiną czułości dla tego symbolu księżnej etykiety. Diana nie tylko nosiła ubrania. Ona nimi opowiadała – o sobie, o emocjach, o walce, jaką toczyła, i o kobiecości, którą redefiniowała na własnych warunkach. Księżna Diana: wyzwolenie Im pewniej Diana czuła się w swojej roli – nie tylko jako księżna, ale jako kobieta z własnym głosem – tym bardziej jej styl ulegał ewolucji. Każda zmiana wizerunku była odbiciem wewnętrznej transformacji, którą przechodziła. Z nieśmiałej młodej dziewczyny w koronkach i falbankach, przez publiczną ikonę dworu, aż po świadomą siebie kobietę, gotową stanąć samodzielnie na własnych warunkach. Jej ubrania przestały być tylko protokolarnym obowiązkiem – stały się językiem wolności i osobistego buntu. I w końcu nadeszły lata 90. Lata przemian, nie tylko w modzie. Bufiaste rękawy, szerokie ramiona i tapir przeszły do historii. Diana pozbyła się warstw zbroi, w których przez lata ukrywała swoje emocje. Postawiła na prostotę, elegancję i nowoczesność. Jej styl stał się bardziej minimalistyczny, ale nigdy pozbawiony wyrazu. Ulubione garsonki zamieniła na dopasowane, monochromatyczne kostiumy, klasyczne sukienki z czystymi liniami, modne garnitury, w których wyglądała jak kobieta sukcesu. Już nie musiała niczego udowadniać. Podobnie jak z jej wizerunkiem, z czasem pękała też fasada królewskiego małżeństwa. W 1994 roku książę Karol publicznie przyznał, że nie był wiernym mężem. To, co przez lata szeptano po cichu, nagle trafiło na nagłówki gazet. Dla Diany był to punkt zwrotny. W tym samym dniu, kiedy wyemitowano dokument BBC, w którym Karol otwarcie mówił o relacji z Camillą Parker Bowles, Diana pojawiła się na przyjęciu w londyńskiej Serpentine Gallery. Miała na sobie oszałamiającą, czarną, dopasowaną suknię z głębokim dekoltem i odkrytymi ramionami – kreację, która złamała wszystkie zasady królewskiego dress code’u. I która natychmiast przeszła do historii jako „suknia zemsty”. Był to moment, w którym Diana zrzuciła nie tylko społeczne oczekiwania, ale też symbolicznie uwolniła się od wpływu Karola i jego rodziny. Kreacja nie była tylko ubraniem – była deklaracją. Wizerunkowym uniesieniem brwi, pewnym krokiem i świadectwem tego, że nie potrzebuje już księcia, by być królową. To wyzwolenie, tak długo wyczekiwane, przyniosło jej ulgę – ale i nową tożsamość. Diana nie była już tylko "tą z bajki". Stała się kobietą, która napisała własną historię. I zrobiła to z klasą, jakiej świat nie zapomni. CZYTAJ TEŻ: Wielka Brytania. Księżna Diana małą czarną założyła na złość Karolowi. Oto historia sukienki zemsty! Księżna Diana: czerwony Valentino Była najczęściej fotografowaną kobietą świata, a każda jej kreacja zawsze wzbudzała albo krytykę, albo zachwyt. I nieważne, czy więcej miała zwolenników, czy przeciwników, była kopiowana. „Każdy jej wybór wywierał ogromny wpływ, ale tak naprawdę swój własny styl odnalazła dopiero pod koniec życia”, pisał Colin McDowell z „Sunday Times”. Punktem zwrotnym był rozwód. To wtedy zaczęła przeistaczać się z Angielskiej Róży, jak ją nazywano, i noszącej stroje od brytyjskich projektantów, Arabelli Pollen, Amandy Wakeley i Catherine Walker, w świadomą swojego uroku seksowną kobietę w sukniach od najlepszych projektantów. „Sądzę, że był to akt odwagi niezwykłej kobiety, która na swój sposób próbuje zmodernizować przestarzałe zasady”, skomentował Valentino jej wybór czerwonej seksownej kreacji (dalekiej od dziewiczości i pastelowych kolorów, w których gustowała przed rozstaniem) na oficjalną wizytę we Francji w 1992 roku, tym samym, w którym książęca para ogłosiła separację. Czołowi projektanci zaczęli zabiegać o możliwość ubierania Diany. Wszak stała się najpopularniejszym członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej i opinia ta była poparta badaniami opinii publicznej. Poza tym wyładniała i miała figurę modelki, co „zawdzięczała” bulimii i codziennym treningom pływackim. Stała się bardziej świadoma swojej urody i tego, że wyrasta na ikonę stylu. I choć miała własne zdanie, zawsze słuchała rad redaktorów „Vogue’a” i Johna Galliano, Giorgio Armaniego, Christiana Lacroix i Karla Lagerfelda. Jednak to Gianni Versace, jej przyjaciel, zaprojektował kilka niezapomnianych kreacji Diany, podkreślających jej seksapil – różowy kostium z toczkiem czy perłowoszarą jedwabną suknię, którą ma na sobie na zdjęciu zrobionym przez Patricka Demarcheliera. Również on zaprojektował jedną z ulubionych torebek księżnej, którą Diana miała na jego pogrzebie. Lady Di i Lady Dior W luksusowym salonie Diora przy Avenue Montaigne w Paryżu stał niewielki kuferek – elegancki, prosty w formie, a zarazem intrygujący. Ozdobiony subtelnym geometrycznym pikowaniem, wykonany z najwyższej jakości skóry, był jeszcze tylko prototypem, nieposiadającym nawet oficjalnej nazwy. Gdy tego dnia do butiku weszła Bernadette Chirac, pierwsza dama Francji, szukała prezentu godnego kobiety wyjątkowej. Miała to być niespodzianka dla odwiedzającej Paryż księżnej Diany – ikony stylu, której miłość do mody była powszechnie znana. Gdy personel butiku dowiedział się, dla kogo przeznaczony będzie prezent, nie wahał się ani chwili. W ciągu zaledwie jednej doby uszyto specjalny egzemplarz kuferka, który następnie z największą dbałością o detale został przekazany Lady Di. Jej reakcja była natychmiastowa i entuzjastyczna – urzeczona formą, wygodą i paryską elegancją torebki, natychmiast zamówiła ją we wszystkich dostępnych wersjach kolorystycznych i rozmiarowych. To, co początkowo było tylko gestem dyplomatycznym, zyskało zupełnie nowe znaczenie. Torebka zaczęła pojawiać się na zdjęciach z Diany coraz częściej – podczas oficjalnych wizyt, charytatywnych gal, a także na mniej formalnych wydarzeniach. Stała się nie tylko nieodłącznym elementem jej stylizacji, ale symbolem elegancji z najwyższej półki. Dom mody Dior zareagował błyskawicznie: kuferek otrzymał nazwę, która miała uhonorować jego najbardziej znaną właścicielkę – Lady Dior. Dzięki Dianie model ten zyskał status kultowego, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych dodatków w historii mody. Podobnie było z torebką marki Tod’s, którą księżna równie chętnie nosiła – jej klasyczny, prosty fason także doczekał się miana inspirowanego Dianą: D Bag. W obu przypadkach to nie gwiazdy czerwonych dywanów, a jedna, konkretna kobieta sprawiła, że zwykły przedmiot zamienił się w legendę. Bo Diana Spencer miała dar: nie tylko nosiła modę – ona ją tworzyła. ZOBACZ TEŻ: Wizażysta księżnej Diany wyjawił sekrety jej makijażu! Księżna Diana: magiczna księżna Podczas swojej pierwszej oficjalnej wizyty w Australii Diana nie spodziewała się, że jeden moment z tłumu przejdzie do historii. Z gęstego szpaleru widzów wyszła mała dziewczynka i z bezpośredniością, na jaką stać tylko dzieci, podeszła do księżnej. Spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała z zachwytem: „Jesteś magiczna”. Te dwa słowa, wypowiedziane bez zbędnej retoryki, oddały wszystko to, co Diana wywoływała w ludziach – nie tylko podziw, ale też niezwykłe poczucie bliskości, które pozwalało przełamać dystans między królewskim protokołem a zwykłym człowiekiem. W Stanach Zjednoczonych rolę ikony stylu i klasy pełniła Jacqueline Kennedy Onassis – ucieleśnienie nowoczesnej pierwszej damy, kobiety eleganckiej, powściągliwej, a przy tym silnej. Hollywood miało Audrey Hepburn, której rola w „Śniadaniu u Tiffany’ego” i nieśmiertelna czarna suknia od Givenchy stworzyły wizualny mit o kobiecości idealnej. A Europa? Po tragicznej śmierci Grace Kelly w 1982 roku Stary Kontynent pozostawał bez jednoznacznej ikony – do czasu, aż pojawiła się Diana. Europa potrzebowała nowej postaci, która nie tylko uosabiałaby styl, ale też nadawała mu nowe znaczenie. Padło na Dianę, która – mimo ogromnej presji i ograniczeń – zdołała zdefiniować na nowo wizerunek współczesnej księżniczki. Nie takiej z bajki, ale z krwi i kości. Takiej, która zna ból, zmaga się z samotnością, ale jednocześnie promieniuje empatią, siłą i autentycznym wdziękiem. Jacqueline Kennedy Onassis powiedziała o niej wprost: „Diana była piękna, elegancka, czarująca i bardzo stylowa”. To był komplement kobiety, która sama znała cenę bycia ikoną. Projektant mody John Galliano dodawał: „Zawsze czułem, że ona naprawdę wie, jak używać mody jako języka i pozwalać ubraniom mówić w swoim imieniu, kiedy sama mówić nie mogła – tak jak czyniły to aktorki w niemych filmach”. To jedno zdanie trafia w sedno fenomenu Diany – jej stroje były nie tylko piękne, ale pełniły funkcję komunikatu, symbolu, czasem tarczy, a czasem deklaracji. Włoska dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis, autorka książek o Dianie, zauważyła jeszcze jedną ważną rzecz: „Potrafiła żyć po swojemu, pełnią życia, niekonwencjonalną w swoich czasach i w naszych”. I właśnie dlatego przeszła do historii nie tylko jako postać z bajki, ale jako ikona stylu – niepowtarzalna i ponadczasowa. Bo styl – jak mówią – ma więcej wspólnego z życiem niż z wyglądem. To nie kwestia ubioru, lecz cecha charakteru. Diana miała go w nadmiarze.
Sukienka, która odsłoniła wszystko – tak Marilyn Monroe stworzyła niezapomniany moment w Hollywood
Nikt nie spodziewał się, że powiew letniego wiatru i jedna biała sukienka zapiszą się na zawsze w historii kina. To właśnie dzięki tej stylizacji Marilyn Monroe stworzyła najbardziej ikoniczną scenę swojej kariery. Ale czy wiesz, co tak naprawdę wydarzyło się wtedy za kulisami?
Scena z filmu Słomiany wdowiec z 1955 roku w reżyserii Billy’ego Wildera należy do najbardziej rozpoznawalnych momentów w historii kina. Mowa oczywiście o słynnym ujęciu, w którym bohaterka grana przez Marilyn Monroe staje nad kratką wentylacyjną metra, a podmuch powietrza unosi w górę jej plisowaną sukienkę w odcieniu kości słoniowej. Zanim jednak przyjrzymy się historii tej legendarnej kreacji, przypomnijmy fabułę filmu. Helen (Evelyn Keyes), żona Richarda Shermana (Tom Ewell), po latach małżeństwa wyjeżdża sama na wakacje. Richard, zostając sam w Nowym Jorku, obiecuje dochować jej wierności. Szybko jednak jego postanowienie zostaje wystawione na próbę, gdy do budynku wprowadza się urocza i intrygująca nowa sąsiadka — grana przez Marilyn Monroe. Wspólne chwile, które spędzają w upalnym mieście, stają się pełne napięcia i pokus. ZOBACZ TEŻ: Tą legendarną sukienką Marilyn Monroe uwiodła prezydenta Stanów Zjednoczonych? View Ediplayer on the source website Kultowa scena z filmu Słomiany wdowiec z Marilyn Monroe Słynną scenę z podmuchem metra kręcono 15 września 1954 roku w sercu Nowego Jorku, w rejonie Lexington Avenue. To właśnie tam Marilyn Monroe stanęła nad kratką wentylacyjną, która miała unieść w górę jej lekką, plisowaną sukienkę, tworząc jedno z najbardziej kultowych ujęć w dziejach kina. Miejsce zdjęć zostało dokładnie zabezpieczone — policja otoczyła cały plan filmowy, jednak nie powstrzymało to tysięcy ciekawskich nowojorczyków, którzy zgromadzili się za barierkami, chcąc na własne oczy zobaczyć gwiazdę w akcji. Każde kolejne ujęcie, a było ich aż czternaście, wywoływało entuzjastyczne reakcje z tłumu. Zgromadzeni nie kryli emocji, krzycząc: „Zbyt nisko!”, „Pokaż więcej!”. Opisując później tę scenę, gazety nie szczędziły słów, podkreślając atmosferę ekscytacji i medialnego szumu, jaki towarzyszył tamtemu wieczorowi. Jak napisano później w gazetach: Tego dnia Rosjanie mogliby zająć cały Manhattan, a i tak nikt by tego nie zauważył Mieszkańcy Nowego Jorku bawili się znakomicie, a Marilyn Monroe również sprawiała wrażenie rozbawionej całą sytuacją. Jednak nie wszyscy podzielali ten entuzjazm. Jedną z osób, które nie były zachwycone, był mąż aktorki — gwiazda baseballu i zawodnik New York Yankees, Joe DiMaggio. Gdy Marilyn wróciła z planu zdjęciowego do hotelu St. Regis, miało dojść między nimi do gwałtownej kłótni. Jak podają źródła, DiMaggio wpadł w szał, a jego reakcja była na tyle silna, że zaledwie trzy tygodnie później złożył pozew o rozwód. Na nic zdały się tłumaczenia Monroe, która próbowała uspokoić sytuację, podkreślając, że w słynnej scenie miała na sobie aż dwie pary kryjących, białych majtek. Co ciekawe, mimo całego zamieszania i ogromnego zainteresowania sceną, żadne z czternastu nakręconych wówczas ujęć nie spełniło oczekiwań reżysera. Billy Wilder ostatecznie postanowił odtworzyć ten moment w kontrolowanych warunkach — scena została ponownie nagrana w studiu. ZOBACZ TEŻ: Diamenty są wieczne. A do tego sprawiają same kłopoty! Sukienka Marilyn Monroe - ikona popkultury Autorem legendarnej sukienki, którą Marilyn Monroe miała na sobie w filmie Słomiany wdowiec, był William Travilla — kostiumograf, z którym aktorka współpracowała już wcześniej przy takich produkcjach jak Mężczyźni wolą blondynki czy Jak poślubić milionera. Choć stworzył jeden z najbardziej ikonicznych strojów w historii kina, sam Travilla miał do tej kreacji raczej nonszalancki stosunek. Zwykł nazywać ją pogardliwie „głupią, małą sukienką”. Trudno byłoby mu przewidzieć, że ta właśnie „głupia sukienka” zostanie po latach sprzedana za zawrotną sumę — aż 4,6 miliona dolarów na aukcji w 2011 roku. Suknia trafiła na sprzedaż dzięki aktorce Debbie Reynolds, ikonie starego Hollywood, która nabyła ją po śmierci Travilli w 1990 roku za zaledwie 200 dolarów. Można śmiało stwierdzić, że była to jedna z najlepszych inwestycji w jej życiu. Dlaczego ta konkretna sukienka osiągnęła tak niebotyczną wartość? Przez dekady urosła do rangi symbolu kultury masowej. Scenę, w której Marilyn Monroe stoi nad wywietrznikiem metra, kopiowano i parodiowano setki razy — inspirowały się nią takie gwiazdy jak Madonna czy Nicki Minaj. Co więcej, postać Monroe w unoszącej się sukience została uwieczniona w formie monumentalnych rzeźb, które stanęły zarówno w Palm Springs, jak i w chińskim Guigang. Jaki wniosek można wyciągnąć z tej historii? Nigdy nie lekceważcie „głupich, małych sukienek” — mogą stać się legendą. Kultowa scena z filmu „Słomiany wdowiec”. View Burdaffi on the source website Marilyn Monroe i reżyser Billy Wilder na planie „Słomianego wdowca”. View Burdaffi on the source website
Kate i Meghan to noszą, ale Diana? Ani razu! Oto modowa zasada, której zawsze była wierna
Powód zaskakuje nawet królewskich stylistów...
Diana Spencer była ikoną stylu i przez lata uchodziła za jedną z najlepiej ubranych kobiet świata. Jej elegancja, wyczucie trendów i odwaga w modzie do dziś inspirują projektantów i fanów stylu na całym świecie. Ale czy wiesz, że w swojej garderobie miała jedno żelazne modowe tabu? Brytyjska dziennikarka Diane Clehane w książce "Diana: The Secrets of Her Style" analizuje nie tylko kultowe stylizacje Lady Di, ale i drobne szczegóły, które tworzyły jej wizerunek. Przeglądając tysiące zdjęć księżnej, doszła do niezwykle ciekawego wniosku: księżna Diana nigdy – ani razu – nie założyła sandałków ani butów z odkrytymi palcami, odkąd dołączyła do rodziny królewskiej 29 lipca 1981 roku. Autorka podkreśla to z pełnym przekonaniem – według jej badań taka sytuacja nie miała miejsca ani razu podczas oficjalnych wyjść i publicznych wystąpień Diany. Czy to był element królewskiego protokołu? A może osobisty wybór księżnej, związany z poczuciem estetyki, wygodą lub... niechęcią do pokazywania stóp? Clehane nie podaje jednoznacznej odpowiedzi, ale fakt pozostaje fascynującą ciekawostką z modowej biografii jednej z najbardziej ikonicznych kobiet XX wieku. View Ediplayer on the source website Dlaczego księżna Diana nigdy nie nosiła sandałków? Oto, co odkryła brytyjska dziennikarka ZOBACZ TAKŻE: Jak księżna Diana nosiła klasyk mody, czyli czarne sukienki? Autorka książki „Diana: The Secrets of Her Style", Diane Clehane, sugeruje, że księżna Diana mogła celowo unikać butów z odkrytymi palcami, by nie urazić królowej Elżbiety II. Ale czy to naprawdę przekonujące wyjaśnienie? W końcu Lady Di wielokrotnie łamała królewskie zasady stylu, a dziś buty z odkrytymi palcami z powodzeniem noszą zarówno księżna Kate, jak i Meghan Markle – bez wyraźnego sprzeciwu ze strony monarchini. Może więc powód był dużo prostszy: Diana po prostu… nie lubiła takich butów. Tak czy inaczej, odkrycie Clehane to świetny pretekst, by przypomnieć sobie inne modowe ciekawostki związane z ulubionym obuwiem księżnej Walii. A tych, wbrew pozorom, było całkiem sporo. Im gorzej w małżeństwie, tym wyższe obcasy? Tak zmieniał się styl Diany Zaskakujące wnioski opublikował swego czasu Daily Mail: im bardziej napięta stawała się relacja Diany z księciem Karolem, tym wyższe obcasy pojawiały się na jej nogach. Na początku życia na dworze księżna stawiała na klasykę – zabudowane czółenka na niskim obcasie, zawsze dobrane kolorystycznie do reszty stroju. Zależało jej, by nie wydawać się wyższą od męża. Sytuacja zmieniła się, gdy w małżeństwie zaczęły pojawiać się trudności. To wtedy Diana zaczęła eksperymentować ze stylem, odkryła miłość do mody – i poznaje swojego ulubionego projektanta butów – Jimmy’ego Choo. Właśnie on tworzył dla niej zawrotnie wysokie szpilki, które natychmiast pokochała. Podobno, gdy ostrzegał ją przed wysokością obcasów, Diana z uśmiechem odparła: Nie martw się. Nie będę w nich chodziła na długie spacery. Chcę być po prostu wyższa od niego! Styl Diany był pełen symboli – a buty, które nosiła (lub których świadomie unikała), to jeden z nich. Od delikatnych balerinek po szpilki Jimmy’ego Choo – każdy model opowiadał historię. Jej historię. View Burdaffi on the source website Księżna Diana łamała zasady królewskiego dress code’u, ale jednego trendu nigdy nie dotknęła Buty księżnej Diany to temat na osobną modową sagę. Choć styl Lady Di ewoluował z każdą dekadą, a ona sama wielokrotnie łamała konwenanse królewskiej etykiety, to jedna zasada pozostała niezmienna: nigdy nie pokazała stóp w sandałkach ani w butach z odkrytymi palcami. Nawet wtedy, gdy mogła już sobie pozwolić na wszystko. Diana wyprzedzała trendy To właśnie księżna Diana jako pierwsza lansowała dziś kultowy trend na nude shoes, czyli buty w kolorze zbliżonym do naturalnego odcienia skóry. Już w 1997 roku wiedziała, że takie obuwie optycznie wydłuża nogi – długo zanim odkryły to inne gwiazdy. Mało tego – w 1995 roku podczas oficjalnej uroczystości pokazała się bez rajstop, co na królewskich salonach było wówczas absolutnym skandalem. Diana była więc nie tylko ikoną stylu, ale i pionierką mody, która nie bała się przełamywać sztywnych konwenansów. Po rozwodzie postawiła na luz Jak zauważył Daily Mail, po rozwodzie z księciem Karolem Diana coraz częściej wybierała wygodne buty – zamiast szpilek pojawiały się u niej mokasyny, kowbojki, a nawet kultowe conversy. Wtedy już nie musiała nikomu niczego udowadniać – była sobą. Ale nawet w tych najbardziej swobodnych stylizacjach nigdy nie sięgnęła po sandałki ani buty z odkrytymi palcami. Wygląda więc na to, że Diane Clehane, autorka książki "Diana: The Secrets of Her Style", miała rację – ten jeden stylowy zakaz księżna Diana zachowała aż do końca. W 1995 roku księżna Diana pojawiła się bez rajstop na oficjalnej uroczystości. View Burdaffi on the source website Księżna Diana zaczęła lansować modę na buty w naturalnym kolorze skóry. View Burdaffi on the source website Księżna Diana chodzi też w stylowych kowbojkach i kultowych conversach. View Burdaffi on the source website
Mała czarna, wielki efekt: jak Audrey Hepburn stworzyła modową legendę
Początkowo miała być dużo krótsza… Jakie jeszcze sekrety skrywa?
Czarna sukienka z filmu Śniadanie u Tiffany’ego to ikona stylu, która na zawsze odmieniła historię mody. Zaprojektowana przez Huberta de Givenchy i noszona przez Audrey Hepburn w roli Holly Golightly, stała się symbolem elegancji, szyku i ponadczasowej klasy. Dziś, ponad sześć dekad po premierze filmu, wciąż inspiruje projektantów i miłośników kina na całym świecie. Skąd wziął się ten fenomen? Suknia Audrey Hepburn ze „Śniadania u Tiffany’ego” Już w pierwszej scenie filmu poznajemy słynną sukienkę – Holly o świcie zatrzymuje się przed witryną sklepu Tiffany & Co. przy opustoszałej Piątej Alei w Nowym Jorku. W rękach trzyma kubek kawy i ciastko, ale to jej stylizacja przyciąga największą uwagę. Mimo że jej bohaterka noc spędziła na zabawie, wygląda jak prawdziwa królowa – może właśnie dlatego HBO umieściło Śniadanie u Tiffany’ego w sekcji „Koronowane głowy”. Holly ma na sobie długą, czarną suknię o łódkowym dekolcie z przodu i fantazyjnym kroju z tyłu, odsłaniającym kark i plecy. Jej królewski wygląd dopełniają długie, czarne rękawiczki, perłowy naszyjnik i tiara z błyszczącymi kamieniami. Całość wieńczą ciemne okulary, dodające postaci tajemniczości. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFnacxX-e3e4faf.jpg" width="1000" height="637" alt="NEW YORK - OCTOBER 5: The movie "Breakfast at Tiffany's", directed by Blake Edwards and based on the novel by Truman Capote. Seen here, Audrey Hepburn as Holly Golightly during the opening sequence, pausing in front of Tiffany's jewelry store in New York City. Initial theatrical release October 5, 1961. Screen capture. Paramount Pictures. (Photo by CBS via Getty Images)" title="Breakfast at Tiffany's" /> View Burdaffi on the source website Ta para zrewolucjonizowała styl. Niewidzialna więź Audrey Hepburn i Huberta de Givenchy Autorem tej ikonicznej kreacji był francuski mistrz haute couture – Hubert de Givenchy. Projektant i Audrey Hepburn zaprzyjaźnili się wiele lat temu – ich pierwsze spotkanie miało miejsce w 1953 roku, w paryskim atelier Givenchy. Aktorka, wysłana tam przez reżysera Billy’ego Wildera, miała wybrać stylizacje do filmu Sabrina. Według legendy, Givenchy spodziewał się wizyty dużo bardziej znanej wówczas Hepburn – Katharine. Gdy w drzwiach pojawiła się młodziutka Audrey, nie krył rozczarowania i początkowo odmówił przygotowania dedykowanych projektów. Wówczas Audrey zaproponowała, że przymierzy gotowe kreacje z kolekcji. Efekt przerósł wszelkie oczekiwania – projektant był oczarowany jej wyglądem w czarnej koktajlowej sukience. To wtedy padły słynne słowa: „Audrey, zrobię dla Ciebie wszystko!” I rzeczywiście – przez kolejne lata Givenchy wiernie dotrzymywał tej obietnicy. CZYTAJ WIĘCEJ: Historia jednej sukni: Julia Roberts w czerwonej kreacji w filmie Pretty Woman! View Burdaffi on the source website Mała Czarna ze „Śniadania u Tiffany’ego” do poprawki! Realizacja projektu sukienki do Śniadania u Tiffany’ego nie obyła się bez komplikacji. Początkowo kreacja Holly była znacznie krótsza – Audrey Hepburn prezentowała się w niej zjawiskowo. Jednak reżyser Blake Edwards wyraził sprzeciw. Uważał, że sukienka jest zbyt odważna i nie oddaje złożoności charakteru głównej bohaterki. Jak pokazała historia – miał rację. Na jego prośbę kostiumografka wytwórni Paramount, Edith Head, zmodyfikowała projekt Givenchy, wydłużając jego dół. I tak oto jedna z najbardziej rozpoznawalnych „małych czarnych” w historii... przestała być „mała”. Mimo zmian – a może właśnie dzięki nim – kreacja po premierze filmu natychmiast przeszła do legendy. Co było dalej? ZOBACZ TEŻ: Księżna Diana przestała po rozwodzie nosić akcesoria marki Chanel. Miała ku temu powód W 2006 roku Natalie Portman wystąpiła w niej na okładce Harper's Bazaar. Parę miesięcy później została sprzedana na aukcji charytatywnej za prawie 500 tysięcy funtów. Kupił ją anonimowy nabywca, więc dalsze losy jednej z najsłynniejszych sukienek świata nie są obecnie znane… Pozostaje mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś ją zobaczymy. View Burdaffi on the source website
Dziś rocznica śmierci Coco Chanel. Które z jej projektów zyskały miano ikonicznych?
Gabrielle Bonheur Chanel znana jako Coco Chanel urodziła się 19 sierpnia 1883 roku we francuskim Saumur, zmarła zaś 10 stycznia 1971 roku w Paryżu. Zrewolucjonizowała kobiecą garderobę i stworzyła ubrania i dodatki, które do dziś znajdziecie w w kolekcjach jej domu mody kierowanego najpierw przez Karla Lagerfelda, a teraz przez Virginie Viard. Jakie? ZOBACZ: 10 cytatów Coco Chanel, które was na pewno zainspirują! Coco Chanel - biografia Zanim się tym zajmiemy przypomnijmy parę faktów z życia wielkiej Coco Chanel. W dzieciństwie Gabrielle 6 lat spędziła wraz z siostrami w sierocińcu w Aubazine, gdzie nauczono ją szyć. W latach 1905–1908 występowała pod pseudonimem Coco jako piosenkarka w kawiarniach Moulins i Vichy, mimo że… nie potrafiła śpiewać. W roku 1913 założyła w Paryżu swój pierwszy sklep z kapeluszami. Sześć lat później powstał dom mody nazwany jej nazwiskiem. I wtedy zaczęła się rewolucja! Coco Chanel zawdzięczamy to, że kobiety porzuciły gorsety, odważyły się nosić spodnie, a długie włosy zamieniły na fryzurę na pazia lub chłopczycę. Chanel odnosiła wielkie sukcesy zawodowe, jednak jej życie osobiste nie było tak udane. Pomimo głośnych związków, m.in. z księciem Dymitrem Romanowem, od którego otrzymała „perły Romanowów”, czy wielkim kompozytorem Igorem Strawińskim pozostała niezamężna. Być może żaden z jej partnerów nie był w stanie wytrzymać z kobietą tak zabójczo inteligentną i nieskończenie samodzielną? Chanel mawiała na przykład: „Kobieta w dobrych butach nigdy nie jest brzydka” albo „Zawsze ubieraj się tak jakbyś miała spotkać swojego największego wroga”. Potrafiła też być bardzo ostra w ocenach, co nie przysparzało jej przyjaciół. Tu wystarczy tylko jeden cytat: „Hollywood to stolica złego smaku… i jest takie pospolite!”. A teraz już przypomnijmy ubrania i dodatki jej pomysłu, które zawsze znajdziecie w kolekcjach jej domu mody. I wielu, wielu innych… CZYTAJ TEŻ: Pierwszy raz w historii torebkę Chanel będzie reklamować… mężczyzna. Zgadniecie kto? Kultowe ubrania i dodatki Chanel 1. Perły i sztuczna biżuteria Choć trudno w to uwierzyć, perły swoją karierę w XX wieku zawdzięczają właśnie Coco Chanel. Spopularyzowała je na tyle, że stały się znakiem rozpoznawczym gwiazd w rodzaju Audrey Hepburn czy Grace Kelly. Chanel również była wielką fanką sztucznej biżuterii. Uważała, że jest równie piękna co ta wykonana ze złota i szlachetnych kamieni, ale znacznie tańsza. Karl Lagerfeld także uwielbiał perły i sztuczną biżuterię, ale ceny jego projektów… po prostu zwalały z nóg! 2. Mała czarna Następnym genialnym pomysłem Coco Chanel była mała czarna. Jej kariera zaczęła się od okładki „Vogue’a” z roku 1926 i… nigdy się nie skończyła. Projektantka uważała, że mała czarna sukienka jest najlepszą przyjaciółką każdej kobiety i nigdy jej nie zawiedzie. Mawiała też podobno, że „czerń jest sprawdzonym lekarstwem na zły gust”… Coco Chanel w swoim apartamencie w Hotelu Ritz, 1937 rok. 3. Tweedowy kostium Prawdziwa ikona domu mody Chanel. Zacznijmy jednak do samego materiału. Piękno tweedu Chanel dostrzegła obserwując garderobę swego bliskiego przyjaciela Diuka Westminsteru. Od 1924 roku projektantka zaczęła zamawiać ten materiał w szkockich manufakturach i szyć z niego swoje nieśmiertelne zestawy żakiet plus spódnica. Na wybiegach domu mody Chanel widzieliśmy je do dzisiaj w tysiącach różnych odmian. 4. Kamelia Coco Chanel zakochała się w tym kwiecie po przeczytaniu „Damy kameliowej” Alexandra Dumasa. Miał on dodatkowo tę zaletę, że był całkowicie bezwonny. Nie mógł więc zakłócać zapachu perfum Chanel No. 5. Skutkiem tego uczucia właścicielki kwiat kamelii stał się jednym z symboli domu mody Chanel. Wykonany z tweedu, filcu, jedwabiu, srebra czy plastiku od dziesięcioleci ozdabia niezliczone ubrania i dodatki z logo Chanel. WIĘCEJ NA TEMAT: „Gdy miałam wybrać między mężczyznami a sukienkami, wybierałam sukienki”. Historia Coco Chanel 5. Pikowana torebka Pierwszy z pikowanych modeli powstał w 1929 roku. Inspiracja dla jego powstania były torby żołnierskie. Burgundowa wyściółka była zaś wspomnieniem uniformu, który projektantka nosiła w sierocińcu. Ten historyczny egzemplarz nosiło się tylko w ręku. Dopiero w 1955 roku pojawił się model, który można było zarzucić na ramię. Trudno w uwierzyć, ale wcześniej szanująca się kobieta o wyższym statusie społecznym nigdy tak torby nie nosiła! A więc to kolejna rewolucja zapoczątkowana przez Chanel. I ku naszej uciesze trwa do dziś! Kultowa, pikowana torba Chanel 2.55 i Coco Chanel w tweedowym kostiumie swojego projektu.
„Przeszedłem przez niejedno piekło” - mówił geniusz mody, Yves Saint Laurent
Co pozostawił po sobie francuski projektant, który dziś obchodziłby urodziny?
Yves Saint Laurent, a właściwie Yves Henri Donat Mathieu Saint Laurent przyszedł na świat w Oranie w Algierii 1 sierpnia 1936 roku. W wieku 17 lat z teczką własnych rysunków przybył do Paryża. Pierwszym jego sukcesem w świecie mody stało się zwycięstwo w konkursie na projekt sukienki koktajlowej, organizowany przez firmę Woolmark. Ówczesna redaktor naczelna miesięcznika Vogue zaaranżowała jego spotkanie z Christianem Diorem, po którym Dior zatrudnił młodego Saint Laurenta na stanowisku głównego projektanta. Po śmierci Diora w roku 1957 to właśnie Yves Saint Laurent stanął na czele domu mody Dior i uratował firmę przed upadkiem. ZOBACZ TAKŻE: Wielcy designerzy: co Yves Saint Laurent podarował kobietom? Upadki i wzloty Yves Saint Laurent W samym środku sukcesów przyszło powołanie do wojska w związku z wojną francusko-algierską. Saint Laurent był homoseksualistą i z tego powodu został poddany w armii okrutnemu ostracyzmowi. Trafił do szpitala psychiatrycznego, gdzie przechodził nieskuteczną terapię elektrowstrząsową. Gdy wyszedł z załamania nerwowego, porzucił Diora i założył własne przedsiębiorstwo przy pomocy finansowej swego partnera w życiu i w interesach Pierre’a Bergé. Lata 60. i 70. to dla Saint Laurent czas triumfu. Wtedy powstały m.in. sukienka trapezowa, geometryczna sukienka Mondrian, damski smoking, tweedowe marynarki, styl safari i pierwsze w historii kolekcje prêt-à-porter. Jak podkreślają znawcy mody Yves Saint Laurent był kontynuatorem rewolucji rozpoczętej przez Coco Chanel. Ona uwolniła je od gorsetu, on dał im władzę. Moda ma uczynić kobiety nie tylko piękniejszymi, ale także dodać im pewności siebie powtarzał przecież. Pożegnanie mistrza YSL „Każdy człowiek potrzebuje do życia duchów piękna. Podążałem za nimi, szukałem ich, tropiłem. Zmierzyłem się z niejednym lękiem, przeszedłem przez niejedno piekło. Zaznałem strachu i potwornej samotności. Fałszywych przyjaciół, którzy uspokajają i otumaniają. Więzienia depresji i sanatoriów. I ze wszystkiego tego wyrwałem się któregoś dnia - oczarowany, ale i patrzący trzeźwo na świat. Marcel Proust nauczył mnie, że wspaniała i politowania godna rodzina nerwowców jest solą ziemi”, napisał żegnając się ze światem mody w 2002 roku. Już wtedy wiedział, że jest śmiertelnie chory na nowotwór mózgu… Yves Saint Laurent zmarł 1 czerwca 2008 w swoim domu w Paryżu w wieku 71 lat. Pożegnanie geniusza mody miało miejsce 5 czerwca w paryskim kościele pod wezwaniem świętego Rocha. Wziął w nich udział prezydent Francji Nicolas Sarkozy z małżonką oraz projektanci mody m.in. Jean-Paul Gaultier i Christian Lacroix. O pamięć wielkiego projektanta zadbał oczywiście Pierre Bergé. W Paryżu powstało Musée Yves Saint Laurent. Drugie możemy podziwiać w Marakeszu. Dlaczego właśnie tam, tysiące kilometrów od Paryża, w którym mistrz pokazywał swoje kolekcje? Bo związek Saint Laurenta i tego marokańskiego miasta to historia prawdziwej, trwającej całe życie fascynacji. Projektant pokochał Maroko już w latach 60. XX wieku. I przez dziesięciolecia pozostawał mu wierny. W roku 1980 on i jego partner Pierre Bergé kupili w Marrakeszu jeden z najwspanialszych ogrodów świata - Jardin Majorelle. W nim po śmierci Yves Saint Laurenta w 2008 roku zostały rozsypane prochy projektanta. W 2017 pożegnaliśmy również Pierre’a Bergé. Ale ich wspólne dzieło wciąż trwa. Młody Saint Laurent na stanowisku głównego projektanta domu mody Dior. Kultowa sukienka Yves Saint Laurent zaprojektowane pod wpływem malarstwa Pieta Mondriana. Yves Saint Laurent i Pierre’a Bergé.
Wielcy designerzy: co Yves Saint Laurent podarował kobietom?
Zmarł 6 lat temu. Jego projekty na zawsze zmieniły świat mody…
Wielki reformator świata mody, Yves Saint Laurent urodził się 1 sierpnia 1936 roku w algierskim Oranie, a zmarł 1 czerwca 2008 roku. Na zawsze zmienił sposób, w jaki ubierają się kobiety. Zostały po nim m.in. sukienka trapezowa, geometryczna sukienka Mondrian, damski smoking, tweedowe marynarki, styl safari i pierwsze w historii kolekcje prêt-à-porter. Zacznijmy od tego ostatniego wynalazku. W 1966 roku Saint Laurent otworzył przy rue de Tournon w Paryżu butik nazwany Rive Gauche. Zaprezentował w nim kolekcję równie efektowną jak jego projekty haute couture, ale dostępną od ręki. Do tej pory kobiety miały do wyboru bowiem tylko standardową odzież szytą w fabrykach albo wizyty u krawcowej. Nieliczne mogły pozwolić sobie na szyte na miarę kreacje haute couture. Saint Laurent pokazał światu mody trzecią drogę. ZOBACZ TAKŻE: Pokazy mody: Saint Laurent na wiosnę/lato 2022. Siła kobiecości View Burdaffi on the source website View Ediplayer on the source website Yves Saint Laurent: garnitur daje siłę A co można była znaleźć w butiku Saint Laurent? Oczywiście największe hity projektanta, o których już wspomnieliśmy. Był wśród nich stworzony w 1966 roku damski smoking. Dziś noszenie przez kobiety ubrań w męskim stylu nie robi na nikim specjalnego wrażenia. Ale było zupełnie inaczej! Ozdoba nowojorskiego towarzystwa Nan Kemner nie została wpuszczona do słynnej restauracji Le Côte Basques. Powód? Miała na sobie smoking YSL! Na nic zdały się gniewne okrzyki, że jej garnitur kosztował więcej niż zarabia szef restauracji. Obsługa była nieugięta! To jest męski strój, a pani jest kobietą powiedział podobno jeden z kelnerów. Rację miał więc chyba partner projektanta Pierre Bergé, który stwierdził w 2008 roku: Chanel dała kobietom wolność, Saint Laurent chciał dać im władzę A jak powszechnie wiadomo przejęcie władzy nigdy nie obywa się bez ofiar… View Burdaffi on the source website Yves Saint Laurent: nowa kobiecość Z jednej strony Saint Laurent wprowadził do damskiej garderoby męski atrybuty, z drugiej - uczynił ją jeszcze bardzie kobiecą. W tym samy roku co smoking powstała na przykład bluzka Topless Habillé. Co w tym czasie dość powszechnie szokowało była przezroczysta i odsłaniała piersi. Tak więc Saint Laurent zasłużył sobie na tytuł projektanta, który wyzwolił kobiece sutki. Pełne zmysłowości i swobody w pokazywaniu piękna kobiecego ciała były też jego kolekcie o egzotycznych inspiracjach. Szczególnie zaś te marokańskie. Projektant pokochał Maroko już w latach 60. XX wieku. I przez dziesięciolecia pozostawał mu wierny. W roku 1980 on i jego partner Pierre Bergé kupili w Marrakeszu jeden z najwspanialszych ogrodów świata - Jardin Majorelle. W nim po śmierci Yves Saint Laurenta w 2008 roku zostały rozsypane prochy projektanta, a parę lat temu otwarto poświęcone mu muzeum. Marrakesz nauczył mnie kolorów. Przed nim wszystko było czarne mawiał Saint Laurent. A Maroko to tylko jeden z przystanków jego stylowej podróży. Na wybiegu Saint Laurent pojawiały się kreacje inspirowane kulturami Indii, Chin, Rosji czy Hiszpanii. Prezentowały je, co było wyjątkowe w tym okresie, modelki o różnych kolorach skóry. Świat Saint Laurent był zawsze różnorodny i nikogo nie wykluczał. View Burdaffi on the source website Yves Saint Laurent: moda jest sztuką Yves Saint Laurent sprawił też, że o modzie zaczęto myśleć jak o dziedzinie sztuki. Już w 1965 roku zaprojektował kolekcję sukien inspirowaną pracami Pieta Mondriana. Sześć uszytych z wełnianego dżerseju i jedwabiu kreacji powtarzało wprost motywy i kolory znane z obrazów holenderskiego malarza. Jedna z sukienek pojawiła się wkrótce na okładce Vogue’a, a towarzyszącej jej sesji modelki pozowały w kreacjach Saint Laurent na tle autentycznych obrazów członka artystycznej grupy De Stijl. Kolekcja stała się przebojem, czego najlepszym dowodem była ilość pojawiających się na całym świecie jej podróbek. Dziś oryginalne sukienki z The Mondrian Collection same są dziełami muzealnymi. Znalazły swoje miejsce m.in. amsterdamskim Rijksmuseum, londyńskim V&A Museum i Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Brawura Saint Laurent przyniosła rezultaty. Przez następne dziesięciolecia z różnymi domami mody i markami współpracowali najwięksi i najbardziej uznani artyści współcześni. Nie tylko projektowali ubrania i dodatki, ale też tworzyli wystrój sklepów czy kampanie reklamowe. Nie było więc chyba cienia przesady w tym, że po śmierci Mistrza w 2008 roku Valerie Steele z Metropolitan Museum of Art z Nowego Jorku powiedziała: To koniec pewnej epoki. Saint Laurent był jak Picasso. A geniusza nie łatwo zastąpić View Burdaffi on the source website
Zmarła Iris Apfel. Projektantka wnętrz Białego Domu i najbardziej kolorowy ptak Ameryki
„Proszę, bierzcie, co chcecie. Tam, gdzie się wybieram, nie ma szaf”
Iris Apfel to kobieta-ikona, która w wieku 100 lat stworzyła nawet kolekcję dla giganta H&M, która wyprzedała się w oka mgnieniu. A w 2018 roku została uhonorowana przez markę Mattel – ma własną lalkę. Jej mini wersja ma na sobie miniaturowy garnitur od Gucciego, sporo biżuterii i duże, okrągłe okulary w czarnych oprawkach. A co ciekawe, tak naprawdę nigdy nie chciała zostać ikoną mody ani influencerką. Nie kupowała obserwujących na Instagramie, nie zatrudniła agencji public relations ani stylistów. Nie wywoływała też skandali i nie obnażała biustu. A listy najlepiej ubranych są dla niej najlepszym środkiem nasennym. „Nie bawię się w ocenianie ubrań innych ludzi. Naprawdę lepiej być zadowoloną z życia niż modną”, komentowała. Niestety w wieku 102 lat projektantka zmarła. Artykuł aktualizowany 02.03.24 r. ZOBACZ TEŻ: Jedna z córek Czesława Niemena zmieniła nazwisko na tureckie. Oto, czym się dziś zajmuje Iris Apfel nie żyje. Ikona stylu miała 102 lata Prawdziwa ikona mody i świata wnętrzarskiego, Iris Apfel, zmarła w wieku 102 lat. Chociaż dziś jej niepowtarzalny look znany jest prawie każdemu, mało kto wie, że projektantka zyskała sławę dopiero jako emerytka. Jak podają media, zmarła do ostatnich chwil otoczona była swoimi najbliższymi. Odeszła w swoim domu w Palm Beach na Florydzie. Iris Apfel pożegnało wiele osób, nie tylko zajmujących się modą, ale także artystów i gwiazd, które od lat rozkochała w sobie swoimi niepowtarzalnymi, barwnymi kreacjami. Przypomnijmy jednak, kim była ta niezwykła postać, często nazywana „Najbarwnieszym ptakiem Ameryki". Kim była Iris Apfel? 1 marca 2024 r. media obiegła smutna wieść o śmierci Iris Apfel. Projektantka miała 102 lata. Urodziła się w 1921 roku w rodzinie amerykańskich Żydów i od zawsze wiedziała, że będzie robiła coś, co wiąże się ze sztuką. Ukończyła więc studia w Nowym Jorku na wydziale historii sztuki i wraz z mężem założyła firmę Old World Weavers. Iris Apfel była nadworną projektantką wnętrz Białego Domu. Doradzała dziewięciu prezydentom: Trumanowi, Eisenhowerowi, Nixonowi, Kennedy'emu, Johnsonowi, Carterowi, Reaganowi oraz Clintonowi. Była postacią niezwykle barwną i charakterystyczną. Każdy w świecie mody i sztuki zna jej duże okulary i zamiłowanie do kolorów. Kolor wyciąga zza grobu „Nie jesteś ładna. I nigdy taka nie będziesz. Ale masz do zaoferowania coś lepszego. Jesteś interesująca”, usłyszała w młodości. Sama uważała zresztą urodę za rzecz mocno przereklamowaną: „Nie lubię ładnych ludzi. Ładne dziewczyny uważają się za wyjątkowe, a to tylko złudzenie. Z czasem, szybciej niż się tego spodziewają, zostają z niczym. A ja musiałam sama coś stworzyć”. I stworzyła. Barwny („Pamiętajcie, kolor może wyciągnąć z grobu”, powtarza Iris), eklektyczny styl sprawiający, że nie można pomylić jej z nikim innym na świecie. Tylko jej przyszło do głowy, by łączyć ubrania od wielkich krawców, egzotyczne szaty z bazarów, stare kościelne ornaty i plastikowe bransolety. Nie dla niej zwiewne szatki czy klasyczne kostiumy Chanel (Apfel uważała zresztą, że większość kobiet przypomina w nich… kiełbasy). Ona uwielbiała ubrania o architektonicznych formach, warstwowo nakładaną biżuterię. W wielu dziedzinach była prawdziwą pionierką. Jako chyba pierwsza kobieta w Stanach Zjednoczonych na przykład zaczęła w latach 40. XX wieku nosić dżinsy. Jak mówił jeden z jej licznych wielbicieli, belgijski projektant Dries Van Noten: „Iris Apfel jest prawdziwą mistrzynią w łączeniu brzydkiego z pięknym, drogiego z tanim. Gdy świat wielbił minimalizm, ona pozostawała wierna barokowi. Kiedy wszyscy projektanci świata radzili odejmowanie, ona mówiła »dodawaj!«. Trudno wprost mi wyrazić, ile jej zawdzięczam”. I nie tylko on. Wspomnijmy tylko ostatnie przebojowe kolekcje Alessandro Michele dla domu mody Gucci. Nic dziwnego, że w jego zielony garnitur ubrana jest laleczka Iris. Przecież wygląda, jakby wyciągnięto go z jej nieskończenie przepastnej garderoby. Lekcje stylu Iris Apfel Jej historia zaczęła się 29 sierpnia 1921 roku. Iris przyszła na świat na Long Island w nowojorskim Queens jako jedyna córka Samuela i Sadye Barrelów. Ojciec był właścicielem firmy szklarskiej, matka prowadziła mały sklep z ubraniami. Na tym rodzinne związki z modą bynajmniej się nie kończą. Jej dziadek, rosyjski Żyd, był krawcem. Nienawidził maszynowo wykonanych dziurek do guzików. Jego ręczne ściegi były ładniejsze. Być może dlatego Iris Apfel tak bolała nad upadkiem rękodzieła. „Rzemiosło upada, zostaje tandeta. Nic dziwnego, że wszyscy wyglądają tak samo. Okropność!”, mówiła. Od najmłodszych lat mała Iris pobierała lekcje stylu. „Mama miała na mnie ogromny wpływ. Była prawdziwą czarodziejką dodatków. Wyczyniała istne cuda przy pomocy zwykłej apaszki, którą wiązała za każdym razem inaczej. Mówiła mi: »Kup małą czarną sukienkę, a zawsze będziesz miała co na siebie włożyć. Możesz ją nosić na dziesiątki sposobów«”, wspomina. Co prawda nie znajdziemy zdjęcia Iris Apfel w małej czarnej, ale prawdę o tym, na ile sposobów można użyć jednej części garderoby, przyswoiła sobie na całe życie. Czego się jeszcze nauczyła od matki?Do tego przyjdzie nam niebawem powrócić. Inne lekcje dawał jej ojciec. Nie poświęcał wprawdzie ubraniom większej uwagi, ale nadrabiał to brawurową nonszalancją, która działała jak magnes na kobiety. Jego specjalnością były misterne kompozycje z luster. Zatrudniali go więc najlepsi dekoratorzy wnętrz, w tym sławna Elsie de Wolfe, znana również jako Lady Mendl, autorka popularnej książki „Dom w dobrym stylu”. Ojciec zabierał małą Iris do jej apartamentu w hotelu Plaza. Tam nasza bohaterka pierwszy raz spotkała się ze światem luksusu. Wcześniej nie wiedziała na przykład, że istnieje porcelana tak cienka, że prześwituje przez nią światło, ani szlafroki… pobijane futrem z szynszyli. Iris kształciła się też sama. Uwielbiała na przykład niedzielne wyprawy do „czarnego” Harlemu. „Przyjeżdżałam tu w dzieciństwie, by patrzeć na kobiety idące do kościoła. To był prawdziwy popis inwencji, fantazji i odwagi. Do dziś uważam, że ludzie z Harlemu mają więcej stylu niż nudni mieszkańcy Manhattanu, którzy noszą czerń jak bezpieczny uniform” mówiła. Aż przyszedł czas na zajęcia praktyczne, czyli samodzielne zakupy. „Pierwszą rzecz kupiłam sobie, gdy miałam 11 lat. To był mały sklepik w Greenwich Village. Dla mnie zaś wyglądał jak jaskinia Aladyna. Właściciel miał na sobie znoszone ubranie, ale wyglądał w nim jak książę. Musiał zwrócić na mnie uwagę. A mnie zainteresowała pewna odlotowa broszka. Kosztowała oszałamiającą kwotę – 65 centów. Długo się z »księciem« o nią targowałam. Do dziś to robię i jestem w tym dobra. Są zresztą pewne miejsca na świecie, w których jest to wyraz dobrych manier. Kupujesz coś za 50 dolarów bez targowania? Sprzedawca ma zmarnowany dzień! Dręczą go myśli, że stracił, bo mógł ci to sprzedać za 100!”, wspomina z rozrzewnieniem Iris Apfel. 67 lat miłości Wędrujemy w czasie. Iris ukończyła historię sztuki na New York University, a potem projektowanie na University of Wisconsin. Dostała posadę asystentki w magazynie „Women’s Wear Daily”, potem pracuje dla dekoratorki wnętrz Elinor Johnson. Ale w jej biografii są to fakty praktycznie bez znaczenia. Ważne jest to, że mniej więcej w tym samym czasie poznaje niejakiego Carla Apfela. I była to, proszę wybaczyć banał, ale ująć tego inaczej nie sposób, miłość od pierwszego wejrzenia. Pobierają się 22 lutego 1948 roku. Iris nie chciała wystawnego wesela, wolała dostać pieniądze, ale rodzice i dziadkowie o nim marzyli. Skończyło się na, jak mówi sama zainteresowana, skromnym przyjęciu na 125 osób. „Miałam na sobie sukienkę z różowej koronki. To praktyczne rozwiązanie, bo mogłam ją nosić również po ślubie. Zresztą dzisiaj też robiłaby wrażenie. Dlatego powtarzam, żyjcie długo, a wasze ubrania znowu będą modne. Wszystko wróci!”, wspominała dzień weselny nasza bohaterka. Na marginesie powiedzmy, że teorię wiecznego powrotu Iris Apfel stosowała zresztą do całej współczesnej mody, ale nie jest to diagnoza pocieszająca: „To niesamowite, ilu projektantów… nie szyje! Kupują stare ciuchy i tylko zmieniają w nich guziki! Swój czas wolą poświęcać na brylowanie w telewizji i w internecie”. Szybko okazało się, że parę łączy nie tylko uczucie, ale także wspólna pasja. Oboje kochali stare materiały. Dwa lata po ślubie stworzyli więc firmę Old World Weavers, która zajmowała się wykonywaniem replik obić i tapet sprzed stuleci. Projektowali nowe wzory, urządzali całe wnętrza. Iris szyła także z tych wyjątkowych tkanin obiciowych swoje ubrania („I znowu na przyjęciu ktoś o mało nie pomylił mojej żony z kanapą”, wspominał Carl). Szybko stali się sławni. Tak sławni, że restaurowali wnętrza w Białym Domu i w Senacie za rządów aż dziewięciu prezydentów: od Trumana do Clintona. Niezwykłą parę uwielbiała zresztą cała nowojorska czy bostońska socjeta. „We wszystkich najlepszych domach było coś naszego. A że każdy pragnął, żeby jego dom był wyjątkowy, szybko zaczęły mi się kończyć inspiracje. W ich poszukiwaniu dwa razy do roku wyjeżdżaliśmy do Europy. Z każdej podróży wysyłaliśmy do Stanów statkiem kontener pełen mebli, dodatków, tkanin i ubrań. Moi klienci czuli się wyjątkowi”, snuje swą opowieść Iris. A Carl z rozbawieniem wspominał ich wspólne wizyty w powojennym Paryżu: „Antykwariusze kazali nam przychodzić o czwartej w nocy. Radzili: »Ubierzcie się dobrze i weźcie mocne lampy«. I otwierali przed nami swoje niekończące się, mroczne i wilgotne składy. Pewnego dnia się zbuntowałem. Mówię: »Iris, przecież ty kupujesz rzeczy, których nie kupi nikt inny. I to się nie zmieni do dziesiątej rano!«”. Film dokumentalny „Iris” w reżyserii Alberta Mayslesa z 2014 roku z czułością pokazuje niezwykły związek tych dwojga. Carl żartował: „Cała forsa idzie na ciuchy mojej dziewczyny. I dobrze! To utalentowana żona, chyba ją zatrzymam”. Iris odpowiada: „Dobrze go sobie wychowałam!” i by nie denerwować męża, przez kilka godzin nie dzwoniła po pomoc po tym, jak złamała biodro… Ich przyjaciel, fotograf Bruce Weber, opowiadał: „W swojej posiadłości w Palm Beach nie zdejmują ozdób świątecznych przez osiem miesięcy. To idealny dom dla tej dwójki dorosłych dzieci”. Ale, jak mawia Iris, nic nie trwa wiecznie. Firmę Old World Weavers w 1992 roku kupił Philippe Starck. Carl Apfel zmarł 1 sierpnia 2015 roku, na trzy dni przed swoimi 101. urodzinami. Jego partnerka przeżyła go o prawie dekdę: odeszła 1 marca 2024 r. CZYTAJ TEŻ: Byli ze sobą na przekór wszystkim, pokonali wiele kryzysów. Mariannę i Łukasza Schreiberów dzieliło wiele kwestii Sławna przez przypadek Ludzie oglądali się za nią na ulicy i pytali: „Kim jest ta kobieta?”. Iris Apfel była wprawdzie ozdobą najbardziej pożądanych nowojorskich przyjęć, ale poza tym elitarnym gronem była kompletnie anonimowa. Zmienił to przypadek. Jest wiosna 2005 roku. Stéphane Houy-Towner, kurator nowojorskiego Costume Institute w Metropolitan Museum of Art, jest załamany. Wystawa, którą od dawna przygotowywał na jesień, nie odbędzie się. Co robić? Na szczęście przypomina sobie, że jego przyjaciółka Iris ma jedną z największych kolekcji biżuterii w Stanach Zjednoczonych. Jeden telefon i sprawa załatwiona. Zaczęło się od biżuterii, ale potem Stéphane Houy-Towner dodał do ekspozycji kilkadziesiąt strojów z kolekcji Iris Apfel. Tak powstała wystawa „Rara Avis: Selections from the Iris Barrel Apfel Collection”, czyli „Rzadki ptak: wybór z kolekcji Iris Barrel Apfel”. I okazała się tak gigantycznym sukcesem, że podróżowała przez parę lat po muzeach w całych Stanach Zjednoczonych. Niezwykłe były również reakcje zwiedzających. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widzieli, więc sądzili, że Iris i jej kolekcja muszą pochodzić z jakiejś odległej epoki. „Ludzie pytali, kim jestem, niektórzy odpowiadali, że z pewnością od dawna nie żyję”, wspominała Iris. „A ja lubiłam czasem krążyć między nimi i opowiadać. Co? Na przykład że te bransoletki pochodzą z Tybetu. Są tak ciężkie, że zakładam je tylko wtedy, gdy wiem, że za godzinę będę mogła wrócić do domu”, kontynuuje. Nagle stała się sławna, a oprócz tego potwornie zajęta. Najpierw jej sylwetkę opisał amerykański „Vogue”, a potem dziesiątki magazynów na całym świecie. Jakby za jej sprawą starość stała się bardzo seksowna. W przerwach pomiędzy kolejnymi wywiadami, sesjami zdjęciowymi i pokazami mody Iris Apfel dekorowała wystawy w ekskluzywnym domu towarowym Bergdorf Goodman, projektowała kolekcję biżuterii dla sklepu telewizyjnego i linię kosmetyków dla marki MAC. Zaczęła również wykłady na University of Texas. Tam, gdzie się wybieram Przez jakiś czas Apfel miała jeszcze jeden obowiązek. Dwa razy w tygodniu wraz z przedstawicielami zaprzyjaźnionego domu aukcyjnego odwiedzała swoje magazyny. Bo nasza bohaterka była nie tylko właścicielką gigantycznego apartamentu przy Park Avenue, w którym kilka pokojów zajmowały jej ubrania, i domu w Palm Beach wypełnionego po brzegi niezwykłą kolekcją zabawek. Przypomnijmy sobie, dwa kontenery rocznie, i to przez długie lata. Te wszystkie przedmioty trzeba było gdzieś pomieścić! Więc Iris mozolnie przeglądała zawartość niezliczonych skrzyń, wraz z asystentami rozwijała bele, na które nawinięte były obrazy i stare materiały. Część z tych dóbr szła na aukcję, cześć, głównie ubrania i materiały, Iris przekazywała do swego ulubionego Peabody Essex Museum w Salem. Iris wiedziała, że czas nie stoi w miejscu. Nigdy zresztą nie starała się go zatrzymać. Na pytanie, czy myślała kiedykolwiek o operacji plastycznej, odpowiada: „Lepiej niczego nie ruszać, bo efekt może być jeszcze gorszy. Poza tym w dobie internetu nikogo nie oszukasz, bo wszyscy i tak wiedzą, ile masz lat. A nawet jeśli by ci się udało, zdradzi cię spojrzenie”. Co zatem robić? „Trzeba wychodzić, ubierać się i wychodzić. Ja wciąż chcę być w świecie, być dla świata. A wielu starszych ludzi się poddaje. Często na pytanie »Jak się pani czuje?« odpowiadam: »Nie wiem, ale wciąż stoję. Bierzcie ze mnie przykład!«”, radziła. A czy Iris Apfel żałowała, że nie ma komu zostawić swoich skarbów? „Ja i Carl nigdy nie chcieliśmy mieć dzieci. Dawno temu zrozumiałam, że nie można mieć w życiu wszystkiego. Pragnęłam tworzyć, podróżować, bawić się. Nie chciałam mieć dzieci wychowywanych przez nianie. Tego zresztą nauczyłam się od mojej własnej matki. Nienawidziłam jej, bo odeszła i wróciła do domu, dopiero kiedy miałam 10 lat”, wyznaje. Taka zatem była ta jeszcze jedna matczyna lekcja. Iris Apfel miała dla nas również bardzo ważne przesłanie: „Ktoś mi kiedyś powiedział, że nic nie jest nasze na zawsze. Zrozumcie to i wy. Pomóc może wam w tym opowieść mojej paryskiej przyjaciółki. Pewnego ranka na jej ulicy pojawił się wielki stojak z ubraniami. Czego tam nie było! Chanel, Dior, Givenchy. Po prostu cuda. Do stojaka przypięta była kartka z napisem: „Proszę, bierzcie, co chcecie. Tam, gdzie się wybieram, nie ma szaf ”. Artykuł ukazał się w magazynie VIVA! Moda w numerze 01/2018. Sprawdź też: Związek ze starszą kobietą zakończył jego karierę. Po wszystkim Modern Talking nigdy już nie było takie samo
10 cytatów z Karla Lagerfelda, które warto znać!
Dziś czwarta rocznica śmierci wielkiego projektanta…
Według jednych, genialny i wszechstronny. Zdaniem innych, bezwzględny i przeceniany. Zawsze jednak wyjątkowy - Karl Lagerfeld. Jego wizerunek: chuda sylwetka projektanta w czarnych garniturach, białe spięte w kucyk włosy, ciemne okulary i rękawiczki stał się ikoniczny w świecie pop kultury. Ozdabiał butelki coca-coli (dietetycznej, bo taką tylko pijał), a wzorowane na nim laleczki sprzedawały firmy Sephora i Mattel. Te ostatnie były tak pożądane, że sprzedały się w parę godzin, choć za posiadanie swojego Karla Lagerfelda trzeba było zapłacić prawie dwieście dolarów. ZOBACZ TAKŻE: Disney wyprodukuje serial „Kaiser Karl” o Karlu Lagerfeldzie! Nie da się też zapomnieć jego słów. Tych poetyckich: „Stąpam bardzo mocno po ziemi. Lecz nie jest to ta ziemia”. Tych błyskotliwych i przekornych: „Spodnie od dresu to znak porażki” I tych prowokacyjnych: „Jeśli nie chcesz, żeby ktoś zaglądał pod sukienkę, nie zostawaj modelką. Idź do zakonu”. Lagerfeld zmarł 19 lutego 2019 roku. Oto dziesięć cytatów Karla Lagerfelda, które warto znać! View Ediplayer on the source website
Król Karl Lagerfeld, czyli ostatni z wielkich. Mija 90. rocznica urodzin projektanta mody
Redaktor naczelna VIVY! wspomina kreatora wszech czasów
Nie patrzył w przeszłość, kreował przyszłość. Chciał być ikoną, nie reliktem. Kreator wszech czasów, Karl Lagerfeld, zmarł 19 lutego 2019 roku. Twierdził, że jest nieśmiertelny, więc wiadomość o jego śmierci wydała się żartem. Ostatni z wielkich? Brzmi banalnie. A jednak kto? Kto teraz? Kto po nim? Przypominamy jego długą i niezwykłą historię. Tak prywatną, jak i zawodową. A jest co przypominać. Dziś mija 90. rocznica urodzin Karla Lagerfelda. Jedynym luksusem w życiu jest czas Mówił, że jedynym luksusem w życiu jest czas. Nigdy nie wiesz, ile ci go pozostało. Można oszukać świat, ludzi, można igrać z losem. Ale ten cholerny czas zawsze cię dopadnie. Na ręku nosił dwa zegarki. Jeden – prezent od matki, drugi – męski zegarek Chanel z numerem jeden. W ogóle miał obsesję na punkcie czasu. Uważał, że młodzi nie potrafią go wykorzystać. On w ciągu 24 godzin umiał przemieścić się z Paryża do Mediolanu, zrobić zdjęcia do kampanii reklamowych, odbyć mnóstwo spotkań, w samolocie przeczytać książkę. I kiedy wracał do domu, nie rozumiał, że towarzyszący mu 20-latkowie padają ze zmęczenia. On nadal miał apetyt na wszystko. O przeszłości rozmawiać nie lubił. „Dyskusje o tym, co było, śmiertelnie mnie nudzą”, mówił. Długo nie podawał daty swoich urodzin. Dopiero kilka lat temu udzielił wywiadu dziennikarzowi Paris Matcha, w którym przyznał, że przyszedł na świat w 1933 roku. Zdawał sobie sprawę, że jest to nieco szokujące, bo zdarzyło się w tym samym roku, w którym Adolf Hitler doszedł do władzy. I jak to wytłumaczyć ludziom urodzonym w XXI wieku, którzy dziś rządzą światem mody i social mediów, dla których wiek XX jest prehistorią? Karl chciał być ikoną, nie reliktem. I do końca kokietował. Pytany o Paryż lat 50. machał ręką: „To, co było, to jest dno w porównaniu z tym, co jest teraz”. Pytany o lata 60. odpowiadał: „Trzymałem się na dystans od tamtego szaleństwa. Nie piłem, nie paliłem, nie brałem narkotyków. Nie żebym był przeciwny. Podziwiam ludzi, którzy się wykańczali, to wymaga większej odwagi niż taki egoizm. Ja myślę tylko o tym, jak przeżyć”. Pytany o lata 80. wyraźnie znudzony mówił: „To już było. Zapytajcie mnie o to, co będzie jutro”. Więc człowiek, który patrzył w przyszłość i umiał ją przewidywać, musiał wiedzieć, że tej przyszłości zostało mu niewiele. I, jak zwykle, nikomu o tym nie mówił. Ale za to w Paryżu się o tym mówiło. Lagerfeld nie pojawił się w finale ostatniego pokazu Chanel haute couture, więc zaraz rozdzwoniły się telefony, internet zapłonął od spekulacji. Biuro prasowe Chanel milczało. Poszedł komunikat, że „Mistrz jest zmęczony”, ale histerii nie było. Nikt nie mówił, że Karl jest chory. Karl nie mógł być chory. To nie było w jego stylu. Teraz więc, kiedy już wiadomo, że 19 lutego 2019 roku nad ranem Karl Lagerfeld odszedł, Paryż wrze. Media prześcigają się w tytułowaniu. „Ostatni cesarz”, „Ostatni z wielkich”, „Ostatni wielki krawiec”, „Ikona popu”, „Legenda mody”. O Lagerfeldzie mawiało się, że bywał cyniczny i złośliwy, więc teraz zarzuca mu się, że odszedł przed pokazami, tak bez zapowiedzi, bez ostrzeżenia i do tego nie wybierając następcy. Świat nie znosi próżni. Umarł król, niech żyje król. Tyle że, gdyby ktoś zadał sobie trud przeczytać ostatni wywiad Lagerfelda, którego udzielił 5 lipca 2018 roku dziennikarce Paris Matcha, Elisabeth Lazaroo, wiedziałby, w czym rzecz. „Kto będzie pana następcą?”, zapytała Lazaroo. Karl odpowiedział zdegustowany: „Ja jestem nieśmiertelny. To pytanie w ogóle nie powinno paść”. WIĘCEJ NA TEMAT: Tych 10 rzeczy nie wiedzieliście o Karlu Lagerfeldzie Rok 1949. Pokaz Diora w Hamburgu. W biurze ojca była sala, w której odbywały się pokazy mody. Nastoletni Karl spędzał tam dużo czasu, zwłaszcza że działy się ciekawe rzeczy. Wystarczyło zejść na dół i już można było zanurzyć się w niezwykły świat. Wtedy też z przyjaciółką mamy obejrzał pierwszą powojenną kolekcję Chanel. „Ona uważała, że ta kolekcja była szpetna”, opowiadał po latach. „Jak wszyscy inni zresztą. Oprócz mnie. Już wtedy wiedziałem, że zamieszkam w Paryżu i zamieszam w modzie”. I tak się stało cztery lata później. Paryż od początku był jego przeznaczeniem. Ci, którzy odkrywali, że Karl jest Niemcem, mówili: „To niemożliwe”. Bo czy jest bardziej francuski Francuz i bardziej paryski paryżanin? W Paryżu Karl uczył się francuskiego i spacerował po mieście, chłonąc jego atmosferę i styl. W 1954 roku wygrał główną nagrodę w prestiżowym konkursie mody International Wool Secretariat w kategorii płaszczy. Dostał równowartość dziesięciu francuskich średnich pensji. Nazajutrz wszystko wydał na ubrania. Ale wygrana zapewniła mu pracę w domu mody Balmain. Cztery lata później projektował dla Jean Patou, a rok później swoje pracownie otworzyły przed nim domy mody Krizia, Charles Jourdan i Valentino. Kiedy w październiku 1957 roku zmarł Christian Dior, jego następcą obwołano Yves’a Saint Laurenta. Triumfy święcili Coco Chanel, Hubert de Givenchy i Balenciaga. Lagerfeld w tym czasie uczył się drapowania, upinania i plisowania, ale z większą pasją tańczył cza-czę w modnych klubach, rozbijał się najnowszymi modelami samochodów i podrywał żigolaków. ZOBACZ TAKŻE: Maja Barełkowska zagrała w serialu „Lipowo. Zmowa milczenia”. Nie każdy wie, czyją jest żoną! Kilka lat później stwierdził, że świat przepychu i haute couture go nudzi, i na trzy lata zniknął we Włoszech, by studiować sztukę. Gdy powrócił w 1967 roku, został konsultantem domu mody Fendi. Pięć lat później, już jako projektant Chloé, stworzył czarno-białą kolekcję Deco, która nie tylko zmieniła bieg historii mody, ale także otworzyła mu drzwi do międzynarodowej kariery. W 1981 roku, dokładnie 10 lat po śmierci swojej wielkiej poprzedniczki, objął kreatywne kierownictwo domu mody Chanel. Podobno w latach 60. Lagerfeld i Chanel parokrotnie się spotkali, Karl jednak nigdy nie wspominał tych spotkań i choć jego kolekcje Chanel nawiązywały do tradycji i stylu Coco, miały już inny rys. Nowatorski, rewolucyjny, odkrywczy. Kiedy obejrzał pierwszą powojenną kolekcję Chanel, zrozumiał, że musi zamieszkać w Paryżu i zamieszać w modzie „Kiedy przejmowałem dom mody Chanel, nikt nie chciał tej starej budy”, mówił w reportażu o sobie zrealizowanym przez Discovery Channel. „Zgodziłem się wbrew powszechnej opinii ożywić firmę, która była skansenem. Nawet właściciele mówili, że jak się nie uda, sprzedadzą”. I dodawał: „Chanel uznała, że krótkie spódnice są okropne i nie spodobają się mężczyznom. Widocznie znała niewłaściwych mężczyzn. A to był początek jej końca. Kiedy w modzie czy w sztuce pojawia się coś okropnego, zadaję sobie pytanie, czemu innym się to podoba. Trzeba być oportunistą, tylko oni są wiecznie na fali”. Podobno w modzie wszystko już było, Lagerfeld nie godził się z tym stwierdzeniem. „Moja droga Elisabeth – tłumaczył dziennikarce w ostatnim udzielonym wywiadzie – nigdy nie mówię, że jestem najlepszy. Kopa w dupę i do roboty. Jedyne, co mnie interesuje, to eksperymentowanie”. I eksperymentował. Do ekskluzywnej mody wprowadził materiały i gadżety, które kiedyś kojarzyły się z tandetą. Wielbicielki eleganckich sukien oszalały na punkcie plastikowych toreb czy kozaków z futra. Przedłużył nieśmiertelność słynnemu żakietowi Chanel, sztucznym perłom czy torebce 2.55. Mademoiselle przewracała się w grobie, widząc, co Karl zrobił z niektórymi jej projektami. Krótkie spódnice, mnóstwo biżuterii, wszystkiego zbyt dużo. Ale była w tym magia, która połączyła mit Chanel, współczesną kobietę i wizję Karla. Przyjaźniąca się z Lagerfeldem dyrektor kreatywna La Manii Joanna Przetakiewicz parę lat temu zapytała go, skąd czerpie inspiracje. Odpowiedział jej wtedy: „Joanna, jestem jak budynek najeżony antenami telewizyjnymi. Ich wielkie talerze ściągają informacje z całego świata. Wszystko mnie inspiruje. Jest jedna zasada: Trzeba mieć oczy szeroko otwarte”. Gwiazdy żegnają Mistrza. „Dziś elegancja jest w żałobie”, napisała Laura Smet, córka francuskiej ikony rocka Johnny’ego Hallydaya. „Drogi mistrzu, dziękuję Ci za całą miłość, którą włożyłeś w modę”. To aktorka Marion Cotillard. „Wiem, że nie lubiłeś ani kwiatów, ani łez, ale nie potrafię inaczej wyrazić żalu. Będzie Cię brakowało nie tylko mnie, ale całemu światu”. Carla Bruni, supermodelka z lat 90., była pierwsza dama Francji. „Będziemy tęsknić. Dziękuję, Karl, za wszystkie momenty, które spędziliśmy razem, za Twoją dobroć, wielkie serce i poczucie humoru. Moda bez Ciebie nigdy nie będzie taka sama”. Top modelka Anja Rubik. „Twojego niezwykłego talentu i miłości do życia nie zapomni nikt, kto naprawdę kochał modę”. Top modelka z lat 90., Cindy Crawford. „Odpoczywaj w pokoju, królu Karlu”. Supermodelka Amber Valletta. Tysiące komentarzy, tysiące zdjęć. ZOBACZ TAKŻE: 10 cytatów z Karla Lagerfelda, które warto znać W social mediach dzień czarnych serc. Jaki to paradoks, zwłaszcza że mówimy o człowieku, który nie korzystał z internetu, nie używał komputera i nie miał prywatnego konta na Instagramie. Karl Lagerfeld kochał młodych i takimi się otaczał. Uważał, że ludzie w jego wieku są nudni. Niespecjalnie miał z nimi o czym rozmawiać. Ale bywał bezlitosny dla młodego pokolenia. Zwłaszcza dla młodszych kolegów po fachu. „Kiedy Ludwik XVI odziedziczył tron – mówił w wywiadzie dla Paris Matcha – Maria Antonina powiedziała: »Za szybko, za młody«. W modzie bycie młodym też nie jest dobre”. Uważał, że żeby przetrwać w świecie fashion, trzeba z nim dorastać, nie tylko z niego korzystać. I zżymał się, że młodzi projektanci chcieliby być natychmiast wielkimi artystami, a zajmują się szyciem ubrań. Przewidywał trendy i wyprzedzał czas. Nigdy nie zależało mu na promowaniu własnego nazwiska. Mówił: „Mam mentalność najemnika, nie muszę myśleć o marketingu, sprzedaży. Żyję oderwany od rzeczywistości”. I nigdy nie bał się kontrowersyjnych wypowiedzi. Ostatnio wieszczył koniec street style’u, uderzając tym w blogerów – nową napędową siłę rynku mody. „Mogę mówić, co chcę. Mam wolny zawód. Nie mam litości dla nikogo”, perorował. „Trudno wyobrazić sobie świat mody bez pana”, stwierdziła w wywiadzie Elisabeth Lazaroo. „I tym lepiej”, odparł Lagerfeld. „Bo to mnie trzyma w formie. Jestem młody, pełen energii i to mi się podoba. Robię 12 kolekcji rocznie, nie widzę nikogo, kto mógłby je zrobić za mnie, chociaż z pewnością jest wielu, którzy by chcieli. Jeśli jest chętny, żeby się odważyć, to do dzieła”. Wizerunek Karla Lagerfelda „Bardzo podoba mi się ta lalka, którą stworzyłem”. Tak kiedyś powiedział, oglądając wywiad z sobą w telewizji. Rzeczywiście swój wizerunek dopracował do perfekcji. Karl Lagerfeld. Marionetka idealna. Na początku XXI wieku porzucił image z lat 90. – otyłego pana skrywającego się za gigantycznym wachlarzem. Schudł 43 kilo w 13 miesięcy, pożegnał się z ciastkami i zwykłą coca-colą. Nowy Karl był szczupły i fit. Nowy Karl miał nowy styl. Jego kreacje dla Chanel czy Fendi na pewno przejdą do historii, ale największą kreacją Karla był on sam. Nie wiem, czy był ktoś na świecie o tak rozpoznawalnym image’u. Białe, ściągnięte gumką włosy, które rano posypywał specjalnym pudrem. „Mam kręcone włosy, a to najwygodniejsza fryzura”. Czarne okulary, których nigdy nie ściągał. „Lubię obserwować niepostrzeżenie, choć sam jestem widoczny. Dzięki okularom nikt nie wie, co widzę i co myślę”. Gdy dwa lata temu ktoś zrobił zdjęcia Lagerfelda w okularach ze zwykłymi szkłami, świat mody wstrzymał oddech. A jednak Karl ma oczy! Większe poruszenie mogłoby wywołać jedynie pojawienie się królowej Elżbiety II bez kapelusza albo papieża bez piuski. Od lat chodził w nienagannie skrojonych garniturach. Proste marynarki, spodnie z lampasami. Przy białych koszulach wysoki, sztywny kołnierzyk. Sam zaprojektował ponad 300 modeli tych kołnierzyków i miał manufakturę, która te kołnierzyki i koszule mu szyła. W krawat lub kamizelkę wpinał starą biżuterię. Na rękach rękawiczki, czasem pełne, czasem z odkrytymi palcami, duże pierścienie. Ręce były podobno jego największym kompleksem i w ten kompleks miała wpędzić go matka, mówiąc, kiedy jeszcze był młody: „Nie powinieneś palić. Masz brzydkie ręce”. Wziął to sobie do serca. Ale tłumaczył, że rękawiczki chronią go też przed zanieczyszczonym światem. Pod tą maską ukrywał prawdziwe emocje i, jak się właśnie okazało, swój stan zdrowia. Miałam zaszczyt poznać Karla Lagerfelda osiem lat temu, po wiosennym pokazie Chanel. Choć w finale pokazu wyszedł, jak zawsze, lekko zblazowanym krokiem, w jego ruchach było widać zmęczenie. Kiedy razem z Joanną Przetakiewicz spotkałyśmy się z nim za kulisami, wydał mi się dużo mniejszy niż na wybiegu. Podał mi rękę na powitanie, delikatnie uścisnął. Miałam wrażenie, że dotykam porcelany. Czy geniusz może być aż tak kruchy, pomyślałam abstrakcyjnie. W ostatnich miesiącach bardzo się zmienił. Lekko przytył, twarz mu stężała, kiedy wchodził na wybieg, poruszał się sztywno, jakby przeszkadzał mu za ciasno związany gorset. Kto przypuszczał, że tym gorsetem jest śmiertelna choroba, którą do końca trzymał w tajemnicy. ZOBACZ TAKŻE: Agnieszka Holland nagrodzona w Wenecji. „Zielona Granica” z nagrodą specjalną jury Jak zresztą całe swoje prywatne życie Mówił: „Ci, którzy znają mnie naprawdę, są już na cmentarzu lub w niebie, jak kto woli. Nigdy nie napiszę wspomnień ani pamiętników. Nie mam nic do powiedzenia. Nie wygłaszam przemówień, odpowiadam na pytania”. Ale żaden z dziennikarzy nie ośmielił się zapytać Lagerfelda o jego życie uczuciowe, o najbliższych. Na pytania o dzieciństwo odpowiadał zdawkowo. Był późnym dzieckiem, matka urodziła go po czterdziestce, ojciec miał już wówczas ponad 60 lat. Podobno matka była wielką pięknością, grała na skrzypcach w berlińskich klubach lat 20. To po niej Karl odziedziczył niezwykłe wyczucie stylu. Ustatkowała się dopiero, gdy poznała przyszłego ojca Karla, przez pierwsze lata małżeństwa mieszkali na farmie na północy Niemiec. Wojnę Karl spędził z dala od bomb, otoczony książkami i rysunkami. Mówił, że urodził się z ołówkiem w ręku. Choć bardzo chciał grać na pianinie, po kilku próbach matka powiedziała: „Nie masz za grosz talentu. Rysuj, to cichsze zajęcie”. Od dziecka uważał się za pępek świata. Gdy ktoś go pytał: „Jak tam w szkole?”, odwracał się plecami, uznając, że to pytanie dla debilów. Nie chciał też być podobny do rówieśników. Oni nosili swetry wydziergane z wełny przez mamy, jego matka nie robiła na drutach. Ponieważ nikt na północy nie nosił tyrolskich strojów, zapragnął taki mieć. Kiedy przymierzył tyrolski kapelusik, matka oznajmiła: „Wyglądasz jak stara lesbijka”. A kiedy zapytał: „Co to jest homoseksualizm?”, odpowiedziała: „Coś w rodzaju koloru włosów”. Gdy Karl miał 10 lat, przeprowadzili się do Hamburga. Nigdy nie wrócił do miejsc dzieciństwa. W myśl zasady „przyszłość, nie przeszłość” wymazał wszystko z pamięci. Zwłaszcza Holocaust. Mówił: „Nie wierzę, że obciążają nas czyny poprzedniego pokolenia. A jednak to niewyobrażalny wstyd. I jedna z przyczyn, dla której nie chcę mieszkać w Niemczech”. Od kiedy zaistniał w świecie mody, nie był bohaterem obyczajowego skandalu. Nic nie mówiło się o jego życiu uczuciowym, on sam zresztą sugerował, że ono po prostu nie istniało. W latach 70. zakochał się podobno w playboyu Jacques’u de Bascherze, choć twierdził, że związek nie został skonsumowany. De Bascher zmarł na AIDS w 1989 roku i potwierdzał słowa Lagerfelda, dodając, że „jedyną miłością projektanta, prócz mody, była coca-cola i ciasto czekoladowe”. Jakakolwiek była prawda, śmierć de Baschera była dla Karla końcem pewnej epoki. I tak lata 90. stały się dla niego czasem żałoby i nudy. Przybyło mu książek, domów i kilogramów, otłuszczoną twarz zaczął zasłaniać wachlarzem. Teraźniejszość po raz pierwszy go przytłaczała, zrobił wtedy kolekcję w stylu XVIII wieku. Po dekadzie ocknął się i zaczął od zera. „Karl Lagerfeld” to dziś logo od Paryża po Hongkong. Zachód uczynił z luksusu marzenie, a z Karla swoją ikonę. Do końca się dziwił, że dorównuje popularnością gwiazdom rocka Karl otaczał się milionem ludzi, ale przyjaciół miał niewielu. Od lat tego samego asystenta, Sebastiana, tego samego prawnika, Luciena, i tę samą muzę, Amandę. Ale i oni rzadko mieli okazję przebywać z Mistrzem. W prywatnym czasie lubił być sam. Parę lat temu to się zmieniło. Kiedy poznał Choupette, natychmiast pozwolił jej bezwarunkowo wejść do swojego świata. Piękna kotka stała się jego muzą i towarzyszem. Zamieszkali razem w apartamencie w dzielnicy Quai Voltaire. Choupette miała sypialnię i garderobę i mogła patrzeć, jak Karl rysuje nowe kreacje. Jeździła z nim po świecie, miała prywatnego fryzjera, masażystę i kucharza. „Mam bardzo wiele służby w domu”, mówił Karl w wywiadzie dla Paris Matcha. „Choupette i ja nie potrafimy nic zrobić, może tylko otworzyć drzwi do lodówki. Nie umiem pościelić łóżka, gotować, prasować… Mama mi powtarzała: »Nie musisz nic umieć, bo to cię zmusi do zarabiania dużych pieniędzy, by płacić tym, którzy wszystko zrobią za ciebie«”. Może sam nie sprzątał swoich apartamentów, ale sam je urządzał, projektował w najmniejszych szczegółach. Uwielbiał otaczać się pięknymi przedmiotami, choć się do nich nie przywiązywał. Kilka lat temu wystawił na aukcji swoją kolekcję mebli z XVIII wieku i cenne klasyczne obrazy. Dostał za nie ponad 30 milionów dolarów. I już planował, czym zapełni puste wnętrza. Kochał książki i one wypełniały po sufit jego pracownię na rue de Lille w Siódmej Dzielnicy. Kupował je na tony. I wciąż ubolewał, że nie zdąży przeczytać wszystkiego, co chciałby. Czas, znów czas. Paryż wrze. Wieża Eiffla stoi, jak stała. I obelisk na placu de la Concorde, i Luwr. Ale Lagerfeld już nigdy nie pójdzie na spacer brzegiem Sekwany, nie wychyli się z limuzyny przy Grand Palais, nie podniesie ręki w triumfalnym geście na koniec pokazu. Nie ma już ludzi takiego formatu. Odchodzą powoli. Ta przyszłość, którą tak cenił Lagerfeld, wcale nie przynosi nowych autorytetów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Jacyków został ojcem w wieku... 15 lat. Syna urodziła mu koleżanka jego mamy Globalizacja i unifikacja nie rodzi geniuszy. Geniusz Karla pozwolił mu robić rzeczy, które na pierwszy rzut oka wydawały się szaleństwem. Udostępnić luksus? Czemu nie. Jako pierwszy wszedł w kooperację z sieciówką H&M, tworząc dla niej specjalną linię. Jako pierwszy zerwał z odwiecznym rytmem tworzenia kolekcji prêt-à-porter dwa razy do roku. W ostatnich latach tworzył nawet 12 kolekcji. Wiedział, że małe kolekcje zarabiają na to, by powstawały kolekcje główne, do których zużywał nawet po 30 czy 40 kilometrów materiałów. Nigdy nie liczył się z finansami. Scenografie do jego pokazów kosztowały kilka milionów euro i nikt w Chanel nie mrugnął okiem. Miał rękę do talentów i jako jeden z nielicznych projektantów wciąż powtarzał, że modelka musi być szczupła. Claudia Schiffer, żegnając Mistrza, napisała: „Z nieśmiałej niemieckiej dziewczyny zrobiłeś mnie supermodelką”. Naomi Campbell: „Otworzyłeś mi oczy”. Kiedy do finału jednego ze swoich pokazów wybrał jedną z Kardashianek, Kendall Jenner, mówiono, że chyba oszalał. Nie zmienił zdania. Wciąż zresztą powtarzał: „Polegam jedynie na własnej intuicji”. Dystans do swojego geniuszu skracał niezwykłym poczuciem humoru. „Czy jest pan narcyzem?”, zapytał Lagerfelda dziennikarz Discovery Channel. Odpowiedział: „Narcyzm to dobra rzecz, bo nie pozwala się zaniedbywać. Tak traktowany powinien być obowiązkowy, to instynkt przetrwania. Gdy widzę się w lustrze? Cóż… w stosunku do niektórych znajomych wyglądam nieźle”. Legendą się nie bywa. Legendą się jest Legendą się nie bywa. Legendą się jest. Karl Lagerfeld nie był modny. On był modą. Pomimo wieku najbardziej żywiołowy z projektantów. Publikował, fotografował, rysował, projektował, jeździł po świecie, kreował trendy, nowe marki, otwierał muzea, dyskutował z wielkimi. I nigdy nie wydoroślał. „Robię to samo co w wieku pięciu lat”, mawiał. „Rysowałem stroje, nie znając jeszcze słowa moda”. Olivier Rousteing, projektant Balmain: „Byłeś szkołą dla nas wszystkich”. Czego nauczył nas Karl? Co po nim pozostanie prócz milionów torebek, butów, żakietów, spódnic sygnowanych markami Chanel, Fendi czy jego własną marką Karl Lagerfeld? „Nie mam pojęcia, jaki ślad chciałbym lub mógłbym pozostawić po sobie”, mówił. „Nie warto mnie pytać, co po mnie zostanie. Ja jeden nigdy się tego nie dowiem”. Dekalog według Lagerfelda? Proszę bardzo. Po pierwsze: Zawodzenie nad własną przeszłością to początek końca przyszłości. Po drugie: Jeśli polubisz to, co robisz, nie będziesz musiał nigdy pracować. Po trzecie: Moda to gra, w której trzeba grać na poważnie. Po czwarte: W małej czarnej albo w małym czarnym żakiecie nigdy nie wygląda się ani zbyt elegancko, ani nie dość elegancko. Po piąte: Trzeba być wojownikiem, inaczej będziesz zdeptany. Po szóste: Tatuaże są okropne. To jakby całe życie chodzić w sukience Pucci. Po siódme: Zapach książek to najpiękniejszy zapach na świecie. Po ósme: Ważne nie są wszelkie znajomości, ważne są właściwe znajomości. Po dziewiąte: Jest w życiu taka chwila, w której musisz zaakceptować fakt, że ktoś inny jest od ciebie młodszy, świeższy i gorętszy. I w końcu po dziesiąte: Szczypta humoru i odrobina lekceważenia – oto czego trzeba do przetrwania legendy. Tekst Katarzyny Przybyszewskiej-Ortonowskiej ukazał się w magazynie VIVA! Moda, numer 1/2019.
Dziś 53 lata kończy supermodelka Claudia Schiffer!
A oto 7 rzeczy, których nie wiecie o gwieździe modelingu
Claudia Schiffer kończy dziś 53 lata! Legendarna modelka została dostrzeżona na dyskotece w niemieckim Düsseldorfie w wieku 17 lat. Uwagę przedstawicielki agencji przykuło wtedy jej niezwykłe podobieństwo do… Brigitte Bardot. Wkrótce zresztą dorównała jej sławą. ZOBACZ TEŻ: To one mówiły: „Za mniej niż 10 tysięcy dolarów nie wstaję z łóżka”. Dlaczego top modelki z lat 90. wciąż są… na topie? Claudia Schiffer - ikona modelingu W 1990 roku zaczęła pracować na najlepszych światowych wybiegach. Od tego czasu jej twarz (i ciało) pojawiły się na ponad 700 okładkach najważniejszych miesięczników o modzie m.in. Vogue, a także opiniotwórczych magazynów w rodzaju „Vanity Fair” czy „The New York Times”. Uznawana jest za jedną z trzech największych modelek wszech czasów obok Lindy Evangelisty i Naomi Campbell. W latach 90. były one określane mianem „wielkiego tercetu”. Sama zaś Claudia Schiffer nazywana była natchnieniem Karla Lagerfelda i… dumą Niemiec. Z okazji urodzin sławnej modelki z jej barwnej biografii wybraliśmy siedem faktów, o których (najprawdopodobniej) nie wiecie. Jakich? Zapraszamy do naszej galerii!
Coco Chanel obchodziłaby dziś urodziny. Co jej zawdzięczamy?
To ona zrewolucjonizowała kobiecą garderobę!
Gabrielle Bonheur Chanel znana jako Coco Chanel urodziła się 19 sierpnia 1883 roku we francuskim Saumur, a zmarła 10 stycznia 1971 roku w Paryżu. W roku 1913 założyła w Paryżu swój pierwszy sklep z kapeluszami. Sześć lat później powstał dom mody nazwany jej nazwiskiem. I wtedy zaczęła się rewolucja! ZOBACZ TAKŻE: Sezonowe butiki Chanel w St. Tropez, Capri i Marbelii zachwycają bogatym i eleganckim wystrojem Coco Chanel - projektantka, która zmieniła oblicze mody Coco Chanel zawdzięczamy to, że kobiety porzuciły gorsety, odważyły się nosić spodnie, a długie włosy zamieniły na fryzurę na pazia lub chłopczycę. Chanel odnosiła wielkie sukcesy zawodowe, jednak jej życie osobiste nie było tak udane. Być może żaden z jej partnerów nie był w stanie wytrzymać z kobietą tak zabójczo inteligentną i samodzielną? Chanel mawiała na przykład: Zawsze ubieraj się tak, jakbyś miała spotkać swojego największego wroga. Trudno sobie wyobrazić współczesną modę bez jej talentu, odwagi i nieskazitelnego wyczucia smaku.
Jak zaczynała swoją przygodę z modą Gosia Baczyńska?
Poznajcie historię najsłynniejszej polskiej projektantki! Dziś obchodzi urodziny!
Projektantka Gosia Baczyńska urodziła się 13 sierpnia 1965 roku. Wychowywała się w Kępnie, ale w jej pamięci krainą dzieciństwa pozostaje wieś Piaski. Tam mieszkali jej dziadkowie i tam Gosia razem ze starszą siostrą Beatą spędzała wakacje. „Pamiętam, że w domu babci pachniało świeżym chlebem lub ciastem, a na kolację były ryby, które wujek łowił w rzece” opowiada. Już jako dziecko interesowała się modą. Miała zaledwie dziesięć lat, gdy uszyła pierwszą spódnicę. Mama nie pozwalała mi dotykać maszyny. Tłumaczyła, że pozrywam nici. Ale i tak to robiłam wspomina. Kim jest Gosia Baczyńska: edukacja, kariera Nic dziwnego więc, że po ukończeniu studiów na Wydziale Projektowania Ceramiki i Szkła Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, założyła własną markę Fri 13.08. O swoich początkach opowiedziała w Annie Luboń w jej książce Mistrzynie: „Miałam misję! Wszystko było brzydkie, a ja czułam, że wiem, jak to powinno wyglądać. Mieszkałam półtora roku w Londynie, tam niesamowicie otworzyła mi się głowa. Oczywiście moja pasja nie wzięła się znikąd. Nawet w głębokim PRL-u miałam do czynienia z rzeczami dobrej jakości. Byłam w pewnym sensie dobrze wyedukowana. Jeden wujek, krawiec pracował w Wólczance – bluzki, koszule, wszystko miałyśmy z siostrą. To były wzory szyte tu dla zachodnich marek. Drugi wujek – w Próchniku, czyli miałam super trencze. Uczyłam się na tych ubraniach jakości tkanin, szwów. To była pierwsza nauka”. Styl Gosi Baczyńskiej Szybko stało się jasne, że dla Gosi Baczyńskiej liczą się jakość tkanin, mistrzowska konstrukcja i kunszt wykonania. Swój styl tak opisała w rozmowie z Michałem Zaczyńskim w Fashion Magazine: „Niezmiennie eksploruję klasyczną przedwojenną modę. Tam szukam inspiracji i rozwiązań, ale cieszę się, że nie kojarzę się ze stylem retro. Bo to oznacza, że dobrze przekładam go na współczesność. Więc z jednej strony klimaty jak ze starej fotografii, a z drugiej przełamanie, rozdarcie, surowość, nonszalancja i odrobina perwersji. Moje podejście do mody. Lubię zadzior”. To prawda. Do historii polskiej mody przeszedł już jej pokaz Wielkie pranie z 2011 roku, który sponsorowała firma LG. Trudność polegał na tym, że projektantka musiała umieścić na wybiegu… pralkę. Jak sobie poradziła z tym zadaniem? Inspirację znalazła w filmie Tango Zbigniewa Rybczyńskiego, a na scenerię wybrała praskie podwórko. Pokaz odbył się krótko po otwarciu atelier projektantki przy ulicy Floriańskiej na warszawskiej Pradze. Gosia Baczyńska: pierwsza polska projektantka w Paryżu Mistrzyni wyrafinowanej, kunsztownej i przemyślanej w każdym detalu mody w 2013 roku jako pierwsza Polka w historii, zaprezentowała swoją kolekcję na Paris Fashion Week. A potem wielokrotnie była gościem tej imprezy. Jej pokazy odbywały się w tak prestiżowych miejscach jak paryska École Nationale Superieure des Beaux Arts. Teraz Gosia Baczyńska powróciła do Paryża by zrealizować sesję prezentującą jej najnowszą kolekcję Per aspera ad astra, czyli Przez trudy do gwiazd. Efekty robią wrażenie. Kreacje Gosi Baczyńskiej po mistrzowsku sfotografowała Zosia Promińskiej. A tłem do ich prezentacji stały się słynne paryskie miejsca-ikony: Palais-Royal, Musée des Arts Décoratifs, Opéra Garnier, Café de la Paix i wieża Eiffla. Przypomnijmy, że po raz pierwszy projektantka pokazała tę kolekcję pod koniec sierpnia tego roku w Łazienkach Królewskich w Warszawie. A po królewskim pokazie zaserwowano gościom burgery z McDonald'sa. Co tylko kolejny raz udowadnia, że Gosia Baczyńska nie boi się dużego ryzyka i… trudnych sponsorów. Pokaz kolekcji Gosi Baczyńskiej „Per aspera ad astra” w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Sukces to konsekwencja, marzenia, dużo ciężkiej pracy, podejmowanie wyzwań niemożliwych do zrealizowania za wszelką cenę, nie poddawanie się. Możemy tworzyć najpiękniejsze rzeczy do szafy, do szuflady, na manekin i co z tego? Trzeba nauczyć się jeszcze biznesu. Bardzo bym jednak chciała, aby ten biznes nie był pozbawiony sfery artystycznej, duszy, unikalności mody. Sukcesem jest robienie tego, co nam w duszy gra i umiejętność sprzedaży tego, co mamy do zaoferowania powiedziała w jednym z wywiadów. Jej kreacje nosiły największe polskie gwiazdy takie jak Maja Ostaszewska i Magdalena Cielecka, ale też światowe znakomitości: Halle Berry czy księżna Kate. Ale Gosia Baczyńska rzadko bywa z siebie zadowolona. Ten stan najlepiej chyba opisał wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2014 roku. VIVA!: Budzisz się czasami zmęczona? Gosia Baczyńska: Często. Zawsze. VIVA!: Zawsze czy często? Gosia Baczyńska: Mam wrażenie, że zawsze. Od wielu lat, kiedy rano otwieram oczy, nie mam już tego błysku: „Boże, jest nowy dzień, czeka mnie coś fajnego”. Teraz, zanim w ogóle się obudzę, myślę o tym, co mam zrobić. I ta myśl, we śnie, napawa mnie przerażeniem, bo zazwyczaj to, co mam zrobić, jest nie do udźwignięcia dla jednej osoby. VIVA!: Ty to dźwigasz, mimo wszystko. Gosia Baczyńska: Dźwigam, ale każdy dzień to walka. Budzę się i nie chce mi się wstawać. Może dlatego tak długo to trwa. Przewracam się z jednego boku na drugi, biję się sama ze sobą o każdą minutę. Gosi Baczyńskiej, najsłynniejszej polskiej projektantce życzymy więc wytrwałości. Bo o dalsze jej sukcesy jesteśmy zupełnie spokojni!
Giorgio Armani, twórca najpopularniejszego stylu XX wieku kończy dziś 89 lat!
Dziś, 11 lipca 2023, 89. urodziny mistrza włoskiej mody Giorgio Armaniego! Miał być lekarzem, miał być wojskowym. Ani jednym ani drugim nie został. Zatrudnił się za to jako dekorator witryn w domu towarowym La Rinascente. W latach 1961-1970 choć nie miał żadnego profesjonalnego przygotowania pracował jako projektant w domu mody Nino Cerruti, by później zacząć działać na własną rękę. W 1974 roku wspólnie ze swoim partnerem Sergio Galeottim założył swoje przedsiębiorstwo zajmujące się modą męską, a od 1975 również damską. Stworzył także markę Emporio Armani. Sławę zyskał szyjąc dla hollywoodzkich sław. Do historii przeszła zwłaszcza garderoba, którą zaprojektował dla Richarda Gere’a w filmie Amerykański żigolak (1980) i kostiumy do Nietykalnych (1987) w reżyserii Briana de Palmy. ZOBACZ TAKŻE: Pokaz kolekcji Armani na jesień i zimę 2021/22 Giorgio Armani stworzył stylową garderobę XX wieku Ale tak naprawdę Giorgio Armani zaprojektował dużo więcej niż te czy inne kostiumy. To on stworzył… wzorcową garderobę końca XX wieku. Odarł stroje z nadmiaru ozdób i przeniósł sportowe, zrelaksowane fasony do mody biznesowej oraz wieczorowej. Swoim znakiem rozpoznawczym uczynił czyste, klarowne formy, świetne materiały i perfekcyjne krawiectwo. Stał się apostołem naturalności oraz dobrego smaku z włoskim znakiem jakości. Nic dziwnego, że w swej ojczyźnie ma status niemalże modowego świętego. Zaprojektował włoskie mundury policyjne, uniformy taksówkarzy w Mediolanie i… okładkę psałterza, który podarowano papieżowi. Z okazji urodzin mistrza przedstawiamy jego ostatnią, wyrafinowaną kolekcję Armani Prive na jesień i zimę 2019/2020. Wszystkiego najlepszego, Signore Armani! Richarda Gere'a w filmie Amerykański żigolak (1980) w garniturach zaprojektowanych przez Giorgio Armani. Julianne Moore, Cate Blanchett, Rihanna w kreacjach projektu Giorgio Armani.
Oto 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy!
Ikona zmarła 19 maja 1994 roku - dziś mija 29 lat od jej śmierci. Jej styl nadal inspiruje…
Styl ulubionej pierwszej damy Stanów Zjednoczonych nadal ma swoich wiernych fanów. Dlatego Przypominamy 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy! Oglądając je łatwo możemy zrozumieć dlaczego Jacqueline Lee „Jackie” Bouvier Kennedy Onassis jest jedną z nieprzemijających ikon światowego stylu. Jej looki zdumiewają różnorodnością. ZOBACZ TEŻ: 10 rzeczy, które składały się na niezapomniany styl Jackie Kennedy! Jaki był styl Jackie Kennedy? Jackie Kennedy kochała jednokolorowe zestawy i proste akcesoria: toczki, perły i białe rękawiczki. Świetnie prezentowała się też w kreacjach wieczorowych. To zasługa stylisty i projektanta Olega Cassini, który zajmował się jej garderobą w latach 1961-1963, a więc wtedy, gdy była mieszkanką Białego Domu. On sprawił, że zaczęto ją nazywać „Amerykańską królową”. Zaprojektował na przykład brzoskwiniową jedwabną suknię, w której Jackie Kennedy zaprezentowała się w indyjskim Delhi. Być może również z tego powodu jej wizyta w Indiach i Pakistanie okazała się tak dużym sukcesem, że Amerykańska Agencja Informacyjna nakręciła propagandowy film zatytułowany Jacqueline Kennedy’s Asian Tour. Dzięki swej Pierwszej Damie jej rodaczki poznały projekty wielkich europejskich domów mody: Christian Dior, Givenchy, Chanel. Jakże odważna i nowoczesna musiała im się wydać różowa suknia Diora z odkrytymi ramionami, w której wystąpiła na przyjęciu w Białym Domu w 1962! Ale Jackie Kennedy znakomicie wypadała również w kreacjach bardziej casualowych: inspirowanych modą etniczną, czy zgodnych z duchem lat 70. Pozostaje także do dziś prawdziwą mistrzynią w doborze dodatków: szali, torebek czy okularów przeciwsłonecznych. A teraz zobaczcie 10 niezapomnianych kreacji Jackie Kennedy!
Niezwykła historia jednej z najsłynniejszych torebek świata: oto Kelly marki Hermès
Dlaczego nazwaną ją nazwiskiem księżnej Monako?
Poznajcie niezwykłą historię jednej z najsłynniejszych torebek świata, czyli Kelly domu mody Hermès. Dlaczego nazwaną ją nazwiskiem księżnej Monako? Dlaczego stała się jednym z najbardziej kultowych dodatków w historii mody? Kiedy i przy jakiej okazji powstał pierwszy egzemplarz? Dajcie się zabrać do opowieści o jednym z cudów świata mody i galanterii. ZOBACZ TEŻ: Dlaczego styl młodej Grace Kelly wciąż fascynuje kobiety na całym świecie? View Ediplayer on the source website Niezwykła historia torebki Kelly marki Hermès Zacznijmy od przypomnienia postaci Grace Kelly znanej również jako Grace Grimaldi, księżna Monako, księżna Valentinois i markiza Baux. Przyszła na świat 12 listopada 1929 roku w Filadelfii. W 1951 roku nakręciła swój pierwszy film Czternaście godzin. Jej eteryczna uroda i nienaganny styl od zawsze robiły wrażenie nie tylko na srebrnym ekranie. Grace Kelly dodała glamouru garderobie „dziewczyny z collegu”. Doskonale czuła się w kobiecym stylu New Look, który lansował Christin Dior. Wybierała proste fasony: sukienki i spodnie z mocno podkreśloną talią, koszulowe bluzki, a do tego delikatną biżuterię i prawie niewidoczny makijaż. Kochała wzorzyste szale Hermèsa i ciemne okulary. CZYTAJ WIĘCEJ: Bajkowe życie przerwał tragiczny wypadek. Oto historia księżnej Monako, Grace Kelly! W 1955 roku dostała Oscara za rolę w filmie Dziewczyna z prowincji. W tym samym roku na Festiwalu Filmowym w Cannes poznała księcia Monako, Rainiera. 18 kwietnia 1956 roku wyszła za niego za mąż zostając księżną Monako, księżną Valentinois i markizą Baux. Jej suknia ślubna zaprojektowana przez Helen Rose do dziś uchodzi za arcydzieło. Grace Kelly zawsze rozumiała, że bycie stylową to część jej pracy zarówno jako aktorki, jak i księżnej Monako, tłumaczyła jej niezwykły wpływ na świat mody historyczka Bronwyn Cosgrave. A legendarny reżyser Alfred Hitchcock widział w niej „wiarygodne połączenie seksu i elegancji”. Torba Kelly Hermèsa w roli głównej Gdy była w pierwszej ciąży swój brzuch Grace Kelly zasłaniała… sporą torbą Hermèsa naiwnie myśląc, że w ten sposób zmyli uwagę paparazzi. Ten podstęp przyniósł odwrotny efekt. Zdjęcie przedstawiające ciężarną księżną Monako obiegło cały świat i trafiło nawet na okładkę magazynu Life. Wraz z nią trafiła zaś kultowa dziś torba. Ten model w tamtych czasach nazywany był jeszcze Sac à dépêches, a zaprojektował go w roku 1935 Rober Dumas. Torebka miała kształt trapezu, charakterystyczne zapięcie w formie paska, rączkę i ćwieki w podstawie, dzięki którym można było stawiać ją na ziemi. Za sprawą zdjęć księżnej torebka pomimo astronomicznej ceny stała się nowym przebojem Hermèsa. Marka poprosiła więc o zgodę na nazwanie jej rodowym nazwiskiem księżnej i... dostała zgodę. Od tego czasu powstało kilka wariantów Kelly w rożnych rozmiarach i kolorach. I ciągle są osoby, które zapłacą fortunę oraz będą czekać latami na Kelly wykonaną ze skóry krokodyla bądź strusia. View Burdaffi on the source website Historia marki Hermès A co powinniśmy wiedzieć o marce, która stworzyła tę kultową już torebkę? Hermès to jedna z najbardziej luksusowych i prestiżowych marek na świecie. Założył ją w 1837 roku w Paryżu Thiery Hermès. Początkowo jego firma produkowała końskie uprzęże i uzdy, a potem siodła. Z czasem zajęła się też innymi wyrobami ze skóry i z jedwabiu. Po śmierci właściciela w 1880 roku na czele francuskiego domu stanął jego syn, Charles-Emile. Przeniósł sklep na Rue du Faubourg Saint-Honoré, gdzie do dziś znajduje się flagowy butik Hermèsa. ZOBACZ TAKŻE: 5 ikon stylu wszech czasów, o których zawsze będziemy pamiętać Francuska marka od samego początku stawiała na jakość. Na przykład jedwab u Hermèsa do dziś musi być dwa razy mocniejszy niż u konkurencji. A produkcja wzorzystego jedwabnego szala zajmowała nawet trzy lata - kolejną warstwę farby nakładano dopiero gdy wyschła poprzednia. Ta sama trwałość i perfekcja wykonania cechuje współczesne przeboje marki, czyli kultowe i pożądane na całym świecie torby: opisywaną tu Kelly i równie popularną torbę Birkin. Uszycie jednej z nich zajmuje od 18 do 24 godzin pracy. W tym kontekście warto też wiedzieć, że od 2016 roku dla domu mody Hermès tworzy polski artysta Jan Bajtlik projektując chusty (Carrés Hermès), ceramikę, tapety, tkaniny, koce, ręczniki i typografię. Może i jemu uda się kiedyś zaprojektować przedmiot tak pożądany jak torebka Kelly? Trzymamy za to mocno kciuki! View Burdaffi on the source website
Dziś mija 31 lat od śmierci Marlene Dietrich. Jej styl wciąż inspiruje!
Co świat mody zawdzięcza tej wielkiej ikonie kina?
Dokładnie 31 lat temu, 6 maja 1992 roku zmarła ikona kina Marlene Dietrich. Gwiazda urodziła się 27 grudnia 1901 roku w Berlinie. Przyszła na świat jako Marie Magdalene Dietrich znana później jako legendarna Marlene Dietrich. Ta niemiecka gwiazda srebrnego ekranu, piosenkarka i ikona stylu w 1999 roku trafiła na 9. miejsce listy najlepszych aktorek wszech czasów, skompilowanej przez Amerykański Instytut Filmowy. Jej najsłynniejsze filmy to Błękitny anioł, Maroko, Szanghaj Ekspres czy Świadek oskarżenia. Zaś do historii muzyki rozrywkowej przeszły jej interpretacje utworów Lili Marleen, Falling in Love Again, Ich bin die fesche Lola, Johnny, The Boys in the Backroom i Where Have All the Flowers Gone. Jej karierę przerwał niefortunny wypadek w Sydney. Aktorka przewróciła się na scenie i złamała kość udową. Po długiej rehabilitacji zaniechała dalszych występów. Kolejne lata spędzała w odosobnieniu w swoim apartamencie w Paryżu. Wyjątek zrobiła jedynie w 1978 roku, by zagrać u boku Davida Bowie w filmie Zwyczajny żigolo. Kto nie słyszał jak śpiewa w nim piosenkę Just a Gigolo, powinien to jak najszybciej nadrobić. ZOBACZ TEŻ: Oto 5 ikon stylu wszech czasów, o których zawsze będziemy pamiętać Marlene Dietrich lansowała męski styl w modzie Marlene Dietrich wciąż fascynuje. I nie chodzi tylko o jej filmy, piosenki czy barwne życie osobiste (aktorka romansowała m.in. z pisarką Mercedes de Acosta, pisarzem Ernestem Hemingwayem i aktorem Jean’em Gabinem). Równie intrygujący pozostaje także jej styl. Oczywiście trzeba zacząć od tego, że była jedną pierwszych kobiet na świecie, która publicznie pokazywała się… w spodniach. Mało tego! W filmie Maroko Josefa von Sternberga z 1930 roku wystąpiła w dopasowanym, męskim smokingu. Był to zresztą film pod każdym względem niezwykły. Tak ubrana Marlene Dietrich śpiewała w nim po francusku i… całowała kobietę! Ameryka nie była przygotowana na taką dawkę europejskiej dekadencji! Powiedzmy jeszcze tylko, że zanim Yves Saint Laurent zacznie lansować smokingi jako strój odpowiedni dla płci pięknej miną całe dziesięciolecia. Zresztą wszystko co współczesna moda ma do powiedzenia na temat zabaw w „męskie kontra damskie” testowała przed laty na swej skórze nieustraszona Marlene Dietrich. Marlene Dietrich - styl. To ona wymyśliła „nagie” sukienki Aktorka kochała też niezwykle dopasowane suknie, w których przy pewnym oświetleniu wyglądała na… nagą. Te seksowne kreacje zaszywano przed występami na jej figurze. Dwie z nich aktorka zaprezentowała warszawskiej publiczności podczas koncertów w 1964 i 1966 roku. A więc to ona promowała „nagie” sukienki w czasach gdy istnienia na przykład takiej Kim Kardashian nikt nie mógł jeszcze nawet przewidzieć. Marlene Dietrich była również fanką wielkich, spektakularnych futer oraz kapeluszy. Miała obsesję na punkcie perfekcyjnego makijażu i fryzury. Jako jedna z pierwszych gwiazd Hollywood korzystała z usług chirurgów plastycznych. Najbardziej inspirujące wydaje się jednak wciąż być jej podejście do kreowania własnego wizerunku. Gwiazda mawiała: „Ubieram się wyłącznie by stwarzać swój obraz. Nie dla siebie, nie dla mody i nie dla mężczyzn”. W tej autokreacji pomagali jej najwięksi fotografowie epoki m.in. Irving Penn, Richard Avedon, Eve Arnold i Cecil Beaton. Konsekwentna strategia sprawiła, że już za życia Marlene Dietrich była postacią mityczną. Najlepiej oddał to w swej powieści Łuk triumfalny jej przyjaciel Erich Maria Remarque: „Jej zimna, jasna twarz nie pytała o nic, po prostu była i czekała… Patrząc na nią każdy mógł śnić swój własny sen”. I po to chyba wciąż potrzebne są nam gwiazdy! CZYTAJ WIĘCEJ: Crawford, Schiffer, Campbell, Evangelista, Christensen: Jak dziś wyglądają supermodelki z lat 90.? Marlene Dietrich jaki pierwsza nosiła „nagie" suknie. Marlene Dietrich uwielbiała nosić ubrania w męskim stylu.
Dziś mija 12 lat od ślubu księżnej Kate i księcia Williama. Zdradzamy 7 rzeczy...
...których jeszcze nie wiecie o słynnej sukni panny młodej
Zdradzaliśmy już wam sekrety, jakie skrywała suknia ślubna księżnej Diany. Ale ślubna kreacja księżnej Cambridge Kate również ma swoje tajemnice. Kreacja zaprojektowana przez Sarah Burton dla domu mody Alexander McQueen, mimo upływu czasu, wciąż jest jedną z najczęściej kopiowanych sukien ślubnych na świecie. Podróbki kosztują od 200 dolarów wzwyż, podczas gdy oryginał wart był podobno ponad 400 tysięcy dolarów! ZOBACZ TAKŻE: Wiecie, jak pachniały Kate, Diana i królowa Elżbieta podczas ślubu? Sekrety sukni ślubnej księżnej Kate Co jeszcze warto wiedzieć o tej oszałamiającej kreacji księżnej Kate, którą zobaczyliśmy w Opactwie Westminsterskim 29 kwietnia 2012 roku? Czy może Was jeszcze czymś zaskoczyć? Zapraszamy do naszej galerii z 7 tajemnicami ślubnej stylizacji księżnej Cambridge!
Enfant terrible świata mody, Jean Paul Gaultier kończy dzisiaj 71 lat!
Aż trudno w to uwierzyć, ale enfant terrible światowej mody czyli Jean Paul Gaultier kończy dzisiaj 71 lat! Jego charakterystyczny lekceważący styl, zamiłowanie do szokowania swoimi projektami i prowokacyjny sposób bycia przyniósł mu światową popularność. To doskonała okazja by przypomnieć, co zawdzięczamy temu niezwykłemu projektantowi. A więc… zaczynajmy. ZOBACZ TAKŻE: Pokazy mody - Jean Paul Gaultier haute-couture na wiosnę 2022. Boginie i muzy Co zrobił dla świata mody Jean Paul Gaultier? JPG jest nie tylko sławnym designerem, ale wpłynął na całą dzisiejszą kulturę pop. Najlepszym tego dowodem jest chociażby uwielbienie, jakim darzy go sama Madonna. W 1990 roku piosenkarka poprosiła JPG o przygotowanie kostiumów do jej trasy koncertowej The Blond Ambition Word Tour. To z tej okazji powstaje legendarny stanik ze stożkami, który do dziś jest jednym z ulubionych kostiumów królowej muzyki pop. A Madonna mówi tak o francuskim projektancie: Jean Paul, jak ja nie boi się ryzyka. Jest mistrzem w sztuce miksowania stylów i epok. Jego ubrania mają też często konotację erotyczne, co również bardzo lubię. Słowem, jesteśmy dla siebie stworzeni. Projektant był nią równie zachwycony. Ale zachwyt projektanta nie ograniczał się jedynie do gwiazd. Nigdy nie ukrywałem, że jestem modowym samoukiem Jedna z jego ulubionych modelek Farida wspomina: Jean Paul uwielbia wszystkie kobiety. Grube, chude, małe duże, brunetki, blondynki, rude, młode i w pewnym wieku. Fascynują go zarówno słowiańskie rysy, jak i egzotyczna uroda dziewcząt z Afryki. A zatem z jednej strony JPG wprowadził na wybieg wspomnianą już Madonnę, Ditę Von Teese, a ostatnio Conchitę Wurst, a z drugiej, wylansował trwającą do dziś modę na nieprofesjonalne, "charakterystyczne” modelki. I jako jeden z pierwszych zamienił pokazy mody w nieprzewidywalne happeningi. Kultowe projekty JPG: gorset, paski i poszarpane dżinsy To Jean Paul Gautier sprawił również, że to, co było do tej pory skrzętnie ukrywane stało się centralnym elementem wielu współczesnych stylizacji. Modny trend bieliźniany nie istniał bez jego koronkowego gorsetu, który po raz pierwszy zaprezentował w roku 1983. A ten gorset to jakby sentymentalna podróż w młodość projektanta. JPG miał kilkanaście lat, gdy znalazł na strychu kufer pełen skarbów. Ścinki materiałów, koronki, ubrania, które dawno już wyszły z mody. Wśród nich – gorset z fiszbinami, dzieło modystki z Arcueil (miasteczko pod Paryżem, w którym się wychował). Zafascynowany rozpruł każdy szew gorsetu, by dowiedzieć się, jak go zrobiono. Nigdy nie ukrywałem, że jestem modowym samoukiem, wyznaje. Na gorsecie lista legendarnych prac Gautiera oczywiście się nie kończy. Trzeba wymienić również wykradzione z męskiej garderoby marynarko-sukienki, kostiumy inspirowane meksykańskimi zapasami i strojami bohaterów komiksów, marynarskie podkoszulki, spódnice dla mężczyzn i poszarpane dżinsy. I warto sobie w tym momencie uzmysłowić, że nikt przed JPG nie traktował denimu w ten bezceremonialny sposób. Posada u Hermèsa Oprócz pracy nad własną marką, Jean Paul Gaultier podejmował się także wielu innych wyzwań. Jednym z nich było zastąpienie Martina Margieli (swojego byłego asystenta) na stanowisku głównego projektanta marki Hermès. Właściciele luksusowego domu mody szukali sposobu na przywrócenie dawnej świetności. Mimo tego, że świat mody wątpił w powodzenie tego projektu, Jean Paul Gaultier udowodnił, że w siedem lat można stworzyć niesamowite projekty i zorganizować niezapomniane pokazy. W 2010 roku opuścił francuski dom mody, aby skupić się na własnej marce. Współprace Jean Paul Gaultier Ekscentryczny kreator zarażał swoimi pomysłami innych, a najlepiej wspomina współpracę z Madonną, która jest równie awangardowa i otwarta jak projektant. Dla niej projektant stworzył całą kolekcję gorsetów, w których występowała podczas tras koncertowych Blond Ambition World Tour 90, Drowned World Tour 2001 oraz Confessions Tour. Właśnie on namówił artystkę do paradowania topless po wybiegu. Ich współpraca uczyniła projektanta jednym z najlepiej rozpoznawanych poza branżą mody. Jean Paul Gaultier podejmował także współpracę z Diet Coke (projekt butelek dietetycznej Coli) oraz prowadził telewizyjny program Eurotrash. Oprócz kolekcji wybiegowych, swoją kreatywność JPG miał okazję wykorzystać także na planie filmowym. Odpowiadał za stroje w takich kinowych hitach jak Kika w reżyserii Pedro Almodovara oraz Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek Petera Greenawaya. W filmie Piąty element, był odpowiedzialny za stroje cyborgów, kosmitów i Bruca Willisa. Jego wizja strojów przyszłości była mieszanką kiczu i kampu, szczególnie w przypadku postaci Milli Jovovich i Leeloo Dallas. Jean Paul Gaultier x Supreme Mimo rozstania ze światem fast fashion, branża nie zapomniała o Gaultierze, a on o świecie mody. Oprócz prac nad haute couture, JPG czasami wraca do bardziej przyziemnych projektów, jednym z nich jest kolekcja powstała we współpracy z jedną z najgorętszych marek streetwearowych - Supereme. Od samego początku włączałem elementy odzieży sportowej do moich kolekcji. To jeden z moich kodów, moja obsesja. Pod koniec lat 80. opracowałem linię, Junior Gaultier. Dzięki Supreme ta inspiracja trafi do nowego pokolenia, mówi projektant w wywiadzie dla Vogue. Kolekcja składa się z typowych dla Supreme, ale wykończonych w charakterystyczny dla JPG sposób. Graficzny garnitur, czerwone spodnie z napisem Fuck Racism, kraty, paski oraz printy. Twarzą kolekcji została Lourdes Leon, czyli córka Madonny. Ostatnia kolekcja Jean Paul Gaultier W 2015 roku Jean Paul Gaultier zaprezentował swoją ostatnią kolekcję prêt-à-porter. Postanowił skoncentrować się na pokazach haute couture i rozwoju firmy perfumiarskiej. Należę do starej gwardii kreatorów – Azzedin Alaïa, Mugler, Montana, tłumaczył wtedy. Kiedy debiutowaliśmy, moda była zabawą, a nie maszynką do robienia pieniędzy. Pamiętam moje pierwsze pokazy. Na sali byli przyjaciele, chłopaki modelek, ludzie, którzy uwielbiali modę. Bawiliśmy się doskonale i nie przeszkadzało nam to pracować. Dzisiaj na pokazy przychodzą głównie dziennikarze modowi, kupcy i celebryci. Dawny urok wyparował. Mamy nadzieję, że projektant znajdzie jeszcze niejedną okazję do dobrej zabawy choćby projektując kostiumy teatralne (dwa lata temu zrobił to dla Friedrichstadt-Palast w Berlinie). Joyeux anniversaire, Jean Paul Gaultier! CZYTAJ TEŻ: Jean Paul Gaultier spełnił swoje marzenie o pracy w teatrze. I nie musiał liczyć się z kosztami! Zobaczcie efekty! W 2016 roku zaprojektował ponad 500 kostiumów do rewii The One Grand Show wystawianej we Friedrichstad-Palast w Berlinie Finał pokazu ostatniej kolekcji prêt-à-porter Jean Paul Gaultier w 2015 roku. Madonna w gorsecie ze stożkami podczas trasy koncertowej The Blond Ambition Word Tour, 1990 rok. Kultowe projekty Jean Paul Gaultier.
Antoine Cierplikowski: najsłynniejszy fryzjer świata
Kim był urodzony w Sieradzu geniusz, którego porównywano z Chanel?
Francuski pisarz Maurice Sachs pisał: „Powojenne gwiazdy nazywały się Chanel, Cocteau, Antoine, Picasso”. Z czterech osób wspomnianych w tym cytacie trzy są powszechnie znane. Antoine, dziś zapomniany, zasługuje na to, by przywrócić należne mu miejsce w historii światowej mody, sztuki i designu. Jakiś czas temu ukazała się porywająca historia najsłynniejszego fryzjera wszech czasów autorstwa Marty Orzeszyny. Czego się z niej dowiadujemy o Antoine Cierplikowskim? ZOBACZ: Elizabeth Arden otworzyła ponad 100 salonów urody, wspierała sufrażystki i stworzyła pierwszą kinową reklamę Król fryzjerów, fryzjer królów Pochodzącego z Sieradza Antoniego Cierplikowskiego, bo tak brzmiało jego prawdziwe nazwisko, znał cały świat – od Paryża, przez Stany Zjednoczone, po Australię i Nową Zelandię. Był geniuszem fryzjerstwa, wyjątkowym artystą i wizjonerem mody. Przez niemal 70 lat lansował trendy, stale prowokował i zaskakiwał swoim talentem. Nazywano go „królem fryzjerów i fryzjerem królów”. Jego przyjaciółmi byli ludzie sztuki, filmu i koronowane głowy, m.in.: Modigliani, Kisling, Dali, Picasso, Xawery Dunikowski, Jean Cocteau, Maurice Chevalier, Pola Negri, Jan Kiepura, Artur Rubinstein, Wallis, księżna Windsoru, Maria, królowa Rumunii czy Josephine Baker, Bette Davis i słynna projektantka Elsa Schiaparelli.C CZYTAJ WIĘCEJ: Max Factor zrewolucjonizował świat makijażu i zmienił życie milionów kobiet Z Sieradza do gwiazd Antoni Cierplikowski urodził się 24 grudnia 1884 roku w Sieradzu. Był synem szewca Antoniego Cierplikowskiego i krawcowej Joanny z domu Majchrzak. Miał czwórkę starszego rodzeństwa: Rafała, Józefa, Władysława oraz młodszego brata Hieronima. Z fryzjerstwem zetknął się po raz pierwszy w wieku 11 lat. Naukę zawodu rozpoczął w Łodzi, aby w 1901 roku wyjechać do Paryża. Tam wypromował nową fryzurę a’la garçon, czyli na chłopczycę, która w połączeniu z sukienkami Coco Chanel stała się początkiem nowego wizerunku kobiety po pierwszej wojnie światowej. I tam rozpoczęła się jego niewiarygodna kariera. WIĘCEJ NA TEMAT: Życie Heleny Rubinstein to historia determinacji i ogromnej fortuny Antoine w swoim paryskim mieszkaniu z rzeźbami Xawerego Dunikowskiego (1963). Imperium Antoine'a U szczytu swej popularności Antoine posiadał sieć luksusowych salonów na całym świecie. 120 w samych Stanach Zjednoczonych, a także we Francji, w Anglii, Kanadzie, Australii, Japonii i w Polsce. Był właścicielem fabryk kosmetyków marki Antoine de Paris i Bain de Soleil we Francji i Stanach Zjednoczonych. Ich wyroby sprzedawano na pięciu kontynentach. Prowadził szkoły kosmetyczno-fryzjerskie kształtujące przyszłych pracowników salonów Antoine’a w Stanach Zjednoczonych i w Paryżu. Założył ekskluzywne czasopismo lifestylowe Antoine. Dokument pour la femme moderne. Miał dwa prywatne samoloty: farmana 391 i stinsona reliant (takim samym latał Al Capone). Wypromował nową fryzurę a’la garçon, która w połączeniu z sukienkami Coco Chanel stała się początkiem nowego wizerunku kobiety po pierwszej wojnie światowej Za jedną wizytę w swoim salonie inkasował nawet 150 dolarów (równowartość dzisiejszych 2 tysięcy złotych). Za prywatną wizytę Antoine’a u klientki trzeba było zapłacić nawet 500 dolarów (dziś to około 6 tysięcy złotych). Do jego klientek należały Mata Hari, Josephine Baker, Bette Davis, Brigitte Bardot i Eleanor Roosevelt. Nadzorował pracę fryzjerów podczas koronacji Jerzego VI i Elżbiety II. ZOBACZ TEŻ: Charlotte Tilbury - słynna brytyjska makijażystka i przyjaciółka Kate Moss W zapomnieniu Słynął z ekstrawaganckich strojów, spał w szklanej trumnie, jego paryski dom zdumiewał swoim ekscentrycznym wystrojem... Ale czas płynął niebłaganie, i moda na Antoine'a zaczęła słabnąć. W latach siedemdziesiątych XX wieku sprzedał prawa do marek Antoine de Paris i Bain de Soleil za 17 milionów (dziś 86 milionów) dolarów. Obie marki istnieją do dziś, ale nie wiadomo, co się stało z gigantycznym majątkiem genialnego fryzjera, który zmarł w 1976 roku w zapomnieniu w swoim rodzinnym Sieradzu. W książce Antoine de Paris. Polski geniusz światowego fryzjerstwa. Ekscentryk. Milioner. Artysta opartej na najnowszych badaniach jej autorka Marta Orzeszyna odsłania kulisy życia prywatnego Antoine’a, opisuje jego oszałamiającą karierę, niezwykłe bogactwo, a wreszcie zaskakujący koniec burzliwego życia. Polecamy! Książka Marty Orzeczyny "Antoine de Paris. Polski geniusz światowego fryzjerstwa. Ekscentryk. Milioner. Artysta", Rebis.
Nieznane ślubne zwyczaje z całego świata, które mają przynieść szczęście parze młodej!
Wiele tradycyjnych zwyczajów związanych ze ślubami i weselami ma zapewnić szczęście parze młodej. W Polsce na przykład młodzi muszą pilnować, by przekroczyć próg kościoła prawą nogą i nie mogą się za siebie odwracać. Podczas przysięgi panna młoda rogiem swej sukni przykrywa but pana młodego, aby „jej było zawsze na wierzchu” i za żadne skarby nie może upuścić obrączki. A przy wyjściu ze świątyni obsypuje się nowożeńców ryżem. I tu już wkraczamy w obszar różnic kulturowych, bo na dla przykładu w Hiszpanii parę młodą można obsypać także... kukurydzą i grochem. A jak wyglądają inne zwyczaje ślubne z całego świata? Zwyczaje ślubne z Europy Śluby w Austrii nie należą do najcichszych imprez. W regionie Tyrolu i Styrii pannę młodą budzą rano... wystrzały z broni palnej i fajerwerki. Te hałasy mają podobno odgonić zły duchy. W Rosji z kolei inscenizuje się porwanie panny młodej przez jej własnych rodziców. Pan młody musi swoją wybrankę od nich następnie wykupić. W tym celu musi wykonać szereg trudnych, a nierzadko upokarzających zadań. Jeśli nie jest w stanie wykonać jakiegoś polecenia powinien płacić druhnom kwiatami, słodyczami lub pieniędzmi. We Włoszech podstawowe znaczenie dla zapewnienia szczęścia parze młodej ma termin ślubu. Ceremonia pod żadnym pozorem nie powinna odbywać się we wtorek i piątek. Co ciekawe z kalendarza wykreślone są także całe miesiące: maj i sierpień, a także Adwent i Wielki Post. Zwyczaje ślubne z całego świata W Brazylii panna młoda zapisuje na rąbku swojej sukni imiona swoich niezamężnych koleżanek. To ma zapewnić im szczęście i szybkie zamążpójście. Z kolei szczęście samej pannie młodej mają gwarantować złote buty. W Japonii odganiać złe duchy ma rytuał picia sake, w czasie którego państwo młodzi i ich rodzice piją po trzy łyki z trzech różnych czarek. Na sześć dni przed ślubną ceremonią ślubną w Tunezji na dłoniach i stopach panny młodej malowane są henną kwietne motywy. A w Meksyku para młoda wiązana jest lasso z kwiatów, co ma zapewnić trwałość ich małżeństwa. Najdłużej do ślubu muszą się chyba przygotowywać panny młode z zamieszkującego Chiny ludu Tujia. Już na miesiąc przed ślubem panna młoda musi zacząć płakać z żalu, że opuszcza dom i rodzinę. Z biegiem czasu zaczynają zresztą płakać z nią wszyscy dalsi i bliscy krewni. Jak wam się podobają ślub zwyczaje z całego świata, które mają zapewnić szczęście młodej parze? Czy któryś z nich warto przenieść do Polski?
Jak to się stało, że torebka Diora stała się ulubionym dodatkiem księżnej Diany?
Dostała ją w niezwykłych okolicznościach...
Jak to się stało, że torebka Diora stała się ulubionym dodatkiem księżnej Diany? Kuferek z geometrycznym pikowaniem, nawiązującym do obić krzeseł z epoki Napoleona III, które stały w salonie Christina Diora podczas pokazu jego najsłynniejszej kolekcji New Look, miał premierę w roku 1994. Torebka znana dziś powszechnie jako Lady Dior wcale się wtedy tak nie nazywała. Początkowo ochrzczono ją bowiem imieniem Chouchou, czyli Pupilka. Ale jak okazało była to nazwa tymczasowa... ZOBACZ TAKŻE: Stylowa księżna Diana na Wimbledonie! To ona wyznaczała trendy… View Ediplayer on the source website Od kogo księżna Diana dostała torebkę Diora? We wrześniu roku 1995 Pierwsza Dama Francji Bernadette Chirac zastanawiała się, jaki prezent podarować odwiedzającej Paryż księżnej Dianie. Wiedziała, że księżna ma wielką słabość do mody. Pomyślała, że spodoba się jej najnowsze dziecko Diora. Przyszło jej bowiem do głowy, że zdobiące torebkę złote wisiorki z literkami układającymi się w napis Dior zwierały w sobie również słowo Di. Di jak Diana. Asystentka Bernadette Chirac zamówiła więc torebkę. Dostarczono ją następnego dnia. A dwa dni potem Pierwsza dama Francji wręczyła ją księżnej tuż przed tym jak obie wzięły udział w otwarciu wystawy Paula Cézanne'a w Grand Palais. Narodziny Lady Dior Księżnej Walii bardzo spodobał się prezent Bernadette Chirac. Tak bardzo, że Diana zamówiła torebkę Chouchou we wszystkich możliwych wariantach. I co ważniejsze, prawie się z nią nie rozstawała. A że nie bez powodu była nazywana „najczęściej fotografowaną kobietą świata”, kobiety na wszystkich kontynentach zobaczyły wkrótce jej fotografie z tym dodatkiem domu mody Christian Dior. Przypomnijmy, że księżna pojawiła się z Chouchou na przykład podczas swej oficjalnej wizyty w Argentynie. W roku 1996 za zgodą i z błogosławieństwem księżnej torebka zmieniła więc nazwę na Lady Dior. I co zupełnie niezwykłe, w ciągu następnych dwóch lat została sprzedana w astronomicznej liczbie... 200 tysięcy egzemplarzy! Księżna Diana niezapomniana ambasadorka Diora Powiedzmy parę słów o samej torebce. Prawdziwy luksus wymaga najlepszych materiałów i najlepszego rzemiosła mawiał Christiana Dior. I tej zasadzie stara się być wierny jego dom mody. Powiedzmy tylko, że każda torebka Lady Dior składa się z... 144 elementów! A nad powstaniem jednego egzemplarza trzeba pracować ponad osiem godzin. Przez lata wiele sławnych kobiet było ambasadorkami Lady Dior. Pierwszą z nich już 1996 roku została Carla Bruni. Potem jej obowiązki przejęły Diane Kruger, Monica Bellucci i Marion Cotillard. Ale i tak do dziś torebka ta kojarzona jest nieodmiennie z postacią księżnej Diany. Choć ona, mówiąc żartem, w przeciwieństwie do sławnych aktorek nie dostała za swoją pracę ani grosza honorarium. View Burdaffi on the source website
Dziś 60. urodziny obchodzi projektant Marc Jacobs!
To właśnie 9 kwietnia 1963 urodził się jeden z najbardziej znanych współczesnych projektantów, Marc Jacobs. Kiedy był małym chłopcem jego babcia przedstawiała go mówiąc: „Zobaczycie, on będzie nowym Calvinem”. A miała oczywiście na myśli Calvina Kleina. Nie pomyliła się. Marc Jacobs stał się kimś równie ważnym dla amerykańskiej i światowej mody. Ale w przeciwieństwie do Calvina Kleina nie stworzył jednego, rozpoznawalnego stylu. Jego kolekcje są eklektyczne i zmienne, a Marc Jacobs nie ma sobie równych w kreowaniu nowych trendów. W 2010 roku magazyn Time umieścił go więc na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi świata. ZOBACZ TAKŻE: Powrót do lat 60. na pokazie kolekcji Marca Jacobsa Marck Jacobs - biografia projektanta Marc Jacobs to projektant wszechstronny, niezwykle kreatywny, który przez lata udowodnił, że potrafi poruszać się w świecie zarówno mody odważnej, jak i klasycznej. Jacobs pomógł przekształcić firmę Louis Vuitton z tradycyjnej marki, produkującej akcesoria bagażowe w jedną z najważniejszych marek modowych na świecie. Kiedy w 2013 roku opuścił koncern LVMH skupił się na własnej marce Marc Jacobs, zarówno w jej głównej linii, jak i mając pieczę nad premierami zapachów, kosmetyków, książek i artykułów papierniczych z logo Jacobs. W 2015 roku Jacobs pożegnał się z tańszą linią Marc by Marc Jacobs. Posunięcie to zaskoczyło wielu znawców mody. Jednak ruch ten miał podłoże biznesowe - linia przynosiła straty. Teraz Jacobs z powodzeniem projektuje kolekcje pod brandem Marc Jacobs - każda z jego kolejnych kolekcji zachwyca i zdumiewa. Projektant nie daje nam się sobą znudzić. Jak zaczynał Jacobs? CZYTAJ TEŻ: Louis Vuitton - historia marki, która zmieniła świat mody Marc Jacobs - początki kariery W 1981 roku, po ukończeniu High School of Art and Design, Jacobs zapisał się do Parsons the New School for Design, gdzie podjął studia na kierunku projektowania odzieży damskiej. Projekt Jacobsa z ostatniego roku studiów składał się z trzech oversize'owych swetrów własnoręcznie uszytych przez… jego babcię. Za te kreacje Jacobs otrzymał nagrodę Chestera Weinberga i Perry'ego Ellisa Gold Thimble, a także tytuł Studenta Roku w dziedzinie wzornictwa. Jacobs szybko wystartował ze swoim brandem Marc Jacobs, co przyniosło mu zainteresowanie branży oraz nagrodę CFDA/Perry Ellis dla Nowego Talentu Mody. W 1989 roku Jacobs dołączył do marki Perry Ellis, aby nadzorować produkcję odzieży damskiej, ale w 1993 roku został zwolniony przez kierownictwo firmy po nieudanej kolekcji w stylu grunge. Niedługo potem Jacobs założył firmę Marc Jacobs International, która stworzyła kilka niezależnych kolekcji, a następnie w 1997 roku sprzedała 96% udziałów koncernowi LVMH. W tym samym czasie Jacobs objął stanowiska dyrektora artystycznego Louis Vuitton. Pokaz kolekcji Louis Vuitton na wiosnę 2011 Marc Jacobs - projektant, który odmienił dom mody Louis Vuitton Jacobs nie tylko projektował świetnie kolekcje dla Louis Vuitton, ale także w nowatorski sposób podszedł do budowania brandu. Niezwykle istotne w pracy Jacobsa dla Louis Vuitton miały hitowe współprace projektanta ze współczesnymi artystami, w tym Stephenem Sprouse'em (2001), Takashim Murakami (2005), Richardem Princem (2007) i Yayoi Kusamą (2012). Sama współpraca z Murakamim przyniosła aż 300 milionów dolarów zysku ze sprzedaży. W pracy Jacobs triumfował, ale w życiu prywatnym nie mógł znaleźć równowagi. Rozpoczął się okres intensywnego zażywania narkotyków - kokaina, heroina i alkohol to była codzienność projektanta. „Kiedy piłem, byłem wyższy, zabawniejszy, mądrzejszy, fajniejszy”, przyznał po latach. Przyjaciele, w tym modelka Naomi Campbell i redaktor naczelna amerykańskiego wydania Vogue Anna Wintour namówili Jacobsa do szukania pomocy. W 1999 roku rozpoczął odwyk. Po uporaniu się z nałogami Jacobs ponownie poświęcił się pracy, wprowadzając na rynek pierwszą linię ubrań ready-to-wear Louis Vuitton i jednocześnie rozwijając swoją własną markę. Udzielił również licencji na swoje nazwisko perfumom i akcesoriom. W 2013 roku zakończył pracę dla LVMH. Skupił się na własnym brandzie. We wrześniu 2020 roku Jacobs wypuścił linię Heaven, poliseksualną linię skierowaną do młodszych odbiorców. Wszystkie ubrania zawierały sygnatury marki, aby uczcić jej historię, a jednocześnie nadać jej świeży przekaz, skierowany do nowego klienta. Ciekawe czym znowu nas zaskoczy?
Dziś rocznica śmierci Cristóbala Balenciagi, założyciela wielkiego domu mody
Minęły lata, a jego projekty wciąż inspirują!
Cristóbal Balenciaga Eizaguirre urodził się 21 stycznia 1895 roku w rybackim miasteczku Getaria w Kraju Basków. Zmarł zaś w wieku 72 lat 23 marca 1972 roku. Prawie sto lat temu projektant założył swój pierwszy salon w baskijskim San Sebastian. A potem podbił świat mody. Ubierał koronowane głowy m.in. królową Hiszpanii i Belgii oraz największe gwiazdy swoich czasów takie jak Greta Garbo, Grace Kelly czy swoją ukochaną pisarkę Colette. Sam wolał pozostawać w cieniu. Jak bardzo? Wystarczy powiedzieć, że udzielił… tylko jednego wywiadu! ZOBACZ TEŻ: Kim Kardashian w trzech różowych stylizacjach od Balenciagi w "Saturday Night Live". Która najlepsza? View Ediplayer on the source website Cristóbal Balenciaga, twórca haute couture Choć mało mówił, a tylko szył i projektował był Cristóbal Balenciaga jednym z najbardziej poważanych twórców haute couture. Christian Dior, z którym łączyła go nie tylko pasja do mody, ale również dzień urodzin, mówił o nim: To prawdziwy mistrz nas wszystkich, a Coco Chanel dodawała: Jest jedynym couturier w najgłębszym sensie tego słowa. Inni to tylko projektanci. Do legendy przeszła też atmosfera jego pokazów. Przed prezentacjami Diora goście radośnie przerzucali się żartami i najnowszymi plotkami. Na pokazach Balenciagi panowała cisza jak w kościele. Ktoś zemdlał. Ale równie dobrze można tam było umrzeć z napięcia i oczekiwania, tak swoje wrażenia opisywała ówczesna naczelna amerykańskiego Vogue’a Diana Vreeland. Kobiety kochają Balenciagę Mówi się, że kiedy w 1968 roku zamknął swój dom mody, jedna z jego najwierniejszych klientek, Mona Bismarck wyjechała do swojej willi na Capri na kilka dni, aby przeżyć prawdziwą żałobę. Jego projekty kochały nie tylko kobiety z Europy, ale i z całego świata. Stał się ulubieńcem redaktorek najlepszych pism modowych świata. Moda, którą tworzył była bardzo dojrzała i jednocześnie subtelna. Kobiety podziwiały doskonałość sylwetek i konstrukcji, które wychodziły z jego projektów. Jaki był Balenciaga? Chociaż stał się ikoną i gwiazdą wśród projektantów, w rzeczywistości był bardzo skromny i nieśmiały. Flesze, splendor i publiczność go peszyły. Klientów obserwował przez uchylone drzwi od zaplecza w butiku. Nie przejmował się opinią dziennikarzy, którzy oglądali jego najnowsze kolekcje. Był perfekcjonistą i doskonale wiedział, że wszystko to, co wypuszcza na światło dzienne, jest doskonale dopracowane. Nad jednym szwem był w stanie pracować godzinami, tylko po to, aby był idealny, jak od linijki. Podobno jego lekiem na bezsenność było zaginanie i drapowanie zasłon. Często był widywany w oknie swojego apartamentu podczas wariacji na temat... zasłon! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spektakularny pokaz Balenciagi na Tygodniu Mody w Paryżu! Dlaczego projekty Balenciagi wciąż inspirują? Projekty Cristóbala Balenciagi do dziś oszałamiają perfekcyjnym, a nierzadko nowatorskim krojem i zaskakują bogactwem wykorzystanych materiałów. Nieprzemijające wrażenie robi też jego umiłowanie detalu (Balenciaga szczególnie lubił projektować… rękawy) i zupełnie nowy pomysł na kobiecą sylwetkę. To Balenciaga w latach 50. XX wpadł na pomysł by poszerzyć ramiona i zlikwidować mocno zaznaczoną talię. Geniusz projektanta po raz kolejny pokazała paryska wystawa zatytułowana Balenciaga. L’Oeuvre au Noir czyli Balenciaga. Dzieło w czerni. Zgodnie z tytułem prezentowane były na niej same czarne kreacje baskijskiego mistrza. Miejscem ekspozycji było zaś Musée Bourdelle czyli dawna pracownia uznanego XX-wiecznego rzeźbiarza Antoine Bourdelle’a, autora m.in. pomnika Adama Mickiewicza w Paryżu. Jednak za sprawą geniuszu Cristóbala Balenciagi wielkie posągi Bourdelle’a stały się podczas tej wystawy jedynie rodzajem malowniczej dekoracji. Okazało się bowiem, że wybitniejszymi dziełami sztuki są urzekające swą urodą i subtelnością suknie uszyte z czarnego jedwabiu… Projekty Cristóbala Balenciagi do dziś oszałamiają nowatorskim krojem Nic dziwnego więc, że o śmierci Cristóbala Balenciagi 23 marca 1972 roku amerykański magazyn Women's Wear Daily zawiadomił czytelników tytułem „Król nie żyje”. I wszyscy wiedzieli o kogo chodzi. Wystawa kreacji Cristóbala Balenciagi w paryskim Musée Bourdelle.