Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović zapytana o pierwszy rozwód: "Bardzo bolesny temat". Czy została zdradzona?
Iwona Pavlović rzadko wraca publicznie do swojego pierwszego małżeństwa. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "VIVA! Bez Tabu" zdobyła się jednak na wyjątkowo szczere wyznanie. Jurorka "Tańca z gwiazdami" opowiedziała o relacjach między partnerami tanecznymi, kulisach dawnego związku i trudnych emocjach, które przez lata pozostawały zamknięte za drzwiami prywatności.
Pierwsze pytania Marioli Bojarskiej-Ferenc dotyczyły środowiska tanecznego i relacji, jakie tworzyły się między partnerami na parkiecie. Iwona Pavlović nie ukrywała, że w czasach, gdy sama intensywnie trenowała, związki między tancerzami były czymś bardzo naturalnym. Jak wyznała w programie "VIVA! Bez Tabu", wspólne treningi, wyjazdy i codzienna obecność sprawiały, że ludzie po prostu się do siebie zbliżali. Iwona Pavlović o miłości na parkiecie. "Ciągle jesteś razem" Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Iwonę Pavlović, czy w świecie tańca romans między partnerami był czymś niemal naturalnym. Jurorka "Tańca z Gwiazdami" przyznała, że w czasach, gdy sama startowała w turniejach, takie historie zdarzały się bardzo często. "W moich czasach dosyć często to było, ale wiesz też z jakiego powodu? Trenujesz razem, jeździsz razem, ciągle jesteś razem, takie na dobre i na złe. A to wiesz, zbliża też" — wyznała w programie „VIVA! Bez Tabu”. Jurorka podkreśliła również, że wiele relacji rodzących się na parkiecie przeradzało się później w trwałe związki. Jak zaznaczyła, część takich par do dziś jest razem, co jej zdaniem pokazuje, że nie były to jedynie chwilowe zauroczenia. "I nie mówię, że tam nie ma miłości w tych związkach, bo bardzo często najpierw gdzieś tam spoglądają na siebie i się łączą w pary taneczne. I to rzeczywiście później się rozwija i kwitnie. I sporo jest takich par, że do dzisiaj są razem ze sobą" — zaznaczyła. Pavlović zauważyła też, że współczesne środowisko taneczne wygląda już inaczej niż kiedyś. Dziś partnerzy częściej pozostają po prostu przyjaciółmi i współpracownikami. "Dzisiejsze czasy troszkę się zmieniły. Już teraz niekoniecznie chłopak i dziewczyna muszą być razem. Po prostu są kumplami, lubią się i dlatego tańczą" — dodała. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Iwona Pavlović o pierwszym rozwodzie: "To bardzo bolesny temat" Mariola Bojarska-Ferenc poruszyła temat plotek o zdradzie w pierwszym małżeństwie Iwony Pavlović. Dziennikarka zapytała wprost, czy jurorka wiedziała o niewiernościach męża i czy próbowała je ignorować. Iwona Pavlović nie ukrywała, że to dla niej niezwykle trudny temat. Jurorka przyznała, że jej małżeństwo stopniowo się rozpadało, choć przez długi czas nie dopuszczała do siebie myśli o rozwodzie. Jak powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, została wychowana w przekonaniu, że małżeństwo powinno trwać mimo kryzysów. "Myślę, że gdzieś w ogóle między nami się tak rozchodziło chyba. Ale ja byłam też taką osobą, tak byłam wychowana, że w mojej głowie pojęcie rozwodu nawet nie istniało. Nawet nie wyobrażałam sobie, że ja bym mogła się rozwieść. To w ogóle by było niemożliwe" — wyznała. Pavlović szczerze opowiedziała również o tym, jak patrzy dziś na kobiety pozostające w trudnych relacjach: "Bardzo jest spora grupa kobiet, która nie ma niezależności finansowej i wtedy akceptują kobiety dużo rzeczy, nie tylko zdradę. No taki to jest trudny temat, [...] nawet nie chcę w niego się teraz zagłębiać, bo co kobieta to by była historia tak naprawdę". W dalszej części rozmowy jurorka zdobyła się także na bardzo osobiste wyznanie dotyczące obecnego męża, Wojciecha Oświęcimskiego. "Myślę, że gdybym tak mocno nie zakochała się w Wojtku, to nie byłoby rozwodu" — powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović szczerze o bezdzietności. Czy żałuje, że nie ma dzieci? Moment refleksji przyszedł po śmierci jej mamy
Iwona Pavlović rzadko mówi o swoim życiu prywatnym tak otwarcie. Tym razem w programie "VIVA! Bez Tabu" zrobiła wyjątek. W szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała o bezdzietności, rodzinnych więzach i chwili, która przyszła po śmierci jej mamy.
Pierwsze skojarzenie z Iwoną Pavlović? Dyscyplina, perfekcja i charakterystyczna surowość, którą widzowie od lat oglądają w "Tańcu z gwiazdami". Jednak w programie "VIVA! Bez Tabu" jurorka pokazała zupełnie inne oblicze. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc pozwoliła sobie na osobiste wyznania dotyczące macierzyństwa, rodziny i własnych życiowych wyborów. Bez unikania trudnych tematów opowiedziała o tym, dlaczego nigdy nie została mamą i czy dziś czuje z tego powodu żal. Iwona Pavlović o bezdzietności: "Naprawdę nie żałuję" Mariola Bojarska-Ferenc zapytała swoją rozmówczynię, jakie wyrzeczenia wiązały się z życiem zawodowej tancerki. Iwona Pavlović przyznała, że przez lata w ogóle nie myślała o wielu rzeczach w kategorii poświęceń. Dopiero po czasie zdała sobie sprawę, że nie miała okazji zostać mamą. "Moim zdaniem, kiedy robisz to, w ogóle nie czujesz, że to są wyrzeczenia. Ja z perspektywy czasu wiem, że nie mam dzieci na przykład, swoich osobistych" – wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc. Zapytana przez prowadzącą o to, czy żałuje, że nie ma dzieci, odpowiedziała natychmiast: "Nie, naprawdę nie". Jurorka przyznała, że częściowo był to świadomy wybór. Jednocześnie podkreśliła, że nigdy nie odczuwała braku macierzyństwa w taki sposób, w jaki często przedstawia się to społecznie. Dużo mówiła o swojej rodzinie i relacjach, które dawały jej poczucie bliskości. "Może też dlatego, że mam teraz te dzieciaki, teraz są już i żony, i wnuki, to wszystko. A poza tym ja byłam w rodzinie bardzo rodzinnej, gdzie moi bracia mieli dzieci, więc my jesteśmy tacy rodzinni, więc ja nie odczułam tego braku mojego osobistego macierzyństwa" – wyznała w "VIVA! Bez Tabu". Iwona Pavlović o refleksji, która przyszła po śmierci mamy. "Po mnie już nie będzie nikogo" Choć Iwona Pavlović podkreślała, że nie żałuje swojego wyboru, przyznała, że był jeden moment, który skłonił ją do bardzo głębokiej refleksji. Wszystko przyszło po śmierci jej mamy. "Jedyny moment, to jak moja mama umarła, uświadomiłam sobie, że po niej jestem ja, po mnie już nie będzie nikogo. I to był taki moment, nie chcę powiedzieć że tragedii, no mam cudowne życie, ale wiesz taki moment zastanowienia. Zobacz, jej nie ma, ale ona jest tak we mnie, wiesz, tak żyje" – powiedziała. Wtedy Mariola Bojarska-Ferenc zauważyła: Chciałabyś, krótko mówiąc, żebyś ty żyła w innym sercu. Iwona Pavlović odpowiedziała bardzo obrazowo: "Po mnie jest cięcie. [...] Oczywiście nie trzeba wyrywać włosów, są kobiety, które w ogóle nie mogą mieć dzieci i też żyją pięknie i szczęśliwie. Ale to był taki moment, wiesz, że uświadomiłam sobie, że jak są gałęzie, to ta moja gałązka się kończy". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tych 6 czynników niszczy Twoje serce. Lekarz wymienia, z czego warto zrezygnować w drodze po zdrowie
Co najbardziej szkodzi sercu na co dzień? W programie "VIVA! Bez Tabu" Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z kardiologiem Piotrem Gryglasem, który bez ogródek wskazuje sześć kluczowych czynników niszczących układ krążenia. To nie tylko dieta i brak ruchu. Lekarz tłumaczy, jakie nawyki warto natychmiast ograniczyć, by realnie zadbać o zdrowie i wydłużyć życie.
Rozmowa w "VIVA! Bez Tabu" pokazuje, że wiele szkodliwych dla serca przyzwyczajeń traktujemy jako coś zupełnie normalnego. Piotr Gryglas w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc podkreśla, że problemem nie jest jeden czynnik, ale ich kumulacja. W programie jasno wybrzmiewa, że zmiana stylu życia nie musi być rewolucją – wystarczy świadomość i konsekwencja. Tych 6 czynników niszczy Twoje serce. Kardiolog mówi, czego unikać W trakcie rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc zapytała wprost: Co najbardziej niszczy nasze serce? Odpowiedź Piotra Gryglasa była konkretna i bezpośrednia: "Ja bym powiedział, że stres, bezruch, otyłość, zła dieta, palenie, alkohol. [...] To są generalnie najważniejsze czynniki" – powiedział w programie "VIVA! Bez Tabu". Lista, którą wymienia kardiolog, nie jest przypadkowa. To sześć filarów stylu życia, które mają realny wpływ na kondycję układu krążenia. Jak tłumaczył dalej, problem jest znacznie szerszy: "Ich jest bardzo wiele, oficjalnie chyba 26, ale to już z jednostkami chorobowymi" – zaznaczył w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc. Lekarz zwraca uwagę, że za tymi czynnikami stoją konkretne konsekwencje zdrowotne. Szczególnie niebezpieczne są choroby, które rozwijają się po cichu. W programie padło ważne ostrzeżenie: „Pamiętajmy, że też musimy badać naszą glukozę we krwi, bo cukrzyca niszczy serce.” To właśnie cukrzyca, otyłość i nadciśnienie tworzą jeden z najbardziej niebezpiecznych zestawów dla zdrowia. Co istotne, wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia. Dlatego kardiolog w "VIVA! Bez Tabu" apeluje o regularną profilaktykę: "Badajmy raz w roku ciśnienie, bo ludzie bardzo często nie wiedzą, że mają nadciśnienie". ZOBACZ TEŻ: Do czego prowadzi nieleczone nadciśnienie? Ekspert wyjaśnia, na co warto zwracać uwagę Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Męczy cię wejście schodami na pierwsze piętro? Możesz mieć problemy z sercem. Lekarz alarmuje, co jeszcze może być niepokojącym objawem
Problemy z sercem często rozwijają się po cichu, dając subtelne sygnały, które łatwo zignorować. W programie "VIVA! Bez Tabu" kardiolog Piotr Gryglas wyjaśnił, na jakie objawy szczególnie warto zwrócić uwagę. Jednym z nich może być coś tak banalnego jak zadyszka podczas wchodzenia po schodach.
Rozmowa Marioli Bojarskiej-Ferenc z ekspertem od chorób serca pokazuje, jak często bagatelizujemy pierwsze symptomy poważnych schorzeń. Choć wielu z nas tłumaczy je zmęczeniem lub wiekiem, mogą być sygnałem ostrzegawczym organizmu, którego nie wolno lekceważyć. Problemy z sercem a wysiłek. Kiedy zwykłe schody stają się wyzwaniem? Mariola Bojarska-Ferenc zapytała wprost: "Rozpoczęliśmy od różnych dolegliwości, które mogą zniszczyć nasze serce. Powiedział Pan o niedokrwieniu serca, ale jak to zidentyfikować, że coś takiego dotyczy nas?". To pytanie, które zadaje sobie wiele osób, zwłaszcza gdy pojawiają się pierwsze niepokojące zmiany w codziennym funkcjonowaniu. Odpowiedź Piotra Gryglasa była jednoznaczna i niezwykle konkretna. "Pierwszym objawem jest pogorszenie tolerancji wysiłku" – powiedział w programie "VIVA! Bez Tabu". To właśnie ten moment, gdy coś, co wcześniej było zupełnie naturalne i niewymagające wysiłku, zaczyna sprawiać trudność, powinien wzbudzić czujność. Lekarz tłumaczył to na bardzo prostym przykładzie z życia codziennego: "Jeżeli wchodziliśmy na pierwsze piętro i nie sprawiało nam to żadnego problemu, to pierwszym sygnałem alarmowym jest pogorszenie tolerancji wysiłku, czyli na przykład zadyszka po wejściu na pierwsze piętro". Kluczowe jest porównanie do wcześniejszej kondycji organizmu. Jak podkreślił kardiolog: "Jeżeli zauważamy, że dotychczasowy wysiłek, który pokonywaliśmy bez problemu nagle sprawia nam trudność pod postacią pojawienia się duszności, że nie możemy tego zwykłego dla nas wysiłku pokonać, bo pojawia się duszność, to już powinniśmy się skonsultować z lekarzem". ZOBACZ TEŻ: Do czego prowadzi nieleczone nadciśnienie? Ekspert wyjaśnia, na co warto zwracać uwagę Ból w klatce piersiowej: jak rozpoznać niedokrwienie serca? W dalszej części rozmowy Piotr Gryglas skupił się na objawach bardziej charakterystycznych dla niedokrwienia serca. To właśnie one najczęściej poprzedzają poważne zdarzenia kardiologiczne, takie jak zawał. Co istotne, nie zawsze przypominają one stereotypowy, ostry ból, jaki często widzimy w filmach. Lekarz tłumaczył w programie "VIVA! Bez Tabu", że pacjenci bardzo często mają trudność z precyzyjnym opisaniem swoich dolegliwości. To sprawia, że objawy bywają bagatelizowane lub mylnie interpretowane jako coś mniej groźnego. "Jeżeli chodzi o samo już niedokrwienie serca, to oczywiście każdy wysiłkowy ból o charakterze pieczenia, ucisku, gniecenia, ból trudny do pokazania jednym palcem" – wyjaśniał Piotr Gryglas. To bardzo ważna wskazówka – ból związany z sercem rzadko jest punktowy. Ekspert zwrócił uwagę na sposób, w jaki pacjenci opisują swoje odczucia: "Chorzy zazwyczaj pokazują całą dłonią, nie potrafią powiedzieć, gdzie ich piecze, boli. Rozlany ból, rozlany ucisk, najczęściej porównują to do ciężkiego kamienia nagrzanego". Najważniejsze jest jednak to, co te objawy mogą oznaczać: "To są objawy sugerujące niedokrwienie mięśnia serca, objawy, które mówią, że za chwilę może dojść albo już doszło do zawału mięśnia serca”. Na koniec Piotr Gryglas zaapelował do widzów: "Takich objawów nie wolno lekceważyć, je trzeba zawsze skontrolować. Jeżeli się pojawiają i mijają, to powinniśmy biec w te pędy do kardiologa". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Do czego prowadzi nieleczone nadciśnienie? Ekspert wyjaśnia, na co warto zwracać uwagę
Do czego prowadzi nieleczone nadciśnienie i dlaczego tak często je ignorujemy? W programie Marioli Bojarskiej-Ferenc "VIVA! Bez Tabu" kardiolog Piotr Gryglas wyjaśnia, jak rozwija się ta choroba i jakie może mieć dramatyczne konsekwencje. Okazuje się, że pierwsze sygnały bywają niemal niewidoczne.
Rozmowa Marioli Bojarskiej-Ferenc z ekspertem pokazuje, że nadciśnienie tętnicze to nie tylko problem osób starszych. To choroba cywilizacyjna, która coraz częściej dotyka młodych ludzi i przez długi czas rozwija się po cichu, nie dając wyraźnych objawów. Skąd bierze się nadciśnienie? Ekspert o starzeniu naczyń, stylu życia i cichym rozwoju choroby "Ale taka najprostsza, a najczęstsza chyba dolegliwość, to przede wszystkim wzrost ciśnienia krwi. Czy to jest naturalne [...]?" – zapytała Mariola Bojarska-Ferenc w programie "VIVA! Bez Tabu", kierując rozmowę na temat źródeł problemu. Piotr Gryglas nie miał wątpliwości, że odpowiedź nie jest prosta: "Często tutaj patogeneza nadciśnienia tętniczego jest bardzo złożona" – powiedział. Jak tłumaczył w rozmowie, jednym z kluczowych czynników jest naturalny proces starzenia się organizmu. Sztywnienie i wapnienie naczyń, o których wspomniał ekspert, prowadzą do zwiększenia oporu w układzie krążenia. W efekcie serce musi pracować ciężej, a ciśnienie krwi rośnie. Lekarz podkreślił również, że nie jest to wyłącznie kwestia wieku. "Jest to też choroba cywilizacyjna, zależna bardzo od stresów, od diety, którą prowadzimy" – tłumaczył Marioli Bojarskiej-Ferenc. "Na przykład dieta bogata w fast foody, w sól kuchenną, plus stresy, nadwaga, otyłość, to wszystko powoduje wzrost oporu obwodowego, ciężko jest sercu wpompować krew do naczyń i ciśnienie rośnie do góry. I ta patologia rozpoczyna się już dzisiaj bardzo często u młodzieży." Najbardziej niepokojące w nadciśnieniu jest to, że jego skutki narastają stopniowo. "Niestety nadciśnienie tętnicze z biegiem miesięcy i lat powoduje niszczenie naczyń i narządów docelowych" – podkreślił ekspert. Konsekwencje mogą być dramatyczne: "Niszczy nerki, niszczy oczy, niszczy mózg, niszczy serce". To oznacza, że nieleczone nadciśnienie może prowadzić m.in. do niewydolności nerek, problemów ze wzrokiem, udaru mózgu czy chorób serca. Objawy nadciśnienia. Dlaczego tak łatwo je przeoczyć i kiedy zaczyna być groźnie? "Jak ciśnienie może zrujnować nam życie? [...] Możemy nawet nie wiedzieć, że to ciśnienie mamy zbyt wysokie" – zauważyła Mariola Bojarska-Ferenc, trafnie oddając istotę problemu. Piotr Gryglas odpowiedział wprost: "Nadciśnienie jest chorobą absolutnie bezobjawową". Jak tłumaczył w programie "VIVA! Bez Tabu", aż "99% wykrycia nadciśnienia to jest przypadkowy pomiar ciśnienia". To właśnie brak wyraźnych symptomów sprawia, że wielu ludzi żyje z chorobą przez lata, nie mając o niej pojęcia. W Polsce problem jest ogromny – miliony osób mogą być chore, nie zdając sobie z tego sprawy. Z czasem jednak organizm zaczyna wysyłać sygnały ostrzegawcze. "Częstym sygnałem jest w okolicy potylicznej silny ból głowy, taki tępy, gniotący ból głowy" – wyjaśnił Piotr Gryglas. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc wymienił także inne objawy: "Mroczki przed oczami, [...] zawroty głowy, [...] uczucie osłabienia, gniecenia w klatce [...] duszności." Jak zaznaczył, są one "dosyć skąpe", co oznacza, że łatwo je zbagatelizować lub przypisać zmęczeniu czy stresowi. To właśnie dlatego tak ważna jest czujność. Nawet pozornie niewinne objawy mogą być sygnałem poważnych problemów zdrowotnych. Ekspert podkreślił, że w przypadku pogorszenia samopoczucia warto po prostu sięgnąć po ciśnieniomierz – to prosty krok, który może uchronić przed poważnymi konsekwencjami. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mroczne kulisy biznesu modowego. Ewa Minge bez tabu o zaskakującym procederze. Mówi o licytowaniu modelek
Mroczne kulisy biznesu modowego to temat, który rzadko przebija się do mainstreamu. Tym razem Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w materiale „VIVA! Bez Tabu” odsłania fragment rzeczywistości, o której wielu woli milczeć. Projektantka mówi wprost o mechanizmach działania agencji, selekcji modelek i niepokojących praktykach, które rozgrywają się poza światłem fleszy.
Choć pokazy mody kojarzą się z luksusem, prestiżem i artystyczną wizją, ich zaplecze bywa znacznie bardziej złożone. Ewa Minge, która od lat funkcjonuje w międzynarodowym świecie fashion, w rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc rzeczy, które rzucają nowe światło na relacje między agencjami, modelkami i wpływowymi gośćmi obecnymi na pokazach. Pokazy mody jako przestrzeń selekcji. Ewa Minge ujawnia, co naprawdę dzieje się za kulisami Ewa Minge w materiale "VIVA! Bez Tabu" zwróciła uwagę, że choć w powszechnym odbiorze mówi się o "licytowaniu modelek" przez najbogatszych ludzi, rzeczywistość na pokazach mody wygląda nieco inaczej. Jak podkreśliła: "Na Fashion Weekach i podczas tych regularnych pokazów mody raczej się nie licytuje, ale się przegląda dziewczyny." Ten proces – jak wyjaśnia projektantka – nie jest jednak jedynie standardowym castingiem. W rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że osoby pracujące przy pokazach często nie mają pełnej wiedzy o tym, kto znajduje się na widowni i w jakim celu obserwuje modelki. To tworzy przestrzeń do działań, które wykraczają poza oficjalny obieg branży modowej. Minge zaznacza również, że niektóre agencje funkcjonują w sposób dwutorowy. Z jednej strony zajmują się klasycznym modelingiem, z drugiej – oferują modelki "do czego innego". "Dziewczyny do towarzystwa, na bardzo wysokim luksusowym poziomie, dziewczyny, które są wykształcone, dziewczyny, które są piękne, dziewczyny, które są znane”, wymieniała. TYLKO U NAS: Ewa Minge ujawnia prawdę. To dlatego znalazła się na liście Epsteina "Ta modelka 1000 euro, ta 10 000 euro" – kulisy ofert i niepokojących propozycji Jeszcze bardziej dosadny obraz wyłania się z dalszej części rozmowy. Ewa Minge powiedziała w "VIVA! Bez Tabu", że zdarzało się, iż agencje przedstawiały jej konkretne "wyceny" modelek. W tym kontekście kwoty przestają być jedynie wynagrodzeniem za udział w pokazie, a zaczynają sugerować szerszy zakres oczekiwań. Projektantka przywołała także sytuację, w której zaproponowano jej modelkę bez wynagrodzenia – w zamian za możliwość budowania jej rozpoznawalności. "Mam ją dla ciebie za darmo, bo jej nie zależy na tym, żeby zarobić […] chcielibyśmy ją pokazać w dobrym prestiżowym pokazie na wybiegu […] zrobić jej CV" – relacjonowała, cytując słowa przedstawicieli agencji. Jak podkreśla, początkowo taka propozycja nie wydawała się niczym niezwykłym w branży, gdzie budowanie portfolio jest kluczowe. Jednak z czasem zaczęła dostrzegać, że sytuacja ma drugie dno. "Ona miała świadomość tego, co się z nią dzieje i po co ona tutaj jest" – powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, opisując zachowanie modelki. Najbardziej niepokojący fragment dotyczy wydarzeń po pokazie. Minge przyznała, że dziewczyna "po pokazie już świadczyła na poczekaniu pewnego rodzaju usługi kontaktowe". Dodatkowo – jak zaznaczyła – agencje sugerowały organizatorom, które modelki warto zaprosić na after party, a nawet oferowały dodatkowe osoby określane jako "hostessy". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Ewa Minge ujawnia prawdę. To dlatego znalazła się na liście Epsteina
Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "VIVA! BEZ TABU" po raz pierwszy tak otwarcie odnosi się do sprawy Jeffreya Epsteina. Projektantka tłumaczy, dlaczego jej nazwisko znalazło się na głośnej liście i opowiada o kulisach świata mody, który – jak się okazuje – bywał miejscem niepokojących mechanizmów. Jej słowa rzucają nowe światło na temat, o którym wciąż mówi się zbyt cicho.
Ewa Minge, bazując na własnych doświadczeniach i relacjach innych kobiet, odsłania fragment świata, który przez lata pozostawał poza zasięgiem opinii publicznej. Dlaczego nazwisko Ewy Minge pojawiło się na liście Epsteina? Pytanie o listę Epsteina powraca nie bez powodu – i Ewa Minge nie ucieka od odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, zaczyna od uporządkowania faktów, które w jej ocenie są kluczowe, by zrozumieć kontekst. Jak wyjaśnia w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc: "Epstein dostał listę najbardziej prestiżowych wydarzeń podczas nowojorskiego tygodnia mody Fashion Week Mercedes-Benz. Moje nazwisko trzykrotnie było w głównym kalendarzu. Otwieraliśmy trzykrotnie Mercedes-Benz w Nowym Jorku i zostaliśmy wytypowani wśród różnych pokazów, na które warto, żeby przyszedł i na nasze afterparty." Jednak za zainteresowaniem takimi wydarzeniami mogło kryć się coś więcej niż tylko moda. "Oni szukali modelek w określonym celu. Oczywiście, że szukali modelek w określonym celu" – mówi wprost, nadając całej sytuacji zupełnie inny ciężar. Ewa Minge zwraca uwagę na coś, co z zewnątrz często umyka: projektanci nie mają pełnej kontroli nad tym, kto pojawia się na widowni. Lista gości bywa płynna, a prestiż wydarzenia działa jak zaproszenie dla bardzo różnych środowisk. Werbowanie dziewczyn na wyspę Epsteina. "Zaczynało się od masaży" Najbardziej poruszający fragment rozmowy to moment, w którym pojawia się wątek słynnej wyspy Epsteina. Ewa Minge przyznaje wprost: "znam dziewczyny, które były, znam dziewczyny, które były werbowane, znam dziewczyny, które były tam dobrowolnie, które stamtąd wyjechały". Projektantka w programie "VIVA! Bez Tabu" Marioli Bojarskiej-Ferenc opisuje konkretne sytuacje: "Bardzo młode dziewczyny, 11-letnie, 12-letnie dzieci zostają na tą wyspę ściągane, kupowane bardzo często w ubogich krajach od biednych rodziców, bądź jak się takie dzieci podobają - porywane. To są te dzieci śliczne, dzieci, których nie możemy znaleźć, te dzieci są po prostu porywane. I te dzieci były zmuszane [...] do pracy na rzecz gości czy samego Epstina. Zaczynało się od masaży, później te dzieci były zachęcane w różny sposób, albo poprzez różnego rodzaju nagrody, zabawki, słodycze, jedzenie. Wszystko zależało od tego, skąd takie dziecko było wzięte." Obok tych historii istnieje jednak druga, mniej oczywista warstwa tej rzeczywistości. Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc podkreśla, że nieprawdą jest, że były tam tylko i wyłącznie dzieci, bo na wyspie pojawiały się również dorosłe kobiety, a także osoby znane: "Były tam znane top modelki, były tam znane aktorki, były tam znane piosenkarki". Ich obecność miała inny charakter. Jak zaznacza projektantka, "One nie były w żaden sposób zmuszane. Niektóre z nich były tylko i wyłącznie atrakcją". Pokazy mody i "przeglądanie" dziewczyn. Niewidzialna strona branży modelingowej Rozmowa naturalnie prowadzi do pytania o samą branżę i rolę pokazów mody. Czy mogą być wykorzystywane w sposób, którego projektanci nie są świadomi? Ewa Minge odpowiada bez unikania tematu. "Na Fashion Weekach i podczas tych regularnych pokazów mody raczej się nie licytuje, ale się przegląda dziewczyny. I my nigdy nie wiemy na widowni kto jest i kto przegląda te dziewczyny" – przyznaje. Wspominając własne doświadczenia, wraca do sytuacji z Cannes, gdzie wpadła na Epsteina: "Ja się z nim nawet w hotelu minęłam. Z windy wyjechał i zaczął coś tam do mnie mówić […] zapraszali nas na jakiś tam jacht”. Dziś ta scena może wydawać się znacząca, ale wtedy była jedną z wielu podobnych sytuacji. Sama Minge podkreśla to wyraźnie, mówiąc: "Skąd ja mogłam wtedy wiedzieć, kim jest ten człowiek?". I właśnie to pytanie zostaje na końcu – jako przypomnienie, że czasem dopiero po latach zaczynamy rozumieć znaczenie wydarzeń, które kiedyś wydawały się zupełnie zwyczajne. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Silvio Berlusconi podrywał Ewę Minge! Projektantka po latach wyznała prawdę o tej sytuacji
Ewa Minge po latach wróciła do głośnej sytuacji z udziałem Silvio Berlusconiego. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "VIVA! BEZ TABU" projektantka zdradziła, jak wyglądało ich spotkanie, jakie słowa padły i dlaczego od początku postawiła wyraźną granicę. Jej relacja rzuca nowe światło na kulisy świata mody i wielkiej polityki.
Historia, która przez lata obrastała w domysły, w końcu doczekała się szczerego komentarza. Ewa Minge w programie VIVA! BEZ TABU opowiedziała o momencie, gdy znalazła się w centrum zainteresowania jednego z najbardziej wpływowych polityków Europy. Jak sama przyznaje, sytuacja była zaskakująca, ale też wiele mówiła o mechanizmach rządzących wielkim światem. Viva! Bez Tabu: Berlusconi wręczył jej prestiżową nagrodę. Kulisy spotkania Ewy Minge z wpływowym politykiem Ewa Minge spotkała Silvio Berlusconiego w momencie zawodowego triumfu – podczas prestiżowej gali, na której odbierała międzynarodową nagrodę. Jak podkreśla, wyróżnienie trafiło do zaledwie ośmiu twórców z całego świata, co nadawało wydarzeniu wyjątkową rangę. "To była bardzo ważna nagroda, ośmiu twórców ze świata otrzymało tę nagrodę" – wspomina projektantka. To właśnie Berlusconi wręczał statuetki, a ich wspólne zdjęcia szybko zaczęły krążyć w mediach. "Na zdjęciach w sieci widać, jak Berlusconi stoi koło mnie i mi tutaj zagląda w dekolt" – dodaje bez ogródek. Relacja z wydarzenia trafiła na pierwsze strony włoskich gazet, takich jak "La Repubblica" czy "La Stampa". Po oficjalnej części uczestnicy zostali zaproszeni do zwiedzania pałacu. To właśnie tam, w mniej formalnych okolicznościach, doszło do rozmowy, która – jak się później okazało – miała swoje dalsze konsekwencje. Berlusconi poprosił ją o numer telefonu. Ewa Minge wspomina jego słowa Ewa Minge nie ukrywa, że sposób, w jaki Berlusconi rozpoczął rozmowę, zrobił na niej wrażenie – choć nie w oczywisty sposób. Zamiast komplementować wygląd, skupił się na jej osiągnięciach. "On wiedział, jak dotrzeć do dziewczyny, która walczy o siebie sama" – podkreśla. Polityk przywoływał konkretne fakty z jej kariery, co świadczyło o doskonałym przygotowaniu. "Zaczął od mojego czułego punktu. Słuchaj, mówi: Ja ci bardzo gratuluję twoich osiągnięć, ale również chcę ci powiedzieć, że moja córka była na balu debiutantek w Paryżu razem z córką pary prezydenckiej, którą wiem, że ubierasz. I Ola miała na tym balu podobno najpiękniejszą suknię. I to była twojego projektu suknia. I pierwsza dama, Jola Kwaśniewska, jest przepięknie przez ciebie prowadzona" – wspomina jego słowa projektantka. Dopiero po tej części rozmowy padły bardziej osobiste słowa. Ale wiesz, przy tym jesteś tak zjawiskowa. Czy możesz mi dać swój numer telefonu? – miał zapytać Berlusconi. Odpowiedź Minge była natychmiastowa i jednoznaczna. Wypomniała mu, że jest człowiekiem żonatym, wobec czego nie da mu swojego numeru. Projektantka jasno postawiła granicę, nie pozostawiając miejsca na interpretacje. Reakcja polityka? Ale ja zadzwonię do ciebie, jak się rozwiodę – odpowiedział zaskoczony. Minge nie straciła jednak refleksu: "Dla premiera takiego kraju znalezienie numeru telefonu tak skromnej osoby jak ja nie będzie stanowiło żadnego problemu, jak się rozwiedziesz". Ewa Minge nie chciała być żoną Berlusconiego. Zdradziła powód Choć rozmowa mogłaby zakończyć się w tamtym momencie, jej echo było znacznie dłuższe. Ewa Minge przyznaje, że późniejsze wydarzenia nie były już tak jednoznaczne i łatwe do opowiedzenia. Projektantka wspomina też o trudnościach zawodowych, które pojawiły się wkrótce po tym spotkaniu. "Miałam rok później na następnych pokazach rekwirowane kolekcje, różne środki przymusu się działy"– wyznaje. Jednocześnie podkreśla, że nigdy nie zdecydowała się korzystać z nieformalnych możliwości rozwoju kariery. Decyzja o przeniesieniu się do Paryża była podyktowana potrzebą bezpieczeństwa i niezależności. Mimo przeciwności jej kariera nie zwolniła tempa – kolejne pokazy i projekty przynosiły uznanie oraz nagrody. Co ciekawe, już dzień po spotkaniu włoskie media szeroko komentowały całą sytuację. Podczas jednej z konferencji prasowych Berlusconi odniósł się do projektantki w niezwykle ciepłych słowach: "Usłyszałam w telewizji, jak on opowiada, że jesteśmy do siebie bardzo podobni, [...] że w ogóle jestem cudowna, wspaniała i fantastyczna." Mimo tych deklaracji Ewa Minge pozostała konsekwentna w swojej postawie. "Nigdy nie chciałam być żoną Berlusconiego, nigdy nie chciałam być nałożnicą, kochanką Berlusconiego" – podsumowuje bez wahania. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Czy zakupoholizm to choroba? Lekarz wskazuje, co może doprowadzić do problemu z nadmiernymi zakupami
Zakupy mogą poprawiać nastrój, ale też uzależniać. "Moment robienia zakupów sprawia radochę" – mówi psychiatra Bohdan Tadeusz Woronowicz. Gdzie przebiega granica? I dlaczego tak trudno ją zauważyć? Mariola Bojarska-Ferenc, prowadząca program "VIVA! BEZ TABU" sprawdziła, czym jest zakupoholizm i jak rozpoznać problem, zanim wymknie się spod kontroli.
Wielu osobom wydaje się, że mają pełną kontrolę nad swoimi zakupami. Tymczasem – jak podkreśla specjalista w programie "VIVA! BEZ TABU" – o tym, że się jest uzależnionym, najpóźniej dowiaduje się osoba uzależniona. To właśnie dlatego zakupoholizm bywa bagatelizowany, a jego pierwsze objawy traktowane jako nieszkodliwy nawyk czy forma relaksu. Jak zaczyna się zakupoholizm? Ekspert tłumaczy Zakupoholizm nie zaczyna się od problemu – zaczyna się od emocji, które trudno uznać za coś niepokojącego. Jak tłumaczy Bohdan Tadeusz Woronowicz: "Moment robienia zakupów sprawia ci radochę, drażni ten ośrodek nagrody, czy ośrodek przyjemności, jak inni nazywają." To właśnie ten mechanizm sprawia, że zakupy zaczynają działać jak szybki sposób na poprawę samopoczucia. Problem polega na tym, że z czasem przestaje chodzić o rzeczy, a zaczyna o stan emocjonalny, który im towarzyszy. W konsekwencji pojawia się nadmiar i brak kontroli. Lekarz opisuje to bardzo konkretnie: "Reczywiście gromadzi się cała masa różnych rzeczy, często niepotrzebnych, a wszystko bierze się stąd, że ten moment robienia zakupów sprawia ci radochę." To nie jest już kwestia stylu życia czy zasobności portfela. To mechanizm, który może dotyczyć każdego. Tym bardziej że – jak podkreśla specjalista – świadomość problemu pojawia się najpóźniej: "O tym, że się jest uzależnionym, najpóźniej dowiaduje się osoba uzależniona." Zakupoholizm rzadko występuje w oderwaniu od innych trudności. Woronowicz zwraca uwagę na mechanizm, który może tłumaczyć, dlaczego problem się pogłębia: "Uzależnienia wszelkie mają tendencję do wzajemnego zastępowania się, podstawiania się." ZOBACZ TEŻ: Do czego prowadzi nieleczenie uzależnień? Te słowa lekarza to ważna przestroga Przyczyny zakupoholizmu. Lekarz wskazuje możliwe przyczyny W rozmowie pojawia się bardzo ważny moment autorefleksji – pytanie, które zadaje sobie wiele osób: czy ja jestem zakupoholiczką? To dobry punkt wyjścia, żeby przyjrzeć się sobie bez oceniania. Bo choć przyczyny mogą być różne, mechanizm często jest podobny. I właśnie dlatego warto spojrzeć głębiej – nie tylko na same zakupy, ale na to, co za nimi stoi. Często pojawia się wątek potrzeby akceptacji i funkcjonowania w grupie. Ekspert mówi wprost: "Dla koleżanek kupują. O to chodzi." Jednym z najmocniejszych sygnałów ostrzegawczych jest zmiana podejścia do rzeczy. Przedmioty tracą znaczenie, a sam akt kupowania staje się celem. Prowadząca podcast ujmuje to bardzo dosadnie: "Niektórzy traktują to jak jednorazowy worek na śmieci. I ja jestem akurat daleka od takiego podejścia do tego tematu, bo uważam, że kupuje się po to, żeby to używać." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Do czego prowadzi nieleczenie uzależnień? Te słowa lekarza to ważna przestroga
Do czego prowadzi nieleczenie uzależnień? To pytanie zadała Mariola Bojarska-Ferenc w formacie "VIVA! Bez Tabu". Odpowiedź lekarza Bohdana Tadeusza Woronowicza nie pozostawia złudzeń. Jego słowa są mocną przestrogą i pokazują, jak poważne mogą być skutki braku terapii.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w ramach "VIVA! Bez Tabu" Bohdan Tadeusz Woronowicz jasno wskazuje, że uzależnienie to choroba, której nie można ignorować. Kluczowe jest nie tylko jej rozpoznanie, ale przede wszystkim szybkie podjęcie leczenia – bo każdy moment zwłoki może pogłębiać problem. Do czego prowadzi nieleczenie uzależnień? Lekarz odpowiada wprost W pewnym momencie Mariola Bojarska-Ferenc zadaje pytanie, które wiele osób boi się wypowiedzieć na głos. O konsekwencje. O to, co dzieje się dalej, jeśli nic z tym nie zrobimy. "Do powrotu, do tego, z czego się wyszło. A czasami do śmierci, w przypadku alkoholu na przykład. W przypadku uzależnień od substancji psychoaktywnych prowadzi do śmierci. Ale najwięcej zgonów jest w hazardzie. No niech pani sobie wyobrazi sytuację, gdzie ojciec rodziny postawił swoje mieszkanie albo, nie wiem, pożyczył niewyobrażalną kwotę i nagle zostaje bez niczego. I tu się zaczyna wtedy ogromna depresja, która często kończy się śmiercią" – mówi Bohdan Tadeusz Woronowicz. A jeśli ktoś chce z tego wyjść? „Trzeba iść do specjalisty” W tej samej rozmowie pojawia się też coś, co daje punkt zaczepienia. Konkret. Pierwszy krok, który – jak podkreśla lekarz – jest absolutnie kluczowy. "Trzeba iść do specjalisty najpierw, który oceni, co się dzieje. Od nie tak dawna jest bardzo oficjalnie ogłoszona specjalizacja psychoterapia uzależnień. Tę specjalizację wzięło pod swoją opiekę Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, bo uznano ją za dyscyplinę w ochronie zdrowia. [...] Nie każdy lekarz, nie każdy psycholog i on powie, czy rzeczywiście to już jest uzależnienie, czy dopiero jesteś na drodze do uzależnienia i co z tym robić. A jeżeli stwierdzi, że jesteś uzależniony, to ja uważam, że trzeba rozpocząć od profesjonalnej terapii, od uczestniczenia w programie psychoterapii uzależnień" – zaznacza. W tej rozmowie bardzo wyraźnie wybrzmiewa, że leczenie to proces – czasem długi, czasem wymagający, ale konieczny: "Są programy psychoterapii uzależnień. Już od dłuższego czasu nie jest potrzebne żadne skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu, żeby trafić do poradni terapii uzależnień. No i tam się przechodzi, w warunkach ambulatoryjnych, załóżmy to jest rok takiego podstawowego programu, gdzie człowiek zmienia swoje myślenie, swoje postrzeganie tego, identyfikuje się z tą chorobą, zaczyna rozumieć na czym polega jego choroba. I to wtedy są też intensywne programy 6 do 8 tygodni w warunkach stacjonarnych, po których i tak trzeba dalej iść i pogłębiać to." Nawet kiedy terapia się kończy, temat nie znika. W tej rozmowie pojawia się bardzo ważny wątek – życia "po". "Trzeba być bardzo uważnym. Ja znam wiele takich osób, które przeszły jedną terapię i które później podtrzymywały ten trzeźwy stan zdrowia już w ramach wspólnot samopomocowych. Są przecież anonimowi alkoholicy, są anonimowi hazardowi, są anonimowi jedzenioholicy na przykład. Także najpierw uważam, potrzebna jest pomoc profesjonalna, gdzie w sposób taki ustrukturalizowany przekaże się pewną wiedzę i nauczy się stawiać te pierwsze kroki, a później to, co się zaczęło na tej terapii czy psychoterapii uzależnienia, trzeba utrwalać właśnie dalszymi kontaktami czy z tymi specjalistami, czy w ramach ruchów samopomocowych" – podkreśla. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Rodzice zmuszali go do ich wymarzonego zawodu. Wtedy na jego drodze stanęła Justyna Steczkowska. Zaskakujące wyznanie Norbiego
Norbi w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "Bez Tabu" wrócił do trudnych wspomnień z dzieciństwa. Opowiedział o presji rodziców, którzy widzieli w nim wirtuoza skrzypiec, oraz o przełomowym momencie, gdy na jego drodze pojawiła się Justyna Steczkowska.
Choć dziś Norbi kojarzony jest przede wszystkim z lekką, rozrywkową sceną muzyczną i telewizją, jego początki były znacznie bardziej wymagające. W szczerej rozmowie wraca do momentów, które na długo odcisnęły się na jego podejściu do muzyki i własnej drogi zawodowej. Norbi o dzieciństwie pod presją i skrzypcach, których nie znosił Muzyka była obecna w jego życiu od najmłodszych lat, ale – jak sam podkreśla – nie była jego wyborem. Rodzice widzieli w nim przyszłego wirtuoza i konsekwentnie realizowali ten plan, nie zważając na jego emocje. Norbi nie ukrywa, że próbował się buntować. "Mówiłem wielokrotnie, [...] że nie będę grał, że wiesz, to jeszcze gorzej działało na nich. [...] [Chcieli ze mnie stworzyć] wirtuozę, Paganiniego.” Z czasem pojawił się jednak pewien paradoks, jak mówi Norbi: "Jak granie muzyki klasycznej mnie nudziło, to granie rozrywkowej czy ludowej już mnie bawiło." Z kolei wyjazdy zagraniczne, możliwe dzięki muzyce, były dla niego namiastką innego świata – kolorowego, pachnącego Zachodem i wolnością. Jednym z najbardziej poruszających wątków rozmowy jest wstyd, który towarzyszył mu w dzieciństwie. Instrument, który dla wielu jest powodem do dumy, dla niego był ciężarem. "Dla mnie to był obciach, bo tam chłopacy krzyczeli: Janko Muzykant. Bardzo mnie to mierziło [i krępowało]. Bardzo się wstydziłem i nie lubiłem tego" – przyznaje szczerze. Norbi na studiach poznał Justynę Steczkowską Mimo niechęci Norbi kontynuował edukację muzyczną. Dostał się do Akademii Muzycznej w Gdańsku – jednak również ten krok był bardziej spełnieniem oczekiwań rodziców niż jego własną decyzją. To właśnie tam na jego drodze pojawiła się Justyna Steczkowska – postać, którą zapamiętał bardzo wyraźnie. "To był ciekawy epizod. To bardzo kolorowa kolorowa dziewczyna. Już od samego początku, to pamiętam. Do mnie: cześć Dudziuk, siemano. Taka to była dziewczyna. Ale ten epizod był krótki. No i ja wiesz, do tego Olsztyna wracałem, wracałem i w końcu przestałem chodzić na te studia" – opowiada Marioli Bojarskiej-Ferenc. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Nie pamiętał imion dziewczyn, z którymi się spotykał; przegrywał z uzależnieniami. Norbi o momencie, w którym postanowił zmienić swoje życie
Norbi o uzależnieniach opowiada bez upiększeń: o alkoholu, krótkim epizodzie z używkami, hazardzie i realiach lat 90., gdy popularność mieszała się z autodestrukcją. Przyznaje, że zdarzało mu się nie pamiętać następnego dnia, z kim spędził noc, a przełom w łączeniu kropki po kropce wiąże z „ostatnim aktem” i postawą żony.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "Bez Tabu" Norbi wraca do czasu, gdy życie towarzyskie i zawodowa rozpoznawalność napędzały kolejne ryzykowne decyzje. Przyznaje, że zdarzało mu się wchodzić w relacje bez emocjonalnej odpowiedzialności, a granice zacierały się do tego stopnia, że następnego dnia nie potrafił odtworzyć, z kim spędził noc. Norbi o realiach lat 90. Mówi o "kolejkach dziewczyn" Norbi mówi wprost, że alkohol pełnił w jego życiu rolę zastępczą: dawał wrażenie ulgi i "nagrody", gdy w środku narastał chaos. Zwraca uwagę na sposób myślenia, który przez lata pozwalał mu odsuwać od siebie odpowiedzialność. Dopiero z czasem okazało się, że taka narracja działa tylko do momentu, w którym kończy się "wygodne" wytłumaczenie. "[...] Najpierw zwalałem zdrady, czy wtopy kasenowe na alkohol. No oczywiście na alkohol. Potem zdrad już nie było, ale było granie dalej w kasenach. I na co zwalać, skoro jesteś trzeźwy, już nie pijesz od iluś lat" – przyznaje artysta. W tej samej rozmowie wspomina też o kolejkach dziewczyn, które chciały spędzić z nim namiętne chwile. "[...] Ne róbmy ze mnie jakiegoś Casanovy, no ale... Ale no tak było. Takie były lata 90." – podsumowuje. Norbi o momencie zwrotnym w życiu. Wielokrotnie próbował się zmienić Pytany o punkt zwrotny, nie wskazuje jednej daty ani jednego wydarzenia. Mówi o "dziesiątkach momentów", w których wypowiadał decyzję o zmianie i na chwilę czuł, że to wystarczy: "Tych momentów to było wiele, wiele. To było, to było dziesiątki momentów. [...] To było takie tylko: powiedział, wypowiedział słowa, wypuścił litery z buzi, koniec. To już jest super." Przyznaje też, że w hazardzie miał przerwy: kilkumiesięczne, nawet półroczne. Z dzisiejszej perspektywy nazywa ten schemat udowadnianiem sobie i bliskim, że "panuje nad sytuacją" – i zarazem przyznaje, że była to iluzja. "Chodziłem do psychologa, nawet byłem na, wiesz, na AA, chodziłem parę razy, ale to mi akurat nie podeszło. Miałem przerwy, słuchaj, w tym graniu, w tym hazardzie. Wiesz, miałem przerwy, półroczne, trzymiesięczne" – podkreśla. A choć wielolkrotnie zawiódł zaufanie najbliższych, to miał wiele szczęścia. Żona go nie opuściła, lecz podeszła do sprawy stanowczo. "Moim zdaniem hazard był przyczyną tego. [...] Ja byłem mądrzejszy zawsze. [...] Wiem co się wydarzyło w ostatnim akcie. To jest dla mnie najważniejsze, jak się mleko rozdało, że moja żona mnie nie opuściła. Podeszła ostro po prostu do tematu na maksa, ale została. Chociaż nie ufa mi, już nigdy pewnie mi nie zaufa" – podsumowuje gorzko. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni
Norbi w programie "Bez Tabu" u Marioli Bojarskiej-Ferenc wraca do trudnych wspomnień z dzieciństwa. Artysta mówi wprost o przemocy, lęku i "rozdwojeniu jaźni", które towarzyszyło mu od najmłodszych lat.
Artysta bez filtrów opowiada o domu pełnym sprzeczności – z jednej strony ciepło i religijność, z drugiej przemoc, krzyk i strach. Jego słowa rzucają nowe światło na dzieciństwo, które – jak sam przyznaje – odcisnęło na nim trwały ślad. Norbi rozlicza się z dzieciństwem. Poruszające wyznanie muzyka Norbi w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc nie idealizuje swoich najmłodszych lat. Wręcz przeciwnie – mówi o nich z dużą szczerością i dystansem, choć nie ukrywa emocji, które do dziś są żywe. "Ja w podstawówce [...] miałem ADHD. Zawsze rozrabiałem, wszędzie mi było pełno. Miałem pełno uwag w dzienniczkach" – przyznaje. Jego dziecięca energia i potrzeba ekspresji nie spotykały się jednak ze zrozumieniem. W domu panowały jasne zasady, a ich egzekwowanie bywało brutalne. "Lanie było po prostu na porządku dziennym" – mówi wprost. Wspomina, że kary fizyczne były nie tylko częste, ale i eskalowały: "Co się nie stało, proszę bardzo, pas i jedziemy. Pięć pasów, dziesięć, piętnaście...". W trakcie rozmowy Norbi przywołuje także jedną z najbardziej wstrząsających scen ze swojego dzieciństwa. "Ostatnio sobie przypomniałem taką tragiczną akcję [...] ojciec chwycił mnie za nogi [...] jak kurczaka [...] i walił gdzie popadnie. A matka nic" – relacjonuje. Te obrazy, choć opowiadane spokojnym tonem, niosą ogromny ciężar emocjonalny. ZOBACZ TEŻ: Żona odcięła go od pieniędzy, Norbi wyjaśnia dlaczego. „To jest naprawdę jedyne wyjście” Norbiemu w młodości towarzyszyło "rozdwojenie jaźni" Jednym z najmocniejszych wątków tej rozmowy jest poczucie wewnętrznego rozdarcia, o którym Norbi mówi wprost. "Czyli takie rozwojenie jaźni było u mnie w dzieciństwie" – wyznaje Z jednej strony był dom, w którym obecne były rytuały, bliskość i czułość. Z drugiej – miejsce pełne lęku, nieprzewidywalności i przemocy. Dla dziecka taka rzeczywistość była trudna do uporządkowania i zrozumienia. Norbi w niezwykle obrazowy sposób opisuje tę dychotomię: "Z jednej strony [mamusia mówi], chodź do łóżeczka, tu się położymy, tu jabłuszko obrane, paciorek, a z drugiej strony lanie". Nie mniej bolesne były dla niego codzienne sytuacje konfliktowe między rodzicami. "Non stop awantury [...] I poszukiwanie kochanek wszędzie i dzwonienie do pracy przy mnie [...]" – wspomina. Jako dziecko był świadkiem scen, które budziły w nim silny lęk i poczucie zagrożenia. "Bałem się pasów, bałem się tych kłótni. Czekałem, żeby tylko nie było kłótni w tym domu. Czułem lęk, po prostu strach. Byłem rozdygotany" – mówi. Mimo prób reagowania i sprzeciwu, jako dziecko pozostawał bez realnego wpływu na sytuację. Jego opowieść jest dziś nie tylko osobistym rozliczeniem z przeszłością, ale też ważnym głosem w dyskusji o tym, jak dzieci przeżywają to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami domu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Błagał o pieniądze, udając psa. W tym momencie życia Norbi był na dnie: „Straciłem między 7 a 10 milionów Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Zamiast restrykcji wybrała czułość wobec siebie. Katarzyna Kucewicz o sile małych kroków w procesie odchudzania
Katarzyna Kucewicz w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w cyklu "Bez Tabu" dla VIVA! opowiada o leczeniu otyłości, mitach dietetycznych i psychologicznych pułapkach redukcji wagi. Mówi o badaniach, specjalistach i o tym, dlaczego w całym procesie najważniejsza była czułość wobec samej siebie. To historia o małych krokach, które prowadzą do wielkiej zmiany.
Psycholożka nie unika osobistych wątków. Przyznaje, że zaczynała z poziomu, który dla wielu wydaje się przytłaczający, a cel – niemal nierealny. Zamiast spektakularnych deklaracji wybrała strategię drobnych przystanków i świadome wsparcie medyczne. Jej opowieść to nie tylko rozmowa o kilogramach, ale przede wszystkim o relacji z własnym ciałem i głową. Katarzyna Kucewicz o leczeniu otyłości Rozmowa zaczyna się od ważnego pytania o dzieci i młodzież. Czy gdy widzimy pierwsze sygnały nadwagi lub problemów metabolicznych, powinniśmy reagować natychmiast? Katarzyna Kucewicz nie ma wątpliwości – kluczowa jest szybka i mądra diagnostyka. "Przede wszystkim trzeba wybrać się do dobrego specjalisty. W przypadku dzieci będzie to pediatra, w przypadku dorosłych będzie to albo diabetolog, albo endokrynolog, albo obesitolog. To jest taka całkiem nowa gałąź, która zajmuje się stricte leczeniem choroby otyłościowej" – podkreśla. Otyłość nie jest kwestią estetyki ani wyłącznie stylu życia. To choroba, która wymaga profesjonalnego podejścia. Katarzyna Kucewicz opowiada także o własnej drodze diagnostycznej. Zaczęła od podstawowych i rozszerzonych badań krwi. "Zbadano mi tarczycę, zbadano mi glukozę, hormon wzrostu, kortyzol. […] Poproszono mnie również o zbadanie USG jamy brzusznej i tarczycy. Krótko mówiąc, lekarz chciał zobaczyć, czy jestem zdrowa, ile organizm jest wydolny na ten moment i czy jestem w stanie przyjmować leki bez ryzyka, że coś się stanie". ZOBACZ TEŻ: "Jestem zbyt emocjonalna i wszystko mocno przeżywam". Za swoją nadwrażliwość Dominika Gwit-Dunaszewska zapłaciła wysoką cenę Katarzyna Kucewicz o diecie i micie "tysiąca kalorii" W rozmowie pojawia się także temat codziennej walki z głodem. Co zrobić, gdy dieta jest rozpisana, a mimo to wciąż czujemy niedosyt? "Jeżeli mamy przygotowaną dietę i na niej ciągle jesteśmy głodni, to trzeba się zastanowić, czy to jest dobra dieta dla nas. Czy ona na pewno spełnia wszystkie funkcje. Bo to, że ona jest właściwa, jeżeli chodzi o bilans, o deficyt kaloryczny, to jeszcze nie znaczy, że ona jest odpowiednio sycąca". Psycholożka zwraca uwagę na jakość produktów i ich skład. "Czasami jest tak, że ten sam produkt będzie bardzo duży i będzie miał tyle kalorii, co malutki produkt" – mówi, wskazując, że zawartość białka czy innych składników odżywczych ma ogromne znaczenie dla uczucia sytości. Katarzyna Kucewicz obala również popularny mit drastycznego ograniczania kalorii. – „Nierzadko jest tak, że pacjenci mają jeszcze ten mit tysiąca kalorii z tyłu głowy, że jak będą jeść malutko, to będą świetnie redukować i wszystko będzie dobrze, co jest nieprawdą”. Redukcja oparta na skrajnym deficycie często prowadzi do frustracji, napadów objadania i poczucia porażki. Dlatego – jak podkreśla – w sytuacji wątpliwości warto wrócić do dietetyka i wspólnie przeanalizować plan żywieniowy. Katarzyna Kucewicz schudła 75 kilogramów. Mówi, jak tego dokonała Najbardziej osobisty fragment rozmowy dotyczy psychologicznej strony zmiany. Katarzyna Kucewicz przyznaje, że perspektywa zrzucenia 75 kilogramów była dla niej paraliżująca. Zamiast koncentrować się na całym dystansie, zaczęła wyznaczać małe cele. "Ważąc na przykład prawie 150 kg, pomyślałam sobie: dobra, jak będę ważyć 145, to już będzie dobrze. Potem sobie myślałam: tak 130, to już będzie idealnie”. Narysowała sobie symboliczną "ścieżkę mistrzostwa" – przystanek co pięć kilogramów. Szczególnym momentem było przekroczenie granicy stu kilogramów. – "Zrobiłam sobie taki przystanek 99,9 kg, że jak tyle będę ważyć, to już będę po prostu chuda. I rzeczywiście jak waga pokazała 99,9 kg, to ja byłam taka dumna siebie i wtedy czułam się najchudsza na świecie". To poczucie dumy i sprawczości okazało się silniejsze niż sama liczba na wadze. W całym procesie Katarzyna Kucewicz konsekwentnie odrzucała surowość wobec siebie. "W całym tym procesie odchudzania cały czas byłam do siebie bardzo ciepła i czuła" – mówi. Gdy pojawiały się momenty zwątpienia, nie karała się za słabość. "Nawet jak miałam takie momenty, kiedy mówiłam, że dosyć już mam, nie dam rady, to jest za trudne, jestem wściekła, to mówiłam sama do siebie: Kasiu, spokojnie, nie denerwuj się, wszystko będzie dobrze. Jak nie przetrwam, to się objem. Jak nie wytrzymam, to w weekend sobie coś kupię". SPRAWDŹ TEŻ: Dominika Gwit starała się o dziecko kilka lat: „Zaszłam w ciążę po tym, jak przerwałam leczenie” Cały odcinek „Bez Tabu” możecie zobaczyć na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
"Jestem zbyt emocjonalna i wszystko mocno przeżywam". Za swoją nadwrażliwość Dominika Gwit-Dunaszewska zapłaciła wysoką cenę
Dominika Gwit o nerwicy mówi wprost i bez upiększeń. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc aktorka przyznaje, że choć na scenie tryska energią i humorem, prywatnie zmaga się z nadmierną emocjonalnością. To szczere wyznanie pokazuje jej mniej znaną, wrażliwą stronę.
W trakcie rozmowy pojawia się pytanie o stereotyp komika – osoby, która bawi innych, ale sama często mierzy się z wewnętrznym smutkiem. Mariola Bojarska-Ferenc zauważa: "Jesteś osobą niezwykle dowcipną [...]. Mi się zawsze wydawało, że te osoby, które tak spalają się na scenie, które tak kipią tym dowcipem, no to są wewnątrz trochę takie smutne, no są takie przypadki, nie tylko w Polsce”. Dominika Gwit odpowiada krótko i celnie: "Są, że komicy mają depresję". Prowadząca stwierdziła wówczas, że jej gościni musi być zatem wyjątkowym egzemplarzem. Aktorka nie idealizuje jednak swojego wizerunku. Z charakterystyczną dla siebie szczerością przyznaje, że prawda jest bardziej złożona. Dominika Gwit o nerwicy: "Jestem zbyt emocjonalna" Dominika Gwit o nerwicy opowiada w kontekście swojej wrażliwości i intensywnego przeżywania świata. W rozmowie podkreśla, że jej energia sceniczna nie wyklucza kruchości. „Ja jestem rzeczywiście bardzo pozytywnie nastawiona do życia i ja kocham życie. Ale jestem też bardzo wrażliwa w związku z tym. Myślę, że jak wszyscy artyści bardzo dużo przeżywam. Przeżywam za bardzo. Jestem zbyt emocjonalna i przez to m.in. nabawiłam się nerwicy. No bo jak człowiek za bardzo przeżywa, zwłaszcza jak się coś np. złego dzieje”. Aktorka nie ukrywa, że nadmiar emocji ma swoją cenę. Intensywność, która na scenie jest atutem, w życiu prywatnym potrafi stać się obciążeniem. Dominika Gwit pokazuje, że wrażliwość i siła mogą iść w parze – ale wymagają uważności i pracy nad sobą. ZOBACZ: Dominika Gwit starała się o dziecko kilka lat: „Zaszłam w ciążę po tym, jak przerwałam leczenie” Jak Dominika Gwit radzi sobie z nerwicą? Zapytana o objawy nerwicy, odpowiada: "Ja np. mam często psychosomatyczne takie różne z ciałem mi się rzeczy dzieją. Mam słabą rękę albo mam różne mrowienia. Teraz już wiem, że to nerwica, więc jakby poszłam też na terapię, żeby właśnie radzić sobie z moimi takimi nadmiernymi emocjami". Dominika Gwit o nerwicy mówi więc nie tylko jako o diagnozie, ale jako o procesie – drodze do zrozumienia siebie. Terapia stała się dla niej przestrzenią, w której uczy się regulować emocje i rozpoznawać sygnały wysyłane przez ciało. W rozmowie podkreśla również znaczenie prostych, ale skutecznych narzędzi: "Praca z oddechem jest bardzo ważna, bardzo uspokaja, jest bardzo potrzebna". To właśnie oddech – tak podstawowy i często niedoceniany – pomaga jej wracać do równowagi w momentach napięcia. Dominika Gwit o nerwicy opowiada z odwagą i empatią wobec samej siebie. Jej wyznanie pokazuje, że za scenicznym śmiechem często kryje się ogromna wrażliwość – a mówienie o niej może być pierwszym krokiem do realnej zmiany. SPRAWDŹ TEŻ: Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE View oEmbed on the source website
Odkąd stracił syna, ta myśl wraca do niego wielokrotnie. Leszek Miller o tym, czego nie był w stanie dać swojemu dziecku
Strata dziecka to jedna z największych tragedii, jaka może się przydarzyć. Kilka lat po odejściu dziecka premier Leszek Miller wrócił do rozmyślań na temat ojcostwa i tego, co jego zdaniem, jest po śmierci.
Był sierpień 2018 roku, gdy Leszek Miller Junior odebrał sobie życie. Dla jego bliskich to niewyobrażalna tragedia, po której smutek będą czuć jeszcze wiele lat. Dla ojca zmarłego – premiera Leszka Millera – to także powód do pewnych refleksji, którymi podzielił się z Mariolą Bojarską w Bez Tabu – podcaście realizowanym dla VIVA.pl. Leszek Miller o braku czasu dla syna i tym, co jest po śmierci Gdy polityk zasiadł w naszym studiu, prowadząca zapytała go o ojcostwo. Okazuje się, że po stracie syna wiele razy rozmyślał nad tym, czy jako tata dał z siebie wystarczająco. „To jest problem, o który ja myślę wielokrotnie. To do mnie wraca. Czasami sobie zadaje pytanie, czy warto było tak głęboko tkwić w polityce. Bo to, czego ja nie mogłem dać swojemu synowi, to czas. A dzieci potrzebują czasu rodziców. Czasami to nawet chodzi o jakieś drobiazgi. Chwila rozmowy, jakiś mały spacer, już nie mówiąc o jakichś dłuższych wyjazdach”, mówi VIVIE.pl Leszek Miller. Czy jego syn upominał się o wspomniany wspólny czas? „On uważał, że ja tak ciężko pracuję, że nie chciałby mi przeszkadzać. Ale po pewnych spojrzeniach, gestach i tak dalej, mogłem się zorientować, że on tego wymaga. A po drugie, trzeba zachować ogromną cierpliwość do dzieci, bo potem żałuje się każdego niepotrzebnego gestu, czy każdego niepotrzebnego słowa. Więc, wie Pani, ja nie zamierzałem być politykiem, ja chciałem budować sieci przesyłowe, elektrownie, turbiny, to mnie bardzo interesowało. No i zawsze oczywiście jest to pytanie, co byłoby lepsze dla mnie, dla mojej żony, dla mojego syna? Trudno powiedzieć”, podsumował. POSŁUCHAJ TEŻ: 22 lata temu mógł stracić życie, wydarzył się cud. Leszek Miller wrócił wspomnieniami do wypadku helikoptera. Mówi o opiece św. Barbary W „Bez Tabu” wrócił też do wątki swojej wiary, a raczej jej braku. „Wychowywałem w bardzo religijnej rodzinie. Wszyscy moi krewni byli wierzący, ale bez fanatyzmu. Natomiast dla nich Kościół, ksiądz, życie duchowe było bardzo ważne. I ja w tym wszystkim oczywiście się wychowywałem, chłonąłem tą atmosferę. Ale potem pomału odchodziłem od wiary i od Kościoła. Także dzisiaj jestem człowiekiem niewierzącym, ale nie mam jakiegoś instynktu nienawistnego w stosunku do religii czy do wiernych”, opowiadał Leszek Miller i odpowiedział na pytanie: w co wierzy, że jest po śmierci. „W takich sytuacjach, które mnie spotkały, kiedy Leszek umarł, myślałem sobie: no ciekawe, czy tam coś jest po drugiej stronie, czy nie ma. Jak się kiedyś znajdę w jego sytuacji, to się przekonam, ale już nie będę mógł pani powiedzieć”, zakończył. Cała rozmowa już na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website