Nagrodzony Złotymi Lwami w Gdyni Obywatel Jones już w kinach
Choć Agnieszka Holland w swoim najnowszym filmie opowiada prawdziwą historię, która rozegrała się w latach 30. ubiegłego wieku, jej przesłanie jest jak najbardziej aktualne. A wnioski wyciągane przez autorkę filmu mogą zaboleć. Od piątku 25 października w kinach Obywatel Jones. „Obywatel Jones”. Opis fabuły Gareth Jones (James Norton) to pochodzący z Walii doradca byłego premiera Wielkiej Brytanii, Lloyda George’a (Kenneth Cranham). Jego specjalnością jest polityka zagraniczna. Jones wsławił się przeprowadzeniem wywiadu z Adolfem Hitlerem. Nikt jednak nie chce słuchać niewygodnych wniosków, jakie wyciągnął z tego spotkania. Ambitny, młody dziennikarz chce iść za ciosem i tym razem postarać się o wywiad z Józefem Stalinem. Rządzony przez niego Związek Sowiecki przeżywa okres wielkiej prosperity i rozwoju, który zawstydza pogrążony w kryzysie zachód. Jak grzyby po deszczu powstają w ZSRS nowe fabryki, a do Moskwy szeroką rzeką płyną zachodni specjaliści, którzy pomagają w osiągnięciu rekordowo szybkiego wzrostu gospodarczego. Nikt nie zna odpowiedzi na jedno pytanie: w jaki sposób udało się to wszystko sfinansować? I właśnie odpowiedzi na nie szukać będzie w Moskwie Gareth Jones. Pozbawiony posady doradcy Lloyda George, na własną rękę wyruszy w podróż w sam środek piekła. Recenzja filmu „Obywatel Jones” Podczas gdy pogrążony w kryzysie zachód skupiony jest na własnych problemach, sowiecki cud gospodarczy trwa w najlepsze, zadziwiając cały świat. Nikt jednak nie pyta, w jaki sposób udało się to osiągnąć. Napływające z Moskwy relacje przebywających na miejscu zachodnich dziennikarzy nie pozostawiają złudzeń, że rozwiązaniem wszelkich problemów jest socjalizm. Dopracowywany przez Stalina ustrój przynosi zadziwiające efekty, które opisywane są w pochwalnych artykułach autorstwa takich tuzów dziennikarstwa jak między innymi laureat Nagrody Pulitzera, wysłannik The New York Timesa Walter Duranty (Peter Sarsgaard). Wydaje się, że jedyną osobą, która podskórnie czuje, że kryje się za tym jakieś drugie dno jest młody idealista Gareth Jones. I tylko ktoś taki jak on, osoba przekonana, że świat można zmienić głoszeniem prawdy, jest w stanie odnaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. Ktoś inny na jego miejscu szybko przepadłby w dekadenckim świecie zagranicznych dziennikarzy wiodących słodkie życie w Moskwie. Tuż po przybyciu do stolicy Jones od razu trafia na rozwiązłą orgię zorganizowaną przez Duranty’ego. Zdążył się już jednak rozejrzeć tu na tyle, żeby wiedzieć, że nie wolno się poddawać, bo coś jest na rzeczy. Dopiero co dowiedział się, że podczas napadu rabunkowego zginął tu jego przyjaciel dziennikarz (Marcin Czarnik). Jeszcze kilka dni wcześniej rozmawiał z nim przez telefon i słyszał, że kolega po fachu jest na tropie tajemnicy, którą władze koniecznie chcą ukryć. Tak trafia na ślad rzekomego głodu, jaki panuje na Ukrainie. Jones na własne oczy będzie chciał przekonać się, jak jest naprawdę. Pomoże mu w tym młoda dziennikarka Ada Brooks (Vanessa Kirby) Zwiastun filmu „Obywatel Jones” View oEmbed on the source website Klamrą spinającą wydarzenia pokazane w Obywatelu Jonesie jest powieść George’a Orwella Folwark zwierzęcy. Została ona zainspirowana właśnie relacjami Garetha Jonesa, w których opisywał panujący na Ukrainie Hołodomor. Tragedię ludobójstwa, w której śmierć poniosły miliony obywateli Związku Sowieckiego. Agnieszka Holland przypomina o tym okresie w historii kraju w sposób ascetyczny, ale i poruszający. Kilkuminutowa sekwencja podróży Garetha Jonesa przez śniegi Ukrainy pozostawi po sobie kilka obrazów, które trudno będzie wymazać z pamięci. Celem reżyserki nie jest jednak szokowanie na siłę. Poprzez historię o świecie pomiędzy dwoma światowymi wojnami, Agnieszka Holland snuje opowieść o roli niezależnego dziennikarstwa i o tym, że, cytując Edmunda Burke’a, aby zatriumfowało zło wystarczy, by dobry człowiek niczego nie robił. Obywatel Jones nie jest tylko i wyłącznie oskarżeniem przeciwko stalinowskiemu reżimowi. Dzięki szerzej zarysowanemu kontekstowi świata początku lat 30. ubiegłego wieku, winnych ukraińskiego ludobójstwa jest więcej. Nie tylko dlatego, że coś w tym kierunku zrobili, ale również dlatego, że nie zrobili nic. „Co według ciebie powinienem zrobić?” – pyta głównego bohatera Lloyd George, ale pytanie to pozostaje bez odpowiedzi. Sowiecki wzrost gospodarczy jest na rękę każdemu. Na współpracy z nim wzbogaci się także zachód, a w takiej sytuacji los sowieckich obywateli jest obojętny. Tragedia ogółu jest także tragedią jednostki – Jones przekona się na własnej skórze, że niewiele może tu zrobić. Nikogo bowiem nie interesuje jego prawda. 6/10. Plakat filmu Obywatel Jones:
Portret kobiety w ogniu. Wzruszający i emocjonalny obraz zakazanej miłości
Dystrybutor Portretu kobiety w ogniu, Gutek Film, podaje sześć powodów, dla których warto zobaczyć ten film: Portret… otrzymał Nagrodę za Najlepszy Scenariusz na 72. MFF w Cannes, był też jednym z najlepiej ocenionych filmów tego festiwalu. Wybitne kreacje aktorskie stworzyły w nim Noémie Merlant, Adèle Haenel i Luàny Bajrami. Portret kobiety w ogniu jest wzruszającym, emocjonalnym obrazem zakazanej miłości, pełnym malarskich, wyrafinowanych kadrów. Jest również „ulubieńcem” światowej krytyki widzów. Zachęceni? Portret kobiety w ogniu w kinach od 18 października. „Portret kobiety w ogniu”. Opis fabuły Opowieść o miłości wyprzedzającej swój czas i intymnej więzi zdolnej przełamać niejedno tabu, ubiera w kostium – akcja rozgrywa się w Bretanii w 1770 roku – jak najbardziej współczesne pragnienia i uczucia. Bohaterkami filmu są szykowana do aranżowanego małżeństwa arystokratka Heloiza oraz przybyła z Paryża malarka, Marianna. Ta druga ma namalować w sekrecie portret przyszłej panny młodej. Heloiza nie chce bowiem pozować, buntując się w ten sposób przeciwko przymusowemu zamążpójściu. Marianna dyskretnie obserwuje swoją modelkę, intensywnie tworzy, ale niszczy kolejne wersje obrazu. Czuje, że nie pozna prawdziwego oblicza młodej kobiety dopóki sama będzie ukrywać własne. Czasem burzliwa, jak ocean u wybrzeży Bretanii, czasem intymna, jak cisza panująca w malarskiej pracowni relacja pomiędzy obiema kobietami przyjmie nieoczekiwany kierunek. Arystokratkę i artystkę połączy wspólna tajemnica. Ta mistrzowsko poprowadzona opowieść o zakazanym uczuciu działa jak iskra, rozpalając wyobraźnię widowni. Zmysłowy, romantyczny, a zarazem drapieżny "Portret kobiety w ogniu" umyka melodramatycznym kliszom przede wszystkim dzięki pełnokrwistym, odważnym bohaterkom, które rzucają wyzwanie swoim czasom. (opis dystrybutora) O filmie „Portret kobiety w ogniu” – Mimo kostiumu, tematyka filmu jest bardzo aktualna – mówi reżyserka Céline Sciamma. – Na początkowym etapie prac nie wiedziałam wiele o problemach z którymi zmagały się artystki w tamtym czasie. Słyszałam tylko o tych, które przeszły do historii: Elisabeth Vigée Le Brun, Artemisia Gentileschi czy Angelica Kauffman. Odkryłam, że mimo ubogich archiwaliów, obecność kobiet w świecie sztuki drugiej połowy XVIII wieku była większa, niż mi się wydawało. Istniało wiele malarek (ponad sto), które robiły kariery dzięki modzie na portrety. Krytyczki sztuki domagały się równego traktowania i forsowały obecność kobiecej sztuki na wystawach. Wiele z tych prac znajduje się obecnie w zbiorach największych muzeów na świecie. Jednocześnie, nie uwzględnia się tych artystek na kartach historii. Gdy uświadomiłam sobie, jak duży jest to odsetek, ogarnęła mnie ekscytacja, ale też smutek – te kobiety pozostały anonimowe i zepchnięte na margines. Świat sztuki wykreślił je z książek, stały się niewidzialne i nic nieznaczące – ubolewa Sciamma. – Film kostiumowy to bardzo czasochłonna produkcja. Eksperci, historycy, ogromny sztab kostiumowy i scenograficzny – to wszystko musi ze sobą współgrać – mówi dalej reżyserka Portretu kobiety w ogniu. – Jednak w rzeczywistości, podchodzę do portretowania tematów historycznych w taki sam sposób jak do współczesnych. Gdy pozbywasz się anachronizmów, pozostaje tylko przedstawienie prawdy. Paradoksalnie przy tym filmie miałam najmniej pracy na samym planie zdjęciowym. Kręciliśmy w zamku, który zatrzymał się w czasie – nikt nie mieszkał tam od dawna, wszystkie podłogi, kolory i sztukaterie pozostały nieruszone. Skupiałam się więc wcześniej na przymiarkach kostiumów czy akceptowaniu rekwizytów. Kostiumy były zresztą dla mnie nowym i ciekawym wyzwaniem. Na przykład byłam przekonana, że Marianna (Noémie Merlant) powinna mieć kieszenie w swojej sukni, chociażby dlatego, że były one wówczas zakazane dla kobiet. Szczęśliwie, udało się w końcu przeforsować ten pomysł. Zwiastun filmu „Portret kobiety w ogniu” View oEmbed on the source website – Rola Helojzy była napisana specjalnie dla Adèle Haenel – zdradza Sciamma. – Myślałam o jej cechach charakteru, postać jest oparta na jej prawdziwej osobowości. Miała też dać jej coś więcej, wynieść na jeszcze wyższy poziom. Dzięki Helojzie, Adele dowiedziała się wielu nowych rzeczy o samej sobie. Ta rola jest pełna emocji, a Adele włożyła w nią całe serce. Pracowałyśmy nad Helojzą bardzo długo, na planie zwracając nawet uwagę na modulację głosu. Nasza współpraca ostatecznie położyła kres pojęciu „muzy”. W naszym studio nie ma czegoś takiego, jak „muza” – są tylko dwie osoby, które wzajemnie się inspirują i dają sobie kreatywną przestrzeń do współpracy. – Chciałam stworzyć duet, filmową parę, która również posiada dynamikę „świeżej” relacji – takiej, jaką miały Adèle i Noémie. Postać Marianny pojawia się właściwie w każdej scenie, więc zależało mi na kimś, kto udźwignie ten ciężar. Noémie Merlant jest zdeterminowana, odważna i empatyczna. Jest szalenie zdolną aktorką, idealnie zgrała się ze swoją bohaterką. Naprawdę dużo jej zawdzięczam. Portret kobiety w ogniu w kinach od 18 października. Plakat filmu Portret kobiety w ogniu:
Ikar. Legenda Mietka Kosza. Dawid Ogrodnik w roli mistrza fortepianu
Dawid Ogrodnik zaczyna się specjalizować w rolach prawdziwych bohaterów, którzy odcisnęli swój znak na polskiej kulturze. Po roli Rahima w Jesteś Bogiem i Tomasza Beksińskiego w Ostatniej rodzinie, teraz wciela się w postać geniusza fortepianu, Mieczysława Kosza. Ikar. Legenda Mietka Kosza w kinach od 18 października. „Ikar. Legenda Mietka Kosza”. Opis fabuły Ikar. Legenda Mietka Kosza to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia niewidomego geniusza fortepianu. Mietek (Dawid Ogrodnik) jako dziecko traci wzrok. Jego matka oddaje go pod opiekę sióstr zakonnych w Laskach. W ośrodku dla niewidomych chłopiec odkrywa, że muzyka może się dla niego stać sposobem na to, by na nowo widzieć i opowiadać świat. Mietek zostaje świetnym pianistą klasycznym, jednak gdy odkrywa jazz, ma już tylko jeden cel – zostać najlepszym pianistą jazzowym w Polsce. Odnosi coraz większe sukcesy, nie tylko w kraju, lecz także na świecie. Wygrywa prestiżowy Montreux Jazz Festival. W jego życiu niespodziewanie pojawia się charyzmatyczna wokalistka Zuza (Justyna Wasilewska). To spotkanie wszystko zmienia. (opis dystrybutora) O filmie „Ikar. Legenda Mietka Kosza” – Pracę nad postacią Mietka Kosza zacząłem od lekcji pianina u poleconego przez Leszka Możdżera nauczyciela, ale bardzo szybko zrozumiałem, że nie jest to dobry kierunek – mimo że skończyłem szkołę muzyczną drugiego stopnia, nie byłem w stanie w trzy miesiące osiągnąć poziomu, który pozwoliłby mi zagrać te utwory samodzielnie, wymagałoby to lat ćwiczeń – wspomina Dawid Ogrodnik. – Wtedy zadzwoniłem do Leszka Możdżera i poprosiłem, żeby wysłał mi swoje interpretacje tych utworów i nagrania siebie, kiedy gra – z różnych kamer, z różnych ujęć, tak abym mógł oddać wiarygodnie jego grę. Starałem się go naśladować. Do tej roli musiałem też dużo schudnąć. Sporo czasu poświęcałem na intensywne treningi w siłowni. Podczas nich nieustannie słuchałem utworów, które przygotowywałem do filmu. (…) Przygotowania do roli rozpoczęły się od odwiedzin ośrodka dla niewidomych w Laskach. Spotkałem się z dyrektorem tej placówki i podopiecznymi. Miałem szansę przyglądać się temu, jak funkcjonują – opowiada aktor, który za rolę Kosza odebrał Złotego Lwa na festiwalu w Gdyni za najlepszą pierwszoplanową rolę męską. – Nigdy wcześniej nie słyszałam o Mietku Koszu – przyznaje partnerująca Ogrodnikowi, Justyna Wasilewska. – Jego historię i twórczość poznałam przy okazji pierwszej lektury scenariusza. Wcielam się w rolę Zuzy. Postać ta wzorowana jest na Mariannie Wróblewskiej, wokalistce jazzowej, która na przełomie lat 60. i 70. koncertowała, nagrywała i przyjaźniła się z Mieczysławem Koszem. Była również jego romantyczną fascynacją. Zuza i Mietek wzajemnie się inspirowali: on uczył ją pewności siebie i wolności na scenie, ona była jego muzą i niespełnioną miłością. Myślę, że Marianna była (i pewnie wciąż jest) kolorowym ptakiem z ambicjami, urzekły ją talent i muzyka Mietka. Była osobą niejednoznaczną: z jednej strony nieśmiałą, co objawiało się delikatnym jąkaniem w sytuacjach stresowych, a z drugiej – pełną życia i ambitną. To wszystko starałam się przelać na ekran – przybliża swoją postać aktorka. Zwiastun filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza” View oEmbed on the source website – Kiedy poznałem życiorys i twórczość Kosza, nie mogłem uwierzyć, że w naszym kraju został on prawie całkowicie zapomniany – przyznaje reżyser filmu Maciej Pieprzyca. – Mimo że wzbraniałem się przed tym, by po filmie Chce się żyć (przy którym już wcześniej współpracował z Dawidem Ogrodnikiem) reżyserować kolejny obraz o niepełnosprawnym bohaterze, zdecydowałem się na tę idącą pod prąd biografię kogoś, kto nie istnieje w powszechnej świadomości. Nie jest to jednak pomnikowa biografia, nie jest to kolejny film o człowieku, któremu mamy współczuć i się nad nim litować. Mietek Kosz nie był pomnikiem, był normalnym facetem, ze swoimi zaletami i wadami. Muzycy go podziwiali, ale się go bali. (…) Ikar... to film o sile, jaką daje pasja. Pasją Mietka Kosza był jazz. Poświęcił tej muzyce całe swoje życie. Jazz był również jego obsesją i rozpaczą, ale przede wszystkim wielką radością. Do swojej publiczności pianista mówił: „Żyję po to, by dla was grać, byście mnie słuchali, przeżywali razem ze mną i klaskali”. Mieczysław Kosz urodził się 10 lutego 1944 roku w trudny, wojenny czas na Roztoczu, we wsi Antoniówka nieopodal Tomaszowa Lubelskiego. Był jedynym dzieckiem Stanisława i Agaty, przez ojca niechcianym i niekochanym. Zaczął życie od doświadczenia ubóstwa – w jednym pomieszczeniu gnieździło się 16 osób: oprócz Kosza i jego rodziców mieszkali tam brat matki i szwagier z rodzinami – a później było jeszcze gorzej. Zachorował, prawdopodobnie na jaskrę, ale nie było możliwości natychmiastowego leczenia, więc pomoc medyczną otrzymał za późno. Jako pięciolatek trafił do ośrodka dla niewidomych w Laskach, gdzie zwrócił uwagę wychowawców szczególnym wyczuleniem na dźwięki: na spacerach wsłuchiwał się w rezonujące słupy telegraficzne. Gdy miał osiem lat, trafił do podstawowej szkoły muzycznej dla niewidomych przy ul. Józefińskiej, gdzie jego talent mógł się wreszcie rozwinąć. Oprócz Złotego Lwa dla Ogrodnika, Ikar. Legenda Mietka Kosza zdobył w Gdyni jeszcze cztery Złote Lwy (najlepsza charakteryzacja (Jolanta Dańda), muzyka (Leszek Możdżer), kostiumy (Agata Culak), zdjęcia (Witold Płóciennik), Srebrnego Lwa oraz nagrodę publiczności dla najdłużej oklaskiwanego filmu. W filmie zobaczymy również Piotra Adamczyka, Jowitę Budnik, Jacka Komana, Maję Komorowską i Barbarę Wypych. Ikar. Legenda Mietka Kosza w kinach od 18 października. Plakat filmu Ikar. Legenda Mietka Kosza:
Wojna o prąd. Benedict Cumberbatch jako Thomas Edison
To najbardziej elektryzujący tytuł, jaki w najbliższy weekend pojawi się w kinach. Wojna o prąd, którego jednym z producentów wykonawczych jest Martin Scorsese, opowiada o pojedynku, który zaważył na losach świata, jaki obecnie znamy. Wojna o prąd w kinach od 11 października. „Wojna o prąd”. Opis fabuły To historia wyścigu dwóch wielkich umysłów, Thomasa Edisona (w tej roli Benedict Cumberbatch, pamiętny Sherlock i Doktor Strange) oraz Nikoli Tesli (granego przez Nicholasa Houlta znanego m.in. z X-Men: Apocalypse). Film ukazuje kulisy morderczej rywalizacji Edisona i Tesli o to, który system elektryczny zrewolucjonizuje nie tylko współczesny obu wynalazcom świat, ale cały następny wiek. Znakomite kreacje aktorskie Michaela Shannona (Kształt wody, serial Zakazane imperium) jako inwestora i wynalazcy George’a Westinghouse’a oraz Toma Hollanda (Spider-Man: Daleko od domu), wcielającego się w postać magnata biznesu Samuela Insulla, uzupełniają tę niewiarygodnie wciągającą, opartą na prawdziwych wydarzeniach opowieść o pełnej dramatyzmu wojnie o prąd. (opis dystrybutora) O filmie „Wojna o prąd” – To starcie zdecydowało o tym, jaki standard elektryczności zwyciężył na całym świecie – opowiada scenarzysta Michael Mitnick, wspominając to, kiedy po raz pierwszy zetknął się z historią Thomasa Edisona i jego rywalizacji z Westinghouse’em. – Mamy tu do czynienia z dramatycznymi zwrotami akcji i tragicznymi zdarzeniami. Jest paskudna kampania dyfamacyjna, tajemne wynalezienie krzesła elektrycznego, nagła śmierć naukowca czy pojawienie się serbskiego wynalazcy-ekscentryka Nikoli Tesli. Sam siebie pytałem – jak to możliwe, że nie znałem tej historii? Pracowałem nad nią dziesięć lat. Najpierw nad musicalem, potem nad scenariuszem filmowym - przyznaje. Ten pierwszy wystawiono zaledwie cztery razy. Nie zraziło to Mitnicka, który adaptował swój tekst na potrzeby filmu. Podjął też decyzję o tym, aby pozbyć się musicalowych elementów pierwowzoru. – Poświęciłem mnóstwo serca i czasu temu projektowi – mówi Mitnick. – Po usunięciu piosenek, mocno zintensyfikowałem research. Wiele czasu spędziłem w archiwach, studiując źródła – ówczesną prasę, wspomnienia i relacje. Scenarzysta skorzystał też z trzech uznanych i fundamentalnych prac: Thomas Alva Edison Francisa Jonesa, A Life of George Westinghouse Henry’ego G. Prouta oraz autobiografii Tesli My Inventions. – To rzecz o sukcesie, o tym, jak daleko człowiek może się posunąć, by zwyciężyć. A także o tym, do czego jest zdolny, by zostać zapamiętany – wymienia reżyser Alfonso Gomez-Rejon. – Westinghouse nie ma nic przeciw temu, by pozostać niemal anonimowym, ale ma ambicję, by dzięki jego staraniom świat stał się trochę lepszym miejscem do życia. Edison z kolei bardzo dba o swój publiczny wizerunek i o autoreklamę. Przegrywa wojnę o prąd, lecz to właśnie on zostanie zapamiętany. Pokora kontra ego – do tego sprowadza się w wielkiej mierze ich konflikt. Zwiastun filmu „Wojna o prąd” View oEmbed on the source website – Schyłek XIX wieku to czas wielkich przemian cywilizacyjnych. Chcieliśmy oddać ich oszałamiające tempo, ducha czasu, pędzącego niemal na oślep ku nowym horyzontom – mówi Gomez-Rejon. – Miało tu być coś z rock-and-rollowej zadziorności, coś z ducha Micka Jaggera i Davida Bowiego, coś z impetu Steve'a Jobsa czy Elona Muska – dodaje producent Basil Iwanyk. – Kadry miały być pełne życia i zdecydowanych barw. Żadnych czarno-białych zdjęć, żadnej nostalgicznej sepii. W pewnym sensie moją inspiracją były rejestracje koncertów rockowych, jak chociażby Gimmie Shelter D.A. Pennebakera – wyznaje reżyser. W roli Thomasa Edisona zobaczymy w filmie Wojna o prąd Benedicta Cumberbatcha. – Myśli się o nim jako o wielkim wynalazcy i czasem bezwzględnym inwestorze. Ja chciałem nadać mu wyrazistą osobowość – wspomina brytyjski aktor. – Dla mnie to raczej „upadły bohater”, który musi się pogodzić z tym, że nie jest wszechwładnym bogiem przemysłu – jak współcześnie Mark Zuckerberg, Steve Jobs czy Bill Gates – lecz rozgoryczonym przegranym. Jednak nie kapituluje – myśli o ochronie swych kolejnych patentów i o nowych pomysłach. To wybitny człowiek o wielu, bardzo wielu słabościach i wadach. Wojna o prąd w kinach od 11 października. Plakat filmu Wojna o prąd:
Kontrowersyjna Mowa ptaków Xawerego Żuławskiego podzieli kinową widownię
Nie chciałem wchodzić w buty ojca, tylko oddać mu cześć za to, co dla kina zrobił – mówił w wywiadzie dla Urody Życia reżyser filmu Mowa ptaków Xawery Żuławski. Film powstał według scenariusza autorstwa jego zmarłego w 2016 roku ojca. – Andrzej jest twórcą, który ukształtował dwa pokolenia filmowców. Nie ma osoby zakochanej w kinie, która nie kojarzyłaby jego dokonań. Mowa ptaków to także podziękowanie za to, co zrobił – tłumaczy. Film w kinach od 27 września. „Mowa ptaków”. Opis fabuły Bohaterami Mowy ptaków są ludzie funkcjonujący na marginesie społeczeństwa – nauczyciel historii, którego poglądy odstają od dominującej narracji, bezrobotny polonista, sprzątaczka, kwiaciarka, kompozytor cierpiący na trąd i licealistka przygotowująca swój pierwszy film. Ci zepchnięci na margines bohaterowie muszą poradzić sobie w świecie, w którym bezmyślność i podążanie za tłumem stają dominująca postawą. Mowa ptaków to też niezwykła opowieść o wykluczeniu i alienacji we współczesnej Polsce i szukaniu swojego miejsca w świecie, w którym każdą odmienność próbuje się zepchnąć na margines. Mowa ptaków jest niepokorna, anarchistyczna i szalona. Nie pozwoli o sobie zapomnieć przez długie miesiące. (opis dystrybutora) O filmie „Mowa ptaków” – Kiedy zadzwonił do mnie producent Marcin Wierzchosławski, który chciał się zabrać do realizacji Mowy ptaków i pomyślał o mnie jako reżyserze, przypomniałem sobie o istnieniu scenariusza – opowiada Arturowi Zaborskiemu w tym samym wywiadzie Xawery Żuławski. Reżyser dostał go od ciężko chorego ojca ze słowami, że może zrobić z nim, co tylko chce. Nie zaglądał jednak wcześniej do niego. – Odgrzebałem wydruk, ale nie chciałem czytać sam. Poprosiłem znajomych reżyserów (Jacka Borcucha, Piotra Kielara i Jana Komasę), żeby się z nim zmierzyli jak saperzy. To bardzo prywatny, intymny i polski tekst. Andrzej napisał go sześć lat temu. Doskonale przewidział, w jakim kierunku zmierzamy jako społeczeństwo. Dla widzów Mowa ptaków będzie reakcją na nadwiślańskie tu i teraz, to jest lustro, które antycypowało niedaleką przyszłość. Konflikty, które napędzają bohaterów, są jakby żywcem przeniesione zza okna. – Jak zwykle w pracach ojca pojawiają się tutaj osoby z jego bezpośredniego otoczenia. Rozpoznaję członków naszej rodziny, widzę przyjaciół i znajomych, domyślam się, o jakich miejscach pisze, odczytuję nawiązania do jego wcześniejszych dzieł. To rozpoznanie, ta świadomość to była zresztą największa dla mnie blokada. Potrzebowałem nabrać do tego wszystkiego dystansu. Stąd pomysł, żeby wyreżyserować film z kolegami. (…) Scenariusz przypomina poezję, jest jakby pisany wierszem. Miesza się w nim przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, nie wiadomo, w którym roku jesteśmy, wszystko jest płynne. Dlatego zaprosiłem do współpracy ludzi, z którymi Andrzej często pracował. Za muzykę odpowiada Andrzej Korzyński, zdjęcia zrobił Andrzej Jaroszewicz, a zagrali m.in. Daniel Olbrychski i Olgierd Łukaszewicz – opowiada dalej Żuławski w Urodzie Życia. – Mowa ptaków to najważniejszy film, w jakim kiedykolwiek wziąłem udział – uważa Sebastian Fabijański. Entuzjazmu nie kryje też występująca tu Marta Żmuda Trzebiatowska: – Mowa ptaków to bomba. I ona wybuchnie. To zaproszenie do bardzo intymnego świata Xawerego i Andrzeja Żuławskich – mówi. Film Żuławskiego wzbudził kontrowersje, zanim jeszcze w ogóle zaprezentowany został jego oficjalny zwiastun. Wszystko za sprawą braku kwalifikacji do Konkursu Głównego 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Decyzja członków Rady Programowej festiwalu oburzyła dziennikarzy i filmowców. Wskazywano na stojące za nią powody polityczne. Ostatecznie w atmosferze skandalu film został dołączony do repertuaru festiwalowego i powalczy o Złote Lwy. W regularnej dystrybucji kinowej film Xawerego Żuławskiego będzie można oglądać od 27 listopada. Plakat filmu Mowa ptaków:
Joaquin Phoenix zachwyca jako przerażający Joker w filmie Todda Phillipsa
Rzadko się zdarza, by dwa najlepsze filmy roku można było oglądać w tym samym czasie w kinach. Podczas, gdy południowokoreański Parasite wciąż bije rekordy oglądalności, od piątku w kinach zagościł też Joker Todda Phillipsa. Komiksowy dramat i sensacyjny zwycięzca Złotego Lwa na festiwalu filmowym w Wenecji to świetny film, o którym już dzisiaj można mówić, że będzie czarnym koniem przyszłorocznej ceremonii rozdania Oscarów. „Joker”. Opis fabuły Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) pracuje w Gotham City jako klaun do wynajęcia. Choć w jego życiu mało jest powodów do uśmiechu, gdy Arthur zakłada maskę trefnisia, wtedy czuje się najlepiej. Mimo to nie pozostawia złudzeń pracownicy społecznej, z którą widuje się co tydzień, by zdobyć receptę na niezbędne leki poprawiające jego stan psychiczny. W jego głowie kłębią się same negatywne myśli, a zalecone przez nią pisanie dziennika nie pomaga. Mieszkający z samotnie wychowującą go matką Penny (Frances Conroy), Arthur ma jedno marzenie. Chciałby zostać komikiem na wzór i podobieństwo swojego idola z małego ekranu, prowadzącego codzienny talk show Murraya Franklina (Robert De Niro). Do spełnienia tych marzeń droga daleka, szczególnie że wszystko, co stabilne w życiu Arthura nagle zaczyna się sypać. Stanu permanentnej depresji nie poprawia fakt, że samo Gotham City pogrążone jest w chaosie w związku ze strajkiem służb oczyszczania miasta. Wkrótce zbliżają się wybory, w których zamierza wystartować odnoszący sukcesy przemysłowiec Thomas Wayne (Brett Cullen). To u niego pracowała przed laty Penny, która żyje nadzieją, że Wayne pomoże jej i Arthurowi w beznadziejnym położeniu, w jakim aktualnie się znajdują. Recenzja filmu „Joker” Jest coś takiego w stworzonej przez Jerry’ego Robinsona, Billa Fingera oraz Boba Kane’a postaci Jokera, że otwiera nieskończone możliwości interpretacyjne dla wcielających się w nią aktorów. Nie było właściwie filmowego Jokera, który przeszedłby bez echa. Heath Ledger za rolę Jokera nagrodzony został Oscarem, a pewnie na podobny wynik można byłoby liczyć w przypadku Jacka Nicholsona, gdyby ktoś w 1989 roku, gdy do kin trafiał Batman Tima Burtona, traktował kino komiksowe poważnie. Zanim makijaż tytułowego klauna naniósł na swoją twarz Joaquin Phoenix, filmowym Jokerem był jeszcze Jared Leto, jednak kreacja Phoeniksa sprawi, że pewnie za chwilę nikt nie będzie o nim pamiętał. Pomysł kolejnego przeniesienia na duży ekran postaci najsłynniejszego wroga Batmana jeszcze niedawno wydawał się karkołomny, dziś trudno będzie wyobrazić sobie Jokera o innej twarzy niż twarz Phoeniksa. To wyjątkowy wyczyn, biorąc pod uwagę, kto przed nim wcielił się w tę postać. Choć film Todda Phillipsa oparty został na jednej z najsłynniejszych serii komiksowych wszech czasów, w przypadku Jokera właściwiej byłoby mówić o historii, w której jedynie pojawiają się postaci z tego komiksu. Nie wstydząc się swojej komiksowej przeszłości, Joker A.D. 2019 jest jak najmniej komiksowym filmem jak tylko się dało. To sprawi, że fani takiego kina będą być może zawiedzeni. Phillips idzie jeszcze dalej niż niedawno James Mangold w mrocznym Logan: Wolverine. Tam było na poważnie, ale gdy Wolverine ruszał do walki, górę nad wydarzeniami kinowymi brała rozrywka. W Jokerze jest tylko poważnie. Zwiastun filmu „Joker” View oEmbed on the source website Komiksowe Gotham City wygląda na dużym ekranie znakomicie. To być może złe słowo dla miasta zasypanego śmieciami i terroryzowanego przez super szczury, ale trzeba docenić wysiłki ekipy filmowej, dzięki której „Joker” wygląda jak najlepsze kino przełomu lat 70. i 80. Wzorowany wizualnie na Taksówkarzu i Serpico, Joker uświadamia, że ekranowej magii nie znajdzie się w wymuskanych komputerowo efektach specjalnych, którymi dotychczas stało kino komiksowe. Przytłaczające Gotham City z brudnymi zaułkami i niekończącymi się schodami staje się znakomitą areną dla historii o pogrążaniu się w obłędzie i rodzącym się psychopacie. To właśnie Arthur Fleck znajduje się w centrum tej opowieści i jemu poświęcony jest w całości film Phillipsa. Dzięki znakomitej kreacji Joaquina Phoeniksa, filmowy Arthur w jednej chwili potrafi wzbudzić litość, by za chwilę przerazić i oburzyć. Jego niepohamowane wybuchy śmiechu za każdym razem przyprawiają o gęsią skórkę. Głębi postaci dodaje fakt, że Fleck dosłownie na oczach widza przeobraża się ze smaganej przeciwnościami losu ofiary losu, w przerażającego mordercę, który za chwilę będzie terroryzować Gotham City. Przez bite dwie godziny obserwujemy tę drogę do szaleństwa, a Phillips nie idzie na żadne skróty. Ciężkie dzieciństwo być może też miało wpływ na to, kim w końcu będzie Joker, ale nie sposób nie odgonić myśli, że wystarczyłaby jedna dobra rzecz w życiu Arthura, by wszystko potoczyło się inaczej. Właśnie ta niejednoznaczność stanowi o sile postaci. Nie byłoby tego efektu, gdyby Arthur Fleck był po prostu zły. Słysząc o Złotym Lwie dla Jokera oraz o tym, jak wielkie są jego szanse na Oscary, przez chwilę można być sceptycznym. No tak, producenci z Hollywood zrobią wszystko, żeby w końcu wynieść kino komiksowe do miana sztuki. Nie udało się z Czarną Panterą, spróbujmy z Jokerem. Wystarczy jednak kilka minut filmu Todda Phillipsa, by zrozumieć, w czym tkwi haczyk. Choć gdzieś w tle mignie Bruce Wayne, a na chwilę odwiedzimy szpital psychiatryczny Arkham, Joker nie jest kolejnym komiksowym filmem w stajni DC Comics. To znakomity dramat psychologiczny i właśnie tak należy go traktować. A taniej rozrywki poszukać gdzie indziej. 9/10. Plakat filmu Joker:
Był sobie pies 2. Wyszczekana opowieść o psie mówiącym głosem Marcina Dorocińskiego
Nakręcony w 2017 roku i oparty na motywach książki autorstwa W. Bruce’a Camerona Był sobie pies okazał się kasowym hitem, przynosząc dochód przekraczający 200 milionów dolarów. Nic więc dziwnego, że bohaterowie tej ciepłej opowieści powracają. Tytułowy bohater filmu, pies Bailey, przemówi głosem Marcina Dorocińskiego. Był sobie pies 2 w kinach od 4 października. „Był sobie pies 2”. Opis fabuły Wszystkie psy doskonale wiedzą, że życie ma sens tylko u boku ukochanego pana lub pani. Ale czasem trzeba się nieźle nabiegać, żeby za nimi nadążyć. Bailey dostaje od swojego ukochanego Ethana (Dennis Quaid) nowy cel: ma opiekować się jego wnuczką – CJ (Kathryn Prescott). Dopóki dziewczynka jest mała, zadanie jest dość proste, choć czasem trzeba ochronić ją własnym ciałem przed rozbrykanym koniem. Z biegiem czasu CJ dorasta i wyzwania dla Baileya też stają się coraz większe, tym bardziej, że dziewczynka wyjeżdża z matką do wielkiego miasta i traci kontakt z dziadkami. Na szczęście Bailey przeżył już wiele żyć i sporo się o ludziach nauczył. Tym razem będzie musiał pomóc swojej ukochanej pani odnaleźć prawdziwą miłość, zrealizować marzenia i przede wszystkim pogodzić skłóconą rodzinę. Czasem będzie musiał odejść, by zaraz znów powrócić w nowym wcieleniu, raz nawet jako suczka. Bo jedno wie na pewno: życie jest na tyle pomerdane, że zawsze warto trzymać się razem. (opis dystrybutora) O filmie „Był sobie pies 2” Druga część opowieści o Baileyu została wyreżyserowana przez uznaną reżyser telewizyjną Gail Mancuso. Autorkę dwukrotnie uhonorowaną Nagrodą Emmy za serial Współczesna rodzina. Był sobie pies 2 to jej fabularny debiut. – Nigdy nie spodziewałam się, że będę debiutować na dużym ekranie właśnie takim filmem. Byłam przekonana, że zadebiutuję komedią, ale film o psie? Producenci wiedzieli jednak, że jestem właścicielką pięciu psów – śmieje się Mancuso w wywiadzie dla magazynu Screen Rant. – I myślę, że właśnie to było najważniejsze. Tak naprawdę wszyscy, z którymi współpracowałam na planie mieli przynajmniej jednego psa. Jeśli kocha się psy, to przy takim filmie pracuje się jeszcze mocniej, bo chce się uchwycić na taśmie filmowej tę szczególną więź łączącą psa i jego pana. – W procesie adaptacji powieści na scenariusz filmowy (Był sobie pies 2 również jest oparty na motywach książki W. Bruce’a Camerona) trzeba pamiętać o mniejszej skali – tłumaczy dalej Mancuso. – Powieść jest dłuższa i o wiele bardziej szczegółowa. Nasz film trwa niewiele ponad sto minut, dlatego musieliśmy być oszczędni. Nasza główna uwaga została poświęcona postaci CJ i nie chcieliśmy się od niej oddalać. Skupiliśmy się więc na niej i na tym, jak Bailey pomagał jej w życiu. Zwiastun filmu „Był sobie pies 2” View oEmbed on the source website – Na planie towarzyszyła nam świetna treserka Bonnie, której zadaniem było przygotowanie psów – wspomina realizację filmu Gail Mancuso. – Sprawa obsady spoczywała na moich barkach. Bonnie przynosiła mi zdjęcia psów, opowiadała o nich, przybliżała ich temperament, a później bawiłam się z nimi, sprawdzając czy będą w stanie wykonywać sztuczki przewidziane w scenariuszu. Również dla mnie była to świetna zabawa. Występujący w jednej z głównych ról Dennis Quaid nie miał wątpliwości w kwestii powtórzenia roli Ethana. – To świetna kontynuacja poprzedniej historii – powiedział magazynowi Screen Rant. – To w ogóle świetna historia, której sednem jest podróż przez życie, poprzez wszelkie doświadczenia życiowe obserwowane oczami psa, który za sprawą reinkarnacji towarzyszy temu wszystkiemu przez lata. Nie ma tu niczego naciąganego, a ponadto kolejna opowieść już czeka za zakrętem – dodaje Quaid odnosząc się do przygotowywanej właśnie trzeciej powieści Camerona A Dog’s Promise. Był sobie pies 2 w kinach od 4 października. Plakat filmu Był sobie pies 2:
Zwycięzca Złotego Lwa i kandydat do oscarowych nominacji – W kinach Joker!
Ten film może namieszać najbardziej podczas przyszłorocznej ceremonii rozdania Oscarów. O Jokerze Todda Phillipsa mówi się już od momentu jego premiery na festiwalu filmowym w Wenecji, gdzie został nagrodzony Złotym Lwem. Kreacja Joaquina Phoeniksa to pewniak do oscarowej nominacji, a i sam Joker nie jest bez szans, by jako pierwszy komiksowy film w historii wygrać Oscara w kategorii dla najlepszego filmu roku. Joker w kinach od 4 października. „Joker”. Opis fabuły Wiecznie samotny w tłumie — Arthur Fleck pragnie kontaktu. Mimo to kiedy idzie zakopconą ulicą Gotham City, kiedy pokrytym graffiti pociągiem podróżuje przez miasto gotujące się od podziałów i rozczarowań, swoją prawdziwą twarz ukrywa aż za dwiema maskami. Jedną z nich przywdziewa każdego dnia, nakładając makijaż klauna do pracy. Drugiej nie może zdjąć nigdy. To iluzja, jaką otacza się, aby przesłonić fakt, że nie może poczuć się częścią świata wokół — że wciąż jest niezrozumianym facetem, którego życie raz po raz nokautuje. Nieznający ojca Arthur ma wrażliwą matkę, która jest być może także jego najlepszą przyjaciółką. To ona przezwała go kiedyś „Wesołkiem”. Ten pseudonim przykleił mu do twarzy uśmiech. Ale za nim skrywa się cierpienie serca. Jako wyrzutek — prześladowany przez nastolatków na ulicach, wyszydzany przez urzędników w metrze, a nawet wyśmiewany przez klaunów, z którymi pracuje — jeszcze bardziej odkleja się od otaczającego go społeczeństwa. (opis dystrybutora) O filmie „Joker” Wyreżyserowany przez Todda Phillipsa Joker przedstawia oryginalną wizję historii najbardziej znanego łotra z uniwersum DC, nawiązującą do tradycyjnych opowieści o tej postaci, choć całkowicie od nich niezależną. Autorzy filmu obiecują, że to, co zobaczymy na ekranie to nie Gotham i nie Joker, jakich znamy z 80 lat kanonicznej narracji na stronach komiksów i ekranach. To samodzielna opowieść o narodzinach niesławnej postaci, a także historia o atmosferze niepewności pochłaniającej człowieka na krawędzi, który, podobnie jak jego miasto zbliża się do granicy. Tym człowiekiem jest Arthur Fleck. – Uwielbiam złożoność postaci Jokera. Uznałem, że jego narodziny są warte zbadania w filmie, bo nikt tego wcześniej nie zrobił. Nawet w kanonie nie istnieje formalnie uznana wersja jego początku. Dlatego wraz ze Scottem Silverem napisaliśmy wersję historii o złożonej i skomplikowanej postaci, o tym, jak się zmienia i... spada w otchłań. Właśnie to mnie interesowało. Nie historia Jokera, ale historia stawania się Jokerem – tłumaczy Phillips. – Jednym z wątków, które pragnęliśmy zgłębić w tym filmie, jest empatia, a szczególnie, jej brak, tak dotkliwy w świecie otaczającym Arthura – dodaje. – Na przykład w filmie widoczna jest różnica pomiędzy tym, jak na Arthura reagują małe dzieci i dorośli. Dzieci nie oglądają świata przez soczewki, nie widzą konfliktu bogatych z biednymi, nie rozumieją marginalizowanego wyrzutka w ten sam sposób, co dorośli. W Arthurze widzą jedynie faceta, który próbuje ich rozśmieszyć. Niechęć do innych nie jest naszą wrodzoną cechą. Uczymy się, jak nie tolerować innych. Niestety często skutecznie. – On na początku po prostu chce dać ludziom uśmiech. Chce, by się śmiali. Dlatego jest klaunem. Dlatego marzy o tym, by zostać komikiem stand-up. Chce jedynie uczynić świat odrobinę weselszym miejscem. Ale łamie go toksyczne otoczenie Gotham – brak współczucia, empatii, zwykłej uprzejmości... To one powołują do życia Jokera – wtóruje reżyserowi Silver. Zwiastun filmu „Joker” View oEmbed on the source website – Były chwile, kiedy współczułem mu, nawet wydawało mi się, że rozumiem jego pobudki – przyznaje wcielający się w rolę Arthura/Jokera, Joaquin Phoenix. – Ale po chwili decyzje, jakie podejmował, znów były dla mnie odpychające. Odegranie tej postaci stanowiło dla mnie wyzwanie jako dla aktora. Wiedziałem też, że będzie to wyzwanie dla widowni i ich wcześniejszego pojęcia o Jokerze, bo w tym fikcyjnym świecie, podobnie jak w tym prawdziwym, nie ma prostych odpowiedzi – mówi. Phillips przyznaje, że pisał tę rolę specjalnie z myślą o Phoeniksie. – Kiedy inni siedzą i zliczają słupki, Joaquin daje ci jazzową improwizację. On po prostu jest jednym z najlepszych. Jest nieustraszony. Jego kreacje są odważne i poruszające. Uznałem, że jeśli uda nam się go zaangażować, naprawdę będziemy w stanie zrobić coś wyjątkowego – tłumaczy. Inspiracją dla Jokera były m.in. filmy powstające na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku. Tytuły takie jak Taksówkarz, Serpico czy Sieć. Znalezienie wszystkich plenerów potrzebnych do nakręcenia filmu z Gotham City w tych latach stanowiło wyzwanie, gdyż, jak twierdzi scenograf Mark Friedberg: – Fizyczny świat, który staramy się przedstawić, nie jest tak łatwo dostępny, ponieważ przebudowaliśmy nasze miasta, stawiając szklane drapacze chmur i centra handlowe. Aby stworzyć potrzebne nam miasto, musieliśmy w końcu udać się do Newark — gdzie zbudowaliśmy Gotham Square, do Jersey City w stanie New Jersey oraz w głąb nowojorskich okręgów. – Mark przeglądał stare zdjęcia Nowego Jorku, aby określić, ile graffiti powinno być na ścianach, ile śmieci powinno leżeć na ulicach, jakie pojazdy powinny się nimi poruszać. Jego dbałość o szczegóły jest zadziwiająca – chwali scenografa Todd Phillips. Efekty ich pracy będzie można zobaczyć w kinach już od piątku 4 października. W filmie obok Joaquina Phoeniksa zobaczymy m.in. Roberta De Niro, Zazie Beetz, Frances Conroy, Bretta Cullena i Sheę Whighama. Plakat filmu Joker:
Jak dobrze znasz swoich najlepszych przyjaciół? Od dzisiaj film (Nie)znajomi w kinach!
Gdyby nie fakt, że wchodzący do kin film (Nie)znajomi jest polską adaptacją włoskiego Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie, można by mówić o filmie niemal pozbawionym wad. A tak? Zawsze ktoś będzie kręcił nosem. „(Nie)znajomi”. Opis fabuły Ewa (Kasia Smutniak) i Tomek (Tomasz Kot) zapraszają najbliższych znajomych na kolację z okazji ukończenia remontu. Wśród gości są Grzegorz (Łukasz Simlat) i siostra Ewy, Anna (Maja Ostaszewska), Czarek (Michał Żurawski) z niedawno poznaną Olą (Aleksandra Domańska) oraz Wojtek (Wojciech Żołądkowicz), który pojawia się sam, choć zapowiedział, że wpadnie razem z nową dziewczyną. Wszyscy znają się od lat i dobrze czują się w swoim towarzystwie. Wydaje się też, że wszystko o sobie wiedzą. Nowa w towarzystwie Ola proponuje niewinną zabawę. Wpada na pomysł, by wszyscy obecni podczas kolacji wyłożyli na stół swoje telefony komórkowe. Od tej pory uczestnicy przemiłego wieczoru będą mieli wgląd w przychodzące tam wiadomości, a wszelkie rozmowy telefoniczne realizowane będą przez głośnik. Nie wszystkim podoba się taka zabawa, ale nie wypada protestować. Wkrótce zaczynają przychodzić pierwsze wiadomości… Recenzja filmu „(Nie)znajomi) Trudno pisać o (Nie)znajomych bez wspomnienia choćby słowem o oryginalnym filmie wyreżyserowanym przez Paolo Genovese’a. Nakręcony w 2016 roku komediodramat Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie podbił rekordy popularności na całym świecie, a oryginalnym pomysłem na fabułę zainteresowano się nie tylko w Polsce. Dość powiedzieć, że według serwisu IMDb (Nie)znajomi to już jedenasty „krajowy” remake tego filmu. I trudno się dziwić. W świecie zdominowanym przez „niewiarygodne prawdziwe historie” oraz ekranizacje komiksów, oryginalne pomysły takie jak ten z filmu Genovese’a są na wagę złota. Nie bez znaczenia jest również fakt, że do jego realizacji wystarczy właściwie kilku zdolnych aktorów i jedno pomieszczenie. Stąd zapewne taka popularność, by użyć terminologii telewizyjnej, włoskiego formatu i można chyba zaryzykować stwierdzenie, że w kolejnych latach czeka nas wysyp podobnych produkcji. Zresztą już teraz w Indiach to właściwie norma, a w Hollywood amerykańskie remaki europejskich hitów to wykorzystywany od lat standard. (Nie)znajomi to wierna adaptacja włoskiego filmu, a wprowadzone do niej zmiany trzeba określić kosmetycznymi. Dopasowanie do polskich realiów oraz niewielkie zmiany fabularne nie wpływają nijak na to, by można było mówić o filmie wyreżyserowanym przez Tadeusza Śliwę w oderwaniu od pierwowzoru. Wśród widzów z pewnością znajdzie się sporo malkontentów, którzy już tylko z tego powodu odrzucą pomysł seansu kinowego i do końca nawet trudno im się dziwić. Spróbujmy jednak na chwilę zapomnieć o Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie i ocenić (Nie)znajomych bez spoglądania się na film Genovese’a. Zwiastun filmu „(Nie)znajomi” View oEmbed on the source website Film Tadeusza Śliwy ogląda się świetnie. Po trochę niemrawym początku, który może wzbudzić wątpliwości co do dalszego ciągu, wraz z nadejściem pierwszych gości rozpoczyna się filmowa uczta. Dosłownie i w przenośni. Na stół wjeżdżają pierwsze dania, a my szybko i sprawnie poznajemy głównych bohaterów tej opowieści. Tomek i Anna tworzą związek na odległość. On muzyk, ona często w rozjazdach. Co ich łączy to kłopoty wychowawcze z wchodzącą w dorosłość córką Zosią (Natalia Jędruś). Z kolei Anna to typowa kura domowa, której mąż Grzegorz (Łukasz Simlat) to twardy przedstawiciel starej szkoły prowadzenia gospodarstwa domowego. Ja zarabiam, ty nie masz nic do roboty, tylko opiekujesz się dziećmi. Czarek to wolny duch bez skrystalizowanych planów na przyszłość, ale z głową pełną pomysłów. Ola to jego nie-wiadomo-już-która dziewczyna, w której, jak twierdzi, naprawdę się zakochał. Natomiast Wojtka niedawno zwolniono z pracy wuefisty i aktualnie rozgląda się za nowym zajęciem. Ten sprytnie pomyślany przekrój przez najpopularniejsze rodzaje związków daje spore pole do popisu w temacie systematycznego wyciągania szkieletów, które każdy z bohaterów chowa w swojej szafie. A w tym przypadku, w telefonie komórkowym. Możliwość wglądu w nadchodzące tam wiadomości otwiera puszkę Pandory, która zdaje się nie mieć końca. Tutaj trzeba wybaczyć filmowi oczywistą konwencję, w myśl której tak się akurat składa, że właśnie tej nocy do wszystkich z bohaterów postanawiają odezwać się te najmniej pożądane osoby. Jest to oczywiście naciągane, ale wszystko mieści się w granicach zawieszenia filmowej niewiary. Zupełnie nie przeszkadza to w oglądaniu. Ten prosty i świetny pomysł na fabułę otwiera szereg możliwości. Poruszane tu problemy stanowią bardzo szerokie spektrum od kłopotów w związku, przez temat homoseksualizmu, aż po opiekę nad schorowanym seniorem. Co ważne, są to problemy, z którymi każdy z widzów z łatwością będzie mógł się utożsamić. A co jeszcze ważniejsze, reżyserowi udało się znaleźć odpowiedni balans pomiędzy filmowym dramatyzmem, a humorem, którego (Nie)znajomi są pełni. Największe nawet emocje rozładowywane są raz za razem celnym żartem, który rozluźnia atmosferę i nie pozwala się a). nudzić; b). popaść w depresję. Aktorsko (Nie)znajomi wypadają bez zarzutu. Swój wielki moment ma Maja Ostaszewska, a jej duet z Łukaszem Simlatem to jeden z wielu atutów (Nie)znajomych. To zgrabny komediodramat, który naładowany został konkretami, przez co nie znalazło się w nim miejsce na niepotrzebne dłużyzny. Świetny pomysł na fabułę został wykorzystany jak należy, w efekcie powstał film, który nie tylko daje do myślenia, ale i gwarantuje dobrą zabawę. 8/10. (Nie)znajomi w kinach od 27 września. Plakat filmu (Nie)znajomi:
Piłsudski z Borysem Szycem to porządne kino, które nie wzbudza większych emocji
Wchodzący właśnie do kin Piłsudski Michała Rosy jest filmem… bezpiecznym. Nakręconym tak, aby nikt nie mógł powiedzieć, że to kino nieudane. Nie ma się co jednak spodziewać po nim większych emocji ani patriotycznych porywów serc. „Piłsudski”. Opis fabuły Rok 1901. Niepodległościowy działacz Józef Piłsudski (Borys) trafia do Cytadeli Warszawskiej za działalność wywrotową. Symulując chorobę psychiczną zostaje przeniesiony do petersburskiego szpitala psychiatrycznego, gdzie rozpoczyna się filmowa opowieść. Przyjaciele Piłsudskiego z podziemia już szykują jego ucieczkę. Kończy się ona powodzeniem, a Piłsudski pod zmienionym nazwiskiem wraca do kraju oraz do żony Marii (Magdalena Boczarska) i przybranej córki Wandzi (Eliza Rycembel). Pomimo deklaracji, że zamierza skończyć z polityką i skupić się na rodzinie, Piłsudski na nowo staje na czele Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1904 roku uformowana zostaje Organizacja Bojowa PPS, która zamierza walczyć zbrojnie przeciwko rosyjskiemu zaborcy. Nie wszystkim podobają się siłowe metody stosowane przez Piłsudskiego, a nawet jego uporczywa chęć przywrócenia wolności będącej pod rozbiorami Polsce. Niedługo potem władzę w PPS przejmuje młoda gwardia, która nie zamierza kontynuować polityki zbrojnej partii. Równocześnie w otoczeniu Piłsudskiego zaczyna kręcić się dzielna Aleksandra Szczerbińska (Maria Dębska). Recenzja filmu „Piłsudski” – Nasz film opowiada nie tylko o Piłsudskim przywódcy, żołnierzu, buntowniku, ale też mężczyźnie z krwi i kości ze wszystkimi jego przywarami, żądzami, słabostkami. Opowiadamy o Piłsudskim egocentryku, z którym życie nie było łatwe. Jednocześnie jego charyzma sprawiała, że był dla kobiet bardzo atrakcyjny – mówi odtwórca głównej roli, Borys Szyc, celnie charakteryzując film Michała Rosy. Piłsudski to opowieść o człowieku, wokół którego skupiły się nadzieje niepodległościowe Polaków i który znalazł sposób na to, by przywrócić ojczyźnie wolność. Metodycznie, krok po kroku, poznajemy najważniejsze momenty osiemnastu lat z życia Piłsudskiego, które doprowadziły Polskę do niepodległości. Problem w tym, że sposób, w jaki zostało to opowiedziane, nie budzi emocji, przypominając raczej maturalne streszczenie książki, której nikomu nie chciało przeczytać się w całości. Zupełnie niezrozumiałe kontrowersje związane z obsadzeniem w tytułowej roli Borysa Szyca nie znalazły potwierdzenia na ekranie. Szyc w roli Józefa Piłsudskiego czuje się świetnie i szybko dajemy się uwieść jego ekranowej charyzmie. Kreacja Szyca do złudzenia przypomina inną słynną rolę, która przed laty wzbudzała jeszcze większe kontrowersje. Momentami trudno nie odnieść wrażenia, że rola Piłsudskiego wzorowana była na Andrzeju Kmicicu Daniela Olbrychskiego. W filmie znalazła się nawet scena kąpieli przy studni, do złudzenia przypominająca tę z Potopu Hoffmana. Szkoda, że trudno doszukać się innych podobieństw pomiędzy oboma filmami. Przy czym decydującą rolę mogła mieć zapewne kwestia budżetu obydwu filmów. Pełne rozmachu kino historyczne wymaga sporych nakładów. Zwiastun filmu „Piłsudski” View oEmbed on the source website Mimo to na duże pochwały zasługują filmowi kostiumografowie i charakteryzatorzy. Pod względem czysto produkcyjnym Piłsudski wygląda najlepiej. Udało znaleźć się świetne plenery, w których rozgrywa się akcja filmu i nie ma mowy o jakiejkolwiek monotonii. Odziani w stroje z epoki bohaterowie prezentują się równie znakomicie, a przegląd przez typy zarostów popularne na początku XX wieku jest spory. Widać ogrom pracy włożony w to, by na dużym ekranie Piłsudski nie przypominał produkcji serialowej, czego w ostatnich latach często nie udało się uniknąć innym, polskim produkcjom historycznym. Można jednak odnieść wrażenie, że najważniejszą dla autorów filmu Piłsudski była historyczna dokładność, z którą rok po roku została opowiedziana historia Piłsudskiego. Zabrakło odrobiny szaleństwa inscenizacyjnego i większej ilości scen takich jak ta z napadem na pociąg. Film fabularny, w przeciwieństwie do dokumentu, może pozwolić sobie na więcej w kwestii naginania prawdy historycznej i aż prosiłoby się, by z tego skorzystać. Tymczasem sporo z ciekawych wydarzeń zostaje ograniczonych do kilku napisów pomiędzy scenami. Blado wypada szumnie zapowiadana namiętność pomiędzy Piłsudskim i dwoma najważniejszymi kobietami jego życia. Również i tutaj postawiono na suche fakty, a wątek ten stanowi raczej wyraźny drugi plan. Piłsudski kończy się wraz z uzyskaniem przez Polskę niepodległości, a film Rosy można porównać do pierwszej części hollywoodzkiej trylogii. Filmu, który przedstawia wszystkich głównych bohaterów opowieści, ale to, co najlepsze zostawia na część drugą*. 6/10. *A ta druga część, miejmy nadzieję, już za tydzień w filmie Legiony. Plakat filmu Piłsudski:
Angry Birds Film 2. Nieloty Angry Birds i Zielone Świnki kontra wspólny wróg
Nakręcona w 2016 roku pierwsza część Angry Birds Film, pomimo nie najlepszych recenzji, zarobiła w kinach przeszło 350 milionów dolarów. Tym samym została trzecim najbardziej dochodowym filmem w historii opartym na podstawie gry. Czy druga część poprawi ten wynik? Przekonamy się już po 20 września, kiedy Angry Birds Film 2 trafi do kin. „Angry Birds 2”. Opis fabuły Skomplikowana relacja nielotów Angry Birds oraz sprytnych Zielonych Świnek przenosi się na wyższy poziom. Kiedy wyspy zamieszkane przez Angry Birds i Świnki znajdą się w niebezpieczeństwie, a nowy wróg da o sobie znać, Red, Chuck i Bomba rekrutują Silver (siostrę Chucka) oraz łączą siły z Leonardem i jego drużyną, tworząc superteam, który ma ocalić ich domy. (opis dystrybutora) O filmie „Angry Birds 2” – Autorzy Angry Birds Film stanęli przed trudnym zadaniem trzymania się gry, której sednem była złość – tłumaczy krytyczne recenzje pierwszej części filmu w wywiadzie dla Desert News debiutujący w pełnym metrażu Thurop Van Orman. – Na szczęście my nie musieliśmy już tego robić – dodaje reżyser, na którego koncie znaleźć można m.in. Atomówki oraz Niezwykłe przygody Flapjacka. Z kolei w wywiadzie dla Animation Scoop tak wspomina pracę nad filmem: – To było zwariowane. Robienie filmu pełnometrażowego znacznie różni się od produkcji telewizyjnej. Oczywiście jest wiele wspólnego, ale przy filmie w grę wchodzi więcej pieniędzy, więcej czasu, więcej presji ciążącej na każdym żarcie. – Jednym z naszych głównych celów – dodaje w tym samym wywiadzie producent John Cohen – było zaskoczenie widzów. Wiedzieliśmy, że wielu z nich po sequelu Angry Birds Film będzie spodziewać się po prostu większej ilości bitew pomiędzy ptakami i świnkami. Zwykłej kontynuacji tego, co doświadczyli grając w Angry Birds. Dla nas było to wyzwaniem, aby zrobić coś innego. Stąd była już prosta droga prowadząca do głównego pomysłu stojącego za filmem. Wprowadzenia nowego złoczyńcy, o którym nikt wcześniej nawet nie słyszał. Ptaki i świnki dochodzą do oczywistego wniosku, że aby go pokonać, będą musiały się zjednoczyć. To był punkt wyjścia do filmowego humoru wynikającego z braku zaufania i wciąż żywych konfliktów. Finalnie udało nam się stworzyć bardzo zabawny film. Zwiastun filmu „Angry Birds 2” View oEmbed on the source website – Stworzenie ekipy z tak różnych charakterów, postaci, które w innych okolicznościach nawet nie pomyślałyby, żeby razem współpracować, jest oczywistym źródłem komizmu – mówi Van Orman. – W takiej sytuacji łatwo też o niespodzianki, bo nigdy nie wiesz, w którą stronę podąży cała historia. A kiedy wydaje ci się, że już wszystko rozgryzłeś, wtedy następuje kolejny zwrot akcji. W oryginalnej wersji dźwiękowej filmu głosów postaciom użyczyli Jason Sudeikis, Josh Gad, Leslie Jones, Bill Hader, Rachel Bloom, Awkwafina, Sterling K. Brown, Eugenio Derbez, Tiffany Haddish i Danny McBride. Usłyszeć można też głosy dzieci Nicole Kidman i Keitha Urbana oraz dzieci Gal Gadot i Violi Davis. W polskiej wersji językowej usłyszymy m.in. Jacka Bończyka, Agnieszkę Mrozińską, Adama Baumana, Annę Apostolakis i Janusza Zadurę. Angry Birds Film 2 w kinach od 20 września. Plakat filmu Angry Birds Film 2:
Animowana Wyprawa Magellana zabiera widza w podróż dookoła świata
Wchodząca do kin 13 września Wyprawa Magellana powstała z okazji nadchodzącej w 2022 roku pięćsetnej rocznicy pierwszej wyprawy dookoła świata, która ostatecznie udowodniła, że Ziemia jest okrągła. „Wyprawa Magellana”. Opis fabuły Flota pięciu potężnych okrętów opuszcza Sewillę w 1519 roku pod dowództwem odważnego podróżnika – Ferdynanda Magellana wraz z jego załogą liczącą ponad 200 marynarzy. Trzy i pół roku później do tego samego portu dopływa już tylko jeden statek z zaledwie kilkunastoma osobami na pokładzie pod kierownictwem Juana Sebastiano Elcano. Wyprawa dookoła świata zakończyła się sukcesem, co jednak wydarzyło się w jej trakcie? Oto prawdziwa opowieść! Walka z żywiołem oceanu, rajskie wyspy, o których nie śniło się nikomu, nieznane plemiona, niespodziewana miłość oraz wielkie piękno i jeszcze większe niebezpieczeństwa, które czyhały na śmiałków w każdej sekundzie. Przed Wami najbardziej niesamowita wyprawa świata, która zmieniła kurs historii… na zawsze! (opis dystrybutora) O filmie „Wyprawa Magellana” – Jednym z największych wyzwań, jakie stanęło przed nami w trakcie realizacji filmu była animacja morza – wspomina reżyser Ángel Alonso w jednym z wywiadów. – Zwykle w naszych produkcjach staramy się tego unikać, bo jest to bardzo wymagającym zadaniem. W przypadku opowieści o podróży statkiem dookoła świata, było jednak nieuniknione, by zmierzyć się z tą materią. Próbowaliśmy podejść do tematu na różne sposoby, aby osiągnąć oczekiwany efekt. W końcu woda to jeden z głównych bohaterów tej opowieści, a naszym zadaniem było pokazanie na ekranie potęgi oceanu. Nie było to łatwe. – Z drugiej strony Wyprawa Magellana jest filmem opowiadającym o wyprawie dookoła świata. Z tego względu woda nie była jedynym tłem, jakie musieliśmy stworzyć. Startujemy z Sewilli, a podróż bohaterów wiedzie poprzez Brazylię, Filipiny, Wyspy Korzenne. Każde z nich wymagały wielkiego wysiłku, ponieważ musieliśmy pokazać różnice kulturowe czy sposoby zachowań ich mieszkańców. W naszym filmie pokazujemy śnieżne krajobrazy, amazońską puszczę, czy zmarznięte ziemie Patagonii – kontynuuje reżyser. Zwiastun filmu „Wyprawa Magellana” View oEmbed on the source website – Bardzo lubię kino gatunkowe – przyznaje Alonso. – Lubię filmy historyczne, przygodowe, kino akcji. W przypadku Wyprawy Magellana każdy znajdzie tu po trochu wspomnianych gatunków filmowych. Dla mnie tworzenie tak złożonego filmu było prawdziwym wyzwaniem. Czymś znacznie większym niż to, z czym mam do czynienia na co dzień. Musieliśmy z ekipą stawić czoła dużym wymaganiom technicznym, jeśli chodzi o efekty specjalne. Stworzyliśmy ponad 150 postaci, podczas gdy zwykle w naszych filmach występuje nie więcej niż piętnaście. W trwającym dziewięćdziesiąt minut filmie musieliśmy też opowiedzieć o podróży, która trwała trzy lata. Nie dało się tego zrobić inaczej niż pomijając mniej ważne fragmenty tej prawdziwej historii. Wyprawa Magellana w kinach od 13 września. Plakat filmu Wyprawa Magellana:
Brad Pitt wyrusza w kosmos na poszukiwanie ojca. W kinach Ad Astra
Wyreżyserowany przez Jamesa Graya film Ad Astra miał swoją premierę podczas zakończonego przed kilkoma dniami Festiwalu Filmowego w Wenecji. Został tam świetnie przyjęty, a wśród pozytywnych opinii o filmie przeważały te pod adresem Brada Pitta. Według nich popularny aktor zagrał tu najlepszą rolę w karierze. Jak jest naprawdę? O tym będzie można przekonać się już od 20 września, kiedy Ad Astra wejdzie na ekrany polskich kin. „Ad Astra”. Opis fabuły Astronauta Roy McBride (Brad Pitt) wyrusza na wyprawę poza granice Układu Słonecznego, aby odnaleźć swego zaginionego ojca (Tommy Lee Jones) i odkryć tajemnicę, która zagraża przetrwaniu naszej planety. W czasie swej podróży odkryje sekrety, które postawią pod znakiem zapytania sens ludzkiej egzystencji i nasze miejsce we wszechświecie. Royowi w podróży towarzyszy pułkownik Pruitt (Donald Sutherland), emerytowany astronauta SpaceCom i jeden z najstarszych przyjaciół jego ojca. (opis dystrybutora) O filmie „Ad Astra” Reżyser James Gray podkreśla, że początkową inspiracją do zrobienia filmu Ad Astra były prace nagrodzonego Nagrodą Nobla architekta epoki nuklearnej, fizyka Enrico Fermiego. – Potem zacząłem myśleć o Jądrze ciemności Josepha Conrada i filmie Czas Apokalipsy. Wtedy zrodził się pomysł filmu. To było Jądro ciemności i próba uchwycenia wyobrażeń i nastroju misji Apollo i Merkurego – mówi reżyser, który jest również autorem scenariusza filmu i jego producentem. – Pomysł polegał na tym, by stworzyć postać, którą odmieni podróż. Podobnie jak w klasycznym filmie 2001: Odyseja kosmiczna, która ma w sobie coś z Odysei Homera, a także w Czasie Apokalipsy, który oczywiście współgra z teorią monomitu Josepha Campbella, opisującego podróż bohatera – dodaje współscenarzysta Ethan Gross. – Jest tyle świetnych filmów z gatunku science fiction, ale ile z nich cię porusza? – pyta retorycznie Gray. – Chciałem zrobić coś, co byłoby przeciwieństwem większości filmów o kosmosie, których przesłaniem jest trochę zbyt pozytywny obraz podróży przez kosmos, który skutkuje spotkaniem z kosmitami, z jakąś formą inteligentnego życia, które jest wobec nas życzliwe lub przynajmniej wystarczająco interesujące, żeby nas zainteresować. Próbowałem zrobić coś przeciwnego i powiedzieć: a co, co jeśli nie ma nic? A jeśli istnieje tylko jakaś pustka, z którą nie możemy się nawet zmagać? – Przeczytałem ten cytat z Arthura C. Clarke’a: „Albo nie jesteśmy sami we wszechświecie, albo jesteśmy, i obie możliwości są równie przerażające”, i pomyślałem, no cóż, nigdy nie widziałem filmu o tym, że jesteśmy sami – wspomina Gray. – Zależało mi na tym, aby pokazać, że być może jako ludzie nie jesteśmy tak naprawdę w przestrzeni kosmicznej z żadnego powodu. Nie zostaliśmy zaprojektowani, aby unosić się około 250 mil ponad atmosferą. Nie jesteśmy do tego stworzeni i nigdy nie będziemy do tego przystosowani. I taka podróż będzie miała swój koszt. Zwiastun filmu „Ad Astra” View oEmbed on the source website Gray był bardzo mile zaskoczony, gdy Brad Pitt zgodził się zagrać Roya McBride'a. Jak wspomina Gray: – Kilka razy przez lata Brad Pitt i ja próbowaliśmy wspólnie pracować nad filmem, ale ze względu na inne zobowiązania nigdy nam się to nie udało. Byłem niezwykle podekscytowany, gdy dowiedziałem się, że będzie mógł wziąć udział w zdjęciach. Pitt dodaje: – Zawsze uwielbiałem filmy Jamesa. Czuć w nich głęboką znajomości historii filmu. W jego sposobie opowiadania historii jest zawsze obecny taki klasyczny element, bardzo elegancki i przywodzący na myśl największych. Myślę, że jest to film, który ma swoje korzenie w filmach z lat 70., z których też wyrasta język filmowy Jamesa. Mam na myśli to, że jest kontemplacyjny. U niego historia rozwija się stopniowo. Mamy też widowiskowe momenty i elementy akcji, które na dużym ekranie robią naprawdę oszałamiające wrażenie. Jednym z pierwszych źródeł informacji Graya na temat podróży kosmicznych był emerytowany astronauta Garrett Reisman, który odbył dwie misje promem kosmicznym na Międzynarodową Stację Kosmiczną (2008, 2010). Innym źródłem informacji był inżynier kosmiczny Robert Yowell, weteran programu kosmicznego z 30-letnim stażem, który rozpoczynał karierę zawodową w 1989 r. jako inżynier w NASA. – James chciał uzyskać jak najwięcej realizmu w tym filmie – mówi Yowell. – Przeczytałem scenariusz i przekazałem kilka sugestii. Chciał, by źródłem realizmu była wiedza z zakresu fizyki. Na przykład, czy dałoby się strzelać z broni palnej na Księżycu? Odpowiedź brzmi: tak, standardowa broń będzie działać w kosmosie; kula ma własny utleniacz. Kolejne pytanie brzmiało: czy możesz rozmawiać z kimś na Neptunie z Ziemi w czasie rzeczywistym? Niestety nie możesz. O ile wiemy, prędkość światła jest prędkością światła, więc pojawi się znaczne opóźnienie liczone w godzinach. Jak wyglądałaby krew przy zerowej grawitacji? Jak wyglądałby martwy człowiek w kosmosie? Są to rzeczy makabryczne do przemyślenia, ale pewnego dnia ktoś będzie musiał poradzić sobie z tymi ewentualnościami. I o tym, jak te rzeczy będą wyglądały, mówi fizyka. Miał także pytania dotyczące promieniowania jądrowego i gamma, promieniowania neutronowego, materii i antymaterii. Nasze rozmowy były zawsze bardzo interesujące, a jego pytania dobrze przemyślane – kończy Yowell. Ad Astra w kinach od 20 września. Plakat filmu Ad Astra:
Najbardziej kontrowersyjny film roku czy wiele hałasu o nic? W kinach Polityka Patryka Vegi
O tym filmie będzie mówiło się w nadchodzącym tygodniu najgłośniej. Do kin trafia długo oczekiwana Polityka Patryka Vegi. Dzięki świetnie naoliwionej machinie promocyjnej apetyty widzów zostały nakręcone na najwyższy poziom. Fragmenty filmu, które sam reżyser zaprezentował w sieci, dawały nadzieję na przynajmniej drugi Kler. Czy kontrowersyjnemu reżyserowi udało się w końcu nakręcić film, dzięki któremu krytycy jego twórczości spojrzą na Vegę bardziej przychylnym okiem? Polityka w kinach od środy 4 września. „Polityka”. Opis fabuły Fabuła „Polityki” podzielona została na kilka segmentów, których bohaterami są postaci związane z polską polityką. W pierwszej pani Jadwiga (Ewa Kasprzyk) dostaje informację prosto z Warszawy, że została wybrana na stanowisko premiera. Bohaterem kolejnej jest obrotny Arek (Antoni Królikowski). Student Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu również zostaje wezwany do stolicy, gdzie wkrótce stanie się jedną z najważniejszych postaci w Ministerstwie Obrony Narodowej. Trzecia opowieść to historia bogobojnego posła patrioty, który wikła się w niespodziewany romans. Następnie poznajemy Basię (Anna Karczmarczyk), która wyrusza z medialną misją wyznaczoną jej przez samego Ojca Dyrektora (Zbigniew Zamachowski). Bohaterem części piątej jest Prezes (Andrzej Grabowski). Zaprzyjaźnia się on ze swoim rehabilitantem (Maciej Stuhr). Na koniec poznajemy zaś Stefana (Daniel Olbrychski), który otrzymuje niespodziewaną propozycję od szefa partii Pacyny (Zbigniew Suszyński). Recenzja filmu „Polityka” Utarło się, że w dobrym tonie jest krytykowanie większości tego, co wyszło spod reżyserskiego oka Patryka Vegi. Reżyser stracił gdzieś umiejętności, dzięki którym zachwycił widzów serialowego PitBulla, a w zasadzie wszystkie jego późniejsze produkcje narażone były na coraz większe kpiny. W większości zresztą słuszne. Jak na ironię, im gorzej mówiło się o kolejnych filmach Vegi, tym lepiej zarabiały one w kinach. Opinia o Vedze reżyserze została utrwalona i właściwie na długo przed premierami kolejnych wyreżyserowanych przez niego filmów było wiadomo, że do kin nadciągają kolejne filmowe katastrofy, które znów zarobią miliony. Tymczasem fatalna opinia o jego twórczości sprawia, że łatwo przegapić, że jakość filmów Vegi w ostatnim czasie znacząco się podniosła. Kolejne jego produkcje przestały przypominać zlepek przeczytanych w Internecie gagów ułożonych w niespójny scenariusz, a zaczęły wyglądać jak filmy. Nadal nie było to dobre kino, ani nawet ważne kino, ale znaczącą poprawę jakości odnotować trzeba. Polityka to kolejny krok w dobrą stronę. Polityka to film, który próbuje być tym najważniejszym w karierze Patryka Vegi. Jego ambicje sięgają dużo dalej niż tylko wulgarna rozrywka, a po niedawnym frekwencyjnym sukcesie Kleru wydawało się, że właśnie taka tematyka to strzał w dziesiątkę. W kraju podzielonym na dwa obozy polityczne, odważne włożenie patyka w polityczne mrowisko musiało wzbudzić emocje. Jak się teraz okazuje, pewnie dużo większe przed premierą niż po seansie. Jak przystało na Patryka Vegę, Polityka również okazuje się zbiorem kilku prawdziwych historii ułożonych w coś, co można od biedy nazwać fabułą. I poprzetykanych ułańską fantazją reżysera w postaci scen, na które nie ma żadnych twardych dowodów. Ułożone niechronologicznie, często zazębiają się sprawiając wrażenie przemyślanego scenariusza. Pod tym kątem jest zresztą nieźle i Politykę ogląda się dobrze. Widać produkcyjny pośpiech – Vega myślami był już pewnie przy Kobietach mafii 73 i Żonach kobiet mafii 74 – ale nie wpłynął on na jakość filmu. Jeśli pominąć beznadziejnych, jak zawsze w polskim kinie, statystów, ciężko szukać jakichś wyjątkowych słabości w tym jak Polityka wygląda. Zwiastun filmu „Polityka” View oEmbed on the source website Polskie życie polityczne podsuwa niewyczerpane źródło inspiracji dla filmowca, który chciałby wykorzystać je na użytek swojego dzieła. Z jednej strony to dobrze, bo doprawdy jest w czym wybierać, z drugiej nieco gorzej. Jak szybko nie trwałby proces produkcyjny takiego filmu jak Polityka, trafiając do kin będzie on już nieaktualny, a opisywane w nim afery – dawno zapomniane. Aktualnie żyjemy już całkiem nowymi skandalami i można być pewnym, że w przyszłym tygodniu i one zostaną „przykryte”. Trzeba powiedzieć to głośno: prawdziwe życie jest dużo ciekawsze niż Polityka Vegi. Dla uważnego obserwatora polskiej sceny politycznej, nic, co zostało pokazane w Polityce nie będzie zaskoczeniem. Choć Vega skrupulatnie unika podawania nazwisk – a gdy te już padają, wtedy są zmyślone – nie trzeba wielkiego wysiłku, by skojarzyć je z rzeczywistością. Reżyser wybrał te kilka najbardziej jaskrawych przykładów z ostatnich lat, lecz zaciekawią one prawdopodobnie jedynie tych widzów, którzy polityki unikają jak ognia. Czy tacy wybiorą się jednak na film zatytułowany Polityka? Wszyscy inni „przewałkowali” je już tysiąc razy za sprawą telewizji informacyjnych. Vega nie wnosi niczego nowego do tej narracji, często korzystając z prawdziwych cytatów znanych z obu stron politycznej barykady. Wszelkie dodatki do faktów, trzeba potraktować jedynie jako zbyt bujną fantazję reżysera. Nie dokonają żadnego znaczącego politycznego wybuchu, bo nikt rozsądny nie potraktuje ich poważnie. W tej sytuacji na największe pochwały zasługują aktorzy, którzy odważnie wcielili się w postaci znane z polskiej codzienności politycznej. Szczególne pochwały należą się Antoniemu Królikowskiemu, który świetnie czuje się w roli niejakiego Arka ;) oraz znakomitemu Andrzejowi Grabowskiemu w roli Prezesa. Przy czym zawiodą się pewnie ci, którzy liczą na to, że właśnie tej postaci dostanie się tutaj najbardziej. Nic bardziej mylnego, filmowego Prezesa można… polubić. W najbliższych dniach o Polityce Patryka Vegi będzie bez wątpienia najgłośniej. Czy później również? Wątpliwości co do tego są w pełni uzasadnione. Serio, potrzebowaliście Patryka Vegi, żeby domyślić się, że politycy myślą tylko o sobie? 6/10. Plakat filmu Polityka:
W czasie wojny najbardziej zagrożonym gatunkiem był człowiek. W kinach O zwierzętach i ludziach
Niedawno mogliśmy zobaczyć tę historię w fabularnym filmie Azyl z Jessicą Chastain. Teraz możemy poznać bliżej jej autentycznych bohaterów – Antoninę i Jana Żabińskich. Przed wojną kierowali warszawskim zoo, w którym podczas okupacji dawali schronienie licznym zagrożonym, głównie Żydom. Z materiałów archiwalnych, fragmentów inscenizowanych, wypowiedzi świadków i ocalonych powstała niezwykła opowieść, w której na pierwszym planie jest odwaga i wielka pasja, a w tle nieco surrealistyczne spojrzenie na wspólny los ludzi i zwierząt. – O Zwierzętach i Ludziach jest kreacyjnym filmem dokumentalnym o tym, co wydarzyło się przed II wojną światową oraz w jej trakcie w warszawskim zoo – mówi o filmie reżyser Łukasz Czajka. – Głównymi bohaterami filmu są Jan Żabiński, twórca i wieloletni dyrektor warszawskiego zoo i jego żona Antonina Żabińska. Państwo Żabińscy w czasie wojny na terenie opustoszałego zoo, a konkretnie we własnym domu oraz w pustych zapleczach na tyłach wybiegów dla zwierząt, ukrywali szukających schronienia Żydów oraz żołnierzy polskiego podziemia. W sumie dali schronienie ok. 300 osobom, choć dokładnej liczby nikt nie zna. Goście spędzali w zoo od kilku dni do wielu miesięcy. – Narratorem filmu jest Antonina Żabińska. Jej voiceover, wykonany przez aktorkę Marię Pakulnis, jest oparty na prawdziwych wydarzeniach z życia Antoniny, jej rodziny i zoo, które zawarła we wspomnieniach wydanych w książce. Są to refleksje pani Antoniny na temat bliskich jej ludzi i zwierząt, o sytuacji w zoo przed i w czasie wojny, ale też jej wzruszające komentarze opisujące sytuację Warszawy i Polski w czasie wojny. Zwiastun filmu „O zwierzętach i ludziach” View oEmbed on the source website – W filmie wykorzystane zostały zarejestrowane rozmowy z ostatnimi żyjącymi świadkami zdarzeń – Moshe Tiroshem ocalałym dzięki ukryciu w zoo i Krzysztofem Prochaską, którego matka ukrywała się u Żabińskich oraz z Teresą Żabińską, córką Jana i Antoniny – tłumaczy reżyser. – Użyliśmy także takich filmów archiwalnych, na których widzimy rodzinę państwa Żabińskich, ich willę oraz zoo, a które nie były nigdy wcześniej publikowane. – Cichymi bohaterami filmu są zwierzęta i ich przeżycia, silne emocje, których doświadczają (np. przerażony lew, małpy obserwujące bombardowanie zoo). Obserwujemy również emocje, które zwierzęta wywołują w ludziach przy spotkaniu oko w oko (przestraszone oczy Moshe w czasie spotkania z lwem). Formalnym założeniem jest to, że akcja całego filmu rozgrywa się wewnątrz ogrodu zoologicznego lub w przypominających zoo terenach parkowych. Łamiemy tę zasadę dopiero wtedy, gdy artyleria niemiecka zajmuje teren zoo, a narratorka, Antonina Żabińska musi opuścić ogród – kończy Czajka. O zwierzętach i ludziach w kinach od 6 września. Plakat filmu O zwierzętach i ludziach:
Downton Abbey nie zawiedzie fanów popularnego serialu!
Seans tej kinowej kontynuacji popularnego serialu telewizyjnego jest jak wizyta u starych przyjaciół. Wiadomo, że niczym nas nie zaskoczą, ale dobrze czujemy się w ich towarzystwie. Downton Abbey w kinach od 13 września. „Downton Abbey”. Opis fabuły Minął rok, odkąd pożegnaliśmy tytułową rezydencję lorda Granthama (Hugh Bonneville). Życie w Downton Abbey toczy się własnym rytmem i wydaje się, że nic nie może zmącić spokoju, jaki udaje się tam utrzymać. Wszystko stawia na głowie jeden list, w którym Granthamowie zostają poinformowani o wizycie rodziny królewskiej. Taka okazja to nie tylko wielki zaszczyt, ale i jeszcze większa odpowiedzialność. Wszyscy w domu, na czele ze służbą, stają na głowie, by przygotować Downton Abbey jak najlepiej się tylko da. Przygotowania zakłócają królewscy służący, którzy pojawiają się tu wcześniej, by dopiąć wszystko na ostatni guzik. W rzeczywistości wygląda to tak, że rozstawiają po kątach miejscową służbę i sami zaczynają kierować przygotowaniami. Na ratunek zostaje wezwany pan Carson (Jim Carter), ale nawet i on nie jest w stanie przejąć inicjatywy w domostwie kierowanym teraz przez królewskiego pazia (David Haig). Traktowani z wyższością służący postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Recenzja filmu „Downton Abbey” Jeśli jeszcze nie wiecie, czym różni się lokaj od służącego, a pokojówka od podkuchennej, macie niewiele czasu, by nadrobić te braki. Wchodząca 13 września do kin filmowa kontynuacja popularnego serialu od razu rzuca widza w sam środek świata sprzed niemal stu lat. Jest rok 1927. W pełnych przepychu apartamentach rezyduje duża rodzina Crawleyów, a cała rzesza służących mieszkających w przeznaczonych do tego pomieszczeniach służbowych dba o to, by niczego im nie zabrakło. Pilnują, by obiady nie były zbyt monotonne, desery wyrafinowane, a gdy zepsuje się bojler, by Crawleyowie mieli się w czym wykąpać. Wszystko jest więc tam po staremu, choć córka Crawleyów, Mary (Michelle Dockery) coraz częściej zaczyna podejrzewać, że świat, jaki znają od pokoleń, szybko się kończy. Głosów coraz silniejszych ruchów walczących z nierównościami społecznymi nie da się uciszyć, a przeciwnicy monarchii czyhają za każdym zaułkiem. W filmie Michaela Englera to wszystko jednak tło. W obliczu wizyty samego króla Jerzego V (Simon Jones) nikt nie jest obojętny na to wydarzenie. Służący palą się do tego, by obsługiwać władcę, a właściciel miejscowego sklepu zachwyca się, że pory dostarczone do Downton Abbey to najważniejsze wydarzenie w jego życiu. Znakomitej służbie lorda Granthama o wiele łatwiej być ważną częścią domu. Traktowani z należnym im szacunkiem, ale też znający swoje miejsce, wiedzą, że mogą więcej. Policzek, jakim jest odsunięcie ich od tego, co potrafią najlepiej, nie pozostanie bez echa. W herbatach już rozpuszczają się środki nasenne, a klucze od pomieszczeń służbowych idą w ruch. Zwiastun filmu „Downton Abbey” View oEmbed on the source website Popularność telewizyjnego serialu nadawanego w latach 2010-2015 była ogromna. Nikogo nie zdziwił więc fakt, że jego szósty sezon finalnie nie okazał się ostatnim spotkaniem z mieszkańcami Downton Abbey. Fabularny film kontynuujący tę opowieść od razu przenosi do tego samego świata, który zostawiliśmy wraz z finałowym odcinkiem. Fani serialu od razu poczują się jak w domu. To dla nich filmowy prezent, który trafia do kin na osłodę po zakończonych wakacjach. Co z resztą widzów? Downton Abbey nie ma ambicji do przyciągnięcia nowych fanów. Dość zgrabnie i szybko przedstawieni zostają bohaterowie tej historii oraz wyraźnie zarysowane są ich charaktery, dzięki czemu łatwo połapać się w zawiłościach fabuły. O wiele jednak łatwiej śledzić wydarzenia związane z wizytą królewską, gdy nie trzeba się np. zastanawiać, kim jest Tom Branson (Allen Leech). Chwileczkę. „Zawiłości fabuły”? No właśnie, określenie to jest zdecydowanie na wyrost. Przedstawiona tu historia jest przewidywalna i nie należy spodziewać się żadnych zaskoczeń. Oś fabularna, którą stanowią perturbację związane z wizytą króla Jerzego V, poprzetykana została drobnymi romansami i równie niewielkimi dramatami, które nie wnoszą do filmu za wiele ożywienia. Planowany zamach na króla, złodziej panoszący się w Downton Abbey czy obecny tu wątek homoseksualny pojawiają się równie szybko, co potem znikają. Film Englera robi najlepsze wrażenie w warstwie humorystycznej. Okazji do śmiechu jest tutaj wiele, a królową filmowego dowcipu, co nie zdziwi nikogo, pozostaje niezmiennie lady Violet (Maggie Smith). Oczekiwanie na jej kolejne docinki to najlepsza część seansu. Co ważne, zostaje w pełni wynagrodzone, bo praktycznie wszystkie jej kwestie to perełki. Downton Abbey nie powinien zawieść fanów serialu, którzy znajdą w nim wszystkie mocne strony telewizyjnego poprzednika. Ogląda się go z przyjemnością, choć pod koniec zaczyna nieco nużyć. Wszystko prowadzi do nostalgicznego finału, który pozostawi po sobie niejedną łezkę. 7/10. Downton Abbey w kinach od 13 września. Plakat filmu Downton Abbey:
Gwiazdy Tacy jesteśmy i Mamma Mia w ekranizacji bestsellera Sztuka ścigania się w deszczu
Powieść Sztuka ścigania się w deszczu autorstwa Garetha Steina, na podstawie której powstał film w reżyserii Simona Curtisa, przez trzy i pół roku utrzymywała się na liście książkowych bestsellerów. Przetłumaczona na 38 języków książka doczekała się filmowej ekranizacji, którą od 6 września będzie można oglądać w polskich kinach. „Sztuka ścigania się w deszczu”. Opis fabuły Denny (Milo Ventimiglia) to kierowca wyścigowy bez reszty oddany swemu kochającemu, mądremu, przejawiającemu niemal ludzkie cechy psu o imieniu Enzo. Enzo (głos: Kevin Costner) jest dla Denny’ego więcej niż zwierzakiem domowym – to jego najlepszy przyjaciel. Pewnego dnia Denny poznaje nauczycielkę Eve (Amanda Seyfried); jakiś czas później zakochani pobierają się, wkrótce potem rodzi im się dziecko. Z pomocą Eve i Enzo Denny uczy się zasad życia rodzinnego, również w czasach kryzysu, korzystając z lekcji, które pobierał na torze wyścigowym. (opis dystrybutora). O filmie „Sztuka ścigania się w deszczu” Podobnie jak w powieści, historia opowiadana jest tu przez mądrego i filozofującego psa o imieniu Enzo. – Mądry głos Enzo rozbrzmiewa w całym filmie. Czasami jego spostrzeżenia są bardzo trafne, czasami nie do końca, ale to część zabawy. Czasem się myli, ale jest bardzo dobrym psem, który chce się uczyć w nadziei, że w następnym życiu powróci jako człowiek. Jedną z rzeczy, które najbardziej spodobały mi się w idei zrobienia tego filmu, było to, że są w nim sceny, które widzieliśmy już setki razy – narodziny dziecka, albo gdy główny bohater zostaje zakuty w kajdanki, pojawia się też wesele i tak dalej – ale oglądanie ich z psiego punktu widzenia czyni te sceny bardzo świeżymi i oryginalnymi – mówi reżyser Simon Curtis, autor takich filmów jak m.in. Żegnaj Christopher Robin czy Mój tydzień z Marilyn. – Wszyscy mamy poczucie, że nasze psy są na swój sposób ludzkie i mają ludzkie myśli, co nadaje im głębi. Sytuacja, w której pies jest nieustannie obecny na ekranie i na bieżąco komentuje wyścigi Denny'ego, a także same losy Denny'ego, sprawiły, że cała ta historia od początku była wyjątkowa – dodaje producentka filmu Tania Landau. Jej zdaniem Enzo to bardzo uduchowiony pies. – Obejrzał ten dokument na temat reinkarnacji i chce dowiedzieć się od Denny'ego wszystkiego co może, a następnie odnieść to do swojego losu. Chce pamiętać, że kiedy się spotykają, gdy już będą ludźmi i podadzą sobie ręce, będzie mógł się podzielić nim tą mądrością. To chyba najważniejsza myśl, która przyświeca całej historii. Enzo jest zawsze głosem duchowości. Ludzie nie zawsze są tego świadomi, ale wydaje się, że zwierzęta mogą coś na ten temat wiedzieć – twierdzi Landau. Zwiastun filmu „Sztuka ściągania się w deszczu” View oEmbed on the source website W roli głównej w filmie Curtisa zobaczymy znanego z serialu Tacy jesteśmy Milo Ventimiglię. – Musisz przeczytać ten scenariusz jeszcze dziś wieczorem – musisz to zrobić jeszcze dziś – wspomina aktor swoje pierwsze zetknięcie ze scenariuszem Sztuki ścigania się w deszczu, który otrzymał od swoich agentów. – Przeczytałem go i o dziesiątej wieczorem wysłałem e-mail z informacją: „Jest świetny! Zróbmy to!”. Następnego dnia miałem pracę. Najpierw przeczytałem scenariusz, a dopiero potem wróciłem do lektury powieści Gartha, aby dowiedzieć się, jakie są korzenie scenariusza. To, co niezwykle mi się w nim spodobało, to los głównego bohatera. Zaczynasz rozumieć niezwykłą koncentrację kierowcy samochodu wyścigowego i znaczenie każdej nierówności na drodze, deszczu, który się zdarza, i nieoczekiwanych wydarzeń, jakie mogą nas zaskoczyć – zobaczyłem to w życiu Denny'ego. Naprawdę spodobała mi się ta historia – to, jaki miała początek, i jak się skończyła, i wszystko, czego doświadczył po drodze, jeśli chodzi o bycie ojcem, mężem, najlepszym przyjacielem Enzo, a także kierowcą rajdowym – opowiada. – Denny był połową równania i nawet o tym nie wiedział. Kiedy Eve pojawia się w jego życiu, nagle staje się całością, znajduje swój prawdziwy cel. Równie zachwycona powieścią Steina była wcielająca się w rolę Eve Amanda Seyfried. – To była niezwykle poruszająca lektura – mówi. – Wszystko, w tym pies, było w niej przepojone emocjami, ponieważ psy są tak czyste, i są zwierzętami, które tak kochamy. To świetna historia o rodzinie. Eve i ja jesteśmy do siebie bardzo podobne: pogodne, otwarte i dość odważne. Myślę, że jest o wiele bardziej nieustraszona niż ja. Uwielbiam to w niej. Eve jest mądra, zabawna i charyzmatyczna, ale nie sądzę, żeby była jakoś wyjątkowo śmiała. Myślę, że Denny jest bardzo popularny i prowadzi nieprzewidywalne życie. Wydaje mi się, że jest to naprawdę atrakcyjne dla każdego, kto tkwi w swojej bańce. Myślę, że Eve w głębi serca jest trochę domatorką, a Denny wniósł tę pełną splendoru nieprzewidywalność, tę przygodę do jej życia, której niekoniecznie szukała, ale myślę, że to jest dla niej bardzo atrakcyjne – opowiada aktorka. Sztuka ścigania się w deszczu w kinach od 6 września. Plakat filmu Sztuka ścigania się w deszczu:
Te filmy musisz obejrzeć w sezonie jesienno-zimowym. Hitów nie zabraknie!
Zbliżający się koniec 2019 roku w kinach zapowiada się emocjonująco. Interesujących premier jest tak dużo, że nasz przegląd najgorętszych tytułów musieliśmy podzielić na kilka części. Dzisiaj zapraszamy na przegląd tego, co najciekawszego czeka w kinach już we wrześniu. A będzie co oglądać. W blokach startowych czekają już m.in. dwa filmy o Piłsudskim i jego legionach, kontynuacja najbardziej kasowego horroru wszech czasów oraz powrót najbardziej klasycznego bohatera kina lat osiemdziesiątych Johna Rambo! „Polityka”, premiera 4 września O Polityce Patryka Vegi jest głośno od momentu opublikowania przez reżysera pierwszego fragmentu filmu. Kolejne fragmenty, w których rozpoznać można było najbardziej charakterystyczne postaci polskiej sceny politycznej (m.in. Jarosława Kaczyńskiego, w którego rolę wcielił się Andrzej Grabowski), wzbudziły jeszcze więcej sensacji. Szczególnym echem odbił się urywek filmu, w którym zobaczyć można było postaci Antoniego Macierewicza i Bartłomieja Misiewicza. Ten drugi zagroził Vedze pozwem sądowym. Trudno o lepszą reklamę dla filmu, który już od 4 września skazany jest na frekwencyjny sukces. „To: Rozdział 2”, premiera 6 września Lista rekordów kasowych, jakie pobiła pierwsza część filmu wyreżyserowanego przez Andresa Muschiettiego jest długa. Wyprawa do upiornego Derry od początku planowana była na dwa rozdziały. W pierwszym grupa nastolatków zmierzyła się z krwiożerczym klaunem Pennywise’em i wiele wskazywało na to, że była to konfrontacja skuteczna. Nic z tego. 27 lat później członkowie Klubu Frajerów wracają na stare śmieci już jako dorośli. Świętowanie ponownego spotkania szybko się kończy, gdy orientują się, że Pennywise właśnie doczekał się na swoją zemstę. Przed nami blisko trzy godziny kinowego przerażenia na podstawie jednej z najlepszych książek Króla Horroru Stephena Kinga. „Sztuka ścigania się w deszczu”, premiera 6 września Wszyscy kochamy filmy z psami w rolach głównych. Jak mało które potrafią dostarczyć solidnej dawki dobrego humoru i wzruszeń. To z pewnością również ten rodzaj kina, który producenci chusteczek lubią najbardziej. Czy Sztuka ścigania się w deszczu dołączy do grona najlepszych „psich” tytułów w historii? Ma ku temu wszelkie zadatki. Jego pierwowzorem jest bestsellerowa powieść autorstwa Gartha Steina. Bohaterem tej opowiedzianej z punktu widzenia psa historii są pies Enzo oraz jego pan Denny Swift, w którego rolę wcielił się znany z serialu Tacy jesteśmy Milo Ventimiglia. Głosu filmowemu Enzo użyczył sam Kevin Costner. „Piłsudski”, premiera 13 września Józef Piłsudski to aktualnie zdecydowanie ulubiona postać historyczna polskich twórców filmowych. Marszałka będzie można zobaczyć we wrześniu w aż w dwóch filmach, a warto pamiętać, że na premierę czeka wciąż telewizyjny serial Ziuk. Młody Piłsudski. To chyba więc ostatnia chwila na to, by pokazać historię Piłsudskiego, jakiej dotąd nie znano. I właśnie to obiecują twórcy Piłsudskiego, w którym w tytułowej roli zobaczymy Borysa Szyca. Jego bohater właśnie ma za sobą brawurową ucieczkę ze szpitala psychiatrycznego. Co przed nim? Walka niepodległościowa oraz skomplikowana relacja pomiędzy nim, a dwoma kobietami jego życia (Magdalena Boczarska, Maria Dębska). „Downton Abbey”, premiera 13 września Miliony fanów tego murowanego kandydata do miana kostiumowego serialu wszech czasów czekało na ten moment z wypiekami na twarzach. Świat po zakończeniu szóstego sezonu Downton Abbey nie będzie już dla nich taki pusty, bo rodzina Crawleyów powraca! Ich rodzinna rezydencja chyba nigdy wcześniej nie miała się tak dobrze. W wystawnych wnętrzach filmowej posiadłości, jak zawsze, połączy się komedia, dramat i romans. Jednak najlepsze dopiero przed lordem Crawleyem i jego żoną Corą. Oto z wizytą wybierze się do nich rodzina królewska, co stanie się początkiem emocjonującej rywalizacji. Jedno jest pewne. Show tradycyjnie skradnie Maggie Smith w roli Violet Crawley. „Ad Astra”, premiera 20 września Po raz pierwszy o filmie Ad Astra usłyszeliśmy z ust jego reżysera Jamesa Graya hen w 2016 roku w trakcie festiwalu w Cannes. Rok później, podczas trasy promocyjnej filmu Zaginione miasto Z, Gray wyznał, że w tworzonym właśnie Ad Astra przedstawi najbardziej realistyczną wizję podróży kosmicznych, jaką widziano w kinie. Nasz zapał trochę ostudzają sceny strzelaniny łazików kosmicznych na Księżycu widoczne w zwiastunach, ale nadzieja na kosmiczną wersję Jądra ciemności jest duża. Wystarczy spojrzeć na to, jak wyglądała amazońska dżungla we wspomnianym wyżej Zaginione miasto Z, by mieć nadzieję na to, że Brad Pitt nie będzie jedynym plusem Ad Astra. „Parasite”, premiera 20 września Zwycięzca Złotej Palmy na festiwalu w Cannes, południowokoreański film Parasite to jedno z najbardziej oryginalnych dzieł tego roku. W naszej recenzji pisaliśmy o nim tak: „Takie filmy lubimy najbardziej. Pomysłowe, oparte na oryginalnym koncepcie, prowokujące, bezkompromisowo komentujące współczesną rzeczywistość”. A jako że film w reżyserii Joona-ho Bonga to dzieło, o którym przed seansem najlepiej wiedzieć jak najmniej, dodamy jeszcze tylko jedno: Polecamy! „Rambo: Ostatnia krew”, premiera 20 września Ekranowa historia Johna Rambo trwa już od 1982 roku, kiedy to do kin trafił oparty na książce Davida Morrella film Rambo: Pierwsza krew. Podtytuł piątej odsłony opowieści o dzielnym żołnierzu podpowiada, że to już ostatnie spotkanie z Rambo. Można spodziewać się, że ten jeden z największych herosów współczesnego kina odejdzie przy dźwięku wybuchów i terkotu karabinu maszynowego. W przeszłości Rambo walczył już w Wietnamie, Afganistanie i Birmie. Tym razem zmierzy się z meksykańskim kartelem narkotykowym, który porwał córkę jego znajomej. Kartelowi współczujemy. „Legiony”, premiera 20 września Co by było, gdyby Michael Bay przyleciał do Polski i nakręcił film o legionach Piłsudskiego? Wyreżyserowane przez Dariusza Gajewskiego Legiony próbują odpowiedzieć na to pytanie. W pełnym patosu zwiastunie, kwiat młodego polskiego aktorstwa (m.in. Sebastian Fabijański, Bartosz Gelner i Antoni Pawlicki) rzuca wyzwanie zaborcom przy dźwiękach kawałka Legendary w wykonaniu Welshly Arms. Jest wielka miłość, wielka wojna, gęsty patriotyczny sos i drugi wrześniowy Józef Piłsudski: Jan Frycz. Borys Szyc tym razem zadowolił się rolą rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza. „Mowa ptaków”, premiera 27 września Najnowszy film Xaverego Żuławskiego (Wojna polsko-ruska) na podstawie scenariusza jego zmarłego w 2016 roku ojca Andrzeja, wzbudził emocje za sprawa kontrowersyjnej decyzji Zespołu Selekcyjnego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, który nie dopuścił go do Konkursu Głównego. Przebąkiwano, że za taką decyzją stoją powody nie do końca filmowe. Decyzja ta spowodowała dużą falę protestów, która sprawiła, że Mowa ptaków ostatecznie powalczy o Złote Lwy. A od 27 września będzie ją można zobaczyć w kinie i przekonać się, czy to rzeczywiście jeden z najważniejszych współczesnych filmów, jakie powstały w Polsce. „(Nie)znajomi”, premiera 27 września Gdyby miarą sukcesu jakiegoś filmu było to, w ilu krajach nakręcony został jego remake, Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie trzeba by uznać za najpopularniejszy film wszech czasów. Pamiętacie ten włoski komediodramat, w którym grupa przyjaciół kładzie na stole swoje telefony komórkowe i przez najbliższe minuty wszyscy mają wgląd w przychodzące tam wiadomości? Na pewno, a jeśli nie to koniecznie go nadróbcie. Serwis IMDb podaje, że wersje filmu Paola Genovese’a nakręcono w: Grecji, Hiszpanii, Turcji, Francji, Meksyku, Korei Południowej, Chinach, Rosj i, Niemczech i na Węgrzech. (Nie)znajomi to jego jedenasta, polska wersja.
Przyzwoita rozrywka na koniec wakacji. W kinach Złodziej i oszustka z Emily Ratajkowski
Z pewnością Złodziej i oszustka nie jest filmem, który koniecznie trzeba zobaczyć w kinie. Kiedy jednak z jakichś powodów trafi się na niego do sali kinowej, 100 minut seansu powinno upłynąć w miarę sympatycznie. Złodziej i oszustka w kinach od 30 sierpnia. „Złodziej i oszustka”. Opis fabuły Ivan (Theo James) to utalentowany złodziej pracujący na usługach greckiego gangstera Dimitriego (Fred Melamed). Przed laty dla Dimitriego pracował również ojciec Ivana pozostawiając po sobie duży dług do spłacenia. Z tego powodu Ivan zmuszony jest zgadzać się na kolejne skoki proponowane mu przez gangstera. Obiektem zainteresowania Dimitriego jest szeroko pojęta sztuka. Po kolejnym udanym skoku, w którym Ivan kradnie słynną figurkę metalowego królika autorstwa Jeffa Koona, wartą, bagatela, 90 milionów dolarów, złodziej dochodzi do wniosku, że najwyższy czas rozstać się z Dimitrim. Ten zgadza się uznać dług za spłacony, jeśli Ivan wykona dla niego jeszcze dwa skoki. Złodziejowi pomoże w nich poznana podczas jednego ze skoków aktorka Elyse (Emily Ratajkowski). Recenzja filmu „Złodziej i oszustka” Czasem nie należy wymagać od filmu niczego więcej niż to, by przyjemnie się go oglądało. Wyreżyserowany przez Matta Aseltona Złodziej i oszustka spełnia ten warunek. Znajdujący się gdzieś pomiędzy ekscytującym nowoczesnym kinem pokroju Ocean’s Eleven: Ryzykowna gra, a klasycznym kryminałem z lat 60. takim jak Szarada, ma wystarczająco dużo atutów, by nie nudzić. Przy czym wymagający widz nie znajdzie tu niczego oryginalnego, co sprawiłoby, że Złodzieja i oszustkę będzie pamiętało się dłużej niż do jesieni. Każdy zna historię sympatycznego złodzieja, który z różnych powodów wplątał się w gangsterskie porachunki i nie może się z nich wyplątać. Mocodawca zapewnia go, że bez dwóch zdań po kolejnym skoku pozwoli mu spokojnie odejść, ale przecież wszyscy również wiemy, że tak się nie stanie. A nasz sympatyczny złodziej, jeśli odejdzie, to w worku na zwłoki. Jedynym pytaniem, jakie pozostaje jest więc to, w jaki sposób złodziejowi uda się oszukać podłego gangstera i ujść z życiem. Zwiastun filmu „Złodziej i oszustka” View oEmbed on the source website Plan opracowany przez Ivana nie jest specjalnie skomplikowany i jeśli ktoś spodziewa się soczystego zwrotu akcji, powinien o nim zapomnieć. Jednocześnie akcja filmu toczy się na tyle wartko, że specjalnie tego twista nie brakuje. Fabułę komplikuje nieco cierpiący na chorobę afektywną dwubiegunową brat Ivana, Ray (Ebon Moss-Bachrach), jednak niewiele z tego wątku wynika. Podobnie jest z szumnie zapowiadaną polskim tytułem oszustką, w której rolę wcieliła się Emily Ratajkowski. Kobieta ma pewne umiejętności, jeśli chodzi o uwodzenie, ale z jej wyglądem nie jest o to trudno. Kino znało tysiące lepszych oszustów od filmowej Elyse. Dodatkowo nie zaszkodziłoby zatrudnienie do jej roli lepszej aktorki niż słynna modelka. Wiadomo jednak, że siły ponad dwudziestu milionów followersów na Instagramie nie wolno zostawić, jeśli myśli się w kategoriach marketingowych. W powyższej sytuacji cały ciężar filmu spoczywa na szarmanckim Theo Jamesie w roli Ivana. Ten potrafi go unieść i tworzy ciekawą kreację, która jest największym atutem filmu. Równie dobry w roli diabolicznego handlarza sztuki jest Fred Melamed, choć zbyt często pozwala sobie przeszarżować. W ogóle wydaje się, że Złodziej i oszustka niepotrzebnie jest filmem przeznaczonym dla dorosłych. W dobie częstego narzekania na kategorię wiekową PG-13, twórcy zdają się zapominać, że taka kategoryzacja (film dla młodzieży od lat 13) nie zawsze stanowi jedynie źródło niepotrzebnych ograniczeń. Tutaj sprawdziłaby się dobrze, a te kilka scen, które sprawiają, że film Aseltona to kino dla dorosłych, jest zupełnie niepotrzebnych. Sympatyczni bohaterowie, przyzwoity humor i kryminalna fabuła wystarczyłyby w zupełności do stworzenia rozrywkowego kina dla wszystkich, które wypadłoby jeszcze lepiej niż przyzwoity Złodziej i oszustka. 6/10. Złodziej i oszustka w kinach od 30 sierpnia. Plakat filmu Złodziej i oszustka:
Antonio Banderas w nagrodzonej Złotą Palmą roli w filmie Almodóvara Ból i blask
Choć w ostatnich latach kolejne filmy wyreżyserowane przez Pedra Almodóvara nie pojawiają się już z taką częstotliwością jak wcześniej, to wciąż każdy z nich jest wydarzeniem. Podobnie jest z jego najnowszym dziełem Ból i blask, które swoją premierę miało podczas festiwalu filmowego w Cannes. To właśnie tam Złotą Palmę za swoją rolę otrzymał Antonio Banderas. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. „Ból i blask”. Opis fabuły Salvador Mallo (Antonio Banderas) to jeden z najlepszych hiszpańskich reżyserów, który po latach pełnej sukcesów kariery cierpi na niemoc twórczą. To zresztą nie jedyne źródło jego zmartwień. Kolejnym jest przenikliwy ból fizyczny, którym opanowane jest właściwie całe jego ciało. W tej sytuacji poważna depresja znajduje się właściwie na wyciągnięcie ręki. Okazją do oderwania się od bólu istnienia jest ponowna premiera jego nakręconego trzydzieści lat wcześniej filmu, który w odrestaurowanej wersji ma zostać wyświetlony w trakcie specjalnego pokazu organizowanego przez filmotekę narodową. Jego organizatorzy chcieliby, aby prelekcję na pokazie wygłosił sam Mallo w towarzystwie głównej gwiazdy filmu, Alberta Crespo (Asier Etxeandia). Kłopot w tym, że panowie nie odzywają się do siebie od lat. Niespodziewana okazja staje się dla Salvadora punktem wyjścia do rozliczenia z przeszłością i stawienia czoła wspomnieniom. Recenzja filmu „Ból i blask” Najnowszy film Almodóvara to dzieło w pełni świadome i dojrzałe. Mocno naznaczone autobiograficznymi wątkami, odsłania przed widzem duszę artysty umęczonego. W tej roli Antonio Banderas, który po kilku niezbyt tłustych latach kariery w końcu trafił na rolę godną jego talentu. Nagroda w Cannes nie dziwi, bo kreacja Banderasa to bez wątpienia jeden z najmocniejszych punktów Bólu i blasku. Z jego bohaterem rozstajemy się właściwie tylko na krótkie chwile, by wspomnieć dzieciństwo chłopca, który w przyszłości zostanie wielkim reżyserem. Razem z dzieciństwem we wspomnieniach Salvadora pojawia się jego matka (Penélope Cruz). To właśnie z nią wprowadza się do jaskini, która wkrótce stanie się jego domem. Znalezione przez ojca miejsce wydaje się być ostatnim, w którym ktokolwiek chciałby zamieszkać, ale przecież w tej okolicy wszyscy tak żyją. Dla wrażliwego chłopca białe, kamienne ściany domu nie są żadną przeszkodą. Wręcz przeciwnie, tylko potęgują jego wyobraźnię, która sięga o wiele dalej niż próg domu. Uczęszczający do kościelnej szkoły solista chóru, którym jest Salvador, nie chce zgodzić się na szykowany mu los. Zanim przed seminarium duchownym zdoła uciec do Madrytu, zdąży jeszcze przeżyć pierwszą miłosną fascynację, która nauczy go o sobie więcej niż ktokolwiek byłby w stanie to zrobić. Zwiastun filmu „Ból i blask” View oEmbed on the source website Niespodziewane rozliczenie z przeszłością, oprócz swoistego katharsis, będzie miało jeszcze jeden wpływ na przyszłość reżysera. Spontanicznie napisane przez niego opowiadanie dotyczące epizodu madryckiego, które trafia w ręce nadużywającego narkotyków aktora, wkrótce staje się kanwą scenicznego przedstawienia, pod którego autorstwem scenariusza Mallo podpisać się nie chce. Kto jednak zna opisane w nim wydarzenia, nie pomyli się, że oto sztuka, w której znany reżyser udostępnia pełen dostęp do swoich emocji i swojego wnętrza. To przewrotna gra w kotka i myszkę z widzem, który zdążył przeczytać przed seansem słowa Almodóvara, że nie należy traktować Bólu i blasku jako filmu w pełni autobiograficznego. Ból i blask to kino spokojne. Wierni fani hiszpańskiego reżysera odnajdą w nim nie tylko liczne nawiązania do jego biografii, ale też do stworzonych przez niego filmów. Choć momentami udało się przemycić tu trochę humoru, Ból i blask to przede wszystkim melancholijne dzieło upstrzone nawiązaniami do szeroko pojętej kultury. To film wyciszony, w którym reżyser podsumowuje swoje życie, starając się wyciągnąć wnioski nie tylko z przeszłych wydarzeń, ale i nauk, których być może wcześniej nie zrozumiał. Widzowie, którzy spodziewają się po filmie Almodóvara kolejnej opowieści zapełnionej kolorowymi i ekstrawaganckimi bohaterami jego poprzednich dzieł, będą z pewnością trochę zawiedzeni. Po latach walki z systemem i upominania się o prawa społeczności LGBT na długo, zanim było to powszechne, Almodóvar najwyraźniej uznał, że swoje w tym kierunku już zrobił. Tym razem postanowił podzielić się z widzami do bólu osobistym dziełem, które dla wszystkich fanów hiszpańskiego reżysera jest pozycją obowiązkową. A co z resztą widzów? Chyba trochę mniej. 6/10. Ból i blask w kinach od 30 sierpnia. Plakat filmu Ból i blask:
Nagrodzony Złotą Palmą w Cannes Parasite to jeden z najbardziej oryginalnych filmów roku
Takie filmy lubimy najbardziej. Pomysłowe, oparte na oryginalnym koncepcie, prowokujące, bezkompromisowo komentujące współczesną rzeczywistość. Zaledwie kilka dni temu podjęto decyzję o tym, że Parasite zostanie południowokoreańskim kandydatem do Oscara. Wcześniej został nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu filmowym w Cannes. W polskich kinach film Joona-ho Bonga będzie można obejrzeć od 20 września. „Parasite”. Opis fabuły Rodzina Kim Ki-taeka (Kang-ho Song) żyje na krawędzi biedy. Zamieszkując piwnicę w biednej dzielnicy, robią co mogą, by egzystować jak najtańszym kosztem. Internet podkradają sąsiadom, a karmią się na darmowych stołówkach dla kierowców. Okazja na poprawę tej sytuacji nadarza się wraz z propozycją, jaką otrzymuje młody Ki-woo (Woo-sik Choi). Kolega namawia go, by zastąpił go na stanowisku prywatnego nauczyciela pochodzącej z bogatej rodziny młodej dziewczyny (Ji-so Jung). Otrzymanie posady wymaga trochę inicjatywy, ale dzięki graficznym umiejętnościom siostry Ki-jung (So-dam Park) i sfałszowanemu dyplomowi, chłopak zaczyna pracę u Parków. Wkrótce zdaje sobie sprawę, że nowe okoliczności sprzyjają załatwieniu nowych zajęć reszcie rodziny. Pierwsza w życiu Parków pojawia się Ki-jung. Ki-woo przedstawia ją jako znajomą siostry. Rzekomo utalentowana malarka ma zająć się wychowaniem syna pana Parka (Sun-kyun Lee) i jego żony, łatwowiernej Yeon-kyo (Yeo-jeong Jo). Recenzja filmu „Parasite” Choć w świadomości przeciętnego kinomana nazwisko Joon-ho Bong nie jest być może kojarzone tak dobrze jak Ki-duk Kim, to ten pochodzący z Korei Południowej reżyser ma na swoim koncie przynajmniej kilka filmów, o których było głośno. Kariera Joona-ho Bonga rozpoczęła się na dobre opartym na faktach thrillerem Zagadka zbrodni z 2003 roku. Trzy lata później jego The Host: Potwór rozbił bank zostając naówczas najbardziej dochodowym filmem w historii południowokoreańskiej filmografii. W kolejnych latach Bong rozpoczął flirt z zachodnim kinem. Najpierw do udziału w filmie Snowpiercer: Arka przyszłości zaprosił Chrisa Evansa, Tildę Swinton czy Eda Harrisa, później dla Netfliksa wyreżyserował głośny Okja. Jednak wiele wskazuje na to, że dość niespodziewanie – biorąc pod uwagę tematyczną woltę z efektownego kina sci-fi w rodzinny komediodramat – to właśnie „Parasite” okaże się największym dotychczasowym triumfem tego jednego z najbardziej oryginalnych reżyserów współczesnego kina. W pełni zasłużenie. Podobnie jak to było w przypadku Pewnego razu… w Hollywood również i Joon-ho Bong poprosił przed premierą jego filmu w Cannes o to, aby w recenzjach wstrzymać się od spoilerów dotyczących fabuły Parasite. I trzeba przyznać, że w przeciwieństwie do filmu Tarantino, jest to prośba jak najbardziej uzasadniona. Z pewnością jest Parasite filmem, o którym przed seansem lepiej wiedzieć jak najmniej. Fabuła ukrywa w sobie wiele niespodzianek, które najlepiej odkryć samemu podczas seansu. Zwiastun filmu „Parasite” View oEmbed on the source website Podobnie jak i zeszłoroczny południowokoreański kandydat do Oscara, film Płomienie, także i „Parasite” bierze na tapetę nierówności we współczesnym społeczeństwie. Robi to jednak w sposób o wiele bardziej przystępny niż w filmie Changa-donga Lee. Osią fabularną filmowego konfliktu jest kontrast pomiędzy koegzystującą obok siebie biedotą reprezentowaną przez Kimów i ostentacyjne bogactwo Parków. Przedzielone zarówno fizycznym jak i metaforycznym murem, który udaje się przeniknąć młodemu Ki-woo, nazywanemu przez bogatych pracodawców Kevinem. Wystarczy jedno pstryknięcie w przycisk domofonu, by chłopak opuścił zasikane zaułki rodzinnej okolicy i znalazł się w spokojnym, zielonym świecie ze szkła i metalu. Wystarczy ta jedna wyrwa, by wkrótce przedostali się przez nią pozostali członkowie rodziny. I choć początkowo nic nie zwiastuje kłopotów, te wkrótce muszą się pojawić. Niezależnie od tego, jakim szacunkiem darzą się członkowie totalnie przeciwnych warstw społecznych, dzieli ich zbyt wiele, by ta utopijna sielanka mogła trwać. Za sprawą znakomitej reżyserii Joona-ho Bonga, Parasite ogląda się świetnie. Sprzyja temu umiejętne żonglowanie konwencjami, które nie mają przed reżyserem żadnych tajemnic. Komedia z łatwością zmienia się tu w rasowy thriller, a ostra satyra więźnie w gardle w momentach prawdziwej grozy. Wszystkiemu towarzyszy trafny i aktualny komentarz do współczesnego społeczeństwa, który wybiega poza granice Korei i staje się uniwersalny niezależnie od miejsca, które się zamieszkuje. Trafionej w punkt reżyserii towarzyszy warstwa muzyczno-wizualna, w którą wsiąka się z prawdziwą przyjemnością. Operowa muzyka dodaje niby zwyczajnym scenom niezbędnej monumentalności, a wszystko to zostało pięknie zmontowane i sfilmowane kamerą Kyunga-pyo Honga. Parasite to zasłużony zwycięzca Złotej Palmy i poważny kandydat do pierwszego w historii Oscara dla południowokoreańskiego filmu. 9/10. Parasite w kinach od 20 września. Plakat filmu Parasite:
Dora i Miasto Złota to familijne kino przygodowe, które nie pragnie być niczym więcej
Autorzy fabularnej wersji jednej z najpopularniejszych obecnie dziecięcych kreskówek Dora poznaje świat stanęli przed nie lada wyzwaniem. Zachowania oryginalnych elementów składających się na popularność telewizyjnego pierwowzoru i próby nieco bardziej poważnego potraktowania przygód nastoletniej bohaterki. I od razu na wstępie trzeba przyznać, że wybrnęli z tego zadania w sposób zadowalający. Dora i Miasto Złota już w kinach. „Dora i Miasto Złota”. Opis fabuły Dora (Isabela Moner) to rezolutna 16-latka wychowywana przez rodziców w dżungli z dala od cywilizacji. Ojciec Dory (Michael Peña) i mama Elena (Eva Longoria) to odważni odkrywcy, których kolejnym celem jest odnalezienie mitycznego Miasta Złota: Parapaty. Dżungla nie ma przed Dorą żadnych tajemnic. Potrafi przetrwać tam w pojedynkę, a kolejne swoje eksploracje transmituje na żywo do Internetu. Podczas jednej z takich wędrówek dziewczyna odkrywa ślady mogące naprowadzić na poszukiwaną przez rodziców Parapatę. Okazuje się, że znaleźli je oni wcześniej i właśnie wyruszają w kolejną niebezpieczną wyprawę. Tym razem jednak nie zabiorą ze sobą Dory. Dziewczyna po raz pierwszy ma opuścić dżunglę i rozpocząć naukę w liceum. Wkrótce ląduje w Los Angeles, gdzie opiekować się nią będzie rodzina kuzyna Diego (Jeffrey Wahlberg). Pierwsze dni w nowej szkole pokazują, że liceum to zupełnie co innego niż dżungla i nie będzie się w nim tak łatwo zaaklimatyzować. Sprawy skomplikują się, gdy Dora i jej nowi znajomi zostaną porwani przez bezwzględnych łowców skarbów, którzy również są na tropie Parapaty. Recenzja filmu „Dora i Miasto Złota” Nie pomyli się ten, kto po obejrzeniu zwiastuna filmu Dora i Miasto Złota pomyśli, że oto w kinach wylądował sympatyczny młodzieżowy film przygodowy. Wyreżyserowany przez Jamesa Bobina Dora i Miasto Złota jest dokładnie takim właśnie dziełem, na które można wybrać się do kina całą rodziną. Dla reżysera przeniesienie formatu telewizyjnego na potrzeby dużego ekranu to zresztą nie pierwszyzna. To właśnie on wyreżyserował wcześniej m.in. dwie części Muppetów. Na jego koncie są również takie produkcje jak Ali G, Aiii oraz Flight of the Conchords, ale w filmie Dora i Miasto Złota próżno szukać prezentowanego tam humoru. Nic dziwnego, w końcu to propozycja w pełni familijna. Jak mogłaby wyglądać „literalna” ekranizacja telewizyjnej kreskówki, o tym przekonują pierwsze sceny filmu Bobina. Ciekawi tego, jak sprawdziłby się taki film w wersji fabularnej, od razu dostają odpowiedź. Oto Dora i Diego są właśnie w trakcie kolejnej przygody, która wkrótce okazuje się jednak dziecięcą zabawą. Znikają elementy kreskówkowej fantazji, jakimi są Plecak i Mapa Dory, a po wzruszającym pożegnaniu przenosimy się o kilka lat do przodu. Oto dorastająca Dora – świetna w tej roli Isabela Moner – staje przed największym wyzwaniem w swoim życiu. Liceum. Wyrusza tam ciekawa świata i otwarta na nowe znajomości. Szybko zorientuje się, że nie wszyscy w nowym świecie są tak przyjaźni jak ona, a to zderzenie z rzeczywistością przyniesie pierwsze życiowe lekcje. Nie tylko dla Dory, ale i dla widzów. Zwiastun filmu „Dora i Złote Miasto” View oEmbed on the source website Licealny epizod nie trwa jednak długo. Wkrótce razem z Diego i nowymi znajomymi: przemądrzałą Sammy (Madeleine Madden) i samotnikiem Randym (Nicholas Coombe), Dora z powrotem znajdzie się w peruwiańskiej dżungli, gdzie czeka już na nią wierny druh: małpka Butek (głos Danny’ego Trejo). Razem z nim podążą tropem rodziców dziewczynki, by uprzedzić łowców skarbów przed położeniem łap na legendarnym skarbie. Razem z bezwzględnymi złoczyńcami współpracuje lis Rabuś (głos Benicio Del Toro), co czyni zadanie Dory jeszcze trudniejszym. Choć, jak głoszą napisy początkowe, należy pamiętać, że lisy wcale nie są złodziejami i traktowanie ich w ten sposób jest krzywdzące. To jedna z wielu nauk, jakie młody widz wyniesie z seansu. Podobnych lekcji jest tu o wiele więcej i pod względem edukacyjnym trudno jest nie docenić walorów filmu Dora i Miasto Złota. Nakręcony w sposób charakterystyczny dla innych awanturniczych filmów pokroju przygód Indiany Jonesa czy Lary Croft, nie ma zarazem ambicji silenia się na produkcję choćby w drobnym stopniu dla dorosłych. Schematy przygodowe znane z powyższych filmów przewijają się również w filmie Bobina, jednak została do nich przyłożona młodzieżowa miara, która jest decydująca. Sprawia to, że Dora i Miasto Złota jest idealna przede wszystkim dla nieco młodszych widzów. Starsi być może znajdą tu coś dla siebie, jednak spora infantylność filmu Bobina może przeszkadzać. Zabrakło tu, celowo zresztą, silenia się na dzieło podobne np. do niedawnego Toy Story 4, gdzie pod płaszczykiem filmu dla dzieci znalazło się wiele treści atrakcyjnych dla dorosłych. W zamian za to Dora i przyjaciele nauczają szacunku dla innych kultur, doceniania siły przyjaźni, piętnują konsumpcyjny tryb życia, ale i potrafią zaserwować piosenkę o… robieniu kupki. Spektrum udzielanych tu rad jest więc bardzo szerokie. Przy okazji w umiejętny sposób wykorzystano elementy oryginalnej kreskówki. Czy to dosłownie, czy lekko sobie z nich kpiąc. To zresztą chyba jedyny możliwy sposób ich potraktowania w takiej produkcji, która odcina się od bycia tylko i wyłącznie dla kilkulatków. Jako przygodowy film familijny pełen humoru i piosenek, Dora i Miasto Złota sprawdza się jak należy i właśnie o to chodziło. 6/10. Plakat filmu Dora i Miasto Złota:
To ostatni film, nad którym pracował Piotr Woźniak-Starak. O czym jest Ukryta gra?
W thrillerze szpiegowskim Bill Pullman i Robert Więckiewicz
Wraz z bohaterami nowego thrillera szpiegowskiego Ukryta gra przeniesiemy się w sam środek zimnej wojny. Zorganizowany na początku lat 60. ubiegłego wieku w Pałacu Kultury i Nauki pojedynek szachowy dwóch supermistrzów reprezentujących wrogie mocarstwa rozegra się w tle wiszącego nad światem konfliktu nuklearnego spowodowanego kryzysem kubańskim. Ogólnopolska premiera filmu Ukryta gra 18 września. Film powalczy też o Złote Lwy w Konkursie Głównym na 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. „Ukryta gra”. Opis fabuły Akcja filmu toczy się w latach 60., w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Bill Pullman wciela się w rolę Joshuy Mansky’ego, genialnego matematyka, który u szczytu kryzysu kubańskiego zostaje porwany przez amerykańskie tajne służby. Nadużywający alkoholu zapomniany geniusz ma wystąpić w szachowym pojedynku przeciwko sowieckiemu mistrzowi Gawryłowowi na międzynarodowym turnieju. Rywalizacja jest jednak tylko przykrywką dla szpiegowskiej rozgrywki. Kiedy sojusznicy okazują się wrogami i nie wiadomo, komu naprawdę ufać, Mansky musi wykonać decydujący ruch mający powstrzymać konflikt nuklearny. (opis dystrybutora) O filmie „Ukryta gra” – Ten film jest wypadkową kilku elementów, które fascynowały nas z Marcelem Sawickim, współautorem scenariusza. Czyli postać głównego bohatera, która przechodzi radykalną przemianę pod silną presją okoliczności, w niesamowitym miejscu i fascynujących czasach – w Pałacu Kultury i Nauki na początku lat 60. – mówi Łukasz Kośmicki, reżyser i scenarzysta filmu Ukryta gra. Do udziału w filmie zaprosił międzynarodową obsadę. Na ekranie zobaczymy między innymi Roberta Więckiewicza, który wcieli się w postać dyrektora Pałacu Kultury i Nauki. Obok niego w filmie zagrają Lotte Verbeek (Nic osobistego, Outlander, Rodzina Borgiów), James Bloor (Dunkierka), Aleksiej Sieriebriakow (Lewiatan, Ładunek 200), Corey Johnson (Kapitan Phillips, Ultimatum Bourne’a) i przede wszystkim znany z Dnia Niepodległości Bill Pullman. – Bardzo cieszę się, że miałem okazję przyjechać i poznać Warszawę. Kiedy kręci się film w danym mieście, poznaje się je od zupełnie innej strony. Odwiedza się najbardziej wyjątkowe plenery, kręci się w miejscach, których nie widzieli nawet mieszkający tutaj całe życie warszawiacy. Byliśmy w niedostępnych na co dzień pomieszczeniach Pałacu Kultury i Nauki, widzieliśmy go w innym oświetleniu. Miałem naprawdę wiele szczęścia – podkreślał hollywoodzki aktor. – Sądzę, że będzie to film jedyny w swoim rodzaju – ocenia Pullman. – Uważam, że warto podejmować ryzyko i tworzyć rzeczy, jakich nikt wcześniej nie stworzył. Nagrać w Polsce film, polski film w języku angielskim, to ciekawa sprawa. W angielskim i w rosyjskim, i w polskim zarazem – kiedy się słyszy wszystkie te języki, to trochę tak, jak gdyby człowiek znalazł się w siedzibie ONZ. Obserwuje różne kultury i zauważa jak bardzo one się niekiedy między sobą różnią, a z drugiej strony, jak bardzo ludzie bywają do siebie podobni. Jedną z głównych ról w filmie Ukryta gra odgrywa Pałac Kultury i Nauki. Staje się on zarówno symbolem epoki, jak i niemym świadkiem filmowych wydarzeń. Zadbali o to między innymi autor scenografii, laureat Oscara za Listę Schindlera, Allan Starski jak również operator Paweł Edelman. Za produkcję odpowiada Watchout Studio, które ma na swoim koncie filmy takie jak Bogowie (2,2 miliona widzów) czy Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (1,8 miliona widzów). Film przygotowywany jest z myślą o międzynarodowej dystrybucji.Ukryta gra w kinach od 18 września. Zaznaczmy, że to ostatni film, nad którym pracował Piotr Woźniak-Starak. Niestety, producent filmowy nie doczekał premiery.... Plakat filmu Ukryta gra:
Wszystko jest możliwe – trzeba tylko uwierzyć w siebie! W kinach Playmobil: Film
Po raz pierwszy w historii zabawki ze świata PLAYMOBIL® ruszają na podbój kin w pełnometrażowym filmie animowanym. Za przeniesienie małych ludzików na wielki ekran odpowiadają wielokrotnie nagradzani twórcy hitów: Kraina lodu i Zaplątani. W oryginalnej wersji językowej głosów użyczyli m.in.: Daniel Radcliffe znany widowni całego świata z występu w przebojowej serii Harry Potter oraz popularna wokalistka Meghan Trainor – autorka hitu All about that bass. W polskim dubbingu usłyszymy m.in. Julię Kamińską, Marcina Dorocińskiego, Jarosława Boberka, Tomasza Karolaka oraz Beatę Kozidrak! Playmobil: Film w kinach od 23 sierpnia. „Playmobil: Film”. Opis fabuły Charlie wciąż zadręcza swoją siostrę – Marlę opowieściami o fantastycznej krainie, w której podobno żyją ludziki PLAYMOBIL®. Oczywiście dziewczynka sądzi, że to tylko wytwór dziecięcej wyobraźni. Wszystko zmienia się, gdy któregoś dnia jej brat znika, a Marla odkrywa tajemniczy portal – wrota do innego wymiaru. Kiedy przez nie przechodzi, w jednej sekundzie sama zamienia się w figurkę PLAYMOBIL®. Zwiedzając niezwykłą, zbudowaną z zabawek krainę, dziewczynka odkrywa, że jej brat został porwany i uwięziony przez zdradzieckiego pirata Bloodbonesa. Żeby uratować chłopca, Marla będzie musiała połączyć siły ze zwariowanym kierowcą ciężarówki – Delem oraz odważnym robotem o imieniu Robotitron. W trakcie wędrówki przez zdumiewający świat zestawów PLAYMOBIL® nasi bohaterowie przeżyją masę przygód, napotkają wielu przyjaciół i wrogów – od rycerzy w lśniącej zbroi po międzygalaktycznych złoczyńców. A sama Marla odkryje, że aby uratować Charliego i powrócić do domu, będzie musiała przywołać moc własnej, nieco zaniedbanej wyobraźni. (opis dystrybutora) O filmie „Playmobil: Film” Stworzona przez projektanta Hansa Becka zabawka systemowa PLAYMOBIL® zaliczana jest dziś do absolutnych klasyków zabawek dziecięcych. Od 1974 roku wyprodukowano już prawie 3 miliardy małych towarzyszy zabawy – figurek z charakterystycznym uśmiechem. PLAYMOBIL® to kolekcje dopracowane w najdrobniejszych szczegółach – od statku pirackiego po realistyczny szpital dziecięcy. Rozpowszechniane w prawie 100 krajach na świecie, wielokrotnie wyróżniane przez rodziców i pedagogów zabawki stanowią synonim jakości i doskonałej rozrywki dla wszystkich. Po sukcesie kinowych produkcji „zbudowanych” z klocków LEGO® nie dziwi fakt, że kolejny potentat zabawkowy postanowił spróbować swoich sił w filmie. Zwiastun filmu „Playmobil: Film” View oEmbed on the source website – W domu mam zarówno zabawki LEGO® jak i PLAYMOBIL®. Moje dzieci często bawią się jednymi i drugimi, a ja bawię się wtedy z moimi dziećmi – tłumaczy reżyser Lino DiSalvo w jednym z wywiadów. – Widziałem, że bawią się nimi zupełnie inaczej i to miało największy wpływ na mój film. Przyjemność zabawy klockami LEGO® wynika głównie z dokładnego śledzenia instrukcji i budowania różnych rzeczy. I ja to uwielbiam. Ale gdy moje dzieci bawią się zabawkami PLAYMOBIL®, za ich pomocą odgrywają różne przedstawienia. A tym właśnie jest przecież film. Zbudowaliśmy więc całą fabułę wokół prawdziwej osoby, która zostaje zmuszona do odgrywania roli, by odnaleźć brata. W trakcie realizacji filmu uświadomiłem sobie, że te zabawki są stworzone na zasadzie różnych gatunków filmowych. Mamy tu więc baśnie, film szpiegowski czy opowieść o Wikingach. Inną ciekawą rzeczą na opakowaniach tych zabawek jest to, że nie jest tam jasno określone, kto jest bohaterem. Kiedy więc kupujesz takie zabawki, mogą być czymkolwiek tylko zechcesz. Rolnikiem, rycerzem, dzieckiem. Bardzo mi się to spodobało, bo stanowiło unikalny koncept. Mój film jest taki sam – zapewnia. Jedną z niespodzianek czekających na widzów będzie dubbingowy debiut Beaty Kozidrak. Gwiazda użyczyła głosu postaci rozśpiewanej Wróżki Chrzestnej. Zaśpiewała również utwór Płyń jak rzeka, który promuje film wyreżyserowany przez DiSalvo. View oEmbed on the source website Playmobil: Film w kinach od 23 sierpnia. Plakat filmu Playmobil: Film:
Na bank się uda dużo obiecuje, ale niewiele daje
Atak przypuszczony przez Szymona Jakubowskiego na pozycję króla polskiej komedii kryminalnej, miejsca przez lata przeznaczonego dla Juliusza Machulskiego, okazał się nieudany. Kto spodziewa się drugiego Vabanku lub przynajmniej Vinci, wyjdzie z kina zawiedziony. Na bank się uda wiele obiecuje, ale niewiele daje. „Na bank się uda”. Opis fabuły Podczas zuchwałego napadu na bank zatrzymanych zostaje trzech staruszków. To Eryk (Marian Dziędziel), Chudy (Lech Dyblik) i Tolek (Adam Ferency). Nie tylko wiek gangsterów jest w tej sprawie zaskakujący. Szybko okazuje się, że z banku nic nie zginęło. Tajemnicza sprawa trafia w ręce prokuratora Słoty (Maciej Stuhr). Ten szybko bierze się do roboty i rusza na przesłuchanie staruszków. W przesłuchaniu towarzyszy mu geniusz komputerowy Patryk Gajda (Józef Pawłowski). To młody policjant, który dzięki swoim komputerowym umiejętnościom zdążył już sobie wyrobić dobrą markę. Słota i Gajda wsłuchują się w sprzeczne zeznania dziadków, a początkowo nic w ich historii nie trzyma się kupy. Fragmenty nagrania zarejestrowane w skarbcu banku podpowiadają Gajdzie kilka tropów w tej niecodziennej sprawie. Recenzja filmu „Na bank się uda” Komedia kryminalna rządzi się swoimi prawami. Podobnie tzw. „heist-movie” (w wolnym tłumaczeniu: film o napadzie/włamaniu), którym Na bank się uda również próbuje być. Powinno być lekko, dowcipnie, rozrywkowo i z pomysłem. Idealnie byłoby znaleźć równowagę pomiędzy tymi obowiązkowymi elementami każdego szanującego się komediowego kryminału. Właśnie ta sztuka udała się prawie czterdzieści lat temu Juliuszowi Machulskiemu, który debiutanckim Vabankiem wpisał się w historię polskiego kina. Autor scenariusza i reżyser filmu Na bank się uda Szymon Jakubowski postanowił wykpić się raczej tanim kosztem. Niby jest lekko i zabawnie, ale nie do końca, niby intryga jest interesująca, ale szybko okazuje się, że pozory mylą. Wszystko, co dobre w Na bank się uda znalazło się w pierwszych minutach filmu. Opartego, jak przekonują materiały promocyjne, na prawdziwej historii, ale i tak kojarzonego raczej z niedawnym W starym, dobrym stylu z Morganem Freemanem, Michaelem Caine’em i Alanem Arkinem. Wszystkie elementy filmowej układanki zostają wepchnięte na swoje miejsce i nie trzeba czekać długo aż sytuacja się zagęszcza. Bez zbędnego przedłużania złodziejscy dziadkowie trafiają przed oblicze prawego i sprawiedliwego, jak sam o sobie mówi, Słoty i pozostaje tylko czekać na to, w jak niespodziewane zakręty akcji poprowadzi widza fabuła. Zwiastun „Na bank się uda” View oEmbed on the source website Potem, niestety, nie jest już tak ciekawie, a scenariusz, nad którym Jakubowski pracował od lat próbując znaleźć chętnych do realizacji filmu, nie zapewnia wystarczającej dawki rozrywki. Szczególnie kuleje w warstwie komediowej. Brakuje zabawnych dialogów, a rzucane co jakiś czas uwagi typu „przecież tych trzech wygląda jak pół d**y zza krzoka” wyglądają raczej na efekt improwizacji. Nie pomaga telewizyjna realizacja i brak efektownych scen mogących wnieść trochę życia w ten przeciętny film. Nie ma obiecywanego zderzenia Krakowa starego z Krakowem nowoczesnym. Scen w tym pierwszym jest jak na lekarstwo (chyba, że liczyć kanały), a trzech sędziwych bohaterów bardzo łatwo odnajduje się we współczesnej technologii, która jest jednym z głównych elementów filmowej intrygi. Na szczęście hakerzy reprezentowani tu m.in. przez polski odpowiednik Lisbeth Salander, czyli Paulinę Gałązkę w roli Olgi, nie wypadają tu jak to często bywało do tej pory w polskich filmach i nie trzeba traktować ich z uśmiechem politowania. Na bank się uda jest filmem mocno przeciętnym. Nie jest to złe kino i w postaci telewizyjnego filmu na niedzielne popołudnie mógłby się sprawdzić. Na duży ekran to jednak o wiele za mało. Takie kino potrzebuje dobrego pomysłu, jeszcze lepszej realizacji i naprawdę zaskakującego zakończenia. Im mniej zbiegów okoliczności, tym lepiej. Tymczasem Na bank się uda bazuje na takich właśnie zbiegach okoliczności, a na zakończenie całej tej historii należy spuścić zasłonę milczenia. 5/10. Plakat filmu Na bank się uda: