Dzieci Michała Wiśniewskiego i Mandaryny są już dorosłe. Xavier i Fabienne obrali własną drogę. Tak mówili nam o swoim życiu
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ponownie skierował uwagę fanów na ich rodzinę. Wraz z emocjami wokół byłych małżonków wraca zainteresowanie Xavierem i Fabienne – dziećmi, które dorastały na oczach całej Polski. Kim są dziś, ile mają lat i czym zajmują się na co dzień? Wracamy także do wyjątkowego wywiadu VIVY! z 2025 roku.
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego znów rozpalił emocje fanów. O byłych małżonkach, którzy przed laty byli jedną z najbardziej elektryzujących par polskiego show-biznesu, ponownie zrobiło się głośno, a ich wspólne występy i medialne doniesienia sprawiły, że wiele osób z sentymentem wraca do historii ich związku. „Trochę zostaliśmy wepchnięci w swoje ramiona przez całą tę sytuację i bardzo się z tego powodu cieszę. Być może te pięć lat razem i 21 lat osobno pozwoli nam pewne rzeczy zrozumieć, przeanalizować i zrobić inaczej”, mówił Michał Wiśniewski, potwierdzając, że znów są razem. Wraz z nimi wracają też wspomnienia o dzieciach, które dorastały na oczach całej Polski. Jak zareagowali na wieści o rodzicach? „Był to dla nas szok, ale super widzieć ich szczęśliwych, a tak jest, gdy są przy sobie. Trzymam za nich mocno kciuki, na pewno na razie roznieśli internet”, mówił Xavier Wiśniewski w rozmowie z eska.pl. Dziś syn Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ma 24 lata, a ich córka, Fabienne Wiśniewska 23 lata. Choć od najmłodszych lat towarzyszyły im flesze aparatów i zainteresowanie mediów, oboje konsekwentnie budują własną drogę. Xavier rozwija karierę muzyczną, a Fabienne z powodzeniem łączy taniec z działalnością artystyczną i projektowaniem. Wracamy do wyjątkowego wywiadu Mandaryny z dziećmi, który ukazał się na naszych łamach w 2025 roku. To szczera rozmowa o rodzinie, bliskości i życiu z dala od stereotypów, która do dziś porusza czytelników. Czytaj też: Wzięli ślub na biegunie, potem wszystko się rozpadło. Po 21 latach historia zatoczyła zaskakujące koło Marta Mandaryna Wiśniewska z Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi w rozmowie z VIVĄ! Archiwalny wywiad Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. – Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… Sprawdź też: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. Sprawdź też: Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. Czytaj też: "Jak mogłam nie wiedzieć?" Dominika Tajner ujawniła, co działo się za kulisami związku Mandaryny i Wiśniewskiego – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Dwa lata po ślubie Fit Lovers spełnili marzenie o rodzicielstwie. Tak mówili nam o swojej więzi: "Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń"
Fit Lovers rozpoczęli najważniejszy etap wspólnego życia – zostali rodzicami. Radosna wiadomość sprawia, że z jeszcze większym wzruszeniem wracamy do rozmowy, której udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wtedy o sile swojej relacji, wspólnych wartościach i marzeniach, które dziś nabrały wyjątkowego znaczenia.
Niektóre historie dojrzewają przez lata, by w końcu osiągnąć swój najpiękniejszy rozdział. Fit Lovers dwa lata temu stanęli na ślubnym kobiercu, a teraz zostali rodzicami. Ich życie zmieniło się na zawsze. Radość, wzruszenie i spełnienie, które dziś przeżywają, przywołują wspomnienie rozmowy, jakiej udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wówczas o miłości, która rosła wraz z nimi, o partnerstwie budowanym na zaufaniu i marzeniach wybiegających daleko poza kolejne zawodowe sukcesy. Dziś ich słowa nabierają nowego znaczenia – stając się pięknym świadectwem tego, że największe życiowe cele często spełniają się wtedy, gdy są oparte na autentycznej bliskości i wspólnym pragnieniu stworzenia rodziny. Przypominamy wywiad VIVY! z Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem Materiał ukazał się w magazynie VIVA! w 2018 roku. Pochodzą z małych miasteczek, na sukces, który osiągnęli, pracowali sami. Połączył ich fitness i to, że są do siebie bardzo podobni. Sześć lat temu Mateusz Janusz postanowił nauczyć koleżankę ze studiów, Pamelę Stefanowicz, wykonywać salta. Ćwiczą razem do dziś, a ich ewolucje życiowe i zawodowe oglądają trzy miliony fanów. Ostatnio razem walczyli w programie „Ameryka Express”. Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem, znanymi jako Fit Lovers, spotykamy się w budynku na warszawskim Mokotowie, w którym wynajmują biuro. Jest 10 rano. Przynoszą ze sobą dietę pudełkową. W social mediach obserwują ich miliony użytkowników. Nic więc dziwnego, że nie mają czasu na gotowanie. Skupiają się każdego dnia na motywowaniu milionów swoich odbiorców oraz pomocy osobom, które chcą zacząć przygodę z fit lifestyle’em. Nagrywają filmy wideo w internecie, gdzie pokazują, jak wygląda ich codzienne życie, inspirują do działania i walki o marzenia. Oprócz tego zajmują się swoją marką odzieżową EL WARIATO oraz nowo powstałą linią kosmetyków naturalnych… Opowiadają, dlaczego i jak ludzie z małych nadmorskich miejscowości odnieśli sukces, zbudowali firmę, zaręczyli się w Las Vegas i wystąpili w jednym z najpopularniejszych programów „Ameryka Express”. – W „Ameryka Express” przeszliście prawdziwą szkołę życia? Mateusz: To prawda. Emocje targały człowiekiem każdego dnia. Byliśmy poddawani skrajnym sytuacjom. Program był wymagający. Stres, adrenalina, towarzystwo kamer przez cały dzień. – Często zdarzały się Wam ciężkie chwile? Pamela: Oczywiście! Nie da się być zadowolonym przez cały dzień. To, co oglądają widzowie, to tylko namiastka całego wyścigu. Przed telewizorem nie czuć głodu, stresu i wysiłku, którego w codziennym życiu raczej nikt by nie chciał się podejmować. – Jak to wszystko, co się tam działo, wpłynęło na Wasz związek? Pamela: Na co dzień, w normalnych domowych warunkach, miewamy spięcia, jak w każdym związku. Tylko że w domu jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie, o co tak naprawdę chodzi, dlaczego jesteśmy zestresowani i co możemy z tym zrobić. Zawsze dużo rozmawiamy. To Mateusz nauczył mnie, że problemy rozwiązuje się, rozmawiając, a nie trzymając emocje w sobie. W programie nie mieliśmy tej możliwości, obecność kamer, mikrofonów i ciągły bieg nie dawały zbyt wielu możliwości do pogawędek. Dlatego zdarzały się kłótnie, bo człowiek nie mógł się oczyścić z negatywnych emocji. Mateusz: Jesteśmy razem sześć lat i dużo o sobie wiemy. Ten program potwierdził tylko, że przyjaźń, na której oparty jest nasz związek, jest supermocnym fundamentem i razem jesteśmy w stanie przetrwać wszystko. Czytaj też: Fit Lovers już we troje! Pierwsze zdjęcie z synkiem mówi więcej niż tysiąc słów – Między Wami miłość nie wybuchła od pierwszego wejrzenia? Pamela: Gdy się poznaliśmy, oboje byliśmy w innych związkach. Zaczepiłam Mateusza, bo myślałam, że nauczy mnie tańczyć breakdance. Widziałam, jak to robi na korytarzu w akademiku AFW. Poprosiłam naszego wspólnego kolegę, by mnie do niego zaprowadził. Byłam zapaloną tancerką, przez pięć lat trenowałam hip-hop i stwierdziłam, że ten chłopak na pewno mnie czegoś nowego nauczy. Mateusz: Tylko że ja nie trenowałem breakdance’u, tylko akrobatykę (śmiech). Pamela: Zaproponował, że nauczy mnie robić salto. Nigdy wcześniej tego nie próbowałam, więc ochoczo się zgodziłam. Mateusz: I tak przez cały rok chodziliśmy wspólnie na salę treningową na uczelni. Pamela: Spotykaliśmy się codziennie i przez ten czas bardzo się zaprzyjaźniliśmy. On uczył mnie akrobatyki, ja go trochę tańca. Okazało się, że podobnie myślimy o życiu, miłości, pracy. Można powiedzieć, że połączyła nas wspólna pasja. Czytaj też: Fit Lovers zaskoczyli fanów! Pamela i Mateusz ogłosili ciążę w święta – Skoro byliście przyjaciółmi, to pewnie radziliście się siebie nawzajem w sprawach sercowych? Pamela: Zawsze trzymałam kciuki za jego związki. Ale po roku, gdy oboje byliśmy już sami, Mateusz powiedział mi, że nigdy nie zaakceptuje innego mężczyzny u mojego boku i uważa, że powinniśmy być razem. Pomyślałam, że może rzeczywiście niepotrzebnie szukam nie wiadomo kogo, a najważniejsza osoba jest tak blisko. Mateusz: Nasze uczucie rodziło się powoli. I jeśli pytasz o „grom z jasnego nieba”, to nie, nie strzelił w nas. Połączyło nas to, że jesteśmy do siebie bardzo podobni. Mamy takie samo podejście do życia, jesteśmy pozytywni, lubimy żartować i zawsze byliśmy dla siebie wyrozumiali. – Jesteście ze sobą niemal 24 godziny na dobę. Nie potrzebujecie czasem od siebie odpocząć? Mateusz: Jak Pamela idzie na paznokcie, to wtedy od siebie odpoczywamy (śmiech). Pamela: Mamy ten sam cel, oboje jesteśmy za coś odpowiedzialni, tworzymy małą drużynę – nie jesteśmy sobą znudzeni ani zmęczeni. Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, że na przykład byłoby fajnie, gdyby Mateusza nie było w domu. – Znaleźliście się w gronie osób, które przełamują stereotyp, że ludzie po AWF-ie zostają nauczycielami wychowania fizycznego albo trenerami fitnessu. Mateusz: Nasza droga do miejsca, w którym się teraz znaleźliśmy, była długa, pełna poświęceń i ryzykownych decyzji. Tak naprawdę ja na AWF poszedłem tylko po to, żeby mieć dostęp do sali gimnastycznej. Nie wiedziałem wtedy, co będę w życiu robić, ale wiedziałem, co kocham robić. Mieszkałem więc nad salą, schodziłem do niej w klapkach, skakałem 10 godzin, wracałem do pokoju, jadłem, szedłem na wykłady i znowu na salę, żeby skakać. Wiedziałem, że kiedyś to moje skakanie przekuję w sukces. Pamela: Nie od razu mieliśmy świetny plan na życie. Po studiach zaczęliśmy, standardowo, pracę w klubach fitness. Byliśmy trenerami personalnymi, pracowaliśmy w fitness korporacjach. – Chcieliście czegoś więcej niż praca dla kogoś? Pamela: Zbuntowaliśmy się. Nie chcieliśmy, jak wszyscy po AWF, iść tą samą drogą. Taka praca nas bardzo ograniczała i pozbawiała możliwości robienia tego, co kochamy najbardziej. Co z tego, że całe dnie spędzaliśmy w klubach fitness, jak po kilkunastu treningach dziennie z klientami nie mieliśmy czasu na to, żeby zrobić swój własny trening. Przestaliśmy mieć siłę na robienie czegoś, co kochaliśmy od dziecka. Nasza pasja przestała dawać nam radość. Chcieliśmy zacząć działać na własnych zasadach, a nie kierownictwa. – Postanowiliście wszystko rzucić z dnia na dzień? Mateusz: Tak, u nas nic nie dzieje się stopniowo. Jak podejmujemy decyzję, że coś jest warte zmiany, odrzucamy wszystkie rzeczy. Z dnia na dzień podjęliśmy decyzję, że rzucamy pracę i idziemy na swoje. Założyliśmy swoje ministudio treningu personalnego. Przez rok ciężko pracowaliśmy, zainwestowaliśmy mnóstwo pieniędzy. Już wtedy raczkował nasz blog, na którym publikowaliśmy przepisy. I nagle trafiliśmy do Warszawy na nagranie programu w telewizji śniadaniowej. Tam usłyszeliśmy, że jesteśmy fajni, ale nawet nie biorą nas zazwyczaj pod uwagę przy programach, bo mieszkamy w Trójmieście. Wróciliśmy do domu i jeszcze tej samej nocy podjęliśmy decyzję o przeprowadzce do Warszawy. Pamela: W Gdyni mieliśmy już stabilną sytuację zawodową, wypracowaną pozycję, zarabialiśmy. Ale zaczęliśmy prowadzić swoje kanały w social mediach i zaczęło nam się podobać, że docieramy do dużej liczby osób. Pomyśleliśmy, że Warszawa może być szansą na nasz rozwój zawodowy. – Wasze filmiki to była zupełnie nowa jakość. Przede wszystkim robione z dużym poczuciem humoru i dystansem. Ale niektórym to się nie podobało… Pamela: Jak we wszystkim zawsze znajdą się krytykanci. Na samym początku głównie wyśmiewali nas, że jesteśmy pajacami, a my chcieliśmy pokazać, że bycie fit to radość i zabawa, a nie smutne życie z wyrzeczeniami. Udowodnić zwykłym ludziom, którzy chcą o siebie zadbać, że nie trzeba robić wszystkiego na 100 procent – wystarczy regularność i pozytywne podejście, a wszystko będzie ok. Wydaje mi się, że właśnie za to ostatecznie ludzie nas polubili. Mateusz: Wszystko zrobiliśmy sami, od podstaw, i bardzo spontanicznie. Nie mieliśmy żadnego planu ani oczekiwań. Sześć lat temu social media nie były aż tak popularne jak teraz. Nie spodziewaliśmy się, że to może przerodzić się w nasz sposób na życie. Czytaj też: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii – Jesteście pozytywni. To widać na pierwszy rzut oka. To dość niepolskie podejście… Pamela: Wiem. I często to słyszymy. Mateusz: Staramy się myśleć tylko o dobrych rzeczach, nie skupiać się na negatywnych emocjach, bo to ściąga w dół. Nie krytykujemy, a jeśli chodzi o ocenę, to wolimy oceniać siebie niż innych. – Skąd się wzięliście tacy optymistyczni i pozytywnie zakręceni? Pamela: Nasi rodzice są tacy. Chyba że czasem naoglądają się za dużo telewizji (śmiech). Mateusz: W Polsce włączasz wiadomości i nie słyszysz żadnej pozytywnej rzeczy, bo ludzie lubią dramy. I zapominają, że skupianie się na takich rzeczach wchodzi potem w nawyk. Zapominasz, że wewnętrznie jesteś pogodnym i miłym człowiekiem. – To, że jesteście wysportowani, pomogło Wam podczas „Ameryka Express”? Mateusz: Może nie tyle sprawność i kondycja, a cechy charakteru, które udało nam się wypracować przez lata treningu. Nie poddajemy się łatwo, jesteśmy zahartowani. Wiemy, co to ból, dyskomfort i że z dobrym nastawieniem jesteśmy w stanie to przezwyciężyć. – Spodziewaliście się, że może być tak trudno? Pamela: Nie. Ale nawet gdybyśmy wiedzieli, to i tak byśmy się zdecydowali. Zawsze chcieliśmy wziąć udział w programie telewizyjnym, przeżyć taką ekstremalną przygodę. – Jesteście gwiazdami social mediów, YouTube’a. Po co Wam jeszcze telewizja? Pamela: To jest zupełnie nowe doświadczenie. A my lubimy robić nowe rzeczy, rozwijać się. Mateusz: Wychowaliśmy się na telewizji, więc dostaliśmy szansę, żeby zobaczyć wszystko od podszewki. Ale social mediów nie rzucimy. Za bardzo to lubimy. – Ludzie oskarżają Was, że sprzedajecie swoją prywatność. Nawet film z zaręczyn wrzuciliście do sieci. Mateusz: My nasz kanał traktujemy jako nasz pamiętnik. Zresztą ja uwielbiam kręcić filmy, ale nie wszystkie wrzucam. Lubimy dzielić się z ludźmi pozytywnymi emocjami. Co w tym złego? To są tylko momenty. Pamela: Wejdźmy na Facebooka czy Instagram – nie ma znajomego, który by nie pokazał zaręczyn, zdjęć ze ślubu czy nowo narodzonego dziecka. To przecież też są rzeczy prywatne. Trzeba spojrzeć w lustro, a dopiero potem krytykować. Przynajmniej ja tak robię. Nauczyłam się nie oceniać ludzi, zanim nie spojrzę na siebie i nie stwierdzę, że może też tak bym zrobiła. Dużo osób odziera się z prywatności, jeśli to tak nazwać, tylko my mamy więcej odbiorców. – To jak było z Waszymi zaręczynami? Mateusz: Wymyśliłem, że na rocznicę zabiorę Pamelę do Las Vegas i tam poproszę ją o rękę. Wszystko sobie dokładnie przemyślałem. Na szczęście Pamela nic nie podejrzewała. Pamela: Dla mnie to był szok. Cały dzień mieliśmy totalnie pod górkę. Najpierw na autostradzie zabrakło nam benzyny. Jeśli zastanawiacie się, czy budki telefoniczne na autostradach amerykańskich działają, to mogę wam powiedzieć, że działają. W końcu przyjechała jakaś pomoc, zapłaciliśmy kupę pieniędzy, jechaliśmy potwornie długo. Ale w końcu Mateusz obudził mnie pod wypożyczalnią sportowych samochodów i powiedział, że w ramach rocznicowej niespodzianki mogę sobie wybrać auto, którym będziemy jeździć po Las Vegas. Ucieszyło mnie to, bo oboje jesteśmy fanami motoryzacji. Katalog aut był spory. Niektórych z nich nawet wcześniej nie widziałam na zdjęciach (śmiech) – wybrałam dla nas zielone lamborghini. Pojechaliśmy nim do Czerwonego Kanionu. Każde z nas pamięta co innego. Ja, że tam było bardzo romantycznie, zachodziło słońce, a Mateusz… Mateusz: A ja, że rozstawiałem statyw (śmiech). Zestresowałem się. Pamela dobrze mnie zna, wie, kiedy coś knuję. Starałem się postępować tak, żeby myślała, że nadal nagrywamy filmik z naszego wyjazdu. Marzyłem, żeby ta chwila była dla niej niespodzianką, którą zawsze będzie dobrze wspominać. Postawiłem w końcu ten statyw i powiedziałem, że teraz zrobimy zdjęcie na samowyzwalaczu. Zamiast zdjęcia nacisnąłem REC, podbiegłem do niej i stało się. Klęknąłem i wyciągnąłem pierścionek… Pamela: A potem poprosił mnie o rękę. I mimo że tyle się znamy, nie mogłam w to uwierzyć. Zastanawiałam się, czy to się dzieje naprawdę. Aż zaczęłam się trząść. Widziałam, że Mateusz też się trzęsie – z podniosłości tej chwili, ale się nie przyzna. Mateusz: Mi było zimno (śmiech). – To kiedy weźmiecie ślub? Mateusz: O ślubie na razie nie myślimy. Chcemy nacieszyć się narzeczeństwem. To piękny i nowy stan dla nas. – Znaleźliście się w świecie, w którym jesteście poddawani nieustającej ocenie. Pamela: Tak, jesteśmy, ale hejtem się nie przejmujemy. Dostajemy bardzo dużo pozytywnych wiadomości i komentarzy. Cieszymy się, że zainspirowaliśmy i zmotywowaliśmy mnóstwo osób. To na nich wolimy się skupiać. Mateusz: Naszym sukcesem są ludzie, którzy nas obserwują. Nazywamy ich EL WARIATO. – Czym tak naprawdę się zajmujecie? Pamela: Z wykształcenia jesteśmy trenerami, ja również dietetyczką. Mamy swoją platformę, gdzie pomagamy z treningami i dietą. Prowadzimy nasze kanały social media, które obserwuje aktualnie około trzech milionów ludzi. Tworzymy treści mające na celu inspirowanie do zmian, pokazujemy naszą drogę i spojrzenie. Oprócz tego mamy swoje biznesy – markę odzieżową oraz nowo powstałą linię kosmetyków naturalnych. Mateusz: Taki fit lifestyle. – Dzięki swojej pasji staliście się sławni. Fajnie jest być sławnym? Mateusz: Wiadomo, że są dwie strony medalu. Jak mamy dużo wolnego czasu, jesteśmy na wydarzeniach, to nie przeszkadza nam to, że ktoś nas zaczepia, chce pogadać, zrobić zdjęcie, poprosi o autograf. Wtedy chętnie to robimy, bo doceniamy również czas, który te osoby poświęciły nam w internecie. Ale czasami musimy odmówić, a to jest straszne powiedzieć „nie”. Wtedy pamiętasz to do końca dnia… – A potem usłyszysz, że jesteś niemiły? Pamela: Czasem nawet, że woda sodowa nam uderzyła do głowy. Ale ludzie nie zastanawiają się, dlaczego odmówiliśmy, że złapali nas w prywatnych sytuacjach, w strefie ciszy w pociągu czy na chrzcinach w kościele. Mateusz: Bywa ciężko. Pamela: Każdy zna cenę popularności. Mateusz: Ale jak ktoś sika obok mnie do pisuaru i mówi, że jego syn mnie ogląda… to wtedy robi się dziwnie i nawet już zabawnie (śmiech). – Jaki jest Wasz przepis na dobry związek? Mateusz: Rozmowa. Warto komunikować sobie, co jest nie tak. Trzeba też ciągnąć się w górę. Jeśli widzimy, że nasz partner ma jakąś pasję, zainteresowania, nie powinniśmy tego krytykować, a wspierać go w tym. Pamela: Związek to też praca. Nic samo się nie zrobi. Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń.
Postawił wszystko na jedną kartę i ruszył w zupełnie nowym kierunku. Tylko w VIVIE! Michał Piróg zdradza, czym dziś się zajmuje: "Wiedziałem, że tam odżyję"
Po 25 latach pracy w telewizji Michał Piróg rozpoczął nowy etap kariery. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o powrocie do teatru, powodach swojej zawodowej decyzji oraz o tym, co dziś daje mu największą satysfakcję.
Kochał taniec, występował w Teatrze Roma, układał choreografie. Ale tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę. Ponad połowę życia spędził w telewizji. Spragniony ekscytujących doświadczeń Michał Piróg po raz kolejny zrobił woltę. Wrócił na deski teatru i… wyprodukował kosmetyki. O tym, czego szuka w życiu i dlaczego nigdy nie wziął ślubu, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Tylko w VIVIE! Michał Piróg o nowej drodze. Czym zajmuje się po odejściu z telewizji? – Czego się nauczyłeś w telewizji? Nie wiem, czy się nauczyłem, ale doświadczyłem tego, jak na moich oczach zmieniają się pokolenia. Uczestnicy kiedyś a dzisiaj to są zupełnie inni ludzie. I każde pokolenie przychodziło po coś innego, z innymi oczekiwaniami, innymi obawami, ograniczeniami i sposobem komunikowania. W normalnym życiu nie potrafiłbym tego dostrzec jak na dłoni. Dzięki temu programowi lepiej rozumiem młodych ludzi – Jesteś dla ludzi wyrozumiały? Nie wydaje mi się. Chociaż staram się kierować mądrą życiową zasadą, że zanim kogoś ocenię, muszę spróbować wejść w jego buty. – Trzeba chcieć. I ja chcę. I tak samo oczekuję, że ktoś spróbuje zrozumieć moje decyzje. Ocenianie z boku bez próby zrozumienia drugiej osoby, jej motywacji jest po prostu głupie. – A Ty rozumiesz swoje motywacje? Już mówiłem, że słucham swojej intuicji. – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. [...] – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. [...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
Małgorzata Kalicińska w najtrudniejszym momencie uciekała w pisanie. Tylko w VIVIE! wyznaje: „Wywalam swoją żałobę”
Pisanie od lat jest jej sposobem na opowiadanie o życiu. Dziś stało się także sposobem na oswojenie największej straty. Małgorzata Kalicińska w rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego właśnie słowa pomagają jej przetrwać najtrudniejszy czas.
Kiedy życie rozsypało się na kawałki, zrobiła to, co od lat wychodzi jej najlepiej – zaczęła pisać. Nie po to, by zapomnieć, ale by oswoić ból, nazwać emocje, a potem przetrwać kolejne dni po odejściu ukochanego męża. Małgorzata Kalicińska w poruszającym wywiadzie VIVY! opowiada Katarzynie Piątkowskiej o żałobie, życiu na odludziu i sile, jaką odnalazła w słowach. A także zdradza, dlaczego pisanie stało się dla niej najczulszą formą terapii i jak dzięki niemu uczy się żyć w świecie, którego już na zawsze brakuje jednej, najważniejszej osoby. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! - pisanie jest dla niej ratunkiem: "Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować" –Lubi Pani życie na odludziu? Lubię, bo teraz jestem „odlud”, choć przez większość życia byłam wesoła i towarzyska. Dusza towarzystwa po prostu. Ale tak mi się porobiło, że nie potrzebuję towarzystwa ludzkiego. – To ma związek ze śmiercią Pani męża? To się stało dużo wcześniej. Miałam może trzydzieści parę lat, dzieci zaczęły dorastać. Wcześniej na Saskiej Kępie w naszym domu toczyło się życie towarzyskie, a ja byłam matką karmiącą wszystkich, którzy nas odwiedzali. Znajomi zawsze coś do pyska dostali, bo nie umiałam inaczej. Pani też bez zupy fińskiej dzisiaj ode mnie nie wyjdzie. Aż nadszedł taki moment, kiedy zapragnęłam wyjechać z miasta. Najpierw do Łomianek, a potem na Mazury. Tam było ciszej, spokojniej. Mąż i dzieci zostali w Warszawie. Dużo czasu spędzałam sama i nie ukrywam, że bardzo ten stan polubiłam. [...] – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? [...] – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” Małgorzata Kalicińska, VIVA! 13/2026
Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po odejściu z telewizji Michał Piróg nie powiedział ostatniego słowa. Wrócił na scenę, stworzył własną markę i z odwagą realizuje kolejne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego znów podąża za intuicją i wyznaje: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”.
Kiedy jedni kurczowo trzymają się tego, co znane, on bez lęku zamyka jedne drzwi, by z impetem otworzyć kolejne. Po głośnym pożegnaniu z telewizją Michał Piróg wrócił na scenę, gdzie znów czuje dreszcz emocji. Ale to nie koniec niespodzianek. W rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojego najbardziej osobistego projektu i przekonuje, że właśnie teraz odnalazł przestrzeń, w której naprawdę chce się rozwijać. Michał Piróg w VIVIE! o nowym projekcie. Nie każdy wiedział, czym dziś się zajmuje – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. – Tak znienacka? Tak. Choć mogłem podejrzewać, że wkrótce mi się odechce, bo zagraliśmy przecież z tysiąc spektakli. – Coś się wydarzyło? W obu przypadkach po prostu zrozumiałem, że nie spotka mnie tam już nic ekscytującego. To było trochę jak jeżdżenie na wakacje od lat w to samo miejsce. Z przyzwyczajenia. A przecież jest tyle pięknych miejsc do zobaczenia. – Niemądry czy odważny? Podążający za intuicją. Z tym Teatrem Roma to było więcej zabawy, bo wtedy szykowano się do wystawiania „Tańca wampirów” w reżyserii wybitnego Corneliusa Baltusa, opartego na scenariuszu filmu Romana Polańskiego z 1967 roku. Dostałem od niego zaproszenie do udziału, nie musiałem nawet brać udziału w castingu. To było fajne, bo casting niezależnie od tego, co umiesz, a czego nie umiesz, jest stresujący. – Ale… Zaczęto pracę nad choreografią i to, co zobaczyłem, nie spodobało mi się. Powiedziałem, że rezygnuję, bo nie mam zamiaru brać w tym udziału. Po prostu wyobraziłem sobie, że przez kilka kolejnych lat będę musiał tańczyć w czymś, co mi się na dzień dobry nie spodobało. – Jednak jesteś szalony. Wystąpić w takim musicalu, z takim reżyserem to marzenie wielu tancerzy i aktorów. Pewnie tak, ale dla mnie to by nie było nic ekscytującego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu.[...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. – Teraz to na nudę nie możesz narzekać. Grasz w teatrze, jeździsz ze spektaklami po całej Polsce i wprowadzasz na rynek kosmetyki. A wszystko przez przypadek. Wiesz, ja spotykam na swojej drodze odpowiednie osoby, bo głośno mówię, co chcę zrobić. Gdybym nikomu słowem nie wspomniał, że od dawna myślałem o zrobieniu kosmetyków, które będą zgodne z moją filozofią, producentka teatralna, z którą pracuję, nie powiedziałaby mi: „Świetnie! Znam ludzi, którzy mogą to dla ciebie zrobić”. Dzisiaj jest moją wspólniczką. A ja marzyłem o stworzeniu kosmetyków z dobrych składników, bez oszukiwania, takich bliżej natury, ale jednocześnie skutecznych. Udało się. Moja marka nazywa się 24seven Cosmetics. Udało nam się stworzyć kosmetyk o takiej formule, że po miesiącu rzetelnego używania skóra jest odmłodzona o 12 lat. – Co wiesz o produkcji kosmetyków? Teraz, po miesiącach bywania w laboratorium, coraz więcej. Ale nie skończyłem żadnej szkoły, w której mógłbym się tego nauczyć, więc lepiej, że to nie ja zabrałem się za robienie mikstur (śmiech). Od tego jest magister farmacji Małgorzata Trojanowska. O, wiesz, czego nauczyłem się w „Top Model”? Że każda rasa potrzebuje innych kosmetyków. A my stworzyliśmy takie, które będą dobre dla wszystkich. – Kim dzisiaj jesteś? Aktorem bez szkoły. Producentem kosmetyków, też bez szkoły. Wychodzi na to, że nieukiem (śmiech). A tak poważnie to czuję, że moje życie stało się spokojniejsze i po wielu latach miotania się znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość?
Wielka miłość pozostawiła po sobie ogromną pustkę. Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o życiu po stracie męża i wyznaje, czy po takiej miłości można jeszcze otworzyć serce na kogoś nowego?
Przez niemal dwie dekady szli przez życie ramię w ramię. Dzielili codzienność, marzenia i zwykłe rytuały, które z czasem stały się najcenniejszymi wspomnieniami. Po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska musiała nauczyć się świata, w którym nic nie jest już takie samo. Dziś z niezwykłą szczerością opowiada Katarzynie Piątkowskiej o życiu po stracie i słowach, które usłyszała od zupełnie obcych ludzi. Czy po wielkiej miłości można jeszcze zrobić miejsce na nowe uczucie? W najnowszym wydaniu VIVY! pisarka po raz pierwszy tak otwarcie mówi o tym, co przyniosły jej ostatnie miesiące. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! o miłości. Czy otworzy serce na nowy związek? – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie i zdobywa uznanie tych, którzy kiedyś podchodzili do niego z rezerwą. W rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o zawodowych wyzwaniach, odwadze podążania własną drogą i przekonaniu, że talent oraz pracowitość znaczą więcej niż dyplom.
Nie idzie utartą ścieżką i nigdy nie próbował dopasować się do cudzych oczekiwań. Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie, a ci, którzy kiedyś patrzyli na niego z rezerwą, należą do grona jego największych zwolenników. "I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście", opowiada Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o odwadze, by zaufać własnej drodze, o zawodowych wyzwaniach i o przekonaniu, że prawdziwą wartość artysty budują nie dyplomy, lecz talent, pracowitość i konsekwencja. Nie skończył szkoły aktorskiej, a i tak robi karierę. W VIVIE! Michał Piróg zdradza: „Ci, którzy byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami” – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” To usłyszał od Daniela Olbrychskiego i Pawła Królikowskiego – Spotykasz się z ostracyzmem ze strony aktorów, z którymi grasz, bo nie skończyłeś szkoły aktorskiej? Bywało i tak. Ale po pierwszych próbach przychodzili i mówili, że byli do mojego udziału sceptycznie nastawieni, ale widzą, że jestem sumienny i chyba mam talent (śmiech). I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście. Daniel Olbrychski powiedział mi kiedyś: „Przestań z tą szkołą! Ja też jej nie skończyłem, dopiero na starość zrobiłem dyplom, bo mi powiedzieli, że będę rektorem, i w końcu nie byłem”. Ale nie mam kompleksów z powodu braku aktorskiego wykształcenia, choć zdarza mi się zastanowić, co bym dzisiaj umiał, gdybym tę szkołę skończył. I nie odpowiem sobie na to pytanie. A gdybym poszedł do szkoły teatralnej kiedyś, to może bym nie tańczył, gdzie tańczyłem, i nie pracował w telewizji? Podejmowałem w życiu takie, a nie inne decyzje i muszę je zaakceptować. Świętej pamięci Paweł Królikowski mówił, że może powinienem zrobić szkołę teatralną eksternistycznie. Odebrałbym argument krytykantom, ale dałbym inny. Zaczęto by mi wypominać, że jednak tylko eksternistycznie. Nigdy już nie będzie dobrze, więc nie będę spełniał oczekiwań innych ludzi, bo i tak zawsze znajdzie się coś, do czego się zdołają przyczepić. Jestem przykładem na to, że papier nie daje pracy. Daje ją sumienność i rzetelność, i splot okoliczności. No i trochę ten talent. Co innego z tańcem. Zrobiłem papiery, żeby zostać dyplomowanym choreografem, bo od moich umiejętności zależy czyjeś zdrowie. – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. Czytaj też: Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć” – Cóż to za rachunek sumienia. Szczerość. Nie jestem wzorem do naśladowania. Ale niczego, co w życiu zrobiłem, się nie wyrzekam, bo uważam, że w granicach rozsądku różne doświadczenia są nam potrzebne. – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Był jej wielką miłością, los rozdzielił ich zbyt wcześnie. W VIVIE! ulubiona pisarka Polaków opowiada o codzienności po stracie: „Brakuje mi poprzedniego życia”
Przez niemal 20 lat byli nierozłączni. Gdy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, świat Małgorzaty Kalicińskiej zmienił się bezpowrotnie. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! pisarka opowiada o ostatnim pożegnaniu, codzienności po stracie i tęsknocie za życiem, które wspólnie budowali.
Przez niemal 20 lat byli dla siebie całym światem. Razem budowali dom, dzielili codzienność i snuli plany na przyszłość, wierząc, że najpiękniejsze chwile wciąż są przed nimi. Kiedy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, nic już nie było i nie jest takie samo. Dziś Małgorzata Kalicińska z niezwykłą szczerością i spokojem opowiada Katarzynie Piątkowskiej o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, o życiu po stracie i tęsknocie za zwyczajnością, której najbardziej jej brakuje. To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie kiedykolwiek dała – pełna bólu, czułości i nadziei, że nawet po największym pożegnaniu można odnaleźć sens kolejnych dni. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o codzienności po stracie męża: – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. – Co zatem w zamian? „Zszedł do Hadesu”. Znacznie lepiej mi z takim stwierdzeniem. – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć”
Taniec był jego największą pasją, aż jeden tragiczny wypadek zmienił wszystko. Michał Piróg w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najtrudniejszego momentu swojego życia i opowiada o sile, która pozwoliła mu zacząć od nowa.
Był przekonany, że jego życie już zawsze będzie należało do tańca. Scena, światła reflektorów i kolejne choreografie wyznaczały rytm jego codzienności, aż jeden moment odebrał mu wszystko, co budował przez lata. Los zmusił Michała Piróga do napisania swojej historii od nowa. Zamiast się poddać, odnalazł nową drogę i przez ponad dwie dekady stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Dziś po raz kolejny udowadnia, że nie potrafi stać w miejscu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najboleśniejszego doświadczenia swojego życia, opowiada o chwili, która przekreśliła jego taneczną karierę, o odwadze zaczynania od zera i o nieustannej potrzebie szukania nowych wyzwań. To opowieść o człowieku, który nawet po największym życiowym upadku nie przestał wierzyć, że najpiękniejsze rozdziały mogą dopiero nadejść. Michał Piróg o wypadku, który przekreślił jego taneczną karierę | Poruszający wywiad dla VIVY! – Telewizja była dla Ciebie taką bezpieczną przystanią na wiele lat. Nie zapominaj o przygodzie (śmiech). Trafiłem tam, kiedy przestałem tańczyć i nie wiedziałem, co będzie ze mną dalej. – Wcześniej to taniec był całym Twoim życiem? Był. Do czasu. Gdy miałem 28 lat i byłem po pierwszym sezonie „You Can Dance”, miałem wypadek. Doznałem urazu kręgosłupa i byłem sparaliżowany od szyi w dół. Groziło mi, że nigdy już nie będę chodzić. – Jak to się stało? Poślizgnąłem się na źle umytej podłodze w sali baletowej. Nowa pani sprzątaczka zmyła parkiet płynem do podłogi baletowej, a nie do drewna. Z tego zrobiła się ślizgawka, a ja akurat robiłem skok w spirali. Skręciłem się, upadłem, odjechały mi nogi i… wszystko się rozsypało. – Domyślam się, że to zdarzenie przewartościowało Twoje życie. O tak, bo na początku było naprawdę dramatycznie. Jedno to to, co się wydarzyło, a drugie to to, co mówili lekarze. A oni mówili o wózku. A ja miałem plany, wiedziałem, z kim mam za chwilę pracować, wiedziałem, co jeszcze na mnie czeka, a przede wszystkim nie wyobrażałem sobie życia poza sceną. Zastanawiałem się, po co więc mam żyć. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Chciałeś się zabić? Przechodziło mi to przez głowę. Ale bardziej niż o unicestwieniu marzyłem o tym, żeby wcisnąć przycisk resetu i zacząć wszystko od zera. Jak w grze komputerowej. – Tylko że to tak nie działa. Dlatego przez dziewięć miesięcy tkwiłem w łóżku, czołgałem się, żeby dojść do toalety, i myślałem o tym, co będzie kiedyś. Mieszkałem wtedy z Mary Wałęsą, przyjeżdżali do mnie przyjaciele, znajomi i jakoś to się kręciło. – Nie pojechałeś do mamy, do domu, do Kielc? W życiu! Mam teorię, że w chwilach słabości nie wolno pokazywać się rodzinie, bo ona się nad tobą rozczula, a to cię osłabia. A ja musiałem sam coś z tym wszystkim zrobić. – Byłeś zły na los, na panią sprzątaczkę? Na panią sprzątaczkę nigdy. Przecież nie zrobiła tego specjalnie. Doszedłem do wniosku, że tak miało być. Wierzę, że każda rzecz, jaka się wydarza, dzieje się z jakiegoś powodu. Może, gdybym nie poślizgnął się na tej podłodze, wyszedłbym przed szkołę, przejechałby mnie samochód i w ogóle by mnie nie było? Może ten paraliż był łagodną wersją jakiegoś scenariusza? Ale przyznaję, że pierwsze dwa albo trzy miesiące po wypadku zupełnie się poddałem. Nie miałem pomysłu na to, jak teraz miałoby wyglądać moje życie. Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Jak wezwano mnie przed komisję mającą na celu ustalić mój uszczerbek na zdrowiu i ewentualnie przyznać mi rentę, usłyszałem, że przecież to mnie nie wyklucza z pracy. Według komisji nadal mogłem być choreografem i uczyć innych. A ja przecież byłem leżący i nawet na komisję nie miałem jak się dostać. – Znając Ciebie, mogę się domyślić, jaka była Twoja odpowiedź. Zapytałem, czy mam uczyć tańca, w którym się tylko gałkami ocznymi przewraca. Po pierwsze, nie umiem, a po drugie, jest słaby rynek na taką technikę. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach"
Ze swoim eks żyje w przyjaźni, gdy po raz drugi wyszła za mąż zamieszkali we trójkę. W VIVIE! słynna pisarka ujawnia: „Takie relacje się zdarzają, tylko o tym się nie mówi”
Nie każde rozstanie kończy się wojną. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o niezwykłej relacji z byłym mężem i życiu, które po wielkiej stracie wciąż pisze dla niej nowe scenariusze.
Małgorzata Kalicińska po raz kolejny udowadnia, że o najtrudniejszych doświadczeniach potrafi mówić z niezwykłą czułością i szczerością. W poruszającej rozmowie wraca do życia po śmierci ukochanego męża, opowiada o domu, który wciąż jest pełen wspomnień, oraz o książce „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”, powstającej w jednym z najbardziej wymagających momentów jej życia. Z właściwym sobie dystansem mówi także o relacji z byłym mężem, pokazując, że rozstanie nie musi przekreślać wzajemnego szacunku i bliskości. To piękna opowieść o miłości, która zmienia swoje oblicza, o pamięci silniejszej od czasu i o więziach, które potrafią przetrwać największe życiowe próby. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o relacji z byłym mężem: "Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było" – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. – Pan Włodek nie protestował, żeby zamieszkać z Pani eks? Pytał: „Ale jak to mamy z Maćkiem mieszkać?”. Powiedziałam mu, że przecież się znają i lubią, więc nic nie stoi na przeszkodzie. A oni są zupełnie różni. Włodek zdystansowany, Maciek brat łata z sercem na dłoni. Gdy Włodek zachorował, Maciek zrobił się wobec niego jeszcze bardziej serdeczno-opiekuńczy. Na przykład powiedział, że nie mogę sama organizować olejku CBD, bo mnie na pewno nabiorą i że on to będzie robił. Ujął tym Włodka jeszcze bardziej. A jak się okazało, że Włodek nie może słodyczy jeść, to mu przywoził bezcukrowe. Ustaliliśmy jedynie, że każda wizyta może trwać nie dłużej niż półtorej godziny. Maciek wie, że po dwóch godzinach zaczyna mnie wkurzać, więc zawija się odpowiednio wcześniej. Jest szalenie pomocny, choć życie osobiste ma poukładane. Sprawdź też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
Po ponad dwóch dekadach spędzonych w telewizji Michał Piróg postanowił zamknąć jeden z najważniejszych rozdziałów swojego życia. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiada o decyzji, która zapadła nagle, potrzebie nieustannych zmian i przekonaniu, że największą wartością jest dla niego odkrywanie nowych dróg.
Los już raz zmusił go do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Teraz sam zdecydował się na kolejną życiową rewolucję. Po latach spędzonych w telewizji Michał Piróg zamknął ważny rozdział i ponownie ruszył przed siebie. Co sprawiło, że porzucił bezpieczną przystań? W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiada o decyzjach, które odmieniły jego życie, i o tym, co do dziś napędza go bardziej niż sukces. Tylko w VIVIE!: Michał Piróg o życiowej wolcie. To dlatego odszedł z telewizji – Tak naprawdę to pytałam o rzucenie intratnej posady w telewizji. Byłeś tam ponad 20 lat. Z „Top Model” zrobiłeś 14 sezonów. Mogło kręcić się dalej. Co Ci przeszkadzało? Czasami po prostu jest tak, że budzisz się i myślisz: Dobra, trzeba coś zmienić. Czytaj też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. [...] – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu. – Telewizja była dla Ciebie taką bezpieczną przystanią na wiele lat. Nie zapominaj o przygodzie (śmiech). Trafiłem tam, kiedy przestałem tańczyć i nie wiedziałem, co będzie ze mną dalej. [...] – Na szczęście nie poddałeś się. Miałem jeszcze telewizję, więc miałem po co się starać, bo mi się w „You Can Dance” podobało. W „Top Model” też na początku było fajnie, ale 15 lat to dla mnie za dużo. Może dlatego nie mam ślubu, bo pewnie wziąłbym rozwód (śmiech). – Czego się nauczyłeś w telewizji? Nie wiem, czy się nauczyłem, ale doświadczyłem tego, jak na moich oczach zmieniają się pokolenia. Uczestnicy kiedyś a dzisiaj to są zupełnie inni ludzie. I każde pokolenie przychodziło po coś innego, z innymi oczekiwaniami, innymi obawami, ograniczeniami i sposobem komunikowania. W normalnym życiu nie potrafiłbym tego dostrzec jak na dłoni. Dzięki temu programowi lepiej rozumiem młodych ludzi. [...] – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach"
Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
Miłość, choroba, pożegnanie i życie po wielkiej stracie. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o ostatnich chwilach spędzonych z ukochanym mężem i codzienności, która po jego odejściu już nigdy nie będzie taka sama.
Kilka miesięcy po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o jednym z najtrudniejszych doświadczeń swojego życia. "We wrześniu odszedł mój drugi mąż, Włodek. Chorował osiem lat. Przez siedem był wojującym rycerzem, w świetnej formie. Ale ten ostatni rok… choroba zrobiła swoje", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej i poruszającej rozmowie wraca do ośmiu lat wspólnej walki z chorobą ukochanego, wspomina jego ostatnie chwile i mówi o codzienności, która po jego odejściu nabrała zupełnie innego wymiaru. Pisarka nie ukrywa emocji, opowiada o żałobie i próbie oswojenia życia po stracie. Małogrzata Kalicińska o pożegnaniu z ukochanym mężem. Była przy nim do końca | Poruszający wywiad VIVY! – Osiem lat to prawie połowa Waszego małżeństwa. Prawie połowa… Byłam w tym czasie paralekarką, pielęgniarką, psychologiem, gospodynią domową, partnerką, czasem kierowcą i przyjaciółką. – I przez ten czas żyliście ze świadomością, że happy endu nie będzie? Tak. Tylko nie wiedzieliśmy, ile czasu będzie nam dane. Pytałam lekarzy, ale nikt nie chciał mi powiedzieć. Aż mój kolega onkolog wyjaśnił mi, że takich pytań się lekarzom nie zadaje, bo to zależy od pacjenta. Wyżebrałam od niego informację, że „od roku do dwóch”, ale „jeśli pacjent chce żyć, to medycyna jest bezradna”. Ładne, prawda? W naszym przypadku „bezradna” byłam osiem lat. – Pan Włodek chciał żyć. Nieskromnie powiem, że to była moja duża robota. – Rozmawialiście o śmierci? Przez ostatnie dwa lata już tak. Łagodnie. O tym, że zbliżamy się do końca ścieżki z napisem „meta”. Słyszy pani, ja cały czas mówię „my”, choć wiadomo, że chodzi o Włodka. Zawsze tak mówiłam, żeby poczuł, że nie jest z tym wszystkim sam. – Pani wspierała jego, a Panią kto? Trochę rodzina, a przede wszystkim sam Włodeczek swoją troską, opieką, miłością. On wszystko przyjmował z wielką atencją i z wielką wiarą, że wiem, co robię. Bo to ja szukałam metod leczenia, spotykałam się z lekarzami, zadawałam pytania i szukałam odpowiedzi. Głęboko mi ufał i wierzył we wszystkie moje pomysły, nawet te najdurniejsze, bo i takie miewałam. Robiłam wszystko, żeby być z nim jak najdłużej. Do tego stopnia, że ten sam kolega, który mówił, że medycyna jest bezradna, jeśli ktoś chce żyć, powiedział: „Gośka, zostaw go w spokoju. To, co teraz wymyśliłaś, dobre było może dwa miesiące temu, a teraz to on już musi być na miłości trzymany. Gotuj mu, co tylko chce. Pragnie tłustej golonki, proszę bardzo. Chce lody z polewą i posypką? Nie odmawiaj. Przytulaj, kochaj, pieszczochaj i już nie zadręczaj kłuciem, badaniami, radiestezją, radioterapią, bo to już nie ma sensu”. Czytaj też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” – Tylko że trudno odpuścić, jeśli chodzi o ukochaną osobę. To prawda. A przecież ja wiedziałam, w którą stronę zmierzamy. Potem już myślałam tylko, żeby to jego odchodzenie nie trwało zbyt długo i żeby ból kości, bo rak jelita grubego dał między innymi przerzuty do kości, nie trwał w nieskończoność. To jest okropny ból. – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. [...] – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Małgorzata Kalicińska w rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiedziała o jednym z najtrudniejszych doświadczeń swojego życia. Pisarka wróciła wspomnieniami do choroby i śmierci swojego drugiego męża, Włodka, wyjaśniając, jak wyglądały ich ostatnie lata, rozmowy o przemijaniu oraz codzienność po jego odejściu.
Jedna z ulubionych pisarek Polaków przeżyła wielką stratę. Kilka miesięcy temu odszedł jej ukochany mąż. Małgorzata Kalicińska opowiedziała, czy da się przygotować na śmierć ukochanej osoby, jak oswoić nową rzeczywistość i czy pisanie książki „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach” było dla niej terapią. Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu ukochanego męża – Lubi Pani życie na odludziu? Lubię, bo teraz jestem „odlud”, choć przez większość życia byłam wesoła i towarzyska. Dusza towarzystwa po prostu. Ale tak mi się porobiło, że nie potrzebuję towarzystwa ludzkiego. – To ma związek ze śmiercią Pani męża? To się stało dużo wcześniej. Miałam może trzydzieści parę lat, dzieci zaczęły dorastać. Wcześniej na Saskiej Kępie w naszym domu toczyło się życie towarzyskie, a ja byłam matką karmiącą wszystkich, którzy nas odwiedzali. Znajomi zawsze coś do pyska dostali, bo nie umiałam inaczej. Pani też bez zupy fińskiej dzisiaj ode mnie nie wyjdzie. Aż nadszedł taki moment, kiedy zapragnęłam wyjechać z miasta. Najpierw do Łomianek, a potem na Mazury. Tam było ciszej, spokojniej. Mąż i dzieci zostali w Warszawie. Dużo czasu spędzałam sama i nie ukrywam, że bardzo ten stan polubiłam. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Teraz też ma Pani ten stan. Tylko teraz nie z własnej woli. We wrześniu odszedł mój drugi mąż, Włodek. Chorował osiem lat. Przez siedem był wojującym rycerzem, w świetnej formie. Ale ten ostatni rok… choroba zrobiła swoje. – Osiem lat to prawie połowa Waszego małżeństwa. Prawie połowa… Byłam w tym czasie paralekarką, pielęgniarką, psychologiem, gospodynią domową, partnerką, czasem kierowcą i przyjaciółką. – I przez ten czas żyliście ze świadomością, że happy endu nie będzie? Tak. Tylko nie wiedzieliśmy, ile czasu będzie nam dane. Pytałam lekarzy, ale nikt nie chciał mi powiedzieć. Aż mój kolega onkolog wyjaśnił mi, że takich pytań się lekarzom nie zadaje, bo to zależy od pacjenta. Wyżebrałam od niego informację, że „od roku do dwóch”, ale „jeśli pacjent chce żyć, to medycyna jest bezradna”. Ładne, prawda? W naszym przypadku „bezradna” byłam osiem lat. Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Pan Włodek chciał żyć. Nieskromnie powiem, że to była moja duża robota. – Rozmawialiście o śmierci? Przez ostatnie dwa lata już tak. Łagodnie. O tym, że zbliżamy się do końca ścieżki z napisem „meta”. Słyszy pani, ja cały czas mówię „my”, choć wiadomo, że chodzi o Włodka. Zawsze tak mówiłam, żeby poczuł, że nie jest z tym wszystkim sam. – Pani wspierała jego, a Panią kto? Trochę rodzina, a przede wszystkim sam Włodeczek swoją troską, opieką, miłością. On wszystko przyjmował z wielką atencją i z wielką wiarą, że wiem, co robię. Bo to ja szukałam metod leczenia, spotykałam się z lekarzami, zadawałam pytania i szukałam odpowiedzi. Głęboko mi ufał i wierzył we wszystkie moje pomysły, nawet te najdurniejsze, bo i takie miewałam. Robiłam wszystko, żeby być z nim jak najdłużej. Do tego stopnia, że ten sam kolega, który mówił, że medycyna jest bezradna, jeśli ktoś chce żyć, powiedział: „Gośka, zostaw go w spokoju. To, co teraz wymyśliłaś, dobre było może dwa miesiące temu, a teraz to on już musi być na miłości trzymany. Gotuj mu, co tylko chce. Pragnie tłustej golonki, proszę bardzo. Chce lody z polewą i posypką? Nie odmawiaj. Przytulaj, kochaj, pieszczochaj i już nie zadręczaj kłuciem, badaniami, radiestezją, radioterapią, bo to już nie ma sensu”. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Maria Sadowska zakochała się w 21-latku. Wszyscy powtarzali, że to skończy się źle. TYLKO W VIVIE! ujawnili kulisy swojej relacji
Miłość przyszła niespodziewanie podczas festiwalu reggae w Ostródzie. Maria Sadowska i Adrian Łabanowski pochodzą z zupełnie różnych światów, dzieli ich 10 lat różnicy wieku, a mimo to stworzyli trwały związek. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o pierwszym spotkaniu, zaręczynach, rodzinie i wspólnym życiu zawodowym.
Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona od dzieciństwa jest częścią show-biznesu. On wychował się w niewielkiej miejscowości na Suwalszczyźnie. Ona jest jedynaczką, on zawsze otoczony był liczną rodziną. Ona jest starsza od niego o 10 lat. Mówiono, że związek Marii Sadowskiej i Adriana Łabanowskiego nie ma szans na przetrwanie. Są razem już niemal 20 lat. Udowodnili, że dla prawdziwej miłości nie ma żadnych przeszkód. Jak Maria Sadowska i Adrian Łabanowski poznali się na festiwalu w Ostródzie Historia Waszej miłości to idealny scenariusz na komedię romantyczną? Adrian: Chyba raczej na dobry film erotyczny (śmiech). Ale fakt, walnął w nas piorun. Słońce wyszło (śmiech), a raczej oświetlił nas reflektor. Maria: To było w nocy. Ale było jak w slow motion. Rozwiało mi włosy. Stałam sama w tłumie, Adi stał ze 20 metrów przede mną. Obrócił się. Spojrzał mi w oczy. Nagle falujący tłum, bo byliśmy na festiwalu reggae, spowolnił, on się wyostrzył. Tak, było jak w filmie. Adrian: To było tak kiczowate, jak scena z najnowszego filmu Maryśki „Miłość na pierwszą stronę”, kiedy Matylda grana przez Olgę Bołądź spotyka się z Robertem granym przez Piotra Stramowskiego. Maria: Gdy popatrzyłam w jego oczy, pomyślałam, że go dobrze znam. Adrian: I wszystko stało się jasne. Tylko że jestem nieśmiały. Czaiłem się, żeby do niej podejść. A jak już podszedłem, to zapytałem: „Chcesz piwo?” (śmiech). Maria: Ja miałam 30 lat, a on 21. Podszedł do mnie studenciak i pyta o piwo. A ja nie lubię piwa. Adrian: Zaproponowałem spacer. Maria: Wziął mnie za rękę i poszliśmy. – Wiedziałeś, kogo bierzesz za rękę? Adrian: Nie miałem pojęcia, chociaż moja poprzednia dziewczyna miała płytę Maryśki. Sam jej ją kupiłem. Ale Maryśka miała na niej krótkie włosy. To dlatego w tej Ostródzie cię nie poznałem. Maria: Było tak romantycznie. Padał deszcz, a ty mnie nosiłeś na rękach, żebym sobie niebieskich „czeszek” nie zamoczyła. Adrian: A mogłem tam się w ogóle nie znaleźć. Razem z kumplem jechałem z Augustowa autostopem. Pierwszy kierowca, jaki się zatrzymał, powiedział, że zawiezie nas do samej Ostródy. Opowiedział, że poprzedniego dnia narzeczona uciekła mu sprzed ołtarza i on tak już jedzie bez celu 700 kilometrów. Byliśmy wystraszeni. Nie wiedzieliśmy, czy on w jakieś drzewo nie walnie, bo był totalnie zdesperowany. Maria: Do mnie zadzwoniła mama, że ze swoją przyjaciółką, która była attaché kulturalnym na Jamajce, jadą na festiwal reggae do Ostródy. Byłam akurat po koncercie w Olsztynie i wcale mi się nie chciało jechać z nimi. Siedziałam już z chłopakami w busie do Warszawy. Ale coś mnie podkusiło, że wysiadłam i godzinę czekałam na nią przy drodze. Pojechałam i potem faktycznie już wszystko było jak w romantycznej komedii. – Ty, piosenkarka z Warszawy, i dużo młodszy chłopak z Sejn. Maria: Byłam też wtedy w związku z fajnym człowiekiem, którego nie chciałam zranić. Długo trwało, zanim się z niego wyplątałam, bo nie traktowałam znajomości z Adim poważnie. Co więcej, gdy wróciłam do domu, myślałam, że nigdy więcej go nie spotkam. Wtedy na festiwalu nawet się nie pocałowaliśmy. Ale później, jak w komediach romantycznych, przegadywaliśmy przez telefon całe noce. – Bałaś się? Maria: Miałam obawy. Zwłaszcza że wszyscy naokoło pytali mnie, czy oszalałam. Nie mieściło im się w głowach, że mogłabym być z 10 lat młodszym chłopakiem z małego miasta. Mówili, że dzieli nas przepaść, że się nie dogadamy, bo jesteśmy z zupełnie innych światów. – Jesteście już razem niemal 20 lat. Maria: Ale trudno było mi sobie wszystko przestawić i zmienić na związek kompletnie nieoczywisty. – Żeby nie powiedzieć szalony? Maria: I na dokładkę na odległość. Nie dziwię się, że nikt nie wróżył nam powodzenia. Adrian: Ale ja się zakochałem. Zacząłem jeździć na koncerty Maryśki. Byłem tam, gdzie ona. Maria: Był moment, kiedy powiedziałam, że nic z tego nie będzie, i rozstaliśmy się na miesiąc. Wtedy zrozumiałam, że nie mogę bez niego żyć. Adrian: Mamy wielkie szczęście, że się w tym tłumie znaleźliśmy. Maria: Teraz mam wiarę w miłość. Jest coś takiego jak chemia, dopasowanie dusz. – Ciekawa jestem, co myślałaś, jak dostałaś od niego łopatę. Maria: (śmiech) Nie byłam bardzo zdziwiona, bo na Suwalszczyźnie mieliśmy zasadzić drzewo. Tylko wyobrażałam sobie, że Adi wykopie dół, a ja wetknę tam drzewo, zakopiemy i już. Taki scenariusz był dla mnie oczywisty, bo Adi jest dżentelmenem. Otwiera przede mną drzwi, wszystko za mną nosi, nigdy nawet nie musiałam nic podnieść. A tymczasem on dał mi łopatę i kazał kopać. Kopię więc, a tu pudełko. W nim kolejne i jeszcze jedno. Aż w końcu otwieram i widzę pierścionek. Adrian: To było wiosną, na wzgórzu nad jeziorem. Padłem na kolana… Maria: I wtedy właśnie wyszło słońce. Kolejna scena do komedii romantycznej (śmiech). Bardzo mi wtedy zaimponował. Miał 24 lata, od trzech już byliśmy razem. Miał jaja, żeby się oświadczyć. Mam całe mnóstwo koleżanek, których partnerzy nie kwapią się do tego. Dla mnie to było ważniejsze niż ślub, bo dało mi zapewnienie, że w razie czego jesteś gotowy do poświęceń i tak dalej. CZYTAJ TEŻ: Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż Dlaczego ich związek mimo 10-letniej różnicy wieku przetrwał próbę czasu – I duża różnica wieku nie była przeszkodą. Maria: Nie miała żadnego znaczenia. Bardzo rzadko odczuwam, że Adi jest młodszy. Chyba że się upije. Wtedy wychodzi z niego gówniarz (śmiech). Zresztą Adi pod wieloma względami był bardzo dojrzały. Tak życiowo. Ja byłam szaloną artystką, a on stał twardo na ziemi. I miał całą koncepcję na to, jak ma wyglądać nasze życie. Mówił o ślubie, dzieciach. Usadzał mnie. Adrian: Uwielbiam dzieci i zawsze chciałem je mieć. Maria: Ja też chciałam, ale odkładałam macierzyństwo na później. Po dwóch latach namawiania urodziła się Lila, nazywana przez nas Dziumbą. Potem pojawił się Iwo. A po 10 latach od zaręczyn postanowiliśmy się pobrać. – Potrzebny był Wam papierek? Maria: Wcześniej byłam niechętna ślubom. Ale jak ma się dwoje dzieci, to jest też kwestia rozsądkowo-prawna. Po drugie, bliscy nie mogli przeboleć, że wciąż nie mamy ślubu. Szczególnie babcia Adiego. Prawda jest taka, że wtedy już dojrzałam do tej decyzji. Adrian: Wiesz, jakie ona miała pomysły? Chciała skakać ze spadochronem albo nurkować, albo lecieć balonem. A ja mówiłem, żebyśmy wzięli tradycyjny, normalny ślub. Żebyśmy mogli zobaczyć, jak babcia z dziadkiem tańczą na weselu. Maria: I to dopiero było egzotyczne. Poszliśmy we wszystkie weselne zabawy i obrzędy. Cudowne było zderzenie rodziny z Podlasia z Warszawką. Adrian: Ślubu udzielał nam wujek Mirek, brat mojej mamy, który przez 25 lat był księdzem w Kanadzie. Śpiewał nam na ślubie utwór Boba Marleya „Buffalo Soldier”. – Jaki dom stworzyliście? Adrian: Jesteśmy dosyć wyluzowanymi rodzicami. Szczególnie Maryśka. Ja staram się trzymać dyscyplinę, chociaż tego nie lubię. Mamy ogromne wsparcie od rodziców, którzy kochają nasze dzieci tak jak nas i zawsze nam pomagają. To jest nieocenione. Maria: Ja rozpieszczam dzieci, a on gra rolę złego policjanta. Wiem, wiem, Adi… nie patrz na mnie tak znacząco. – Czy to dlatego, że Adrian więcej czasu z nimi spędza? Maria: Nie mam takiej osobowości, że byłabym szczęśliwa, gdybym została z dziećmi w domu. Zwariowałabym. Nie mam tyle cierpliwości do dzieci co Adi. Oczywiście wyjazdy na dłużej były dla mnie bardzo trudne. Gdy Dziumba miała roczek, pojechałam w miesięczny tour po festiwalach promować film. Ale nie myśl, że przyszło mi to łatwo. Długo się zastanawiałam, czy powinnam tak zrobić. To Adi wypchnął mnie z domu. Ale ja miałam taki wzorzec w domu. Tak się wychowywałam. Moi rodzice bez przerwy wyjeżdżali. Nie było ich całymi miesiącami. Oczywiście bardzo za nimi tęskniłam, ale dzięki temu szybko nauczyłam się samodzielności. Mimo tego, że opiekowała się mną wtedy cała gromada bardzo ciekawych ludzi, byłam samotnym dzieckiem. A mnie najdłużej nie było miesiąc, jak jeździłam po tych festiwalach, i sześć tygodni, gdy zdecydowałam się na udział w „Agencie”. Wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo z Adim jesteśmy ze sobą związani. Czułam się, jakbym nie miała połowy siebie. Adrian: A ja się świetnie czułem. Zostałem z dzieciakami, przyjechał do mnie mój zespół NO LOGO. Opiekowaliśmy się Lilką i Iwem, a jak oni szli do przedszkola, to my nagrywaliśmy w studiu. Powstała wtedy nasza pierwsza płyta „Wilki kochają kwiaty”. Ona tam ryczała, a my się świetnie bawiliśmy (śmiech). – Nie zazdrościsz Marysi sukcesów? Adrian: No co ty! Jej sukcesy są moimi sukcesami. Maria: Adi jest wyjątkowy. To mnie w nim zachwyca. Muszę trochę pocukrować, ale prawda jest taka, że nie odniosłabym żadnego sukcesu, gdyby w pewnym momencie Adi nie wziął na siebie obowiązków domowych, spraw związanych z wychowaniem dzieci. Adi w pełni się poświęcił. Nie byłoby mnie tu, gdzie jestem, gdyby nie siła, jaką mi dał. – Uzupełniacie się. Maria: Jestem waleczna i chodzę polować na bizony, a Adi jest poetą. Siedzi w domu, pisze, komponuje, maluje. – A Ty siedzisz na planach. Maria: Na szczęście mam kalendarz wypełniony na kolejne pięć lat. Do kin właśnie wchodzi komedia romantyczna „Miłość na pierwszą stronę”, zrobiliśmy 13-odcinkowy serial „Rodzina na Maxa”, teraz robimy film „Pokusa”. – My? Maria: Od niemal 20 lat lat wszystko robimy razem. Wcześniej graliśmy razem koncerty, teraz Adi jest ze mną w pionie reżyserskim. Adrian: Tak jak w domu ogarniam dzieci, tak tu ogarniam aktorów. Pilnuję, żeby trafili na plan na czas, żeby nie plotkowali, nie palili za dużo fajek i znali teksty. Maria: Jest dobrą duszą planu i ma bardzo odpowiedzialne zajęcie, bo do tego potrzebna jest umiejętność postępowania z ludźmi. – Pamiętam, że gdy powiedziałaś mi, że idziesz na reżyserię do Łodzi, pomyślałam, że to trochę szalony pomysł. Maria: (śmiech) Nie spodziewałam się, że będę robiła wysokobudżetowe produkcje, że na planie będę miała 300 statystów i 200-osobową ekipę. Jak zaczynałam studia, sądziłam, że będę reżyserowała jakieś klipy, może programy telewizyjne. Myślałam, że reżyseria to wymyślanie odjazdowych obrazów. A tymczasem to jest opowiadanie historii, psychologia postaci. Rzeczywistość zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Adrian: Bo jesteś bardzo zdolna. Maria: Ale miałam też trochę szczęścia. Chociaż tak zawsze mówią o sobie kobiety… Może jednak zawdzięczam to sobie i ludziom, którzy we mnie wierzyli. – Dlaczego zrezygnowałaś z muzyki? Adrian: Nigdy nie zrezygnowała. Ostatnio stworzyliśmy wspólny projekt „Symfonia Małego Miasta”. Gramy muzykę na żywo do filmu dokumentalnego o Sejnach. Nagraliśmy też wspólny numer „Znamy się tak krótko” z Narodową Orkiestrą Dętą i Liroyem. Piszemy też utwory do filmów. Wciąż gramy wspólne koncerty albo z ostatnią płytą Maryśki „Początek nocy”, albo z NO LOGO, z którym kończymy nagrywać kolejną płytę. Maria: Niestety nie mam czasu, by zrobić całą muzykę do filmu, ale kilka piosenek już tak. Ale wiem, o co pytasz. Wcześniej żyłam tylko z muzyki. Jednak cały czas miałam wrażenie, że przebijam głową mur. Nic mi nie wychodziło i rzucano mi kłody pod nogi. – Dlatego, że jesteś córką znanych muzyków, piosenkarki i kompozytora? Maria: Tak mi się wydaje. Jestem śpiewającym dzieckiem. Nikt nigdy nie traktował mnie poważnie. Przez wiele lat to rzutowało na moją karierę. Zresztą nadal czuję jakiś opór. Duże radia od lat nie chcą zagrać żadnej piosenki. Taka karma po prostu. Z filmem za to potoczyło się zupełnie inaczej. – Zaryzykowałaś i udało Ci się. Maria: Ale też długo walczyłam o swoją pozycję. „Miłość na pierwszą stronę” jest pierwszym filmem, kiedy weszłam na plan i wreszcie nie musiałam udowadniać, że nie jestem tam przypadkową blondynką. Od razu miałam szacun od całej ekipy. Zresztą po raz pierwszy współpracowałam z kobietą producentką, wspaniałą Agnieszką Odorowicz – Ty, Adrian, też zacząłeś zajmować się zupełnie czymś innym. Z wykształcenia jesteś fizjoterapeutą, masz swój zespół, malujesz. Adrian: Zacząłem malować nagie kobiety. To najpiękniejsze, co może być na świecie. Wiesz, że nigdy nie umiałem malować? Ale kiedyś pojechałem w trasę z NO LOGO. Na 10-lecie zagraliśmy trasę w 10 dni w 10 miastach, pięciu w Polsce i pięciu w Ukrainie. Kręciłem o tym dokument, który miał premierę na festiwalu Kino na Granicy w Cieszynie. W Ukrainie trafiliśmy na striptiz. I mieliśmy tam różne, nawet niebezpieczne przygody. Nie mogłem filmować, więc zrobiłem rysunki. Narysowałem dziewczynę na rurze, która zamiast głowy ma symbol dolara. Na podstawie tego szkicu powstał pierwszy obraz. A że, jak już przyznałem, nie umiałem malować, zamiast głów moje kobiety mają różne rzeczy. Dzieciaki często wymyślają, co to ma być: księżyc, słońce, deskorolka. Niedawno odbyła się wystawa w klubie Sassy w Browarach Warszawskich, następna będzie w marcu w Station of Art Gallery! – Spełniają się Wasze marzenia? Maria: Realizują się nasze projekcje. Kiedyś byłam na wycieczce na Suwalszczyźnie. Stanęłam na wzgórzu i pomyślałam, że to jest najpiękniejsze miejsce na ziemi i będę tam kiedyś mieszkać. Teraz budujemy tam dom. A właściwie przenieśliśmy 100-letni dom, który należał do mojego taty chrzestnego. Adrian: Byłem chyba w drugiej klasie podstawówki i marzyłem o tym, żeby mieć swój band. Pamiętam, że podobała mi się taka blondynka ze starszej klasy. W zasadzie zaraz miała kończyć szkołę. Dowiedziałem się, że gra na pianinie. Wyobrażałem sobie, że będę miał zespół, w którym piękna blondynka będzie grać właśnie na pianinie. I po 20 latach to się wydarzyło. Z NO LOGO gra na fortepianie najpiękniejsza blondynka na świecie. Maryśka. Maria: Spotkaliśmy się przypadkiem. Stworzyliśmy dom, który jest połączeniem naszych dwóch zupełnie różnych światów. Ja też jestem podzielona. Z jednej strony jestem mieszczuchem. Ale druga połowa mojej duszy to wiocha. Kocham w kaloszach latać po polach. Zobacz, jaką myśl ma siłę. Spełnia rzeczywistość. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Fani „The Office” mogą być zaskoczeni. John Krasinski przyjechał do Polski śladami przodków. To wyznał po powrocie
„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serce mi dyktowało. Teraz z nową serią znów wróciłam do tego rodzaju książek, w których czuję się najlepiej. Są pisarze, którzy przyglądają się rynkowi i mówią: „O, tendencja jest taka, idę w tę stronę”. A ja jestem trochę staroświeckim naiwniakiem, który uważa, że nie można na zimno kalkulować, że trzeba oddać serce temu, co się robi. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Dlaczego Katarzyna Puzyńska wciąż szuka odpowiedzi na pytanie o źródła zła? Mówiłaś, że identyfikujesz się ze swoimi bohaterkami… Dobrze, że nie ze złoczyńcami. A to ciekawe… Wiesz, że większość moich czytelników chciałaby być w książce mordercą? Ja wręcz przeciwnie. Boję się zbrodni, przemocy. Nigdy bym nikogo nie skrzywdziła. I chciałabym wierzyć, że wszyscy są dobrzy… Często więc szukam momentu, w którym zwykły człowiek staje się zły. Bo zawsze jest jakieś wydarzenie, które do tego doprowadza. Splot czynników. Szukam źródła zła. Z wykształcenia jestem psycholożką, weźmy więc za przykład eksperyment więzienny, który przeprowadziła grupa psychologów z Uniwersytetu Stanforda pod kierownictwem Philipa Zimbardo w 1971 roku. Polegał na podzieleniu studentów na „strażników” i „więźniów” w sztucznym areszcie, by zbadać wpływ ról społecznych na ludzkie zachowanie. Badanie przerwano już po sześciu dniach, ponieważ uczestnicy skrajnie zradykalizowali się w swoich rolach – „strażnicy” zaczęli stosować okrutną przemoc psychiczną, a „uwięzieni” przeszli załamanie nerwowe. Dlaczego nie fascynuje Cię zbrodnia ani przemoc, a jednak Twoje książki traktują właśnie o tym? Lubię pytanie: dlaczego? To najważniejsze pytanie w całej książce. A jednocześnie odpowiedź na nie wcale nie jest ani łatwa, ani oczywista. To prawda. Ale z drugiej strony znalezienie odpowiedzi, dlaczego w danej sytuacji ktoś przekroczył granicę, daje mi – może złudne – poczucie, że jednak to jednostkowy przypadek. W kryminałach lubię też samą zagadkę. Lubię tę grę między mną a czytelnikami. Zostawiam im ślady, a oni próbują znaleźć odpowiedzi. Lubię kryminał również za to, że zawsze można w nim przemycić sprawy istotne do przemyślenia, na przykład problem zdrowia psychicznego. [...] Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto o tym wspomnieć. Ja na przykład, jak już mówiłam, pracuję cały czas. Wykonuję dziwny zawód, który jest niezwykle absorbujący i bardzo zazdrosny o czas. Najbardziej chciałabym usiąść i napisać książkę za jednym zamachem, ale jest to fizycznie niemożliwe. Ale gdy piszę, nie wychodzę z mężem do kina. Wtedy mu mówię: „Za miesiąc”. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Cisza, natura i pisanie. Co daje pisarce życie z dala od zgiełku? Za Cobenem, Kingiem i wielu innymi stoją żony, a za Tobą stoi wyrozumiały mąż. Jest dla mnie dużym wsparciem. Jestem osobą wysoko wrażliwą. Wszystko przeżywam dużo bardziej niż inni. Mam tysiące skojarzeń w jednej chwili i setki scenariuszy w głowie, jak może rozwinąć się jakieś wydarzenie, co jest dobre w pisaniu, ale złe w życiu. Na przykład ostatnio byłam w domu i usłyszałam ptaki na kominie. Od razu oczami wyobraźni widziałam ptaka, który wpada mi do domu. Rozmyślam, co się może wydarzyć, co powinnam zrobić, do kogo zadzwonić. Jestem już dwa lata do przodu z tym ptakiem, ale na szczęście mam męża, który przede wszystkim sprawdza, czy on tam jeszcze jest. Mój mąż zawsze się ze mnie śmieje, że w każdej życiowej sytuacji mój umysł produkuje scenariusze, które prawdopodobnie nigdy się nie ziszczą, ale ja przeżywam je, jakby ta historia z mojej głowy już się działa w rzeczywistości. On jest moim głosem spokoju i realizmu. Jesteś pełna sprzeczności? Tak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak naprawdę wszystko składa się we mnie w spójny obrazek. Nawet mój wygląd. I, tak jak powiedziałam, wszystko musi być spójne ze mną. Nawet włosy. Przez dwa czy trzy lata zapuszczałam je. Nagle ze zdziwieniem odkryłam, że one mnie straszliwe przytłaczają. Wewnętrznie poczułam się jak szara myszka, bo strasznie się stonowałam. Na początku mojej pisarskiej drogi wymyśliłam sobie, że pisarka musi być grzeczną panią w garsonce. Nie, żebym miała coś przeciwko garsonkom, ale to nie moja bajka. Potem zrozumiałam, że jednak mogę być sobą. Dlatego trzy dni po sesji do VIVY! ścięłam włosy. Poczułam się wyzwolona. Oczywiście czytam w komentarzach, że wyglądam jak mężczyzna, że okropnie, ale ja się w tym dobrze czuję. Znów sobie przypomniałam, że mogę być sobą. Nie wiem, z czego wynika ta moja potrzeba, żeby od czasu do czasu dopasować się do oczekiwań innych. Wtedy czuję się sprzecznie i źle. Przez trzy lata czułaś się ze sobą źle? Nie od początku. Za moich licealnych czasów fryzura świadczyła o przekonaniach. Byłam punkiem, któremu zależało na pokoju, prawach zwierząt, który sprawiał, żeby każdemu było dobrze, i dawał z siebie wszystko innym. Razem ze znajomymi wierzyliśmy, że można stworzyć idealny świat. Stąd to wszystko. A dzisiaj wiem, że idealnego świata nie ma i nie będzie, ale ważne jest, żeby w tym wszystkim pozostać sobą i faktycznie robić, co się może. Bo nawet jeśli kilka osób zrobi małą zmianę, w rezultacie ona będzie ogromna. Dlatego na przykład często zabieram głos w różnych istotnych dla mnie sprawach. Często wtedy spotykam się z komentarzami: „Wyrzucam wszystkie twoje książki” albo „Nigdy już nie przeczytam twojej książki”. Wiem, że łatwiej byłoby milczeć w pewnych kwestiach, po prostu po cichu tworzyć powieści, które są popularne, sprzedawać je w setkach tysięcy egzemplarzy. Tymczasem ja ogłaszam swoje przekonania często kosztem utraty czytelników. Ale nie mogę inaczej. Wiesz, że moja bohaterka z serii o Lipowie, Klementyna Kopp, lesbijka, okazała się najbardziej lubianą postacią z całej sagi? Myślę, że my, pisarze, powinniśmy pokazywać w naszych powieściach, że ludzie są różnorodni i że zawsze trzeba podchodzić do innych z szacunkiem. Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!”
Mówi, że wolałaby publicznie rozebrać się do naga, niż żeby ktoś zobaczył ją podczas pisania. Na pierwszy rzut oka pełna skrajności, twierdzi, że najważniejsze to żyć i być w zgodzie ze sobą. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska.
Katarzyna Puzyńska od lat należy do grona najpopularniejszych polskich autorek kryminałów, a jej książki przyciągają tysiące wiernych czytelników. Choć stworzyła mroczny świat pełen zbrodni, prywatnie pozostaje osobą ceniącą spokój i samotność. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” pisarka opowiada Katarzynie Piątkowskiej o swojej introwertycznej naturze, nieustannej pracy, relacjach z fanami oraz o tym, dlaczego mimo sukcesów wciąż uczy się stawiać granice i dbać o własny odpoczynek. Katarzyna Puzyńska o pisaniu kryminałów i codziennym życiu w cieniu zbrodni. Wywiad VIVY! – Mówi się, że pisarze to samotnicy. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale część na pewno. Ja mam dwie twarze i one obie są prawdziwe. Z jednej strony jestem wielkim introwertykiem i lubię moją samotność w trakcie pisania, a z drugiej strony bardzo lubię spotkania autorskie, zloty fanów serii o Lipowie, które od 10 lat odbywają się w lipcu. Tylko że po takich spotkaniach muszę swoje baterie naładować właśnie w samotności. – Samotniczka lubiąca spotkania z publicznością. Brzmi interesująco. Po prostu wchodzę w swoją inną rolę. Ale i ja pisarka, i ja prelegentka jestem prawdziwa. W życiu prywatnym podobnie. Kiedy znajomi zapraszają mnie na jakieś wyjście, raczej w pierwszej chwili odmawiam. Kiedyś dowiedziałam się, że jedna z pisarek podczas wystąpień wchodzi w rolę swoich bohaterek. Od tamtej pory zaczęłam sobie wyobrażać, co w danej sytuacji zrobiłaby też jedna z postaci z moich książek. A wymyślam silne bohaterki chyba dlatego, że sama chciałabym taka być. – Nie czujesz się silna? To zależy od tego, jak zdefiniujemy silną kobietę. O innych będę walczyć jak lwica. Gorzej, gdy muszę zawalczyć o siebie. Mam 41 lat i wreszcie uczę się mówić „nie”. Dopiero niedawno odkryłam, że czasami jednak mogę powiedzieć, co ja bym chciała, bo do tej pory chciałam, żeby wszyscy naokoło byli zadowoleni, czasem kosztem mojego samopoczucia. Muszę starać się znaleźć złoty środek, bo jak przez całe życie jesteś dobra i na wszystko się zgadzasz, to gdy odkryjesz, co daje ci umiejętność stawiania granic, łatwo przegiąć w drugą stronę. – W wywiadzie, który zrobiłyśmy osiem lat temu, mówiłaś, że nie umiesz stawiać granic samej sobie. Czy nauczyłaś się przez ten czas, jak nie zatracać się w pracy? (Śmiech). Ależ skąd! Pracuję cały czas, a gdy nie pracuję, przeliczam, ile mogłabym w tym czasie napisać. Wyobraź sobie, że dla innych ludzi jestem pobłażliwa, czasem zrobię coś za kogoś. Ale dla siebie jestem najgorszym szefem z możliwych i nie daję sobie taryfy ulgowej. Myślę, że dobrze jest czasem sobie ulżyć, ale ja tego niestety nie potrafię. Gdy na przykład jadę na wspomniane już spotkanie autorskie, to potem ten czas muszę odrobić. Robię to więc kosztem snu, bo każdy dzień mam wypełniony różnymi zadaniami. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę – Nie zrezygnujesz ze spotkań z czytelnikami? Nigdy! Nie ma większego komplementu dla pisarza niż czytelnicy, którzy chcą się spotkać z ulubionym autorem. Żyjemy tak szybko, ktoś mógłby być w 50 innych miejscach, załatwiać swoje sprawy, a jednak przyszedł, dał mi swój czas. To wielki dar. – Kiedy ostatni raz zrobiłaś sobie urlop? Nie miałam wolnego, od kiedy piszę książki, czyli od co najmniej 11 lat. Chodzi o to, że ja naprawdę kocham swoją pracę. – Nawet jeśli kochasz to, co robisz, odpoczynek jest niezbędny. Dlatego daję odpocząć mojej głowie w trakcie biegania. Wtedy jestem skupiona tylko na tej fizycznej czynności. Ruch mnie uspokaja i relaksuje. Czasami ludzie pytają mnie, jak się motywuję, bo dla mnie nie ma znaczenia, czy jest 30 stopni, czy minus 20, czy leje rzęsisty deszcz, czy mam śnieg po kolana, czy błoto. Nie potrzebuję motywacji, bo po prostu chcę biegać. Zawsze się uśmiecham, gdy słyszę takie pytanie, bo to jakbym ja kogoś, kto lubi czekoladę, pytała, jak się motywuje do jej zjedzenia. Gdy nie biegam, moja głowa pracuje na full, cały czas rozmyślam o książce, o bohaterach, ich kolejnych krokach. Nieważne, czy jestem na zakupach, w myjni samochodowej czy u fryzjera. Jestem w tym cały czas. – A przecież piszesz o zbrodniach. Książki, które piszę, niby są rozrywkowe, ale tak jak mówisz, oparte na zbrodniach, czyli na negatywnych emocjach. To oznacza, że po prostu cały czas siedzę w bagnie, w mroku. I tak, wiem, że powinnam czasem od tego odpocząć, ale… może, jak będziemy robić kolejny wywiad, będę już to umiała. [...] Czytaj też: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze” _______________________________ Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
Dziś mija trzecia rocznica ślubu Katarzyny Niezgody i Pawła Markiewicza. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której nowożeńcy udzielili magazynowi VIVA! już dzień po ceremonii. Opowiedzieli wówczas o uczuciu, które przyszło niespodziewanie, wzruszających chwilach podczas ślubu i drodze, jaka zaprowadziła ich do wspólnego „tak”.
Na ich ślubie nie brakowało emocji i łez wzruszenia. Dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, a ich historia nie zaczęła się jak romantyczna bajka. Katarzyna Niezgoda nie była gotowa na nowy związek, a Paweł Markiewicz musiał wykazać się ogromną cierpliwością i determinacją. Dzień po ślubie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o kulisach swojej miłości, zaręczynach i przekonaniu, że na prawdziwe uczucie warto poczekać. Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz. Wywiad dla magazynu VIVA! 13/2023 Paweł Markiewicz po raz pierwszy zobaczył Katarzynę Niezgodę wiele lat temu na zdjęciu w gazecie. Po latach spotkał ją przypadkiem. Ona była po różnych życiowych niepowodzeniach i chciała w końcu mieć święty spokój. Nie była gotowa na nowy związek. On był uparty. Właśnie powiedzieli sobie „tak” i opowiedzieli o swojej pięknej miłości. – Dzisiaj jest pierwszy dzień Waszego małżeństwa. Paweł: Gdy się obudziliśmy, przywitałem Kasię słowami „Dzień dobry, kochana żono”. „Żona”… to dla mnie zupełnie nowe słowo. Ale jakie wyjątkowe! Tak samo jak założenie obrączki po przebudzeniu. Katarzyna: Ja też muszę się do obrączki przyzwyczaić. Paweł: Mamy piękną perspektywę, kochanie. – Mieliście piękny ślub. Kasia miała przepiękną suknię. Przesąd mówi, że pan młody nie powinien wcześniej widzieć sukni ślubnej… Paweł: Nie widziałem. Wcześniej oglądaliśmy różne kreacje. Jedna była podobna i ta, szczerze mówiąc, podobała mi się najbardziej. Kasia jednak o tym nie wiedziała, bo nie chciałem jej nic sugerować. Katarzyna: Paweł nigdy niczego nie narzuca i nie próbuje przekonać do swoich racji. Paweł: Dla mnie najważniejsze było, by w dniu ślubu Kasia czuła się komfortowo. Katarzyna: Długo zastanawiałam się nad sukienką, bo zależało mi na tym, żeby się ubrać, a nie przebrać. Chciałam, żeby była biała, ale z welonem już nie chciałam szaleć. – Jakie emocje towarzyszyły Wam podczas ślubu? Mówiłaś, że ślub powinni brać ludzie młodzi. Katarzyna: Nie lubię być w centrum uwagi, a na ślubie, na weselu cała uwaga skupia się na parze młodej. To było dla mnie bardzo stresujące. Poza tym było dużo spraw związanych z organizacją tego wyjątkowego wydarzenia. Podeszliśmy do tego zadaniowo, chociaż nie spodziewałam się, że to będzie bardziej skomplikowane niż zwykłe przyjęcie. Paweł: I tak ze ślubu na rajskiej plaży w Meksyku, na której mieliśmy być my i świadkowie, zrobiło się przyjęcie na sto osób. Wiesz, ile mieliśmy pomysłów na ten dzień? Mieliśmy brać ślub, lecąc balonem nad Ugandą. W Peru na Machu Picchu. Kilka było naprawdę odjechanych. Katarzyna: Ale jednak jesteśmy bardzo tradycyjni, a dla mnie bardzo ważne było, żeby byli z nami w tym dniu wszyscy nasi przyjaciele. Paweł: Niektórzy dolecieli w ostatnim momencie, pokonując różne trudności, żeby być z nami w tym dniu. Katarzyna: Nie ukrywam, że chciałam, żeby to już było za mną. Ale gdy składałam przysięgę, drżał mi głos. Może dlatego, że na wprost mnie, przodem do mnie, stały dwie koleżanki, które po prostu ryczały. Zresztą nie one jedne. Gdy szłam do altany, w której czekała urzędniczka, kątem oka widziałam, że dużo gości pochlipywało. Paweł: Gdy pani urzędniczka powiedziała: „A teraz pan młody chciałby coś powiedzieć”, widziałem zdziwienie w oczach Kasi. A ja podziękowałem jej za to, że zgodziła się zostać moją żoną, powiedziałem, że czekałem na nią całe życie i że bardzo ją kocham. Katarzyna: I wtedy poleciały łzy. Paweł: To było wspaniałe wydarzenie, nie tylko dla nas. Katarzyna: Kluczem do tego, żeby wszystko się udało, jest to, żeby otaczać się ludźmi, którzy nam dobrze życzą. Paweł: Oni wszyscy życzą ci bardzo dobrze, wiesz, ile ostrzeżeń dostałem podczas składania życzeń, żeby cię nie skrzywdzić? – Ciekawe, skąd takie „groźby” się wzięły. Katarzyna: Moi przyjaciele znają historie moich poprzednich związków. Gdy poznałam Pawła, od razu go polubiłam. Był bardzo miły. Ale nie szukałam miłości. Chciałam być sama, mieć święty spokój, chciałam odżyć po tym, co przeszłam. Potrzebowałam w końcu przestrzeni dla siebie i swojego życia. Zresztą nigdy żadnego partnera nie szukałam, oni się sami znajdowali (śmiech). – Paweł też sam się znalazł? Katarzyna: Przyjaciele trochę pomogli. Zaprosiłam ich na kolację. Zapytali, czy mogą zabrać ze sobą kolegę. Zgodziłam się. To był Paweł. – Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Paweł: Ja byłem zakochany w Kasi dużo wcześniej. Od czasu, gdy zobaczyłem ją na zdjęciu w gazecie. Już wtedy pomyślałem, że to jest kobieta mojego życia. Przyjaciele zabrali mnie do Kasi. Pamiętam, że była zima, a jej dom rozświetlały gwiazdki. Poczułem, jakbym wjechał do jakiejś bajki. Ale ostrzeżono mnie, że trzeba mieć jaja, żeby poderwać Katarzynę. Po kolacji zaczęliśmy esemesować i zapytałem Kasię, czy da się zaprosić do kina. Na wszelki wypadek kupiłem bilety do dwóch różnych kin, bo nie wiedziałem, które wybierze. Poszliśmy. To był film „La La Land”. Siedzimy w tym kinie, film… nawet ładny. I w połowie seansu Kasia mówi: „No złap mnie za rękę”. Złapałem. I już nie puściłem. Zobacz też: Nikt nie wiedział o jej dramacie. Katarzyna Niezgoda zmagała się z chorobą. Miłość była jej największą siłą – Paweł jest od Ciebie młodszy… Katarzyna: Miłość nie zna wieku. Wiesz, zawsze starałam się nie zwracać uwagi na to, co powiedzą inni, dlatego że w moim życiu było dużo kontrowersji. Na przykład byłam najmłodszym wiceprezesem banku. Dopisano mi w dossier, że jestem o pięć lat starsza, bo nie wypadało, żeby taka małolata była na tak wysokim stanowisku. Nigdy nie szłam z prądem, żeby było miło, lekko i przyjemnie. Musiałam mieć dużo odwagi, podejmować trudne decyzje. Od najmłodszych lat wiem, że sama musiałam płacić za moje wybory. Wtedy zdecydowałam, że nie będę patrzyła na innych. Życie mnie nauczyło, że na koniec to my jesteśmy sami za siebie odpowiedzialni. Słucham swojego wewnętrznego głosu, bo chyba nie ma takiej osoby, która mogłaby mi doradzić, co jest dla mnie dobre, a co nie. I tak… jeśli chodzi o Pawła, miałam bardzo dużo wątpliwości. Dla mnie było po prostu za wcześnie. Paweł: Podczas jednego spotkania Kasia powiedziała, że chyba nie powinna się angażować, że nie jest gotowa na nowy związek. Aż mnie ciarki przeszły, bo to była naprawdę poważna rozmowa. Ale nie zraziło mnie to, nie odpuściłem. Katarzyna: Gdyby nie determinacja Pawła, na pewno nie rozmawialibyśmy dzisiaj z tobą jako nowożeńcy. – A jednak w kinie poprosiłaś Pawła, by trzymał Cię za rękę. Katarzyna: Jestem bardzo relacyjną osobą. Paweł: Moja żona ma wizerunek twardej, żelaznej kobiety. Dla wielu w biznesie jest inspiracją. Ale Kasia przede wszystkim jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Katarzyna: Ktoś mnie kiedyś nawet zapytał, jak to możliwe, że w jednej osobie są takie dwie różne Kasie. Dzięki temu udało mi się oddzielać życie prywatne od zawodowego. – Praca z mężczyznami na wysokich stanowiskach, starszymi zahartowała Cię? Katarzyna: Na pewno. Pracowałam na pełnym speedzie. Zawsze ponad normę, ponad wszystko. Nie było limitów. Ale żeby było jasne, bardzo lubię swoją pracę. Ona zawsze była moją pasją, a nie przymusem. Ale w domu nie musi się dziać tak samo. W domu trzeba rano pochodzić w piżamie, powoli napić się kawy, pomyśleć spokojnie o różnych sprawach, a dopiero potem dać się wciągnąć w wir życia zawodowego. Dom powinien być odskocznią. – Co Cię urzekło w Pawle, że jednak postanowiłaś porzucić swój święty spokój? Paweł: Ale jestem ciekawy, co powiesz! Kasia mi tego nie mówi, domyślam się tylko. Dziękuję, Kasiu, za prowokacyjne pytanie (śmiech). Katarzyna: Słyszysz, jak on ciągle gada? (śmiech) Ale tak naprawdę to jest cudowne, bo dzięki temu ja nie muszę dużo mówić. Paweł jest spokojny, ciepły i wyrozumiały. A przy tym jest niezwykle inteligentnym i mądrym mężczyzną. Zawsze znajdzie wytłumaczenie, rozwiązanie. I mogę z nim porozmawiać naprawdę o wszystkim. Po prostu my się bardzo lubimy. Paweł: Jak pewnie dla większości, tak i dla nas pandemia była próbą dla naszego związku. Dla nas to był dobry czas. Byliśmy razem, pracowaliśmy, przemieszczaliśmy się na tyle, na ile było wolno. Dostosowaliśmy się do nowej rzeczywistości i nie narzekaliśmy. Normalnie dużo jeżdżę, bo jestem inżynierem budowlanym. Kiedy możemy, podróżujemy razem. Ale kiedyś Kasia pojechała sama. Zadzwoniła, że jej mnie brakuje. To był dla mnie wielki komplement. Nie ma większej nagrody niż to, że ktoś po prostu lubi z tobą być. Katarzyna: Kiedyś, w poprzednich życiach, nagminnie wyjeżdżałam z koleżankami. Teraz już tego nie robię. Nie jesteśmy z Pawłem do siebie uwiązani, ale po prostu lubimy być razem. Zresztą moje koleżanki go uwielbiają i czasem jeździmy razem. Paweł: Kasia nie narzuca się nikomu. Lubi, a nawet kocha ludzi i ceni sobie relacje z innymi. Ale czasami muszę ją szturchnąć, żeby dała sygnał drugiej stronie, że tak jest. – Jesteście razem tyle lat. Po co był Wam ślub? Katarzyna: To jest następny etap związku. Dowód na to, że rozumiemy życie i wiemy, że nie polega tylko na zabawie, przyjemnościach i pięknych momentach. W naszym życiu, tak jak wszystkich innych ludzi, bywają trudniejsze momenty. Ważne jest, żeby być razem i motywować się wzajemnie, być, kiedy jest dobrze, ale mieć pewność, że nie opuścimy siebie w potrzebie. Łatwo jest powtarzać: „Będę z tobą, kiedy jest dobrze”, ale nie każdy potrafi wytrwać, kiedy jest źle. Chcemy móc decydować o sobie. – Potrzebowaliście papierka? Paweł: Chciałem, żeby Kasia miała potwierdzenie, że myślę o niej poważnie. Rozumiem, że taka deklaracja może być dla kobiety ważna. Katarzyna: A poza tym zawsze chciałam mieć męża (śmiech). Teraz mam drugiego. Moi rodzice już nie żyją, ale na ślubie był mój wujek, który żartował, że nie sądził, że doczeka mojego drugiego ślubu. Poza tym jestem zodiakalnym Koziorożcem i lubię mieć w życiu zaplanowane i poukładane, choć muszę przyznać, że różnie to w życiu mi wychodziło (śmiech). Paweł: Moja mama jest spod znaku Ryb, a tata Koziorożca. Już ponad 40 lat są razem. Też jestem spod znaku Ryb, jest więc dla nas szansa, że nam również się uda. Czytaj też: Wzruszenie Katarzyny Niezgody przerwało nasz wywiad. Nagle po latach milczenia zwróciła się do Tomasza Kammela: Przepraszam Cię – Kasiu, masz piękny zaręczynowy pierścionek. Czy zaręczyny były równie piękne? Paweł: Chciałem, żeby pierścionek Kasi był większy niż poprzedni (śmiech). Pomógł mi z nim kolega, który jest jubilerem w Trójmieście. Byliśmy w Sopocie, gdy mi go przyniósł. Od razu poczułem brzemię tego pierścienia (śmiech). Uklęknąłem i oświadczyłem się. Kasia była tak zaskoczona, że nie pamięta moich słów. – A co powiedziałeś? Paweł: Żeby wzięła pierścionek, bo boję się, że go zgubię. Katarzyna: Siedzieliśmy z przyjaciółmi w moim mieszkaniu w Sopocie. Byłam zajęta rozmową, a nagle Paweł rzuca się na kolana i coś zaczyna do mnie mówić. Wzięłam pierścionek i pytam: „Ale co, to już?”. Mało romantycznie (śmiech). Paweł: Ja Kasię tak kocham, że chciałbym balonem wzlecieć i sypać jej płatki róż do stóp. Ale na dany moment to były właściwe zaręczyny. Oficjalnie zaręczyliśmy się nad morzem. Sopot był do tego idealny, bo to jest nasze miejsce na ziemi. Dwa lata później na premierze książki Ewy Minge Kasia zdecydowała, że już może pochwalić się zaręczynami. I na pytanie jednej z dziennikarek, co nowego u niej, odpowiedziała, że to zrobiliśmy. – Nie boicie się, że będą na Wasz temat krążyły nieprawdziwe informacje, złośliwe komentarze? Katarzyna: Nie czytam ich. Paweł: Kilka lat temu Kasia miała wywiad do VIVY! Dostała gazetę, piękne kwiaty. Chciała się odwdzięczyć redakcji. Kupiła ciastka w cukierni – ptysie, eklerki, tort. Następnego dnia ukazały się zdjęcia z momentu zakupów z tekstem: „Tak odchudza się Katarzyna Niezgoda”. Nie mamy na to wpływu, co o nas będą pisać. Jedyne, co nam pozostaje, to nie przejmować się. My wiemy, jaka jest prawda. Katarzyna: Ludzie zawsze filtrują wszystko przez swoje własne doświadczenia. Mam nadzieję, że nasza historia o młodszym chłopaku i starszej dziewczynie, którzy zbudowali szczęśliwy związek, może być po prostu dla kogoś inspiracją. Czytaj też: Wzięli ślub w tajemnicy, świata poza sobą nie widzą. Mało kto wie, czym zajmuje się mąż Katarzyny Niezgody. Ależ zaskoczenie
AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i siłę, a dłonie są tego symbolem. Oczy za to są zwierciadłami duszy, wnętrza. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar Anna Bocek o sztucznej inteligencji: „Oprócz treści ważne są też emocje i technika” Gdy malujesz, potrzebujesz samotności? Każdy artysta lubi samotność, przestrzeń dla siebie. Życie z artystą jest i fascynujące, i okropne. Pracuję na emocjach. Muszę się w nie zagłębić, przeanalizować. Gdy jest się bombardowanym codziennymi sprawami, jest to bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Artystą jest się 24 godziny na dobę. Ale moi bliscy nie narzekają. Gdzie masz swoją przestrzeń? W Gdańsku Wrzeszczu. Tu mam swoją pracownię i mieszkanie, które kiedyś należało do pisarza Pawła Huelle i jego żony. Jako młoda dziewczyna bywałam w nim. Przychodzili tam arcyciekawi ludzie, artyści, pisarze, muzycy. Pełno było książek i panowała w nim zawsze artystyczna atmosfera. Marzyłam o nim i podskórnie czułam, że kiedyś w nim zamieszkam. Nie myliłam się. Kobiecie nie jest łatwo być artystką, choć coraz więcej się o nich mówi, pokazuje prace. A dodajmy do tego jeszcze sztuczną inteligencję… Zdecydowanie jest dużo lepiej niż kiedyś. Coraz częściej mówi się o artystkach i wystawia ich prace, ale wciąż musimy wydrapywać sobie miejsce w historii. Prawdopodobnie nadal musimy pracować dwa razy ciężej, żeby udowodnić swoją sprawność i to, że potrafimy być na równi z mężczyznami. Talent nie ma płci, ale my z konieczności bywamy bardziej pracowite, bo musimy udowadniać, że coś nam się należy. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, która nauczyła się generować obrazy, nie martwię się, bo w moim przypadku oprócz treści ważne są też emocje i technika. A ta jest nie do podrobienia. Próbowano kopiować Twoje prace? Nie raz. Ale w końcu razem z moją macierzystą galerią uznałam, że szkoda naszego czasu, by z tym walczyć. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję… Powstała lista uznanych twórców, których twórczość AI wykorzystało do nauki algorytmów, na tej liście znalazłam się również i ja. Ale mnie przed tym kopiowaniem ratuje technika autorska. Używam farb olejnych, pracuję grubymi impastami, tworzę mocną, warstwową strukturę na wielkich formatach. Tego nie da się precyzyjnie podrobić, bo to nie jest płaski wydruk czy hiperrealizm. Nawet ja sama nie byłabym w stanie odtworzyć swojego obrazu jeden do jednego. Sztuczna inteligencja może skopiować styl, ale bez tej namacalnej, rzemieślniczej faktury i oczywiście emocji efekt zawsze będzie ubogi. Żyjesz w sztuce i sztuką? Żyję w sztuce. Jestem optymistką. Czasem tylko zastanawiam się, czy jestem nią, bo jestem szczęśliwa, czy jestem szczęśliwa, bo jestem optymistką. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Gdy zastąpiła Katarzynę Dowbor, wylała się na nią fala hejtu. W najgorszych momentach Elżbieta Romanowska mogła liczyć na wsparcie ukochanego
Po świetnych występach w serialach „Ranczo” i „Pierwsza miłość” stała się ulubienicą widzów. A gdy błysnęła na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, zachwycała się nią cała Polska. Ta miłość trwała do czasu, gdy Elżbieta Romanowska przyjęła propozycję programu "Nasz nowy dom", którego gospodynią była wcześniej Katarzyna Dowbor. „Pisano, że jestem kobietą bez honoru, bo powinnam odmówić”. I nie było to najgorsze, co ją wtedy spotkało. Z okazji urodzin aktorki przypominamy wywiad, w którym opowiedziała o tym trudnym okresie w swoim życiu. I ukochanym, który dał jej wtedy wsparcie.
Całe życie spędza na walizkach. Elżbieta Romanowska nieustannie stawia czoła kolejnym zawodowym wyzwaniom. Od jakiegoś czasu ma pełne ręce roboty w związku z pracą na planie programu "Nasz nowy dom", lecz nie zapomina o najbliższych — aktorka naprawdę wiele im zawdzięcza. Szczególnie ważną rolę odgrywa narzeczony, który wspiera ją na każdym kroku... Tylko w VIVIE! Ela Romanowska opowiedziała o życiu rodzinnym i ludziach zajmujących szczególne miejsce w jej sercu. [...] Nie wahałaś się? Dostałam bardzo mało czasu do zastanowienia się. Mój narzeczony oraz moi rodzice jednak od razu powiedzieli mi, że są propozycje, których się nie odrzuca. Ale gdy przyszłam na rozmowę, podczas której miałam odpowiedzieć „tak” lub „nie”, sama do końca nie wiedziałam, jakie słowo padnie z moich ust (śmiech). Zrozumiałam, że moja odmowa nie spowoduje, że do programu wróci poprzednia prowadząca. Pomyślałam też, że tak naprawdę w tym wszystkim nie chodzi przecież o mnie, o architektów ani ekipę budowlaną. Nie my jesteśmy tu najważniejsi, tylko ludzie, którym idziemy z pomocą. Nie żyję na tym świecie od wczoraj i niejedno już widziałam, dlatego nie spodziewałam się, że nagle wszyscy zaczną bić mi brawo i mówić: „Wow! Jak super!”. Uważam, że każda decyzja zawodowa wiąże się z pewnego rodzaju ryzykiem. Moja też. Projekt, w którym biorę udział, może się nie spodobać, ja mogę się nie spodobać. To dotyczy programów, które miałam przyjemność prowadzić, seriali i filmów, w których grałam. Ta sytuacja jest inna, bo „Nasz nowy dom” istnieje już tyle lat w telewizji i w sercach widzów. Musiałabym być hipokrytką i nieczułym człowiekiem, gdybym nie odczuwała lęku i nie miała wątpliwości. Zwłaszcza że wiem, jak to jest, kiedy nagle odbiera się komuś na przykład rolę. Ja tego doświadczyłam. [...] CZYTAJ TAKŻE: Elżbieta Romanowska o hejcie: „Pisano, że jestem kobietą bez honoru, bo powinnam odmówić” Elżbieta Romanowska, Viva! 18/2023 Całe życie spędzasz na walizkach. I, jak widać, to się nie zmieni. Na szczęście rodziców mam już blisko i nie muszę do nich jeździć do Szczecina. Oni przez lata opiekowali się dziadkami. Kiedy tych zabrakło, rodzice postanowili przeprowadzić się bliżej mnie. Jestem jedynaczką i zawsze byliśmy bardzo blisko, ale pandemia pokazała nam, że to jest naprawdę bardzo ważne, żeby blisko siebie być również fizycznie. Teraz w najgorszym wypadku jedziemy do siebie 40 minut. Dzięki temu, gdy jadę na zdjęcia, a Paweł też wyjeżdża, nasz pies Browar ma najlepszą opiekę pod słońcem. Teraz mam bardzo intensywny czas, jeśli chodzi o pracę. Zdarza się, że pracuję trzy tygodnie bez ani jednego dnia przerwy. Wykreśliłam ze swojego słownika słowo „weekend”. To jest dla mnie luksus, o którym chwilowo mogę tylko pomarzyć. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Piotr Trojan marzył o aktorstwie od dziecka. Lekarz powiedział mu, że nie ma na to żadnych szans... Lubisz być otoczona ludźmi? Ja w ogóle bardzo lubię ludzi. Potrzebuję ich do szczęścia. Mam grono przyjaciół, z którymi przyszło nam sprawdzić się w różnych sytuacjach, również tych trudnych i bolesnych. Wiem, że mogę do nich zadzwonić o czwartej nad ranem, powiedzieć, że nie daję rady, i oni za 20 minut będą stali pod moimi drzwiami. Oni wiedzą, że gdyby mnie potrzebowali, jestem do ich dyspozycji o każdej porze dnia i nocy. Rodzina i bliscy są dla mnie bardzo ważni. Tak bardzo, że jak okazało się, że wesele w rodzinie wypada wtedy, kiedy mam dni zdjęciowe, i tak pojechałam. To była dla mnie święta data. Nie było opcji, żeby mnie tam nie było. Wróciłam po prostu trochę wcześniej. Potrafię zabalować do szóstej rano, ale jestem też odpowiedzialna i gdy trzeba, pożegnam się o północy niczym Kopciuszek. Jestem osobą dosyć energiczną. I mimo tego, że ostatnie tygodnie są bardzo wyczerpujące, jak wchodzę na plan serialu czy programu, staram się dać z siebie jak najwięcej. Bohaterom i ekipie „Naszego nowego domu” ta energia też jest potrzebna. Nikt tam nie potrzebuje smutasa i obrażonej księżniczki, która będzie fukać i będzie roszczeniowa. Ostatnio na planie czegoś potrzebowałam. Poszłam i sobie wzięłam. Ekipa się zdziwiła, mówiąc, że przecież jestem gwiazdą. Gwiazdy to są na niebie, a ja jestem takim samym członkiem tej ekipy jak każdy inny. Albo wszyscy jesteśmy równi, albo to wszystko nie ma sensu. Jesteśmy jak puzzle, które wszystkie razem tworzą pełny obraz. Zawsze starałam się pracować tak, żeby ludzie mieli związane ze mną miłe wspomnienia. Nigdy nie wiadomo, kiedy znów się spotkamy przy jakimś projekcie. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Muzeum Łazienki Królewskie. Elżbieta Romanowska, Viva! 18/2023
TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
„Nie chciałam, żeby Polacy się za mnie wstydzili. Wiedziałam, że wielu rzeczy mi nie wypada”. Przypominamy wywiad z Jolantą Kwaśniewską dla VIVY!
Jolanta Kwaśniewska świętuje urodziny. Z tej okazji przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!, w którym była pierwsza dama opowiedziała o kulisach życia w Pałacu Prezydenckim, małżeństwie z Aleksandrem Kwaśniewskim oraz działalności fundacyjnej. To szczera rozmowa pełna osobistych wspomnień i refleksji.
Z okazji urodzin Jolanty Kwaśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której była pierwsza dama udzieliła VIVIE!. Z właściwą sobie szczerością, klasą i poczuciem humoru opowiedziała o kulisach życia w Pałacu Prezydenckim, miłości do Aleksandra Kwaśniewskiego, przyjaźniach oraz działalności, która od lat pozostaje jej największą dumą. To pełen ciepła, wzruszeń i osobistych wyznań wywiad z kobietą, która dla wielu Polaków stała się symbolem elegancji, empatii i konsekwencji w działaniu. WYWIAD VIVY! z Jolantą Kwaśniewską z 2024 roku Na autobiografię kazała nam czekać prawie 20 lat. Żartuje, że pozazdrościła mężowi świetnie przyjętej książki. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o czasach prezydentury, o tym, jak przez lata spędzone w Pałacu Prezydenckim utrzymała przyjaźnie i jak uczyła się na błędach, budując pozytywny wizerunek Polski na świecie. Szczera. Zabawna. Pani prezydentowa. Pierwsza dama. Jolanta Kwaśniewska. –Pani prezydentowo, długo kazała nam Pani czekać na książkę o sobie. Dlaczego teraz zdecydowała się Pani na publikację wspomnień? Dlatego, że boję się, że odejdę i nikt inny tej historii nie opowie. – A może pozazdrościła Pani mężowi, który w ubiegłym roku wydał swoją książkę i która została bardzo dobrze przyjęta? Trochę mu pozazdrościłam (śmiech). Prawda jest taka, że od dawna byłam gotowa do pisania, ale tak się życie potoczyło, że nie miałam na to czasu. Najpierw przez pięć lat prowadziłam program „Lekcja stylu”, potem to, co w programie, przekładałam na książki. W związku z tym argument, że powinnam coś pisać, na mnie nie działał, bo ja ciągle to robiłam. W mojej Fundacji „Porozumienie Bez Barier” też wiecznie jakieś ważne rzeczy się dzieją. W pewnym momencie doszłam do wniosku, że albo teraz, albo nigdy. – Wydarzyło się coś, co Panią zmotywowało? Spotkałam się z Anną Dziewit-Meller, która zasugerowała, że skoro świetnie sprzedała się książka mojego męża, to może i ja powinnam w końcu się pochylić nad swoją. Mój mąż napisał wspaniałą książkę, w której jest zawarta cała współczesna historia Polski i Europy. Dużo jest w niej polityki. Każdy młody człowiek powinien ją przeczytać. Czytaj też: Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY! – Pani prezydentowo, miałyśmy rozmawiać o Pani książce (śmiech). Wiem, wiem. Zrozumiałam, że powinnam pokazać pierwiastek kobiecy w tym naszym wspólnym 10-leciu, które spędziliśmy jako para prezydencka. Doszłam jednak do wniosku, że muszę opowiedzieć wszystko od Adama i Ewy. – Miała Pani zapewne dziesiątki propozycji z różnych wydawnictw. Nie ukrywam, że zwróciły się już do mnie chyba wszystkie możliwe wydawnictwa. Ania Dziewit-Meller trafiła po prostu w dobry moment, bo gdy ona pojawiła się u mnie z propozycją, miałam już zaczętą książkę. Sama ją pisałam, ale niestety brzmiało jak „chwalba”, dlatego poprosiłam o kogoś do współpracy, kto na podstawie dokumentów, wywiadów, których przez lata udzieliłam, zada mi odpowiednie pytania. Uznałam, że to będzie bardziej wiarygodne. – Nie boi się Pani, że ponownie pojawią się zarzuty pod Pani adresem, że afiszuje się ze swoim szczęściem i niesamowitym życiem? To co? Mam sobie nogę odciąć (śmiech)? Z książki dowiecie się państwo, że nie zawsze było kolorowo… – Lepiej niech Pani nie odcina. Pani ma bardzo zgrabne nogi. I mąż je wychwala (śmiech). O wszystkich trudnych rzeczach, które się dzieją, o moich problemach z sercem nie będę mówiła. Powiem tylko, że nie jestem okazem zdrowia, więc nie ma tu czego zazdrościć. A jeśli chodzi o życie prywatne… to, jak każdemu z nas to życie prywatne wychodzi, zależy tylko od nas. Tutaj też nie ma czego zazdrościć, bo nad każdym związkiem trzeba ciężko pracować. Nastały takie czasy, że jak coś się między ludźmi psuje, to się od razu rezygnuje i szuka kogoś nowego, dlatego że założony model małżeństwa nie sprawdził się. Bo przecież miało być fajnie… – A potem życie zweryfikowało oczekiwania. Dobre życie, małżeństwo, rodzina to ciężka praca. To jak podlewanie roślinki. Będzie dobrze rosła, gdy będziemy coś dawać od siebie. To jest warunek konieczny do stworzenia dobrej relacji. Oraz to, że trzeba trafić na odpowiedniego partnera. Jeśli nadajemy na tych samych falach i mamy podobne poczucie humoru, łatwiej jest iść przez życie. – Pani stworzyła fajną rodzinę. Wzorcem były Pani własne doświadczenia z dzieciństwa i młodości? Z domu wyniosłam dużo miłości i ciepła. Miałam wspaniałych rodziców, szczególnie ciepłą osobą była moja mateńka. Altruistka, oddana nam bezgranicznie. Zrezygnowała z pracy, żeby wychować mnie i moje siostry. Już gdy byłyśmy starsze, na święta, imieniny przyjeżdżałam do Gdańska z prezentami dla mamy, a to jakiś sweter przywiozłam albo fajne buty, a ona mówiła: „Córeńko, ja nic nie potrzebuję”. Niestety mateńka zmarła, mając 62 lata. Całe życie była otwarta na ludzi. Pamiętam, że zawsze gotowała wielki gar zupy, aby wszyscy nasi kumple, których rodzice pracowali, zjedli na przykład kartoflankę i mogli lecieć na podwórko, bawić się. Wiedziałam dokładnie, jaką chcę mieć rodzinę. Gdy szukałam partnera na życie, pojawił się Olek. Skrząca inteligencja. Ogromne oczytanie. Świetne poczucie humoru, co było, jak już powiedziałam, bardzo ważne, bo w trudnych czasach, jeśli nie ma się poczucia humoru, nic nie pomoże. Gdy pojechał do rodziców do Białogradu i powiedział: „Żenię się z Jolą”, to jedyne pytanie, jakie zadała jego mama, brzmiało: „Czy ona nie jest »zanuda«”? – Nie okazała się Pani „zanuda”. Na szczęście nie. Mam poczucie humoru, które parę razy uratowało mnie w trudnych sytuacjach. Po prostu nauczyłam się, że lepiej ugryźć się w język, nawet jeśli bardzo chce się coś powiedzieć. Ile razy było tak, że chętnie bym szpilę wbiła, ale wiedziałam, że tylko zaognię sytuację. – Skoro jesteśmy przy szpilach, zapytam przy okazji o przekleństwa. Jakie najbrzydsze słowo padło z Pani ust? O Jezu! To jest niesamowite, ale w naszej rodzinie to chyba ja najbardziej klnę. Jak jakiś mecz nie idzie po mojej myśli, nadużywam słowa na „k”. Wiązankę potrafię puścić. Na drodze też mi się zdarza. Niestety, z przykrością to mówię, są momenty, w których mój temperament daje o sobie znać. – Było o brzydkich słowach, a teraz o ładnych. „Mateńka”, „Olusia”… Pani zawsze z wielką czułością mówi o bliskich, o współpracownikach, nawet o obcych ludziach. Zawsze tak miałam. Wie pani, zanim powstała moja fundacja, nie miałam nic innego do zaoferowania niż dobre słowo. Zdarzało się, że przychodziły do mnie kobiety, których mężowie zginęli na misjach pokojowych. Pamiętam doskonale spotkanie z wdową po saperze, który w Warszawie rozbrajał ładunek wybuchowy i zginął. Ta wspaniała kobieta przyszła z dwiema córkami i po prostu popłakałyśmy sobie. To, co mogłam im wtedy dać, to przytulić, ukochać po prostu. Była też matka błagająca o wsparcie finansowe na leczenie dziecka chorego na białaczkę. Było potrzebne 100 tysięcy dolarów. Ale co ja wtedy mogłam zrobić oprócz obdarzenia czułością? Myślałam, że życia mi nie starczy, żeby przytulić tych, którzy potrzebują mojej pomocy. Dopiero jak powstała fundacja, zaczęliśmy dofinansowywać poszczególne kliniki onkologii dziecięcej, a w 2005 roku w czerwcu otworzyliśmy klinikę onkologiczną w Gdańsku. – To jest Pani największa duma? Tak, bo wcześniej dzieci chore onkologicznie były w Gdańsku leczone w warunkach urągających godności człowieka. Nie tylko ja powinnam być dumna, ale również ci, którzy zechcieli ten projekt wesprzeć. Mieliśmy 10 „złotych” sponsorów, którzy przekazali pieniądze, a ja za to zostałam przesłuchana przez sejmową komisję śledczą. W podziękowaniu. Im bardziej rosłam, im bardziej moja pozycja gruntowała się i stałam się bardzo ważna dla Polek i dla Polaków, tym większa zawiść była wokół mnie. W tym roku, nie tak dawno, jeden z prominentnych polityków z czasów AWS-u, który był w opozycji do mojego małżonka, przeprosił mnie za siebie i swoje ugrupowanie, za całą niegodziwość w stosunku do mnie. Czytaj też: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie – Jak Pani radziła sobie z tą niegodziwością? Co można w takiej sytuacji zrobić? Dawniej było takie powiedzenie: „Nie przejmuj się tym, co piszą w gazetach, bo to, co jest w nich dzisiaj, jutro wyścieli kubły na śmieci”. Niestety dzisiaj jest inaczej, bo każdy wpis, jaki się pojawia w internecie, zostawia ślad. Te wszystkie, także te krzywdzące opinie są dla mnie bardzo trudne do zniesienia. Ale staram się kierować dewizą: „Nieważne co, a kto mówi”. Jak ktoś, kto od samego początku nie lubił mojego męża, pisał o mnie „żona komucha Kwaśniewskiego” i był do mnie negatywnie nastawiony, nie zmienia o mnie zdania. Ale są takie osoby, których opinie są dla mnie ważne. Autorytety. Z ich zdaniem się liczę. Mój mąż. Ola. Basia Labuda, którą ubóstwiam, z którą jestem w przyjaźni całe lata. Jestem jej bardzo wdzięczna, że mimo tego, że była w opozycji, przyjęła zaproszenie do objęcia teki ministry w gabinecie mojego małżonka. Bardzo dużo współpracowałyśmy. Z nią do dzisiaj często toczymy długie Polek rozmowy. Z jej zdaniem zawsze liczyłam się i liczę się dziś. Wracając do pani pytania o to, czy boję się, że znów mi ktoś zarzuci, że się przechwalam swoim życiem… Mój wywiad jest do bólu szczery. To nie są zmyślone odpowiedzi. – Jakie bolesne rzeczy przeczytała Pani o sobie? Wielokrotnie były wyssane z palca informacje, na przykład: „Nie dostała się na aplikację sędziowską”. Nigdy się o nią nie starałam, bo nie miałam na to ochoty. Ale to już nie jest nigdzie napisane. W tym rzecz. Ale nie przejmuję się takimi drobiazgami, bo dla mnie najważniejsze jest, żeby być przyzwoitym człowiekiem. Jeśli rano wstaję, patrzę na swoje odbicie w lustrze i nie mam nic sobie do zarzucenia, jest dobrze. Wciąż idę drogą, którą wybrałam kiedyś. Tyle lat w fundacji, w różnych działaniach… Czuję się z tym dobrze. – A jednak były wokół Pani osoby zazdrosne? Takie osoby były i są wszędzie. – Pokazała to sytuacja z Kongresem Kobiet, o której pisze Pani w książce? Z Kongresem Kobiet, który był pomyślany, żeby wzmacniać i wspierać kobiety, związane są wielkie nazwiska, którym niestety przyzwoitości zabrakło. To jest wycineczek niefajnych rzeczy, które się przy okazji działy. Zawsze miałam umiejętność rozmawiania z kobietami. W dziesiątkach miejsc, w których bywałam, wszędzie o Kongresie Kobiet mówiłam i na niego zapraszałam. Podczas pierwszej edycji miałam bardzo polityczne wystąpienie, bo chciałam namawiać kobiety, żeby były bardziej aktywne w polityce, żeby sięgały po więcej, wspinały się po szczeblach kariery, nie odpuszczały. Dziennikarz jednej z gazet napisał: „Jedna polityczka, która miała szansę, żeby zostać prezydentką. Jolanta Kwaśniewska, której zresztą nie lubię”. Tak miło… Ale dodał, że nie zdecydowałam się na start w wyborach. – Miała Pani taki pomysł? Nie! W żadnym momencie. Ale wydawało mi się, że gdybym miała, Kongres Kobiet powinien mnie wesprzeć. Szybko zrozumiałam, że to nie nastąpi. Nawet nie pozwolono mi pożegnać się z tymi kobietami, które zaprosiłam i które przyjechały tam za swoje pieniądze. To jest dla mnie zamknięty rozdział. Zrozumiałam, że nie ma tam dla mnie miejsca i że nie potrzebuję tej wielkiej machiny Kongresu Kobiet, żeby mówić o rzeczach dla mnie ważnych. Przede wszystkim jednak nie chcę mieć wokół siebie wampirów energetycznych. Chcę pracować z ludźmi, którzy myślą podobnie do mnie. Nie chcę być w nieszczerym, jakimś udawanym układzie. – Jak przez 10 lat prezydentury udało się Pani utrzymać przyjacielskie relacje? Bardzo staraliśmy się nie zaniedbać naszych przyjaźni, choć nie było to łatwe. – Ale Pani nie mogła ot, tak sobie zaprosić przyjaciółek na piątek wieczór? To było nierealne. Gdy zostaliśmy parą prezydencką, tuż po wyborach pojechaliśmy do przyjaciół na spotkanie wigilijne. Widzimy, że wszyscy są tacy dosyć powściągliwi. Jak nigdy przedtem. Potem się okazało, że zanim my przyjechaliśmy, pojawił się u nich cały dział organizacyjny, wszystko dookoła sprawdził pod względem bezpieczeństwa, a lekarz pobrał próbki wszystkich przygotowanych dań. Wtedy doszliśmy do wniosku, że nie chcemy komukolwiek z naszych przyjaciół robić takich kłopotów. To było niefajne po prostu. W związku z tym w gronie przyjaciół spotykaliśmy się dwa razy w roku, 15 czerwca na moich imieninach i 12 grudnia na imieninach mojego małżonka. Zapraszaliśmy kucharzy z hotelu Victoria, którzy przygotowywali dla naszych gości w Pałacu Prezydenckim kolację, i płaciliśmy za nią z własnej kieszeni. Były tam wszystkie ważne osoby w naszym życiu: współpracownicy, ludzie ze świata kultury, nauki, przyjaciele. I to by było tyle. – A ploteczki z przyjaciółkami? Nie dało rady. Tyle się działo. Raz jeden przyszły moje przyjaciółki na miłą kolację do pałacu. Koniec. Raz na 10 lat. – Ola miała 14 lat, jak zamieszkaliście w Pałacu Prezydenckim. Z córką to była inna bajka. Ona była nastolatką i ta życiowa zmiana była dla niej bardzo trudna. – A dla Pani? Dla mnie o tyle, że nie mogłam poświęcić jej tyle czasu, ile powinno się poświęcić nastolatce. Na szczęście już była ukształtowana, bo w życiu dziecka pierwsze trzy lata są najważniejsze. To wtedy kształtuje się osobowość. To wtedy miałam dla Oli mnóstwo czasu. Zrezygnowałam z pracy, nie poszłam do Ministerstwa Sprawiedliwości, mimo że dostałam propozycję. Najważniejsza była Oleńka. Byłyśmy głównie we dwie, a ja objaśniałam jej świat. Był stan wojenny, mało co można było kupić, więc jeździłam z małą Olą w wózku, żeby upolować mydło albo kalmary. Z tymi kalmarami to była śmieszna historia. Nie wiedzieliśmy wtedy, czym one są. Nie było internetu, więc nie było szans przeczytać, że nie gotuje się ich dwie godziny, żeby były bardziej miękkie (śmiech). Czytaj też: Wystarczyło jedno pytanie o Kubę Badacha. Była pierwsza dama nie kryła emocji. Tak podsumowała zięcia przed kamerami – Poszła Pani za przykładem mamy i zrezygnowała Pani z kariery dla dziecka? Absolutnie. Uważam, że to jest najważniejsze. Zdarza mi się prowadzić mentoringowe spotkania z dziewczynami z różnych szczebli zarządzania, które pełnią ważne funkcje w korporacjach, i mówię im, żeby nie przegapiły tego momentu. Mężczyzn też namawiam, żeby byli aktywni w wychowywaniu dzieci. Nie lubię sformułowania „poświęciła się dla dziecka”. Dla mnie towarzyszenie Oli w dorastaniu było po prostu bardzo ważne, rozwijające i sprawiło mi ogromną radość. – Prowadziła Pani notesik ze śmiesznymi powiedzonkami Oli? Taki zeszycik prowadził mój teść, który niestety był lekarzem o koszmarnym charakterze pisma. Mamy cały zeszyt z powiedzonkami, których nie możemy rozczytać. Jedynie chyba pani w aptece mogłaby sobie z tym poradzić (śmiech). – Wróćmy do Pałacu Prezydenckiego… Nie miałam już dla niej tak wiele czasu, jak bym chciała. Po wejściu do naszego apartamentu po prawej stronie był pokój Oluni, po lewej nasza sypialnia. Jak wracałam z wyjazdów, z fundacji czy choćby z jakiegoś spotkania w Sali Rokoko, pierwsze kroki zawsze kierowałam do niej, żeby zapytać, jak jej minął dzień, co się działo. Ola była nastolatką, która zdawała sobie sprawę z tego, że jej wolno mniej. Nie musieliśmy jej tłumaczyć, że jest córką pary prezydenckiej i musi się zachowywać w taki sposób, żebyśmy nie musieli się wstydzić. Naturalnie odnalazła się w tej sytuacji. Podobnie jak ja. Czułam, że muszę zachowywać się w taki sposób, żeby Polacy nie wstydzili się za mnie. Wiele samoograniczeń miałam ja, miała i Ola. Wiedziałyśmy, że wielu rzeczy nam po prostu nie wypada. – Jak to wytrzymać? Najpierw mówiłam sobie: „Jeszcze tylko cztery lata, trzy, dwa”. – A tu kolejna kampania… I znów liczyłam: „Jeszcze tylko cztery lata, trzy, dwa, jeden i już będziemy inaczej funkcjonować. Zapomnimy, których rzeczy nam nie wypada”. Ale dzisiaj każdy ma oczekiwania, że w różnych sytuacjach muszę zachowywać się, jakbym wciąż była pierwszą damą. W domu chodzę ubrana na luzie, często w dresie. Na miasto jednak tak się nie ubiorę. – I na plaży nad Bałtykiem Pani się z kocem nie rozłoży? Kiedyś się rozłożyłam. Na plaży w Juracie. Nie byłam już prezydentową i spędzałam wakacje w hotelu Bryza. Okazało się, że śledził mnie jeden z najsłynniejszych polskich paparazzi. Cały boży dzień polował, żeby zrobić mi zdjęcia. Później chwalił się, że największe pieniądze, jakie zarobił, to właśnie za te moje zdjęcia w jednoczęściowym kostiumie kąpielowym, który zresztą miałam po mamie Olka. – Nie zauważyła go Pani? Widziałam go w różnych momentach, ale jakoś tak moja czujność opadła około godziny 16. Był piękny dzień, zostaliśmy na plaży dłużej. I wykorzystał to. Przeprosił mnie wiele lat później i nawet obiecał, że wpłaci jakieś pieniądze na rzecz naszej fundacji, ale to się nigdy nie stało. – Czy w trakcie prezydentury Pani męża często czuła się Pani samotna? I tak, i nie. Zawsze są momenty samotności, po pierwsze, fizycznej, bo mąż rozpoczynał pracę bardzo często już o siódmej rano, kiedy jeszcze nikogo nie było w pałacu. Wtedy było najciszej i mógł przeglądać wszelkie dokumenty. Oleńka wychodziła do szkoły i nie było jej cały dzień. Dlatego dla mnie było ważne, żeby chociaż chwilę spędzić razem, podczas lunchu czy kolacji. W pewnym momencie, gdy już działała fundacja, czułam się samotna w podejmowaniu decyzji, komu przekazać pieniądze, na przykład na leczenie. Niewielkie, bo na początku nie miałam zbyt dużo funduszy. Później było już łatwiej, bo powstała rada fundacji i decydowaliśmy razem. Wracając do życia prywatnego… Jest sobota. Olusi nie ma, męża nie ma… – Nie ma się do kogo odezwać? Nie ma. Dlatego zawsze cieszyły mnie premiery teatralne czy kinowe, bo często towarzyszył mi tata. Ubóstwiał operę, więc chodziliśmy na wielkie koncerty. To było dla mnie ważne, bo – jak mówiłam wcześniej – nie chciałam przyjaciołom już więcej ściągać do domu kontroli. A ze mną zawsze byli moi chłopcy z ochrony… – Tata nigdy nie przeprowadził się do Warszawy? Zawsze mieszkał w Gdańsku. Tylko jak coś złego działo się z jego zdrowiem, przyjeżdżał tu do szpitala MSWiA, bo był inwalidą wojennym pierwszej grupy. Jak z niego wychodził, a jeszcze taki marny był, mogłam go troszkę doglądać. Po tacie dostałam pudło pamięci. Moja siostra Alunia przywiozła je z Gdańska. Przez cały okres prezydentury zbierał wszystkie artykuły, jakie się na nasz temat pojawiły. Miał tego mnóstwo. Była tam też teczka pod tytułem: „Niepochlebne artykuły na temat Joli i Olka”. Z ogromnym zdziwieniem zobaczyłam, że w 1996 roku podczas tej strasznej, brutalnej kampanii wyborczej na mój temat też pojawiały się niesympatyczne artykuły. Przyczepiano się do wszystkiego. Potrafiono skrytykować nawet wielkość ronda mojego kapelusza. Pisano, że moi styliści powinni mi podpowiedzieć. Być może by podpowiedzieli, gdyby byli (śmiech). Dostawało mi się. – Uczyła się Pani wszystkiego na żywym organizmie. Metodą prób i błędów. Jak mi wypomniano, że mam za krótką spódnicę, przyglądałam się, jakie nosiła Lady Diana. Gdy spotkała się ze mną Sarah Ferguson, miała tak krótką spódnicę, że jak siadała, musiała zakrywać przed fotografami nogi. I była to zdecydowanie krótsza spódnica niż ta, którą miałam na spotkaniu z królową Elżbietą II. Ale postanowiłam szyć dłuższe, żeby nie dawać powodów do jakiejkolwiek dyskusji. – A wracając do pudła pamięci… To, co wzruszyło mnie ogromnie, to moment, kiedy znalazłam dyktafon, na którym mój tata nagrał opowieść o tym, jak w 1955 roku wyjechał na misję pokojową do Korei razem z Amerykanami, Szwedami i Szwajcarami. Ja się urodziłam w czerwcu, a w październiku tata poleciał na dziewięć miesięcy. To było dla mnie bardzo ciekawe usłyszeć, co tam przeżył, bo nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Wypisał nam dziesiątki ciekawych rzeczy ze swojego życia. Równie ciekawych dowiedziałam się, gdy do książki zaczęłam przeglądać kolejne, własne pudło pamięci. Trafiłam w nim na ogromną liczbę listów, które wymieniałam ze znamienitymi osobami z całego świata. W 1997 roku byłam w Finlandii na spotkaniu z Rosalynn i Jimmym Carterami. Zaprosili mnie wtedy do swojej fundacji. Znalazłam list od Rosalynn, w którym pisze, że są wdzięczni, że do nich dołączyłam. Szimon Peres dla odmiany pisał do mnie, że cieszy się, że mógł wziąć udział w projekcie Rainbow Bridge, który zrealizowałam pod Olsztynkiem. Spotkałam się z nim zresztą tuż przed jego śmiercią. Zapytał mnie wtedy, czy wciąż robię te szkoły tolerancji. – Ten dzień, kiedy Pani mąż został wybrany na prezydenta, zmienił nie tylko 10 kolejnych lat, ale całe życie. Ze względu na naszą rozpoznawalność muszę powiedzieć, że niestety tak. Choć wartością dodaną prezydentury jest to, że mogłam poznać tak wiele fantastycznych miejsc i osób, bo kocham ludzi. Jesteśmy z mężem gadułami, ale bardzo lubimy słuchać innych. Każda przeprowadzona rozmowa, każde miejsce, w którym te osoby spotkaliśmy, są dla mnie bardzo ważne. – Czy wie Pani, ile prac magisterskich powstało na Pani temat? Dotarłam do trzech. Ktoś się na mnie nawet doktoryzował (śmiech). Pierwsza powstała chyba tuż po prezydenturze w 2006 roku. – Jedna miała tytuł „Fenomen Jolanty Kwaśniewskiej”. Czy Pani już rozpracowała swój fenomen? Tu nie ma żadnego fenomenu. Po prostu trzeba być sobą i do końca przyzwoitym człowiekiem. To wszystko. – Ma Pani fajne życie? Bardzo. I dlatego, póki jest zdrowie i siły, robię to, co robię. Za rok stuknie mi siedemdziesiątka. Jest nieźle. Miałam i mam dobre i szczęśliwe życie. Założyłam fundację, żeby za nie, za dobry los, fantastyczną, cudną rodzinę podziękować, niosąc pomoc dla innych. – A gdy Pani spojrzy w przód, to co Pani zobaczy? Nie chcę się oglądać wstecz, bo na przeszłość nie mam najmniejszego wpływu. Jaka będzie przyszłość, nie wiem. Mówi się, że Pan Bóg śmieje się z naszych planów, i chyba coś jest na rzeczy. Dlatego żyję tu i teraz.
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i nie dla każdego zawsze jest szczęśliwy. Musi się wiele rzeczy wydarzyć, niezależnych od ciebie. – Czym naprawdę jest? Tyle lat się nad tym zastanawiam. Czy to jest powołanie? Janko Muzykant też miał powołanie do muzyki, ale nie miał możliwości. Ja możliwości miałem, Bogu dzięki, bo jestem tak skonstruowany, że pewnie inaczej nie mógłbym żyć. Wnukom zawsze przypominam, że łatwiej jest w życiu, gdy ma się pasję, i że trzeba się z nią utożsamiać. A najmłodszy z nich, czteroipółletni Wicio powiedział mi niedawno: „Dziadziu, ty nie jesteś stary, ty jesteś pochylony”. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.