Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich. Nic nie zapowiadało, że odejdzie. Nie była chora. I teraz wszystkie światowe agencje muszą przestawić się na współpracę z nowym partnerem. Skąd u nich taka ostrożność? Jak wspomniałem, muzyka klasyczna to są kontrakty na ogromne kwoty. Jest więc pewnego rodzaju niedowierzanie, że uda się ten projekt kontynuować z takim rozmachem. Poza tym to jest zamknięty świat, a ja muszę udowodnić, że jestem częścią tego środowiska. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
Przez 30 lat pracował u boku Elżbiety Pendereckiej i współtworzył jedne z najważniejszych wydarzeń muzyki klasycznej. Andrzej Giza w rozmowie z VIVĄ! wspomina kulisy tej niezwykłej współpracy oraz opowiada historie z życia państwa Pendereckich.
Przez trzy dekady był jednym z najbliższych współpracowników Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dziś prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do niezwykłych historii z życia państwa Pendereckich – od kulis organizacji prestiżowych festiwali po prywatne anegdoty, które pokazują ich z zupełnie innej, bardziej osobistej strony. TYLKO W VIVIE!: Andrzej Giza o Elżbiecie i Krzysztofie Pendereckich. Tak pojawił się w ich życiu Andrzej Giza: Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. […] – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś po imieniu, a do Elżbiety Pendereckiej „pani”? Pani Elżbieta wielokrotnie mi proponowała przejście na „ty”, ale ja nie chciałem. Ona była wybitną postacią, która zawsze lubiła postawić na swoim, a ja czułem, że gdybym skrócił dystans między nami, musiałbym na wszystko się zgadzać. Uznałem, że nie jest to stosowne. […] Czytaj też: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” – Jak pojawiłeś się w życiu państwa Pendereckich? Miałem starożytne zainteresowania, studiowałem historię sztuki i pewnego razu mój profesor uznał, że nadawałbym się do pracy w biurze organizującym projekt Kraków 2000 – Europejskie Miasto Kultury. Dostałem zlecenie przygotowania założeń międzynarodowej promocji roku Krzysztofa Pendereckiego. Nie znałem pani Pendereckiej, ale czytałem o niej w kolorowych magazynach. Uznałem, że jest osobą jak każda inna. Zadzwoniłem i mówię: „Dzień dobry, musimy się spotkać, tylko nie mam za wiele czasu. Może by pani przyjechała do mnie dzisiaj albo we czwartek. Będę miał dla pani godzinę”. Dzisiaj wiem, że nikt tak z nią nie rozmawiał. Pierwszy i ostatni raz przyjechała wtedy przed czasem, wpadła do biura i zaczęła krzyczeć: „Kto to jest ten Giza?! Co to za bezczelność?!”. Stałem akurat przy niej, wyciągnąłem rękę i się przedstawiłem. „Andrzej Giza, szalenie mi miło”. Ona się zmitygowała i mówi: „Szalenie mi miło, Elżbieta Penderecka”. Potem już spotykaliśmy się w jej domu. Pewnego razu omawialiśmy jakieś szczegóły w salonie, gdy przyjechali Andrzej Wajda i Stanisław Radwan na kolaudację filmu „Katyń”, do którego Krzysztof Penderecki napisał muzykę. Krzysztof wszedł i mówi: „Elżbietko, czy bylibyście tak mili i się usunęli z Andrzejem, bo będziemy film oglądać”. A pani Elżbieta odparła: „Poczekajcie sobie w kuchni, my naprawdę o ważnych rzeczach rozmawiamy”. I czekali w kuchni. […] – Przez 30 lat nazbierałeś anegdot i wspomnień. Państwo Pendereccy byli szalenie inspirującymi osobami, a ja zjeździłem z nimi cały świat. Mieli wpływ na postrzeganie Polski w świecie, wpłynęli na rozwój karier wielu osób. Ale przede wszystkim pani Elżbieta motywowała męża do pracy, do kolejnych koncertów, podróży. Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego… miałaby dziś zupełnie inny wymiar. I zawsze mi powtarzała: „Pamiętaj, ja sygnuję to swoim nazwiskiem, a moje nazwisko nie należy do mnie, tylko należy do świata”. – Rozumiem, że najczęściej wtedy, kiedy musiałeś powiedzieć, że coś może się nie udać. Tak, na przykład wtedy, kiedy zapraszała na jeden festiwal pięć wielkich orkiestr, a każda taka orkiestra kosztowała na przykład około miliona złotych i ja wiedziałem, że nas po prostu nie stać. Ale ona już zaprosiła, a ja musiałem część z nich odwołać. – W jakim stanie są Twoje nerwy? Wydaje mi się, że w niezłym, choć przez te lata wielokrotnie miałem momenty, że chciałem wszystko rzucić. Niewiele osób wytrwało tyle lat co ja i muszę przyznać, że organizacja festiwalu jest wyczerpująca i fizycznie, i psychicznie. – Szczególnie teraz, kiedy po raz pierwszy festiwal odbędzie się bez pani Pendereckiej? Mam świadomość, że mnóstwo osób patrzy mi na ręce. – Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. […] – Rozmowa z Tobą też jest szalona. Zaczęliśmy od węgorzy, a kończymy na ptakach. (Śmiech). Jest jak życie, pełna śmiechu i łez. Na festiwalu bywają politycy, dyplomaci, artyści i ornitolodzy stowarzyszeni w organizacji Birds and Travel. Wyobraź sobie, że oni wstawali o czwartej rano i biegli nad Wisłę oglądać i nagrywać przelatujące ptaki. Wieczorem w eleganckich strojach siedzieli w Filharmonii Narodowej. Czekam już na te spotkania. Takie jak to sprzed lat z panią prezydentową Anną Komorowską i żoną ówczesnego prezydenta Węgier. W przerwie koncertu rozmawialiśmy o przygotowywaniu gulaszu. Wdaliśmy się w gorącą dyskusję na temat zamykania papryki w tłuszczu. Pamiętam, że wtedy usłyszałem głos pani Pendereckiej: „Andrzej! To wstyd! Co ty robisz? Uczysz panią prezydentową w filharmonii gulasz gotować?!”. Miałem z panią Penderecką ciekawe życie, a w pamięci mam mnóstwo wspaniałych historii. A co przyniesie przyszłość? Jestem realistą, ale nastawionym pozytywnie. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
Choć różnią się niemal we wszystkim, stworzyli związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. W rozmowie zdradzają, jak wygląda ich codzienność i który moment w relacji był dla nich prawdziwym sprawdzianem.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr Domaniecki w szczerej rozmowie opowiadają o tym, jak naprawdę wygląda ich związek. Aktorka przyznaje, że są jak ogień i woda, ale właśnie dzięki temu świetnie się uzupełniają. W wywiadzie dla magazynu "Viva!", który przeprowadziła Katarzyna Piątkowska, wracają też do ważnego momentu w swojej relacji – pierwszego spotkania Piotra z córką aktorki, Marysią. Ewa i Piotr o ważnym etapie swojego związku. Chodziło o jej córkę. Wywiad VIVA! [...] – Jesteście jak ogień i woda? Piotr: Różnimy się w wielu sprawach. Nawet inne rzeczy lubimy oglądać. Ja kocham stare filmy, Ewa woli „Bridgertonów”. Ewa: Jestem małomówna, w przeciwieństwie do Piotrka (śmiech). Sama słyszysz. Potrafi mówić bez przerwy. Mnie czasem wystarczą dwa zdania i już mam załatwioną sprawę. Za to Piotr… ma zawsze dużo do powiedzenia. Gdy w nocy wracam ze spektaklu, zawsze na mnie czeka. I gdy ja marzę o przyłożeniu głowy do poduszki, on zaczyna swoją serię pytań. Czasem mnie to wkurza, bo jestem zmęczona i wszystko zdążyłam mu opowiedzieć przez telefon. – To nieduży koszt za bezwarunkową miłość. Ewa: To prawda. Ale czasem wolałabym, żeby pomilczał (śmiech). Nie mówi tylko wtedy, gdy ogląda mecz. Piotr: Byłem trenerem bramkarzy w Legii, a piłka to moja pasja. – A Ewy? Ewa: Na początku znajomości, kiedy chciałam się podlizać, oglądałam razem z nim. Ale przestałam (śmiech). Piotr: Za to ja nie oglądam polskich seriali. I nie będę oglądał, dopóki moja żona nie będzie w nich więcej grała (śmiech). Ewa: Wiesz, Piotr jest trenerem z prawdziwego zdarzenia. Coachem. I dla zawodników, i dla mnie. Piotr: Bywam bardzo zasadniczy i wymagający. Ewa: Ale jesteś sprawiedliwy i dlatego dzieciaki cię uwielbiają. Piotr ma talent pedagogiczny. – Wykorzystał to podczas pierwszego spotkania z Twoją córką Marysią? Piotr: To było dla mnie bardzo stresujące spotkanie. Marysia ma przecież prawo do własnego osądu całej sytuacji. Nie miałem wpływu na to, co myśli o nowym związku swojej mamy, mogłem się tylko postarać, żeby wypaść jak najlepiej. Mogę powiedzieć, że się lubimy. Ewa: Marysia wyprowadziła się z domu, jak miała 18 lat, bo chciała mieszkać sama. Od wielu lat jest samodzielna. Gdy pojawia się nowy partner jednego z rodziców… to nigdy nie jest proste. Ale gdy dziecko jest dorosłe, prowadzi własne życie, chyba jest trochę łatwiej. Niestety rzadko się widujemy, bo mnie nie ma w weekendy, a w tygodniu każdy ma swoje sprawy, pracę, życie. [...] SPRAWDŹ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Przez 30 lat Andrzej Giza współpracował z Elżbietą Penderecką przy organizacji jednego z najważniejszych festiwali muzyki klasycznej. Dziś, jako prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, wspomina kulisy tej relacji. W wywiadzie dla „VIVY!” opowiada o pracy z wybitną mecenaską kultury, niezwykłych spotkaniach i historiach z życia u boku Pendereckich.
Przez 30 lat stał u boku Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dzisiaj prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, pomagał w organizacji słynnego wielkanocnego festiwalu, zdobywał miliony, uczył się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki klasycznej. Andrzej Giza o współpracy z Elżbietą Penderecką w VIVIE! Tak wyglądały kulisy ich relacji – Spędziłeś u boku Elżbiety Pendereckiej 30 lat. Rozdzieliła Was dopiero jej niespodziewana śmierć. Zastąpiłeś ją na stanowisku prezesa Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena organizującego jeden z najważniejszych światowych festiwali. Objąłem stanowisko prezesa, ale nie mogę powiedzieć, że zastąpiłem panią Elżbietę Penderecką, bo ona jest nie do zastąpienia. – Była niezwykłą postacią? I niezwykle zasłużoną dla polskiej kultury. Będę walczył ze wszystkich sił o to, by tak ją zapamiętano. Nie tylko jako żonę Krzysztofa Pendereckiego, ale jako wybitną animatorkę kultury, ambasadorkę polskiej kultury, osobę nietuzinkową, której udział w jakimś wydarzeniu był nobilitacją dla organizatora. Ale tak, jest… była bardzo barwną postacią, a 30 lat u jej boku było pełne anegdot, wybitnych postaci, zrealizowanych rzeczy, które teoretycznie były nie do zrealizowania i… węgorzy. Wiesz, że choć zmarła w październiku ubiegłego roku, ja wciąż mówię o niej w czasie teraźniejszym? Współpracownicy mnie poprawiają, a mnie się wciąż chyba jeszcze w głowie nie przestawiło. – Zaintrygowałeś mnie węgorzami. Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – Byłeś dla niej ważny? Przekonałem się o tym, gdy zmarł Krzysztof Penderecki. Dobrze pamiętam ten dzień. Była niedziela, przed siódmą rano. Zadzwoniła pani Elżbieta: „Andrzej, Krzysztof odszedł, przyjeżdżaj, nie wiem, co mam robić”. To był smutny dzień, ale zrozumiałem, że obdarzyła mnie największym zaufaniem. Tak, byliśmy dla siebie ważni i w wielu rzeczach wzajemnie sobie pomagaliśmy. Ona wiedziała, że jak zleci mi coś do zrobienia, to to na pewno będzie zrobione. – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś po imieniu, a do Elżbiety Pendereckiej „pani”? Pani Elżbieta wielokrotnie mi proponowała przejście na „ty”, ale ja nie chciałem. Ona była wybitną postacią, która zawsze lubiła postawić na swoim, a ja czułem, że gdybym skrócił dystans między nami, musiałbym na wszystko się zgadzać. Uznałem, że nie jest to stosowne. – A i tak, z tego, co słyszę, nie umiałeś jej odmówić. Umiałem, ale nie było to łatwe. Często mówiła: „Andrzej! To trzeba załatwić!”. Jeśli powiedziałem, że się nie da, rozłączała się i przestawała odbierać telefon. Kiedyś musieliśmy porozmawiać o realnych kosztach festiwalu. A musisz wiedzieć, że to są naprawdę ogromne pieniądze. Wtedy zaczynała mnie unikać. Pamiętam, że kiedyś pomógł mi Krzysztof Penderecki, dając znać, że wszyscy są na obiedzie w ich krakowskim domu. Przyjechałem, on wpuścił mnie bocznymi drzwiami. Stanąłem przy pani Elżbiecie, a ona… oskarżyła w związku z tym rodzinę o zdradę (śmiech). Tymczasem ja musiałem jej wytłumaczyć, że to, co planuje, to kompletne szaleństwo finansowe, i że są rzeczy, które mogę załatwić, a są takie, których załatwić mi się nie uda. Mówimy o festiwalu muzyki klasycznej. To nie jest impreza sportowa, która sponsorom daje gigantyczne możliwości reklamowania się. Liczba miejsc siedzących w Filharmonii Narodowej to około 1050 foteli, a w Teatrze Wielkim około 1800. – Oboje byliście trochę szaleni? Bez szaleństwa projektów na poziomie festiwalu Ludwiga van Beethovena po prostu nie da się zrobić. Wiesz, czego nauczyła mnie przez te lata współpraca z panią Elżbietą? Że nie ma półśrodków i trzeba iść na całość. [...] – Nie znosiła sprzeciwu? Nie lubiła, jak coś szło nie po jej myśli. Ode mnie wymagała rzeczy niemożliwych, ale sama takie też załatwiała. To znam z opowieści dyrektora krakowskiego Teatru im. Juliusza Słowackiego Krzysztofa Głuchowskiego, który miał zająć się organizacją wystawy partytur Krzysztofa Pendereckiego. To były lata 90. i trudno było zachwycić sponsorów czymś, dzięki czemu by wyłożyli pieniądze na sztukę. Sponsor nie chciał umieszczania logo firmy ani żadnej reklamy. Chciał zdjęcie z kimś sławnym, ale żadna z krakowskich znanych osób go nie satysfakcjonowała. Pani Penderecka zaproponowała zdjęcie z królową Szwecji. I słowa dotrzymała. Na wernisażu pojawiła się z królową Sylwią i zapozowała do zdjęcia. Innym razem, gdy Waldemar Dąbrowski wymarzył sobie, że założoną przez niego orkiestrą Sinfonia Varsovia będzie kierował artystycznie słynny Yehudi Menuhin, pani Penderecka zorganizowała takie przyjęcie w czasach, gdy na półkach sklepowych był tylko ocet, że Menuhin oszalał. Cały wieczór bawił się w Woli Justowskiej z Pendereckimi, Miłoszami, Zagajewskimi, a rano… niewiele dał radę powiedzieć, jedynie to, że Polska to jest wspaniały kraj i on chce tu przyjeżdżać. TYLKO U NAS: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem
Aktorka i trener bramkarzy piłki nożnej. Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Ewa Gawryluk-Domaniecka i Piotr Domaniecki cztery lata temu spotkali się przypadkiem i dali sobie szansę. Katarzynie Piątkowskiej opowiedzieli o swojej miłości, o dużej różnicy wieku, nauce kompromisów i swojej malutkiej, ale zgranej rodzinie.
Pewnego dnia na lotnisku w Warszawie Ewa Gawryluk… po prostu się zgubiła. Z pozoru błaha sytuacja okazała się początkiem historii, której żadne z nich się nie spodziewało – zwłaszcza że aktorka była wtedy świeżo po rozwodzie i wcale nie myślała o nowej relacji. O tym, jak przypadkowe spotkanie przerodziło się w ważną relację, Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr opowiadają w szczerej rozmowie. W jego rodzinie film i opera to codzienność. Dlatego sława Ewy Gawryluk nie zrobiła na nim wrażenia. Wywiad VIVA! [...] – Od czego zaczęła się Wasza wspólna historia? Ewa: Od mojego zagubienia na lotnisku w Warszawie. – Przecież to nie jest takie dużo lotnisko (śmiech). Ewa: I znam je dosyć dobrze, bo często na nim bywam, ale okazuje się, że da się. – Może to zrządzenie losu. Ewa: Być może, zwłaszcza że byłam tuż po rozwodzie i nie w głowie były mi nowe znajomości, a co dopiero wchodzenie w nowy związek. Przyznam szczerze, że na myśl o tym odczuwałam pewnego rodzaju niechęć. Tak czy inaczej… wracałam z nocnych zdjęć we Wrocławiu i byłam kompletnie nieprzytomna. A z samolotu wypuszczono pasażerów innym gate’em niż zwykle. I szukając wyjścia do miasta, po prostu się zgubiłam. Piotr: Byłaś naprawdę zagubiona. Do tego stopnia, że pomyślałem, że sprawdzę, czy nie potrzebujesz pomocy. Ewa: Teraz wiem, że Piotrek jest empatyczny i nigdy nikogo nie zostawi bez pomocy. A wtedy skorzystałam z jego wsparcia. [...] Piotr: Odprowadziłem ją do taksówki i dopiero na sam koniec przedstawiliśmy się sobie. – Podszedłeś do niej, bo ją rozpoznałeś? Piotr: Ależ skąd! Ewa była dość dokładnie zasłonięta czapeczką z daszkiem i okularami przeciwsłonecznymi. Ewa: A potem odnalazł moje konto na Instagramie i zaczął do mnie pisać. Najpierw przypomniał się, że to on jest człowiekiem, który nie zostawił mnie w potrzebie. – Potraktowałaś go jak natrętnego fana? Ewa: Ale nie byłam niegrzeczna. Raczej starałam się zachować zdrowy dystans. Aż odkryłam, że nasze pisane rozmowy stają się coraz częstsze, coraz ciekawsze, coraz mniej zdawkowe. Piotr: Nie przeszliśmy jednak na „ty”, a dopiero po miesiącu zaczęliśmy do siebie dzwonić. Ewa: Już wtedy, gdy do siebie pisaliśmy, poczułam, że to może być naprawdę fajna znajomość. Zwłaszcza że Piotrek nie był nachalny. Nikt nikomu miłości nie wyznawał. Wystarczyło, że naprawdę dobrze się czułam, korespondując z nim. Jestem dojrzałą kobietą, mam różne historie za sobą i szybko jestem w stanie wyczuć dobrą energię i to, czy ktoś zasługuje na moją uwagę. Piotr: Ja równie szybko zorientowałem się, jak wartościową kobietą jest Ewa. – Spodobało Ci się to, że jest znaną aktorką? Piotr: To nie miało dla mnie żadnego znaczenia. Moja mama jest kostiumografką, pracowała z Jerzym Kawalerowiczem, Krzysztofem Kieślowskim i Bogusławem Lindą. Moja chrzestna całe życie pracowała jako organizatorka castingów do bardzo dużych produkcji. Moja druga ciocia, Agnieszka Kossakowska była śpiewaczką operową związaną z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie. Zawsze kręciłem się w świecie filmu, teatru, opery. Mama dbała o mój rozwój kulturalny. Pewnie dlatego świat, w którym jest moja żona, nie robi na mnie wrażenia. Pokochałem ją, Ewę, wspaniałą kobietę, a nie aktorkę. Gdyby zajmowała się czymkolwiek innym, moje uczucie byłoby takie samo. A poza tym mama zapytała ciocię, czy Ewa jest OK, a ciocia potwierdziła (śmiech). [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca. Co jeszcze w VIVIE! 5/2026? Paulina Gałązka. Jej nietypowa droga do aktorstwa. O tym się mówi. Czy Beatrice i Eugenie Windsor zapłacą za grzechy ojca jeszcze wyższą cenę? Andrzej Giza. Prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki. Dorota Goldpoint. Jej projekty kochają kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy. Extra. Słynna barcelońska Bazylika Sagrada Família czekała 144 lata na ukończenie budowy. Podróże – itaka. Z biurem podróży ITAKA odkryjesz więcej!
Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
Łączy ich coś więcej niż sława i czerwone dywany. Wspierają się w najważniejszych momentach, potrafią cieszyć się sukcesem partnera i nie tracą przy tym własnej niezależności. Adrien Brody i Georgina Chapman, Taylor Swift i Travis Kelce czy Amal i George Clooney pokazują, że współczesne power couples to nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim relacje oparte na przyjaźni, szacunku i wspólnym kierunku w życiu.
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Poznali się w 2019 roku. On nigdy nie oceniał jej za trudną przeszłość, ona jemu dała miłość, za którą tak tęsknił. W ubiegłym roku, odbierając Złoty Glob za rolę w filmie „Brutalista”, Brody dziękował ukochanej: „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj”. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Nie ma znaczenia, jaka jest między nimi różnica wieku. Nie ma znaczenia, ile mają za sobą rozstań i przelotnych romansów. Nie ma znaczenia, czym się zajmują zawodowo. Znaczenie mają zupełnie inne rzeczy. Wsparcie, wzajemny szacunek, podziw. Wtedy mogą stworzyć związek, w którym razem będą silniejsi, niż są osobno. Power couples. Silne pary. Ale nie takie, które są znane i wpływowe, jak kiedyś Victoria i David Beckhamowie. To pary, których wspólna rzeczywistość jest dużo bogatsza, bo razem mogą więcej. Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry, „miłość to nie patrzenie na siebie nawzajem, lecz patrzenie w tym samym kierunku”. Ale dzisiejsze power couples nie tylko patrzą w tym samym kierunku. Patrzą też na siebie. Z miłością, czułością i uznaniem. Power couples – dlaczego dziś fascynują bardziej niż kiedyś „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj. Twoja wielka szczodrość, wewnętrzna siła i kreatywność, jakimi emanujesz, sprawiają, że codziennie wiem, jakim człowiekiem chcę być. Myślałem, że chwile jak ta nie będą mi już dane. Tymczasem dzięki tobie znów mogę ich doświadczać”, mówił wzruszony Adrien Brody, odbierając w 2025 roku statuetkę Złotego Globu za rolę w filmie „Brutalista”. Dziękował swojej partnerce Georginie Chapman, z którą związany jest od 2019 roku. Wcześniej jego życie osobiste było raczej nieudane. Nie mówiąc o jego wybrance, byłej żonie producenta filmowego Harveya Weinsteina, skazanego na 39 lat więzienia za nadużycia seksualne i gwałty. Oboje sądzili, że nic w życiu dobrego ich już nie spotka, do czasu gdy oboje przyjechali na bankiet do Heleny Christensen do Portoryko. Z kolei Timothée Chalamet, odbierając w tym roku statuetkę za film „Wielki Marty”, podziękował rodzicom i Kylie Jenner: „Dla moich rodziców, dla mojej partnerki: kocham was. Bardzo dziękuję”. Tydzień wcześniej, odbierając nagrodę podczas Critics’ Choice Awards, zwrócił się do ukochanej: „Kocham cię. Nie mógłbym zrobić tego bez ciebie”. A złośliwi twierdzili, że związek hollywoodzkiego aktora i gwiazdy rodzinnego skandalizującego show „The Kardashians” to coś na kształt mezaliansu. Przecież ten świetny aktor nie zniżyłby się do poziomu rodziny Kardashian-Jenner, myśleli. A jednak. Taylor Swift mimo napiętego grafiku stara się być na większości meczów rozgrywanych przez jej ukochanego, gwiazdę amerykańskiego futbolu Travisa Kelce. On też, kiedy tylko może, zasiada w loży dla VIP-ów na jej koncertach. „Ale z umiarem”, zaznacza amerykańska psycholożka Veronica West. I dodaje: „Swift i Kelce nie są do siebie przyspawani. Potrafią się rozdzielić. To dobrze, bo chodzi o to, żeby zachować balans, który jest złotym środkiem trwałości związku. Chodzi o to, by tworzyć coś wspólnie, ale nie utracić przy tym swojej indywidualności”. Tak więc Swift nadal pozostaje najlepiej zarabiającą wokalistką świata, a Kelce ulubionym graczem Amerykanów. Nie wiadomo, jak George Clooney wspierał swoją żonę Amal podczas porodu, ale Veronica West twierdzi, że równie ważne jak obopólne wsparcie jest poczucie humoru. A tego w związku państwa Clooneyów zapewne nie brakuje. Gdy w 2017 roku na świat przyszły ich bliźnięta, w sieci pojawiło się, zapewne zaakceptowane przez Amal i George’a, oświadczenie: „Ella, Alexander i Amal są zdrowi, szczęśliwi i mają się dobrze. George jest pod wpływem środków uspokajających i powinien dojść do siebie w najbliższych dniach”. Zobacz też: Emma Stone zagra w filmie... swojego męża! Zdradzamy kulisy produkcji, o której mówi całe Hollywood Miłość po przejściach – kiedy trudne doświadczenia łączą ludzi Wsparcie w ważnych chwilach to jedno. Ale wsparcie w trudnych momentach to drugie. Związek brytyjskiej aktorki Elizabeth Hurley i amerykańskiego muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa zaczął się właśnie wtedy, gdy on rozwodził się z żoną. Choć jego małżeństwo z piosenkarką Firerose trwało dość krótko, rozwód był dla niego niełatwym doświadczeniem. To wtedy przyjaciółka z planu filmu „Rajskie święta” stała się dla niego kimś więcej. Ich znajomi mówią, że choć są zupełnie różni, dogadują się wspaniale. I mimo że zaskoczyli ludzi, stworzyli związek, który naprawdę ma sens. Jeśli chodzi o zaskoczenie, to nie do pobicia są Katy Perry i Justin Trudeau. Choć czy na pewno to zaskoczenie? Ojciec byłego premiera Kanady, również premier Kanady (w latach 1968–1979 i 1980–1984), romansował z Barbrą Streisand i Kim Cattrall. „Nie ma wątpliwości, że historia się powtarza”, komentuje profesor nauk politycznych z uniwersytetu w Ottawie Jonathan Malloy. A profesor marketingu Michael Mulvey twierdzi: „Wytycza inną ścieżkę postpolityczną niż jego poprzednicy, ale jest to zgodne z marką premiera, który zawsze był niezwyczajny”. Co wspólnego może mieć wokalistka, której ostatnia płyta została zmieszana z błotem, a jej lot w kosmos z Blue Origin został wyśmiany pod każdą szerokością geograficzną, oraz premier, którego wizerunek nadszarpnęło kilka skandali? Okazuje się, że to, co budują wspólnie, ma wpływ na ich indywidualny wizerunek. Dodatkowo dziennikarz muzyczny Derrick Kennedy zauważa: „Perry i Trudeau są ideologicznie zgodni – oboje działają jako antysystemowi buntownicy w swoich dziedzinach”. Ich związek, choć wydawałoby się, że to chwyt marketingowy obliczony na rebranding ich nazwisk, okazuje się jednak sprawą poważną, u której podstaw stoi zwykła międzyludzka więź. Miłość po prostu. Zobacz też: To było ostatnie rozdanie nagród przed Oscarami 2026! Kto otrzymał statuetki SAG? Od przyjaźni do miłości – związki, które dopiero się zaczynają Seksuolog Zbigniew Lew-Starowicz twierdził, że sama miłość nie wystarczy, by związek stał się dojrzały i przetrwał długie lata. Ważna jest w nim przyjaźń: „Jeżeli bez miłości związek raczej nie powstanie, to bez przyjaźni nie przetrwa. Namiętność, zakochanie to stany umysłu, które nas uskrzydlają, ale po każdym wzbiciu się w niebo trzeba kiedyś powrócić na ziemię. I jeśli w związku nie pojawiła się przyjaźń, to mało prawdopodobne, by udało się razem przejść przez życie”. Dwudziestoczteroletnia modelka Kaia Gerber też już to wie. Od roku spotyka się z aktorem Lewisem Pullmanem (oficjalnie potwierdzili swój związek podczas ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Wenecji), a w podcaście „Therapuss” powiedziała, że jej związek z aktorem przynosi jej ukojenie i pozwala na uzdrowienie wcześniejszych doświadczeń: „Warto dać szansę uczuciu, które zaczyna się od przyjaźni, bo taki związek jest po prostu lepszy”. Czy przetrwają, to się okaże. Podobnie jak w przypadku Harry’ego Stylesa i Zoë Kravitz, czekamy na rozwój wydarzeń. To, że młodzi artyści nie potwierdzili oficjalnie, że są razem, wynika być może z tego, że Styles nie lubi nadawać swoim związkom etykiet. A co z Gigi Hadid i Bradleyem Cooperem? Oboje są bardzo sławni i ponad wszystko pragną stabilizacji. Podstawę już mają, bo bardzo się wspierają, szczególnie wtedy, gdy trzeba rozreklamować biznes bliskiej osoby (Bradley Cooper ma food trucka, a Gigi Hadid własną markę odzieżową). Ich dwie córki bardzo się podobno polubiły. Nie ma też problemu z byłą partnerką Coopera, Iriną Shayk, bo to ona poznała modelkę i aktora ze sobą. Każdy ma swój świat – dlaczego w związku potrzebna jest przestrzeń Związek Amal i George’a Clooneya również rozpoczął się od przyjaźni. Od przyjaźni i długich rozmów. Wcześniej koncepcja posiadania rodziny nie budziła w Amal ekscytacji. A George po pierwszym rozwodzie obiecał w obecności Barbary Walters, że nie ożeni się już nigdy więcej: „Nie odnajduję się najlepiej w małżeństwie”, mówił. Do czasu, jak się okazało. „Związek, w którym obie strony mają swoje światy, ambicje i przestrzeń, buduje coś więcej niż romantyczną narrację”, mówi psycholożka Veronica West. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni, żeby nie siedzieć jedno na drugim. Amal i George Clooneyowie, choć razem wychowują dzieci, razem prowadzą Clooney Foundation for Justice, mają przestrzeń tylko dla siebie. Amal nie zrezygnowała z pracy, ale na pewno pracuje mniej. Kiedyś wspominała, że zanim poznała George’a, jej życie składało się głównie z podróży, wieczorów spędzanych w biurze i w samotności. Gdy George zgodził się, żeby jego przyjaciel przyszedł do niego ze znajomą, ani on, ani ona nie sądzili, że to spotkanie zmieni ich życie. „Nie wiedziałem, jak moje życie było puste, dopóki nie spotkałem Amal. Jeszcze nigdy życie drugiego człowieka nie było dla mnie nieskończenie ważniejsze niż moje własne”. Ich miłość jest naprawdę dojrzała. Psycholog Ewa Woydyłło w książce „Buty szczęścia” pisze: „W dojrzałej miłości sukcesy i osiągnięcia partnera witamy z radością”. Wsparcie bez zazdrości – sekret udanych power couples Z radością witała sukces Brada Pitta Ines de Ramon, kiedy przyjął propozycję zagrania w filmie „F1”. Złośliwi twierdzili, że ma jednak powody do obaw, bo przecież na planie pojawiały się piękne kobiety. A wiemy, jak kończyły się związki aktora, gdy wkraczał na kolejne plany zdjęciowe. Ale tym razem wygląda na to, że pochodząca ze Szwajcarii właścicielka marki biżuteryjnej może czuć się bezpieczna. Po pierwsze, Pitt po perturbacjach życiowych odzyskał przy niej spokój, a po drugie… nie jest aktorką. Tylko czy Brad nastawiony jest na długotrwały związek? Psycholog Mateusz Grzesiak mówi: „Badania pokazują, że związki nastawione na długoterminowe maratony i pozostają jako szczęśliwe pary, aktywują takie regiony w mózgu, które są odpowiedzialne za empatię, kontrolę emocji, pozytywne myślenie”. Choć nie ma jednej recepty na udany związek, wydaje się, że jest kilka wspólnych rzeczy, które łączą wszystkie power couples. To, po pierwsze, wsparcie, które okazują sobie na każdym kroku. I nie chodzi o to, żeby chodzić razem po czerwonych dywanach, pokazując się razem przy okazji wielkich uroczystości. Chodzi o to, by bez zazdrości o sukcesy partnera potrafić szepnąć: „Jestem z ciebie dumna, dumny”. Po drugie, nieocenianie. Dzięki Adrianowi Brody’emu Georgina Chapman, którą dotknął społeczny ostracyzm za to, co zrobił jej eksmąż, wróciła do życia i do łask hollywoodzkich gwiazd. Trudna przeszłość nie stanęła na drodze do ich szczęścia. Ale przeszkodą w budowaniu trwałego związku może być brak czasu dla siebie, dlatego tak ważne jest, by raz na jakiś czas iść na randkę czy pozwolić sobie na krótki wyjazd. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Co łączy współczesne power couples? Większość z par tu wymienionych ma jeszcze jedną cechę. Nie afiszują się z uczuciem. Owszem, bywają razem w miejscach publicznych, ale niespecjalnie chwalą się tym, jak na co dzień wygląda ich życie. Rzadkością są takie wywiady jak ten Amal Clooney dla „Time’a”, kiedy mówiła: „Małżeństwo jest cudowne, a ja mam w mężu niesamowicie inspirującego partnera. Mamy dom pełen miłości i śmiechu. Ta radość jest większa, niż wszystko, co mogłam sobie wyobrazić. Czuję się spełniona, znalazłam wielką miłość i jestem matką. W ten sposób złapałam równowagę”. Psycholog Mateusz Grzesiak mówi, że o power couple mówimy wtedy, gdy dwie silne osobowości tworzą coś, co jest od nich samych o wiele potężniejsze. Po prostu każda z nich jest wyjątkowa, ale razem… mogą więcej. I jeszcze słowo od Ewy Woydyłło z książki „Buty szczęścia”: „Ludzi naprawdę szczęśliwych więcej jest wśród długoletnich par niż wśród młodych małżeństw. Stają mi przed oczami znajome małżeństwa, emanujące przyjaźnią, życzliwością, poczuciem humoru. A także czymś nieuchwytnym, co sprawia, że się czuje, iż najpierw ludzie ci są ze sobą, a dopiero potem z resztą świata”.
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu"
Dorota Szelągowska mówi bez unikania trudnych tematów. Projektantka i osobowość telewizyjna z charakterystyczną szczerością opowiada o śmierci, lęku i kruchości szczęścia. To wywiad, w którym nie ma miejsca na półprawdy ani wygodne milczenie.
Dorota Szelągowska przyznaje, że nie lubimy prawdy – zwłaszcza tej o przemijaniu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o potrzebie oswajania śmierci, o własnych zmaganiach z nerwicą lękową i o tym, jak przez lata funkcjonowała w cieniu ataków paniki. To poruszające wyznanie o strachu, który potrafi sparaliżować życie, ale też o odzyskiwaniu sprawczości, terapii i kruchym, świadomie przeżywanym szczęściu. To był najtrudniejszy czas w jej życiu. Dorota Szelągowska mówi o tym po latach. Wywiad VIVA! [...] – Nie lubimy prawdy. My dzisiaj nawet oszukujemy dzieci, unikając odpowiedzi na trudne pytania, a potem takie są efekty. Nie zabieramy ich na pogrzeby, żeby od dzieciństwa oswajać śmierć, tylko za wszelką cenę chcemy uchronić je przed trudnymi doświadczeniami. Pamiętam, jak moja koleżanka opowiadała, że dziecko zapytało ją, dlaczego kurczaczek nazywa się tak samo jak ten kurczaczek, którego się je. Ona była przerażona i zamiast normalnie odpowiedzieć, po prostu zmieniła temat. Nie podoba mi się to, bo jestem wielką fanką rzeczywistości i nazywania rzeczy po imieniu. Dlatego też oprócz tematu starzenia się zainteresowałam się umieraniem. To jest jedyna rzecz na świecie, która dotyczy nas wszystkich bez wyjątku. W dzisiejszych czasach unikamy nie tylko rozmów, ale nawet myślenia o nim. Może dlatego, że nikt nie wraca z pretensjami, że jednak można się było lepiej przygotować (śmiech). Idziemy na drugą stronę, no i nara, pa, pa, pa. A przecież kiedyś całe rodziny zbierały się wokół zmarłej osoby, włącznie z dziećmi, żeby ją pożegnać, powspominać. Zajmujemy się tyloma rzeczami w życiu, rozważamy rzeczy, które być może nigdy nie nastąpią, a udajemy, że jedyna pewna, czyli śmierć, nie istnieje. Boimy się i jej, i starzenia się. I ten strach jest OK, ale on nie powinien nas zamykać w zabobonach, tylko raczej sprawić, że zaczniemy ten temat oswajać. Gadajmy o nim, o tym, jak ma wyglądać nasz pogrzeb, napiszmy testament. To nie jest kuszenie losu, tylko myślenie o bliskich. – Gadasz o śmierci, ale z życia czerpiesz pełnymi garściami? Podróżuję, pracuję, mam wspaniałą rodzinę, jestem dla siebie dobra. W tym roku mam kilka fantastycznych projektów i jeśli uda mi się je zrealizować, będę świętować ogromny sukces. Moja przyjaciółka Aida mówi, że 2026 rok jest „rokiem lustra”, kiedy nadszedł czas, w którym już nie będziemy w stanie uciec przed tym, kim jesteśmy. I nie boję się tego, bo lubię to, co tam widzę. Wiem jednak, że to poczucie szczęścia jest kruche. Kiedy dwadzieścia kilka lat temu dopadła mnie nerwica lękowa, dotknęłam jakiegoś swojego dna. Najgorsze, że nie wiedziałam, co to jest i skąd się wzięło. Uwierz mi, to brzmi strasznie, ale byłam w takim stanie, że pragnęłam, żeby wykryto u mnie guza mózgu, bo wtedy przynajmniej mogłabym mierzyć się z czymś konkretnym, namacalnym. Dostałabym jakąkolwiek diagnozę. Wytłumaczenie. A ja umierałam kilka razy dziennie – każdy, kto przeszedł to samo co ja, wie, że atak paniki to jest mała śmierć – i kompletnie nie rozumiałam, co się ze mną dzieje. Nagle zaczyna bić szybko serce, ogarnia cię lęk, który właściwie wynika z niczego, zaczynasz się bać tego, co się dzieje z twoim ciałem, i nie możesz tego wszystkiego zatrzymać. Możesz zemdleć, możesz mieć puls powyżej 200, kręci ci się w głowie, jest zimno. Wpadasz w spiralę strachu przed lękiem, powoli wycofujesz się z życia. To nie były czasy internetu rozbuchanego poradami i kontaktem z innymi. Mimo że chodziłam na terapię, do psychiatry, robiłam absolutnie wszystko, co w ludzkiej mocy, byłam kompletnie bezsilna. Były miesiące, że przestałam w ogóle wychodzić z domu. Przez 20 lat nie latałam samolotem, nie czułam się pewnie w podróży, w hipermarkecie, w tłumie. – Jak funkcjonowałaś? Przez kilkanaście lat jakoś dawałam sobie radę, ale z pomocą bliskich, znajomych. Z jednej strony prowadziłam programy w telewizji, z drugiej do sklepu zawsze szłam z kimś. To była chora logistyka. Starałam się poukładać to tak, żeby dla tego, kto mi towarzyszy, takie wyjście też było atrakcyjne. Najgorsze jest to, że chorzy próbują ochronić bliskich przed tą chorobą. Trochę kłamią, trochę oszukują, a jak proszą o pomoc, to czasem jej nie otrzymują… – Tak było z Tobą? Osobie, którą dotykają ataki paniki, samej trudno jest je zrozumieć, a co dopiero osobom, które są blisko. To trudne. Na pewno pomogła mi terapia i dobrze dobrane leki. Trochę to trwało, ale oto jestem. W dobrym związku, podróżując, w kontakcie ze sobą, choć oczywiście jest we mnie jakiś lęk. Każdy, kto tego dotknął, poznał mroczne miejsca, wie, że biochemia mózgu może ci nagle wyłączyć światło. Po prostu. Nieważne, kim i gdzie jesteś. Staram się jednak skupiać na tym, co dziś. A dziś jest po prostu dobrze. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Zarządza najpiękniejszym muzeum w Polsce i wychowuje troje dzieci. Jak to łączy? Jej sekret może zaskoczyć
Zarządza jednym z najważniejszych muzeów w Polsce, a jednocześnie codziennie mierzy się z wyzwaniami, które zna każda pracująca matka. Marianna Otmianowska opowiada o kulisach swojej pracy i o tym, co naprawdę daje jej równowagę.
Marianna Otmianowska – pierwsza dyrektorka Łazienek Królewskich – w rozmowie z Katarzyną Piątkowską pokazuje, że za stanowiskiem i prestiżem kryje się zwyczajne życie pełne kompromisów, wieczornych obowiązków i rodzinnych żartów. Mówi o pracy w świecie kultury, która nie kończy się o 16:00, o wsparciu męża i trojga dzieci oraz o dystansie, bez którego – jak przyznaje – trudno byłoby jej zachować równowagę między "bywaniem dyrektorką" a po prostu byciem człowiekiem. Dyrektorka Łazienek Królewskich o macierzyństwie i ambicji. Wywiad VIVA! [...] – Dzisiaj musi być Pani bizneswoman, psycholożką, socjolożką, historyczką sztuki, czyli po prostu kobietą orkiestrą. A może dyrygentką? Pewnie dlatego tak lubię filharmonię i koncerty. Orkiestra symfoniczna bardzo mi odpowiada (śmiech). – Zapomniałam o roli matki. Pani ma troje dzieci. Trudniej jest zarządzać Łazienkami Królewskimi czy domem? Jedno i drugie jest wielkim wyzwaniem (śmiech). – Pracuje Pani od 8 do 16? Niestety nie do 16, dlatego że w świecie kultury dużo się dzieje wieczorami. To jest wzajemna relacja pomiędzy różnymi instytucjami. Ja bywam u kogoś, ktoś bywa u nas. Możemy na siebie liczyć w różnych obszarach. Uważam, że kultura organizacji pomiędzy instytucjami wymaga, by się wspierać. – A co na to mąż i dzieci? Dzieci różnie. Pozwalają zachować zdrowy dystans do rzeczywistości. Mój syn potrafi mnie przekornie zapytać: „I co? Uważasz, że jesteś ważna przez chwilę?”. Mam dzieci w wieku 15, 10 i 5 lat. Najmłodszy syn twierdzi, że najwspanialsze muzeum to jest moje muzeum, ale po chwili dodaje, że jest jeszcze Muzeum Techniki. Dzieci bywają zmęczone moją pracą. Z drugiej strony lubią, że ja lubię to, co robię. Myślę, że to jest fajne. A jeśli chodzi o najbliższą rodzinę… bez ich wsparcia, w tym szczególnie mojego męża, nic by się nie wydarzyło. I bez zdrowego dystansu, którego wszyscy bardzo potrzebujemy. Wszelkie żarty moich dzieci, moich braci są potrzebne, bo sprowadzają mnie na ziemię. – I nie ma dla nich znaczenia, że jest Pani pierwszą dyrektorką jednego z najważniejszych polskich muzeów? W biegu życia, organizacji i na przykład sprzątania po rodzinnych obiadach zapomina się o tym, bo dyrektorem się bywa, a życie jest życiem i trzeba być w nie zaangażowanym. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE
Z dnia na dzień stracił nie tylko biznesowego partnera, ale też przyjaciela i świat, który budował przez lata. Po tragicznej katastrofie samolotu imperium Marcella Pustula rozpadło się, a on sam musiał zmierzyć się z pustką, stratą i finansowym upadkiem. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY projektant, który ubierał Beyoncé, Madonnę i Lady Gagę, opowiada o najciemniejszym rozdziale swojego życia i o tym, jak nauczył się zaczynać od nowa.
Kiedy w październiku 2022 roku dowiedział się o katastrofie samolotu u wybrzeży Kostaryki, w jednej chwili stracił bliskiego człowieka i poczucie bezpieczeństwa. Chwilę później zaczął tracić także firmę, którą budował przez lata. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY wraca do tamtych wydarzeń i po raz pierwszy tak otwarcie mówi o cenie sukcesu, samotności i konieczności zaczynania od zera. Zanim jednak powstało modowe imperium z butikami w Berlinie i Los Angeles oraz marka kochana przez światowe gwiazdy, był chłopakiem z Michałkowic niedaleko Siemianowic Śląskich. To właśnie tam, podpatrując babcię i mamę szykującą się w niedzielę do wyjścia, narodziło się marzenie, które zaprowadziło go najpierw do Nowego Jorku, a później na czerwone dywany. Dziś buduje wszystko od nowa — już pod własnym nazwiskiem. Od Michałkowic do Los Angeles – jak Marcell Pustul stracił wszystko i zaczyna od nowa. Wywiad VIVA! – Jak 18-latek ze śląskiego miasteczka poradził sobie w Nowym Jorku? Bardzo chciałem sam budować swoje życie, a tam miałem okazję. W końcu wyrwałem się spod opiekuńczych skrzydeł mojej rodziny, które tak naprawdę mnie zniewalały. Poczułem zew wolności i bardzo mi się to spodobało. Od razu zacząłem pracować. Rano, przed zajęciami w jednej z knajpek serwowałem śniadania, a wieczorami byłem kelnerem na eventach. Sprzątałem mieszkania bogaczy i odkładałem każdy grosz na opłacenie studiów i mieszkanie. Potem załapałem się jako visual merchandiser w Zarze i projektowałem wystawy, aż w końcu trafiłem do McQueena. Zaczynałem od najniższych stanowisk, ale mogłem podglądać, jak się robi wielką modę. Studiowałem modę, ale też PR i marketing. Uważam, że dobrze wykorzystałem swój moment. – Nie chciałeś tam zostać po studiach? Nie, bo te pięć lat w Stanach Zjednoczonych były dla mnie naprawdę ciężkie. Prowadziłem bardzo intensywne życie, wypełnione nauką i pracą. Wolałem wrócić do Europy, ale nie chciałem do Polski. Zawsze lubiłem Berlin i pomyślałem, że przeniosę się właśnie tam. Wtedy to było miasto, w którym życie nie było bardzo drogie, i czułem się tam dobrze. Ale zanim podjąłem ostateczną decyzję, zrobiłem rozeznanie, jak wygląda tam rynek modowy. Odkryłem, że nie ma zbyt wielu marek oferujących stroje na czerwone dywany, a ja umiałem je szyć. Najpierw pracowałem w mieszkaniu i szyłem na miarę. Pierwsze sukienki kupowały ode mnie moje koleżanki i koleżanki koleżanek. Później otworzyłem małą pracownię i butik. – Aż w końcu zorganizowałeś pokaz podczas Berlińskiego Tygodnia Mody? Wiadomo, że ciężko pracowałem, ale miałem szczęście do ludzi. Poznałem zwyciężczynię niemieckiego konkursu „Germany’s Next Topmodel” Stefanie Giesinger. Zaprzyjaźniliśmy się, ale co ważniejsze, spodobało jej się to, co robię. Zaczęła nosić moje projekty i pokazywać je na swoich profilach w social mediach. A miała wtedy ponad milion followersów. Wszystkie te dziewczyny, które ją obserwowały, zapragnęły nosić takie same ubrania jak ona, więc do mnie zaczęły ustawiać się kolejki. Wtedy też poznałem człowieka, któremu bardzo podobały się moje projekty. On sam miał sieć siłowni McFit, ale chciał zainwestować w modę. Wybrał mnie. – Byłeś zaskoczony? Gdy podszedł do mnie właśnie po pokazie na Fashion Weeku i powiedział, że chętnie zainwestuje w moją markę, pomyślałem: Koleś od siłowni mówi mi, że da mi pieniądze na rozwój marki. No jasne! Ale spotkaliśmy się, bo uznałem, że nie można tracić okazji. Zaproponował mi 20 milionów euro. Przeżyłem szok! To mi się nawet nie śniło. Byłbym niemądry, gdybym odrzucił taką ofertę. Ale wiesz, tak myślę, że ta sytuacja, ta nasza współpraca była dla mnie utratą wolności, z czego wtedy nie zdawałem sobie sprawy. Dzisiaj wiem, że nie mogę dać się osaczyć i pozwolić innym ludziom, by mną dyrygowali. Nie nadaję się do tego. Ale wtedy tego nie wiedziałem. Zgodziłem się na otwarcie wielkiego butiku w sercu Berlina. Pamiętam, że to on wybrał lokal i miejsce, a ja się tylko zdenerwowałem, że żeby wypełnić te kilkaset metrów, trzeba wyprodukować naprawdę dużo ubrań. On stwierdził, że on jest od inwestowania, a ja od projektowania. Sklep okazał się strzałem w dziesiątkę. Jakiś czas później otworzyliśmy kolejny butik na jednej z najbardziej prestiżowych ulic we Frankfurcie. Aż w końcu Niemcy okazały się dla nas za małe. Chcieliśmy więcej. Pomyślałem, że może pora wrócić do Stanów Zjednoczonych. Zobacz też: Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE – Plan został zrealizowany. Byliśmy pod tym względem do siebie bardzo podobni. Gdy wymyślaliśmy jakiś plan, natychmiast przystępowaliśmy do jego realizacji. Butik w Los Angeles otworzyliśmy na Melrose Avenue. Wynajęliśmy cały budynek. – Czułeś, że los cały czas jest po Twojej stronie? Myślałem raczej, że dostaję od niego kredyt, który będę musiał spłacić. I tym razem za wszelką cenę chciałem udowodnić, że zasługuję na tę szansę i dobrze ją wykorzystam. Okazuje się, że ja całe życie robiłem różne rzeczy, żeby coś udowodnić innym ludziom. Chyba w tym wszystkim było za mało mnie. Nie zarabiałem dużych pieniędzy, a naprawdę ciężko pracowałem. Nie chodziłem na urlop, bo z jednej strony na samą myśl o wolnym dniu wpadałem w panikę, a z drugiej uważałem, że po co mam gdzieś wyjeżdżać, skoro mieszkam w Los Angeles, mam ocean, basen, siłownię i słońce przez cały rok. Nie pomyślałem, żeby odpoczywać. W 2021 roku w kultowej willi Sheats-Goldstein Residence odbył się wielki pokaz za pół miliona dolarów, na którym pojawiła się kalifornijska śmietanka towarzyska, a ja nie umiałem się tym cieszyć. – Dlaczego? Miałem tak, że jak tylko kończyłem projektować kolekcję, już nie mogłem na nią patrzeć. Od razu musiałem zaczynać pracę nad kolejną. Chyba byłem przepracowany. Dzisiaj stawiam na zupełnie coś innego. Cieszę się każdą zaprojektowaną rzeczą, często wracam do tego, co już wcześniej wymyśliłem, tylko w trochę innej odsłonie. Wolę stworzyć dużo mniej, ale za to ponadczasowych rzeczy, na przykład w kilku wariantach kolorystycznych. – Dochodzimy do momentu, który zmienił Twoje życie? To był 21 października 2022 roku. Wtedy umarł mój partner biznesowy, a mój świat runął. Jego samolot, którym leciał z synem, partnerką i jej córką, i ze swoim asystentem, zaginął u wybrzeży Kostaryki. Kilka dni później odnaleziono tylko dwa ciała – jego i jego pięcioletniego syna. Straciłem bliskiego człowieka, a wraz z nim poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem, co będzie dalej, ale ja mam taką cechę, że najpierw przez trzy dni panikuję, a potem zabieram się do pracy. Tylko w tym wypadku było gorzej, bo musiałem czekać, aż rozstrzygnie się, kto odziedziczy firmę. Okazało się, że wszystko przypadło jego bratu, który pozbył się wszystkiego oprócz sieci siłowni. Chciałem być tylko projektantem, a znalazłem się w centrum dramatu życiowego, który mnie w sumie nie dotyczył. – To wtedy okazało się, że musisz zacząć wszystko od nowa? Tak, firma przepadła. Ale to nie był koniec świata. Tylko że pojawiły się kłopoty finansowe. Musiałem zlikwidować oszczędności. Sprzedałem wszystko, co miałem w garderobie: kultowe torby Goyard, Louis Vuitton, luksusowe zegarki, buty. Najpierw było mi tego wszystkiego szkoda, ale w końcu zrozumiałem, że to tylko rzeczy. A na dokładkę okazało się, że to było niezwykle oczyszczające doświadczenie. Zrozumiałem, że te rzeczy mnie nie definiują, bo bez nich jestem takim samym człowiekiem, jak z nimi. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła
Dorota Szelągowska rzadko mówi półsłówkami. Projektantka wnętrz i osobowość telewizyjna otwiera się na temat relacji, pracy i momentów przełomowych, które na nowo poukładały jej życie.
Dorota Szelągowska opowiada o długiej drodze do zdrowych relacji, stawiania granic i odcinania się od ludzi, którzy ją wykorzystywali. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską przyznaje, że dopiero dziś potrafi być uczciwa wobec siebie, zamykać niedobre etapy i wybierać życie, w którym po godzinie 17 jest już tylko dla bliskich. To opowieść o odpowiedzialności za własne decyzje, redefinicji sukcesu i zgodzie na to, że szczęście bywa nieoczywiste. Dorota Szelągowska o relacjach, które ją niszczyły. Wywiad VIVA! [...] – Przyjaciół nie poznaje się w biedzie… Sama się o tym przekonałam, ale to była bardzo długa droga. Chyba niektórych rzeczy naprawdę długo się uczę. Dopiero od niedawna mogę powiedzieć, że po raz pierwszy mam zdrową relację ze sobą, z bliskimi, a wokół siebie mam sprawdzonych ludzi, którzy są obok mnie dla mnie, a nie dlatego, że mogą coś ode mnie dostać. W końcu zrozumiałam, że już nie mam czasu na otaczanie się ludźmi, którzy są dla mnie źli i mnie wykorzystują. – Długo na to czekałaś? Nie czekałam, tylko byłam w procesie, który pozwolił mi stanąć w prawdzie. Wiesz, to nie jest tak, że ja nagle odkryłam, że ktoś mnie wykorzystał i wszystko to jest jego wina. Lubimy tak myśleć, zrzucając z siebie odpowiedzialność. Ja jednak z tych relacji też czerpałam. I musiałam szczerze odpowiedzieć sobie, dlaczego w nich tkwiłam. Powinniśmy być uczciwymi wobec siebie, bo inaczej leżymy. – Uczysz się na cudzych błędach czy na swoich? Wolałabym na cudzych, ale jakoś nie wychodzi. Muszę sama się sparzyć, żeby się zorientować, że coś jest nie dla mnie. Ostatni czas w moim życiu to moment zamykania różnych rzeczy, relacji, rozstawania się. Nie z partnerem oczywiście! Ale z przekonaniami na swój temat. Kiedyś mi się wydawało, że najlepiej jest, gdy praca jest moją pasją. Gó…o prawda! Jak praca jest twoją pasją, nigdy z niej nie wychodzisz. Owszem, powinna ci sprawiać przyjemność i dobrze by było, gdybyś chodziła do niej bez zgrzytania zębami, ale to wystarczy. Ja kiedyś żyłam pracą i mówiłam, że ludzie, z którymi pracuję, są moją rodziną. Pewnie w tamtym momencie tak czułam, ale dzisiaj… kocham wychodzić z roboty. O godzinie 17 i w weekendy jestem już tylko dla bliskich. Uwielbiam spędzać czas z moją rodziną i to jest ogromna zmiana, jaka we mnie zaszła. Ale też wcześniej nie miałam takiej prawdziwej rodziny. Zamknęłam więc biuro projektowe, zmniejszyłam firmę, bo w końcu lubię mieć czas wolny. Przez wiele lat opowiadałam wszystkim, że muszę zwolnić, ale tego nie robiłam. A teraz nareszcie mam czas na życie. – Jesteś szczęśliwa? Bywam. Ale bywam też nieszczęśliwa. Jak każdy. Takie jest prawdziwe życie. Ja jestem wielką fanką tej prawdy. SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
W wieku 30 lat dostał inwestycję, o której marzy większość projektantów – 20 milionów euro i wsparcie jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów. Kilka lat później stracił nie tylko firmę, ale i przyjaciela. Dziś Marcell Pustul wraca do punktu wyjścia – bogatszy o doświadczenie, bardziej świadomy i gotowy budować markę na własnych zasadach.
Miał butiki w Berlinie i Los Angeles. Ubierał Madonnę, Toni Braxton, Beyoncé. Pewnego dnia świat projektanta runął. Dzisiaj Marcell Pustul buduje wszystko od nowa. O drodze do sukcesu, bolesnej stracie i widokach na przyszłość opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Od Marcell von Berlin do nowego początku: jak Marcell Pustul odbudowuje markę – Przez lata pracowałeś za granicą. Miałeś butiki w Berlinie, Frankfurcie, Los Angeles. Stworzyłeś markę Marcell von Berlin, którą kochały gwiazdy. Twoje kreacje nosiły Beyoncé, Toni Braxton, Madonna, Lady Gaga. Teraz zaczynasz wszystko od nowa w Warszawie, z nową nazwą. W wyniku splotu różnych okoliczności straciłem wszystko, co budowałem przez lata, i musiałem zacząć od zera. Postanowiłem zrobić to w miejscu, z którym wcześniej nie miałem do czynienia. Od zawsze uważałem, że to moja marka powinna być bardziej znana ode mnie, i lepiej, żeby na czerwonym dywanie pojawiały się gwiazdy w moich sukniach, a nie ja. Ale ponieważ zaczynam z nową energią w nowym miejscu, postanowiłem dać temu, co robię, swoje nazwisko. – Wszyscy pytają, co tu robisz? Codziennie słyszę to pytanie. Ludzie chyba myślą, że zwariowałem (śmiech). – Łatwo jest uwierzyć, że skoro odniosłeś sukces w Los Angeles, to złapałeś Pana Boga za nogi. A wiesz, że ja tak nie uważałem? Ubierałem gwiazdy: Toni Braxton, Beyoncé, Lady Gagę i wiele innych. W Los Angeles wszystko kręci się wokół stylistów – to oni są bramą do gwiazd. Zaczęło się od wypożyczeń do sesji i mniejszych wydarzeń. Jedna suknia pojawiła się na czerwonym dywanie, potem kolejna. Nagle telefon zaczął dzwonić częściej. Pamiętam moment, kiedy zobaczyłem zdjęcie, na którym Madonna ma na sobie mój projekt. W pewnym momencie moje kreacje zaczęły być brane na gale, premiery, występy sceniczne. I wtedy zrozumiałem, że marka zaczęła żyć własnym życiem. Ale wciąż wydawało mi się, że jestem niewystarczający i że to wszystko, co dał mi los, będę musiał kiedyś zwrócić. Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko. – Jak w piosence Anny Jantar: „Nic nie może przecież wiecznie trwać. Co zesłał los, trzeba będzie stracić”. To o mnie! W wieku 30 lat los postawił na mojej drodze Rainera Schallera, jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów, który uwierzył we mnie za mnie i zainwestował w Marcell von Berlin 20 milionów euro. A pięć lat później odebrał mi przyjaciela, bo przez ten czas zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, i wszystko, co zbudowałem. Okazało się, że zbudowałem nie na tych fundamentach, co trzeba. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie.
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie. Mówili, że historia sztuki to strata czasu. Dziś Marianna Otmianowska nie musi niczego udowadniać. Wywiad VIVA! – Sztuka w Polsce ma się coraz lepiej? Na szczęście tak. Świadczy o tym chociażby liczba zwiedzających Muzeum Łazienki Królewskie. W ciągu roku ogród odwiedza pięć milionów, a zabytkowe budynki ponad pół miliona osób rocznie i te statystyki z roku na rok są coraz wyższe. – Coraz bardziej dostrzegamy jej terapeutyczną moc? W 2023 roku zorganizowaliśmy pierwszą w Warszawie wystawę prac Fridy Kahlo. Choć środowisko kręciło nosem, bo Frida Kahlo jakoś im do Łazienek Królewskich nie przystawała, rozmawiając z jednym ze zwiedzających, dowiedziałam się, że zmieniła życie pewnej dziewczyny, która miała bardzo trudny okres w życiu. Po tym, co zobaczyła w Podchorążówce, zaczęła szukać kolorów wokół siebie. Wciąż mam dreszcze, gdy o tym myślę. Wiem też, że pewna osoba, która porusza się na wózku, kilkakrotnie odwiedzała wystawę, bo tak pozytywnie wpłynęła na jej postrzeganie świata. – Sztuka może zmienić życie. W Pałacu na Wyspie, w Sali Salomona prezentujemy prace współczesnego artysty Nicolasa Grospierre’a. Heliogramy wypełniają puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcella Bacciarellego. Pewna dziewczynka powiedziała mi, że one są „miękkie dla wzroku” i myślę, że to jest genialne określenie. Po prostu nasz wzrok, nasze głowy, potrzebują czegoś pięknego, inspirującego, spokojnego i delikatnego. Z każdej strony atakują nas przecież brutalne zdjęcia i filmy z wojen toczących się na świecie, wypadków, katastrof. Sztuka pozwala nam na chwilę od tego wszystkiego odetchnąć. Potrzebujemy jej, bo ona przywraca harmonię i pozwala się odprężyć. Ja, między innymi właśnie z powodu pragnienia obcowania z pięknem, poszłam na studia z historii sztuki. – Ciekawa jestem, czy usłyszała Pani kiedyś, że te studia są bez sensu? Nie raz. Dobrze znam stereotypowe pytania: Co ty będziesz po tym robić? Wystaw pilnować? Krzyżówki rozwiązywać? Co za nuda! Dostawałam wręcz wysypki od tych nieprzyjemnych i złośliwych komentarzy. – Pani jest przykładem na to, że w historii sztuki można zrobić karierę, choć, jak sprawdziłam, w 2024 roku na 91 mężczyzn zajmujących stanowisko dyrektorów przypadało tylko 39 kobiet dyrektorek muzeów. Nigdy nie reżyserowałam sobie kariery, to życie daje rozwiązania. To prawda, że w świecie muzealnictwa i historii sztuki jest mnóstwo dyrektorów, zastępców dyrektorów i w ogóle bardzo dużo mężczyzn na najwyższych stanowiskach naukowych i zarządzających. Ale kobiet też jest coraz więcej. Bardzo dobrze mi się współpracuje z jednymi i z drugimi, ale to, co szalenie sobie cenię we współpracy między kobietami, to wsparcie, jakie sobie dajemy w różnych obszarach. Potrafimy rozmawiać o wyzwaniach codziennego życia i wyzwaniach zawodowych. To jest bardzo cenne i nadaje dynamiki naszym relacjom w pracy. Wydaje mi się, że historia sztuki jest wyjątkową dziedziną pozwalającą łączyć nauki ścisłe z miękkimi kompetencjami, które w dzisiejszych czasach bardzo się liczą. – Ścisłe przedmioty to raczej matematyka, fizyka, chemia. Współpracuję na przykład z profesor Barbarą Wagner z Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego w obszarze konserwacji. Po raz kolejny zostałam zaproszona przez nią do udziału w konferencji technologicznej na temat analizy chemicznej w konserwacji dzieł sztuki. Uważam, że matematyce i innym naukom ścisłym bardzo blisko jest do historii sztuki. I nie tylko im. Kiedy po różnych poszukiwaniach postanowiłam pisać pracę doktorską w dyscyplinie nauk socjologicznych, poczułam połączenie pomiędzy historią sztuki a socjologią, potrzebą opisywania świata w zupełnie nowy sposób, który konkretyzuje, tłumaczy, opowiada i pozwala na negocjacje. Muszę jednak przyznać, że historia sztuki to nie były dla mnie studia pierwszego wyboru, a w ich trakcie dwa razy chciałam rzucić wszystko i iść na medycynę. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru
Dorota Szelągowska rzadko owija w bawełnę – także wtedy, gdy mówi o hejcie, pieniądzach i rodzinie. W szczerej rozmowie odsłania swoją wrażliwość i przyznaje, że sukces ma więcej niż jedno źródło.
W wywiadzie Dorota Szelągowska opowiada o cenie rozpoznawalności, życiu między Polską a Hiszpanią oraz o tym, jak naprawdę radzi sobie z falą internetowej krytyki. Katarzynie Piątkowskiej mówi wprost o trudnym dzieciństwie, pierwszych zarobionych pieniądzach oddawanych mamie i o tym, że nie wstydzi się ani szczęścia, ani wsparcia znanej matki. To rozmowa o wdzięczności, pokorze i o świecie, który coraz częściej ją zdumiewa – i nie zawsze pozytywnie. Dorota Szelągowska o hejcie i znanej mamie. Wywiad VIVA! [...] – Z hejtem, zdaje się, jesteś za pan brat. Zawsze znajdzie się ktoś, komu coś we mnie nie będzie się podobało. Ale nie będę oszukiwać, że to mnie nie rusza. Często mam myśl, że chciałabym pieprznąć wszystko i wyjechać gdzieś daleko. – Na przykład do Hiszpanii? Tam mam dom i staram się być najczęściej, jak się da, bo wiem, że życie w małych społecznościach wygląda zupełnie inaczej. Można żyć z dala od turystów, od mediów społecznościowych, za to znając swoich sąsiadów i widząc naprawdę proste życie. Kiedyś byłam rozczarowana światem, a teraz nieustająco trwam w zdumieniu. Albo nawet niezrozumieniu. – Czego nie rozumiesz? Najbardziej tego, że ludzie niepytani mają pomysł, żeby komentować kogoś lub coś, i to zazwyczaj negatywnie. Kiedyś myślałam, bo mówimy w dużej mierze o komentarzach w internecie, że piszą je ludzie, którzy nie mają świadomości, że po drugiej stronie ekranu też jest człowiek. I że jak się im to wytłumaczy, to będzie im głupio… Teraz wiem, że oni robią to specjalnie. Chcą kogoś zranić. Cieszą się z czyjegoś cierpienia. I mi się to po prostu nie mieści w głowie. Chciałabym, żeby ludzi dobrej woli było więcej, ale coraz mniej w to wierzę. – Ludzie lubią komentować, że wszystko zawdzięczasz mamie? Ale to święta prawda, bo ja jej naprawdę wszystko zawdzięczam. Przede wszystkim życie. I to, kim jestem, jak wyglądam, i to, że mam zgrabne nogi. Ale też pierwsze większe pieniądze i pierwsze mieszkanie. A wcześniej bardzo trudną historię, ale bardzo ważną i dobrą w tym wszystkim. Pochodzę z rodziny, w której totalnie nie było kasy. Wiem, co to znaczy iść kawał drogi do szkoły przez zaspy śniegu przy minus 15 stopniach. Wiem, co to znaczy nie mieć nic w lodówce, a pierwsze pensje oddawać mamie, żeby pomóc w domu. – A jednak los się odwrócił. Spotkało mnie niesamowite szczęście, że dzisiaj jestem tu, gdzie jestem. – Szczęście? A nie ciężka praca? Pewnie, że ciężko pracowałam na to, co mam, ale to nie wystarczy. To przecież szczęście, że na swojej drodze spotkałam takie, a nie inne osoby. Że byłam w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze. Na wiele rzeczy zapracowałam, a wiele po prostu mi się udało i nie ma w tym nic złego. Żeby wygrać na loterii, też trzeba kupić los. A reszta to szczęście, rachunek prawdopodobieństwa, przeznaczenie? Zależy, w co kto wierzy. Nie będę się wypierać mamy i narzekać, jak jest ciężko być dzieckiem znanego rodzica. Co prawda moja mama zaczęła być znana, jak już byłam dorosła i pracowałam w telewizji, ale żyjemy w czasach, kiedy oskarżamy się nawzajem o nepotyzm i nie lubimy, jak się komuś coś udaje. I tracimy przyjaciół, gdy odnosimy sukces. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam"
Dorota Szelągowska od lat mówi o sprawach, o których wiele kobiet wciąż milczy. W szczerej rozmowie wraca do momentu, który na długo zmienił jej relację z własnym ciałem. Opowiada o ciąży, wstydzie po porodzie i drodze, którą musiała przejść, by znów spojrzeć na siebie z czułością.
Nie każdy chce rozmawiać o poprawianiu urody, menopauzie, starzeniu się i umieraniu. Dla niej nie ma tematów tabu. Czego nie ma do ukrycia Dorota Szelągowska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Dorota Szelągowska jest inspiracją dla kobiet. Wywiad VIVA! – Zrobiłaś program „Ej, stara!” o menopauzie, starzeniu się i dzięki temu wielu kobietom pomogłaś oswoić słowo „starość”. Kiedyś wmówiono nam, że starość jest zła, starzenie się to wstyd, a słowo „stara” jest obraźliwe. W ogóle o starości to szeptem albo wcale. A przecież to najbardziej naturalny proces w naszym życiu. Ba! Na poziomie biologicznym starzejemy się jakoś tak od 21. roku życia. – Mark Twain mówił: „Nigdy nie będziesz młodszy niż teraz. Nie marnuj więc czasu, korzystaj z każdej chwili”. Z drugiej strony trudno tak ciągle niczego nie marnować i wszystko doceniać. Można zwariować od dobrodziejstwa inwentarza. Poza tym nie da się, niestety, niczym nacieszyć na zapas. W ciągu ostatnich 10 lat, oprócz tego, że dojrzałam, zbudowałam się na nowo, uspokoiłam i dorosłam, również się postarzałam. Głównie fizycznie, bo to, co zmienia się w głowie, traktuję jako rozwój. Choć muszę przyznać, że chyba nigdy w życiu nie czułam się lepiej w moim ciele. Być może to zasługa stymulatorów i botoksu w lwiej zmarszczce, a być może tego, że zaczęłam dbać o siebie z miłości, a nie z nienawiści do siebie. – Czy większość z nas nie poprawia urody z zupełnie odwrotnego powodu? Bo nie lubimy siebie? Ja długo siebie naprawdę nienawidziłam, ale ten etap jest już za mną. Gdy miałam 21 lat, urodziłam Antka. W ciąży przytyłam 35 kilogramów i na całym ciele zrobiły mi się rozstępy. Wyglądałam strasznie. Całe ciało miałam w czerwonych bliznach. W domu nawet pozasłaniałam lustra, żeby przypadkiem na siebie nie spojrzeć. Czułam, że straciłam coś, co było ważnym elementem mojej tożsamości. Straciłam swoje ciało! Bo ja właśnie tak to odbierałam – jako stratę. To też były kompletnie inne czasy, jeśli chodzi o świadomość – wytłumacz 21-latce, że jej zmasakrowane ciało to po prostu element zmiany. No nie da się! To doświadczenie mnie przeorało, ale z drugiej strony dało mi dużo czasu, żeby nauczyć się akceptować siebie. Choć przełom w takim autospojrzeniu i ocenie siebie nastąpił dopiero grubo po trzydziestce, kiedy zrozumiałam, że na milion rzeczy nie mam wpływu, między innymi na to, jak wyglądam, i że to ode mnie zależy, czy się kocham, czy nie. I wybrałam tę miłość. – Polubiłaś swoje rozstępy? Nie będę czarować rzeczywistości – one mi się nie podobają i niespecjalnie je lubię, ale siebie kocham. A to są dwie różne rzeczy. Według mnie na tym właśnie polega ciałopozytywność – na miłości do siebie, z której wynikają różne działania, jak choćby dbanie o siebie. Inaczej chudniesz z miłości i z miłością do siebie, a inaczej z nienawiści do własnego ciała. Jak robię botoks w lwiej zmarszczce, to dlatego, że mi się nie podoba moja zmarszczka i jej nie chcę, a nie dlatego, że nie mogę na siebie patrzeć i nienawidzę tego, jak wyglądam po czterdziestce. To jest ogromna różnica, nie tylko na poziomie semantycznym. Chcesz mieć zmarszczki – miej, chcesz mieć milion wypełniaczy w twarzy – miej. Wkurza mnie, że każda decyzja co do naszego ciała jest szeroko omawiana i komentowana. Schudniesz – źle, droga na skróty. Przytyjesz – też źle. Naturalnie – źle, zaniedbujesz się. Medycyna estetyczna – źle, bo jesteś sztuczną lalą. Kobietom naprawdę wiele rzeczy przez lata wmawiano zupełnie niepotrzebnie. Na przykład, że powinny mieć płaskie brzuchy. Ale jak? Przecież to zależy od naszego cyklu. [...] Cała rozmowa z Dorotą Szelągowską do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. Co jeszcze w VIVIE! 4/2026? Marcell Pustul. Miał butiki w stolicach mody, ubierał gwiazdy, ale jego świat runął… O tym się mówi. Rodzinny dramat Liliane Bettencourt – dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Marianna Otmianowska. W świecie zdominowanym przez mężczyzn rządzi Łazienkami Królewskimi w Warszawie. Norbert "Norbi" Dudziuk. Opowiada o 17 latach uzależnienia od hazardu, wzlotach i upadkach. Extra. Tam, gdzie kiedyś rozbrzmiewały modlitwy i biły dzwony, dzisiaj serwuje się flat white i odbywają się koncerty techno… Podróże. Śladami bohaterów kultowej powieści Emily Brontë „Wichrowe Wzgórza”.
Zapomnij o nudzie w stylu PRL: Krzysztof Miruć zmienił dom legendy tamtych lat w architetoniczne arcydzieło
Projektant zaprosił nas do „Połomki” i opowiedział jej niezwykłą historię! To miejsce z duszą, które dzięki Krzysztofowi Miruciowi zyskało drugie życie. Dlaczego wybrał właśnie je? Co sprawiło, że się w nim zakochał? Z kim w nim mieszka? Tego do tej pory nie wiedział nikt!
Architektem został z powołania. Od lat projektuje domy i wnętrza. Od kilku robi to w programach telewizyjnych, dzięki czemu jest jednym z najpopularniejszych projektantów wnętrz. I ulubieńcem widzów. Charyzmatyczny, nietuzinkowy, odważny. Nie boi się mówić, co myśli. Jakiś czas temu VIVĘ! MAN Krzysztof Miruć zaprosił do swojego podwarszawskiego domu „Połomki” i opowiedział o tym, jak dał mu drugie życie. To nie jest zwykła willa. To miejsce, w którym wcześniej mieszkał uwielbiany Jerzy Połomski! Jakie tajemnice skrywa? Sprawdź. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 20.07.2025 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 14.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na FB 24.01.2026 r. Dom w lesie to azyl Krzysztofa Mirucia Droga do domu Krzysztofa Mirucia jest niezwykła. Szczególnie jej ostatni kawałek. Przy jednym ze skrętów stoi kapliczka, w której zmieściły się cztery Matki Boskie i jeden Jezus. A dalej już tylko las. I właśnie w domu w lesie zamieszkał ulubiony architekt wielu Polaków. Niecałą godzinę od Warszawy znalazł dom, w którym naprawdę można odpocząć, i okolice, w których oddycha się pełną piersią. Tu inaczej pachnie, a Krzysztof twierdzi, że o każdej porze roku zapach lasu i łąk jest oszałamiający, ale o każdej inny, ptaki przecinają taras po skosie, lecąc nisko nad ziemią, a na grzyby nie trzeba chodzić do lasu, bo rosną na działce. Co prawda architekt na grzyby nie chodzi, bo – jak twierdzi – uciekają przed nim, ale gdyby ktoś z jego przyjaciół był zapalonym grzybiarzem, miałby u niego jak w raju. Czytaj także: Babcia miała na niego największy wpływ, traktował ją jak drugą mamę. Krzysztof Miruć wiele zawdzięcza bliskim fot. Krzysztof Miruć i rzeźby autorstwa Kingi Smacznej-Łagowskiej. „Zależało mi, żeby mieć odskocznię od tętniącego życiem miasta. I od tego, jak ja żyję. A uwierz mi, nie zdejmuję wrotek. Dlatego potrzebowałem takiego miejsca jak »Połomka«”. Nazwę domu wymyślił przyjaciel Krzysztofa, operator Jacek Ernst, a zaczerpnął ją od nazwiska poprzedniego właściciela – Jerzego Połomskiego. „To był jego letni dom, który ja przerobiłem na całoroczny, i spędzam tu tyle czasu, ile tylko się da”, opowiada nowy właściciel. fot. Na nowoczesnej kozie stoi rzeźba Mateusza Łagowskiego. O tym, że zamieszkał w domu Połomskiego, zdecydował przypadek „Życiem rządzą przypadki”, zaczyna swoją opowieść Krzysztof. „Ten dom kupiłem przypadkiem. Jerzy nie mieszkał w nim już od dłuższego czasu i wystawił go na sprzedaż. Nie znaliśmy się. Ktoś przyszedł i powiedział: »Połomski sprzedaje dom, wiesz?«. No to go kupiłem. Spodobał mi się pomysł kupienia domu od Jerzego Połomskiego”. Dom w środku lasu nabył w ciemno. Razem z rzeczami, które się w nim znajdowały. „Dużo przedmiotów porozdawałem, bo chciałem, żeby dostały drugie życie, ale sam zostawić ich nie mogłem, bo nie pasowały do mojej wizji”. Gdy po raz pierwszy dotarł do swojej nowej posiadłości, na pierwszy rzut oka nie mógł zorientować się, gdzie na działce jest dom. „Dom był przez kilka lat nieużywany, więc las zrobił swoje. A dom? Gdy wszedłem do niego pierwszy raz, pomyślałem, że wygląda jak scenografia z lat 80.”, śmieje się architekt. Z jednej strony chciał go przebudować, ale z drugiej bardzo zależało mu na uszanowaniu bryły zaprojektowanej przez Jerzego Połomskiego. „On był artystą, wspaniałym wokalistą, ale też niespełnionym architektem. Nawet mam tu schowane robione przez niego szkice. Technicznie był bardzo dobrze zaprojektowany”. Według planów „Połomka” miała być niewielkim piętrowym domem, tylko że piętro nigdy nie powstało. Na posesji jest nawet kapliczka, którą zaprojektował poprzedni właściciel, a obecny postanowił ją zostawić w takim stanie, w jakim ją zastał. „Cały dom przebudowałem, ale kapliczkę zostawiłem w spokoju. Jest zmurszała i popękana, ale ma swój klimat. Nie planowałem mieszkać w nim na stałe. Ale gdy zaczął się remont i dom rósł, i się przebudowywał, doszedłem do wniosku, że chyba tu zostanę. I to była dobra decyzja”, mówi Krzysztof. Czytaj także: Od dziecka marzył o wielkim mieście, wspierali go najbliżsi. Krzysztof Miruć szczerze o emocjach, które nie zawsze ułatwiały mu drogę Daleko od drogi: ten dom to oaza spokoju Odsunięty o sto metrów od drogi dom daje właścicielowi poczucie prywatności. Właściwie to nie dość że jest od niej odsunięty, to jest też do niej odwrócony tyłem. W całym domu nie ma żadnych drzwi, oprócz tych do łazienki. Za to jest całe mnóstwo okien, co powoduje, że ma się wrażenie, jakby się mieszkało między wysokimi sosnami. „Latem, gdy jest ciepło, wszystkie te okna otwieram na oścież i już w ogóle jest jak w lesie. Ogród wchodzi do domu, ale nie pozwalam mu już szaleć tak jak wtedy, gdy nikt tu nie mieszkał. Dba o niego Agnieszka, którą nazywam »stylistką lasu«”. Siedzimy w salonie połączonym z kuchnią. Na miejscu starego kominka jest dzisiaj nowoczesna koza, a po obu stronach wygodnej kanapy stoją ręcznie robione białe lampy. Wyszły z podbydgoskiej pracowni przyjaciółki Krzysztofa, Hani Kaczmarek. Krzysztof bardzo je lubi, bo mówi, że lampa może być nie tylko do świecenia, ale też pięknym przedmiotem wyposażenia wnętrza. Nad kanapą wiszą lustra w stylizowanych metalowych ramach, kupione w showroomie w Poznaniu prowadzonym przez drugą przyjaciółkę właściciela, Agnieszkę Kowalską. „Dom jest skończony. Nie mam już żadnej ściany, żeby coś powiesić”, mówi właściciel. „Zawsze możesz coś przewiesić”, żartuję. Krzysztof zamyśla się, jakby rozważał tę opcję. fot. Z każdego okna w domu widać przepiękny ogród Architekt z powołania. Krzysztof Miruć o „Połomce” Część niewielkiego, wydawałoby się, budynku, w której znajduje się salon, kuchnia i łazienka, jest murowana. Sypialnia właściciela i pokój łączący funkcję gościnnego i gabinetu są w części drewnianej. „W tej murowanej części wyburzyłem tylko dwie ściany, żeby powstała otwarta przestrzeń. Przebudowałem za to tę prywatną, tak, żeby powstały dwa pomieszczenia. Choć dałem temu domowi drugie życie, zaprojektowałem go pod siebie”, opowiada o swoich pomysłach Krzysztof. Dom ma 140 metrów. Część mieszkalna to 85 metrów. Pozostałe pomieszczenia techniczne, pralnia, kotłownia, magazyn znajdują się w wysokim podpiwniczeniu i są niewidoczne dla gości. W „Połomce” Krzysztof mieszka sam. „Nikt nie mącił, nie mieszał, z nikim nic nie musiałem konsultować. A nawet gdyby… ze mną się nie dyskutuje, bo jestem bardzo stanowczy. Nawet kategoryczny, bo najlepiej wiem, jak dana przestrzeń powinna wyglądać”, śmieje się. Tak naprawdę nawet spraw konstrukcyjnych nie musiał konsultować, bo jest nie tylko projektantem wnętrz. Z wykształcenia jest architektem. I zawsze wiedział, że nim będzie. Mówi, że to taka osoba, która nie tylko projektuje bryłę, planuje układ pomieszczeń, wysokość okien. To człowiek, który kształtuje przestrzeń. „Wielki wpływ wywarł na mnie brat mojego ojca, który był właśnie architektem. Już po podstawówce poszedłem do liceum plastycznego, a potem na Politechnikę Warszawską. Miałem też epizod ze studiami we Francji, gdzie spędziłem półtora roku”, opowiada. Czytaj także: Krzysztof Miruć miał zostać ojcem! Projektant wnętrz opowiedział o życiu prywatnym
Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
W świecie mody był rewolucjonistą. Odrzucił klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów. W ciągu 50 lat zbudował modowe imperium. 4 września 2025 odszedł ostatni z wielkich. Giorgio Armani
Budynek Armani/Teatro przy via Bergognone 59 w Mediolanie kilka razy w roku przeżywał oblężenie. Jego wielkie szklane drzwi otwierały się zawsze przed pracownikami firmy, przed modelkami i modelami zaproszonymi na castingi i dla gości odbywających się tam pokazów mody. Po śmierci Giorgia Armaniego otwarto je także dla zwykłych ludzi, pragnących pożegnać wielkiego projektanta, „Re Giorgia”, Króla Jerzego, jak czule, ale z szacunkiem go nazywano. W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób. Ostatnie zdanie Armaniego Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknięcie – poprawienie guzika, szalika, okularów – było jak dotknięcie Bożego palca”. W pracy surowy, profesjonalny i bezkompromisowy, miękł przy ludziach, których dobrze znał. Jeden gest świadczył o tym, że ktoś jest dla niego bliski. „Tych, z którymi był blisko, łapał za przedramię. W ten sposób ich wyróżniał. Oni mogli do niego mówić »Giorgio«”, opowiada Piotr Czaykowski. I dodaje, że gdy już raz się weszło do świata Armaniego, można się było w nim rozgościć na zawsze. „Señor Armani” czy „Mr Armani”, jak mówili do niego ci, którzy nie znali języka włoskiego, przywiązywał się do ludzi i jeśli ktoś widział dla siebie przyszłość w jego imperium, zawsze znalazł tam miejsce. Może dlatego, że czerpał od każdej osoby, z którą miał styczność. W nakręconym w 1990 roku przez Martina Scorsese dokumencie „Made in Milan” mówił: „Społeczeństwo się zmienia, a ja zmieniam się wraz z nim. Staram się filtrować swoje pomysły przez codzienną rzeczywistość”. „Świat Armaniego był trudno dostępny, ale jeśli już się udało do niego wedrzeć, można było dodać do niego swoją cegiełkę. Oczywiście na warunkach »Señor Armaniego«”, wspomina Czaykowski. Zamknięty świat, jaki sobie zbudował projektant, odpowiadał jego charakterowi. Tę pozorną surowość i powściągliwość tłumaczył nieśmiałością. I faktycznie, podobno już jako dziecko był cichy, powściągliwy i właśnie nieśmiały. Może dlatego, że wczesne lata jego życia przypadły na czas drugiej wojny światowej? W 2020 roku mówił w wywiadzie dla magazynu „Numéro”: „Dorastałem w powojennych Włoszech, które były dużo biedniejsze niż obecnie. Wiedliśmy proste życie, ale matka wpoiła nam poczucie obowiązku i godności, wartości, które bez wątpienia wpłynęły później na moje życie i pracę”. Z Piacenzy do Mediolanu Wierzył, że tylko zostanie lekarzem da jemu i jego rodzinie lepszą przyszłość i pieniądze. Jednak szybko okazało się, że jest zbyt wrażliwy na to, by móc dokończyć studia medyczne. „Decyzja o medycynie była bardzo romantyczna – myślałem, że zostanę jednym z tych lekarzy z prowincji opisanych przez Archibalda Josepha Cronina w powieści „Twierdza” i jak oni będę przeżywał mnóstwo przygód. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ale szybko zrozumiałem, że to nie moja droga”, opowiadał w „Numéro”. Ponieważ zawsze interesował się sztuką, architekturą, designem, wyjechał do oddalonego o niecałe sto kilometrów Mediolanu, który wtedy był miastem w rozkwicie, innowacyjnym, w którym ludzie nieustannie szukali czegoś nowego. „To miasto, które wybrałem do życia, przyjęło mnie, zrozumiało i od tamtej pory zawsze było dla mnie źródłem inspiracji”, mówił podczas wywiadu. Początki nie były łatwe, choć pracę na stanowisku dekoratora wystaw i sprzedawcy w domu handlowym La Rinascente wspomina bardzo dobrze. Szczególnie cieszył go fakt, że mógł obserwować ludzi, co było bezcenną lekcją. Dzięki tej pracy nie tylko zakochał się w tkaninach i kształtach, ale też został dostrzeżony przez Nina Cerrutiego. To u jego boku, jak podkreślał, rozpoczęła się jego kariera. W „Numéro” opowiadał: „To właśnie Cerruti, któremu zawdzięczam wiele, poprosił mnie o nowe rozwiązania. Chciał, by garnitury były mniej sztywne, wygodniejsze, bardziej dopasowane. Zdekonstruowałem marynarkę, używając nietradycyjnych tkanin, i sprawiłem, że ożyła na ciele”. Armani rewolucjonista „Gdy nasz wiek (XX wiek – przypis autorki) wchodził w siódme dziesięciolecie, nic nie pozwalało przypuszczać, że będzie to okres totalnych przemian, jakich historia ubioru nigdy nie zaznała”, pisał Bruno du Roselle. Urodzony w 1934 roku Giorgio Armani właśnie w tym czasie zaczynał swoją modową karierę. W rezultacie stał się dla mody męskiej tym, kim Coco Chanel dla mody damskiej. Ona wyswobodziła kobiety z gorsetów, on mężczyzn z niewygodnych garniturów. Zrewolucjonizował modę, na nowo definiując pojęcie elegancji i odrzucając w latach 70. XX wieku klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów, pozwalających na swobodę ruchu. Jego marynarki bez podszewki stały się symbolem stylu – były eleganckie i jednocześnie bardzo wygodne. Armani mówił, że gdy zaczął projektować własne kolekcje, był już po czterdziestce i zarówno on, jak i jego rówieśnicy nie chciał ubierać się tak jak ojciec (jego ojciec był księgowym). Bez skromności przyznał, że nie był zaskoczony sukcesem, bo przecież ubierał swoje pokolenie w coś odpowiedniego i aktualnego. Sukces jako projektanta mody męskiej przeniósł też na modę damską. Poszedł dalej niż inni projektanci w zacieraniu granic między modą damską a męską. Opowiadał, że do tego kroku sprowokowała go siostra Rosanna, jego przyjaciółka, muza i modelka. Ona i jej koleżanki nosiły męskie marynarki projektowane przez Giorgia, ale marzyły o bardziej dopasowanych do kobiecej figury. „Tak powstały marynarki dla kobiet o prostej, miękkiej formie, które pozwalały na swobodę ruchu i naturalność – miękkie jak kardigany, a jednocześnie potężne i kobiece. To był czas, gdy kobiety robiły kariery, a ja dawałem im nowy sposób wyglądu, nowy sposób bycia. To była mieszanka komfortu, siły, kobiecości i lekkości”, wspominał na łamach „Numéro”. Mówił też: „Widok mojej matki Marii noszącej marynarki z pewnością rozbudził moje zainteresowanie ubiorem. Potrafiła robić więcej za pomocą mniejszej ilości rzeczy i na pewno nie ubierała się jak lalka. Z elegancją nosiła marynarki i wpłynęła na moje pojmowanie piękna jako harmonii ciała i umysłu, ekspresji, i pewnej formy gracji. Moja matka miała wszystkie te cechy”. Jego zasługi w emancypacji kobiet są niezaprzeczalne. Trzeba przyznać, że równie ważne było uwolnienie mężczyzn od niewygodnych strojów i związanie na stałe dwóch światów – mody i kina. W latach 80. XX wieku słynny power suit stał się hitem za oceanem. W Stanach Zjednoczonych był znany już w 1978 roku. Diane Keaton odebrała bowiem Oscara ubrana w skórzaną kurtkę o sportowym kroju jego projektu. Jednak przełomem okazał się film „Amerykański żigolak” z 1980 roku. Wystąpił w nim Richard Gere. A może trzeba podkreślić, że Richard Gere wystąpił w nim w strojach włoskiego projektanta i stał się archetypem mężczyzny Armaniego – eleganckim, zmysłowym i szarmanckim. „To była sensacja. Wszyscy chcieli wiedzieć, w czym Gere wygląda tak świetnie. To dzięki niemu stałem się sławny”, wspominał Giorgio Armani na łamach „The Economist 1843”. Projektant, autor kostiumów do ponad dwustu filmów, sprawiał, że filmowi bohaterowie żyli w pamięci widzów nie tylko dzięki kreacji aktorów: „Kiedy reżyser do mnie dzwoni, zawsze starannie analizuję projekt. Kino pozwala mi pracować z ubiorem w taki sposób, że staje się on częścią opowieści o bohaterze. Jeśli to zadziała, nagrodą jest wieczna pamięć widzów. Postać żyje nie tylko dzięki aktorstwu, ale też dzięki temu, jak jest ubrana”. Imperium za garbusa Gdy wyruszył na podbój Stanów Zjednoczonych, już od trzech lat miał swoją firmę we Włoszech. W wieku 40 lat porzucił pracę dla innych i za namową swojego życiowego partnera Sergia Galeottiego założył własną markę. W 2015 roku w magazynie „GQ” mówił: „To Sergio sprawił, że uwierzyłem w siebie. Pokazał mi, że można mieć szersze perspektywy”. W „Numéro” wspominał: „Wszystko zaczęło się od zachęty, jaką otrzymałem od mojego partnera Sergia Galeottiego, który wierzył we mnie i pchał do przodu. Mówił mi, żebym wierzył w swoją wizję i nie przejmował się krytyką. To coś, do czego zawsze dążyłem, a rezultaty okazały się zaskakujące. Dziś chciałbym pokazać mu, co ostatecznie osiągnęliśmy, bo przecież zaczynaliśmy od niewielkich rzeczy”. Tą niewielką rzeczą był volkswagen garbus, którego Armani sprzedał, by mieć pieniądze na założenie firmy. Wielkie za to były jego pomysły i wiara Sergia, że na pewno im się uda. Nie pomylili się. Galeottiemu nie dane było zobaczyć, jak rozwija się firma, której był współzałożycielem i prezesem. Zmarł w 1985 roku na AIDS. Dla Giorgia odejście najbliższej osoby było wielkim dramatem. Jedenaście lat po śmierci ukochanego wspominał na łamach „New York Magazine”: „Żyliśmy, nie rozmawiając o jego chorobie. Nie chcieliśmy, by miała na nas wpływ. Sergio nigdy nie widział mnie płaczącego, a sam przez cały rok tylko raz powiedział: »Giorgio, spójrz, jak bardzo schudłem«. Nic więcej”. Projektant oficjalnie nigdy nie związał się już z nikim, choć w jego otoczeniu był ktoś, o kim mówiono „Drugi”. „Zawsze pojawiali się razem, jeździli razem i pracowali. Był dyrektorem w firmie i mówiło się, że to on po śmierci Giorgia przejmie stery”, mówi Piotr Czaykowski. Na stronie TVN24 czytam: „Najbliższym powiernikiem Armaniego był Dell’Orco, który niemal zawsze stał u jego boku. Kieruje działem mody męskiej i odgrywa coraz ważniejszą rolę w firmie, w której pracuje od około 45 lat. Panowie poznali się w parku w Mediolanie. Choć Armani nigdy nie ujawnił szczegółów tej relacji, nosił pierścień od Dell’Orca, uratowany z pożaru w domu projektanta na wyspie Pantelleria”. Król imperium Dzisiaj imperium Armaniego warte jest ponad 11 miliardów euro, a w 2019 roku przychód wyniósł ponad dwa miliardy euro. Siedem lat. Tyle zajęło mu, by z nieznanego nikomu włoskiego projektanta trafić na okładkę magazynu „Time”. W 1982 roku był to największy zaszczyt, tym bardziej że magazyn umieścił go na okładce jako drugiego w historii projektanta, po Christianie Diorze. Jak udało mu się zbudować firmę, w której do końca życia pozostał jedynym udziałowcem? Armani stawiał na doskonałe tkaniny, nienaganne kroje. Wiedział, że idą za tym wielkie pieniądze. Piotr Czaykowski wspomina: „Większość ludzi teoretycznie wie, że luksusowa moda jest droga. Ja też miałem tego świadomość, ale nie wiedziałem dlaczego. Zrozumiałem, gdy zacząłem z tym obcować. W świecie mody 90 procent czasu spędza się na czekaniu. Pamiętam, że czekając na przymiarki, chodziłem po niesamowicie pięknych wnętrzach firmy Giorgia Armaniego. Widziałem każdy detal, dotykałem doskonałych tkanin. Niby wiedziałem, że kaszmir to kaszmir, ale tam zorientowałem się, że kaszmir Armaniego to jest coś więcej. Czułem się, jakbym chodził po muzeum i obcował z największymi dziełami sztuki. A potem, gdy zakładałem te ubrania, czułem, jakby one podnosiły mój potencjał. Upgrade’owały mnie. Zrozumiałem, dlaczego to wszystko tyle kosztuje”. Armani za to rozumiał doskonale, że nie każdego stać na to, co proponuje. Cena sławy Kiedyś powiedział, że w pewnym momencie nie mógł już ryzykować, bo nie mógł sobie pozwolić na brak sprzedaży. Jego projektowanie stało się odpowiedzialnością komercyjną. Przecież w 2019 roku zatrudniał osiem tysięcy osób! Wzrost utrzymywał, wprowadzając coraz to nowe, tańsze linie Emporio Armani, Armani Jeans, bieliznę nocną, kosmetyki, meble. O wyposażeniu wnętrz mówił: „Decyzja założenia marki była podyktowana tym, że nie mogłem znaleźć mebli i akcesoriów, które spełniałyby moje oczekiwania”. Od początku miał pomysł na stworzenie sposobu na życie, w którym wiele elementów połączy się z jego wizją i estetyką, odzwierciedlając jego styl także poza modą. To potwierdza słowa nie tylko ludzi, którzy dobrze go znali, ale również tych, którzy mieli możliwość choć przez chwilę widzieć go przy pracy. O sobie mówił: „Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego wyznaczania sobie nowych celów i ich realizacja to stan umysłu, który nadaje życiu sens”. Jego kolekcje coraz bardziej były wierne jemu samemu, a nie czasom, w których powstawały. Czaykowski wspomina: „Jego kolekcje są niemal identyczne. Żadnych wariactw, niepotrzebnych ozdób. Przez lata niewiele w nich zmieniał. Można się zastanawiać, dlaczego tak się działo i po co?”. Odpowiedź znalazła nieżyjąca już naczelna włoskiego „Vogue’a” Franca Sozzani: „Wielcy projektanci znajdują swój styl i pozostają mu wierni. Skupiają się na nim, a nie na modzie”. Armani pozostał wierny swojemu stylowi przez 50 lat. Pozostał też wierny sobie. Nigdy nawet nie pomyślał o sprzedaży firmy, choć miał wiele propozycji. Wspominał kiedyś: „Jeden z najpotężniejszych bankierów, który pracował dla mnie, spotkał się z trzema inwestorami, którzy chcieli kupić moją firmę. W milczeniu wysłuchał każdego z nich, a na koniec powiedział: »Drodzy panowie, pan Armani nie potrzebuje żadnego z nas«”. Nic dziwnego. Przecież był królem. Był „Re Giorgio”. Więcej o wielkie modzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Studio 225: Przestrzeń, która buduje kobiecą siłę
Nie chciały być perfekcyjne. Zbudowały miejsce, w którym kobiety wreszcie oddychają. Julia Turewicz i Marta Teodorowska stworzyły wyjątkową przestrzeń dla kobiet.
Marta Teodorowska i Julia Turewicz, współzałożycielki warszawskiego Studia 225, stworzyły miejsce, którego same kiedyś potrzebowały. Przestrzeń do spotkań, wymiany myśli, refleksji i rozwoju – ale też do śmiechu, oddechu i wspólnej kawy. Miejsce, w którym kobiety mogą być… po prostu sobą. „Chciałyśmy oderwać się od świata, w którym wszystko służyło sprzedaży kolejnych par dżinsów” – mówi Julia. „Potrzebowałyśmy miejsca, gdzie da się pobyć bliżej innych kobiet, zrozumieć siebie, porozmawiać o tym, co naprawdę ważne". Obie – zawodowo związane wcześniej z modą i mediami – po narodzinach dzieci i sprzedaży udziałów w swoich firmach poczuły, że czas na nowy rozdział. Spotkały się na lunchu i… zostały razem. Ich doświadczenie w prowadzeniu biznesu i wiedza, że brakuje przestrzeni dla kobiet tworzonych przez kobiety sprawiły, że powołały do życia Studio 225. Czułość zamiast perfekcji Studio 225 to nie siłownia, nie sala konferencyjna ani kolejna sala warsztatowa. To miejsce rozmów, wymiany doświadczeń i budowania społeczności. Tu nie trzeba być „idealną matką”, „perfekcyjną żoną”, ani robić „czegoś ważnego”. Wystarczy być. Przychodzą dziewczyny w różnym wieku i z różnym bagażem doświadczeń. „Widzimy, że są kobiety, które potrzebują po prostu się wygadać, spojrzeć na siebie, swoje życie z innej perspektywy, uwierzyć, że ich potrzeby są równie ważne” – opowiada Marta. Wśród tematów, które dominują są rodzicielstwo, zdrowie psychiczne, cykl menstruacyjny, relacje, finanse, work-life balance. Wiele uczestniczek po raz pierwszy w życiu rozmawia o pieniądzach, wyborach zawodowych, własnych potrzebach, a nie cudzych. Między warsztatami a przyjaźniami Zajęcia w Studio 225 często kończą się… znacznie później niż planowano. Bo dyskusje trwają, a kobiety nie chcą wychodzić. „Warsztaty inspirują, ale to te rozmowy przy stole zostają najdłużej w głowie” – Marta i Julia słyszą często po zakończonym spotkaniu. Dzięki temu zawiązują się tu przyjaźnie, pomysły na nowe biznesy, a dziewczyny, które przyszły tylko na jeden warsztat, tylko jedno spotkanie zawsze wracają. Część z nich przyjeżdża z innych miast planując weekend w Warszawie wokół warsztatu. Choć komunikacja jest skierowana do kobiet, Studio 225 nie zamyka się na mężczyzn. Przy niektórych tematach – jak rodzicielstwo czy relacje – panowie są mile widziani, ale przy rozmowach o zaburzeniach odżywiania, seksualności, czy emocjach, kobiety potrzebują bezpiecznej, zamkniętej przestrzeni. „To nie jest o tym, żeby się odciąć od mężczyzn. Chodzi o to, żeby stworzyć miejsce, gdzie można się otworzyć i poczuć zrozumienie” – tłumaczą założycielki. Wenus i liczba 225 Skąd nazwa? „225” to liczba dni w roku na planecie Wenus – kobiecej, bliskiej Słońcu, obdarzonej symboliką siły, cykliczności i zmysłowości. Przestrzeń Studia też obraca się wokół kobiecego rytmu i potrzeb. „Tu każda z nas może mieć swoją Wenus – i znaleźć czas, by do niej zajrzeć” – mówią. Studio działa półtora roku. Zespół planuje dalszy rozwój: online’owe formaty, większe wydarzenia, rozbudowanie oferty dla firm i HR-ów. Bo choć social media pokazują tylko część działalności, to równie ważna jest ta „niewidzialna” – edukacja, wsparcie i spotkania projektowane dla zespołów. Na pytanie „co robicie dla siebie?”, obie odpowiadają krótko: „Studio. Bo to jest nasz kawałek świata, w którym naprawdę czujemy się sobą”. Link do wydarzeń: https://225.studio/collections Rozmowa z Martą i Julią, założycielkami Studia 225 – miejsca dla kobiet, które chcą rozmawiać, rozwijać się, budować relacje i po prostu... odetchnąć: Pamiętacie moment, w którym zdecydowałyście, że stworzycie coś wspólnego? Julia: Spotkałyśmy się po dłuższej przerwie. Obie byłyśmy już po sprzedaży swoich firm, obie mamy dzieci. Wystarczyła godzina rozmowy, by poczuć, że mamy wspólne pytania, potrzeby i dylematy. Na początku nie planowałyśmy projektu, ale zrozumiałyśmy, że coś się zaczyna. Marta: Mamy za sobą intensywne czas w życiu zawodowym. Pracowałyśmy w modzie, agencjach, przy organizacji eventów. Potem, zupełnie niezależnie, zaczęłyśmy zadawać sobie pytanie: czy to jeszcze ma sens? Czy potrzebujemy czegoś spokojniejszego, ale bardziej autentycznego? Studio 225 to nasza odpowiedź na to pytanie. Czym właściwie jest Studio 225? Julia: To przestrzeń tworzona przez kobiety dla kobiet. Organizujemy warsztaty, spotkania i rozmowy na tematy, które są dla nas ważne, ale rzadko poruszane. Mówimy o psychologii, relacjach, cyklu menstruacyjnym, seksualności, pieniądzach, macierzyństwie, wypaleniu zawodowym – o wszystkim, co nas dotyczy, a często pozostaje w cieniu. Marta: Nie organizujemy żadnych kursów, ani coachingu. U nas po prostu można być sobą – śmiać się, płakać, dzielić doświadczeniem albo słuchać innych. I nie trzeba być w niczym „najlepszą”. Julia: Nasze Studio 225 powstało z myślą o każdej kobiecie, która chce zrozumieć siebie, przemyśleć swoje życie lub po prostu odpocząć od presji. Przychodzą do nas i 25-latki i 50-latki. Są wśród nas studentki, młode mamy, liderki, kobiety w kryzysie, freelancerki. Łączy je to, że zmęczyły się dążeniem do perfekcji i nie chcą już być oceniane. Marta: Młodsze kobiety chcą inwestować w siebie, rozmawiać o swojej przyszłości. Kobiety w średnim wieku, przeżywające tzw. „wewnętrzną rewolucję”, kwestionują wcześniejsze wybory. Kobiety po 50. szukają inspiracji i nowych relacji. Te spotkania międzypokoleniowe, które mają miejsce w stworzonej przez nas przestrzeni są niezwykle wzbogacające. A mężczyźni? Jesteście otwarte na ich obecność? Marta: Skupiamy się na kobietach, bo to nasza perspektywa, ale nie zamykamy się na mężczyzn. Czasami sami pytają, czy mogą do nas dołączyć. Zawsze staramy się dostosować atmosferę i tematykę, aby sprzyjała wspólnej rozmowie. Julia: Jeśli kiedykolwiek zaczniemy omawiać tematy, które dotyczą mężczyzn, chcemy, by uczestniczyli w tym także mężczyźni. Wierzymy, że w takich kwestiach chodzi o partnerstwo, nie dominację. Co najbardziej porusza kobiety, które do Was przychodzą? Marta: Najczęściej poruszają kwestie, o których do tej pory nie miały odwagi mówić. Zmagania z perfekcjonizmem, zmęczenie, frustracja, brak wiary w siebie, presja bycia „wszystkim w jednym”. Często borykają się z oczekiwaniami jako matki, partnerki, specjalistki, przyjaciółki... Mają wiele ról do odegrania naraz. Julia: Dotykamy też pozornie błahych, ale niezwykle ważnych kwestii: kto finansuje tampony w związku? Dlaczego kobiety tak rzadko interesują się swoimi inwestycjami? Jak tłumaczyć córce, że nie musi wyglądać jak inne dziewczyny w klasie? Zauważyłyśmy, że czas pandemii pogłębił samotność. Ludzie zaczęli spędzać więcej czasu online, ale przecież nie jesteśmy stworzone do samotności. Potrzebujemy realnych relacji, fizycznej obecności, rozmowy. Dlatego Studio działa offline – bo bliskość i kontakt zmysłowy mają dla nas ogromne znaczenie. Marta: Chodzi też o coś więcej niż tylko przyjaźń. Promujemy „koleżankowanie się” – tę mniej formalną, ale niezwykle wartościową formę relacji. Można po prostu znać kogoś, z kim pogadasz raz na jakiś czas. To może być już bardzo cenne. Czy Studio to Wasza praca czy raczej misja? Marta: I to i to. Mamy Excel, planujemy, analizujemy dane, badamy potrzeby. Ale nasza praca jest głęboko osadzona w wartościach. Zawsze wsłuchujemy się w potrzeby naszych klientek i obserwujemy, co się zmienia w ich życiu. Julia: Staramy się żyć tak, jak uczymy innych. Bez presji bycia perfekcyjną. Pozwalamy sobie na błędy, luz i eksperymenty. Czasem się śmiejemy, że próbujemy wszystkiego po trochu, jak surfowanie, pilates czy inne pasje. Chcemy, żeby nasze klientki wiedziały, że nie muszą być „pro” w każdej dziedzinie. Jakie macie plany na przyszłość? Marta: Chcemy dotrzeć do kobiet spoza Warszawy, być może przez formaty online lub większe spotkania wyjazdowe. Marzymy o cyklicznych konferencjach i współpracy z firmami, nie tylko dla klientek indywidualnych. Właśnie opublikowałyśmy plan wydarzeń na nadchodzącą jesień. Julia: Nasza misja to zapewnienie, by rozwój emocjonalny i intelektualny kobiet był traktowany równie ważnie, jak zdrowie fizyczne. Chcemy, by zajęcia w Studio były stałą częścią ich kalendarza, a nie tylko „wisienką na torcie”. Co robicie dla siebie? Marta: Studio jest „dla siebie”. Każde spotkanie, każdy temat, każda rozmowa to dla nas ważna część życia. Julia: A poza tym pozwalamy sobie odpoczywać, próbować nowych rzeczy, mówić „nie wiem” albo „nie chcę”. Chcemy, by inne kobiety poczuły, że mogą to robić bez poczucia winy.
Śladami Poirota po Nilu. Ta jedna podróż pokaże Egipt jak z powieści Agathy Christie
Zamiast oglądać Egipt z okien autokaru – wskocz na pokład statku jak Herkules Poirot. Rejs po Nilu to podróż w czasie i klimacie, który Agatha Christie znała z autopsji.
Marzysz o urlopie innym niż wszystkie? Zamiast kolejnych wakacji all inclusive w Hurghadzie czy Marsa Alam wybierz inny rodzaj wakacji w Egipcie – rejs po Nilu. To jedna z najbardziej niecodziennych, eleganckich i zarazem romantycznych form podróżowania. To coś więcej niż zwiedzanie – to zanurzenie się w historii, mitach i klimacie dawnych czasów. Przemierzając Egipt z pokładu parowca, można poczuć się jak bohater powieści Agathy Christie. To właśnie ona opisała tę trasę w „Śmierci na Nilu”, inspirowana własnymi podróżami z mężem-archeologiem. Dziś można podążyć jej śladami – odwiedzić te same hotele, świątynie, a nawet zamieszkać w tej samej kajucie co Herkules Poirot. Takiego urlopu nie da się porównać z żadnym innym – jest pełen słońca, tajemnicy i niezapomnianych krajobrazów. ZOBACZ TEŻ: Namiętność, zbrodnia i zagadka. „Śmierć na Nilu” już od piątku 11 lutego tylko w kinach! Jak Agatha Christie zakochała się w Egipcie (i truciznach) „Pomysły na książki najczęściej pojawiają się podczas zmywania, bo to zajęcie tak głupie, że zawsze rodzi we mnie myśl o zabójstwie”, mówiła Agatha Christie, najsłynniejsza pisarka kryminałów. Ale pomysł na „Śmierć na Nilu nie zrodził się wcale przy kuchennym zlewozmywaku. Agatha dokładnie wiedziała o czym pisze, zarówno jeśli chodzi o morderstwa, jak i o Egipt i rejs po Nilu. Doświadczenie zdobywała osobiście. Oczywiście nikogo nie zamordowała, ale podczas I wojny światowej pracowała w szpitalu, a potem w aptece i właśnie wtedy zaczęła zgłębiać tajniki… trucizn. To zafascynowało ją do tego stopnia, że w jej książkach wielu morderców korzysta z tego sposobu. Od 1920 roku kiedy napisała „Tajemniczą historię w Styles” do „Śmierci na Nilu” upłynęło siedemnaście lat, a słynny detektyw Hercules Poirot zdołał rozwiązać czternaście zagadek. Zresztą nie była to pierwsza wyprawa Herculesa Poirot. Słynny belgijski detektyw mieszkający na stałe w Londynie z obsesją porządku i symetrii podróżował po świecie szlakiem swojej twórczyni. Christie bowiem 11 września 1930 roku po raz drugi wyszła za mąż. Jej wybrankiem został Max Mallowan, brytyjski archeolog odkrywający tajemnice Bliskiego Wschodu, kierujący między innymi wykopaliskami w północnej Mezopotamii. Christie często żartowała: „Archeolog to najlepszy mąż, jakiego można sobie wyobrazić. Im starsza staje się żona, tym bardziej wzrasta jej wartość w oczach męża”. Tak więc i Hercules Poirot w ślad za nimi trafił do Mezopotamii do obozu archeologów, podróżował Orient Expressem ze Stambułu do Londynu, szukał mordercy w Dolnie Królów i oczywiście na Nilu. CZYTAJ TAKŻE: Agatha Christie pisała kryminały, ale w życiu była bohaterką tragicznego romansu Egipt oczami Agathy Christie – zachwyt, który przyszedł z czasem Podczas pierwszego pobytu w Egipcie Agatha nie zachwyciła się tym miejscem. W wydanej w 1965 roku autobiografii pisała: „Nie miałam najmniejszej ochoty na oglądanie cudów starożytności i muszę powiedzieć, jestem wdzięczna matce, że mnie tam nie zabrała. Klejnoty Egiptu, Luksor i Karnak, olśniły mnie mniej więcej dwadzieścia lat potem. Jakże wiele by straciły, gdybym oglądała je wtedy - obojętnymi oczami”. I rzeczywiście, podczas podróży w towarzystwie męża pisarka zachwyciła się i Luksorem i Karnakiem czemu dała wyraz w powieści. „Tak mnie to wszystko zachwyca! Czarne skały Elefantyny, i to słońce, i łodzie na rzece. Jak dobrze jest żyć!” wychwalała Egipt ustami Herculesa Poirota. Nic dziwnego, że „Śmierć na Nilu” do dzisiaj jest najlepszą reklamą jaką tylko można sobie wymarzyć. Rejs po Nilu jak za czasów Poirota – luksus, historia i tajemnica Jak mawiał jeden z bohaterów książki Tim Allerton Egipt to „prawdziwe ciepło, nieruchome piaski, Nil”. Jeśli więc chcecie sprawdzić czy miał rację, a przy okazji cofnąć się w czasie i odbyć podróż śladem Agathy, Herculesa i innych bohaterów powieści udajcie się do Asuanu. Tam na przeciwko wyspy Elefantyny znajduje się słynny hotel The Old Cataract, w którym mieszkali bohaterowie. Wiktoriański budynek wzniesiony w 1899 roku upodobali sobie car Mikołaj, Winston Churchill, Howard Carter, Margaret Tatcher, Francois Mitterand, Agatha Christie i księżna Diana, a do dzisiaj okupowany jest przez wielbicieli luksusu i fanów Herculesa Poirota. Teraz nazywa się Sofitel Legend Old Cataract, a ceny noclegów wahają się od pięciuset do prawie dwóch tysięcy złotych za noc. Codziennie można spotkać przed nim turystów dzierżących w dłoniach egzemplarze książki i zaczytujących się w jego opisach. A potem zaokrętujcie się na zwodowany w 1885 roku statek SS Sudan, na którym w 1978 roku kręcono zdjęcia do filmu z Peterem Ustinovem i podziwiajcie Egipt i jego życiodajną rzekę, o zaskakująco niebieskim kolorze wody w ciągu dnia, a w nocy czarną jak smoła. Spójrzcie jak oni ku czarnym, połyskującym skałom na Nilu: „W świetle księżyca wyglądały wprost niesamowicie, jak olbrzymie przedpotopowe stwory na wpół wychylone z wody”. Ale nie martwcie się, kapitan na pewno dobrze wie, gdzie one się znajdują. Większość statków pływa przecież nocą, bo w ciągu dnia podróżni zwiedzają zlokalizowane wzdłuż brzegów Nilu starożytne zabytki. Odwiedzają dawne świątynie egipskie, podziwiają sfinksy i wędrują alejami procesyjnymi o długości kilku kilometrów. ZOBACZ WIĘCEJ: Zagrał Herkulesa Poirota w adaptacji powieści Agathy Christie. Oto fascynujące życie Davida Sucheta! SS Sudan – parowiec z duszą i kajutą Herkulesa Poirot Wycieczkowe statki cumują przy brzegu po cztery na raz. Większość jest nowoczesna, szybka i… taka zwyczajna. Ale SS Sudan to co innego. Na górnym pokładzie druga po po prawej stronie to kajuta Herculesa Poirot. Lepsze od niej są tylko dwa apartamenty ulokowane na dziobie statku noszące imiona Agathy Christie i lady Duff Gordon, żyjącej na przełomie XIX i XX wieku brytyjskiej projektantki mody. Kajuta detektywa ma dwa okna wychodzące na pokład, na którym przy okrągłych stolikach stoją wiklinowe fotele. Mijane krajobrazy można więc podziwiać siedząc sobie całkiem wygodnie sącząc napoje i delektując się słońcem. Ściany kajuty wyłożone są lśniącą drewnianą boazerią i zdobione złotymi sztukateriami. Wielkie łóżko składające się z miedzianej ramy i wygodnego miękkiego materaca sprawi, że podróż minie naprawdę w komfortowych warunkach. Zresztą wyposażenie statku, restauracja, obsługa i usługi godne są najlepszego hotelu. Parostatek sunie po wodzie skrzącej się w promieniach słońca. Brzegi Nilu są zaskakująco zielone. Nic dziwnego, że przez wieki Egipcjanie osiedlali się wzdłuż brzegów i nazywali Nil życiodajną rzeką. Im dalej w głąb lądu tym robi się coraz bardziej sucho, nieprzyjaźnie. I nieludzko wręcz gorąco. Egipt bez filtrów – co naprawdę czeka na turystów nad Nilem „Egipt jest pełen humoru tak jak każde inne miejsce na ziemi - tak jak życie zawsze i wszędzie - i nawet tragedia ma swoje zabawne strony”, pisała Christie. Nie wiedziała, że oprócz tego Egipt pod pewnymi względami jest niezmienny. I nie chodzi tylko o piramidy i inne kamienne budowle liczące sobie po kilka tysięcy lat. Chodzi o wszechobecny tłum - żebrzące dzieci, handlarze namolnie namawiający do kupna swoich towarów, okrzyki, odgłosy wielbłądów i osłów. Już w 1937 roku Agatha Christie pisała: „Pięciu czujnych sprzedawców paciorków, dwóch sprzedawców pocztówek, trzech sprzedawców gipsowych skarabeuszy, dwóch młodocianych poganiaczy osłów, kilkoro płochliwych, lecz pełnych nadziei maleńkich obdartusów otoczyło ich kołem. Pan chce korale? Bardzo ładne! Bardzo tanio! Pani chce skarabeusza? Proszę! To sama królowa! Przynosi szczęście! Niech pan spojrzy. Prawdziwy lapis. Bardzo tanio! Pan chce jechać na osiołku? Bardzo dobry! Nazywa się Whisky”. Dzisiaj jest tak samo. Nie sposób pozbyć się nachalnych sprzedawców. Nie ma innej rady niż przyzwyczaić się do tego. Albo skorzystać z proponowanych usług. Można wsiąść na osiołka lub wielbłąda i pojechać na nich ze statku, aż pod bramy świątyni. Trzeba tylko uważać, żeby wielbłąd nie opluł, a osioł nie stanął na środku drogi jak słup soli, bo inaczej trzeba będzie wędrować pieszo. W upale panującym w Egipcie to może być nie lada wyzwanie. Gdzie zatrzymać się w czasie rejsu? Najpiękniejsze świątynie nad Nilem Egipt to nie tylko piramidy w Gizie, ale też ogromne świątynie, które przed wiekami Egipcjanie wznosili ku czci swoich bóstw, gigantyczne posągi bogów, faraonów, sfinksów. Gdybyście chcieli podążyć dokładnie śladem statku Karnak według książki z Asuanu powinniście udać się w górę rzeki, na południe do Nubii (obecnie na południu Egiptu i północy Sudanu) i zejść na ląd w Wadi Ez Sebua, czyli w Dolinie Lwów, a potem popłynąć dalej do Abu Simbel, gdzie stoją dwie świątynie mające ukazywać potęgę starożytnego Egiptu przybyszom z Nubii:„… w odległości paruset metrów w blasku porannego słońca wznosiła się ogromna świątynia wykuta cała w skalnym bloku. Cztery wyciosane w kamieniu olbrzymie postacie wpatrywały się wieczyście w Nil i w tarczę wschodzącego słońca. (…) Czy to nie cudowne! Jakież są ogromne i pełne spokoju! Kiedy się na nie patrzy, to człowiek czuje się mały i nędzny jak robak, a wszystko robi się takie nieważne…”. Gdybyście jednak kierowali się filmową wersją z 1978 roku z Peterem Ustinovem w roli głównej powinniście udać się do Karnaku, gdzie znajduje się wielki kompleks świątynny z wielką świątynią Amona Re. Jeśli wybierzecie opcję podróżowania śladem Davida Suchet’a wcielającego się w detektywa w słynnym serialu („Śmierć na Nilu” to odcinek nakręcony w 2004), pierwszy przystanek wypadnie w Denderze w świątyni Hathor. Można sobie wyobrazić jak Poirot przechadza się pomiędzy wielkimi kolumnami, podziwia sfinksy i figury bogów ubrany w biały garnitur, różową koszulę z wielką ogromną muchą, w korkowym hełmie na głowie i idealnie wypomadowanymi zakręconymi ku górze wąsami. Na tym właściwie powinniście zakończyć podróż śladem Herculesa Poirot. Dlaczego? Podczas rejsu została zamordowana milionerka Linnet Doyle. Bohaterowie przestali podziwiać widoki, palmy i pola uprawne, a skupili się na znalezieniu mordercy. Choć SS Sudan kursuje tylko między Luksorem a Asusanem można przesiąść się na inny statek i pożeglować w dół rzeki do Kairu. Tam zobaczyć piramidy, przepłynąć się feluką, drewnianą łódką z żaglem, a w Muzeum Egipskim zobaczyć najsłynniejszą maskę świata - złotą maskę Tutenchamona, z widniejącym na niej wizerunkiem kobry egipskiej, jadowitego węża, który stał się symbolem władców Egiptu. Można wraz z Herculesem wybrać się do Doliny Królów, gdzie zamordowano archeologów w „Tajemnicy egipskiego grobowca”. Zanim jednak wybierzecie się do Egiptu śladami Herculesa Poirot z książki „Śmierć na Nilu", obejrzyjcie koniecznie film Kennetha Branagha nakręcony na jej podstawie.
Zapomnij o all inclusive. Wakacje na campingu mają coś, czego nie da ci żaden resort
Kempingi „Kaszub”, "Chałupy 6", glamping w Jaśliskach to miejsca, gdzie rodzą się dzieci, kwitną przyjaźnie i gdzie czas płynie inaczej. Wakacje w przyczepie, namiocie czy luksusowym glampingu to nie moda – to styl życia, który zmienia ludzi.
Zawsze kochałam wakacje spędzane w przyczepie campingowej. Z rodzicami ciągnęliśmy naszą małą niewiadówkę z Warszawy do Jarosławca jeszcze wtedy kiedy to nie było modne, tylko po prostu zwyczajne. Właściciel campingu ulokowanego na wydmie, na skraju miasteczka, zawsze trzymał dla nas to samo miejsce – blisko skarpy, z widokiem na ukochane morze. Powrót do przyczepy: wakacyjne wspomnienia z Jarosławca Czasy się zmieniły, kemping zamknęli, dorośliśmy i przestaliśmy jeździć na wakacje z rodzicami. Ale kempingi albo się kocha, albo… nie. Ja kocham. Przez lata bywałam na półwyspie helskim najczęściej na Chałupach 3. Wtedy było to niezwykle popularne miejsce, uwielbiane przez kitesurferów i windsurferów, dzisiaj zastąpione przez „Szóstkę”. Swoje miejsce na stacjonowanie z przyczepą znalazłam jednak gdzie indziej, w Dębkach i o tym za chwilę. Gdyby ktoś nie chciał ani na półwysep, ani do Dębek, bo na przykład woli góry, a co gorsza nie ma swojej przyczepy, ani namiotu, może skorzystać z glampingu, czyli miejsca gdzie można zatrzymać się w luksusowych namiotach. I choć pogoda w Polsce, szczególnie w lipcu, lubi płatać figle (właściwie jest przewidywalna do bólu – lipiec jest w Polsce najbardziej deszczowym miesiącem w roku, nic więcej nie trzeba pisać) fanów spędzania czasu w bliskości natury, ale też w bliskości innych ludzi, jest naprawdę wielu. Bo caravaning, czy ten właściwy, czyli przemieszczanie się z miejsca na miejsce samochodem z przyczepą lub kamperem, czy ten stacjonarny, jak mój, czy glamping to sposób na życie. Zawsze, gdy dojeżdżamy na kamping moja córka wzdycha: „Nareszcie. To mój drugi dom” i rozmyśla, które koleżanki już są na miejscu i czy od razu pobiegną bawić się do ciemnej nocy w chowanego. Wiadomo, że każdy ma swoje ulubione miejsca, w których czuje się naprawdę dobrze. Do Dębek przyjeżdżają co roku nowi wczasowicze, ale mnóstwo jest stałych bywalców. Kochają je za niepowtarzalny klimat daleki od wielkich nadmorskich kurortów tętniących nocnym życiem i głośną muzyką. Tu nie ma wielkich hoteli, ani nawet tych mniejszych. Są domki, nieduże pensjonaty i… „Kaszub”, kemping w sercu miejscowości, o którym słyszał każdy bywalec i każdy caravaningowiec jeżdżący nad morze. Dębki – kemping, który stał się drugim domem „Tu jest życie”, mówi o „Kaszubie” Elżbieta Zinkel, która od jedenastu lat prowadzi na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego kemping, którego właścicielem jest Krokowskie Przedsiębiorstwo Komunalne. Poza tym jest kierownikiem Kaszubskiego Zakątka w Białogórze oraz dwóch parkingów należących do firmy. Od bramy głównej "Kaszuba" do najpiękniejszej plaży na świecie jest stąd tylko 250 metrów. „Zawsze wszystkim powtarzam, że od bramy głównej, bo przecież pole ma ponad cztery hektary, więc jak ktoś stanie na drugim końcu to będzie miał dużo dalej”, mówi kierowniczka. To od niej zależy czy można wjechać na teren, a zdarza się, szczególnie w weekendy, że musi zamknąć szlaban przed kolejnymi gośćmi, by zapewnić komfort tym, którzy na polu już stacjonują. Na "Kaszuba" przyjeżdżają co roku w większości ci sami ludzie. Mają tu swoje przyczepy na stałe z drewnianymi podestami, ze sprzętami niezbędnymi do codziennego funkcjonowania, ale są też goście nowi. „W tym miejscu niesamowite jest to, że tworzy się pewnego rodzaju społeczność”, mówi Elżbieta, a potwierdzają to mieszkańcy pola, którzy nawet po powrocie do powakacyjnej rzeczywistości utrzymują serdeczne kontakty. „Choć sama nie jeżdżę z przyczepą, od lat przecież obserwuję jak to wszystko wygląda. Prowadziłam niejeden kemping i mogę powiedzieć, że ten jest absolutnie wyjątkowy. Nie tylko jeśli chodzi o lokalizację, bo chyba trudno wyobrazić sobie lepszą. Ale tu ludzie nie pozostają sobie obojętni. Wspierają się, pomagają sobie. Jak trzeba podzielą się jedzeniem, albo zaopiekują dzieckiem. Przyjeżdżają z psami, z kotami. Oczywiście zdarzają się konflikty, jak to w miejscu, gdzie jest dużo ludzi, ale o tym szybko wszyscy zapominają”. Emocje, które zostają na całe życie Bywalcy kempingu w Dębkach długo na pewno nie zapomną tegorocznego lipca, kiedy na polu namiotowym urodziło się dziecko. „Byłam już świadkiem zaręczyn. Odbył się tu też ślub, a teraz urodził się Andrzejek. On jest najmłodszym członkiem tej społeczności. A był jeszcze pan, lat 97, który spędzał tu wakacje. Mamy gościa chorego na Alzheimera, którego mamy na oku i pana podpiętego do aparatury, bo nie oddycha samodzielnie. Nie mogłabym ich przecież nie wpuścić. To ja decyduję, czy mogą tu być. I wiem, że dzięki mojej decyzji mają naprawdę szczęśliwe chwile. Wśród szumu drzew i morza, bo wieczorami jak robi się cicho słychać jak fale uderzają o brzeg, wśród śmiechu szczęśliwych ludzi i pisków dzieciaków biegających beztrosko. Powiem jeszcze raz, tu jest życie”, mówi Elżbieta. „Czterdzieści lat temu bywałam tu w Dębkach z ojcem. Przywoziliśmy mleko, wodę, jajka. I nigdy nie pomyślałabym, że będę mogła tu pracować”. Kemping w tym roku przeszedł lifting. Odnowiono łazienki i toalety, zrobiono ogólnodostępna kuchnię. „Wszystko dlatego, że zmienił się prezes, a nowy Czesław Dolny patrzy na wczasowiczów tak jak ja. Wie co jest im potrzebne, żeby wygodnie spędzić kilka dni, albo i dwa miesiące”, mówi Elżbieta, która jak nikt wie, czego potrzeba bywalcom „Kaszuba”. Dla nich też stworzyła na Facebooku profil „Ela, campingowa nawigatorka” i mówię Wam, ja też dowiedziałam się rzeczy, które wcześniej nie przyszły mi do głowy, a które naprawdę ułatwiły mi życie. Ela mówi też, że prowadząc wcześniej własny kemping w Chłapowie miała okazję dokładnie obserwować kempingowe życie. Powstała z tego książka, która ukaże się niebawem: „Wyszło mi już 48 rozdziałów. Dałam tytuł „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata”. Jestem z boku tego całego zamieszania i widzę, jak kempingowe życie pisze najpiękniejsze scenariusze”. Swoją przyczepę na „Kaszubie” aktor Wojciech Błach, najczęściej można tu spotkać jego żonę Agnieszkę i dwóch synów. Niedaleko rozstawiona jest Katarzyna Paziewska, właścicielka marki Glamoursy, szyjącej piękne buty na zamówienie. Przyjeżdżają aktorzy Kamila Kamińska i Misza Mejer z córką Jaśminą. To właśnie Kamila jeszcze w maju kręciła video wokół mojej przyczepy, żebym mogła spać spokojnie i zobaczyła, że wszystko z nią w porządku. A ja wiem, że w porządku, bo przecież gdyby coś było nie tak Ela na pewno zadzwoniłaby z informacją. A jak nie dzwoni… to dobry znak. Chałupy 6: surfing, bezy i prawdziwa wolność „Jak co roku w Chałupach, gdy zaczyna się upał”… kempingi zaczynają żyć. A może nawet wcześniej, bo przecież dla fanów każdej odmiany surfingu nie ma kiepskiej pogody, oprócz tej, kiedy nie wieje. A na Helu wieje, dlatego stali bywalcy wiedzą, że zawsze, niezależnie od pory roku trzeba zabrać ze sobą ciepłą czapkę. Najbardziej niecierpliwi potrafią już w maju siedzieć na Helu i czekać na sprzyjającą pogodę, by popływać po Zatoce. Wśród tych, którzy lubią pomarznąć jest Nawojka Chałupińska, członek zarządu międzynarodowej korporacji. „W Radio Zet pracowałam z Tadeuszem Elwart, który od lat z rodziną tworzy „Chałupy 6”. Udało mu się zrobić coś niesamowitego. Przede wszystkim zbudował społeczność, bo umówmy się, potrzebujemy odskoczni od życia w wielkim mieście, ale nie całkowitego odcięcia”, opowiada Nawojka. Na „Szóstce” przez cały sezon dzieje się naprawdę dużo. Na początku sezonu odbywa się „Hel Riders” czyli festiwal łączący pasjonatów retro-motoryzacji, surfingu i deskorolki. Odbywa się Dzień kaszubski, gdzie serwowane są lokalne trunki, jedzenie, a ich producenci występują w ludowych strojach. Koło Gospodyń Wiejskich z Chałup dostarczaja swoje wyroby, a Klaudia Elwart i Martyna Wajda, właścicielki marki Ślady Szlachë nie tylko sprzedają tu własnej roboty pamiątki, ale też opowiadają o półwyspie swoimi oczami, przedstawiają ciekawych ludzi, rzemieślników i historię, bez której nie byłoby Kaszub. Zachęcają każdego do edukacji regionalnej i kupowania wartościowych produktów robionych nie od niechcenia, a od serca. Wakacyjna codzienność na Helu „Niesamowite jest wsparcie dla lokalnych producentów, które owocuje stworzeniem wyjątkowej społeczności. Misz-maszu przyjezdnych z lokalesami”, mówi Nawojka, która od ubiegłego roku ma tam razem z przyjaciółką swoją przyczepę. Na miejsce czekała dwa lata, a teraz na instagramie „zycie_na_campingu” relacjonuje jak pisze życie „the real housewives of Chałupy”. „Kocham to, że nawet na campingu mogę mieć odrobinę luksusu w postaci najlepszej bezy na świecie od mamy Adriana Żanety, „największej ogarniaczce lokalnych produktów”. „Pojawiam się tam w momencie otwarcia bramy, czyli 26 kwietnia, a na lipiec i sierpień zjeżdża tam Kasia. W sezonie jest mi ciężko tam wytrzymać, ale poza… naprawdę kocham to miejsce”. Co jej daje bycie na Helu przez kilka miesięcy w roku? „Tam nikt mnie nie ocenia. Mogę wyjść o 13 w piżamie i nikt się za bardzo nie zdziwi. Jak chcę się odciąć od ludzi to zamykam się w przyczepie i nie ma mnie dla nikogo. A jak potrzebuję towarzystwa to mam tego pod dostatkiem. Jest Tadeusz i Maciek, Krystian, Julka i pan Krzysiu, którzy tworzą to miejsce. Trzymam się bardziej z tymi co są tutaj od kwietnia niż z bywającą tu warszawką. Tu ludzie się jednoczą. Jest pani od HR, dziewczyna, która dzierga na drutach, Łukasz, który pasjonuję się kawą. Razem chodzimy na zachody słońca, gotujemy. Jest też strefa Cetaphil, gdzie pracuje Ula, która robi boskie masaże”. Łatwo odnaleźć się na campingu? „Całe życie jeździłam na obozy harcerskie, a przez ostatnie osiem lat spędzałam czas w przyczepie przyjaciół, w której nie było prądu, wody i toalety. Kocham to, co mam powiedzieć?”. Forrest Glamp – glamping w sercu Beskidu Niskiego Choć oboje przez lata związani byli z serialem „Na Wspólnej”, postanowili zainwestować czas i środki w coś zupełnie innego – własny glamping w sercu Beskidu Niskiego. Forrest Glamp w Jaśliskach to nie tylko luksusowe namioty – to także manifest wolności i powrót do prostoty. Projekt ten, jak przyznają w wywiadach, jest ich ucieczką od niepewności życia w show-biznesie i krokiem ku spełnieniu prywatnych marzeń. „Chcieliśmy być szefami samych siebie. Nie jesteśmy zależni od tego, czy ktoś do nas zadzwoni z propozycją, czy nie” – wyznali w rozmowie z VIVĄ! „Od wielu lat szukaliśmy innego sposobu na życie” – wyjaśnia Ilona, a Leszek dodaje: „Miałem klub w Warszawie i burgerownię… musieliśmy się zabezpieczyć, by pewnego dnia nie obudzić się z niczym”. Glamping działa od 2021 roku i powstawał trzy miesiące. Leszek pilnował rozstawienia namiotów, Ilona parzyła kawę dla pomocników, taczką woziła ziemię i rośliny. Decyzję o zakupie działki w Jaśliskach podjęli intuicyjnie. Teren był porośnięty krzewami, zaniedbany i dziki – dokładnie taki, jakiego szukali. Własnymi rękami oczyścili blisko dwa hektary, sprowadzili ziemię, posadzili zioła i przygotowali fundamenty pod luksusowe namioty. Luksus pod namiotem: nowy sposób na urlop Forrest Glamp to nie jest zwykły kemping. Położony nad rzeką Jasiołką, w malowniczych Jaśliskach, oferuje coś, co trudno znaleźć w hotelach – prywatność, spokój, przestrzeń i komfort w bezpośrednim kontakcie z naturą. Glamping oferuje kilka rodzajów zakwaterowania: od standardowych namiotów dla dwóch osób, po rodzinne wersje Premium i domek De Lux. Ceny zaczynają się od ok. 300 zł za noc i dochodzą do 620 zł za najbardziej komfortowe rozwiązania. Wszystkie namioty mają drewniane podłogi, łazienki z ciepłą wodą, aneksy kuchenne, prywatne werandy, a niektóre mają ogrzewanie na zimę. Teren Forrest Glamp został podzielony na trzy strefy: wypoczynkową, rekreacyjną i mieszkalną. Wśród drzew znajdują się miejsca do relaksu, paleniska, strefa grillowa, a także dostęp do rzeki. Dominuje naturalna kolorystyka i materiały: drewno, len, bawełna. Każdy detal aranżacji to połączenie estetyki i funkcjonalności. Dodatkowym atutem jest możliwość spotkania właścicieli. „Nie mamy potrzeby być na ściankach, wolimy siedzieć przy ognisku i rozmawiać z gośćmi” – przyznała Ilona w jednym z wywiadów. Prowadzenie glampingu nie jest sielanką – to wiele obowiązków, organizacja pracy sezonowej i troska o komfort gości. Ale dla Lichoty i Wrońskiej to też forma osobistego spełnienia. „Lubię ten moment kreatywności, gdy coś się buduje, a potem rozwija” – mówi Leszek. „Ten biznes daje nam wolność, jakiej nigdy wcześniej nie mieliśmy. Robimy to, co kochamy i nikt nie decyduje za nas” – mówi Ilona.
Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś obiad, poszwendaliśmy się po mieście, a potem on powiedział, że jedzie. A we mnie wszystko zawołało: „Ale w życiu! Jak to jedzie?”. Został nie tylko do następnego dnia, ale już na całe życie. Spędziliśmy wówczas razem dwa tygodnie w miłej agroturystyce. Wyjechałam zakochana po uszy, a on szalenie zainteresowany i zaintrygowany. Nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. On jednak musiał wrócić do Korei, a że ja nie miałam nic do roboty w Polsce, poleciałam do niego. – Ryzykantka? Jak to w „Muminkach” mówiła Mała Mi, zrobiłam desperackiego susa na drugą krę. Po trzech latach Włodek się dowiedział, że czas na emeryturę. Wiadomo było, że wraca do Polski. To dlatego znalazłam to miejsce 50 kilometrów od Warszawy. Jego syn zaprojektował nam dom i mieszkamy tu już 13 lat. On nigdy nie mieszkał na wsi, ja za to mam wiochę w duszy. TYLKO W VIVIE!: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Pani jest przecież warszawianką. Nawet jestem „saskokępianką”, czyli panienką z Saskiej Kępy. Ale moją małą ojczyzną z dzieciństwa jest wieś Szafranki nad Biebrzą. I te Szafranki po wielu latach się we mnie odezwały. Usłyszałam głos: „Chcesz mieszkać na wsi, Gośka”. Nie jestem przywiązana do jednego miejsca. Mieszkałam w Warszawie, mieszkałam na Mazurach, teraz jestem tu, na Mazowszu. Włodek mówi, że nieważne gdzie, ważne z kim. Mój brat, który tu zadomowił się przed nami, znalazł dla nas działkę. Póki żył, mieliśmy dobre kontakty. Jak z byłym mężem. Zanim zakończyła się budowa, zamieszkaliśmy właśnie u niego. – Pani jest niemożliwa (śmiech). Moja koleżanka zapytała mnie, czy mamy do domu dwa oddzielne wejścia. Nie mogłam zrozumieć, o co jej chodzi. Jak to dwa wejścia?, myślałam. Przecież jak przechodzę obok byłego męża, to nie wygryzam mu aorty ani nie wbijam topora w łeb. Dobrze się rozstaliśmy, lubimy się, jest przyjemnie. Trudno jej było to pojąć, bo pamiętam, że pytała mnie jeszcze, czy gotuję dla wszystkich. Powiedziałam, że dla wszystkich, czyli dla siebie, byłego męża i przyszłego męża. Jak miałabym gotować dla Włodka, a Maćkowi nie dać? – Długo to trwało? Dwa miesiące. Obyło się bez kłótni, bez awantur. Panowie wieczorami odpalali mecze, a ja gotowałam. – Może to Pani kiedyś opisze w kolejnej książce? Może. Teraz robię to, co lubię. Troszczę się o męża. To jest teraz moja najważniejsza działalność życiowa. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek
Zniknęła z ekranów na dekadę, by odnaleźć siebie na własnych zasadach. Julia Pietrucha wróciła do aktorstwa, ale to muzyka wciąż daje jej największą wolność. W najnowszym projekcie połączyła siły z kimś wyjątkowym – swoją siostrą Natalią. Efekt tej współpracy porusza.
Ze ekranów zniknęła na 10 lat. Potrzebowała zmian, aktorstwo przestało ją cieszyć. Postanowiła wyruszyć w daleką podróż i poczuła, że zdobywa świat na własnych zasadach. Dość intensywnie koncertowała, rozwijała karierę muzyczną i nie myślała o powrocie do aktorstwa. Ale niedawno wróciła do pracy przed kamerą. "Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. [...] Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. [...] Jak już wracać, to w wielkim stylu. Liczę, że to dopiero początek zabawy", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. Jednak o wiele swobodniej czuje się w muzyce i na scenie. Jakiś czas temu Julia Pietrucha zaprosiła do artystycznego projektu osobę, z którą łączy ją nierozerwalna więź – swoją siostrę Natalię. Efektem ich współpracy jest wyjątkowy album, w którym emocje splatają się z historią. Co artystka mówiła o relacji z siostrą? Julia Pietrucha o relacji ze starszą siostrą i wspólnej pracy – Co lubisz bardziej? Aktorstwo czy muzykę? Każda forma sztuki ma jasne i ciemne strony. W muzyce lubię prawdę, a gdy wychodzę na scenę, wkładam w śpiewane przez siebie dźwięki mnóstwo serca, miłości. W aktorstwie lubię dreszczyk emocji, czy się uda stworzyć coś z niczego, czy złapiemy w danej scenie flow i uda się coś przekazać wiarygodnie, aby widz w to uwierzył. Ale o wiele swobodniej i pewniej czuję się w muzyce. W aktorstwie mam takie wrażenie, jakbym zaczynała od nowa. – Nie wierzysz w siebie? Wierzę w siebie, ale czuję, że muszę się jeszcze rozkręcić. [...] – Wolisz samotność w tworzeniu muzyki, czy wolisz być na planie, gdzie jest dużo ludzi? To chyba zależy od momentu w życiu. Do tej pory przy swoich solowych wydawnictwach pracowałam głównie sama. Ale w tym roku zostałam zaproszona do stworzenia wyjątkowego albumu, który będzie upamiętniał 81. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Do pracy przy nim zaprosiłam Natalię Pietruchę, poetkę, scenarzystkę i autorkę tekstów, a prywatnie moją siostrę. Aranżacjami zajął się producent i raper Miuosh. To nowe doświadczenie, ale bardzo przyjemne i chyba owocne w skutkach. Miuosh jest świetnym producentem, z którym pracowałam przy jego „Pieśniach współczesnych”. Zaproszenie go do współpracy było dla mnie naturalnym wyborem. Znamy się od lat, cenimy, lubimy swoją twórczość i wrażliwość. Poezję mojej siostry ceniłam już w dzieciństwie. Odkąd pamiętam, pisała piękne wiersze. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa – Imponowała Ci? Jak sobie przypominam nasze wspólne dzieciństwo… imponowało mi to jej pisanie okrutnie. Dzięki temu od najmłodszych lat miałam szacunek dla słowa. Miałam poczucie, że słowo, tak ważne, jest sztuką, że Natalia swoim piórem dotyka uniwersum. Może to zadecydowało, że wiele lat mierzyłam się z napisaniem swoich pierwszych tekstów po polsku. Myślałam i śpiewałam, a nawet śniłam, po angielsku, więc to był przez lata język mojej ekspresji. – Nie chciałaś pisać po polsku? Przez lata po prostu nie podejmowałam takich prób. Przy drugiej płycie spróbowałam napisać dwa teksty, które z obecnej perspektywy nie były złe. Dopiero mój pierwszy, w całości polskojęzyczny album „Neonova” był realizacją w pełni świadomą moich historii opowiedzianych w ojczystym języku. Jednak wyzwanie, jakie wiązało się ze stworzeniem albumu dedykowanego historiom powstańców, było ogromne i potrzebowałam do zmierzenia się z tym tematem kogoś bardzo sprawnego w materii słowa. – To było oczywiste, że do kolejnej płyty zaprosisz Natalię? Wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym, że mamy chrapkę na jakąś siostrzaną współpracę. Chciałyśmy, żeby w kontekście zawodowym nasze drogi się kiedyś przecięły, ale wcześniej nie było ku temu okazji. Gdy dostałam propozycję od Muzeum Powstania Warszawskiego, pomyślałam, że to jest ten moment. Nieograniczona wolność twórcza i artystyczna pozwoliła nam na stworzenie albumu pełnego emocji, opartego na zasłyszanych historiach, przeglądanych zdjęciach, przeczytanych biografiach i wyobrażeniach, próbach zrozumienia i wczucia się w ten sierpniowy świat roku 1944. – Singiel, który promuje tę płytę, ma tytuł „Siostry”. Przypadek? Wszystko zaczęło się od zdjęcia z albumu „Kolory powstania 1944. Zdjęcia walczącej Warszawy”. To była fotografia numer 52. Lucyna Pobóg-Ruszkowska, uczestniczka powstania, opowiadała, że zobaczyła grób, w którym pochowane były dwie siostry, sanitariuszki. To zdjęcie, ten moment nas poruszył i zrodził się pomysł, aby przefiltrować przez siebie ich historię. – W utworze padają słowa o Aniele Stróżu. Twoja siostra jest Twoim aniołem stróżem? Natalia od dzieciństwa jest moją siłą napędową i ogromnym wsparciem. Od zawsze nasza relacja była wyjątkowa i mam nadzieję, że taka pozostanie. Dotychczas nie przeżyłyśmy jakiegoś większego kryzysu. Są momenty, że jesteśmy bliżej, czasami podążamy swoimi ścieżkami z mniejszą częstotliwością spotkań, ale zawsze w bliskości serc. Jesteśmy dosyć podobne w odbiorze świata, mamy zbliżoną wrażliwość. – Jak się pracuje ze starszą siostrą? Wiem, na co Natalię stać, i wiedziałam, czego mogę od niej oczekiwać. Niektóre teksty piosenek, które wysyłała, były zamkniętą całością, na swój sposób doskonałe. Ja siadałam i pisałam do nich muzykę. I płynęło. Ale nie ze wszystkimi było tak łatwo. Czasami musiałam jej trochę podkręcić śrubę i podrążyć, bo wiedziałam, jak potrafi pisać i co ja chciałabym osiągnąć. Myślę, że udało jej się stworzyć naprawdę piękne teksty. Wychwalam ją, bo na to zasłużyła. Zawsze łatwiej mi chwalić innych niż siebie. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno