„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serce mi dyktowało. Teraz z nową serią znów wróciłam do tego rodzaju książek, w których czuję się najlepiej. Są pisarze, którzy przyglądają się rynkowi i mówią: „O, tendencja jest taka, idę w tę stronę”. A ja jestem trochę staroświeckim naiwniakiem, który uważa, że nie można na zimno kalkulować, że trzeba oddać serce temu, co się robi. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Dlaczego Katarzyna Puzyńska wciąż szuka odpowiedzi na pytanie o źródła zła? Mówiłaś, że identyfikujesz się ze swoimi bohaterkami… Dobrze, że nie ze złoczyńcami. A to ciekawe… Wiesz, że większość moich czytelników chciałaby być w książce mordercą? Ja wręcz przeciwnie. Boję się zbrodni, przemocy. Nigdy bym nikogo nie skrzywdziła. I chciałabym wierzyć, że wszyscy są dobrzy… Często więc szukam momentu, w którym zwykły człowiek staje się zły. Bo zawsze jest jakieś wydarzenie, które do tego doprowadza. Splot czynników. Szukam źródła zła. Z wykształcenia jestem psycholożką, weźmy więc za przykład eksperyment więzienny, który przeprowadziła grupa psychologów z Uniwersytetu Stanforda pod kierownictwem Philipa Zimbardo w 1971 roku. Polegał na podzieleniu studentów na „strażników” i „więźniów” w sztucznym areszcie, by zbadać wpływ ról społecznych na ludzkie zachowanie. Badanie przerwano już po sześciu dniach, ponieważ uczestnicy skrajnie zradykalizowali się w swoich rolach – „strażnicy” zaczęli stosować okrutną przemoc psychiczną, a „uwięzieni” przeszli załamanie nerwowe. Dlaczego nie fascynuje Cię zbrodnia ani przemoc, a jednak Twoje książki traktują właśnie o tym? Lubię pytanie: dlaczego? To najważniejsze pytanie w całej książce. A jednocześnie odpowiedź na nie wcale nie jest ani łatwa, ani oczywista. To prawda. Ale z drugiej strony znalezienie odpowiedzi, dlaczego w danej sytuacji ktoś przekroczył granicę, daje mi – może złudne – poczucie, że jednak to jednostkowy przypadek. W kryminałach lubię też samą zagadkę. Lubię tę grę między mną a czytelnikami. Zostawiam im ślady, a oni próbują znaleźć odpowiedzi. Lubię kryminał również za to, że zawsze można w nim przemycić sprawy istotne do przemyślenia, na przykład problem zdrowia psychicznego. [...] Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto o tym wspomnieć. Ja na przykład, jak już mówiłam, pracuję cały czas. Wykonuję dziwny zawód, który jest niezwykle absorbujący i bardzo zazdrosny o czas. Najbardziej chciałabym usiąść i napisać książkę za jednym zamachem, ale jest to fizycznie niemożliwe. Ale gdy piszę, nie wychodzę z mężem do kina. Wtedy mu mówię: „Za miesiąc”. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Cisza, natura i pisanie. Co daje pisarce życie z dala od zgiełku? Za Cobenem, Kingiem i wielu innymi stoją żony, a za Tobą stoi wyrozumiały mąż. Jest dla mnie dużym wsparciem. Jestem osobą wysoko wrażliwą. Wszystko przeżywam dużo bardziej niż inni. Mam tysiące skojarzeń w jednej chwili i setki scenariuszy w głowie, jak może rozwinąć się jakieś wydarzenie, co jest dobre w pisaniu, ale złe w życiu. Na przykład ostatnio byłam w domu i usłyszałam ptaki na kominie. Od razu oczami wyobraźni widziałam ptaka, który wpada mi do domu. Rozmyślam, co się może wydarzyć, co powinnam zrobić, do kogo zadzwonić. Jestem już dwa lata do przodu z tym ptakiem, ale na szczęście mam męża, który przede wszystkim sprawdza, czy on tam jeszcze jest. Mój mąż zawsze się ze mnie śmieje, że w każdej życiowej sytuacji mój umysł produkuje scenariusze, które prawdopodobnie nigdy się nie ziszczą, ale ja przeżywam je, jakby ta historia z mojej głowy już się działa w rzeczywistości. On jest moim głosem spokoju i realizmu. Jesteś pełna sprzeczności? Tak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak naprawdę wszystko składa się we mnie w spójny obrazek. Nawet mój wygląd. I, tak jak powiedziałam, wszystko musi być spójne ze mną. Nawet włosy. Przez dwa czy trzy lata zapuszczałam je. Nagle ze zdziwieniem odkryłam, że one mnie straszliwe przytłaczają. Wewnętrznie poczułam się jak szara myszka, bo strasznie się stonowałam. Na początku mojej pisarskiej drogi wymyśliłam sobie, że pisarka musi być grzeczną panią w garsonce. Nie, żebym miała coś przeciwko garsonkom, ale to nie moja bajka. Potem zrozumiałam, że jednak mogę być sobą. Dlatego trzy dni po sesji do VIVY! ścięłam włosy. Poczułam się wyzwolona. Oczywiście czytam w komentarzach, że wyglądam jak mężczyzna, że okropnie, ale ja się w tym dobrze czuję. Znów sobie przypomniałam, że mogę być sobą. Nie wiem, z czego wynika ta moja potrzeba, żeby od czasu do czasu dopasować się do oczekiwań innych. Wtedy czuję się sprzecznie i źle. Przez trzy lata czułaś się ze sobą źle? Nie od początku. Za moich licealnych czasów fryzura świadczyła o przekonaniach. Byłam punkiem, któremu zależało na pokoju, prawach zwierząt, który sprawiał, żeby każdemu było dobrze, i dawał z siebie wszystko innym. Razem ze znajomymi wierzyliśmy, że można stworzyć idealny świat. Stąd to wszystko. A dzisiaj wiem, że idealnego świata nie ma i nie będzie, ale ważne jest, żeby w tym wszystkim pozostać sobą i faktycznie robić, co się może. Bo nawet jeśli kilka osób zrobi małą zmianę, w rezultacie ona będzie ogromna. Dlatego na przykład często zabieram głos w różnych istotnych dla mnie sprawach. Często wtedy spotykam się z komentarzami: „Wyrzucam wszystkie twoje książki” albo „Nigdy już nie przeczytam twojej książki”. Wiem, że łatwiej byłoby milczeć w pewnych kwestiach, po prostu po cichu tworzyć powieści, które są popularne, sprzedawać je w setkach tysięcy egzemplarzy. Tymczasem ja ogłaszam swoje przekonania często kosztem utraty czytelników. Ale nie mogę inaczej. Wiesz, że moja bohaterka z serii o Lipowie, Klementyna Kopp, lesbijka, okazała się najbardziej lubianą postacią z całej sagi? Myślę, że my, pisarze, powinniśmy pokazywać w naszych powieściach, że ludzie są różnorodni i że zawsze trzeba podchodzić do innych z szacunkiem. Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!”
Mówi, że wolałaby publicznie rozebrać się do naga, niż żeby ktoś zobaczył ją podczas pisania. Na pierwszy rzut oka pełna skrajności, twierdzi, że najważniejsze to żyć i być w zgodzie ze sobą. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska.
Katarzyna Puzyńska od lat należy do grona najpopularniejszych polskich autorek kryminałów, a jej książki przyciągają tysiące wiernych czytelników. Choć stworzyła mroczny świat pełen zbrodni, prywatnie pozostaje osobą ceniącą spokój i samotność. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” pisarka opowiada Katarzynie Piątkowskiej o swojej introwertycznej naturze, nieustannej pracy, relacjach z fanami oraz o tym, dlaczego mimo sukcesów wciąż uczy się stawiać granice i dbać o własny odpoczynek. Katarzyna Puzyńska o pisaniu kryminałów i codziennym życiu w cieniu zbrodni. Wywiad VIVY! – Mówi się, że pisarze to samotnicy. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale część na pewno. Ja mam dwie twarze i one obie są prawdziwe. Z jednej strony jestem wielkim introwertykiem i lubię moją samotność w trakcie pisania, a z drugiej strony bardzo lubię spotkania autorskie, zloty fanów serii o Lipowie, które od 10 lat odbywają się w lipcu. Tylko że po takich spotkaniach muszę swoje baterie naładować właśnie w samotności. – Samotniczka lubiąca spotkania z publicznością. Brzmi interesująco. Po prostu wchodzę w swoją inną rolę. Ale i ja pisarka, i ja prelegentka jestem prawdziwa. W życiu prywatnym podobnie. Kiedy znajomi zapraszają mnie na jakieś wyjście, raczej w pierwszej chwili odmawiam. Kiedyś dowiedziałam się, że jedna z pisarek podczas wystąpień wchodzi w rolę swoich bohaterek. Od tamtej pory zaczęłam sobie wyobrażać, co w danej sytuacji zrobiłaby też jedna z postaci z moich książek. A wymyślam silne bohaterki chyba dlatego, że sama chciałabym taka być. – Nie czujesz się silna? To zależy od tego, jak zdefiniujemy silną kobietę. O innych będę walczyć jak lwica. Gorzej, gdy muszę zawalczyć o siebie. Mam 41 lat i wreszcie uczę się mówić „nie”. Dopiero niedawno odkryłam, że czasami jednak mogę powiedzieć, co ja bym chciała, bo do tej pory chciałam, żeby wszyscy naokoło byli zadowoleni, czasem kosztem mojego samopoczucia. Muszę starać się znaleźć złoty środek, bo jak przez całe życie jesteś dobra i na wszystko się zgadzasz, to gdy odkryjesz, co daje ci umiejętność stawiania granic, łatwo przegiąć w drugą stronę. – W wywiadzie, który zrobiłyśmy osiem lat temu, mówiłaś, że nie umiesz stawiać granic samej sobie. Czy nauczyłaś się przez ten czas, jak nie zatracać się w pracy? (Śmiech). Ależ skąd! Pracuję cały czas, a gdy nie pracuję, przeliczam, ile mogłabym w tym czasie napisać. Wyobraź sobie, że dla innych ludzi jestem pobłażliwa, czasem zrobię coś za kogoś. Ale dla siebie jestem najgorszym szefem z możliwych i nie daję sobie taryfy ulgowej. Myślę, że dobrze jest czasem sobie ulżyć, ale ja tego niestety nie potrafię. Gdy na przykład jadę na wspomniane już spotkanie autorskie, to potem ten czas muszę odrobić. Robię to więc kosztem snu, bo każdy dzień mam wypełniony różnymi zadaniami. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę – Nie zrezygnujesz ze spotkań z czytelnikami? Nigdy! Nie ma większego komplementu dla pisarza niż czytelnicy, którzy chcą się spotkać z ulubionym autorem. Żyjemy tak szybko, ktoś mógłby być w 50 innych miejscach, załatwiać swoje sprawy, a jednak przyszedł, dał mi swój czas. To wielki dar. – Kiedy ostatni raz zrobiłaś sobie urlop? Nie miałam wolnego, od kiedy piszę książki, czyli od co najmniej 11 lat. Chodzi o to, że ja naprawdę kocham swoją pracę. – Nawet jeśli kochasz to, co robisz, odpoczynek jest niezbędny. Dlatego daję odpocząć mojej głowie w trakcie biegania. Wtedy jestem skupiona tylko na tej fizycznej czynności. Ruch mnie uspokaja i relaksuje. Czasami ludzie pytają mnie, jak się motywuję, bo dla mnie nie ma znaczenia, czy jest 30 stopni, czy minus 20, czy leje rzęsisty deszcz, czy mam śnieg po kolana, czy błoto. Nie potrzebuję motywacji, bo po prostu chcę biegać. Zawsze się uśmiecham, gdy słyszę takie pytanie, bo to jakbym ja kogoś, kto lubi czekoladę, pytała, jak się motywuje do jej zjedzenia. Gdy nie biegam, moja głowa pracuje na full, cały czas rozmyślam o książce, o bohaterach, ich kolejnych krokach. Nieważne, czy jestem na zakupach, w myjni samochodowej czy u fryzjera. Jestem w tym cały czas. – A przecież piszesz o zbrodniach. Książki, które piszę, niby są rozrywkowe, ale tak jak mówisz, oparte na zbrodniach, czyli na negatywnych emocjach. To oznacza, że po prostu cały czas siedzę w bagnie, w mroku. I tak, wiem, że powinnam czasem od tego odpocząć, ale… może, jak będziemy robić kolejny wywiad, będę już to umiała. [...] Czytaj też: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze” _______________________________ Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
Dziś mija trzecia rocznica ślubu Katarzyny Niezgody i Pawła Markiewicza. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której nowożeńcy udzielili magazynowi VIVA! już dzień po ceremonii. Opowiedzieli wówczas o uczuciu, które przyszło niespodziewanie, wzruszających chwilach podczas ślubu i drodze, jaka zaprowadziła ich do wspólnego „tak”.
Na ich ślubie nie brakowało emocji i łez wzruszenia. Dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, a ich historia nie zaczęła się jak romantyczna bajka. Katarzyna Niezgoda nie była gotowa na nowy związek, a Paweł Markiewicz musiał wykazać się ogromną cierpliwością i determinacją. Dzień po ślubie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o kulisach swojej miłości, zaręczynach i przekonaniu, że na prawdziwe uczucie warto poczekać. Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz. Wywiad dla magazynu VIVA! 13/2023 Paweł Markiewicz po raz pierwszy zobaczył Katarzynę Niezgodę wiele lat temu na zdjęciu w gazecie. Po latach spotkał ją przypadkiem. Ona była po różnych życiowych niepowodzeniach i chciała w końcu mieć święty spokój. Nie była gotowa na nowy związek. On był uparty. Właśnie powiedzieli sobie „tak” i opowiedzieli o swojej pięknej miłości. – Dzisiaj jest pierwszy dzień Waszego małżeństwa. Paweł: Gdy się obudziliśmy, przywitałem Kasię słowami „Dzień dobry, kochana żono”. „Żona”… to dla mnie zupełnie nowe słowo. Ale jakie wyjątkowe! Tak samo jak założenie obrączki po przebudzeniu. Katarzyna: Ja też muszę się do obrączki przyzwyczaić. Paweł: Mamy piękną perspektywę, kochanie. – Mieliście piękny ślub. Kasia miała przepiękną suknię. Przesąd mówi, że pan młody nie powinien wcześniej widzieć sukni ślubnej… Paweł: Nie widziałem. Wcześniej oglądaliśmy różne kreacje. Jedna była podobna i ta, szczerze mówiąc, podobała mi się najbardziej. Kasia jednak o tym nie wiedziała, bo nie chciałem jej nic sugerować. Katarzyna: Paweł nigdy niczego nie narzuca i nie próbuje przekonać do swoich racji. Paweł: Dla mnie najważniejsze było, by w dniu ślubu Kasia czuła się komfortowo. Katarzyna: Długo zastanawiałam się nad sukienką, bo zależało mi na tym, żeby się ubrać, a nie przebrać. Chciałam, żeby była biała, ale z welonem już nie chciałam szaleć. – Jakie emocje towarzyszyły Wam podczas ślubu? Mówiłaś, że ślub powinni brać ludzie młodzi. Katarzyna: Nie lubię być w centrum uwagi, a na ślubie, na weselu cała uwaga skupia się na parze młodej. To było dla mnie bardzo stresujące. Poza tym było dużo spraw związanych z organizacją tego wyjątkowego wydarzenia. Podeszliśmy do tego zadaniowo, chociaż nie spodziewałam się, że to będzie bardziej skomplikowane niż zwykłe przyjęcie. Paweł: I tak ze ślubu na rajskiej plaży w Meksyku, na której mieliśmy być my i świadkowie, zrobiło się przyjęcie na sto osób. Wiesz, ile mieliśmy pomysłów na ten dzień? Mieliśmy brać ślub, lecąc balonem nad Ugandą. W Peru na Machu Picchu. Kilka było naprawdę odjechanych. Katarzyna: Ale jednak jesteśmy bardzo tradycyjni, a dla mnie bardzo ważne było, żeby byli z nami w tym dniu wszyscy nasi przyjaciele. Paweł: Niektórzy dolecieli w ostatnim momencie, pokonując różne trudności, żeby być z nami w tym dniu. Katarzyna: Nie ukrywam, że chciałam, żeby to już było za mną. Ale gdy składałam przysięgę, drżał mi głos. Może dlatego, że na wprost mnie, przodem do mnie, stały dwie koleżanki, które po prostu ryczały. Zresztą nie one jedne. Gdy szłam do altany, w której czekała urzędniczka, kątem oka widziałam, że dużo gości pochlipywało. Paweł: Gdy pani urzędniczka powiedziała: „A teraz pan młody chciałby coś powiedzieć”, widziałem zdziwienie w oczach Kasi. A ja podziękowałem jej za to, że zgodziła się zostać moją żoną, powiedziałem, że czekałem na nią całe życie i że bardzo ją kocham. Katarzyna: I wtedy poleciały łzy. Paweł: To było wspaniałe wydarzenie, nie tylko dla nas. Katarzyna: Kluczem do tego, żeby wszystko się udało, jest to, żeby otaczać się ludźmi, którzy nam dobrze życzą. Paweł: Oni wszyscy życzą ci bardzo dobrze, wiesz, ile ostrzeżeń dostałem podczas składania życzeń, żeby cię nie skrzywdzić? – Ciekawe, skąd takie „groźby” się wzięły. Katarzyna: Moi przyjaciele znają historie moich poprzednich związków. Gdy poznałam Pawła, od razu go polubiłam. Był bardzo miły. Ale nie szukałam miłości. Chciałam być sama, mieć święty spokój, chciałam odżyć po tym, co przeszłam. Potrzebowałam w końcu przestrzeni dla siebie i swojego życia. Zresztą nigdy żadnego partnera nie szukałam, oni się sami znajdowali (śmiech). – Paweł też sam się znalazł? Katarzyna: Przyjaciele trochę pomogli. Zaprosiłam ich na kolację. Zapytali, czy mogą zabrać ze sobą kolegę. Zgodziłam się. To był Paweł. – Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Paweł: Ja byłem zakochany w Kasi dużo wcześniej. Od czasu, gdy zobaczyłem ją na zdjęciu w gazecie. Już wtedy pomyślałem, że to jest kobieta mojego życia. Przyjaciele zabrali mnie do Kasi. Pamiętam, że była zima, a jej dom rozświetlały gwiazdki. Poczułem, jakbym wjechał do jakiejś bajki. Ale ostrzeżono mnie, że trzeba mieć jaja, żeby poderwać Katarzynę. Po kolacji zaczęliśmy esemesować i zapytałem Kasię, czy da się zaprosić do kina. Na wszelki wypadek kupiłem bilety do dwóch różnych kin, bo nie wiedziałem, które wybierze. Poszliśmy. To był film „La La Land”. Siedzimy w tym kinie, film… nawet ładny. I w połowie seansu Kasia mówi: „No złap mnie za rękę”. Złapałem. I już nie puściłem. Zobacz też: Nikt nie wiedział o jej dramacie. Katarzyna Niezgoda zmagała się z chorobą. Miłość była jej największą siłą – Paweł jest od Ciebie młodszy… Katarzyna: Miłość nie zna wieku. Wiesz, zawsze starałam się nie zwracać uwagi na to, co powiedzą inni, dlatego że w moim życiu było dużo kontrowersji. Na przykład byłam najmłodszym wiceprezesem banku. Dopisano mi w dossier, że jestem o pięć lat starsza, bo nie wypadało, żeby taka małolata była na tak wysokim stanowisku. Nigdy nie szłam z prądem, żeby było miło, lekko i przyjemnie. Musiałam mieć dużo odwagi, podejmować trudne decyzje. Od najmłodszych lat wiem, że sama musiałam płacić za moje wybory. Wtedy zdecydowałam, że nie będę patrzyła na innych. Życie mnie nauczyło, że na koniec to my jesteśmy sami za siebie odpowiedzialni. Słucham swojego wewnętrznego głosu, bo chyba nie ma takiej osoby, która mogłaby mi doradzić, co jest dla mnie dobre, a co nie. I tak… jeśli chodzi o Pawła, miałam bardzo dużo wątpliwości. Dla mnie było po prostu za wcześnie. Paweł: Podczas jednego spotkania Kasia powiedziała, że chyba nie powinna się angażować, że nie jest gotowa na nowy związek. Aż mnie ciarki przeszły, bo to była naprawdę poważna rozmowa. Ale nie zraziło mnie to, nie odpuściłem. Katarzyna: Gdyby nie determinacja Pawła, na pewno nie rozmawialibyśmy dzisiaj z tobą jako nowożeńcy. – A jednak w kinie poprosiłaś Pawła, by trzymał Cię za rękę. Katarzyna: Jestem bardzo relacyjną osobą. Paweł: Moja żona ma wizerunek twardej, żelaznej kobiety. Dla wielu w biznesie jest inspiracją. Ale Kasia przede wszystkim jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Katarzyna: Ktoś mnie kiedyś nawet zapytał, jak to możliwe, że w jednej osobie są takie dwie różne Kasie. Dzięki temu udało mi się oddzielać życie prywatne od zawodowego. – Praca z mężczyznami na wysokich stanowiskach, starszymi zahartowała Cię? Katarzyna: Na pewno. Pracowałam na pełnym speedzie. Zawsze ponad normę, ponad wszystko. Nie było limitów. Ale żeby było jasne, bardzo lubię swoją pracę. Ona zawsze była moją pasją, a nie przymusem. Ale w domu nie musi się dziać tak samo. W domu trzeba rano pochodzić w piżamie, powoli napić się kawy, pomyśleć spokojnie o różnych sprawach, a dopiero potem dać się wciągnąć w wir życia zawodowego. Dom powinien być odskocznią. – Co Cię urzekło w Pawle, że jednak postanowiłaś porzucić swój święty spokój? Paweł: Ale jestem ciekawy, co powiesz! Kasia mi tego nie mówi, domyślam się tylko. Dziękuję, Kasiu, za prowokacyjne pytanie (śmiech). Katarzyna: Słyszysz, jak on ciągle gada? (śmiech) Ale tak naprawdę to jest cudowne, bo dzięki temu ja nie muszę dużo mówić. Paweł jest spokojny, ciepły i wyrozumiały. A przy tym jest niezwykle inteligentnym i mądrym mężczyzną. Zawsze znajdzie wytłumaczenie, rozwiązanie. I mogę z nim porozmawiać naprawdę o wszystkim. Po prostu my się bardzo lubimy. Paweł: Jak pewnie dla większości, tak i dla nas pandemia była próbą dla naszego związku. Dla nas to był dobry czas. Byliśmy razem, pracowaliśmy, przemieszczaliśmy się na tyle, na ile było wolno. Dostosowaliśmy się do nowej rzeczywistości i nie narzekaliśmy. Normalnie dużo jeżdżę, bo jestem inżynierem budowlanym. Kiedy możemy, podróżujemy razem. Ale kiedyś Kasia pojechała sama. Zadzwoniła, że jej mnie brakuje. To był dla mnie wielki komplement. Nie ma większej nagrody niż to, że ktoś po prostu lubi z tobą być. Katarzyna: Kiedyś, w poprzednich życiach, nagminnie wyjeżdżałam z koleżankami. Teraz już tego nie robię. Nie jesteśmy z Pawłem do siebie uwiązani, ale po prostu lubimy być razem. Zresztą moje koleżanki go uwielbiają i czasem jeździmy razem. Paweł: Kasia nie narzuca się nikomu. Lubi, a nawet kocha ludzi i ceni sobie relacje z innymi. Ale czasami muszę ją szturchnąć, żeby dała sygnał drugiej stronie, że tak jest. – Jesteście razem tyle lat. Po co był Wam ślub? Katarzyna: To jest następny etap związku. Dowód na to, że rozumiemy życie i wiemy, że nie polega tylko na zabawie, przyjemnościach i pięknych momentach. W naszym życiu, tak jak wszystkich innych ludzi, bywają trudniejsze momenty. Ważne jest, żeby być razem i motywować się wzajemnie, być, kiedy jest dobrze, ale mieć pewność, że nie opuścimy siebie w potrzebie. Łatwo jest powtarzać: „Będę z tobą, kiedy jest dobrze”, ale nie każdy potrafi wytrwać, kiedy jest źle. Chcemy móc decydować o sobie. – Potrzebowaliście papierka? Paweł: Chciałem, żeby Kasia miała potwierdzenie, że myślę o niej poważnie. Rozumiem, że taka deklaracja może być dla kobiety ważna. Katarzyna: A poza tym zawsze chciałam mieć męża (śmiech). Teraz mam drugiego. Moi rodzice już nie żyją, ale na ślubie był mój wujek, który żartował, że nie sądził, że doczeka mojego drugiego ślubu. Poza tym jestem zodiakalnym Koziorożcem i lubię mieć w życiu zaplanowane i poukładane, choć muszę przyznać, że różnie to w życiu mi wychodziło (śmiech). Paweł: Moja mama jest spod znaku Ryb, a tata Koziorożca. Już ponad 40 lat są razem. Też jestem spod znaku Ryb, jest więc dla nas szansa, że nam również się uda. Czytaj też: Wzruszenie Katarzyny Niezgody przerwało nasz wywiad. Nagle po latach milczenia zwróciła się do Tomasza Kammela: Przepraszam Cię – Kasiu, masz piękny zaręczynowy pierścionek. Czy zaręczyny były równie piękne? Paweł: Chciałem, żeby pierścionek Kasi był większy niż poprzedni (śmiech). Pomógł mi z nim kolega, który jest jubilerem w Trójmieście. Byliśmy w Sopocie, gdy mi go przyniósł. Od razu poczułem brzemię tego pierścienia (śmiech). Uklęknąłem i oświadczyłem się. Kasia była tak zaskoczona, że nie pamięta moich słów. – A co powiedziałeś? Paweł: Żeby wzięła pierścionek, bo boję się, że go zgubię. Katarzyna: Siedzieliśmy z przyjaciółmi w moim mieszkaniu w Sopocie. Byłam zajęta rozmową, a nagle Paweł rzuca się na kolana i coś zaczyna do mnie mówić. Wzięłam pierścionek i pytam: „Ale co, to już?”. Mało romantycznie (śmiech). Paweł: Ja Kasię tak kocham, że chciałbym balonem wzlecieć i sypać jej płatki róż do stóp. Ale na dany moment to były właściwe zaręczyny. Oficjalnie zaręczyliśmy się nad morzem. Sopot był do tego idealny, bo to jest nasze miejsce na ziemi. Dwa lata później na premierze książki Ewy Minge Kasia zdecydowała, że już może pochwalić się zaręczynami. I na pytanie jednej z dziennikarek, co nowego u niej, odpowiedziała, że to zrobiliśmy. – Nie boicie się, że będą na Wasz temat krążyły nieprawdziwe informacje, złośliwe komentarze? Katarzyna: Nie czytam ich. Paweł: Kilka lat temu Kasia miała wywiad do VIVY! Dostała gazetę, piękne kwiaty. Chciała się odwdzięczyć redakcji. Kupiła ciastka w cukierni – ptysie, eklerki, tort. Następnego dnia ukazały się zdjęcia z momentu zakupów z tekstem: „Tak odchudza się Katarzyna Niezgoda”. Nie mamy na to wpływu, co o nas będą pisać. Jedyne, co nam pozostaje, to nie przejmować się. My wiemy, jaka jest prawda. Katarzyna: Ludzie zawsze filtrują wszystko przez swoje własne doświadczenia. Mam nadzieję, że nasza historia o młodszym chłopaku i starszej dziewczynie, którzy zbudowali szczęśliwy związek, może być po prostu dla kogoś inspiracją. Czytaj też: Wzięli ślub w tajemnicy, świata poza sobą nie widzą. Mało kto wie, czym zajmuje się mąż Katarzyny Niezgody. Ależ zaskoczenie
AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i siłę, a dłonie są tego symbolem. Oczy za to są zwierciadłami duszy, wnętrza. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar Anna Bocek o sztucznej inteligencji: „Oprócz treści ważne są też emocje i technika” Gdy malujesz, potrzebujesz samotności? Każdy artysta lubi samotność, przestrzeń dla siebie. Życie z artystą jest i fascynujące, i okropne. Pracuję na emocjach. Muszę się w nie zagłębić, przeanalizować. Gdy jest się bombardowanym codziennymi sprawami, jest to bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Artystą jest się 24 godziny na dobę. Ale moi bliscy nie narzekają. Gdzie masz swoją przestrzeń? W Gdańsku Wrzeszczu. Tu mam swoją pracownię i mieszkanie, które kiedyś należało do pisarza Pawła Huelle i jego żony. Jako młoda dziewczyna bywałam w nim. Przychodzili tam arcyciekawi ludzie, artyści, pisarze, muzycy. Pełno było książek i panowała w nim zawsze artystyczna atmosfera. Marzyłam o nim i podskórnie czułam, że kiedyś w nim zamieszkam. Nie myliłam się. Kobiecie nie jest łatwo być artystką, choć coraz więcej się o nich mówi, pokazuje prace. A dodajmy do tego jeszcze sztuczną inteligencję… Zdecydowanie jest dużo lepiej niż kiedyś. Coraz częściej mówi się o artystkach i wystawia ich prace, ale wciąż musimy wydrapywać sobie miejsce w historii. Prawdopodobnie nadal musimy pracować dwa razy ciężej, żeby udowodnić swoją sprawność i to, że potrafimy być na równi z mężczyznami. Talent nie ma płci, ale my z konieczności bywamy bardziej pracowite, bo musimy udowadniać, że coś nam się należy. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, która nauczyła się generować obrazy, nie martwię się, bo w moim przypadku oprócz treści ważne są też emocje i technika. A ta jest nie do podrobienia. Próbowano kopiować Twoje prace? Nie raz. Ale w końcu razem z moją macierzystą galerią uznałam, że szkoda naszego czasu, by z tym walczyć. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję… Powstała lista uznanych twórców, których twórczość AI wykorzystało do nauki algorytmów, na tej liście znalazłam się również i ja. Ale mnie przed tym kopiowaniem ratuje technika autorska. Używam farb olejnych, pracuję grubymi impastami, tworzę mocną, warstwową strukturę na wielkich formatach. Tego nie da się precyzyjnie podrobić, bo to nie jest płaski wydruk czy hiperrealizm. Nawet ja sama nie byłabym w stanie odtworzyć swojego obrazu jeden do jednego. Sztuczna inteligencja może skopiować styl, ale bez tej namacalnej, rzemieślniczej faktury i oczywiście emocji efekt zawsze będzie ubogi. Żyjesz w sztuce i sztuką? Żyję w sztuce. Jestem optymistką. Czasem tylko zastanawiam się, czy jestem nią, bo jestem szczęśliwa, czy jestem szczęśliwa, bo jestem optymistką. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Gdy zastąpiła Katarzynę Dowbor, wylała się na nią fala hejtu. W najgorszych momentach Elżbieta Romanowska mogła liczyć na wsparcie ukochanego
Po świetnych występach w serialach „Ranczo” i „Pierwsza miłość” stała się ulubienicą widzów. A gdy błysnęła na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, zachwycała się nią cała Polska. Ta miłość trwała do czasu, gdy Elżbieta Romanowska przyjęła propozycję programu "Nasz nowy dom", którego gospodynią była wcześniej Katarzyna Dowbor. „Pisano, że jestem kobietą bez honoru, bo powinnam odmówić”. I nie było to najgorsze, co ją wtedy spotkało. Z okazji urodzin aktorki przypominamy wywiad, w którym opowiedziała o tym trudnym okresie w swoim życiu. I ukochanym, który dał jej wtedy wsparcie.
Całe życie spędza na walizkach. Elżbieta Romanowska nieustannie stawia czoła kolejnym zawodowym wyzwaniom. Od jakiegoś czasu ma pełne ręce roboty w związku z pracą na planie programu "Nasz nowy dom", lecz nie zapomina o najbliższych — aktorka naprawdę wiele im zawdzięcza. Szczególnie ważną rolę odgrywa narzeczony, który wspiera ją na każdym kroku... Tylko w VIVIE! Ela Romanowska opowiedziała o życiu rodzinnym i ludziach zajmujących szczególne miejsce w jej sercu. [...] Nie wahałaś się? Dostałam bardzo mało czasu do zastanowienia się. Mój narzeczony oraz moi rodzice jednak od razu powiedzieli mi, że są propozycje, których się nie odrzuca. Ale gdy przyszłam na rozmowę, podczas której miałam odpowiedzieć „tak” lub „nie”, sama do końca nie wiedziałam, jakie słowo padnie z moich ust (śmiech). Zrozumiałam, że moja odmowa nie spowoduje, że do programu wróci poprzednia prowadząca. Pomyślałam też, że tak naprawdę w tym wszystkim nie chodzi przecież o mnie, o architektów ani ekipę budowlaną. Nie my jesteśmy tu najważniejsi, tylko ludzie, którym idziemy z pomocą. Nie żyję na tym świecie od wczoraj i niejedno już widziałam, dlatego nie spodziewałam się, że nagle wszyscy zaczną bić mi brawo i mówić: „Wow! Jak super!”. Uważam, że każda decyzja zawodowa wiąże się z pewnego rodzaju ryzykiem. Moja też. Projekt, w którym biorę udział, może się nie spodobać, ja mogę się nie spodobać. To dotyczy programów, które miałam przyjemność prowadzić, seriali i filmów, w których grałam. Ta sytuacja jest inna, bo „Nasz nowy dom” istnieje już tyle lat w telewizji i w sercach widzów. Musiałabym być hipokrytką i nieczułym człowiekiem, gdybym nie odczuwała lęku i nie miała wątpliwości. Zwłaszcza że wiem, jak to jest, kiedy nagle odbiera się komuś na przykład rolę. Ja tego doświadczyłam. [...] CZYTAJ TAKŻE: Elżbieta Romanowska o hejcie: „Pisano, że jestem kobietą bez honoru, bo powinnam odmówić” Elżbieta Romanowska, Viva! 18/2023 Całe życie spędzasz na walizkach. I, jak widać, to się nie zmieni. Na szczęście rodziców mam już blisko i nie muszę do nich jeździć do Szczecina. Oni przez lata opiekowali się dziadkami. Kiedy tych zabrakło, rodzice postanowili przeprowadzić się bliżej mnie. Jestem jedynaczką i zawsze byliśmy bardzo blisko, ale pandemia pokazała nam, że to jest naprawdę bardzo ważne, żeby blisko siebie być również fizycznie. Teraz w najgorszym wypadku jedziemy do siebie 40 minut. Dzięki temu, gdy jadę na zdjęcia, a Paweł też wyjeżdża, nasz pies Browar ma najlepszą opiekę pod słońcem. Teraz mam bardzo intensywny czas, jeśli chodzi o pracę. Zdarza się, że pracuję trzy tygodnie bez ani jednego dnia przerwy. Wykreśliłam ze swojego słownika słowo „weekend”. To jest dla mnie luksus, o którym chwilowo mogę tylko pomarzyć. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Piotr Trojan marzył o aktorstwie od dziecka. Lekarz powiedział mu, że nie ma na to żadnych szans... Lubisz być otoczona ludźmi? Ja w ogóle bardzo lubię ludzi. Potrzebuję ich do szczęścia. Mam grono przyjaciół, z którymi przyszło nam sprawdzić się w różnych sytuacjach, również tych trudnych i bolesnych. Wiem, że mogę do nich zadzwonić o czwartej nad ranem, powiedzieć, że nie daję rady, i oni za 20 minut będą stali pod moimi drzwiami. Oni wiedzą, że gdyby mnie potrzebowali, jestem do ich dyspozycji o każdej porze dnia i nocy. Rodzina i bliscy są dla mnie bardzo ważni. Tak bardzo, że jak okazało się, że wesele w rodzinie wypada wtedy, kiedy mam dni zdjęciowe, i tak pojechałam. To była dla mnie święta data. Nie było opcji, żeby mnie tam nie było. Wróciłam po prostu trochę wcześniej. Potrafię zabalować do szóstej rano, ale jestem też odpowiedzialna i gdy trzeba, pożegnam się o północy niczym Kopciuszek. Jestem osobą dosyć energiczną. I mimo tego, że ostatnie tygodnie są bardzo wyczerpujące, jak wchodzę na plan serialu czy programu, staram się dać z siebie jak najwięcej. Bohaterom i ekipie „Naszego nowego domu” ta energia też jest potrzebna. Nikt tam nie potrzebuje smutasa i obrażonej księżniczki, która będzie fukać i będzie roszczeniowa. Ostatnio na planie czegoś potrzebowałam. Poszłam i sobie wzięłam. Ekipa się zdziwiła, mówiąc, że przecież jestem gwiazdą. Gwiazdy to są na niebie, a ja jestem takim samym członkiem tej ekipy jak każdy inny. Albo wszyscy jesteśmy równi, albo to wszystko nie ma sensu. Jesteśmy jak puzzle, które wszystkie razem tworzą pełny obraz. Zawsze starałam się pracować tak, żeby ludzie mieli związane ze mną miłe wspomnienia. Nigdy nie wiadomo, kiedy znów się spotkamy przy jakimś projekcie. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Muzeum Łazienki Królewskie. Elżbieta Romanowska, Viva! 18/2023
TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
„Nie chciałam, żeby Polacy się za mnie wstydzili. Wiedziałam, że wielu rzeczy mi nie wypada”. Przypominamy wywiad z Jolantą Kwaśniewską dla VIVY!
Jolanta Kwaśniewska świętuje urodziny. Z tej okazji przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!, w którym była pierwsza dama opowiedziała o kulisach życia w Pałacu Prezydenckim, małżeństwie z Aleksandrem Kwaśniewskim oraz działalności fundacyjnej. To szczera rozmowa pełna osobistych wspomnień i refleksji.
Z okazji urodzin Jolanty Kwaśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której była pierwsza dama udzieliła VIVIE!. Z właściwą sobie szczerością, klasą i poczuciem humoru opowiedziała o kulisach życia w Pałacu Prezydenckim, miłości do Aleksandra Kwaśniewskiego, przyjaźniach oraz działalności, która od lat pozostaje jej największą dumą. To pełen ciepła, wzruszeń i osobistych wyznań wywiad z kobietą, która dla wielu Polaków stała się symbolem elegancji, empatii i konsekwencji w działaniu. WYWIAD VIVY! z Jolantą Kwaśniewską z 2024 roku Na autobiografię kazała nam czekać prawie 20 lat. Żartuje, że pozazdrościła mężowi świetnie przyjętej książki. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o czasach prezydentury, o tym, jak przez lata spędzone w Pałacu Prezydenckim utrzymała przyjaźnie i jak uczyła się na błędach, budując pozytywny wizerunek Polski na świecie. Szczera. Zabawna. Pani prezydentowa. Pierwsza dama. Jolanta Kwaśniewska. –Pani prezydentowo, długo kazała nam Pani czekać na książkę o sobie. Dlaczego teraz zdecydowała się Pani na publikację wspomnień? Dlatego, że boję się, że odejdę i nikt inny tej historii nie opowie. – A może pozazdrościła Pani mężowi, który w ubiegłym roku wydał swoją książkę i która została bardzo dobrze przyjęta? Trochę mu pozazdrościłam (śmiech). Prawda jest taka, że od dawna byłam gotowa do pisania, ale tak się życie potoczyło, że nie miałam na to czasu. Najpierw przez pięć lat prowadziłam program „Lekcja stylu”, potem to, co w programie, przekładałam na książki. W związku z tym argument, że powinnam coś pisać, na mnie nie działał, bo ja ciągle to robiłam. W mojej Fundacji „Porozumienie Bez Barier” też wiecznie jakieś ważne rzeczy się dzieją. W pewnym momencie doszłam do wniosku, że albo teraz, albo nigdy. – Wydarzyło się coś, co Panią zmotywowało? Spotkałam się z Anną Dziewit-Meller, która zasugerowała, że skoro świetnie sprzedała się książka mojego męża, to może i ja powinnam w końcu się pochylić nad swoją. Mój mąż napisał wspaniałą książkę, w której jest zawarta cała współczesna historia Polski i Europy. Dużo jest w niej polityki. Każdy młody człowiek powinien ją przeczytać. Czytaj też: Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY! – Pani prezydentowo, miałyśmy rozmawiać o Pani książce (śmiech). Wiem, wiem. Zrozumiałam, że powinnam pokazać pierwiastek kobiecy w tym naszym wspólnym 10-leciu, które spędziliśmy jako para prezydencka. Doszłam jednak do wniosku, że muszę opowiedzieć wszystko od Adama i Ewy. – Miała Pani zapewne dziesiątki propozycji z różnych wydawnictw. Nie ukrywam, że zwróciły się już do mnie chyba wszystkie możliwe wydawnictwa. Ania Dziewit-Meller trafiła po prostu w dobry moment, bo gdy ona pojawiła się u mnie z propozycją, miałam już zaczętą książkę. Sama ją pisałam, ale niestety brzmiało jak „chwalba”, dlatego poprosiłam o kogoś do współpracy, kto na podstawie dokumentów, wywiadów, których przez lata udzieliłam, zada mi odpowiednie pytania. Uznałam, że to będzie bardziej wiarygodne. – Nie boi się Pani, że ponownie pojawią się zarzuty pod Pani adresem, że afiszuje się ze swoim szczęściem i niesamowitym życiem? To co? Mam sobie nogę odciąć (śmiech)? Z książki dowiecie się państwo, że nie zawsze było kolorowo… – Lepiej niech Pani nie odcina. Pani ma bardzo zgrabne nogi. I mąż je wychwala (śmiech). O wszystkich trudnych rzeczach, które się dzieją, o moich problemach z sercem nie będę mówiła. Powiem tylko, że nie jestem okazem zdrowia, więc nie ma tu czego zazdrościć. A jeśli chodzi o życie prywatne… to, jak każdemu z nas to życie prywatne wychodzi, zależy tylko od nas. Tutaj też nie ma czego zazdrościć, bo nad każdym związkiem trzeba ciężko pracować. Nastały takie czasy, że jak coś się między ludźmi psuje, to się od razu rezygnuje i szuka kogoś nowego, dlatego że założony model małżeństwa nie sprawdził się. Bo przecież miało być fajnie… – A potem życie zweryfikowało oczekiwania. Dobre życie, małżeństwo, rodzina to ciężka praca. To jak podlewanie roślinki. Będzie dobrze rosła, gdy będziemy coś dawać od siebie. To jest warunek konieczny do stworzenia dobrej relacji. Oraz to, że trzeba trafić na odpowiedniego partnera. Jeśli nadajemy na tych samych falach i mamy podobne poczucie humoru, łatwiej jest iść przez życie. – Pani stworzyła fajną rodzinę. Wzorcem były Pani własne doświadczenia z dzieciństwa i młodości? Z domu wyniosłam dużo miłości i ciepła. Miałam wspaniałych rodziców, szczególnie ciepłą osobą była moja mateńka. Altruistka, oddana nam bezgranicznie. Zrezygnowała z pracy, żeby wychować mnie i moje siostry. Już gdy byłyśmy starsze, na święta, imieniny przyjeżdżałam do Gdańska z prezentami dla mamy, a to jakiś sweter przywiozłam albo fajne buty, a ona mówiła: „Córeńko, ja nic nie potrzebuję”. Niestety mateńka zmarła, mając 62 lata. Całe życie była otwarta na ludzi. Pamiętam, że zawsze gotowała wielki gar zupy, aby wszyscy nasi kumple, których rodzice pracowali, zjedli na przykład kartoflankę i mogli lecieć na podwórko, bawić się. Wiedziałam dokładnie, jaką chcę mieć rodzinę. Gdy szukałam partnera na życie, pojawił się Olek. Skrząca inteligencja. Ogromne oczytanie. Świetne poczucie humoru, co było, jak już powiedziałam, bardzo ważne, bo w trudnych czasach, jeśli nie ma się poczucia humoru, nic nie pomoże. Gdy pojechał do rodziców do Białogradu i powiedział: „Żenię się z Jolą”, to jedyne pytanie, jakie zadała jego mama, brzmiało: „Czy ona nie jest »zanuda«”? – Nie okazała się Pani „zanuda”. Na szczęście nie. Mam poczucie humoru, które parę razy uratowało mnie w trudnych sytuacjach. Po prostu nauczyłam się, że lepiej ugryźć się w język, nawet jeśli bardzo chce się coś powiedzieć. Ile razy było tak, że chętnie bym szpilę wbiła, ale wiedziałam, że tylko zaognię sytuację. – Skoro jesteśmy przy szpilach, zapytam przy okazji o przekleństwa. Jakie najbrzydsze słowo padło z Pani ust? O Jezu! To jest niesamowite, ale w naszej rodzinie to chyba ja najbardziej klnę. Jak jakiś mecz nie idzie po mojej myśli, nadużywam słowa na „k”. Wiązankę potrafię puścić. Na drodze też mi się zdarza. Niestety, z przykrością to mówię, są momenty, w których mój temperament daje o sobie znać. – Było o brzydkich słowach, a teraz o ładnych. „Mateńka”, „Olusia”… Pani zawsze z wielką czułością mówi o bliskich, o współpracownikach, nawet o obcych ludziach. Zawsze tak miałam. Wie pani, zanim powstała moja fundacja, nie miałam nic innego do zaoferowania niż dobre słowo. Zdarzało się, że przychodziły do mnie kobiety, których mężowie zginęli na misjach pokojowych. Pamiętam doskonale spotkanie z wdową po saperze, który w Warszawie rozbrajał ładunek wybuchowy i zginął. Ta wspaniała kobieta przyszła z dwiema córkami i po prostu popłakałyśmy sobie. To, co mogłam im wtedy dać, to przytulić, ukochać po prostu. Była też matka błagająca o wsparcie finansowe na leczenie dziecka chorego na białaczkę. Było potrzebne 100 tysięcy dolarów. Ale co ja wtedy mogłam zrobić oprócz obdarzenia czułością? Myślałam, że życia mi nie starczy, żeby przytulić tych, którzy potrzebują mojej pomocy. Dopiero jak powstała fundacja, zaczęliśmy dofinansowywać poszczególne kliniki onkologii dziecięcej, a w 2005 roku w czerwcu otworzyliśmy klinikę onkologiczną w Gdańsku. – To jest Pani największa duma? Tak, bo wcześniej dzieci chore onkologicznie były w Gdańsku leczone w warunkach urągających godności człowieka. Nie tylko ja powinnam być dumna, ale również ci, którzy zechcieli ten projekt wesprzeć. Mieliśmy 10 „złotych” sponsorów, którzy przekazali pieniądze, a ja za to zostałam przesłuchana przez sejmową komisję śledczą. W podziękowaniu. Im bardziej rosłam, im bardziej moja pozycja gruntowała się i stałam się bardzo ważna dla Polek i dla Polaków, tym większa zawiść była wokół mnie. W tym roku, nie tak dawno, jeden z prominentnych polityków z czasów AWS-u, który był w opozycji do mojego małżonka, przeprosił mnie za siebie i swoje ugrupowanie, za całą niegodziwość w stosunku do mnie. Czytaj też: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie – Jak Pani radziła sobie z tą niegodziwością? Co można w takiej sytuacji zrobić? Dawniej było takie powiedzenie: „Nie przejmuj się tym, co piszą w gazetach, bo to, co jest w nich dzisiaj, jutro wyścieli kubły na śmieci”. Niestety dzisiaj jest inaczej, bo każdy wpis, jaki się pojawia w internecie, zostawia ślad. Te wszystkie, także te krzywdzące opinie są dla mnie bardzo trudne do zniesienia. Ale staram się kierować dewizą: „Nieważne co, a kto mówi”. Jak ktoś, kto od samego początku nie lubił mojego męża, pisał o mnie „żona komucha Kwaśniewskiego” i był do mnie negatywnie nastawiony, nie zmienia o mnie zdania. Ale są takie osoby, których opinie są dla mnie ważne. Autorytety. Z ich zdaniem się liczę. Mój mąż. Ola. Basia Labuda, którą ubóstwiam, z którą jestem w przyjaźni całe lata. Jestem jej bardzo wdzięczna, że mimo tego, że była w opozycji, przyjęła zaproszenie do objęcia teki ministry w gabinecie mojego małżonka. Bardzo dużo współpracowałyśmy. Z nią do dzisiaj często toczymy długie Polek rozmowy. Z jej zdaniem zawsze liczyłam się i liczę się dziś. Wracając do pani pytania o to, czy boję się, że znów mi ktoś zarzuci, że się przechwalam swoim życiem… Mój wywiad jest do bólu szczery. To nie są zmyślone odpowiedzi. – Jakie bolesne rzeczy przeczytała Pani o sobie? Wielokrotnie były wyssane z palca informacje, na przykład: „Nie dostała się na aplikację sędziowską”. Nigdy się o nią nie starałam, bo nie miałam na to ochoty. Ale to już nie jest nigdzie napisane. W tym rzecz. Ale nie przejmuję się takimi drobiazgami, bo dla mnie najważniejsze jest, żeby być przyzwoitym człowiekiem. Jeśli rano wstaję, patrzę na swoje odbicie w lustrze i nie mam nic sobie do zarzucenia, jest dobrze. Wciąż idę drogą, którą wybrałam kiedyś. Tyle lat w fundacji, w różnych działaniach… Czuję się z tym dobrze. – A jednak były wokół Pani osoby zazdrosne? Takie osoby były i są wszędzie. – Pokazała to sytuacja z Kongresem Kobiet, o której pisze Pani w książce? Z Kongresem Kobiet, który był pomyślany, żeby wzmacniać i wspierać kobiety, związane są wielkie nazwiska, którym niestety przyzwoitości zabrakło. To jest wycineczek niefajnych rzeczy, które się przy okazji działy. Zawsze miałam umiejętność rozmawiania z kobietami. W dziesiątkach miejsc, w których bywałam, wszędzie o Kongresie Kobiet mówiłam i na niego zapraszałam. Podczas pierwszej edycji miałam bardzo polityczne wystąpienie, bo chciałam namawiać kobiety, żeby były bardziej aktywne w polityce, żeby sięgały po więcej, wspinały się po szczeblach kariery, nie odpuszczały. Dziennikarz jednej z gazet napisał: „Jedna polityczka, która miała szansę, żeby zostać prezydentką. Jolanta Kwaśniewska, której zresztą nie lubię”. Tak miło… Ale dodał, że nie zdecydowałam się na start w wyborach. – Miała Pani taki pomysł? Nie! W żadnym momencie. Ale wydawało mi się, że gdybym miała, Kongres Kobiet powinien mnie wesprzeć. Szybko zrozumiałam, że to nie nastąpi. Nawet nie pozwolono mi pożegnać się z tymi kobietami, które zaprosiłam i które przyjechały tam za swoje pieniądze. To jest dla mnie zamknięty rozdział. Zrozumiałam, że nie ma tam dla mnie miejsca i że nie potrzebuję tej wielkiej machiny Kongresu Kobiet, żeby mówić o rzeczach dla mnie ważnych. Przede wszystkim jednak nie chcę mieć wokół siebie wampirów energetycznych. Chcę pracować z ludźmi, którzy myślą podobnie do mnie. Nie chcę być w nieszczerym, jakimś udawanym układzie. – Jak przez 10 lat prezydentury udało się Pani utrzymać przyjacielskie relacje? Bardzo staraliśmy się nie zaniedbać naszych przyjaźni, choć nie było to łatwe. – Ale Pani nie mogła ot, tak sobie zaprosić przyjaciółek na piątek wieczór? To było nierealne. Gdy zostaliśmy parą prezydencką, tuż po wyborach pojechaliśmy do przyjaciół na spotkanie wigilijne. Widzimy, że wszyscy są tacy dosyć powściągliwi. Jak nigdy przedtem. Potem się okazało, że zanim my przyjechaliśmy, pojawił się u nich cały dział organizacyjny, wszystko dookoła sprawdził pod względem bezpieczeństwa, a lekarz pobrał próbki wszystkich przygotowanych dań. Wtedy doszliśmy do wniosku, że nie chcemy komukolwiek z naszych przyjaciół robić takich kłopotów. To było niefajne po prostu. W związku z tym w gronie przyjaciół spotykaliśmy się dwa razy w roku, 15 czerwca na moich imieninach i 12 grudnia na imieninach mojego małżonka. Zapraszaliśmy kucharzy z hotelu Victoria, którzy przygotowywali dla naszych gości w Pałacu Prezydenckim kolację, i płaciliśmy za nią z własnej kieszeni. Były tam wszystkie ważne osoby w naszym życiu: współpracownicy, ludzie ze świata kultury, nauki, przyjaciele. I to by było tyle. – A ploteczki z przyjaciółkami? Nie dało rady. Tyle się działo. Raz jeden przyszły moje przyjaciółki na miłą kolację do pałacu. Koniec. Raz na 10 lat. – Ola miała 14 lat, jak zamieszkaliście w Pałacu Prezydenckim. Z córką to była inna bajka. Ona była nastolatką i ta życiowa zmiana była dla niej bardzo trudna. – A dla Pani? Dla mnie o tyle, że nie mogłam poświęcić jej tyle czasu, ile powinno się poświęcić nastolatce. Na szczęście już była ukształtowana, bo w życiu dziecka pierwsze trzy lata są najważniejsze. To wtedy kształtuje się osobowość. To wtedy miałam dla Oli mnóstwo czasu. Zrezygnowałam z pracy, nie poszłam do Ministerstwa Sprawiedliwości, mimo że dostałam propozycję. Najważniejsza była Oleńka. Byłyśmy głównie we dwie, a ja objaśniałam jej świat. Był stan wojenny, mało co można było kupić, więc jeździłam z małą Olą w wózku, żeby upolować mydło albo kalmary. Z tymi kalmarami to była śmieszna historia. Nie wiedzieliśmy wtedy, czym one są. Nie było internetu, więc nie było szans przeczytać, że nie gotuje się ich dwie godziny, żeby były bardziej miękkie (śmiech). Czytaj też: Wystarczyło jedno pytanie o Kubę Badacha. Była pierwsza dama nie kryła emocji. Tak podsumowała zięcia przed kamerami – Poszła Pani za przykładem mamy i zrezygnowała Pani z kariery dla dziecka? Absolutnie. Uważam, że to jest najważniejsze. Zdarza mi się prowadzić mentoringowe spotkania z dziewczynami z różnych szczebli zarządzania, które pełnią ważne funkcje w korporacjach, i mówię im, żeby nie przegapiły tego momentu. Mężczyzn też namawiam, żeby byli aktywni w wychowywaniu dzieci. Nie lubię sformułowania „poświęciła się dla dziecka”. Dla mnie towarzyszenie Oli w dorastaniu było po prostu bardzo ważne, rozwijające i sprawiło mi ogromną radość. – Prowadziła Pani notesik ze śmiesznymi powiedzonkami Oli? Taki zeszycik prowadził mój teść, który niestety był lekarzem o koszmarnym charakterze pisma. Mamy cały zeszyt z powiedzonkami, których nie możemy rozczytać. Jedynie chyba pani w aptece mogłaby sobie z tym poradzić (śmiech). – Wróćmy do Pałacu Prezydenckiego… Nie miałam już dla niej tak wiele czasu, jak bym chciała. Po wejściu do naszego apartamentu po prawej stronie był pokój Oluni, po lewej nasza sypialnia. Jak wracałam z wyjazdów, z fundacji czy choćby z jakiegoś spotkania w Sali Rokoko, pierwsze kroki zawsze kierowałam do niej, żeby zapytać, jak jej minął dzień, co się działo. Ola była nastolatką, która zdawała sobie sprawę z tego, że jej wolno mniej. Nie musieliśmy jej tłumaczyć, że jest córką pary prezydenckiej i musi się zachowywać w taki sposób, żebyśmy nie musieli się wstydzić. Naturalnie odnalazła się w tej sytuacji. Podobnie jak ja. Czułam, że muszę zachowywać się w taki sposób, żeby Polacy nie wstydzili się za mnie. Wiele samoograniczeń miałam ja, miała i Ola. Wiedziałyśmy, że wielu rzeczy nam po prostu nie wypada. – Jak to wytrzymać? Najpierw mówiłam sobie: „Jeszcze tylko cztery lata, trzy, dwa”. – A tu kolejna kampania… I znów liczyłam: „Jeszcze tylko cztery lata, trzy, dwa, jeden i już będziemy inaczej funkcjonować. Zapomnimy, których rzeczy nam nie wypada”. Ale dzisiaj każdy ma oczekiwania, że w różnych sytuacjach muszę zachowywać się, jakbym wciąż była pierwszą damą. W domu chodzę ubrana na luzie, często w dresie. Na miasto jednak tak się nie ubiorę. – I na plaży nad Bałtykiem Pani się z kocem nie rozłoży? Kiedyś się rozłożyłam. Na plaży w Juracie. Nie byłam już prezydentową i spędzałam wakacje w hotelu Bryza. Okazało się, że śledził mnie jeden z najsłynniejszych polskich paparazzi. Cały boży dzień polował, żeby zrobić mi zdjęcia. Później chwalił się, że największe pieniądze, jakie zarobił, to właśnie za te moje zdjęcia w jednoczęściowym kostiumie kąpielowym, który zresztą miałam po mamie Olka. – Nie zauważyła go Pani? Widziałam go w różnych momentach, ale jakoś tak moja czujność opadła około godziny 16. Był piękny dzień, zostaliśmy na plaży dłużej. I wykorzystał to. Przeprosił mnie wiele lat później i nawet obiecał, że wpłaci jakieś pieniądze na rzecz naszej fundacji, ale to się nigdy nie stało. – Czy w trakcie prezydentury Pani męża często czuła się Pani samotna? I tak, i nie. Zawsze są momenty samotności, po pierwsze, fizycznej, bo mąż rozpoczynał pracę bardzo często już o siódmej rano, kiedy jeszcze nikogo nie było w pałacu. Wtedy było najciszej i mógł przeglądać wszelkie dokumenty. Oleńka wychodziła do szkoły i nie było jej cały dzień. Dlatego dla mnie było ważne, żeby chociaż chwilę spędzić razem, podczas lunchu czy kolacji. W pewnym momencie, gdy już działała fundacja, czułam się samotna w podejmowaniu decyzji, komu przekazać pieniądze, na przykład na leczenie. Niewielkie, bo na początku nie miałam zbyt dużo funduszy. Później było już łatwiej, bo powstała rada fundacji i decydowaliśmy razem. Wracając do życia prywatnego… Jest sobota. Olusi nie ma, męża nie ma… – Nie ma się do kogo odezwać? Nie ma. Dlatego zawsze cieszyły mnie premiery teatralne czy kinowe, bo często towarzyszył mi tata. Ubóstwiał operę, więc chodziliśmy na wielkie koncerty. To było dla mnie ważne, bo – jak mówiłam wcześniej – nie chciałam przyjaciołom już więcej ściągać do domu kontroli. A ze mną zawsze byli moi chłopcy z ochrony… – Tata nigdy nie przeprowadził się do Warszawy? Zawsze mieszkał w Gdańsku. Tylko jak coś złego działo się z jego zdrowiem, przyjeżdżał tu do szpitala MSWiA, bo był inwalidą wojennym pierwszej grupy. Jak z niego wychodził, a jeszcze taki marny był, mogłam go troszkę doglądać. Po tacie dostałam pudło pamięci. Moja siostra Alunia przywiozła je z Gdańska. Przez cały okres prezydentury zbierał wszystkie artykuły, jakie się na nasz temat pojawiły. Miał tego mnóstwo. Była tam też teczka pod tytułem: „Niepochlebne artykuły na temat Joli i Olka”. Z ogromnym zdziwieniem zobaczyłam, że w 1996 roku podczas tej strasznej, brutalnej kampanii wyborczej na mój temat też pojawiały się niesympatyczne artykuły. Przyczepiano się do wszystkiego. Potrafiono skrytykować nawet wielkość ronda mojego kapelusza. Pisano, że moi styliści powinni mi podpowiedzieć. Być może by podpowiedzieli, gdyby byli (śmiech). Dostawało mi się. – Uczyła się Pani wszystkiego na żywym organizmie. Metodą prób i błędów. Jak mi wypomniano, że mam za krótką spódnicę, przyglądałam się, jakie nosiła Lady Diana. Gdy spotkała się ze mną Sarah Ferguson, miała tak krótką spódnicę, że jak siadała, musiała zakrywać przed fotografami nogi. I była to zdecydowanie krótsza spódnica niż ta, którą miałam na spotkaniu z królową Elżbietą II. Ale postanowiłam szyć dłuższe, żeby nie dawać powodów do jakiejkolwiek dyskusji. – A wracając do pudła pamięci… To, co wzruszyło mnie ogromnie, to moment, kiedy znalazłam dyktafon, na którym mój tata nagrał opowieść o tym, jak w 1955 roku wyjechał na misję pokojową do Korei razem z Amerykanami, Szwedami i Szwajcarami. Ja się urodziłam w czerwcu, a w październiku tata poleciał na dziewięć miesięcy. To było dla mnie bardzo ciekawe usłyszeć, co tam przeżył, bo nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Wypisał nam dziesiątki ciekawych rzeczy ze swojego życia. Równie ciekawych dowiedziałam się, gdy do książki zaczęłam przeglądać kolejne, własne pudło pamięci. Trafiłam w nim na ogromną liczbę listów, które wymieniałam ze znamienitymi osobami z całego świata. W 1997 roku byłam w Finlandii na spotkaniu z Rosalynn i Jimmym Carterami. Zaprosili mnie wtedy do swojej fundacji. Znalazłam list od Rosalynn, w którym pisze, że są wdzięczni, że do nich dołączyłam. Szimon Peres dla odmiany pisał do mnie, że cieszy się, że mógł wziąć udział w projekcie Rainbow Bridge, który zrealizowałam pod Olsztynkiem. Spotkałam się z nim zresztą tuż przed jego śmiercią. Zapytał mnie wtedy, czy wciąż robię te szkoły tolerancji. – Ten dzień, kiedy Pani mąż został wybrany na prezydenta, zmienił nie tylko 10 kolejnych lat, ale całe życie. Ze względu na naszą rozpoznawalność muszę powiedzieć, że niestety tak. Choć wartością dodaną prezydentury jest to, że mogłam poznać tak wiele fantastycznych miejsc i osób, bo kocham ludzi. Jesteśmy z mężem gadułami, ale bardzo lubimy słuchać innych. Każda przeprowadzona rozmowa, każde miejsce, w którym te osoby spotkaliśmy, są dla mnie bardzo ważne. – Czy wie Pani, ile prac magisterskich powstało na Pani temat? Dotarłam do trzech. Ktoś się na mnie nawet doktoryzował (śmiech). Pierwsza powstała chyba tuż po prezydenturze w 2006 roku. – Jedna miała tytuł „Fenomen Jolanty Kwaśniewskiej”. Czy Pani już rozpracowała swój fenomen? Tu nie ma żadnego fenomenu. Po prostu trzeba być sobą i do końca przyzwoitym człowiekiem. To wszystko. – Ma Pani fajne życie? Bardzo. I dlatego, póki jest zdrowie i siły, robię to, co robię. Za rok stuknie mi siedemdziesiątka. Jest nieźle. Miałam i mam dobre i szczęśliwe życie. Założyłam fundację, żeby za nie, za dobry los, fantastyczną, cudną rodzinę podziękować, niosąc pomoc dla innych. – A gdy Pani spojrzy w przód, to co Pani zobaczy? Nie chcę się oglądać wstecz, bo na przeszłość nie mam najmniejszego wpływu. Jaka będzie przyszłość, nie wiem. Mówi się, że Pan Bóg śmieje się z naszych planów, i chyba coś jest na rzeczy. Dlatego żyję tu i teraz.
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i nie dla każdego zawsze jest szczęśliwy. Musi się wiele rzeczy wydarzyć, niezależnych od ciebie. – Czym naprawdę jest? Tyle lat się nad tym zastanawiam. Czy to jest powołanie? Janko Muzykant też miał powołanie do muzyki, ale nie miał możliwości. Ja możliwości miałem, Bogu dzięki, bo jestem tak skonstruowany, że pewnie inaczej nie mógłbym żyć. Wnukom zawsze przypominam, że łatwiej jest w życiu, gdy ma się pasję, i że trzeba się z nią utożsamiać. A najmłodszy z nich, czteroipółletni Wicio powiedział mi niedawno: „Dziadziu, ty nie jesteś stary, ty jesteś pochylony”. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci”
Zagrał chyba wszystkie możliwe role teatralne. Zdobył mnóstwo prestiżowych nagród. Całe życie spędził na scenie, ale gdy zachorował na nowotwór, ani jednej myśli jej nie poświęcił. Wybitny aktor Wiesław Komasa opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o walce z chorobą, jakie znaczenie ma dla niego teatr i co zawdzięcza swojej żonie Ginie.
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad należy do grona najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych. Laureat licznych nagród, pedagog Akademii Teatralnej i artysta, który wychował całe pokolenia aktorów, przez lata żył sceną i poezją. Tym większym zaskoczeniem okazało się dla niego doświadczenie ciężkiej choroby. Kiedy usłyszał diagnozę nowotworu krwi, teatr przestał mieć znaczenie. W centrum jego świata znaleźli się najbliżsi, a przede wszystkim żona Gina, która każdego dnia towarzyszyła mu w walce o powrót do zdrowia. Wiesław Komasa przez miesiące walczył z nowotworem. „Przy Ginie pierwsze kroki stawiałem”. Wywiad VIVA! [...] – Pan zachorował bardzo poważnie. Na szpiczaka. Dzięki ludziom, którzy byli wokół mnie, dzięki temu, że się za mnie modlili, czułem siłę, która nie była moją siłą. Pewnego razu zadzwonił Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara, mój przyjaciel, który już sam wtedy ciężko chorował. Pyta, co słychać. Ja mu mówię, że mam nowotwór, szpiczaka. Okazało się, że jego kolega szkolny z Konina, profesor medycyny w Chicago, jest specjalistą w leczeniu tej choroby i pomógł pokierować moim leczeniem w Polsce. – Najgorsze za Panem. Czy w trakcie choroby tęsknił Pan za teatrem? Dziwna sprawa, że w czasie choroby nie dotknąłem jednej myśli o teatrze, jednego wiersza, poezji żadnej. To było nowością we mnie, bo wcześniej dzień bez poezji był dla mnie stratą. A wtedy… kompletnie nie miałem takiej potrzeby. Chorowałem pięć miesięcy. Długo leżałem, potem uczyłem się chodzić. Przy mojej żonie Ginie pierwsze kroki stawiałem. Gdy przechodziłem bardzo ciężką rehabilitację, nie miałem na nią ani siły, ani chęci. Ale jak patrzyłem na Ginę, jak ona walczy o mnie, to przełamywałem się i robiłem to. – Wyciągnęła Pana z choroby. Miała w tym ogromny udział. Ja popadłem w tej chorobie w taki dziwny stan, którego nie znałem do tej pory. To znaczy miałem stan wyciszenia swojego lęku. Jestem człowiekiem bardzo emocjonalnym i działam szalenie spontanicznie, a tutaj, w tej trudnej sytuacji zawładnęło mną opamiętanie. – Te doświadczenia zmieniły Pana? Tak, zmieniłem się. Jest we mnie samokontrola, jestem w rozmowie z moim organizmem cały czas. Jeżeli cokolwiek jakoś mnie zaboli, jestem na tym skoncentrowany. Ale znów podejmuję wyzwania aktorskie, robię monodramy, odbywam spotkania z publicznością, zagrałem z Anną Seniuk bajkę w „Teatrze Telewizji”. Myślę sobie, że Pan Bóg to jest największy Artysta, który ma wielkie poczucie humoru, życzliwość i miłosierdzie, żeby czekać na każdego połamanego wewnętrznie i zewnętrznie człowieka, w którym jeszcze tli się potrzeba nadziei. Ja nigdy nie miałem jakichś nadzwyczajnych ambicji i zawsze zaskoczony byłem tym, co mnie spotykało. Na przykład ten teatr Wiśniewskiego, przez który przyjechałem do Warszawy, z dnia na dzień się rozpadł. Zostałem bez pracy. Pewnego dnia zostałem z dziećmi w domu, bo Gina, która miała wtedy bardzo dużo odpowiedzialnej pracy, musiała być w studiu nagrań. Marysia wylądowała w szpitalu i musiała pilnie dostać kroplówkę. Ale ja nie miałem w dowodzie osobistym stempla, że jestem gdzieś zatrudniony. Takie to były czasy. Pobiegłem do Teatru Studio i błagałem, żeby mi na godzinę przybili pieczątkę. Przybili. Bardzo jestem tej osobie do dzisiaj wdzięczny. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Te buty pokochały Kate Middleton, Julia Wieniawa i Kendall Jenner. Latem zobaczysz je na każdym festiwalu
Moda festiwalowa już dawno przestała ograniczać się do ubrań. Dziś to właśnie buty często decydują o charakterze całej stylizacji. Kowbojki rodem z Coachelli marki Glamoursy, kultowe glany Dr. Martens, minimalistyczne Blundstone’y czy ponadczasowe kalosze – gwiazdy doskonale wiedzą, które modele sprawdzają się podczas wielogodzinnych koncertów. Sprawdzamy, jakie obuwie króluje na największych festiwalach świata i które fasony warto mieć na oku tego lata.
Letnie festiwale muzyczne są dziś nie tylko świętem muzyki, ale również jednym z najważniejszych wydarzeń modowych sezonu. To właśnie tam rodzą się trendy, które później trafiają na ulice największych miast. Stylizacje uczestników Coachelli czy Open’era od lat inspirują projektantów, influencerów i miłośników mody. Choć uwagę przyciągają koronkowe sukienki, szydełkowe topy czy estetyka Y2K, to właśnie odpowiednio dobrane obuwie stanowi fundament każdej udanej festiwalowej stylizacji. Musi być nie tylko efektowne, ale również wygodne i odporne na zmienne warunki pogodowe. Kowbojki – festiwalowy hit inspirowany Coachellą Nie ma drugiego modelu obuwia, który tak mocno kojarzyłby się z Coachellą jak kowbojki. To właśnie one od lat dominują na zdjęciach z kalifornijskiego festiwalu, a obecnie coraz śmielej pojawiają się także na polskich imprezach muzycznych. Ich największą zaletą jest uniwersalność. Wystarczy połączyć je z jeansowymi szortami i prostym topem, by stworzyć stylizację wpisującą się w klimat letnich koncertów. Na amerykańskich festiwalach popularnością cieszą się modele w metalicznych kolorach, zdobione kryształkami lub wyposażone w efektowne ażurowe cholewki. W Polsce dominują bardziej stonowane odcienie beżu, brązu i czerni. Świetne kowbojki ma marka Glamoursy. Ręcznie szyte buty idealnie dopełnią festiwalowe stylizacje. Gwiazdy kochają kowbojki Do największych ambasadorek tego trendu należą Alessandra Ambrosio, Kendall Jenner i Rihanna. Kowbojki regularnie pojawiają się również w stylizacjach Emily Ratajkowski oraz Sydney Sweeney. Z kolei Paris Hilton i Alix Earle stawiają na bardziej ekstrawaganckie modele, które przyciągają uwagę błyszczącymi zdobieniami i odważnymi kolorami. Dr. Martens. Klasyka, która nigdy nie wychodzi z mody Jeżeli istnieje jeden model obuwia, który od dekad kojarzy się z europejskimi festiwalami muzycznymi, są nim bez wątpienia glany Dr. Martens. Kultowe buty z charakterystyczną grubą podeszwą i kontrastową nitką pozostają symbolem rockowego stylu i niezależności. Najciekawiej prezentują się w kontrastowych zestawieniach. Miłośniczki mody chętnie łączą ciężkie glany z delikatnymi satynowymi sukienkami, koronkami czy zwiewnymi fasonami, tworząc efektowne połączenie kobiecości i buntu. Olivia Rodrigo i siostry Hadid stawiają na glany Wśród współczesnych fanek Dr. Martens znajdują się Olivia Rodrigo, Bella Hadid, Gigi Hadid, Hailey Bieber oraz Dua Lipa. Ich stylizacje pokazują, że ciężkie buty doskonale odnajdują się nie tylko podczas koncertów, ale również w codziennych miejskich zestawach. Warto pamiętać również o ikonach początku lat 2000. Avril Lavigne i Gwen Stefani już wiele lat temu udowodniły, że połączenie tiulu i glanów może wyglądać niezwykle stylowo. Blundstone – cichy luksus na festiwalowym polu Coraz większą popularność zdobywają także australijskie sztyblety Blundstone. Są wygodne, minimalistyczne i odporne na kaprysy pogody, dlatego idealnie wpisują się w potrzeby współczesnych festiwalowiczów. Brak sznurowadeł, wodoodporna skóra i uniwersalny design sprawiają, że można je nosić zarówno z jeansowymi ogrodniczkami, jak i spodniami cargo czy oversize’owymi kurtkami. Brad Pitt i Kate Middleton są ich fanami Marka od lat przyciąga gwiazdy ceniące wygodę i ponadczasowy styl. Wśród fanów Blundstone’ów wymienia się Brada Pitta, Davida Beckhama, Margot Robbie oraz Lily Collins. Szczególną uwagę zwraca jednak fakt, że klasyczne modele wybiera również księżna Walii Kate Middleton, która słynie z praktycznego podejścia do mody i ponadczasowej elegancji. Czerwone buty to jeden z najmocniejszych trendów sezonu W tym sezonie projektanci i influencerki zwracają uwagę na intensywne odcienie czerwieni. Ogniste kowbojki, czerwone glany czy buty z wyrazistymi detalami pojawiają się zarówno na największych zagranicznych festiwalach, jak i podczas polskich wydarzeń muzycznych. To kolor, który przyciąga wzrok i nadaje stylizacji energii. Nic dziwnego, że coraz więcej osób wybiera właśnie ten akcent jako najmocniejszy element swojego koncertowego looku. Kate Moss sprawiła, że kalosze stały się modne Choć dziś trudno wyobrazić sobie festiwal bez kaloszy, jeszcze kilkanaście lat temu były one wyłącznie praktycznym elementem garderoby. Wszystko zmieniło się w 2005 roku, gdy Kate Moss pojawiła się na festiwalu Glastonbury w kultowych kaloszach marki Hunter. Jej zdjęcia obiegły świat i zapoczątkowały trend, który trwa do dziś. W ślady modelki szybko poszły Alexa Chung, Cara Delevingne i Rihanna. Także polskie gwiazdy chętnie wykorzystują kalosze podczas deszczowych festiwali. Jedną z osób, które pokazały ich modowy potencjał, jest Julia Wieniawa, która podczas Open’era zestawiła klasyczne kalosze z długimi skarpetami i przeciwdeszczowym płaszczem. Jakie buty wybrać na festiwal? Wybór idealnego obuwia zależy przede wszystkim od charakteru wydarzenia i pogody. Miłośniczki stylu boho najczęściej sięgają po kowbojki, fanki rockowych klimatów wybierają Dr. Martens, osoby ceniące minimalizm stawiają na Blundstone’y, a podczas deszczowej aury niezastąpione pozostają kalosze. Jedno jest pewne – tego lata to właśnie buty będą najmocniejszym elementem festiwalowych stylizacji.
Elżbieta Zinkel pokazuje, czego nie widać na wakacyjnych zdjęciach. Ta książka o campingu zaskakuje czytelników
Trudna diagnoza zmusiła Elżbietę Zinkel do porzucenia wieloletniej pasji. Zamiast jednak skupiać się na tym, co straciła, postanowiła rozpocząć nowy rozdział życia. Praca na campingu nad Bałtykiem i spotkania z niezwykłymi ludźmi stały się inspiracją do napisania książki „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata”. To opowieść o relacjach, codziennych wyzwaniach i świecie, który dla wielu osób okazuje się czymś znacznie więcej niż tylko miejscem wakacyjnego wypoczynku.
Diagnoza zamknęła jeden rozdział. Otworzyła kolejny W czasach, gdy większość z nas nieustannie goni za kolejnymi obowiązkami i coraz większym komfortem, trudno znaleźć historie, które zatrzymują i skłaniają do refleksji. Taką opowieść przynosi książka Elżbiety Zinkel „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata”. Autorka opisuje sezon spędzony na prowadzeniu kameralnego campingu w nadmorskim Chłapowie. Nie jest to jednak sielankowa opowieść o wakacjach nad morzem, ale szczery zapis codzienności pełnej wyzwań, zmęczenia i spotkań, które na zawsze pozostają w pamięci. Decyzja o dzierżawie pola campingowego pojawiła się w wyjątkowo trudnym momencie życia. Poważne problemy zdrowotne sprawiły, że Elżbieta Zinkel musiała zrezygnować z wielkiej pasji, jaką było ręczne tworzenie maskotek. Zamiast jednak skupiać się na tym, co straciła, postanowiła odnaleźć nową drogę. Zamieniła włóczkę i szydełko na słowa, a codzienne doświadczenia zaczęła zapisywać z reporterską dokładnością. Dzięki temu powstała opowieść o ludziach, emocjach i relacjach, które rodzą się tam, gdzie nikt się ich nie spodziewa. Życie na campingu wygląda inaczej, niż myśli większość osób W powszechnej wyobraźni camping kojarzy się z błogim odpoczynkiem, plażą i spokojnymi wieczorami. Rzeczywistość osoby prowadzącej takie miejsce wygląda jednak zupełnie inaczej. Dzień zaczyna się jeszcze przed świtem. Sprzątanie sanitariatów, dbanie o wspólną kuchnię, segregacja odpadów czy czuwanie nad bezpieczeństwem gości podczas gwałtownych burz to tylko część obowiązków. To praca wymagająca ogromnej odpowiedzialności i zaangażowania. Paradoksalnie właśnie ta codzienna, niewidoczna dla wielu praca sprawiła, że między właścicielką a gośćmi zaczęły tworzyć się wyjątkowe więzi. Kiedy wczasowicze dostrzegali, ile wysiłku wymaga utrzymanie campingu, sami zaczynali dbać o wspólną przestrzeń i traktować ją jak własny dom. Książka „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata” pokazuje życie na campingu od strony, której większość turystów nigdy nie poznaje. To właśnie ten autentyzm sprawia, że historia Elżbiety Zinkel trafia do czytelników szukających prawdziwych emocji. Historie, które zostają w pamięci na zawsze Jedną z największych wartości książki są ludzie, których autorka spotkała na swojej drodze. Wśród bohaterów pojawia się starsze małżeństwo, którego codzienna czułość staje się lekcją prawdziwej bliskości. Są zakochani, samotni podróżnicy, rodziny z dziećmi i osoby szukające chwili oddechu od codziennych problemów. Szczególnie poruszające miejsce zajmuje spotkanie z niemówiącym chłopcem poruszającym się na wózku. Ta relacja pokazuje, że najważniejsze emocje często nie potrzebują słów, a prawdziwa obecność może mieć ogromną moc. To właśnie takie historie sprawiają, że książka Elżbiety Zinkel nie jest jedynie opowieścią o prowadzeniu campingu. To także zapis spotkań, które zmieniają sposób patrzenia na świat i przypominają o znaczeniu zwykłej ludzkiej życzliwości. Dlaczego caravaning przyciąga coraz więcej Polaków Refleksje Elżbiety Zinkel wpisują się w szerszy trend, który od kilku lat można obserwować nad polskim morzem. Caravaning i nowoczesny glamping przestały być niszową formą wypoczynku. Dla wielu osób stały się stylem życia. Camping daje coś, czego coraz częściej brakuje w codzienności – poczucie wolności. To miejsce, gdzie można zwolnić tempo, być bliżej natury i choć na chwilę zapomnieć o społecznych podziałach oraz codziennym pośpiechu. Tutaj nie liczy się zawód, stanowisko ani status społeczny. Ważniejsze stają się wspólne rozmowy, pomoc sąsiedzka, wieczorne spacery i poczucie przynależności do wyjątkowej społeczności. Rosnąca popularność caravaningu pokazuje, że coraz więcej osób szuka autentycznych doświadczeń zamiast standardowych form wypoczynku. To właśnie dlatego campingi nad Bałtykiem przyciągają zarówno wieloletnich bywalców, jak i osoby dopiero odkrywające ten sposób spędzania wolnego czasu. Miejsce budowane przez ludzi Wśród polskich miejscowości nadmorskich szczególne miejsce zajmują Dębki. To właśnie tam od lat spotykają się osoby zakochane w campingowym stylu życia. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc jest camping Kaszub, położony zaledwie kilkaset metrów od plaży. Na terenie pola wypoczywają zarówno stali bywalcy, którzy wracają tu od lat, jak i osoby odkrywające ten świat po raz pierwszy. To właśnie tam Elżbieta Zinkel dziś współtworzy campingową rzeczywistość jako kierowniczka obiektu. Jak podkreśla, największą wartością tego miejsca nie są infrastruktura czy lokalizacja, lecz ludzie tworzący wyjątkową społeczność. Campingowe życie potrafi pisać scenariusze, których nie wymyśliłby żaden scenarzysta. Bywalcy Dębek wspominają między innymi narodziny małego Andrzejka w jednej z przyczep kempingowych. Chłopiec od pierwszych chwil stał się częścią lokalnej społeczności i symbolem niezwykłych więzi tworzących się między ludźmi. Obok siebie wypoczywają tu rodziny, seniorzy, osoby wymagające wsparcia, a także znani artyści. Wszyscy funkcjonują na równych zasadach, dzieląc codzienność, pomagając sobie nawzajem i budując relacje, które często trwają przez wiele lat. To nie jest tylko sposób na wakacje Książka Elżbiety Zinkel pokazuje, że camping może być czymś znacznie więcej niż miejscem letniego wypoczynku. To przestrzeń, w której łatwiej dostrzec drugiego człowieka, zwolnić tempo i przypomnieć sobie, co naprawdę jest ważne. „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata” to opowieść o ludziach, relacjach i codzienności, która potrafi zaskakiwać bardziej niż najbardziej spektakularne wydarzenia. To również spojrzenie na świat caravaningu oczami osoby, która poznała go od podszewki. Być może właśnie dlatego coraz więcej osób wraca tam co roku. Nie dla luksusów, ale dla poczucia wspólnoty, autentyczności i prostego życia, którego często tak bardzo brakuje na co dzień.
Otrzymał medal za zasługi, lecz obywatelstwa polskiego wciąż nie ma. Tylko w VIVIE! John Porter mówi wprost: „Było mi przykro, tu jest mój dom"
John Porter od pół wieku żyje w Polsce, tutaj założył rodzinę, tworzył muzykę i zdobywał najważniejsze nagrody branżowe. Mimo tego artysta wciąż nie otrzymał polskiego obywatelstwa. W szczerym wywiadzie opowiedział także o bolesnym dzieciństwie, samotności i emocjach, które do dziś zostawiły w nim ślad.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o odmowie obywatelstwa: „Było mi przykro” [...] Zdarza Ci się tworzyć w środku nocy, kiedy wokół panuje cisza? Bywało, że budziłem się w środku nocy z jakimś pomysłem. Od razu miałem całą piosenkę – melodię i tekst. Siadałem. Grałem. Nagrywałem na dyktafon. Ale to nie zdarza się często. Gdyby było inaczej, byłbym potwornie niewyspany (śmiech). Lubisz słuchać tego, co nagrałeś? Szczerze mówiąc, nie jestem fanem swojego głosu. Twoje utwory są refleksyjne. Opowiadają o moich życiowych doświadczeniach. Wszystko, co się wydarzyło, zostawia ślad w psychice. Mnie zostawiła mama, ojciec wyrzucił z domu. Przecież te wydarzenia miały na mnie wpływ. Tak samo jak wtedy, gdy jako dziecko mieszkałem w internacie. Miałem kłopoty ze wzrokiem i chodziłem do szkoły dla dzieci niedowidzących. Do domu przyjeżdżałem na wakacje i na święta. Czasami w weekendy. Pamiętam, że pewnego razu czekałem, aż ktoś po mnie przyjedzie, bo właśnie skończył się semestr i w szkole była przerwa. Byłem mały. Miałem może sześć lat. Czekałem i czekałem, i czekałem. Okazało się, że ojciec zapomniał, że ma po mnie przyjechać. To wszystko zostawia w człowieku ślad, bo związane jest z przykrymi uczuciami. Miałem też kompleksy związane z tym, że źle widzę. Takie tam niezbyt miłe wspomnienia. Jako dziecko miałeś z powodu choroby kompleksy, ale w jednym z odcinków kultowego serialu z czasów PRL-u „Siedem życzeń” zagrałeś niewidomego muzyka. Namówił mnie Maciej Zembaty. Nie tylko, żebym wcielił się w tę rolę, ale też żebym napisał muzykę. To było niesamowite doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie pisałem do serialu. Cieszę się, że to zrobiłem, bo do dzisiaj otrzymuję za ten projekt pieniądze (śmiech). Jestem wdzięczny losowi, że mogłem się w Polsce muzycznie realizować. Dostałeś nawet brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. A obywatelstwa nie dostałem. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Po tylu latach spędzonych w Polsce? Okazuje się, że im dłużej tu jesteś, tym bardziej musisz udowodnić, że jesteś. Przez pół roku zbierałem wszystkie dokumenty. Potem ponad rok czekałem na decyzję i dostałem. Odmowną. Przyszedł do mnie niemiły list, że są braki w dokumentacji i że dają mi dwa tygodnie na uzupełnienie, że moja pierwsza żona była Polką, że tu urodziły się moje dzieci, że dostałem Fryderyki. Może to dlatego, że nie umiem grać w piłkę nożną i może za wolno biegam? Po prostu wybrałem nie to zajęcie, żeby dostać polskie obywatelstwo. Słyszę żal w Twoim głosie? Dobrze słyszysz. Było mi przykro, bo przecież jestem zasłużony dla polskiej kultury, tu jest mój dom. Trudno. Trudne dzieciństwo Johna Portera zostawiło ślad na całe życie Brak Ci wytrwałości, żeby tę sprawę doprowadzić do końca? Raczej czasu i pieniędzy, bo to jest kosztowna sprawa. Jeśli chodzi o wytrwałość, to nie mogę narzekać. Powiem ci, jaki jestem. Niedawno popsuł mi się komputer. Zamiast zanieść go do kogoś, kto się na tym zna i mi naprawi, sam zacząłem w nim dłubać. Spędziłem nad tym dwa tygodnie, dopóki nie zaczął działać. Nie jestem dobry w naprawianiu komputerów, ale jestem uparty i cierpliwy. Gdybym tego nie skończył, nie dałoby mi to spokoju. Nie mógłbym spać, a ja lubię spać. I gdybym musiał zanieść go do naprawy, musiałbym rozmawiać z ludźmi. Brzmi tak, jakbyś tego nie lubił. To te moje kompleksy jeszcze z dzieciństwa. Krępuję się innych ludzi. To jak koncertujesz? Wtedy jestem w innej sytuacji, niż – dajmy na to – na ulicy. Jestem w pracy i chcę ją wykonać najlepiej, jak potrafię. A że wiążą się z tym spotkania po koncercie, rozmowy, autografy, akceptuję to. Jednak poza salą koncertową nie lubię, jak mnie ktoś rozpoznaje. Może powinieneś zostać pisarzem? Oni pracują w samotności. Próbowałem, ale niestety się nie nadaję. Potrafię pisać teksty piosenek i to wszystko, bo to są krótkie formy. Nie potrafiłbym pisać książek tak jak Kasia Nosowska albo Organek. Odpuszczam, bo wiem, że nie mam w tym kierunku predyspozycji. Uważam, że najgorzej jest, jak się komuś wydaje, że ma talent, a nie ma. Znam sporo takich ludzi z mojej branży. Nie chciałbym znaleźć się w tym gronie. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Nie był idealnym tatą dla synów, lecz dla córki się zmienił. TYLKO W VIVIE! John Porter ujawnił kulisy ojcostwa
John Porter po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o swoim życiu rodzinnym. Muzyk przyznał, że w czasie rozwoju kariery brakowało go w domu, a zmęczenie i praca odbiły się na relacjach z synami. Dziś deklaruje, że dla córki stara się być zupełnie innym ojcem. W rozmowie z „Vivą!” mówił też o samotności, ciszy i muzyce, która wypełnia jego życie przez całą dobę.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o dzieciach: „Nie byłem wspaniałym ojcem” [...] Ty sam jakim jesteś ojcem? Teraz dla mojej córeczki staram się być dobrym. Ale mam też synów, których dzieciństwo przypadło na czas rozkwitu mojej kariery. Zaliczyłeś uderzenie wody sodowej do głowy? A jak! Nie byłem wspaniałym ojcem. To nie tak, że byłem całkiem zły, ale… robiłem wszystko, żeby zarobić na utrzymanie rodziny. Czyli nie było Cię w domu. A jak byłem, to byłem zmęczony. I trudno mi było zrozumieć, że żona, która zajmowała się wychowaniem naszych synów i też pracowała, może być zmęczona. Trzeba było się dogadać, kto i kiedy zajmuje się dziećmi. Znam wiele rodzin, w których pojawia się problem podziału obowiązków. Mieliśmy rozmawiać o muzyce, rockandrollu, a zeszliśmy na życie. Rozmawiamy, bo życie jest muzyką. Bez dźwięków nic nie ma. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyk wyznał, co najbardziej napędza go do tworzenia nowych utworów A cisza? Czym jest? Odpoczynkiem od atakujących z każdej strony dźwięków. Im jestem starszy, tym bardziej ją doceniam. Z powodu wieku coraz więcej rzeczy też mnie irytuje. Wkurza mnie nawet, gdy ktoś na ulicy za głośno rozmawia przez telefon. Czasem tembr głosu potrafi doprowadzić mnie do szału. Wtedy muszę zaczekać, aż ten ktoś zniknie mi z pola widzenia i słyszenia, i dopiero wtedy idę dalej. Ale cisza daje mi też przestrzeń w głowie na własne przemyślenia i na muzykę. Muzykiem jest się 24 godziny na dobę i trzeba być non stop otwartym na inspiracje i pomysły. Nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się to coś, co bardzo chcesz uchwycić, jakaś myśl, która może umknąć. Nigdy nie komponowałem w ten sposób, że siadałem i mówiłem: „Teraz napiszę piosenkę”. Pewnie są twórcy, którzy działają w ten sposób, ale to nie ja. To jak Ty to robisz? Dużo ćwiczę, żeby moje palce nie wyszły z wprawy. A ponieważ nie cierpię robić wciąż tego samego, próbuję różnych dźwięków, różnych akordów. Bardzo często wychodzą z tego dobre melodie. I cały czas szukam tych dźwięków odpowiednich, bo dla mnie ważny jest proces. A słowa? Zawsze mam przy sobie notes, w którym zapisuję myśli, słowa. Te piosenki są o mnie, a im jestem starszy, tym więcej przyjemności sprawia mi tworzenie takich miniopowieści. Piszesz tylko o sobie? Siebie znam najlepiej. Dzięki temu, że piszę o sobie, jestem szczery. Nigdy nie piszesz o kimś innym? Zdarza się, ale wiesz… muszę tego kogoś bardzo lubić i dobrze znać. Czasami śpiewam o kobietach. Najgorzej jest, gdy czuję, że w tym, co przychodzi mi do głowy, coś jest, ale nie potrafię tego uchwycić. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
Tylko w VIVIE! Filip Chajzer poruszająco o roli Boga w jego życiu. W chwili największego zwątpienia prosił o jedno: "Niedługo potem stał się cud"
Filip Chajzer w poruszającym wywiadzie dla VIVY! opowiedział o relacji z Bogiem i chwili, która odmieniła jego życie. Prezenter wyznał, że w czasie największego kryzysu zawierzył swoje życie Matce Boskiej, a niedługo później — jak sam przyznał — wydarzył się cud, który pomógł mu odzyskać spokój i szczęście.
Filip Chajzer zdobył się na jedno z najbardziej osobistych wyznań. W szczerej rozmowie dla VIVY! opowiedział o dramatach, które przez lata nie dawały mu spokoju — hejcie, walce z nałogiem i życiu na granicy całkowitego wyczerpania. Prezenter ujawnił także moment, który stał się dla niego prawdziwym przełomem. W niewielkim włoskim miasteczku San Pietro Belvedere, w chwili największego kryzysu, zawierzył swoje życie Matce Boskiej i — jak sam przyznał — niedługo później wydarzył się cud. To właśnie wtedy jego życie miało zacząć zmieniać się w kierunku szczęścia, o które walczył resztkami sił. Co zdradził Katarzynie Piątkowskiej w nowej VIVIE? Jego wyznanie porusza. TYLKO W VIVIE!: Filip Chajzer o relacji z Bogiem i cudzie – Masz dużo talentów. Jednym z nich jest… wywoływanie kontrowersji. Nie da się ukryć (śmiech). Tylko że to nigdy nie jest moim zamiarem. Chyba po prostu świat bardzo chce o mnie mówić, choć jestem do bólu zwykłym gościem ze zwykłego bloku. – Kiedyś byłeś. Ale potem zacząłeś pracować w mediach, stałeś się osobą publiczną i tyle ze zwykłości. Gdy napisałeś książkę „Szczęście na kreskę”, która właśnie miała swoją premierę, zastanawiałeś się, za co tym razem dostaniesz bęcki? Wiedziałem, że je na pewno zbiorę. Nawet kupiłem bilet do Toskanii, żeby choć na chwilę uciec od tego, co się może dziać. Myślałem, że może będą publikowane jakieś fragmenty bez kontekstu, bo przecież opisuję tam moją historię związaną z narkotykami, wychodzenie z nałogu, wiarę w Boga. Sądziłem, że może ludzie będą komentować, że jest fatalnie napisana, że w ogóle jest napisana, wiesz, takie rzeczy wokół samej książki. A tymczasem wylądowałem na wszystkich możliwych portalach i w tabloidach, dlatego że moja dziewczyna ma 20 lat. – Dużo błędów popełniłeś? Całe mnóstwo. Ale nie jestem zły na historie, które stały się moim udziałem, ani na los, ani na Boga, ani nawet na siebie, dlatego że wyciągnąłem wnioski i skierowałem swoje życie na inne tory. O głupocie świadczyłoby tkwienie w bagnie, które sam sobie stworzyłem, i byłoby niewybaczalne. Natomiast naturalną rzeczą jest to, że ludzie popełniają błędy. Mniejsze, większe, bardzo duże. Ale póki życie trwa, jest czas, żeby je naprawić. Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" – Twoje życie przez ostatnie 11 lat to był jeden wielki rollercoaster. Jechałeś na nim bez trzymanki i bez przystanku. Jak to wytrzymać? Jak sobie dać z tym radę? Trzeba zaufać Panu Bogu. – Zadawałeś sobie albo Panu Bogu pytanie: dlaczego Ty? Dlaczego Tobie to wszystko się przytrafiło? Śmierć syna, hejt, nałóg. Zadawałem i nie mam zielonego pojęcia, jaka jest na nie odpowiedź. Ale wiem, co się takiego wydarzyło, że wszystko zaczęło się prostować, układać, dlaczego wyszedłem z nałogu i dlaczego dzisiaj jestem szczęśliwy. – Dlaczego? Bo w chwili największego zwątpienia zaufałem Panu Bogu przez wstawiennictwo Matki Boskiej. To było w trakcie jednej z wielu w moim życiu fal hejtu. To takie coś, kiedy tłum tak jak teraz bierze sobie ciebie za rzecz, którą można pomiatać publicznie 24 godziny na dobę. Bez żadnych granic przyzwoitości i moralności. Jechałem wtedy przez niewielkie miasteczko San Pietro Belvedere, niedaleko lotniska w Pizie. Zatrzymałem się w nim, ale ze stresu zacząłem się dusić, nie mogłem złapać powietrza. Było bardzo gorąco. Wydało mi się, że jedynym miejscem, gdzie mogę w chłodzie odpocząć, jest kościół. Nie byłem wtedy religijny. Pamiętam ten moment, jak scenę z jakiegoś netflixowego serialu – wchodzę, przez witraże wpadają promienie słońca, ale wszystko dzieje się w półcieniu. W powietrzu unosi się zapach kadzidła. Przy jednej z ławek stoi figurka Matki Boskiej. Siadam w tej ławce i zaczynam mówić. Jak robot. Jak jakiś automat. Na głos mówię do tej figurki, że zawierzam jej moje życie, bo nie mam siły już tutaj być. Mówię, że jeśli mam zostać na ziemi, potrzebuję, żeby mną pokierowała, żeby wrzuciła moje życie na takie tory, żebym miał po co żyć. Niedługo potem stał się cud. Moje problemy zaczęły się rozwiązywać. Niełatwo, ale w kierunku szczęścia, o które walczyłem resztką sił. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
John Porter od 50 lat mieszka w Polsce, tutaj stworzył rodzinę, zdobył fanów i muzyczne nagrody. W szczerej rozmowie artysta opowiada o samotności i trudnych emocjach. Muzyk przyznaje, że właśnie muzyka pomaga mu przetrwać najtrudniejsze momenty. Padają też gorzkie słowa o relacjach, miłości i pokusach życia rockandrollowca.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o samotności: „Czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok” [...] Jesteś samotny? Odpowiem cytatem z Charlesa Bukowskiego: „A kiedy nikt cię nie budzi rano i nikt na ciebie nie czeka wieczorem, i możesz robić, co chcesz… jak to nazwać, wolnością czy samotnością?”. To wolność czy samotność? Czasami czuję się samotny, a czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok mnie. W moich różnych związkach, poza poważniejszymi, najgorsze było, gdy wracałem do domu i musiałem odpowiadać na miliony pytań: „Jak było?”, „Co robisz?”. To jest problem artystów, którzy żyją z kimś, kto artystą nie jest. Wtedy trudno jest o zrozumienie, bo ci „nie artyści” nie rozumieją procesu. A z drugiej strony, kiedy artysta jest z artystą, jak ja byłem z Anitą (Lipnicką – przyp. red.), mieliśmy wspólne tematy non stop. Wciąż wałkowaliśmy to samo. Fajnie jest znaleźć kogoś, z kim uda się zachować zdrowy rozsądek, znaleźć kompromis. Nazywam to higieną związku. Jesteś w dobrym momencie życia? Czasem myślę, że tak. Ale zdarzają się ciemne noce, które nazywam „dark night of the soul”. Na szczęście mam muzykę. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyka jako terapia. John Porter mówi o „ciemnych nocach duszy” Ona jest twoją terapią? Jest rodzajem pomocy. Nawet jak mam trudne momenty, jak myślę: Kurde, to wszystko jest bez sensu, siadam i piszę. Nic się nie zmarnuje. Ani jedno słowo, ani jeden dźwięk. Ani najczarniejsze uczucia, ani największe szczęście. Czasem powstają dźwięki ciemności. Ale wiesz, ja mam dzieci… wierzę w to, że życie jest rzeczą jednorazową… jest darem, którego nie można zmarnować. Tworzę więc przez całe życie akordy jasne i akordy ciemne. Teraz w Twoim życiu jest więcej jasnych czy ciemnych? To są akordy półciemności, bo ludzie nie chcą słuchać samej ciemności. Nie piszę ładnych, wesołych piosenek, ale one nie mogą być też zbyt mroczne. Muszą jednak być prawdziwe, bo prawda jest w muzyce najważniejsza. Łatwiej jest śpiewać o miłości szczęśliwej czy nieszczęśliwej? Czy istnieje szczęśliwa miłość? Chyba tak. Chyba… czyli nie jesteś pewna (śmiech)? To trudny temat i każdy musi na takie pytanie odpowiedzieć sobie sam. Już mówiłem, muzyka to życie, raz się kocha, raz się nienawidzi. A przecież zdarza się, że ma się dość nawet tego, kogo się kocha. Jesteś rockandrollowcem. Jak tam u Ciebie z nałogami? Nie palę, chociaż lubiłem to. Ale jestem muzykiem i muszę dbać o płuca. Nałogowo gram na gitarze i czasem piję czerwone wino. Dla zdrowia. Jak Francuzi. I Włosi. Oni mają inne podejście, inny klimat, inne jedzenie. Zazdroszczę im tych pysznych warzyw, owoców, bo my tu u nas mamy taki second hand – cebulę z Hiszpanii, czosnek z Chin. Nie wiem, w jakim kierunku zmierza nasza rozmowa. Chyba zeszła na manowce. (Śmiech). Raczej na zieleninę. To jak jest z tymi pokusami wśród rockandrollowców? Na pewno mamy ich więcej niż górnicy. Chociaż w sumie to nie wiem, co oni tam robią na dole, bo nigdy nie byłem (śmiech). Każdy ma swoje życie i swoje pokusy i łatwo zostać ofiarą swojej własnej słabości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel” Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
„Nigdy nie powinienem był prowadzić DDTVN”. Filip Chajzer po latach wrócił do tv. Tylko w VIVIE! zdradza, czego boi się najbardziej
Filip Chajzer wraca do telewizji i nie ukrywa, że to dla niego ogromne emocje. Po latach pełnych trudnych doświadczeń i walki z własnymi demonami znów stanął przed kamerą — tym razem jako reporter. W rozmowie dla „VIVY!” przyznaje, że właśnie z mikrofonem wśród ludzi czuje się najlepiej. „Kocham tę robotę” — mówi szczerze.
Filip Chajzer przez lata był jedną z największych gwiazd telewizji. Błyskawiczna kariera, prestiżowe nagrody i popularność przyszły szybko, ale równie szybko pojawiła się presja, hejt i demony, z którymi musiał mierzyć się każdego dnia. Rodzinna tragedia sprawiła, że jego życie rozsypało się na kawałki. Dziś, po walce o siebie, wraca do telewizji — jednak już na własnych zasadach. Jak sam przyznaje, jego życie wreszcie zaczyna się prostować, a powrót do pracy z mikrofonem w ręku daje mu poczucie, że znów jest na swoim miejscu. W szczerej rozmowie dla „VIVY!” opowiada o bólu, strachu i nadziei, że najgorsze już za nim. Filip Chajzer o powrocie do telewizji: "Kocham tę robotę, bo ludzie, których spotykam, potrafią mnie totalnie zaskoczyć" – Podsumujmy w skrócie dla tych czytelników, którzy być może nie wiedzą, co się w Twoim życiu działo, jak wyglądało Twoje ostatnie 11 lat. To zacznijmy od czasu, gdy miałem 19 lat i zacząłem pracować w mediach. Kariera zawsze była dla mnie bardzo ważna, a ja oddawałem jej całego siebie, pracowałem 24 godziny na dobę. – Chciałeś być lepszy niż Twój ojciec? To nie ma z nim nic wspólnego. Po prostu taki się urodziłem, że lubię, jak jest „naj”. Nie lubię półśrodków. Sam narzuciłem sobie takie tempo. Szybko piąłem się w górę, zacząłem prowadzić coraz więcej programów, dostawałem nagrody. W 2013 odebrałem Wiktora z ludźmi, którzy mieli po 60, 70 lat i czekali na tę nagrodę całe życie. A tu wchodzę ja, z pryszczami, i odbieram swoją. Potem były kolejne wyróżnienia. Wszystko przychodziło samo, ale ja czułem coraz większy stres, bo im wyżej idziesz, tym większą uwagę na siebie zwracasz, jesteś celem mniejszych bądź większych ataków. A potem przyszedł najgorszy dzień mojego życia, w którym zdarzył się wypadek, w którym zginął mój syn. Potem była żałoba, potem próba samo*ójcza. Każdy człowiek ma prawo przeżywać żałobę po swojemu. Ma prawo śmiać się, ma prawo chlać, myśleć nieracjonalnie. Ja uciekłem w pracę. Pracowałem jeszcze więcej, jeszcze intensywniej, a wraz z tym intensywniejsze stawały się ataki hejterskie. [...] – Jak mówisz, ścieżki Twojego życia się prostują, wróciłeś do telewizji. Znów jestem reporterem, bo ja się reporterem urodziłem. Nigdy nie powinienem był prowadzić „Dzień dobry TVN”. Moje miejsce jest z mikrofonem na ulicy, między ludźmi, z operatorem Pawłem, z którym pracuję od 20 lat. To jest moje środowisko. Kocham tę robotę, bo ludzie, których spotykam, potrafią mnie totalnie zaskoczyć. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Długo zastanawiałeś się nad powrotem? Tak, bo w głowie wciąż mam demony związane z telewizją, z tym, co mnie spotkało, z nałogiem, hejtem, PTSD. Strasznie się boję, ale mam nadzieję, że to do mnie już nie wróci. – Mimo takich doświadczeń potrafisz być wdzięczny? Jestem wdzięczny za wszystko. Po pierwsze, jestem zdrowy, poznałem wspaniałą dziewczynę. Robię to, co kocham. I mogę ciągle pomagać innym, bo pomaganie mam w DNA. Mimo ogromnej liczby hejterów mam za sobą mnóstwo ludzi, którzy widzą sens w mojej historii. Gdy Magda Stępień w moim podcaście powiedziała, że nie ma siły żyć, poprosiłem swoich widzów, a jest ich w sumie prawie dwa miliony, żeby napisali do niej chociaż jedno ciepłe słowo. Ona zna tylko hejt, a ich to nic nie kosztuje. Zasypali ją dobrymi wiadomościami, a słowa mają gigantyczną moc. – Po co napisałeś tę książkę? Na początku napisałem ją do szuflady. Pisanie, podobnie jak budka z kebabem, były moją terapią. Pisząc, wyrzucałem z siebie wszystko, a prowadząc biznes, nie miałem czasu na nic, ciężka fizyczna praca naprawdę dobrze mi zrobiła. Moja koleżanka z TVN Kasia Olubińska wiedziała, że piszę książkę. Zapytała, czy mogłaby ją przeczytać. Zgodziłem się. Po lekturze zapytała mnie, czy może dać ją do przeczytania komuś, kto jest uzależniony. To ona jako pierwsza zasugerowała, że powinni ją przeczytać inni. Twierdziła, że jeszcze nikt nie nazwał tego tak dosłownie. O alko*olu, alko*olizmie wiemy wszystko. O narkotykach dużo mniej. A w polskich szkołach na porządku dziennym sprzedaje się mef*dron… Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze. Jeśli jest fantastycznie, doceniaj każdą minutę, bo to nie będzie trwało wiecznie. A jeśli jest bardzo źle, to też nie jest na zawsze. To minie. Obiecuję. Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Filip Chajzer zdobył się na jedno z najbardziej bolesnych wyznań w swoim życiu. Prezenter opowiedział o hejcie, uzależnieniu i dramatycznym momencie, w którym niewiele brakowało, by się poddał. Dziś mówi o tym szczerze — z nadzieją, że jego historia pomoże innym.
Filip Chajzer po raz pierwszy z taką szczerością opowiada o piekle, które rozgrywało się poza blaskiem fleszy. Lawina hejtu, żałoba po stracie syna, uzależnienie i myśli samo*ójcze niemal odebrały mu życie. Dziś mówi o tym bez maski — z bólem, ale też z odwagą człowieka, który przeszedł przez ciemność i zdecydował się zawalczyć o siebie. To poruszające wyznanie o upadku, wstydzie, przebaczeniu i nadziei, która przyszła w ostatniej chwili. Filip Chajzer o mrocznym etapie swojego życia. Niewiele brakowało, by się poddał – Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego akurat na Ciebie spadł i spada taki hejt? Podejrzewam, że irytowałem ludzi. Od dziecka mam zdiagnozowane ADHD. Przez lata prowadziłem czterogodzinny program na żywo. A ADHD-owcy mają taką cechę, że szybciej powiedzą, niż pomyślą. Nie ze złośliwości, nie z głupoty, tylko dlatego, że tak działa ADHD. Jesteśmy odbezpieczonymi karabinami. Mamy atypowe mózgi, jesteśmy ekstrawertykami, mamy tysiąc pomysłów na minutę, z których część jest świetna. Ale konsekwencją jest niezrozumienie i krytyka. A ja pracowałem w telewizji, która dawała duże pieniądze i sławę. Było wiele osób, które chciały znaleźć się na moim miejscu. Dzięki rozpoznawalności mogłem też zarabiać pieniądze poza telewizją. Po śmierci Maksa dalej pracowałem w „Dzień dobry TVN”, miałem jeszcze więcej pracy, prowadziłem inne programy, festiwale, eventy. Ale też codziennie czytałem o sobie, że jestem debilem, matołem, pajacem. Poczucie własnej wartości spada w takich momentach do zera. To był już dobry grunt do tego, by sięgnąć po narkotyki albo jakąś inną używkę. [...] – Koszty, jakie ponoszą osoby hejtowane, są ogromne. Mam zdiagnozowany zespół stresu pourazowego w wyniku długotrwałego stresu związanego właśnie z hejtem. Gdy wylał się na mnie hejt w związku z fałszywymi oskarżeniami pani, która pisała, że jej dziecko umiera przeze mnie, byłem po terapii, bardzo długo trzeźwy. Ale to mnie wywaliło. Mój uzależniony mózg powiedział: Dobra, to już teraz, to jest ten moment. Sięgnąłem po k*kę i po sznur. Na szczęście się urwał. Widocznie mam na tym świecie jeszcze coś do zrobienia. – Czujesz wstyd? Jak dzisiaj na trzeźwo patrzę na pewne sytuacje, to tak. Ale potrafię sobie wybaczyć. Bo gdybym sobie nie wybaczył, to prawdopodobnie nadal tkwiłbym w nałogu. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Zwyciężyłeś? Już w momencie, kiedy zdałem sobie sprawę z tego, że sam nie poradzę sobie z problemem, i prosiłem o pomoc. Zadzwoniłem do Małgorzaty, mojej przyjaciółki od zawsze. To był blady świt, bo zazwyczaj te najgorsze momenty przychodzą o świcie, po nieprzespanej nocy pełnej dramatów, schiz, niekończących się myśli, tych samo*ójczych również. Zadzwoniłem i poprosiłem, żeby przyjechała, bo nie daję rady. A zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko chcę żyć. Cichym bohaterem tej historii jest też inna Małgorzata, mama mojego syna Aleksa, której do końca życia będę wdzięczny za to, że te kilka lat przetrwała, wspaniale zajmując się naszym synem, bo dzięki temu przetrwałem i ja. Należy jej się wielki ukłon i moje „przepraszam”, co niniejszym czynię. [...] – Po co napisałeś tę książkę? Na początku napisałem ją do szuflady. Pisanie, podobnie jak budka z kebabem, były moją terapią. Pisząc, wyrzucałem z siebie wszystko, a prowadząc biznes, nie miałem czasu na nic, ciężka fizyczna praca naprawdę dobrze mi zrobiła. Moja koleżanka z TVN Kasia Olubińska wiedziała, że piszę książkę. Zapytała, czy mogłaby ją przeczytać. Zgodziłem się. Po lekturze zapytała mnie, czy może dać ją do przeczytania komuś, kto jest uzależniony. To ona jako pierwsza zasugerowała, że powinni ją przeczytać inni. Twierdziła, że jeszcze nikt nie nazwał tego tak dosłownie. O alko*olu, alko*olizmie wiemy wszystko. O narkotykach dużo mniej. A w polskich szkołach na porządku dziennym sprzedaje się mef*dron… Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze. Jeśli jest fantastycznie, doceniaj każdą minutę, bo to nie będzie trwało wiecznie. A jeśli jest bardzo źle, to też nie jest na zawsze. To minie. Obiecuję. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Jego życie uległo rozkładowi, tak wpadł w sidła nałogu. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer mówi o demonach przeszłości: "Zamykałem się w domu i brałem to świństwo"
Filip Chajzer po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o uzależnieniu i walce z własnymi demonami. Używki miały zagłuszyć cierpienie. Dziś wraca do tamtych chwil z poruszającą szczerością.
Za uśmiechem znanego prezentera przez lata skrywał się dramat, o którym wiedzieli nieliczni. Filip Chajzer w niezwykle szczerej rozmowie opowiedział o uzależnieniu, samotności i bólu, który po stracie syna oraz fali bezwzględnego hejtu zaczął wymykać się spod kontroli. Narkotyki miały na chwilę uciszyć emocje i pozwolić zapomnieć o traumie, ale zamiast ukojenia przyszło jeszcze większe cierpienie. Dziś, po latach walki o siebie, prezenter mówi o swoim nałogu z poruszającą szczerością i odwagą człowieka, który spojrzał śmierci w oczy i postanowił zawalczyć o życie. Emocje, które przelał na karty swojej nowej książki łamią serce. "Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Filip Chajzer o uzależnieniu i walce o siebie. Poruszający wywiad VIVY! – Kiedy pierwszy raz sięgnąłeś po narkotyki? Późno, jak mówią psychologowie. Miałem 35 lat i zrujnowane emocje. Szatan doskonale wiedział, kiedy i jak zaatakować. Główna teza mojej książki to przedstawienie uzależnienia jako właśnie działania szatana. Nie miałem świadomości, co może się wydarzyć z moim życiem już za trzy miesiące. Nikt mi nie powiedział, jak narkotyki krok po kroku rozkładają życie. Moje życie uległo rozkładowi. – Podsumujmy w skrócie dla tych czytelników, którzy być może nie wiedzą, co się w Twoim życiu działo, jak wyglądało Twoje ostatnie 11 lat. To zacznijmy od czasu, gdy miałem 19 lat i zacząłem pracować w mediach. Kariera zawsze była dla mnie bardzo ważna, a ja oddawałem jej całego siebie, pracowałem 24 godziny na dobę. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Chciałeś być lepszy niż Twój ojciec? To nie ma z nim nic wspólnego. Po prostu taki się urodziłem, że lubię, jak jest „naj”. Nie lubię półśrodków. Sam narzuciłem sobie takie tempo. Szybko piąłem się w górę, zacząłem prowadzić coraz więcej programów, dostawałem nagrody. W 2013 odebrałem Wiktora z ludźmi, którzy mieli po 60, 70 lat i czekali na tę nagrodę całe życie. A tu wchodzę ja, z pryszczami, i odbieram swoją. Potem były kolejne wyróżnienia. Wszystko przychodziło samo, ale ja czułem coraz większy stres, bo im wyżej idziesz, tym większą uwagę na siebie zwracasz, jesteś celem mniejszych bądź większych ataków. A potem przyszedł najgorszy dzień mojego życia, w którym zdarzył się wypadek, w którym zginął mój syn. Potem była żałoba, potem próba samo*ójcza. Każdy człowiek ma prawo przeżywać żałobę po swojemu. Ma prawo śmiać się, ma prawo chlać, myśleć nieracjonalnie. Ja uciekłem w pracę. Pracowałem jeszcze więcej, jeszcze intensywniej, a wraz z tym intensywniejsze stawały się ataki hejterskie. – Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego akurat na Ciebie spadł i spada taki hejt? Podejrzewam, że irytowałem ludzi. Od dziecka mam zdiagnozowane ADHD. Przez lata prowadziłem czterogodzinny program na żywo. A ADHD-owcy mają taką cechę, że szybciej powiedzą, niż pomyślą. Nie ze złośliwości, nie z głupoty, tylko dlatego, że tak działa ADHD. Jesteśmy odbezpieczonymi karabinami. Mamy atypowe mózgi, jesteśmy ekstrawertykami, mamy tysiąc pomysłów na minutę, z których część jest świetna. Ale konsekwencją jest niezrozumienie i krytyka. A ja pracowałem w telewizji, która dawała duże pieniądze i sławę. Było wiele osób, które chciały znaleźć się na moim miejscu. Dzięki rozpoznawalności mogłem też zarabiać pieniądze poza telewizją. Po śmierci Maksa dalej pracowałem w „Dzień dobry TVN”, miałem jeszcze więcej pracy, prowadziłem inne programy, festiwale, eventy. Ale też codziennie czytałem o sobie, że jestem debilem, matołem, pajacem. Poczucie własnej wartości spada w takich momentach do zera. To był już dobry grunt do tego, by sięgnąć po narkotyki albo jakąś inną używkę. – Aż ktoś wyciągnął do Ciebie rękę… z woreczkiem narkotyków. To było w pracy, na korytarzu. Skorzystałem. I uzależniłem się od ko*ainy. Ona miała mi pomóc. – Brałeś na imprezach? W domowym zaciszu. Zamykałem się w domu, zaciągałem zasłony i brałem to świństwo. Siedziałem z tym sam. – Kto wiedział? W moim otoczeniu była to prawda powszechna. – Rodzice? Wiedzieli. – Nie wspominasz o nich w książce. Dzisiaj myślę, że musiałem to przeżyć w samotności. To jest historia o tym, że jak wszystko się wyje…ie, to liczyć możesz tylko i wyłącznie na siebie. Przebudowałem wtedy swoje życie tak, żeby się zbudować od nowa. Dużo wtedy myślałem o ludziach, którzy są wokół mnie. Okazało się, kto jest moim przyjacielem i kto pojawił się w moim życiu, żeby być dla mnie aniołem na ziemi. Ludzie, o których sądziłem, że zawsze będą… zniknęli. – Co dawały Ci narkotyki? Biorąc je, zagłuszałem stres. Sprawiały, że przez chwilę nie myślałem o niczym. O odrzuceniu, o samotności, o hejcie, o wypadku Maksa. Ale też prowadziły do katastrofy, chociaż wtedy tego nie widziałem. – Nie złościsz się na osobę, która Ci je wtedy dała? Nie. Mama bardzo mądrze mi kiedyś powiedziała, że jeśli mam jakieś rzeczy do przeżycia, to obojętne, co by się nie działo, będę musiał je przeżyć. Jeśli pisane jest przeżyć śmierć dziecka, musisz ją przeżyć. Pytanie tylko, czy zdasz ten egzamin, czy nie. Powiesisz się czy po 10 latach depresji, nałogu, leczenia, wracania do nałogu, szukania Boga znów poczujesz, że możesz być szczęśliwy? Ale wiesz, ja nie czuję, żeby mój krzyż był wyjątkowo ciężki. Przekonałem się o tym, zapraszając do podcastu osoby, które tak jak ja straciły dzieci. [...] Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" – Po co napisałeś tę książkę? Na początku napisałem ją do szuflady. Pisanie, podobnie jak budka z kebabem, były moją terapią. Pisząc, wyrzucałem z siebie wszystko, a prowadząc biznes, nie miałem czasu na nic, ciężka fizyczna praca naprawdę dobrze mi zrobiła. Moja koleżanka z TVN Kasia Olubińska wiedziała, że piszę książkę. Zapytała, czy mogłaby ją przeczytać. Zgodziłem się. Po lekturze zapytała mnie, czy może dać ją do przeczytania komuś, kto jest uzależniony. To ona jako pierwsza zasugerowała, że powinni ją przeczytać inni. Twierdziła, że jeszcze nikt nie nazwał tego tak dosłownie. O alko*olu, alko*olizmie wiemy wszystko. O narkotykach dużo mniej. A w polskich szkołach na porządku dziennym sprzedaje się me*edron… Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze. Jeśli jest fantastycznie, doceniaj każdą minutę, bo to nie będzie trwało wiecznie. A jeśli jest bardzo źle, to też nie jest na zawsze. To minie. Obiecuję. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja
„Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa
John Porter od niemal 50 lat mieszka w Polsce, gdzie stworzył swoją muzyczną karierę i założył rodzinę. W szczerej rozmowie artysta wrócił do trudnych wspomnień z dzieciństwa w Walii, opowiedział o konflikcie z ojcem oraz o tym, jak wyglądało jego życie w czasie największej popularności. Muzyk nie ukrywał również, że nie zawsze był obecnym ojcem dla swoich dzieci.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o trudnym dzieciństwie. „Mama nas opuściła” Mieszkasz i tworzysz w Polsce od 1976 roku. Udzieliłeś w tym czasie setek wywiadów… I najbardziej nie znoszę w nich pytania, dlaczego zamieszkałem w Polsce. Hmmm… lubię pytać moich rozmówców „dlaczego”. Zawsze okazuje się, że odpowiedź wcale nie jest taka prosta. Może zapytam słowami Twojej piosenki: „Heaven knows why, I don’t know why…”. Przeznaczenie? Miałem epizod romantyczny. Miłość po prostu? Poległem z miłości (śmiech). Nie wierzę w przypadki. Człowiek znajduje się w takim miejscu, do którego doprowadziło go życie, bo to ono czasami obiera za nas kierunek. Mnie różne ścieżki zaprowadziły właśnie do Warszawy. Zapytam inaczej… dlaczego wyjechałeś z Walii? Czy powodem było, jak mówiłeś Piotrowi Jaconiowi, to, że mama zniknęła, a ojciec Cię nie chciał? Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu… ale to nie do końca był powód mojego wyjazdu z rodzinnego miasta. Częściowo tak. Po prostu podobało mi się w Europie. Zachwycił mnie Berlin, potem Warszawa. Odwiedziłem te miasta kilka razy, gdy jeszcze drzwi domu mojego ojca były dla mnie otwarte. Rozumiem, że sytuacja w Twoim rodzinnym domu była kiepska. Szału nie było. Mama nas opuściła. Była ładną joginką z umiłowaniem rozrywkowego życia. Zwykłe życie z mężem i synami było dla niej po prostu nudne. Pewnego dnia zniknęła i więcej się nie pojawiła. Zostaliśmy z ojcem i z bratem we trzech. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że mój brat był o mnie zazdrosny i przeciągnął ojca na swoją stronę. Mniej więcej do 12. roku życia miałem z tatą naprawdę dobry kontakt. Interesowały nas te same rzeczy, więc mieliśmy dużo wspólnych tematów. Był bardzo muzykalny i zachęcał mnie do grania. Uwielbialiśmy chodzić razem na mecze piłki nożnej. Robiliśmy wszystko to, co robią ojcowie z synami. Ale zacząłem dorastać. A młodzi ludzie zaczynają szukać własnej tożsamości. I zaczęły się problemy, bo spodobała mi się subkultura hipisowska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel” John Porter usłyszał ultimatum od ojca. „Jeśli chcesz wrócić do domu, musisz obciąć włosy” Długie włosy? Wszystko. A starsze pokolenie hipisów nienawidziło. Ich muzyki, wyglądu, stylu życia. Mój ojciec również zaliczał się do grona tych nienawidzących, choć muszę przyznać, że w końcu przekonał się do muzyki. Ale gdy byłem na studiach, przysłał mi list, że jeśli chcę wrócić do domu, muszę obciąć włosy. Odpisałem, że szkoda, że tak stawia sprawę, ale włosów nie obetnę i życzyłem mu wesołych świąt. Nie mogłem zrozumieć, co się stało. Zawsze wszystko było w porządku, a tu nagle brak akceptacji, bo po prostu chcę być sobą. Nie spełniłeś jego oczekiwań? Najwyraźniej. To było emocjonalnie trudne rozstanie. Czasem myślę, że nie tylko ja mam takie doświadczenia. To mi pokazało, że będąc w rodzinie, nie zawsze jesteśmy rodziną. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Filip Chajzer zdobył się na wyjątkowo osobiste wyznanie. W rozmowie dla magazynu „Viva!” wrócił do dramatycznych wydarzeń ze swojego życia i opowiedział o stracie syna oraz hejcie, z którym mierzył się przez lata. „Mimo ogromnej liczby hejterów mam za sobą mnóstwo ludzi, którzy widzą sens w mojej historii”, opowiada Katarzynie Piątkowskiej.
„Musiałem przejść przez każdą rzecz, która mi się w życiu przytrafiła, nawet tę najokrutniejszą. Ale teraz mogę podzielić się moją historią. Może kogoś uratuję?”, mówi Filip Chajzer. W niezwykle szczerej rozmowie dziennikarz opowiedział o śmierci syna, hejcie, zespole stresu pourazowego, używkach i wyjściu z nałogu, o swojej książce i roli Pana Boga w jego życiu. Filip Chajzer o sile hejtu. Poruszająca rozmowa VIVY! – Podsumujmy w skrócie dla tych czytelników, którzy być może nie wiedzą, co się w Twoim życiu działo, jak wyglądało Twoje ostatnie 11 lat. To zacznijmy od czasu, gdy miałem 19 lat i zacząłem pracować w mediach. Kariera zawsze była dla mnie bardzo ważna, a ja oddawałem jej całego siebie, pracowałem 24 godziny na dobę. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Chciałeś być lepszy niż Twój ojciec? To nie ma z nim nic wspólnego. Po prostu taki się urodziłem, że lubię, jak jest „naj”. Nie lubię półśrodków. Sam narzuciłem sobie takie tempo. Szybko piąłem się w górę, zacząłem prowadzić coraz więcej programów, dostawałem nagrody. W 2013 odebrałem Wiktora z ludźmi, którzy mieli po 60, 70 lat i czekali na tę nagrodę całe życie. A tu wchodzę ja, z pryszczami, i odbieram swoją. Potem były kolejne wyróżnienia. Wszystko przychodziło samo, ale ja czułem coraz większy stres, bo im wyżej idziesz, tym większą uwagę na siebie zwracasz, jesteś celem mniejszych bądź większych ataków. A potem przyszedł najgorszy dzień mojego życia, w którym zdarzył się wypadek, w którym zginął mój syn. Potem była żałoba, potem próba samobójcza. Każdy człowiek ma prawo przeżywać żałobę po swojemu. Ma prawo śmiać się, ma prawo chlać, myśleć nieracjonalnie. Ja uciekłem w pracę. Pracowałem jeszcze więcej, jeszcze intensywniej, a wraz z tym intensywniejsze stawały się ataki hejterskie. – Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego akurat na Ciebie spadł i spada taki hejt? Podejrzewam, że irytowałem ludzi. Od dziecka mam zdiagnozowane ADHD. Przez lata prowadziłem czterogodzinny program na żywo. A ADHD-owcy mają taką cechę, że szybciej powiedzą, niż pomyślą. Nie ze złośliwości, nie z głupoty, tylko dlatego, że tak działa ADHD. Jesteśmy odbezpieczonymi karabinami. Mamy atypowe mózgi, jesteśmy ekstrawertykami, mamy tysiąc pomysłów na minutę, z których część jest świetna. Ale konsekwencją jest niezrozumienie i krytyka. A ja pracowałem w telewizji, która dawała duże pieniądze i sławę. Było wiele osób, które chciały znaleźć się na moim miejscu. Dzięki rozpoznawalności mogłem też zarabiać pieniądze poza telewizją. Po śmierci Maksa dalej pracowałem w „Dzień dobry TVN”, miałem jeszcze więcej pracy, prowadziłem inne programy, festiwale, eventy. Ale też codziennie czytałem o sobie, że jestem debilem, matołem, pajacem. Poczucie własnej wartości spada w takich momentach do zera. To był już dobry grunt do tego, by sięgnąć po narkotyki albo jakąś inną używkę. [...] – Co dawały Ci narkotyki? Biorąc je, zagłuszałem stres. Sprawiały, że przez chwilę nie myślałem o niczym. O odrzuceniu, o samotności, o hejcie, o wypadku Maksa. Ale też prowadziły do katastrofy, chociaż wtedy tego nie widziałem. – Nie złościsz się na osobę, która Ci je wtedy dała? Nie. Mama bardzo mądrze mi kiedyś powiedziała, że jeśli mam jakieś rzeczy do przeżycia, to obojętne, co by się nie działo, będę musiał je przeżyć. Jeśli pisane jest przeżyć śmierć dziecka, musisz ją przeżyć. Pytanie tylko, czy zdasz ten egzamin, czy nie. Powiesisz się czy po 10 latach depresji, nałogu, leczenia, wracania do nałogu, szukania Boga znów poczujesz, że możesz być szczęśliwy? Ale wiesz, ja nie czuję, żeby mój krzyż był wyjątkowo ciężki. Przekonałem się o tym, zapraszając do podcastu osoby, które tak jak ja straciły dzieci. Była u mnie matka dziewczyny, która pod wpływem mefedronu się powiesiła, matka dziecka, które zginęło w wypadku. Magdalena Stępień, której syn zmarł na nowotwór. I one wszystkie przeżywają swój dramat, i są totalnie hejtowane. Jedna czyta o sobie, że jest matką ćpunki, druga, że jest matką mordercy, a trzecia, że jest kur…ą, bo się zbyt kolorowo ubiera i ma czelność się uśmiechać. Każda śmierć dziecka łączy się z kopaniem człowieka, który doznał niewyobrażalnej straty. Zauważyłem tu obrzydliwą prawidłowość. Ja dostawałem zdjęcia z miejsca wypadku, w którym zginął mój syn. Niestety to jest powszechne zjawisko. Czytaj też: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt – Koszty, jakie ponoszą osoby hejtowane, są ogromne. Mam zdiagnozowany zespół stresu pourazowego w wyniku długotrwałego stresu związanego właśnie z hejtem. Gdy wylał się na mnie hejt w związku z fałszywymi oskarżeniami pani, która pisała, że jej dziecko umiera przeze mnie, byłem po terapii, bardzo długo trzeźwy. Ale to mnie wywaliło. [...] – Mimo takich doświadczeń potrafisz być wdzięczny? Jestem wdzięczny za wszystko. Po pierwsze, jestem zdrowy, poznałem wspaniałą dziewczynę. Robię to, co kocham. I mogę ciągle pomagać innym, bo pomaganie mam w DNA. Mimo ogromnej liczby hejterów mam za sobą mnóstwo ludzi, którzy widzą sens w mojej historii. Gdy Magda Stępień w moim podcaście powiedziała, że nie ma siły żyć, poprosiłem swoich widzów, a jest ich w sumie prawie dwa miliony, żeby napisali do niej chociaż jedno ciepłe słowo. Ona zna tylko hejt, a ich to nic nie kosztuje. Zasypali ją dobrymi wiadomościami, a słowa mają gigantyczną moc. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie
Miłość, która przyszła niespodziewanie, wywołała większe emocje niż książka o jego życiu. W szczerej rozmowie dla VIVY! Filip Chajzer opowiada o ukochanej Biance, medialnej burzy wokół ich związku i uczuciu, które dało mu spokój po latach życiowych turbulencji.
Filip Chajzer nie ukrywa, że w życiu przeszedł przez ciemność, która mogła go złamać. Dziś jednak mówi przede wszystkim o miłości — tej, która przyszła niespodziewanie i wywołała burzę większą niż jego szczera książka „Szczęście na kreskę”. W rozmowie dla VIVY! prezenter po raz pierwszy z taką czułością opowiada o ukochanej Biance i uczuciu, które — mimo medialnego szumu — daje mu spokój, jakiego szukał. „Powiedziałbym, że odwaga, z jaką Bianka weszła ze mną w relację, bardzo mi imponuje. To, jak znosi to, co dzieje się teraz dookoła nas, jest wręcz urzekające. Jest cholernie twarda”, mówi w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. Filip Chajzer o miłości, ukochanej Biance i ślubie. WYWIAD VIVY! – Masz dużo talentów. Jednym z nich jest… wywoływanie kontrowersji. Nie da się ukryć (śmiech). Tylko że to nigdy nie jest moim zamiarem. Chyba po prostu świat bardzo chce o mnie mówić, choć jestem do bólu zwykłym gościem ze zwykłego bloku. – Kiedyś byłeś. Ale potem zacząłeś pracować w mediach, stałeś się osobą publiczną i tyle ze zwykłości. Gdy napisałeś książkę „Szczęście na kreskę”, która właśnie miała swoją premierę, zastanawiałeś się, za co tym razem dostaniesz bęcki? Wiedziałem, że je na pewno zbiorę. Nawet kupiłem bilet do Toskanii, żeby choć na chwilę uciec od tego, co się może dziać. Myślałem, że może będą publikowane jakieś fragmenty bez kontekstu, bo przecież opisuję tam moją historię związaną z narkotykami, wychodzenie z nałogu, wiarę w Boga. Sądziłem, że może ludzie będą komentować, że jest fatalnie napisana, że w ogóle jest napisana, wiesz, takie rzeczy wokół samej książki. A tymczasem wylądowałem na wszystkich możliwych portalach i w tabloidach, dlatego że moja dziewczyna ma 20 lat. – Wydawałoby się, że w dzisiejszych czasach spora różnica wieku pomiędzy partnerami nie robi na nikim wrażenia. Z początku myślałem, że to jakiś chwilowy temat… ale przestałem tak myśleć, kiedy zadzwoniła do mnie dziennikarka bardzo poważnego tytułu prasowego, prosząc mnie o komentarz do publicznej debaty o różnicy wieku, której stałem się podobno symbolem. Na miłość boską – ja tylko poznałem w pracy wspaniałą 20-letnią dziewczynę. Taki ze mnie skandalista. Czytaj też: Filip Chajzer nie ukrywa już uczuć. Historia poznania młodszej partnerki brzmi jak scena z filmu. "Poprosiłem kogoś, żeby..." – Powiedziałeś mi ostatnio, że teraz „ćpasz” Boga. Czy w związku z tym planujecie ślub kościelny? Wolałbym chociaż gram prywatności zostawić dla siebie, jeśli państwo pozwolą. Natomiast faktem jest, że ja ślubu kościelnego nigdy nie miałem. Raz miałem ślub cywilny, mając dwadzieścia kilka lat. Rozwód z mamą mojego pierwszego syna odbył się niedługo po wypadku. Dziś, kiedy wiara stała się ważna w moim życiu, zaczynam czuć, że ten sakrament może mieć sens. – Rozumiem trochę obawy Twojej przyszłej teściowej. Bianka ma 20 lat, a Ty jesteś człowiekiem z dużym bagażem doświadczeń. Powiedziałbym, że odwaga, z jaką Bianka weszła ze mną w relację, bardzo mi imponuje. To, jak znosi to, co dzieje się teraz dookoła nas, jest wręcz urzekające. Jest cholernie twarda. – To była miłość od pierwszego wejrzenia? Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. – Ona wszystko o Tobie wie, bo wszystko, co wydarzyło się w Twoim życiu, opisałeś w książce „Szczęście na kreskę”. Jak zauważyłaś, jestem osobą publiczną i wiele moich spraw było opisywanych w różnych mediach we wszystkie możliwe strony. Bianka wie o mnie wszystko. Niczego przed nią nie ukrywałem, tak samo jak zresztą przed moimi czytelnikami. Wierzę – to banał – że wszystko jest po coś, dlatego dziękuję Bogu za moją historię, którą mogę się podzielić z innymi. Mam nadzieję, że choć jedną osobę uchronię przed tym, co mnie spotkało. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja Co jeszcze w nowej VIVIE! 10/2026? Alicja w emocjonującym wywiadzie przed finałem 70. Konkursu Piosenki Eurowizji w Wiedniu. O tym się mówi: Tragiczna historia najpiękniejszej z supermodelek lat 90. Co tak naprawdę stało się z Karen Mulder? John Porter. Walijczyk, ale bez niego polska scena muzyczna nie byłaby kompletna. Dorota Wellman i Paulina Młynarska. Życie zaczyna się po pięćdziesiątce czy po… sześćdziesiątce? Witajcie w „Mieście kobiet”! W dziale Podróże: Amsterdam… Nie tak piękny jak Paryż, nie tak bogaty w historię jak Rzym. A jednak urzekający.
Tak wygląda najpiękniejszy miesiąc miodowy świata. To miejsce nie ma konkurencji
Nie ma drugiego tak romantycznego miejsca na świecie jak wyspy Polinezji Francuskiej. Obłędne przejrzyste morze, biały piasek i oferowane przez hotele luksusowe wille sprawią, że miesiąc miodowy stanie się niezapomnianą przygodą.
Każdego ranka budzi mnie wspaniałe słońce. Kiedy idziemy do pobliskiego strumyka się opłukać, oślepia mnie złota twarz mojej żony. Jest normalnie jak w raju”, pisał w liście do przyjaciela Paul Gauguin. Malarz odnalazł swój raj na Tahiti, najsłynniejszej wyspie Polinezji Francuskiej. W wyspach położonych gdzieś pomiędzy Hawajami a Nową Zelandią, na Oceanie Spokojnym, zakochał się też Marlon Brando. Po raz pierwszy pojawił się tu w 1962 roku z ekipą filmu „Bunt na Bounty”. Sześć lat później za 200 tysięcy dolarów kupił sobie raj – składający się z 12 wysepek mały atol Tetiaroa. „Mój umysł zawsze uspokaja się, gdy wyobrażam sobie, jak siedzę nocą na mojej wyspie na Morzu Południowym”, mówił Brando, który stworzył tam ekologiczną wioskę. Po jego śmierci wioska została przekształcona w luksusowy ośrodek spa, jakich wiele na wyspach Oceanu Spokojnego. Mały raj Nic dziwnego, że na wyspach Polinezji Francuskiej raju dla siebie szukają nowożeńcy, którzy pragną spędzić tam swój pełen szczęścia, romantycznych chwil i luksusu miesiąc miodowy. A mają w czym wybierać, bo znajdują się tu jedne z najbardziej ekskluzywnych hoteli wypoczynkowych na świecie. Jednym z takich jest Four Seasons Resort Bora Bora położony przy szerokiej plaży, otoczony tropikalnym lasem. Jak większość, oferuje przede wszystkim prywatność, goście mają do dyspozycji bungalowy na wodzie i prywatne wille, każdą z prywatnym basenem i tarasem z zejściem bezpośrednio do laguny albo z własnym ogrodem. Dyskretna i doskonale wyszkolona obsługa serwuje posiłki bezpośrednio do willi, a jeśli ktoś marzy o szampanie na śniadanie… nie ma z tym żadnego problemu. To właśnie tutaj miesiąc miodowy spędzała modelka Karolina Pisarek-Salla i jej mąż Roger Salla. Podróż najlepiej zaplanować z przystankiem w Los Angeles lub San Francisco. Stamtąd do Papeete, stolicy Tahiti, leci się około ośmiu godzin. Z Polski ta podróż potrwa ponad 20. Wybór, na której spośród 118 wysp w pięciu archipelagach na Oceanie Spokojnym będziecie chcieli spędzić romantyczne chwile, nie jest łatwy, bo każda z nich jest naprawdę wspaniała. Nowożeńcy najczęściej wybierają Bora Bora, na której jest najwięcej luksusowych resortów. We wszystkich możecie znaleźć słynne domy na wodzie, bo to właśnie tutaj narodził się pomysł ich budowania. Zaczęło się od nieudanej inwestycji trzech przyjaciół z Kalifornii, którzy na początku lat 60. XX wieku postanowili rzucić dotychczasowe życie i uprawiać wanilię. Tylko że ziemia, którą kupili na małej wyspie Raiatea, w ogóle się do tego nie nadawała. Jay Carlisle, Hugh Kelly i Don McCallum za ostatnie pieniądze kupili podupadający hotel na wyspie Moorea. Nazwali go Club Bali Hai. Mieli szczęście, hotel spodobał się redaktorom magazynu „Life” i w 1962 roku trafił na okładkę grudniowego wydania. Sprzedawcy, handlarzowi papierami wartościowymi i prawnikowi spodobało się hotelarstwo, o którym wcześniej nie mieli pojęcia. Na ziemi przeznaczonej pierwotnie na plantację postanowili postawić kolejny hotel. Tylko że ich ziemia znajdowała się tuż przy rafie i nie było na niej plaży. Okazało się jednak, że potrzeba jest matką wynalazków. Kelly wpadł na pomysł, by chaty, podobne do tych, w jakich mieszkali polinezyjscy rybacy, zbudować na palach. Był rok 1967 i rozwiązanie logistycznego problemu stało się początkiem nadwodnych oaz. W Polinezji Francuskiej jest ich dzisiaj ponad 900, na całym świecie ponad dziewięć tysięcy. Stopniowo nadwodne bungalowy stawały się coraz mniej rustykalne, a coraz bardziej luksusowe. Dzisiaj można wśród nich znaleźć prawdziwe perełki, szczególnie na Bora Bora. Większość z nich zbudowano na motu, maleńkich płaskich koralowych wysepkach okalających główną wyspę. W Conrad Bora Bora Nui, w niedużej zatoczce Motu To’opua jest nawet prezydencka willa, której mieszkańców obsługuje prywatny kamerdyner, a na kilku tarasach znajduje się tak zwana tahitańska telewizja, czyli szklana podłoga, przez którą można obserwować życie na koralowej rafie. Goście willi muszą zdecydować, czy delektować się widokiem lazurowego morza, czy wybrać taras z widokiem na górę Otemanu. Kiedy płynie się lub leci na Bora Bora, od razu widać słynną górę. Według legend to właśnie na jej zboczach pochowano ciała starożytnych królów Polinezji, a dzisiaj zamieszkują ją ich duchy. Zobacz też: Klify, turkusowe morze i brak resortów. Ta włoska wyspa zachwyca bardziej niż Sardynia Z wiatrem i pod wiatr Bora Bora mimo tego, że jest jedną z najpopularniejszych wysp wśród turystów, wciąż pozostaje dzika. Leży w grupie Wysp Na Wietrze należących do archipelagu Wysp Towarzystwa. Taką nazwę nadał im Thomas Cook, który w 1769 roku dotarł tu z ekspedycją naukową. Na Oceanie Spokojnym mieli obserwować tranzyt Wenus, czyli moment, kiedy planeta znalazła się pomiędzy Ziemią a Słońcem. Podobno właśnie z najpiękniejszej tahitańskiej plaży Pointe Vénus, zwanej czarną plażą, obserwował to zjawisko. Tahiti, które przez wiele lat było domem Paula Gauguina, leży w grupie Wysp Na Wietrze, w tym samym archipelagu. Malarz mieszkał tam w latach 1891–1901 z małą przerwą. Pod koniec życia przeniósł się z Tahiti na Markizy do Atuona na wyspie Hiva Oa. Tam zmarł w 1903 roku i tam jest pochowany. Na Tahiti panuje inna atmosfera niż na pozostałych wyspach. Jest ona gospodarczym i kulturowym centrum Polinezji, która od 1842 roku jest francuską kolonią. Stolica Papeete tętni życiem, liczy 184 tysiące mieszkańców. To jednak mniej niż turystów pojawiających się w ciągu roku na wyspach Polinezji. Trzecią najczęściej odwiedzaną wyspą jest Moorea oddalona od Tahiti o 17 kilometrów. Jest tu luksusowy hotel Sofitel Moorea Ia Ora Beach Resort, na którego terenie znajduje się jedna z najpiękniejszych piaszczystych plaż z łagodnym zejściem do laguny i ze wspaniałym widokiem na Tahiti. Nagrodą Condé Nast Traveler dla najlepszych hoteli wypoczynkowych na świecie został nagrodzony Le Taha’a Island Resort & Spa, którego budynki inspirowane są tradycyjną architekturą polinezyjską. Rajski odpoczynek Polinezja Francuska cieszy się wielką popularnością nie tylko ze względu na zapierające dech widoki, ale też ze względu na klimat (temperatura na wszystkich wyspach przez cały rok oscyluje pomiędzy 24 a 30 stopni Celsjusza) i panują tu tylko dwie pory roku – deszczowa (od listopada do kwietnia) i sucha (od maja do października). To miejsce uwielbiane jest nie tylko przez zakochanych świętujących początek nowej życiowej drogi, ale też przez gwiazdy Hollywood, które tutaj szukają ciszy i spokoju. Anna Kwiatkowska pisała w magazynie „Traveller”: „Jeśli luksus mierzyć nazwiskami sław i cenami hoteli, to Polinezję Francuską trudno przebić. Świadczy o tym choćby lista 230 nazwisk gości na drewnianych tablicach przed knajpką na Bora Bora. Aktorzy, producenci, milionerzy, a wśród nich: koronowana głowa, czyli książę Rainier, sąsiadują z Marlonem Brando, Rockefellerami, Romanem Polańskim, Ringo Starrem, Julio Iglesiasem, Jane Fondą, Harrisonem Fordem, Dianą Ross, Quincym Jonesem, Kurtem Russellem, Denzelem Washingtonem, Pamelą Anderson, Janet Jackson czy Gérardem Depardieu. (…) To nie była zwyczajna knajpa kryta strzechą. W środku elegancka. W menu, jak to w eleganckiej knajpie, owoce morza, steki, kurczaki i dla wegetarian też coś się znajdzie. Porcje spore, ceny gigantyczne, ale to w końcu koniec świata – niemal wszystko się tutaj importuje. Także kulinarne mody, bo owe produkty podawane są na sposób amerykański, portugalski, włoski – do wyboru, do koloru. Obsługa jak w eleganckiej knajpie – wytworna. Mnie zauroczyło to, że założycielem Bloody Mary’s był… Polak – baron Jerzy Hubert Edward von Dangel o dźwięcznym przydomku »Call me George«”. Atrakcyjny wypoczynek Wielu gości szuka na wyspach odpoczynku i spokoju. Jeśli pragną spędzić czas tam tylko we dwoje, nie znajdą lepszego miejsca. Dyskretna obsługa jest na najwyższym poziomie i pozostaje niezauważalna. Dba też o to, by gościom nie przeszkadzali paparazzi czy łowcy autografów. Wielbiciele ekskluzywnych wycieczek mogą wyczarterować luksusowy jacht albo katamaran, z którego będą podziwiać okoliczne wyspy. Nie trzeba mieć patentu żeglarskiego, bo kapitan zadba o to, by było bezpiecznie, a obsługa umili czas, serwując szampana. Niektórzy goście, wybierając polinezyjską wyspę na miesiąc miodowy, marzą nie tylko o tym, by spędzić czas w odosobnieniu w luksusowych bungalowach. Tutaj można nawet chodzić po dnie oceanu w specjalnym stroju. Niektóre hotele oferują nawet podwodną ceremonię zaślubin. Nurkowanie, windsurfing, podwodna wycieczka specjalnym skuterem (dostępna na jednej z wysp), karmienie rekinów i płaszczek zadowoli najbardziej wybrednych turystów. Gdyby ktoś jednak wolał safari dżipami w głąb Bora Bora, może nawet dostać się w ten sposób na słynną górę. Wielką atrakcją jest wyprawa na targ pereł na Tahiti. To w tamtejszych lagunach wciąż wyławiane są najpiękniejsze egzemplarze. Być jak Nicole Kidman Każdy hotel oferuje specjalne pakiety dla nowożeńców lub dla osób, które w tych pięknych okolicznościach chcą wziąć ślub. W InterContinental Bora Bora Resort & Thalasso Spa obsługa jest w stanie sprostać wszystkim wymaganiom. Zorganizuje ślub w stylu polinezyjskim, w obecności kapłana, z lokalnymi tancerzami i muzykami, a nawet… pod wodą. Trzeba tylko pamiętać, że to są śluby symboliczne, a te oficjalne odbywają się w ratuszach. Jest tu też kaplica ślubna, oczywiście ze szklaną podłogą, a jeśli ktoś woli powiedzieć „tak” swojej drugiej połówce na świeżym powietrzu, może wybrać plażę z widokiem na Otemanu lub dżunglę. A gdybyście podczas podróży poślubnej chcieli poczuć się jak Nicole Kidman i Keith Urban, wybierzcie St. Regis Resort. Aktorka i muzyk zdecydowali się spędzić miesiąc miodowy w Royal Estate, odosobnionej willi z własną plażą i spa. Wszystko w zależności od potrzeb i fantazji. Niezależnie od tego, którą wyspę i który hotel wybierzecie, możecie spodziewać się, że będzie naprawdę romantycznie i nikt nie będzie wam przeszkadzał w spędzeniu tego czasu tylko we dwoje. Czytaj również: Przeszedłem najpiękniejszy szlak Japonii. To miejsce wygląda jak inny świat