Nie chciała wyjeżdżać do USA. Rodzina podjęła decyzję za nią. Tylko w VIVIE! Sandra Kubicka wyznaje: „Wsadzono mnie do samolotu. To była kara”
Sandra Kubicka wraca wspomnieniami do dzieciństwa i przełomowego momentu, który odmienił jej życie. W wywiadzie dla VIVY! opowiada o wychowaniu przez dziadków, wyjeździe do Stanów Zjednoczonych, pierwszych miesiącach w Miami oraz początku kariery modelki. Wyjaśnia również, dlaczego postanowiła opowiedzieć swoją historię własnymi słowami.
Wychowali ją dziadkowie. Gdy narozrabiała, wysłali do USA, do mamy. To na jej życzenie została modelką. Zaczynała jako 13-latka. A potem zachorowała. Wróciła do Polski i zaczęła od nowa. Z czym się mierzy, jakie ma marzenia, czy radzi sobie z gniewem i czy jeszcze wierzy w miłość, Sandra Kubicka opowiada Katarzynie Piątkowskiej. Tylko w VIVIE! Sandra Kubicka o wyjeździe do USA: "Niestety nie miałam nic do gadania" – Ludzie myślą, że Twoje życie jest usłane różami. Ludziom się też wydaje, że mnie znają, bo przeczytali parę artykułów na mój temat na plotkarskich portalach. A to najczęściej są jakieś wyrywki, zdania wyjęte z kontekstu. Wiesz, gdy nie godziłam się na ustawki i niedobre dla mnie propozycje, zaczęły powstawać zmanipulowane czy ośmieszające artykuły. To jest dla mnie kara od pewnych mediów. Walczę z nimi, bo nadawana przez nich narracja na mój temat jest krzywdząca. Od dłuższego czasu procesuję się z jednym z portali. Sprawa idzie raczej po mojej myśli, a nie po ich. Ale tak naprawdę ja będę jedynie jedną z przegranych spraw, a czy ich to dotknie? Czy zmienią swoje postępowanie w stosunku do mnie czy innych gwiazd? Nie wiem. Na szczęście ja sama mam coraz więcej możliwości, żeby opowiedzieć o sobie z mojej perspektywy. Dlatego tu dzisiaj rozmawiamy. Dlatego zgodziłam się na rozmowę z Ewą Chodakowską do podcastu „Ocal siebie” i dla VIVY! Chcę opowiedzieć swoją historię, która jest inna, niż się ludziom wydaje. [...] – Zacznijmy więc od początku… Moje dzieciństwo nie było idealne. Wychowałam się bez ojca. On mieszkał na tej samej ulicy co ja, ale w moim życiu go nie było. Jeśli zapytałabyś mnie, czy odczuwam w związku z tym jakiś brak, moja odpowiedź brzmi: „Nie”. Po prostu ja nie wiem, jak to jest mieć ojca. – Mama… Jak miałam kilka lat, mama wyjechała do pracy do Stanów Zjednoczonych, żeby zarobić na moje utrzymanie. Zostałam z dziadkami. [...] Czytaj też: Po latach wyjawiła gorzką prawdę o swoim udziale w "Tańcu z gwiazdami": „Byłam na lekach, płakałam”. Tylko u nas Sandra Kubicka w „Ocal siebie” – Po latach spędzonych z nimi w Łodzi pojechałaś do mamy. Z tęsknoty? Ależ skąd! Za karę. Oczywiście tęskniłam za mamą, ale nie miałam w planach zostawiania przyjaciół z podwórka i ze szkoły. Ale ponieważ towarzystwo, w jakim zaczęłam się obracać, nie miało na mnie dobrego wpływu, rodzina uznała, że czas na przeprowadzkę. A ja nie cierpiałam Miami! Byłam tam wcześniej w odwiedzinach u mamy i bardzo mi się nie spodobało. Niestety nie miałam nic do gadania. Wsadzono mnie do samolotu, a już następnego dnia szłam do nowej szkoły, w nowym kraju, z nowymi ludźmi. – Nie dostałaś ani chwili na aklimatyzację? Przecież to była kara. Na szczęście w szkole zostałam przyjęta bardzo dobrze. Z pierwszego dnia najbardziej zapamiętałam szafki, takie jak z amerykańskich filmów, i to, że wszyscy byli dla mnie bardzo życzliwi. – A jednak nie zagrzałaś tam miejsca. Kilka miesięcy później wygrałam konkurs na modelkę i zaczęłam współpracować z jedną z największych agencji modelingowych. Uczyłam się w szkole w chmurze, bo kontrakty modelingowe wymagały ciągłego latania w różne miejsca i nie dało się dłużej połączyć pracy z normalną nauką w szkole. _________ Czytaj też: Próbowano zniszczyć jej biznes, uciekła z Polski. Sandra Kubicka w „Ocal siebie”: „Nawet bezdomny uważał, że to jest beznadziejne” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia. Co jeszcze w nowej VIVIE! 15/2026 Katarzyna Grochola po raz trzeci wyszła za mąż, będąc już po 60-tce. Do trzech razy sztuka?! Vadim Brodski: „Moje marzenie? Zagrać piękny koncert na moich setnych urodzinach”. Kobiety XXI wieku Kylie Jenner – najmłodsza w historii miliarderka, która sama doszła do majątku. Wakacje z... Salvador Dalí i jego hiszpańskie surrealistyczne życie. Zwierzęta mówią „stop”: Wielbłądy – statki pustyni, mistrzowie przetrwania.
Latami pisano o 16 latach różnicy. Justyna i Robert Korzeniowscy w końcu ujawnili, jak jest naprawdę
Najpierw był trening, potem miłość. Justyna i Robert Korzeniowscy poznali się dzięki sportowi. Dziś razem prowadzą klub RK Athletics i dzielą się historią swojej relacji oraz patchworkowej rodziny.
Połączył ich sport. Ona chciała przebiec półmaraton. On, wielokrotny mistrz olimpijski i mistrz świata w chodzie sportowym, został jej trenerem. Dzisiaj Justyna i Robert Korzeniowscy są małżeństwem i razem trenują dzieciaki w klubie RK Athletics. Opowiedzieli nam o miłości, pasji i patchworkowej rodzinie. Wychodziliście sobie miłość? Robert: Justynka ku przestrodze powiedziała mi, że z nią trzeba troszkę pochodzić (śmiech). Justyna: Nikt w życiu mnie tak nie zbił z pantałyku, jak wtedy Robert. Po prostu zapytał, jakie chcę na to chodzenie papiery. Czterokrotny złoty medalista olimpijski i trzykrotny mistrz świata w chodzie sportowym może w nich przebierać. Justyna: To prawda (śmiech). Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Początki były trudne? Robert: Miałem dosyć skomplikowaną sytuację rodzinną. Bez wchodzenia w szczegóły, mój patchwork w poprzednim związku kompletnie się nie udał. To było bardzo, bardzo trudne. Mam za sobą ileś takich zakrętów, ale Justynka i ja postanowiliśmy dać sobie szansę. Decyzja, żeby razem zamieszkać, nie zapadła szybko, ale jednak nie czekaliśmy zbyt długo. Oboje byliśmy zdecydowani, żeby być razem. Justyna: Na pewnym etapie życia mamy już w głowie gotowe oczekiwania co do przyszłego partnera, które są jak puzzle. One albo do siebie pasują, albo nie. Po doświadczeniach życiowych, jakie oboje mamy za sobą, już bardziej rozsądnie patrzymy na miłość. Robert: Oboje szukaliśmy punktów wspólnych. Czytaj także: Robert Korzeniowski ożenił się po raz trzeci. Panna młoda wybrała... różową suknię ślubną! Robert Korzeniowski, Justyna Korzeniowska, gala Telekamery 2022, 31.05.2022 rok Okazał się nim sport. Justyna: Gdy przedstawiłam Roberta mamie, ona powiedziała: „Zawsze mówiłaś, że twój mąż powinien uprawiać sport, ale teraz to chyba trochę przesadziłaś”. Nie zmartwiła się dużą różnicą wieku między Wami? Justyna: Wcale nie jest taka duża. To tylko sześć lat, choć zdarza się, że w mediach jest napisane, że 16. Robert: Justynka młodo wygląda. Aż sam się na początku przestraszyłem, że zaczyna mi się podobać kobieta, która może mieć, o Boże!, trzydzieści kilka lat. Justyna: Ulżyło ci, gdy okazało się, że mam ponad 40. Pewnie się bałeś, że pisano by o tobie, że pięćdziesiątka na karku i zgłupiałeś (śmiech). Robert: Ucieszyłem się, bo w naszym wieku, z naszymi doświadczeniami możemy podjąć decyzje, tak jak mówisz, rozsądne, a nie czysto emocjonalne. Źródło: Viva.pl fot. Justyna i Robert Korzeniowscy w sesji do VIVY! Na zdjęciach Justyna wystąpiła w kreacjach od Izabeli Łapińskiej.
Choć zagrał setki ról, najważniejszy scenariusz napisał los. Tylko w VIVIE! Jean Reno z czułością mówił o ukochanej żonie: „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”
Za ekranowym wizerunkiem twardziela kryje się człowiek, który z niezwykłą szczerością mówi o miłości, rodzinie i przemijaniu. Z okazji urodzin Jeana Reno przypominamy jego wyjątkową rozmowę z VIVĄ! z 2025 roku.
Miliony widzów pokochały go za niezapomniane role w „Leonie zawodowcu”, „Wielkim błękicie” i „Nikicie”. Sam Jean Reno przekonuje jednak, że najważniejsze zwroty akcji wydarzyły się poza planem filmowym. Aktorem został po trzydziestce, pierwszą powieść napisał po siedemdziesiątce, a o swojej trzeciej żonie, Zofii Boruckiej, która ma polskie korzenie, mówi z czułością, że odmieniła jego życie i pozostanie u jego boku „aż do śmierci”. Z okazji urodzin legendy kina wracamy do wyjątkowej rozmowy z VIVĄ! z 2025 roku – o miłości, ojcostwie, przemijaniu i odwadze, by nigdy nie przestawać zaczynać od nowa. Jean Reno w rozmowie z VIVĄ! Z okazji urodzin artysty przypominamy archiwalny wywiad z 2025 roku Aktorem został w wieku 31 lat. Pokochaliśmy go za role w filmach „Nikita”, „Wielki błękit” czy „Leon zawodowiec”. W trakcie pandemii, będąc po siedemdziesiątce, Jean Reno napisał romantyczno-szpiegowską powieść „Emma”. Słynny aktor opowiedział Katarzynie Piątkowskiej, co go do tego skłoniło, jak dobrze zna młode kobiety, o różnych etapach ojcostwa, akceptacji starości i lęku przed śmiercią. –Słyszałam, że Pana ulubionym pytaniem jest: „Pourquoi?”. Zapytam więc od razu: Dlaczego napisał Pan książkę? Jestem przyzwyczajony do opowiadania historii. Na tym między innymi polega zawód aktora. Owszem, głównie to są cudze historie, ale swoich też mam w głowie całkiem sporo. – Chciał więc Pan opowiedzieć historię za pomocą innego medium niż to, którego używał Pan przez ostatnie 40 lat? Gdyby nie wybuch pandemii, być może bym tego nie zrobił. Wtedy wszyscy zostaliśmy zamknięci w domach, a wielu z nas zapewne siedziało bezczynnie. A ja lubię nic nie robić, ale tylko wtedy, kiedy sam o tym zdecyduję, a nie kiedy jest mi to narzucone. Siedziałem więc w domu i myślałem: Jestem stary, nie mam nic do roboty, nie mam żadnego projektu do zrealizowania. Pora umierać? A ja wcale nie chciałem umierać. – Z premedytacją nie nazywa Pan siebie pisarzem? Przyjaźnię się z Markiem Levym, uwielbiam Victora Hugo i z szacunku do nich i wszystkich innych pisarzy nigdy tak o sobie nie powiem. Gdybym miał żyć z pisania, zająłbym się tym już 50 lat temu. Po prostu w wieku 76 lat znalazłem przestrzeń na to, by napisać książkę. – Na szczęście dla nas został Pan aktorem. Tyle że w wieku 31 lat. Zalicza Pan w życiu późne debiuty. Nie da się ukryć (śmiech). Ten literacki dał mi poczucie, że moje życie wciąż trwa. Dzięki temu odkrywam nowe miejsca i tak jak z tobą rozmawiam o innych rzeczach niż dotychczas. Muszę się do czegoś przyznać. Emma jest ze mną od dawna. Jest ze mną prawie zawsze i zawsze pojawia się z mojej prawej strony (śmiech). Dlatego prawdopodobnie będę musiał napisać kontynuację jej przygód. Czytaj też: Ich związek od początku owiany jest tajemnicą, od lat tworzą zgrany duet. Oboje unikają medialnego rozgłosu – Przeczytałam „Emmę” i cały czas się zastanawiam, skąd Pan tyle wie o tym, co może mieć w głowie 29-letnia kobieta. Ty mi powiedziałaś, że wiem dużo (śmiech). A prawda jest taka, że nie wiem tego, po prostu sobie wyobrażam. I próbuję ją zrozumieć, dowiedzieć się, jakie targają nią uczucia i czego pragnie najbardziej. – Mówi Pan o literackiej bohaterce, jakby była żywą osobą. Skoro jest z Panem prawie cały czas, nie może Pan narzekać na samotność. Ona sprawia, że będąc samotnym, nie jest mi w tej samotności źle. Każdy człowiek niesie w sobie samotność i nie powinien od tego tematu uciekać. Myślę, że ona wynika z poczucia niemocy. Kiedy nie potrafimy znaleźć rozwiązania jakiejś sytuacji, kiedy nie możemy osiągnąć zamierzonego celu albo zrealizować marzeń. Ktoś może nam próbować w tym pomóc, ale ostatecznie jesteśmy w tym sami. – Aktorstwo pozwala na kontakty z ludźmi. Wiele razy podkreślał Pan, jak bardzo jest to istotna sprawa być blisko innych. Ale zajął się Pan pisaniem, co postrzegam jako dość samotnicze zajęcie. Zmęczył się Pan już towarzystwem? Wszystkie takie uczucia są w porządku. I samotność, i zmęczenie innymi. Zazwyczaj jest wokół mnie dużo ludzi. Mam przecież wspaniałą żonę, sześcioro dzieci, dwoje najmłodszych wciąż przy sobie, byłe żony, ochroniarza, agentkę, która ze mną przyjechała do Polski. Gdy piszę, jestem sam… z Emmą (śmiech). – Sprytnie zostawił Pan sobie otwartą furtkę, żeby mogła powrócić. Taki miałem plan. Nie mogę jej teraz tak zostawić – wyrwałem ją z Francji, którą kocha, rzuciłem w objęcia omańskiego dostojnika i w szpony szpiegów. A poza tym po prostu ją lubię (śmiech). – Dobrze jest lubić kogoś, z kim się jest prawie przez cały czas (śmiech). Wysłał ją na Pan w egzotyczne miejsce, do Omanu, na pustynię. Sam spędziłem na pustyni w Maroku wiele nocy. Pustynia jest niesamowita, bo jest w niej wolność. Za każdym razem, kiedy czuję ból, czuję się samotny. Kiedy nie mogę spać, marzę, by móc szybko przenieść się w takie właśnie miejsce. Jestem przekonany, że mój niepokój natychmiast by zniknął. Czytaj też: Poświęciła karierę dla rodziny, gorzko tego pożałowała. Historia miłości Grażyny i Jana Kulczyków – Oman – ciekawe miejsce na umieszczenie tam akcji powieści szpiegowskiej. Dla większości z nas jest krajem bardzo tajemniczym, o którym tak naprawdę niewiele wiadomo. Kiedyś byłem w Katarze na festiwalu filmowym i wybrałem się na jednodniową wycieczkę właśnie do Omanu. Gdy zacząłem pisać, pomyślałem właśnie o tym miejscu. Potrzebowałem kraju z dostępem do morza, egzotycznego, w którym kobiety mogą czuć się względnie bezpiecznie, a tam jest właśnie bezpieczniej niż w innych arabskich krajach. – Kiedy powiedział Pan żonie, że napisze książkę, zdziwiła się? Nie, bo ona wie, że muszę coś robić. I to ona jako pierwsza ją przeczytała. – Była szczera w ocenie? Wydaje mi się, że jest w tym bardzo uczciwa. Gdy coś, co robię, nie podoba się jej, krzywi się. O „Emmie” wypowiedziała się pozytywnie już po pierwszych 40 stronach. Przysięgam. Za to dzieci… (śmiech). Gdy Zofia powiedziała: „Tata napisał książkę”, nasi synowie Cielo i Dean mruknęli: „Aha, no dobra, super. A gdzie makaron?”. – Zupełnie się nie zainteresowali tym, co Pan robi? To są nastolatkowie. Ich nie interesuje, czy właśnie napisałem książkę, czy może nakręciłem kolejny film. A nakręciłem dwa (śmiech). Uważam, że taka reakcja jest w porządku, bo w domu jestem przede wszystkim ojcem, a nie aktorem czy człowiekiem, który napisał książkę. – Pan ma jeszcze czworo starszych dzieci. Czy dla nich też przede wszystkim był Pan ojcem? Niestety nie, a jak być dobrym ojcem, uczyłem się na własnych błędach. Kiedy rodziły się moje najstarsze dzieci Sandra i Michael, moja kariera dopiero się rozkręcała. Gdy na świat przyszli Tom i Serena, byłem u jej szczytu. A teraz… mam więcej czasu, jestem więc ojcem obecnym. Gdyby było inaczej, byłbym głupkiem. Powiem ci, że mógłbym porównać moją karierę do lotu bombowcem. Gdy samolot się wznosi, pilot nie zwraca uwagi na widoki, na ludzi, jest skupiony na tym, by się po prostu wznieść. Dopiero później może zachwycać się tym, co widzi z góry. Ja podczas moich dwóch pierwszych małżeństw z Geneviève i z Nathalie byłem na wznoszącej, więc moje pole widzenia było ograniczone. Tak, byłem kiepskim mężem i ojcem. – Wybaczył Pan sobie? Oni wszyscy mi wybaczyli. Dzisiaj mam fantastyczne kontakty ze starszymi dziećmi i z byłymi żonami. Ale samemu sobie nigdy nie będę w stanie wybaczyć. – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Wpadłem jeszcze na pomysł, że mógłbym coś napisać i dać temu tytuł „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”. – To mogłaby być Pana autobiografia. Z 50 stron da się napisać (śmiech). Wiesz, mogę powiedzieć, że kiedy poznałem trzecią żonę, moje życie znów się zmieniło. Ekstremalnie. – Aż tak? To dla niej zostałem w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj mamy dwóch fantastycznych nastoletnich synów, a ona pozostanie moją żoną aż do śmierci. Tego jestem pewien. – Myśli Pan czasem o śmierci? Akceptuję to, że się starzeję, że moje ciało się starzeje. Smutne jest to, że starzeje się też umysł. Czy się boję śmierci? Może czasami. Przede wszystkim boję się tego, że będę cierpiał. Chciałbym umrzeć szybko, by nie być ciężarem dla moich bliskich. Na przykład tak jak Humphrey Bogart. On po prostu pewnego dnia położył się spać i rano już się nie obudził. Wracając do zmian… dla mnie ważne jest, żeby mówić ludziom, żeby doceniali to, co mają, ale żeby nie bali się zmian. Jestem przykładem na to, że są one całkiem dobre. – Dobrego życia pragniemy nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla swoich dzieci. Staram się sprawić, by ich życie było przede wszystkim normalne. Gdy kręciłem „Wielki błękit”, Rosanna Arquette trafiła do kliniki odwykowej ze względu na problemy z alkoholem. Kiedy kręciłem „Człowieka w złotej masce”, Marlee Matlin miała problem z narkotykami. Kokaina była wtedy wszędzie, zażywali ją biznesmeni, aktorzy, muzycy, a mnie to przerażało. Wyobrażałem sobie moje dzieci jadące przez Los Angeles kabrioletem i wrzeszczące: „Mój tata jest aktorem! Zażyjemy sobie narkotyki!”. Na szczęście udało mi się je przed tym uchronić. – Któreś z nich próbowało wykorzystać to, że mają sławnego ojca? W szkole nigdy. Raczej to ukrywały, żeby nie spotkać się ze społecznym ostracyzmem. Dobrze jest być lubianym dlatego, że jest się fajną osobą, a nie dlatego, że tata jest aktorem. Dlatego na tę wiedzę zasłużyli tylko najbliżsi przyjaciele, gdy już zdobyli ich zaufanie. Na szczęście dzieci nie noszą nazwiska Reno, bo zakładam, że nie ułatwiłoby to im życia. – Najstarsza córka, która marzyła o aktorstwie, też się nie chwaliła, kto jest jej ojcem? Na szczęście w miarę szybko zrozumiała, że się do tego nie nadaje (śmiech). Przykro mi to powiedzieć, ale muszę być szczery – jej talent był niewystarczający, więc i nazwisko by nic nie pomogło. Czytaj też: Kaia Gerber i Homer Gere razem na czerwonym dywanie. Ich rodzice byli jednym z najsłynniejszych małżeństw Hollywood – Powiedział jej Pan? Czekałem, aż sama do tego dojdzie. – Długo? Ja wiedziałem od razu, Sandra zrozumiała po czterech latach. To jest tak, jak z profesjonalnym gitarzystą, który słyszy początkującego. Po kilku dźwiękach już wie, czy ten ktoś ma talent, czy nie. Chciałem móc powiedzieć, że jest świetna, ale niestety nie było to możliwe. Nawet pytałem ją, czy chce zostać aktorką ze względu na siebie, czy ze względu na mnie. Pozostałe dzieci nie miały takich pomysłów. Michael śpiewa i uczy śpiewu, Tom ma restaurację, a Serena jest lekarką weterynarii. Wszyscy są szczęśliwi, robiąc to, co robią. – Tak jak Pan, gdy zaniósł książkę do wydawnictwa? Zdziwiłem się, gdy usłyszałem, że zostanie wydana: „Jesteś pewien? Mówisz tak, bo masz książkę Jeana Reno czy po prostu masz dobrą książkę?”. – Nie był Pan pewien, czy podoba się, bo jest dobra, czy dlatego, że nazywa się Pan Jean Reno? Tylko moja żona w trakcie pisania dawała mi swoje uwagi. Nie korzystałem z niczyich porad, nawet Marca Levy’ego, z którym się przyjaźnię. Musiałem uwierzyć na słowo, gdy Renaud Leblond powiedział, że jest pewien, że to, co napisałem, jest dobre. Oczywiście domyślam się, że z moim nazwiskiem jest jak z dobrą kartą w grze. Można z niej skorzystać, ale to nie jest konieczne. Oni wybrali zagranie. A ja jestem wdzięczny, bo po spełnili moje marzenie o opowiedzeniu kolejnej historii. Czytaj też: Kaia Gerber i Homer Gere razem na czerwonym dywanie. Ich rodzice byli jednym z najsłynniejszych małżeństw Hollywood
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. TYLKO W VIVIE! Justyna i Robert Korzeniowscy mówili o swojej wielkiej miłości. Zaskakujące, jak się poznali
Miał za sobą sportowe triumfy i trudne życiowe zakręty. Ona również wiedziała, czym są nowe początki. Robert i Justyna Korzeniowscy odnaleźli się dzięki wspólnej pasji, a relacja szybko przerodziła się w dojrzałą miłość. Dziś razem budują rodzinę, pracują i udowadniają, że przeszłość nie musi przekreślać szczęścia.
Na swojej stronie internetowej pisze wprost: ,,Czas jest moim sprzymierzeńcem. Z każdą sekundą, krokiem, oddechem zbliżam się do upragnionego celu". Robert Korzeniowski, jeden z najbardziej utytułowanych polskich sportowców obchodzi dziś urodziny! Czterokrotny mistrz olimpijski, trzykrotny mistrz świata i dwukrotny mistrz Europy w chodzie sportowym. Jego osiągnięcia robią wrażenie! A prywatnie? Jakiś czas temu Robert Korzeniowski pojawił się na łamach VIVY! wspólnie z ukochaną żoną, Justyną. Z okazji urodzin sportowca przypominamy rozmowę, której para udzieliła w czerwcu 2022 roku Katarzynie Piątkowskiej. Robert i Justyna Korzeniowscy w archiwalnym wywiadzie VIVY! Połączył ich sport. Ona chciała przebiec półmaraton. On, wielokrotny mistrz olimpijski i mistrz świata w chodzie sportowym, został jej trenerem. Dzisiaj Justyna i Robert Korzeniowscy są małżeństwem i razem trenują dzieciaki w klubie RK Athletics. O miłości, pasji i patchworkowej rodzinie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej. W sesji Justyna wystąpiła w kreacjach od projektantki Izabeli Łapińskiej. Jakie pytanie zadałaś Robertowi, gdy go pierwszy raz w życiu zobaczyłaś? Justyna: Spotkaliśmy się na schodach w pracy, bo oboje pracowaliśmy wtedy w jednej korporacji. Tak naprawdę to nie ja zadałam to pytanie, tylko koleżanka. Ale siara wyszła z tym pytaniem (śmiech). Gorszego nie mogła zadać – zapytała, jak się chodzi chodem sportowym. Odpowiedziałeś czy pokazałeś? Robert: Nie pamiętam. Justyna: Pokazał, mimo że potraktowałyśmy go jak milion innych osób, które go spotykają. Jak misia na Krupówkach. Robert: Ale kiedyś zobaczyłem Justynkę, jak wychodzi z pracy z wielkim nerfem w torebce, takim plastikowym pistoletem na piankowe naboje. Zapytałem, czy na jakieś strzelanie leci, a to była dostawa broni dla wybierającego się na urodziny syna. Potem wsiadła na rower i pomknęła do szkoły. Jak można się nie zachwycić taką dziewczyną? To byłaś cała ty! Jak się odnaleźliście wśród tylu osób? Robert: Nie będzie niespodzianką, jak powiem, że połączył nas sport. Justynka chciała przygotować się do przebiegnięcia półmaratonu i dowiedziała się, że mam swój klub RK Athletics. Zapytała, czy mogę jej podpowiedzieć, jak to zrobić. Najpierw chciałem jej polecić jednego ze swoich trenerów, ale potem coś mnie podkusiło i pomyślałem, że przecież sam mogę ją przygotować. Zaimponował mi jej żar neofitki, która chce zrobić coś dużego. Z drugiej strony rozczulające było to, że właściwie nic nie wiedziała o tym, na co się porywa. Justyna: Wcześniej trochę biegałam, ale miałam świadomość, że półmaraton to już większe wyzwanie i że muszę popracować nad wytrzymałością i techniką. Tak mnie w pracy zmotywowali, że w końcu zapytałam Roberta, czy może mi jakoś pomóc. Robert: Ponieważ dziewczę wyglądało bardzo ambitnie, skakało ze spadochronem, nurkowało, wspinało się, chodziło po wysokich górach, jeździło konno i miało doświadczenie w wielu innych sportach, pomyślałem, że da radę. Justyna: Szczerze mówiąc, myślałam, że to będzie dużo łatwiejsze. Robert: To była ciężka robota, a potem okazało się, że zaczęły pojawiać się kontuzje wyłączające z biegania. Weszła Ci na ambicję, czy po prostu Ci się spodobała? Robert: Jedno i drugie. Była dla mnie zagadką. Czy bardziej fajna, czy bardziej ambitna? Byłem też ciekaw, czy to, że wcześniej uprawiała wiele sportów, przełoży się na to, że uda mi się ją przygotować do tego półmaratonu. Zobowiązałem się, więc musiałem się wywiązać, używając wszelkich możliwych środków. Musiała mi na przykład raportować, zresztą jak każdy zawodnik, wykonanie treningu. Zobacz też: Mówili, że nie umieją bez siebie żyć, byli razem na dobre i na złe. Historia miłości Bogumiły Wander i Krzysztofa Baranowskiego wzrusza do dziś Kontuzje przeszkodziły w bieganiu, ale pozwoliły chodzić? Robert: Tak. To miało być rozwiązanie tymczasowe, które okazało się trwałe. Wychodziliście sobie miłość? Robert: Justynka ku przestrodze powiedziała mi, że z nią trzeba troszkę pochodzić (śmiech). Justyna: Nikt w życiu mnie tak nie zbił z pantałyku, jak wtedy Robert. Po prostu zapytał, jakie chcę na to chodzenie papiery. Czterokrotny złoty medalista olimpijski i trzykrotny mistrz świata w chodzie sportowym może w nich przebierać. Justyna: To prawda (śmiech). Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Początki były trudne? Robert: Miałem dosyć skomplikowaną sytuację rodzinną. Bez wchodzenia w szczegóły, mój patchwork w poprzednim związku kompletnie się nie udał. To było bardzo, bardzo trudne. Mam za sobą ileś takich zakrętów, ale Justynka i ja postanowiliśmy dać sobie szansę. Decyzja, żeby razem zamieszkać, nie zapadła szybko, ale jednak nie czekaliśmy zbyt długo. Oboje byliśmy zdecydowani, żeby być razem. Justyna: Na pewnym etapie życia mamy już w głowie gotowe oczekiwania co do przyszłego partnera, które są jak puzzle. One albo do siebie pasują, albo nie. Po doświadczeniach życiowych, jakie oboje mamy za sobą, już bardziej rozsądnie patrzymy na miłość. Robert: Oboje szukaliśmy punktów wspólnych. Okazał się nim sport. Justyna: Gdy przedstawiłam Roberta mamie, ona powiedziała: „Zawsze mówiłaś, że twój mąż powinien uprawiać sport, ale teraz to chyba trochę przesadziłaś”. Nie zmartwiła się dużą różnicą wieku między Wami? Justyna: Wcale nie jest taka duża. To tylko sześć lat, choć zdarza się, że w mediach jest napisane, że 16. Robert: Justynka młodo wygląda. Aż sam się na początku przestraszyłem, że zaczyna mi się podobać kobieta, która może mieć, o Boże!, trzydzieści kilka lat. Justyna: Ulżyło ci, gdy okazało się, że mam ponad 40. Pewnie się bałeś, że pisano by o tobie, że pięćdziesiątka na karku i zgłupiałeś (śmiech). Robert: Ucieszyłem się, bo w naszym wieku, z naszymi doświadczeniami możemy podjąć decyzje, tak jak mówisz, rozsądne, a nie czysto emocjonalne. Czytaj też: Justyna Korzeniowska: „Bycie trzecią żoną teoretycznie może być ryzykowne” Wiedziałaś, jaką Robert ma przeszłość, bo media rozpisywały się nie tylko o jego karierze sportowej. Justyna: I nigdy nie wątpiłam w jego uczciwość względem mnie. Jego wyjaśnienia nie wzbudzały moich kolejnych pytań. Przegadaliśmy wszystko. Co się dzieje i dlaczego. Bycie trzecią żoną teoretycznie może być ryzykowne. Ale z drugiej strony… kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Robert: Uprzedziłem, co może nas czekać, że możemy być atakowani. Justyna: Nie przeszkadza mi, że wciąż pisze się o przeszłości Roberta. To są fakty i nie zaprzeczymy im. Zawsze znajdą się krytycy i komentatorzy, którzy mają prawo wyrazić swoje zdanie. Robert: Wiem, że nieraz decyzje, które podejmowałem, były niepopularne. Ale musiałem zadać sobie pytanie, czy żyję dla tych, którzy mnie oceniają, czy żyję przede wszystkim dla siebie i swoich bliskich. To moje życie i przeżyję je na swoich zasadach, nie przejmując się tym, że przez tydzień czy dwa będzie się o mnie pisało. Wiem, że wiele osób prowadzi podwójne życie, mają ogromne problemy w relacjach z dziećmi, z rodziną, z wiernością. Krótko mówiąc, są hipokrytami. Lepiej być szczerym w nowym życiu, niż hipokrytą w starym. To oczywiście były dramatyczne decyzje i podejmowanie ich wcale nie było łatwe. Justyna: Robert zapewnił mnie, że złe komentarze nie będą dotyczyły naszych dzieci. A mi co właściwie można było zarzucić? Na przykład, że rozbiłaś małżeństwo? Justyna: Teoretycznie tak. Można plotkować, domniemywać, oceniać. A ja wiem z doświadczenia, że dobrego małżeństwa się nie rozbije, bo po prostu jest pełne, a obie strony mają wszystko, czego im potrzeba. Nie zachłysnęłam się ani sławą Roberta, ani medalami, ani pieniędzmi. Znam swoją wartość, jestem wykształcona, pracowita i umiem się sama utrzymać. Ale jak się spotyka mężczyznę, na którego się czekało, gdy wszystko pasuje, nie ma przeszkód nie do pokonania. Robert jest wyjątkowy, a to nie były niedogodności, które mogłyby mnie wystraszyć na tyle, żebym z nas zrezygnowała. Robert: Dopasowaliśmy się z naszymi osobowościami, z pasją sportową. Puzzle wskoczyły na właściwe miejsca. Wiedzieliśmy, że możemy coś nowego, dobrego dla siebie zrobić. Szybko okazało się, że mamy wspólne wizje. Można się sobie podobać, latać z imprezy na imprezę, bawić się i całować na moście. Ale nas to zupełnie nie kręciło. Dla nas najważniejsze było, żebyśmy razem robili budujące rzeczy, żebyśmy się inspirowali i motywowali. Razem prowadzicie więc klub sportowy. Robert: Tak, rodzinny klub sportowy, który powstał na bazie fundacji. To, jak on teraz wygląda, jak funkcjonuje, jest także efektem tego, że z Justynką spotkaliśmy się w życiu w odpowiednim momencie. Wcześniej prowadziłem go z dwoma przyjaciółmi ze studiów, ale to nigdy nie miało takiego wymiaru, jak ma dzisiaj. A potem spotkałem przyszłą żonę, której idea sportu dostępnego dla wszystkich dzieci bardziej odpowiadała niż komukolwiek innemu, kogo znałem i kto chciałby się w to całkowicie zaangażować. Postanowiłem przebiegle wykorzystać jej zdolności menedżerskie i doświadczenie zdobyte w różnych korporacjach, abyśmy mogli rozwijać i propagować lekkoatletykę. Justyna: Całe życie pracowałam w korporacjach, głównie w firmach farmaceutycznych, i przyznam, że to lubiłam. Ale przyszedł moment, kiedy już chciałam pracować dla siebie i dla innych w sensie bezpośrednim. Zdecydowałam się zmienić wszystko. Robert: To była nasza wspólna decyzja. Byliśmy tak zajęci tym, co tworzymy wspólnie, że nic nas by nie powstrzymało. Ani zła prasa, ani plotki. Justyna: Tak naprawdę nie mieliśmy złej prasy. Jestem przekonana, że w moim życiu zawsze dzieje się tak, że jeżeli robię coś, co jest dla mnie i dla innych dobre i właściwe, ludzie, czas, życie, kosmos mi sprzyjają. Nie mieliśmy złych ludzi wokół siebie. Robert: Nastąpiła samoistna weryfikacja przyjaciół. Tak to już w życiu jest. Całe życie marzyłem o tym, żeby po tym, jak już przestanę być zawodnikiem, nadać mojej dyscyplinie – lekkoatletyce, a szczególnie mojemu chodowi – głębszy sens. Oddać innym to, co sam dostałem od życia, od losu. Gdyby nie Justyna, pewnie do dzisiaj bym się zastanawiał, jak to zrobić. Ona sama się w chodzenie wkręciła i jeszcze ma swoje pomysły, jak ten sport rozpropagować. Dla mnie to było absolutne objawienie. Mamy krótki staż małżeński pozapandemiczny, bo jak tylko zaczęliśmy de facto funkcjonować razem, pozamykano nas w domach. To była poważna próba dla naszego związku, z której wyszliśmy jako zwycięzcy. Po prostu okazało się, że jesteśmy stworzeni dla siebie i dla tych, którzy chcą z nami pracować. W trakcie ferii organizowaliśmy zajęcia sportowe dla dzieci, wspólne chodzenie. Poczuliśmy się powołani do czegoś ważnego i to nas niebywale wzmocniło. Justyna: Wtedy powstali „loversi”, czyli projekt Walking Lovers Korzeniowscy. Robert: Wymyśliliśmy sobie, że powinniśmy rozkochać ludzi w chodzeniu. Nagraliśmy pierwsze filmiki instruktażowe o walkingu na YouTubie. Cały czas jest to projekt rozwojowy – mamy wiele zaproszeń do odwiedzenia krajów, gdzie chodzenie ma bardzo wysoki status jako sport ogólnodostępny dla wszystkich. Choć u nas w końcu zaczyna być dostrzegane. W tej chwili liczba osób, które świadomie je uprawiają, jako aktywność, jest coraz większa. Ostatnie badania brytyjskie wskazały, że dzięki szybkiemu chodzeniu wzrasta długość życia, ponieważ obniża się wiek biologiczny. Trzeba być aktywnym, żeby cieszyć się życiem, a chodzenie jest dużo mniej kontuzjogenne niż bieganie. Bycie w rodzinie Walking Lovers to jest już styl życia. To też dobra dieta, balans, relacje. To sposób aktywnego spędzania czasu w formie, jaka każdemu odpowiada. My ostatnio wspólnie zdobyliśmy Kilimandżaro, a przed nami zaplanowane wyjazdy do Meksyku i RPA. Ty, Justyna, masz na koncie też 200 skoków ze spadochronem. Udało Ci się namówić Roberta na spróbowanie tego sportu? Justyna: Raz. Skoczył w tandemie w moim macierzystym aeroklubie. Ale skoki za bardzo Roberta nie ciągną, a ja, choć bardzo bym chciała skakać, nie mam już za bardzo na to czasu. Żeby czuć się komfortowo w skakaniu, trzeba to robić regularnie – tak jak z jazdą samochodem. Robert: Nie widzę powodu, dla którego miałbym się w to zaangażować. Latanie z głową w dół nie jest moją ulubioną dyscypliną sportową (śmiech). Po prostu ciało i duszę oddałem lekkoatletyce. Za to góry kręcą nas oboje. Justyna: Gdy szukamy idealnego miejsca na wakacje, wybieramy takie, gdzie można coś zobaczyć, zdobyć, wejść, zejść, pobiegać. Bardzo bym się zmęczyła, leżąc i nic nie robiąc. Robert: Naszą pasją, oprócz wyłapywania młodych talentów lekkoatletycznych i propagowania walkingu, jest podróżowanie i związane z tym różne aktywności sportowe. Na wyprawę na Kilimandżaro musieliście się jakoś specjalnie przygotowywać? Robert: Jesteśmy ogólnosportowi, więc nie. Nasz stan fizyczny pozwalał nam na to, żeby zmierzyć się z tą górą. Musieliśmy za to przygotować się logistycznie. To aktywne podróżowanie stało się także naszym projektem biznesowym, który się poważnie rozwija. Planujemy zebrać takie grono ludzi, którzy będą dzielić nasze pasje. Przygotowujemy teraz wyprawę do Meksyku, na której chcemy wejść na Pico de Orizaba, czyli najwyższy wulkan Ameryki Północnej, i ponurkować w cenotach na Jukatanie, czyli w naturalnych wapiennych studniach wypełnionych słodką wodą. Jestem niespełnionym archeologiem i historykiem, który czyta wszystko na temat miejsc, w które się wybiera, więc i takie atrakcje będą. Wszystko zakończymy udziałem w półmaratonie – biegiem lub chodem. Lubimy rzucać wyzwania innym, inspirować i motywować. W czerwcu będziemy w Bieszczadach na Festiwalu Biegu Rzeźnika. Zamierzamy zaprosić do przejścia z nami 15 kilometrów. Żeby zrobić 80 czy 140 kilometrów po górach, to naprawdę trzeba mieć i formę, i wyobraźnię. Robert: Są różne trasy, także dużo krótsze. Ale my już kiedyś przeszliśmy też i tę 80-kilometrową. Tylko że w dwa dni. Moja żona jest sportową kobietą, ale nie tak zwanym harpaganem, żeby tyle kilometrów w jeden dzień zrobić. A wtedy dodatkowo były potwornie trudne warunki, deszcz i wiatr. Po pierwszych 10 kilometrach wpadliśmy oboje w błoto po pas. Jakoś się z tego wykaraskaliśmy, nawet bez straty w obuwiu. Justyna: Po pierwszym dniu, w którym przeszliśmy po górach 43 kilometry, dosłownie wszystko mnie bolało. Nawet myśli. Pewnie trudno było Ci się zmotywować, żeby kolejnego dnia kontynuować. Justyna: Wystartowaliśmy w ostatnim momencie. Robert: Justynka nie mogła się zdecydować, czy wyruszyć. Ale po 12. kilometrze się rozpędziła. Justyna: Mnie motywuje liczenie, ile kilometrów jest za mną, a nie ile przede mną. Robert: Podczas tego chodu Justynka podjęła decyzję, że nie zostanie trenerem lekkoatletyki, ale będzie studiowała psychologię sportu. Na 70. kilometrze podejmowaliśmy bardzo poważne decyzje o tym, co będziemy dalej robić w życiu. Na 70. kilometrze w ogóle można myśleć? Robert: Oczywiście! Mieliśmy przewietrzone umysły, a ból był już za nami. Nad nami wisiała burza, ale mieliśmy szczęście, bo huknęło dopiero, jak odebraliśmy medale. A jakieś romantyczne wypady macie na koncie? Robert: Przecież to było romantyczne! Justyna: Kwestia definicji. Dla mnie wpadnięcie na metę z tymi ołowianymi chmurami nad głową, gromkie oklaski, a potem plejada piorunów na niebie były ekstremalnie romantyczne. Albo jak mnie Robert wyciągał z tego błota za nogę, a ja krzyczałam, żeby nie ciągnął, bo mi tam but został. Cudowne! Kto by robił coś takiego?! Najłatwiej jest zaprosić do restauracji. Robert: Jak Justynka chciała zobaczyć dużo gwiazd, zabrałem ją na wysoką górę. Musiała wejść na pięć i pół tysiąca metrów. Justyna: W trakcie naszego pierwszego wspólnego maratonu kilka razy pokłóciliśmy się, rozwiedliśmy i pogodziliśmy. Kiedy wszystkie psy na nim wieszałam, on mi łydki masował – czy to nie jest romantyczne? Robert: Lubimy żyć emocjami, które nie są oczywiste dla wszystkich. Potrafimy jak wariaci z dziećmi po nocy ganiać świetliki w Bieszczadach. Nie musimy jechać do Wenecji, żeby przeżyć coś romantycznego. Wystarczą nam Cieszanów, Gorajec, bunkry, komary. Justyna: Najważniejsze, że cały czas jesteśmy razem. Mamy to szczęście, że pracujemy razem i praktycznie w ogóle się w tygodniu nie rozstajemy. Nie potrzebujemy dodatkowych atrakcji. Robert: Bywamy przemęczeni, bo oprócz życia rodzinnego mamy klub sportowy, w którym pracujemy pro bono, i jeszcze, jak wszyscy, musimy zarabiać. Ja za moment idę na wywiadówkę do szkoły, a żona zastępuje mnie na treningu. Jutro ruszamy w podróż po Polsce i Europie. Nasze umykanie od cywilizacji, a jednocześnie życie pełnią życia i swoimi pasjami ma swoją cenę. Musimy się nauczyć zdobywać codzienne medale, bo jak nie będzie małych codziennych radości, to myślenie o czymś wielkim, o zdobywaniu świata jest zupełnie nieuprawnione. Justyna: Wszystko, co robimy, przynosi nam mnóstwo radości. Wokół nas są osoby, które chcą nam towarzyszyć i do nas dołączyć, bo w tym, co robimy, jesteśmy prawdziwi. Mówisz, że spadłam ci z nieba. Ty mi też, bo gdyby nie ty, do dzisiaj chodziłabym zarabiać pieniądze do korporacji. A my ostatnio zastanawialiśmy się, kiedy pracujemy, a kiedy nie. Nie wiem, bo kochamy to, co robimy, więc nie jest to praca. Robert: To wynika z pewnej postawy. Nigdy nie bałem się robić rzeczy nowych, bo nigdy zanadto nie zakotwiczałem się w przeszłości. Raczej opieram się na dumie, doświadczeniu i jestem otwarty na okoliczności. I wciąż na chodzie (śmiech). Zobacz też: Justyna i Robert Korzeniowscy. Czy rzeczywiście między nimi jest 16 lat różnicy?
Gdy wskazywali go palcami obiecywał sobie jedno. Tylko w VIVIE! Gamou Fall: "Mój inny kolor skóry nie był moim problemem, tylko problemem kogoś innego"
Dorastał w przekonaniu, że nie różni się od swoich rówieśników. Z czasem zrozumiał, że świat nie zawsze patrzy na ludzi w ten sam sposób. W rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall wraca do dzieciństwa i opowiada o doświadczeniach, które ukształtowały jego siłę i wrażliwość.
Dorastał w domu, który dawał mu poczucie bezpieczeństwa i pewność, że jest dokładnie taki sam jak wszyscy inni. Z rzeczywistością, która nie zawsze odwzajemniała tę oczywistość, musiał zmierzyć się sam. Z wyczuciem i niezwykłą szczerością wraca dziś do dzieciństwa, opowiadając o tożsamości, doświadczeniu inności i wartościach wyniesionych z rodzinnego domu, które nauczyły go patrzeć na świat z odwagą. Gamou Fall w VIVIE!: "Rodzice tak wpoili mi poczucie, że jestem dokładnie taki sam jak inne dzieciaki" Gamou Fall : Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. – Miałeś też inny dom, w którym obchodziłeś święta chrześcijańskie i muzułmańskie. Ale mój dom nie różnił się za bardzo od domów moich kumpli. Mama nie jest praktykującą katoliczką, tata jest praktykującym muzułmaninem. Obchodzimy polskie święta, a na Boże Narodzenie tata przygotowuje tradycyjne potrawy. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" – Muzułmańskie święta też obchodzicie? Najczęściej zdarza się, że rodzice są wtedy w Senegalu. Jeśli moja siostra, brat i ja tam jesteśmy, to tak. – Nie było tak, że ktoś z nich próbował Cię przekabacić na swoją stronę? Poznałem obie religie, więc miałem wybór. Nigdy nie miałem nakazu, że mam być tym czy tym. Nie czułem presji z żadnej strony. Po prostu wyrastałem w jednej i drugiej religii. Nie czułem, że jestem inny, bo rodzice tak wpoili mi poczucie, że jestem dokładnie taki sam jak inne dzieciaki, że dopiero jak wracałem do domu, myłem ręce, spoglądałem w lustro, orientowałem się, że jednak nie jestem. Mój inny kolor skóry nie był moim problemem, tylko problemem kogoś innego. Żyłem też z potrzebą bycia reprezentantem ludzi takich jak ja. Miałem świadomość, że jak jestem jedynym czarnym dzieciakiem, jakiego znają na przykład moi sąsiedzi, to na inne czarne dzieciaki będą patrzyli przez mój pryzmat. – Duża odpowiedzialność. Na szczęście zrozumiałem, że nie tędy droga. Choć ze stereotypami spotykam się na każdym kroku. Zdarzało się, że ktoś zwracał się do mnie na ulicy po angielsku. Odpowiadałem po polsku. A ten ktoś znów do mnie mówi po angielsku, bo jego mózg nie przetworzył jeszcze informacji, że jestem Polakiem. Potem słyszę, że świetnie mówię po polsku. Odpowiadam: „Pan też”. Ale nie odbieram tego jako złośliwość. – Stałeś się kiedyś dla ludzi z osiedla „swój”? Tak. Poznałem ludzi z różnych środowisk. Miałem kumpli z zajęć ze sztuki walki, miałem ze stadionów, którzy byli kibicami Lecha Poznań, miałem ich na bramkach w klubach. Wiedziałem, że w razie kłopotów zawsze ktoś stanie po mojej stronie. – Buntowałeś się? Był we mnie bunt, bo nigdy nie mogłem być w stu procentach wyluzowany. Wchodziłem do jakiegoś miejsca i je skanowałem w poszukiwaniu potencjalnych zagrożeń. Ale bunt to jest broń obosieczna. Może pójść i w dobrą, i w złą stronę. Nie traktowałem mojego koloru skóry jako brzemię, ale wkurzałem się niejednokrotnie. Postanowiłem, że skoro wszyscy pokazują mnie palcem, to kiedyś będą płacić za to, żeby mnie zobaczyć, i będą musieli kupować bilety do teatru czy kina. Swoją historię Gamou Fall opowiedział w Tańcu z Gwiazdami – Opłaciło się. Wzbudziłeś sympatię widzów i zdobyłeś Kryształową Kulę. Całe życie miałem przekonanie, że ludzie boją się tego, czego nie znają. A ja właśnie poszedłem tam po to, żeby ludzie mnie poznali. I było zupełnie inaczej niż w aktorstwie, bo tam chowam się za rolą, a tu byłem w stu procentach sobą. Obnażony. Gdy wygrałem, byłem cholernie zaskoczony. Zrobiłem wszystko, co mogłem, ale reszta nie była już w moich rękach. Ludziom chyba spodobało się to, co mam do zaoferowania. – Opowiedziałeś im swoją historię. Pokazałem nie tylko swoją rodzinę i przyjaciół. Opowiedziałem też o złości, którą nosiłem w sobie przez wiele lat, o swojej niezgodzie na dyskryminację, o walce, jaką stoczyłem ze światem i ze sobą. Czytaj też: Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie" – Nadal masz tę złość w sobie? Ludzie noszą w sobie wszystko to, co im się w życiu przytrafiło, i związane z tym emocje. Każdy ma czasem gówniany etap w życiu, w którym są złe emocje. Zdarzało mi się mieć mroczny czas. Przeszedłem przez wszystkie etapy, stany, znam blaski i cienie życia. Ja tę złość nadal mam w sobie, ale nauczyłem się ją kontrolować i często ona jest moim motorem, żeby się nie poddawać. Dzisiaj wiem, czego pragnę i czego na pewno nie chcę. Mam nadzieję, że już nigdy nie spotka mnie nic złego… To jest jednak myślenie życzeniowe, bo na życie trzeba patrzeć racjonalnie i mieć świadomość, że i ono, i ludzie są przewrotni. Na szczęście tak pokierowałem swoim życiem, że dzisiaj górę biorą dobre emocje. Tata kiedyś mi powiedział, że życzy mi, żeby sukces nie przyszedł do mnie zbyt szybko. Wtedy tego nie rozumiałem. A tata widział, jak wygląda świat ludzi sukcesu, z pieniędzmi, z tym całym blichtrem, i co to potrafi zrobić z ludźmi. Wcześniej nie byłem na to gotowy. A teraz czuję, że wszystko toczy się w dobrym tempie. _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
TYLKO W VIVIE! Omenaa Mensah mówi wprost: „Dzięki pomaganiu poznałam mojego męża”. Tak zaczęła się ich historia
Omenaa Mensah od lat łączy działalność medialną z intensywną pracą charytatywną. W archiwalnym wywiadzie dla magazynu VIVA! z 2023 roku opowiadała o pomocy dzieciom w Ghanie, wsparciu dla Ukrainy, edukacji jako narzędziu zmiany świata oraz projektach, które realizuje wspólnie z fundacjami. Z okazji jej urodzin przypominamy tę inspirującą rozmowę.
Pracuje na pełnych obrotach. Omenaa Mensah prowadzi trzy fundacje, organizuje Wielką Aukcję Charytatywną, założyła Konsorcjum Filantropijne, a kilka razy w miesiącu… zapowiada pogodę. W jej słowniku nie ma słowa „niemożliwe”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o dzieciach ulicy w Ghanie, radości z niesienia pomocy i o tym, z kogo i z czego jest najbardziej dumna. Z okazji dzisiejszych urodzin Omeny Mensah, przypominamy archiwalny wywiad z nią, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku. Omenaa Mensah o pomocy dzieciom w Ghanie i edukacji, która zmienia życie Próbując umówić się z Tobą na wywiad, odkryłam, że Twój kalendarz jest wypełniony po brzegi. Ile godzin dziennie pracujesz? Nie liczę, ale myślę, że około 16. Ale mam wszystko pięknie w tym kalendarzu poukładane. Choć miewam wrażenie, że cały czas jestem w pracy. Tylko że kocham to, co robię, więc nie traktuję tego jako przykrego obowiązku. Prowadzisz fundacje, organizujesz Wielką Aukcję Charytatywną, założyłaś Konsorcjum Filantropijne, wciąż występujesz w telewizji i zajmujesz się pięcioletnim synkiem. Nie jesteś czasem zmęczona? Muszę przyznać, że niedawno przyszłam do biura mojej fundacji, klapnęłam na fotel i powiedziałam dziewczynom, że chyba mi się „duracelki” wyczerpują (śmiech). I nawet mój mąż zaczął ostatnio przebąkiwać, że chyba za dużo wzięłam sobie na głowę, bo zazwyczaj jestem pełna energii, działam jak nakręcona, a teraz nie mam siły. Ale jak się za coś zabiorę, to muszę to dowieźć do końca. A ja nie pracuję na to, żeby na koniec dnia powiedzieć: zarobiłam dla siebie tyle i tyle. Pracuję, żeby mieć pieniądze dla wszystkich, którym dzisiaj pomagam i, co najważniejsze, dla tych, którym obiecałam lepsze jutro. Gdy spotkałyśmy się rok temu, opowiadałaś o dzieciach z Ghany, dzieciach z polskich domów dziecka, którym pomagała Twoja fundacja. Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Wybuchła wojna w Ukrainie… A mi doszli nowi podopieczni. Tamta VIVA! ukazała się dokładnie w dniu ataku Rosji na Ukrainę, 24 lutego. I wszystko okazało się nieważne, choć wówczas rozmawiałyśmy o bardzo ważnych rzeczach – tolerancji, akceptacji. Próbowałam sobie wyobrazić, co czuły i czują osoby dotknięte tym konfliktem. W ciągu kilku tygodni zorganizowaliśmy pomoc ukraińskim kobietom i dzieciom. Wspólnie z mężem stworzyliśmy RiO Edu Centrum, w którym pomagamy mamom z Ukrainy w aktywizacji zawodowej, a ich dzieciom zapewniamy edukację i opiekę terapeutyczną. W ciągu minionego roku przekazaliśmy na pomoc Ukrainie ponad trzy miliony złotych z fundacji i ponad pięć milionów prywatnie; między innymi na konwój polskich serc, który udało się zorganizować i wyekspediować również dzięki mobilizacji i wsparciu polskiego środowiska biznesowego. To ogromna kwota, ale też dowód na to, że na pomocy potrzebującym nie oszczędzasz… Rafał Sonik, który wspiera działania mojej fundacji, powiedział mi kiedyś, że „jakość jest sposobem okazania szacunku”. I jakość od zawsze była dla mnie wyznacznikiem, bo gdybym sama znalazła się w podobnej sytuacji, też chciałabym być potraktowana godnie. Jeśli organizuję obóz dla podopiecznych z domów dziecka, to musi być on na najwyższym poziomie, a program i atrakcje układamy tak, aby były to kolonie, o jakich marzyli. Organizując rzeczy dla potrzebujących, dbam o to, żeby były nowe. Do tej pory wielu ludzi kojarzyło mnie głównie z pomaganiem w Afryce, ale w tej chwili ogromną część środków przeznaczamy także na domy dziecka, bo tam potrzeby są ogromne. Omenaa Foundation wydała na ich wsparcie ponad półtora miliona złotych, czyli trzy razy tyle, co na dzieci w Ghanie. Kiedy poczułaś potrzebę pomagania? Kilka lat temu. Okazuje się, że do pomagania musiałam dojrzeć. Pamiętam, że siedziałam w kawiarni w TVN. Właśnie się rozwiodłam. Pomyślałam wtedy, tak po prostu, że chciałabym swój wizerunek wykorzystać w słusznej sprawie. Jakie to było oczyszczające uczucie! Jak już do tego doszłam, stwierdziłam, że chciałabym pomagać dzieciom w zdobywaniu wiedzy, bo wierzę, że edukacja to najpotężniejsza broń, dzięki której można zmieniać świat na lepsze. Jak mówił Nelson Mandela. Czemu edukacja jest dla Ciebie taka ważna? Ponieważ wiedza to największy ludzki kapitał. Daje wolność i sprawia, że możemy decydować o sobie i o tym, jak ją w życiu wykorzystać, zamiast bezproduktywnie czekać na pomoc od kogoś. Założyłam swoją fundację, by pomagać między innymi tym, którym odebrano szansę na naukę. Potem, po raz pierwszy w życiu, poleciałam do Ghany, gdzie urodził się mój tata. Poleciałaś tam z zamiarem pomagania ghańskim dzieciakom? Wybrałam się w podróż, żeby poznać swoje korzenie. Wtedy też pojawiła się myśl, że muszę tu zbudować szkołę. Znaleźć zaufanych partnerów – nie tylko biznesowych – nie było łatwo, ale udało się! Po wielu podróżach do Ghany i przygodach, jakie tam przeżyłam, trafiłam na salezjanów, którzy prowadzili ośrodek pomocy dla dzieci ulicy. I właśnie tam zbudowałam szkołę Kids Haven School. Jak Cię potraktowano w kraju Twoich przodków? Jak panią z Europy, która zjadła wszystkie rozumy (śmiech). Szybko zostałam przez Ghańczyków sprowadzona na ziemię. Odbyłam spotkanie z wysoko postawionym urzędnikiem, który uświadomił mi, że Afrykanie zawsze będą traktowali mnie jak Europejkę. To mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro jestem czekoladowa, to jestem ich. A tymczasem okazało się, że dla nich jestem… za biała. Wytłumaczył mi też, że jak chcę coś zrobić w Ghanie, muszę uszanować lokalne zasady i nauczyć się z nimi pracować. Co Cię najbardziej zaskoczyło? Na przykład to, że my mamy zegarki, a oni zawsze mają czas. Jeśli przyjeżdżasz z Europy i myślisz, że coś będzie przygotowane na dany dzień, tak jak się umawiałaś, możesz być niemile zaskoczona. Różnice w mentalności pomiędzy nami są naprawdę kolosalne. Myślę, że wynikają one z przeszłości historycznej. Przez setki lat Afrykanie byli niewolnikami. Im zawsze ktoś mówił, co dokładnie mają robić. Na szczęście młode pokolenie Ghańczyków jest już inne. Wielu z nich studiuje za granicą, a potem wraca do Ghany, otwiera swoje biznesy i zaczyna żyć na poziomie, na jakim my funkcjonujemy w Europie. Choć nie wszyscy. Na przedmieściach Akry wciąż mieszkają tysiące bezdomnych dzieci. Nazywa się je dziećmi ulicy i to jest coś, z czym trudno mi się pogodzić. Nie ma dla wszystkich miejsca w wybudowanej przez Ciebie szkole? Niestety nie, do Kids Haven School możemy przyjąć maksymalnie 60 podopiecznych, a szacuje się, że dzieci ulicy jest ponad 61 tysięcy. Mamy rotację, bo staramy się przywrócić te dzieciaki do życia w naturalnych warunkach. Odnaleźć ich biologicznych rodziców lub umieścić w placówkach zastępczych. Próbowałaś kiedyś sobie wyobrazić, że mogłabyś być na ich miejscu? Wielokrotnie… Myślałam też o moich dzieciach, które miałyby mieszkać na ulicy, nie chodzić do szkoły, nie uczyć się i nie mieć szans na godną przyszłość. Dzieci ulicy trafiające do Kids Haven School nie znają innego życia. U nas po raz pierwszy śpią na łóżku, a nie na ziemi, korzystają z normalnej toalety, a dziewczynki dostają podpaski. Ich radość nakręca mnie do działania. Kiedy usłyszałam, że okoliczne jednostki „zajmujące się” tymi dziećmi przestały je przywozić do naszego ośrodka, nie załamałam się. Przeciwnie! Przełożyłam wszystkie możliwe siły na działanie! Kupiliśmy autobus, żeby mieć transport. W najbliższych tygodniach czekają nas kolosalne zmiany. To będzie też czas spotkań z nowymi podopiecznymi, którym, mam nadzieję, odmienimy życie na lepsze. Ile razy byłaś już w Ghanie? Nie liczyłam, ale mam już ghański paszport, z czego się bardzo cieszę. Zabierasz tam swoich bliskich? Byli ze mną Rafał i Vanessa. Mama nigdy nie wyjechała, podobnie jak mój synek Vincent, który ma dopiero pięć lat i jest jeszcze za mały. W przyszłym roku chcemy to nadrobić, dlatego zaplanowaliśmy dłuższą rodzinną podróż do Afryki. Z Ghany niedawno wrócili pracownicy moich fundacji oraz troje darczyńców: Sylwia Dobrzycka, Beata Drzazga i Rafał Sonik – ludzie, którzy przekazali największe dotacje, między innymi na działania pomocowe w polskich domach dziecka, dla dzieci w Ghanie oraz na wsparcie RiO Edu Centrum – dziennego ośrodka pomocy dla uchodźczyń z Ukrainy i ich dzieci. Zależało mi, by poznali drugi, bliski mi świat i na własne oczy zobaczyli, komu i dlaczego pomagam. Janina Ochojska powiedziała w jednym z wywiadów, że pomaganie jest podjęciem decyzji o tym, komu nie pomożesz. Aż ciarki mnie przeszły, gdy to powiedziałaś, ale to do darczyńcy należy decyzja, komu chce przekazać swoje pieniądze. Serce by mi pękło, gdyby ktoś zarzucił mi, że w nieodpowiedni sposób zarządziłam przekazanymi mi środkami, dlatego bardzo dbam o to, żeby działania Omenaa Foundation były transparentne. Założyłam Konsorcjum Filantropijne także po to, by wiedzieć, gdzie i komu trzeba pomóc. Jak działa Konsorcjum Filantropijne? Ma pomóc nam, ludziom czynu, połączyć wiedzę i siły, żeby wspierać się we wzajemnym działaniu. Konsorcjum Filantropijne będzie zrzeszać fundacje działające główne w obszarze edukacji i zdrowia. To właśnie na ich projekty trafi 30 procent kwoty zebranej podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej 2023. Partnerem naszej inicjatywy jest już Fundacja Siepomaga. Z tego miejsca zapraszamy kolejne, które mają ochotę się do nas przyłączyć. CZYTAJ TEŻ: Głos, za którym szalały wszystkie kobiety. Długo zwlekał z założeniem rodziny. Wszystko zmieniła ukochana Leokadia W pomaganiu ważna jest gra zespołowa? W pojedynkę jest ciężko. Trenowałam koszykówkę i wiem, że zespół jest niezwykle ważny, ale musi być w nim kapitan. Pomagać trzeba z głową, dlatego otaczam się ludźmi, którzy rozumieją moją misję. Wyobraź sobie, że jedna dzielnica Akry, Agbogbloshie, jest wysypiskiem elektrośmieci z całego świata. O tym miejscu powstał nawet film „E-Life”. Wygląda to tak, że Afrykańczycy zamawiają z Europy używany sprzęt elektroniczny. Przykładowo ze 100 wysłanych komputerów do wybrzeży Afryki trafia połowa względnie dobrego sprzętu, drugie 50 od razu trafia na śmietnik, czyli do Agbogbloshie, gdzie… mieszkają ludzie! Każdy ma swój rewir i niby-dom. Tuż obok na tej toksycznej elektronice bawią się dzieci, pasą się krowy, chodzą kury i kaczki, a mieszkańcy całymi dniami wydłubują z tych odpadów metale szlachetne – ich jedyne źródło zarobku. Chcesz usłyszeć jeszcze jedną historię? Oczywiście. Ksiądz Piotr, którego poznałam w trakcie poszukiwań miejsca na szkołę, opowiedział mi, że kiedyś zadzwonił do nich producent butów z pytaniem, czy nie potrzebują ich dla dzieci. Potrzebowali, więc przysłał cały tir… kozaków! Rozumiesz? Kozaki w Ghanie! Jest mi wstyd za Europejczyków, którzy mają czelność robić takie rzeczy, ale i za Afrykanów, bo godzą się to przyjmować. Chcę być przykładem, że można pomagać systemowo, rozsądnie i przede wszystkim mieć szacunek do ludzi, którym tę pomoc niesiemy. Mówi się, że dobro wraca. I tak jest! Przecież dzięki pomaganiu poznałam mojego męża. A to, że teraz robimy to razem, jest dla mnie znakiem, że wybrałam dobrą drogę. Fundacje, Wielka Aukcja Charytatywna i wsparcie Ukrainy. Jak wygląda misja Omeny Mensah? Rafała również zainspirowałaś do założenia fundacji. Rafał Brzoska Foundation wspiera młodych ludzi z biednych terenów wiejskich w zdobyciu wykształcenia. Mój mąż też pochodzi ze wsi i było mu w życiu bardzo trudno. Nikt go nie wspierał, nie dawał mu szans na to, że może coś w życiu osiągnąć. Gdy zapytałam, komu chciałby pomagać, odpowiedział, że dzieciakom takim jak on. Dziś mamy pod opieką 26 stypendystów, którzy osiągnęli już naprawdę dużo. Jedna z nich, Julia Stankiewicz, rozpoczyna właśnie pracę w NASA. Rozpiera nas duma! I teraz siedzicie wieczorem przy kolacji i zastanawiacie się, komu jeszcze możecie pomóc? Dokładnie tak! Ale… nie przy kolacji. Naszą salą konferencyjną jest łazienka (śmiech). Wskakujemy do wanny i w niej debatujemy. Mamy z Rafałem spisaną konstytucję miłości, a w niej deklarację, ile rocznie przekazujemy na różne cele, oczywiście poza działaniem naszych fundacji. I tak na przykład, już nie w wannie, ale podczas podróży do Afryki wymyśliliśmy, że zorganizujemy wigilijną kolację dla osób samotnych i ubogich. Chcieliśmy sprawić komuś prezent, a wyszło na to, że zaprosiliśmy dwa i pół tysiąca osób. Skoro wszystko jest transparentne, powiedz, ile pieniędzy w ubiegłym roku przeznaczyliście na działalność fundacji. Ponad cztery miliony złotych przekazaliśmy na stypendia dla podopiecznych Rafał Brzoska Foundation, a ponad półtora miliona złotych trafiło do polskich domów dziecka. Na pomoc Ukrainie przeznaczyliśmy ponad trzy miliony złotych, a na szkołę dla dzieci ulicy w Ghanie niemal 600 tysięcy złotych. W tym roku kwota będzie wyższa, bo planujemy przyjąć więcej podopiecznych. Pieniądze są ogromnie ważne, ale niezwykle istotne jest też to, że jeśli zachodzi taka potrzeba, sami ruszamy do pracy. Kiedy trzeba było wykończyć szkołę, zakasaliśmy rękawy, malowaliśmy, piłowaliśmy drewno i wykonywaliśmy fizyczną pracę. W ten sposób dajemy najlepszy przykład. Może dlatego nasze działania mają tak pozytywny odzew. A jeśli ktoś chce Wam przeszkadzać? Takie osoby odcinamy. Szkoda naszej energii na walkę z ludźmi, którym jest z nami nie po drodze. Dlaczego komuś miałaby przeszkadzać Wasza działalność? Z zazdrości. Wiesz, jak jest. Ludzie często szukają dziury w całym. Może denerwuje ich fakt, że nie muszę nic robić, a jednak robię? Dlaczego nazwałaś fundację swoim imieniem? Moje imię w języku ghańskim oznacza siłę i złoto, ale nie to było powodem. Zrobiłam to z przekory (śmiech). Usłyszałam kiedyś, że nie zawsze w mediach chcą mówić o mojej fundacji. Dlatego pomyślałam, że gdy nazwę fundację moim imieniem, kiedykolwiek będą mówić o jej działalności, będą musieli powiedzieć „Omenaa”. Omenaa Foundation (śmiech). Nigdy się nie poddajesz. W moim słowniku nie istnieje słowo „niemożliwe”. Jak ktoś mi mówi, że czegoś się nie da, to ja mu udowodnię, że jest dokładnie na odwrót. Poza tym jestem zodiakalnym Lwem z ascendentem w Wadze. Lwy są waleczne i pragmatyczne, a Wagi mają artystyczne dusze. Zatem jestem połączeniem pragmatyzmu z nutą artystycznego szaleństwa. To dlatego połączyłaś swoje dwie pasje – pomaganie i sztukę? To dla mnie sytuacja idealna. Od 10 miesięcy przygotowujemy Wielką Aukcję Charytatywną, podczas której odbędzie się licytacja dzieł sztuki znakomitych polskich i zagranicznych artystów. To niesamowite wydarzenie poprzedzi wystawa w Oranżerii przy Pałacu w Wilanowie, zorganizowana przez moją fundację artystyczną OmenaArt Foundation. Udało się nam pozyskać dzieła najlepszych artystów, w tym po raz pierwszy w Polsce będzie można zobaczyć z tej okazji rzeźbę Manolo Valdésa „Reina Mariana”. Zależy mi na tym, by każdy mógł obcować ze sztuką i mógł podziwiać dzieła światowej klasy. Przy każdym projekcie konsekwentnie trzymamy się najwyższej jakości, dlatego 3 czerwca będzie można wylicytować nawet rzeźbę Magdaleny Abakanowicz. Chyba lubisz przecierać szlaki. Pewnie! Jako jedna z pierwszych w Polsce robiłam afrykańskie fryzury i zbiłam na tym niezły biznes. Miałam trzy salony, z którymi współpracowałam jako studentka poznańskiej ekonomii. Zawsze lubiłam iść pod prąd i być w czymś pierwsza. Nigdy się tego nie bałam – mam to po mojej mamusi. Od wielu lat jestem miłośniczką sztuki i designu – teraz mam to szczęście, że rozwijam również moją artystyczną stronę duszy. Rewitalizacja historycznych budynków i dbanie o zachowanie tożsamości kulturowej to główne cele działań mojej nowej fundacji. Tata jest w końcu z Ciebie dumny? Pamiętasz, jak mówiłam, że był dumny, dopiero gdy wybudowałam szkołę w Ghanie! (śmiech) Za to mama zawsze była ze mnie dumna i mnie wspierała, i za to bardzo ją kocham. Czy Twoje dzieci nie są trochę zazdrosne, że tak dużo czasu poświęcasz innym? Różnie bywało. Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas”, ale nie byłam już tak skora, żeby jej cokolwiek w życiu ułatwić. Dzisiaj wie, że wyszło jej to na dobre. Poszła w ślady dziadka, studiuje medycynę i chce zostać lekarzem. Wybrała najpiękniejszy zawód, jaki mogłam sobie dla niej wymarzyć. Jest moją wielką dumą. Wiadomo, że macierzyństwo jest trudne. Ma wzloty i upadki, ale bilans wychodzi na plus. To wielka radość widzieć, gdy twoje dziecko robi coś, co sprawia mu radość. Zaszczepiłaś w niej chęć pomagania. Vanessa od 15. roku życia jeździ na wolontariat do Afryki. Gdy myślę o niej i o tym, jaką drogę wybrała, mam łzy w oczach. Za to Vincent zamiast do przedszkola woli chodzić do RiO Edu Centrum i tam bawić się z dziećmi z Ukrainy. Tłumaczymy mu, na czym polega świat i dlaczego niektórym w życiu się układa, a inni potrzebują naszej pomocy. Choć uczęszcza do fajnego przedszkola, w którym dzieci są mądrze prowadzone, to wierzymy, że najważniejsze są wartości wyniesione z rodzinnego domu. Czego najbardziej nie lubisz oprócz słowa „niemożliwe”? Pytania, po co pomagam. Jeśli ktoś je zadaje, oznacza to, że w ogóle tego nie czuje. Wychodzę z założenia, że wszyscy ludzie są dobroduszni, uczciwi i chcą czynić dobro. Jeśli ktoś nie chce, to niech chociaż nie przeszkadza. Mocno wierzę w to, że każdy ma coś dobrego, co może dać drugiemu człowiekowi. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Fani śledzą jej każdy ruch. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o cenie życia pod presją: „Musiałam przygotować Kevina na to, co może się wydarzyć”
Od lat żyje pod nieustanną obserwacją. Roksana Węgiel-Mglej przyznaje, że wiedziała, co wydarzy się, gdy jej związek z Kevinem Mglejem ujrzy światło dzienne. W rozmowie z VIVĄ! opowiada o cenie sławy, życiu pod presją i fanach, przed którymi – jak sama mówi – niemal nic nie da się ukryć.
Sukces przyniósł jej spełnienie marzeń, ale odebrał anonimowość. Od nastoletnich lat każdy jej krok śledzą media, paparazzi i fani, którzy potrafią dostrzec nawet najmniejszy szczegół. Gdy w jej życiu pojawił się Kevin Mglej, wiedziała, że ich związek prędzej czy później stanie się przedmiotem publicznych analiz. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o cenie sławy, życiu pod nieustanną presją i doświadczeniach, które nauczyły ją zachować spokój mimo nieustannej uwagi. RoksanaWęgiel-Mglej w VIVE! o cenie sławy. Fani śledzą każdy jej krok. Tak odkryli jej związek z Kevinem – Masz 21 lat, ale pod presją żyjesz od 14. roku życia. Roksana Węgiel-Mglej: To prawda, ale na początku bardziej się tym przejmowałam. Z biegiem lat nabrałam dystansu. Ale gdy zaczęliśmy spotykać się z Kevinem, musiałam go przygotować na to, co może się wydarzyć. – Nie znał show-biznesu tak dobrze jak Ty? Znał z innej strony niż ja. Prowadził firmę marketingową, pisał piosenki. Ciemna strona show-biznesu była mu zupełnie obca. Nie wiedział, co to znaczy żyć pod presją, pod nieustającym ostrzałem opinii publicznej. Ja wiedziałam, co się wydarzy, gdy wyjdzie na jaw, że jesteśmy razem. Każde wydarzenie w moim życiu prywatnym było zawsze szeroko komentowane, a za mną podążali paparazzi. I tym razem się nie pomyliłam. Było dokładnie tak, jak przewidziałam. – Chodziło o to, że między Wami jest dziewięć lat różnicy? Czy o to, że jak się poznaliście, Ty miałaś 17 lat, a on miał małe dziecko? Chyba o wszystko. Mam takie zamknięte grono fanów, które, wyobraź sobie, prowadzi śledztwa na temat tego, co się dzieje w moim życiu. W tym wypadku połączyli kropki i wyszło im, że mam chłopaka. Na jakimś zdjęciu zobaczyli kawałek buta Kevina, czego ja nawet nie zauważyłam, potem coś tam jeszcze wpadło im w oko. A potem wkroczyli detektywi z TikToka (śmiech). Nic się przed nimi nie ukryje i na to właśnie musiałam przygotować Kevina. Życiowo to Kevin ma większy bagaż doświadczeń, showbiznesowo ja, bo jestem w tym już dziewięć lat. I doświadczyłam wszystkiego, czego można doświadczyć, więc nic mnie już nie zdziwi. Czytaj też: Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem: „Oboje mieliśmy wątpliwości” Kevin Mglej, Roksana Węgiel – Zaraz, zaraz, nie zgadza mi się rachunek. Tak naprawdę zaczęłam w tym żyć, mając 12 lat. Wtedy poszłam do programu „The Voice Kids”. Emisja miała miejsce później, jak miałam już skończone 13 lat. Tak czy inaczej zaczęłam bardzo wcześnie. I nikt się nie spodziewał, że to się nie skończy zaraz potem, jak się zaczęło. Ani ja, ani moi rodzice, którzy mnie wspierali. Oni wiedzieli, że moim największym marzeniem jest śpiewanie. Nikt mnie do niczego nie zmuszał, bo to ja chciałam występować, brać udział w konkursach wokalnych, więc mnie na wszystkie wozili. To były takie nasze wspólne weekendowe wypady. Aż wzięłam udział w castingu do „The Voice”. Potem była Eurowizja Junior. Wtedy wszystko nabrało tempa. – I przyniosło Ci sławę. Bez tego moja pasja nie ma sensu. Kocham koncerty, ludzi, którzy słuchają mojej muzyki. To mi daje bardzo dużo radości. Wiem też, że moje piosenki poruszają ludzi, i to nadaje sens mojemu działaniu. – To są plusy sławy, ale jest też mnóstwo minusów. Presja, jaką na mnie wywierano, jest na pewno jednym z największych. I odebranie mi części dzieciństwa. Tylko że, tak jak mówiłam, mnie nikt do tego nie zmuszał. Sama w to brnęłam, a rodzice mnie nie powstrzymywali, bo sami nie wiedzieli, czym tak do końca jest show-biznes. A ja chciałam iść za ciosem, podobało mi się, że dostałam możliwość spełnić marzenie. Nikt nie wiedział, jak to będzie, bo nie było wcześniej takiej młodej osoby w show-biznesie jak ja. Lata temu była Natalia Kukulska, ale to inna historia. Była też Ewa Farna, ale ona, jak zaczynała, była ode mnie starsza i jej droga była inna niż moja. Wychowałam się na jej piosenkach. Ja miałam wybór, mogłam w to iść albo wrócić do starego życia. I nie żałuję, że pozwolono mi tak pokierować tym wszystkim, żebym mogła wykorzystać szansę. Nigdy nie wiadomo, czy kolejny raz będzie ci dany. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy” _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Postawił wszystko na jedną kartę i zawalczył o marzenia. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wprost o karierze aktorskiej: „Mam dużo do udowodnienia. Nigdy nie szedłem drogą na skróty”
Dziś Gamou Fall z ogromną szczerością opowiada o przełomowej decyzji, która odmieniła jego życie, oraz o determinacji, dzięki której spełnia marzenia. W wywiadzie dla VIVY! zdradza, dlaczego nigdy nie pozwolił sobie pójść na skróty.
Wybrał marzenia. Zaryzykował wszystko, odrzucił gotowy scenariusz na życie i postawił na drogę, która wymagała odwagi, cierpliwości i bezgranicznej wiary w siebie. Dziś Gamou Fall udowadnia, że determinacja potrafi otwierać drzwi, które dla wielu pozostają zamknięte. Absolwent Warszawskiej Szkoły Filmowej w rozmowie z VIVĄ! opowiada o decyzji, która odmieniła jego życie, i zdradza, dlaczego nigdy nie szedł drogą na skróty. Gamou Fall o aktorstwie i karierze. Tak zaczęła się jego droga ze sceną | wywiad VIVY! – Jak postanowiłeś, tak się stało. Dlatego że tata jak mantrę powtarzał mi, że będę mógł osiągnąć w życiu wszystko, pod warunkiem że włożę w to pracę, serce i wiarę, że mi się uda. Tata i ja mamy takie same charaktery. Jak w coś wchodzimy, to na sto procent. Od zawsze wiedziałem więc, że nigdy nie dokończę rzeczy, których do końca nie czuję, nawet jeśli wiem, że mogłyby być dla mnie dobre. Mam taką konstrukcję psychiczną, że muszę oszaleć na jakimś punkcie. – Tak oszalałeś na punkcie aktorstwa? Tak, ale musiałem dojrzeć do decyzji o pójściu na studia aktorskie. To było miesiąc przed obroną pracy magisterskiej na Uniwersytecie Ekonomicznym. Wyleciałem ze studiów, więc uznałem, że to jest ten moment, w którym muszę zawalczyć o swoje marzenia. – Co się stało? Nie zaliczyłem warunku i żeby zostać magistrem, musiałbym powtarzać dwa lata. Uznałem, że to nie ma sensu. Dla mnie najbardziej liczy się w życiu zdobywanie doświadczenia. Przez pięć lat na uczelni nauczyłem się naprawdę dużo i papier nie jest mi do niczego potrzebny. Czytaj też: Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie" – Skoro marzyłeś o aktorstwie, dlaczego poszedłeś na studia ekonomiczne? Mój tata większość życia zajmował się handlem z Afryką Zachodnią, prowadził też w Poznaniu coś na kształt izby kulturalno-gospodarczo-handlowej, Centrum Afrykańskie, a mama prowadziła swój biznes. Uznałem, że to jest kierunek, który zapewni mi dobre życie. Ale myśl o aktorstwie pojawiała się w mojej głowie wielokrotnie, tylko realizacja tego marzenia wydawała mi się mało realna. – Dlaczego? Żyjemy w Polsce, nie ma tu zbyt dużo czarnoskórych aktorów. Myślałem, że może dla mnie nie być pracy. Ale wtedy, kiedy wyleciałem, zadzwoniłem do mamy i powiedziałem jej, co się stało, i że będę zdawał do szkoły aktorskiej. – Ciekawa jestem, co pomyślała. Gdy byłem młodszy, nieźle wywijałem, więc mama zawsze spodziewała się z mojej strony niespodziewanego (śmiech). Powiedziałem jej, że będę pierwszym czarnoskórym aktorem w Polsce, który będzie grał duże role. – Czujesz, że masz dużo do udowodnienia, nie tylko mamie? Pewnie, nie skończyłem szkoły państwowej, a w Polsce to jest niezwykle ważne. Poza tym jestem gościem, który wcześniej pracował jako model… Mam dużo do udowodnienia szczególnie ludziom ze środowiska artystycznego, które jest bardzo hermetyczne. A poza tym skończyłem szkołę, mając 30 lat. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – I…? W tym wieku ci, którzy zaczęli studia od razu po liceum, mają już siedem lat doświadczenia na deskach teatralnych. Ja musiałem nadgonić i zasypać tę przepaść. – Już na pierwszym roku zagrałeś w spektaklu Mai Kleczewskiej. Na casting wysłała mnie nauczycielka ruchu scenicznego Kaya Kołodziejczyk. Dostałem rolę Fortynbrasa w „Hamlecie”. To mi dało kopa, bo wcześniej myślałem, że ze względu na warunki fizyczne będę dostawał role kochanków mówiących łamaną polszczyzną. Dzisiaj jestem przykładem na to, że naprawdę warto walczyć o marzenia, bo teraz staję do castingów z białymi aktorami. Bardzo lubię mój zawód, bo on ewoluuje razem ze mną, z moimi doświadczeniami, z moim wiekiem. Teraz zacząłem próby do spektaklu z Kasią Figurą. Cały czas mylę się jeszcze i mówię „pani Kasia”, ale my już jesteśmy na ty, bo jesteśmy kolegami z pracy. To jest dla mnie spełnienie marzeń. Zawsze chciałem zagrać spektakl w duecie, ale o tym, że zagram z taką aktorką, nawet nie śniłem. A ile ja mogę się od niej nauczyć! Wiem, że to będzie spektakl, który się poniesie. – I żeby Cię zobaczyć, trzeba będzie zapłacić. Otóż to (śmiech). – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem: „Oboje mieliśmy wątpliwości”
Ich historia od początku budziła emocje i nie brakowało tych, którzy wątpili w jej przyszłość. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o pierwszym spotkaniu z Kevinem Mglejem, trudnych początkach ich związku i decyzjach, które na zawsze odmieniły ich życie.
Nie każda wielka miłość zaczyna się jak bajka. Ich historia narodziła się w chwili, gdy oboje dźwigali własne doświadczenia, a zamiast zachwytu otoczenia częściej spotykali się z niedowierzaniem. Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Dziś Roksana Węgiel-Mglej z niezwykłą szczerością wraca do tamtych chwil, odsłaniając kulisy związku z Kevinem Mglejem, który od początku wystawiany był na próbę. To opowieść o wyborach, które wymagają odwagi, o miłości silniejszej niż cudze opinie i o zaufaniu, które z czasem stało się fundamentem ich wspólnego życia. Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem Mglejem | Tylko w VIVIE! – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. Sprawdź też: „Bałam się, że będę więźniem tej choroby. Ona… zabija po cichu”. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o diagnozie, która wszystko zmieniła – Oboje jesteście bardzo wierzący? Tak, i był to jeden z ważniejszych tematów, obecny zawsze w naszych rozmowach. – Nie bałaś się wejść w związek ze starszym od siebie mężczyzną z dzieckiem? Bałam się. William, syn Kevina, jest w wieku mojego najmłodszego brata. Nie wiedziałam, jak się odnajdę w roli macochy. Swoją drogą, jakie to nieprzyjemne słowo! Mamy dobrą relację, jesteśmy ze sobą zżyci. Na szczęście udało mi się zbudować relację tak, żeby nie wchodzić w kompetencje mamy. Jednak również odpowiadam za jego wychowanie, bo przecież jest częścią mojego życia. Mimo tego, że mieliśmy z Kevinem podobne poglądy, dobrze się ze sobą czuliśmy, wiele rzeczy się nie zgadzało. Miałam 17 lat i Kevin też miał z tyłu głowy, że wokół naszej relacji może być duże zamieszanie. Oboje mieliśmy wątpliwości, bo nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy. Ale to, co najmniej mi się zgadzało, okazało się najmniejszym problemem. Nasz niełatwy w sumie dwuletni początek bardzo nas wzmocnił. [...] – Straciliście znajomych przez miłość? Szczególnie przyjaciele Kevina, z którymi znał się od lat, twierdzili, że nie powinien wiązać się z tak młodą dziewczyną, i po prostu się odsunęli. Zauważyłam, że ci, którzy się odwrócili, sami nie żyli w szczęśliwych związkach. Może nam zazdrościli? [...] – Jesteście ze sobą niemal 24 godziny na dobę. Kiedyś nie wyobrażałam sobie, że mogłabym w takim układzie wytrzymać. Nie rozumiałam par, które tak funkcjonują, uważałam to za uzależnienie i niezdrową sytuację. Los, jak widać, jest przewrotny. Sama teraz jestem w takiej relacji i jestem szczęśliwa. To kwestia naszych charakterów i tego, że nie mamy wokół siebie zbyt dużo zaufanych osób, a dla siebie jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Przyjaźń jest fundamentem naszego małżeństwa. _______________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki"
Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie"
Za sukcesem Gamou Falla stoi człowiek, który od najmłodszych lat uczył go odwagi, wytrwałości i dumy z własnych korzeni. W rozmowie z VIVĄ! aktor z ogromnym szacunkiem opowiada o ojcu i lekcjach, które do dziś wyznaczają kierunek jego życia.
Za spokojem, który dziś emanuje, kryje się historia pełna trudnych doświadczeń, ważnych wyborów i rodzinnych wartości. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall wraca do wspomnień z dzieciństwa, opowiada o dorastaniu między dwiema kulturami i z ogromnym wzruszeniem mówi o ojcu, który przygotował go na życiowe wyzwania i nauczył patrzeć dalej niż tylko na to, co tu i teraz. To poruszająca opowieść o sile rodziny, tożsamości i lekcjach, które pozostają z człowiekiem na całe życie. Gamou Fall w poruszającej rozmowie z VIVĄ! o ojcu: – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. Nie udowadniał mi, że ją ma, ale z mądrością, doświadczeniem i wiedzą czekał, aż sam to zrozumiem. Jako dorosły człowiek zaczynam (śmiech). Głównie mówię o tacie, bo to on wziął na siebie większość spraw związanych z moim wychowaniem. On, czarnoskóry mężczyzna w Polsce, wiedział, jaka będzie moja droga. Moja mama, biała polska kobieta, wiedzieć tego nie mogła. Ale obojgu rodzicom zawdzięczam naprawdę dużo. – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy”
Miłość, odpowiedzialność i dojrzałość przyszły do niej wcześniej, niż wielu mogło się spodziewać. W najnowszym wywiadzie dla VIVY! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o wspólnym życiu z Kevinem Mglejem, sile wyznawanych wartości i relacji, którą zbudowała z jego synem.
Miała 19 lat, gdy powiedziała „tak”, a jej decyzja wywołała lawinę komentarzy. Dziś, mając 21 lat, Roksana Węgiel-Mglej przekonuje, że nie żałuje ani jednej ze swoich życiowych decyzji. W szczerej rozmowie opowiada o błyskawicznym dojrzewaniu, małżeństwie z Kevinem Mglejem, wierze, wspólnym budowaniu przyszłości i relacji z jego synem. Padły poruszające słowa. Roksana Węgiel-Mglej o relacji z synkiem Kevina Mgleja. Tylko w VIVIE! mówi: "Jednak również odpowiadam za jego wychowanie" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. – Oboje jesteście bardzo wierzący? Tak, i był to jeden z ważniejszych tematów, obecny zawsze w naszych rozmowach. – Nie bałaś się wejść w związek ze starszym od siebie mężczyzną z dzieckiem? Bałam się. William, syn Kevina, jest w wieku mojego najmłodszego brata. Nie wiedziałam, jak się odnajdę w roli macochy. Swoją drogą, jakie to nieprzyjemne słowo! Mamy dobrą relację, jesteśmy ze sobą zżyci. Na szczęście udało mi się zbudować relację tak, żeby nie wchodzić w kompetencje mamy. Jednak również odpowiadam za jego wychowanie, bo przecież jest częścią mojego życia. Mimo tego, że mieliśmy z Kevinem podobne poglądy, dobrze się ze sobą czuliśmy, wiele rzeczy się nie zgadzało. Miałam 17 lat i Kevin też miał z tyłu głowy, że wokół naszej relacji może być duże zamieszanie. Oboje mieliśmy wątpliwości, bo nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy. Ale to, co najmniej mi się zgadzało, okazało się najmniejszym problemem. Nasz niełatwy w sumie dwuletni początek bardzo nas wzmocnił. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Tylko w VIVIE! Gamou Fall szczerze o „Tańcu z Gwiazdami” i rodzinie. Nie ukrywa, że cena była wysoka: "Były napięcia. To nie był dla nas łatwy moment"
Zwycięstwo w „Tańcu z Gwiazdami” przyniosło Gamou Fallowi ogromną popularność, ale miało też swoją cenę. W rozmowie z VIVĄ! aktor szczerze opowiada o rodzinie, miłości, wyrzeczeniach i decyzjach, które ukształtowały jego życie.
Za uśmiechem, sceniczną charyzmą i spektakularnym zwycięstwem w „Tańcu z Gwiazdami” kryje się historia pełna wyrzeczeń, trudnych wyborów i życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o sile wyniesionej z domu, miłości, która uchroniła go przed złymi decyzjami, oraz cenie, jaką wraz z partnerką zapłacili za jego zawodowy sukces. To poruszające wyznanie o rodzinie, odpowiedzialności i dojrzewaniu do życia, w którym największym zwycięstwem okazuje się nie Kryształowa Kula, lecz ludzie, którzy są obok. TYLKO W VIVIE! Gamou Fall o Tańcu z Gwiazdami i cenie zwycięstwa – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. Nie udowadniał mi, że ją ma, ale z mądrością, doświadczeniem i wiedzą czekał, aż sam to zrozumiem. Jako dorosły człowiek zaczynam (śmiech). Głównie mówię o tacie, bo to on wziął na siebie większość spraw związanych z moim wychowaniem. On, czarnoskóry mężczyzna w Polsce, wiedział, jaka będzie moja droga. Moja mama, biała polska kobieta, wiedzieć tego nie mogła. Ale obojgu rodzicom zawdzięczam naprawdę dużo. – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. Czytaj też: Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot” – To ona poniosła największe koszta Twojego udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? Ponieśliśmy oboje. Ale ona miała naprawdę trudno, bo była świeżo upieczoną mamą. Nasza córeczka miała wtedy dopiero kilka miesięcy, a my nie mieliśmy w Warszawie nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale ja dostałem szansę, żeby pokazać ludziom, co mam do zaoferowania, i nie mogłem z tej szansy nie skorzystać. Słucham swojego instynktu. I choć czasem nie do końca wiem, dlaczego powinienem coś zrobić, mam świadomość, że kiedyś to mi się może do czegoś przydać. Szczerze, pomyślałem, że udział w „Tańcu z Gwiazdami” da mi rozpoznawalność i przełoży się na inne propozycje zawodowe. Nie pomyliłem się. Przez trzy miesiące byłem na przykład na pierwszym miejscu wyszukiwań na Filmwebie. A że wiedziałem, że fizycznie dam radę, bo pod tym kątem jestem świetnie przygotowany, przyjąłem propozycję. Podjęliśmy z Elizą świadomą decyzję. Oboje wiedzieliśmy, że robię to dla naszej rodziny, żeby zabezpieczyć przyszłość naszej córki. Oczywiście to było dla Elizy cholernie trudne i wywoływało napięcia. To nie był dla nas łatwy moment. Zawsze coś jest niestety kosztem czegoś innego. Trzeba mieć dużo mądrości i szczęścia, żeby się nie wykoleić przy okazji. Ale to jest jednak nasza wspólna walka, bo jesteśmy teamem, w którym koszta podjętych decyzji rozkładają się na dwoje. My dzielimy się zadaniami, a każde z nas w swojej sferze mierzy się z trudnościami i obowiązkami. Jeden statek, jeden kierunek, ale różne obowiązki. – Opłaciło się. Wzbudziłeś sympatię widzów i zdobyłeś Kryształową Kulę. Całe życie miałem przekonanie, że ludzie boją się tego, czego nie znają. A ja właśnie poszedłem tam po to, żeby ludzie mnie poznali. I było zupełnie inaczej niż w aktorstwie, bo tam chowam się za rolą, a tu byłem w stu procentach sobą. Obnażony. Gdy wygrałem, byłem cholernie zaskoczony. Zrobiłem wszystko, co mogłem, ale reszta nie była już w moich rękach. Ludziom chyba spodobało się to, co mam do zaoferowania. – Opowiedziałeś im swoją historię. Pokazałem nie tylko swoją rodzinę i przyjaciół. Opowiedziałem też o złości, którą nosiłem w sobie przez wiele lat, o swojej niezgodzie na dyskryminację, o walce, jaką stoczyłem ze światem i ze sobą. – Nadal masz tę złość w sobie? Ludzie noszą w sobie wszystko to, co im się w życiu przytrafiło, i związane z tym emocje. Każdy ma czasem gówniany etap w życiu, w którym są złe emocje. Zdarzało mi się mieć mroczny czas. Przeszedłem przez wszystkie etapy, stany, znam blaski i cienie życia. Ja tę złość nadal mam w sobie, ale nauczyłem się ją kontrolować i często ona jest moim motorem, żeby się nie poddawać. Dzisiaj wiem, czego pragnę i czego na pewno nie chcę. Mam nadzieję, że już nigdy nie spotka mnie nic złego… To jest jednak myślenie życzeniowe, bo na życie trzeba patrzeć racjonalnie i mieć świadomość, że i ono, i ludzie są przewrotni. Na szczęście tak pokierowałem swoim życiem, że dzisiaj górę biorą dobre emocje. Tata kiedyś mi powiedział, że życzy mi, żeby sukces nie przyszedł do mnie zbyt szybko. Wtedy tego nie rozumiałem. A tata widział, jak wygląda świat ludzi sukcesu, z pieniędzmi, z tym całym blichtrem, i co to potrafi zrobić z ludźmi. Wcześniej nie byłem na to gotowy. A teraz czuję, że wszystko toczy się w dobrym tempie. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
„Bałam się, że będę więźniem tej choroby. Ona… zabija po cichu”. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o diagnozie, która wszystko zmieniła
Życie gwiazdy nie zawsze wygląda tak, jak widzą je fani. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej zdradza, jak diagnoza, terapia i codzienne wyzwania zmieniły jej spojrzenie na życie i sukces.
Za scenicznym blaskiem, wyprzedanymi koncertami i uśmiechem, który znają miliony fanów, kryje się historia, o której Roksana Węgiel-Mglej do tej pory mówiła niezwykle rzadko. W poruszającej rozmowie z VIVĄ! artystka odsłania najbardziej osobistą stronę swojego życia. Opowiada o diagnozie, która wywróciła jej codzienność do góry nogami, o lęku, z którym musiała się zmierzyć, i o chorobie, która zmusiła ją do przewartościowania wszystkiego, co dotąd wydawało się najważniejsze. Szczerze mówi także o cenie sławy, życiu pod nieustanną presją, psychoterapii oraz o tym, dlaczego dziś wie, że prawdziwym sukcesem nie są kolejne rekordy i zawodowe triumfy, lecz wewnętrzny spokój, równowaga i troska o własne zdrowie. Roksana Węgiel-Mglej o chorobie. Diagnoza zmieniła jej życie: "Teraz muszę zadbać o siebie, bo chcę korzystać z życia" – Potrzebujesz ochrony? Zawsze, gdy wychodzimy do miejsc publicznych albo tam, gdzie ludzie wiedzą, że będziemy, mamy przy sobie ochronę. Wcześniej zdarzało się, że szłam sama po galerii handlowej i byłam śledzona. Nie wspomnę o sytuacjach na koncertach i tych, kiedy ktoś sobie ubzdurał, że jestem jego żoną i w związku z tym musi się pozbyć Kevina. – Czy nieustanna obecność u Twojego boku ochrony ogranicza Twoją wolność? Można się do tego przyzwyczaić. Wolę, żeby ktoś ze mną był, niż bać się cały czas. – To się może odbić na zdrowiu psychicznym. Dlatego posłuchałam Kevina i od roku chodzę na psychoterapię. Ale trwało, zanim znalałam psychologa, który pasuje mi pod każdym względem. Ale wiesz… takie życie odbija się też na zdrowiu fizycznym. My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę. Ale granica jest cienka. Czasem przychodzi taki dzień, kiedy wszystko człowieka przerasta i nie da się już emocji tłumić w sobie. Ja poniosłam koszt fizyczny. Choruję na Hashimoto, a trzy lata temu doszła do tego cukrzyca typu 1. Gdy się o niej dowiedziałam przez przypadek, robiąc rutynowe badania, lekarz powiedział mi, że teraz Hashimoto będzie moim najmniejszym problemem. Wiadomo, że stało się tak, bo mam ku temu predyspozycje genetyczne, ale wiadomo nie od dzisiaj, że czynniki zewnętrzne uaktywniają choroby autoimmunologiczne. Nie jestem lekarzem, nie chcę snuć jakichś mądrości, ale wierzę w to, że w takich sytuacjach stres nie pomaga. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – To przewartościowało Twoje życie? Na początku bałam się, że będę więźniem tej choroby i że jest to najgorsze, co mnie mogło spotkać. Miałam oczywiście z tyłu głowy, że są grosze choroby niż cukrzyca, ale ona… zabija po cichu. Jej rozwój zależy od tego, jak o siebie dbamy. Dbam więc o siebie. Przyjmuję insulinę. Próbowałam być na pompie insulinowej, ale niestety to nie dla mnie, bo widać ją przy obcisłych strojach, w jakich występuję. Mówię o tym, bo widzę, że daję siłę innym chorym. Popatrz, mogłoby się wydawać, że mam idealne życie – miłość, dom, karierę, a jednak jestem jak każdy. Teraz muszę zadbać o siebie, bo chcę korzystać z życia. Tylko teraz nie chcę już siebie tak non stop eksploatować. Dostałam nauczkę, ale dobrze, że teraz. Nauczyłam się, że potrzebny jest balans. Dlatego cieszę się, że Kevin zgodził się na wyprowadzkę z miasta, bo mamy tu spokój, którego oboje bardzo potrzebujemy. Chyba nawet nie wiedzieliśmy, jak bardzo. – O tym jest Twoja nowa płyta „Błękit”? Jest o wszystkim, co dla mnie ważne. O miłości, ale nie tylko romantycznej. Utwór „Błękit” jest o Bogu. Taki niekomercyjny temat, a singiel osiągnął status platynowej płyty. Po prostu dojrzałam i pozwoliłam sobie na płytę taką, jaką chcę, i tak szybko, jak chcę. Poprzednią wydałam na swoją osiemnastkę, ale pomysł powstał trzy miesiące przed, więc tempo było zabójcze. Nad tą pracowaliśmy prawie trzy lata, bo nie chciałam jej tworzyć pod presją czasu. Wcześniej eksperymentowałam, szukałam swojej muzycznej drogi i myślę, że znalazłam. Zrozumiałam, że nie muszę podążać za trendami i mogę sobie być tą starą duszą. Śpiewam nawet: „Nie ma na co czekać, z nurtem płynąć jak rzeka”. Zdałam sobie sprawę z tego, że powinnam robić to, co czuję i jak czuję. Czytaj też: Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa” _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Córeczka jest jego całym światem, nadał jej wyjątkowe imię. Tylko w VIVIE! Gamou Fall szczerze o ojcostwie: „To moja najważniejsza życiowa rola”
Ojcostwo zmieniło jego spojrzenie na świat. W rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o córce, wyjątkowym imieniu, które dla niej wybrał, oraz o wartościach i rodzinnych korzeniach, które chce przekazać kolejnemu pokoleniu.
Jeszcze niedawno zachwycał widzów na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, dziś z jeszcze większym wzruszeniem mówi o roli, która odmieniła jego życie na zawsze. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o ojcostwie, córce, której nadał wyjątkowe imię po senegalskiej babci, oraz o wartościach wyniesionych z rodzinnego domu. To poruszająca historia o korzeniach, tożsamości i miłości, która – jak sam przyznaje – stała się jego najważniejszym życiowym zadaniem. TYLKO U NAS! Gamou Fall o córeczce. Jego pociecha nosi wyjątkowe imię – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. – Tak jak oni Tobie dali senegalskie imię, tak Ty dałeś swojej córce? Moje, Gamou, nie da się przetłumaczyć na polski, a w Senegalu, kraju mojego taty, oznacza święto i narodowe, i religijne. Moja córka ma imię po mojej senegalskiej babci. Zrobiłem to z pełną świadomością, bo chciałbym, żeby mimo tego, że urodziła się w Polsce i jak ja ma białą mamę, wiedziała, że jest i Polką, i Senegalką. Uważam, że człowiek, który nie zna swoich korzeni, dryfuje. Czytaj też: Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot” – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki"
Choć na scenie nie schodzi z twarzy jej uśmiech, poza nią mierzy się z rzeczywistością, o której niewielu ma pojęcie. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o stalkerach, ochronie, życiu pod nieustanną presją i emocjonalnych kosztach sławy, które od lat towarzyszą jej każdego dnia.
Za blaskiem reflektorów kryje się rzeczywistość, o której rzadko się mówi. Roksana Węgiel-Mglej w szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o cenie, jaką płaci za sławę: stalkerach, życiu pod presją, konieczności poruszania się z ochroną i psychoterapii. Ma zaledwie 21 lat, ale już wie, że sukces nie zawsze oznacza spokój. „My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę”, wyznaje wokalistka, odsłaniając kulisy życia, którego nie widać w świetle fleszy. Tylko u nas: Roksana Węgiel-Mglej o życiu pod presją – Zaszyliście się z dala od Warszawy… Mieszkaliśmy w centrum, gdzie był hałas, zgiełk, mnóstwo ludzi, a i tak nie korzystaliśmy z uroków życia w mieście. Namówiłam więc Kevina na dom pod miastem. Tu jest miejsce, gdzie czujemy się dobrze i gdzie jesteśmy sami. Napisaliśmy razem piosenkę „Miasto”, gdzie śpiewam „Miasto wciąga mnie”. Mnie nie wciągnęło, choć miałam chęć polubić Warszawę. Nie przekonałam się, bo dla mnie było tu za dużo wszystkiego. A ja przecież w pracy mam tyle bodźców, że jak wracam do domu, to chcę mieć ciszę i spokój. – I być z dala od ciekawskich oczu. Całe moje życie jest pożywką nie tylko dla portali plotkarskich, ale niemal dla każdego. A to tylko dlatego, że „to nasza mała Roksanka, którą znamy od dziecka”. Nawet moi fani liczyli, że zawsze taka będę. Tylko że ja nie jestem już małą Roksaną, która potrzebuje życiowych rad od nieznanych osób. Nasz ślub był też dla mnie dużym krokiem w kontekście odcięcia się od tej małej dziewczynki, której panie w sklepie grożą palcem, gdy nie podobają im się jej wybory. Oczywiście ślub, ze względu na to, że jestem osobą wierzącą, był przemyślaną decyzją. Nie podjęłabym jej, gdybym nie była pewna swoich uczuć i pragnień. Czytaj też: Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa” – Masz wspaniałe życie? Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest inaczej. Mimo tego, że moje dzieciństwo spędziłam, pracując – nagrywając, koncertując, mimo stalkerów, przez których nigdy nie wychodzę sama, bo muszę mieć przy sobie ochroniarza, mimo życia pod presją i hejtu, który codziennie na mnie spada. – Potrzebujesz ochrony? Zawsze, gdy wychodzimy do miejsc publicznych albo tam, gdzie ludzie wiedzą, że będziemy, mamy przy sobie ochronę. Wcześniej zdarzało się, że szłam sama po galerii handlowej i byłam śledzona. Nie wspomnę o sytuacjach na koncertach i tych, kiedy ktoś sobie ubzdurał, że jestem jego żoną i w związku z tym musi się pozbyć Kevina. – Czy nieustanna obecność u Twojego boku ochrony ogranicza Twoją wolność? Można się do tego przyzwyczaić. Wolę, żeby ktoś ze mną był, niż bać się cały czas. – To się może odbić na zdrowiu psychicznym. Dlatego posłuchałam Kevina i od roku chodzę na psychoterapię. Ale trwało, zanim znalałam psychologa, który pasuje mi pod każdym względem. Ale wiesz… takie życie odbija się też na zdrowiu fizycznym. My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę. Ale granica jest cienka. Czasem przychodzi taki dzień, kiedy wszystko człowieka przerasta i nie da się już emocji tłumić w sobie. Ja poniosłam koszt fizyczny. [...] Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot”
Za sukcesem Gamou Falla stoi nie tylko talent, ale także rodzina. W szczerym wywiadzie dla VIVY! aktor opowiada o miłości, ojcostwie i decyzjach, które zmieniły jego życie.
Gamou Fall, aktor, ojciec i zwycięzca ostatniej edycji „Tańca z Gwiazdami”, w szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o sile wyniesionej z domu, miłości, która stała się jego kotwicą, oraz decyzjach podejmowanych z myślą o rodzinie. To wywiad o dojrzałości, odwadze i przekonaniu, że najważniejsze role rozgrywają się daleko poza światłami reflektorów. Gamou Fall o ukochanej Elizie. Razem budują wspaniałą rodzinę | wywiad VIVY! – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. [...] – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. – To ona poniosła największe koszta Twojego udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? Ponieśliśmy oboje. Ale ona miała naprawdę trudno, bo była świeżo upieczoną mamą. Nasza córeczka miała wtedy dopiero kilka miesięcy, a my nie mieliśmy w Warszawie nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale ja dostałem szansę, żeby pokazać ludziom, co mam do zaoferowania, i nie mogłem z tej szansy nie skorzystać. Słucham swojego instynktu. I choć czasem nie do końca wiem, dlaczego powinienem coś zrobić, mam świadomość, że kiedyś to mi się może do czegoś przydać. Szczerze, pomyślałem, że udział w „Tańcu z Gwiazdami” da mi rozpoznawalność i przełoży się na inne propozycje zawodowe. Nie pomyliłem się. Przez trzy miesiące byłem na przykład na pierwszym miejscu wyszukiwań na Filmwebie. A że wiedziałem, że fizycznie dam radę, bo pod tym kątem jestem świetnie przygotowany, przyjąłem propozycję. Podjęliśmy z Elizą świadomą decyzję. Oboje wiedzieliśmy, że robię to dla naszej rodziny, żeby zabezpieczyć przyszłość naszej córki. Oczywiście to było dla Elizy cholernie trudne i wywoływało napięcia. To nie był dla nas łatwy moment. Zawsze coś jest niestety kosztem czegoś innego. Trzeba mieć dużo mądrości i szczęścia, żeby się nie wykoleić przy okazji. Ale to jest jednak nasza wspólna walka, bo jesteśmy teamem, w którym koszta podjętych decyzji rozkładają się na dwoje. My dzielimy się zadaniami, a każde z nas w swojej sferze mierzy się z trudnościami i obowiązkami. Jeden statek, jeden kierunek, ale różne obowiązki. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa”
Zaczynała jako 12-latka, dziś jest jedną z największych gwiazd młodego pokolenia. Roksana Węgiel-Mglej po raz pierwszy z taką otwartością mówi o kulisach swojej kariery i życiu, które od lat toczy się na oczach milionów.
Miała zaledwie 12 lat, gdy weszła do świata wielkich scen i kamer. Dziś, mając 21 lat, może powiedzieć, że przeżyła więcej niż niejeden dorosły. Sukces, ogromna presja, błyskawiczne dojrzewanie i decyzje, które wywoływały lawinę komentarzy – Roksana Węgiel-Mglej w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach życia w świetle reflektorów i cenie, jaką zapłaciła za spełnienie swoich marzeń. Roksana Węgiel-Mglej o cenie sukcesu. Poruszający wywiad VIVY! Roksana Węgiel-Mglej: Życiowo to Kevin ma większy bagaż doświadczeń, showbiznesowo ja, bo jestem w tym już dziewięć lat. I doświadczyłam wszystkiego, czego można doświadczyć, więc nic mnie już nie zdziwi. – Zaraz, zaraz, nie zgadza mi się rachunek. Tak naprawdę zaczęłam w tym żyć, mając 12 lat. Wtedy poszłam do programu „The Voice Kids”. Emisja miała miejsce później, jak miałam już skończone 13 lat. Tak czy inaczej zaczęłam bardzo wcześnie. I nikt się nie spodziewał, że to się nie skończy zaraz potem, jak się zaczęło. Ani ja, ani moi rodzice, którzy mnie wspierali. Oni wiedzieli, że moim największym marzeniem jest śpiewanie. Nikt mnie do niczego nie zmuszał, bo to ja chciałam występować, brać udział w konkursach wokalnych, więc mnie na wszystkie wozili. To były takie nasze wspólne weekendowe wypady. Aż wzięłam udział w castingu do „The Voice”. Potem była Eurowizja Junior. Wtedy wszystko nabrało tempa. – I przyniosło Ci sławę. Bez tego moja pasja nie ma sensu. Kocham koncerty, ludzi, którzy słuchają mojej muzyki. To mi daje bardzo dużo radości. Wiem też, że moje piosenki poruszają ludzi, i to nadaje sens mojemu działaniu. – To są plusy sławy, ale jest też mnóstwo minusów. Presja, jaką na mnie wywierano, jest na pewno jednym z największych. I odebranie mi części dzieciństwa. Tylko że, tak jak mówiłam, mnie nikt do tego nie zmuszał. Sama w to brnęłam, a rodzice mnie nie powstrzymywali, bo sami nie wiedzieli, czym tak do końca jest show-biznes. A ja chciałam iść za ciosem, podobało mi się, że dostałam możliwość spełnić marzenie. Nikt nie wiedział, jak to będzie, bo nie było wcześniej takiej młodej osoby w show-biznesie jak ja. Lata temu była Natalia Kukulska, ale to inna historia. Była też Ewa Farna, ale ona, jak zaczynała, była ode mnie starsza i jej droga była inna niż moja. Wychowałam się na jej piosenkach. Ja miałam wybór, mogłam w to iść albo wrócić do starego życia. I nie żałuję, że pozwolono mi tak pokierować tym wszystkim, żebym mogła wykorzystać szansę. Nigdy nie wiadomo, czy kolejny raz będzie ci dany. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. [...] – Masz wspaniałe życie? Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest inaczej. Mimo tego, że moje dzieciństwo spędziłam, pracując – nagrywając, koncertując, mimo stalkerów, przez których nigdy nie wychodzę sama, bo muszę mieć przy sobie ochroniarza, mimo życia pod presją i hejtu, który codziennie na mnie spada. Czytaj też: Ewa Chodakowska razem z VIVĄ! Startuje autorski podcast słynnej trenerki _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić"
Gamou Fall nie ukrywa, że dorastanie w Polsce wiązało się z trudnymi doświadczeniami. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiada o dyskryminacji, walce o akceptację i wartościach wyniesionych z domu. W szczerym wywiadzie wraca także do historii swoich rodziców.
Nie mówi, że jest w połowie Polakiem, a w połowie Senegalczykiem, ale że jest w pełni i tym, i tym. Studiował ekonomię, ale został aktorem. Kocha kino artystyczne, ale wystąpił w „Tańcu z Gwiazdami”. Pokazał, jaki jest naprawdę, i podbił serca publiczności. Gamou Fall opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o dyskryminacji, złości i podążaniu za własnymi pragnieniami. Gamou Fall w rozmowie z VIVĄ! o dzieciństwie w Polsce. Tak mówi o akceptacji i walce o siebie – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Faworyt „Tańca z gwiazdami” i świeżo upieczony tata. Gamou Fall pojawił się na wizji u boku ukochanej. Łączy ich wyjątkowa więź – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. – Miałeś też inny dom, w którym obchodziłeś święta chrześcijańskie i muzułmańskie. Ale mój dom nie różnił się za bardzo od domów moich kumpli. Mama nie jest praktykującą katoliczką, tata jest praktykującym muzułmaninem. Obchodzimy polskie święta, a na Boże Narodzenie tata przygotowuje tradycyjne potrawy. _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył"
Ich decyzja zaskoczyła wiele osób, a komentarzy nie brakowało. Roksana Węgiel-Mglej wraca wspomnieniami do momentu, w którym razem z Kevinem Mglejem postanowili powiedzieć sobie „tak” i wyjaśnia, dlaczego nie chcieli czekać.
Ma dopiero 21 lat, ale w show-biznesie funkcjonuje już prawie dekadę. Gdy była 17-latką, wyprowadziła się z domu, a zaraz potem wyszła za mąż. Roksana Węgiel-Mglej opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o najważniejszych decyzjach, o kosztach sławy, życiu pod presją, chorobie i prawdziwej miłości. Roksana Węgiel-Mglej o ślubie z ukochanym Kevinem | Fragment wywiadu VIVY! – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. [...] Czytaj też: Dzieli ich osiem lat, musieli zmierzyć się z hejtem. Roksana Węgiel i Kevin Mglej wzięli ślub kościelny! – To co z tym ślubem? Pobraliśmy się, bo byliśmy już tak pewni tej relacji, że nie było na co czekać. Ale wiele osób wtedy się od nas odwróciło. Aż w pewnym momencie byliśmy zdani tylko na siebie. – Straciliście znajomych przez miłość? Szczególnie przyjaciele Kevina, z którymi znał się od lat, twierdzili, że nie powinien wiązać się z tak młodą dziewczyną, i po prostu się odsunęli. Zauważyłam, że ci, którzy się odwrócili, sami nie żyli w szczęśliwych związkach. Może nam zazdrościli? – Rodzice zostali przy Tobie? Zostali, ale na początku też nie byli zadowoleni z takiego obrotu spraw. Nie dziwię im się, przecież mieli obawy, czy to dobra relacja, czy poważna, czy się nie rozmyślę. Musieli sobie pewne rzeczy poukładać, a przede wszystkim zrozumieć, że nie jestem już małą dziewczynką. Nie spodziewali się, że tak szybko wyfrunę z gniazda, bo przecież zawsze mówiłam, że będę z nimi długo mieszkała, bo nigdzie mi się nie spieszy. – To gdzie Ci się tak pospieszyło? Gdy poznałam Kevina, postanowiłam przeprowadzić się do Warszawy, bo czułam, że stoję w miejscu. Potrzebowałam tego. Choć wtedy tak na to nie patrzyłam, bo decyzję podjęłam spontanicznie, pod wpływem emocji. I byłam pewna, że Kevin jest tym człowiekiem, z którym chcę być. To, że zostałam jego żoną, było najlepszą decyzją, jaką mogłam podjąć. Przy tym, co dzieje się w moim życiu zawodowym, ile jest różnych dram, trudnych sytuacji, niestabilności i chaosu, w życiu prywatnym powinnam mieć stabilizację. I mam. Mam u boku osobę, na której mogę polegać, a ślub tylko przypieczętował naszą miłość. [...] Nasz ślub był też dla mnie dużym krokiem w kontekście odcięcia się od tej małej dziewczynki, której panie w sklepie grożą palcem, gdy nie podobają im się jej wybory. Oczywiście ślub, ze względu na to, że jestem osobą wierzącą, był przemyślaną decyzją. Nie podjęłabym jej, gdybym nie była pewna swoich uczuć i pragnień. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca. Co jeszcze w nowej VIVIE! 14/2026 Gamou Fall: Jego najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Aga Zaryan: „Dojrzały wiek w jazzie jest atutem. Rozgościłam się wygodnie we własnym głosie i ciele”. Kobiety XXI wieku: Charlotte Casiraghi – sława, luksus, majątek i tytuły, ale ona chce czegoś więcej! Wakacje z...: Ernest Hemingway i jego miłość życia, czyli Kuba. Zwierzęta mówią „stop”: Im więcej wiemy o małpach, tym bardziej doceniamy ich inteligencję. Moda: Zwiewne fasony, delikatne sandały, biżuteria z przymrużeniem oka. Uroda: Siła nawilżenia dla skóry, najlepsze tusze wodoodporne i triki na ciało bliskie ideału. Kuchnia: Ketogeniczna dieta – pełna warzyw, ryb oraz bogata w zdrowe tłuszcze roślinne.
Dzieci Michała Wiśniewskiego i Mandaryny są już dorosłe. Xavier i Fabienne obrali własną drogę. Tak mówili nam o swoim życiu
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ponownie skierował uwagę fanów na ich rodzinę. Wraz z emocjami wokół byłych małżonków wraca zainteresowanie Xavierem i Fabienne – dziećmi, które dorastały na oczach całej Polski. Kim są dziś, ile mają lat i czym zajmują się na co dzień? Wracamy także do wyjątkowego wywiadu VIVY! z 2025 roku.
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego znów rozpalił emocje fanów. O byłych małżonkach, którzy przed laty byli jedną z najbardziej elektryzujących par polskiego show-biznesu, ponownie zrobiło się głośno, a ich wspólne występy i medialne doniesienia sprawiły, że wiele osób z sentymentem wraca do historii ich związku. „Trochę zostaliśmy wepchnięci w swoje ramiona przez całą tę sytuację i bardzo się z tego powodu cieszę. Być może te pięć lat razem i 21 lat osobno pozwoli nam pewne rzeczy zrozumieć, przeanalizować i zrobić inaczej”, mówił Michał Wiśniewski, potwierdzając, że znów są razem. Wraz z nimi wracają też wspomnienia o dzieciach, które dorastały na oczach całej Polski. Jak zareagowali na wieści o rodzicach? „Był to dla nas szok, ale super widzieć ich szczęśliwych, a tak jest, gdy są przy sobie. Trzymam za nich mocno kciuki, na pewno na razie roznieśli internet”, mówił Xavier Wiśniewski w rozmowie z eska.pl. Dziś syn Mandaryny i Michała Wiśniewskiego ma 24 lata, a ich córka, Fabienne Wiśniewska 23 lata. Choć od najmłodszych lat towarzyszyły im flesze aparatów i zainteresowanie mediów, oboje konsekwentnie budują własną drogę. Xavier rozwija karierę muzyczną, a Fabienne z powodzeniem łączy taniec z działalnością artystyczną i projektowaniem. Wracamy do wyjątkowego wywiadu Mandaryny z dziećmi, który ukazał się na naszych łamach w 2025 roku. To szczera rozmowa o rodzinie, bliskości i życiu z dala od stereotypów, która do dziś porusza czytelników. Czytaj też: Wzięli ślub na biegunie, potem wszystko się rozpadło. Po 21 latach historia zatoczyła zaskakujące koło Marta Mandaryna Wiśniewska z Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi w rozmowie z VIVĄ! Archiwalny wywiad Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. – Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… Sprawdź też: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. Sprawdź też: Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. Czytaj też: "Jak mogłam nie wiedzieć?" Dominika Tajner ujawniła, co działo się za kulisami związku Mandaryny i Wiśniewskiego – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Dwa lata po ślubie Fit Lovers spełnili marzenie o rodzicielstwie. Tak mówili nam o swojej więzi: "Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń"
Fit Lovers rozpoczęli najważniejszy etap wspólnego życia – zostali rodzicami. Radosna wiadomość sprawia, że z jeszcze większym wzruszeniem wracamy do rozmowy, której udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wtedy o sile swojej relacji, wspólnych wartościach i marzeniach, które dziś nabrały wyjątkowego znaczenia.
Niektóre historie dojrzewają przez lata, by w końcu osiągnąć swój najpiękniejszy rozdział. Fit Lovers dwa lata temu stanęli na ślubnym kobiercu, a teraz zostali rodzicami. Ich życie zmieniło się na zawsze. Radość, wzruszenie i spełnienie, które dziś przeżywają, przywołują wspomnienie rozmowy, jakiej udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wówczas o miłości, która rosła wraz z nimi, o partnerstwie budowanym na zaufaniu i marzeniach wybiegających daleko poza kolejne zawodowe sukcesy. Dziś ich słowa nabierają nowego znaczenia – stając się pięknym świadectwem tego, że największe życiowe cele często spełniają się wtedy, gdy są oparte na autentycznej bliskości i wspólnym pragnieniu stworzenia rodziny. Przypominamy wywiad VIVY! z Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem Materiał ukazał się w magazynie VIVA! w 2018 roku. Pochodzą z małych miasteczek, na sukces, który osiągnęli, pracowali sami. Połączył ich fitness i to, że są do siebie bardzo podobni. Sześć lat temu Mateusz Janusz postanowił nauczyć koleżankę ze studiów, Pamelę Stefanowicz, wykonywać salta. Ćwiczą razem do dziś, a ich ewolucje życiowe i zawodowe oglądają trzy miliony fanów. Ostatnio razem walczyli w programie „Ameryka Express”. Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem, znanymi jako Fit Lovers, spotykamy się w budynku na warszawskim Mokotowie, w którym wynajmują biuro. Jest 10 rano. Przynoszą ze sobą dietę pudełkową. W social mediach obserwują ich miliony użytkowników. Nic więc dziwnego, że nie mają czasu na gotowanie. Skupiają się każdego dnia na motywowaniu milionów swoich odbiorców oraz pomocy osobom, które chcą zacząć przygodę z fit lifestyle’em. Nagrywają filmy wideo w internecie, gdzie pokazują, jak wygląda ich codzienne życie, inspirują do działania i walki o marzenia. Oprócz tego zajmują się swoją marką odzieżową EL WARIATO oraz nowo powstałą linią kosmetyków naturalnych… Opowiadają, dlaczego i jak ludzie z małych nadmorskich miejscowości odnieśli sukces, zbudowali firmę, zaręczyli się w Las Vegas i wystąpili w jednym z najpopularniejszych programów „Ameryka Express”. – W „Ameryka Express” przeszliście prawdziwą szkołę życia? Mateusz: To prawda. Emocje targały człowiekiem każdego dnia. Byliśmy poddawani skrajnym sytuacjom. Program był wymagający. Stres, adrenalina, towarzystwo kamer przez cały dzień. – Często zdarzały się Wam ciężkie chwile? Pamela: Oczywiście! Nie da się być zadowolonym przez cały dzień. To, co oglądają widzowie, to tylko namiastka całego wyścigu. Przed telewizorem nie czuć głodu, stresu i wysiłku, którego w codziennym życiu raczej nikt by nie chciał się podejmować. – Jak to wszystko, co się tam działo, wpłynęło na Wasz związek? Pamela: Na co dzień, w normalnych domowych warunkach, miewamy spięcia, jak w każdym związku. Tylko że w domu jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie, o co tak naprawdę chodzi, dlaczego jesteśmy zestresowani i co możemy z tym zrobić. Zawsze dużo rozmawiamy. To Mateusz nauczył mnie, że problemy rozwiązuje się, rozmawiając, a nie trzymając emocje w sobie. W programie nie mieliśmy tej możliwości, obecność kamer, mikrofonów i ciągły bieg nie dawały zbyt wielu możliwości do pogawędek. Dlatego zdarzały się kłótnie, bo człowiek nie mógł się oczyścić z negatywnych emocji. Mateusz: Jesteśmy razem sześć lat i dużo o sobie wiemy. Ten program potwierdził tylko, że przyjaźń, na której oparty jest nasz związek, jest supermocnym fundamentem i razem jesteśmy w stanie przetrwać wszystko. Czytaj też: Fit Lovers już we troje! Pierwsze zdjęcie z synkiem mówi więcej niż tysiąc słów – Między Wami miłość nie wybuchła od pierwszego wejrzenia? Pamela: Gdy się poznaliśmy, oboje byliśmy w innych związkach. Zaczepiłam Mateusza, bo myślałam, że nauczy mnie tańczyć breakdance. Widziałam, jak to robi na korytarzu w akademiku AFW. Poprosiłam naszego wspólnego kolegę, by mnie do niego zaprowadził. Byłam zapaloną tancerką, przez pięć lat trenowałam hip-hop i stwierdziłam, że ten chłopak na pewno mnie czegoś nowego nauczy. Mateusz: Tylko że ja nie trenowałem breakdance’u, tylko akrobatykę (śmiech). Pamela: Zaproponował, że nauczy mnie robić salto. Nigdy wcześniej tego nie próbowałam, więc ochoczo się zgodziłam. Mateusz: I tak przez cały rok chodziliśmy wspólnie na salę treningową na uczelni. Pamela: Spotykaliśmy się codziennie i przez ten czas bardzo się zaprzyjaźniliśmy. On uczył mnie akrobatyki, ja go trochę tańca. Okazało się, że podobnie myślimy o życiu, miłości, pracy. Można powiedzieć, że połączyła nas wspólna pasja. Czytaj też: Fit Lovers zaskoczyli fanów! Pamela i Mateusz ogłosili ciążę w święta – Skoro byliście przyjaciółmi, to pewnie radziliście się siebie nawzajem w sprawach sercowych? Pamela: Zawsze trzymałam kciuki za jego związki. Ale po roku, gdy oboje byliśmy już sami, Mateusz powiedział mi, że nigdy nie zaakceptuje innego mężczyzny u mojego boku i uważa, że powinniśmy być razem. Pomyślałam, że może rzeczywiście niepotrzebnie szukam nie wiadomo kogo, a najważniejsza osoba jest tak blisko. Mateusz: Nasze uczucie rodziło się powoli. I jeśli pytasz o „grom z jasnego nieba”, to nie, nie strzelił w nas. Połączyło nas to, że jesteśmy do siebie bardzo podobni. Mamy takie samo podejście do życia, jesteśmy pozytywni, lubimy żartować i zawsze byliśmy dla siebie wyrozumiali. – Jesteście ze sobą niemal 24 godziny na dobę. Nie potrzebujecie czasem od siebie odpocząć? Mateusz: Jak Pamela idzie na paznokcie, to wtedy od siebie odpoczywamy (śmiech). Pamela: Mamy ten sam cel, oboje jesteśmy za coś odpowiedzialni, tworzymy małą drużynę – nie jesteśmy sobą znudzeni ani zmęczeni. Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, że na przykład byłoby fajnie, gdyby Mateusza nie było w domu. – Znaleźliście się w gronie osób, które przełamują stereotyp, że ludzie po AWF-ie zostają nauczycielami wychowania fizycznego albo trenerami fitnessu. Mateusz: Nasza droga do miejsca, w którym się teraz znaleźliśmy, była długa, pełna poświęceń i ryzykownych decyzji. Tak naprawdę ja na AWF poszedłem tylko po to, żeby mieć dostęp do sali gimnastycznej. Nie wiedziałem wtedy, co będę w życiu robić, ale wiedziałem, co kocham robić. Mieszkałem więc nad salą, schodziłem do niej w klapkach, skakałem 10 godzin, wracałem do pokoju, jadłem, szedłem na wykłady i znowu na salę, żeby skakać. Wiedziałem, że kiedyś to moje skakanie przekuję w sukces. Pamela: Nie od razu mieliśmy świetny plan na życie. Po studiach zaczęliśmy, standardowo, pracę w klubach fitness. Byliśmy trenerami personalnymi, pracowaliśmy w fitness korporacjach. – Chcieliście czegoś więcej niż praca dla kogoś? Pamela: Zbuntowaliśmy się. Nie chcieliśmy, jak wszyscy po AWF, iść tą samą drogą. Taka praca nas bardzo ograniczała i pozbawiała możliwości robienia tego, co kochamy najbardziej. Co z tego, że całe dnie spędzaliśmy w klubach fitness, jak po kilkunastu treningach dziennie z klientami nie mieliśmy czasu na to, żeby zrobić swój własny trening. Przestaliśmy mieć siłę na robienie czegoś, co kochaliśmy od dziecka. Nasza pasja przestała dawać nam radość. Chcieliśmy zacząć działać na własnych zasadach, a nie kierownictwa. – Postanowiliście wszystko rzucić z dnia na dzień? Mateusz: Tak, u nas nic nie dzieje się stopniowo. Jak podejmujemy decyzję, że coś jest warte zmiany, odrzucamy wszystkie rzeczy. Z dnia na dzień podjęliśmy decyzję, że rzucamy pracę i idziemy na swoje. Założyliśmy swoje ministudio treningu personalnego. Przez rok ciężko pracowaliśmy, zainwestowaliśmy mnóstwo pieniędzy. Już wtedy raczkował nasz blog, na którym publikowaliśmy przepisy. I nagle trafiliśmy do Warszawy na nagranie programu w telewizji śniadaniowej. Tam usłyszeliśmy, że jesteśmy fajni, ale nawet nie biorą nas zazwyczaj pod uwagę przy programach, bo mieszkamy w Trójmieście. Wróciliśmy do domu i jeszcze tej samej nocy podjęliśmy decyzję o przeprowadzce do Warszawy. Pamela: W Gdyni mieliśmy już stabilną sytuację zawodową, wypracowaną pozycję, zarabialiśmy. Ale zaczęliśmy prowadzić swoje kanały w social mediach i zaczęło nam się podobać, że docieramy do dużej liczby osób. Pomyśleliśmy, że Warszawa może być szansą na nasz rozwój zawodowy. – Wasze filmiki to była zupełnie nowa jakość. Przede wszystkim robione z dużym poczuciem humoru i dystansem. Ale niektórym to się nie podobało… Pamela: Jak we wszystkim zawsze znajdą się krytykanci. Na samym początku głównie wyśmiewali nas, że jesteśmy pajacami, a my chcieliśmy pokazać, że bycie fit to radość i zabawa, a nie smutne życie z wyrzeczeniami. Udowodnić zwykłym ludziom, którzy chcą o siebie zadbać, że nie trzeba robić wszystkiego na 100 procent – wystarczy regularność i pozytywne podejście, a wszystko będzie ok. Wydaje mi się, że właśnie za to ostatecznie ludzie nas polubili. Mateusz: Wszystko zrobiliśmy sami, od podstaw, i bardzo spontanicznie. Nie mieliśmy żadnego planu ani oczekiwań. Sześć lat temu social media nie były aż tak popularne jak teraz. Nie spodziewaliśmy się, że to może przerodzić się w nasz sposób na życie. Czytaj też: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii – Jesteście pozytywni. To widać na pierwszy rzut oka. To dość niepolskie podejście… Pamela: Wiem. I często to słyszymy. Mateusz: Staramy się myśleć tylko o dobrych rzeczach, nie skupiać się na negatywnych emocjach, bo to ściąga w dół. Nie krytykujemy, a jeśli chodzi o ocenę, to wolimy oceniać siebie niż innych. – Skąd się wzięliście tacy optymistyczni i pozytywnie zakręceni? Pamela: Nasi rodzice są tacy. Chyba że czasem naoglądają się za dużo telewizji (śmiech). Mateusz: W Polsce włączasz wiadomości i nie słyszysz żadnej pozytywnej rzeczy, bo ludzie lubią dramy. I zapominają, że skupianie się na takich rzeczach wchodzi potem w nawyk. Zapominasz, że wewnętrznie jesteś pogodnym i miłym człowiekiem. – To, że jesteście wysportowani, pomogło Wam podczas „Ameryka Express”? Mateusz: Może nie tyle sprawność i kondycja, a cechy charakteru, które udało nam się wypracować przez lata treningu. Nie poddajemy się łatwo, jesteśmy zahartowani. Wiemy, co to ból, dyskomfort i że z dobrym nastawieniem jesteśmy w stanie to przezwyciężyć. – Spodziewaliście się, że może być tak trudno? Pamela: Nie. Ale nawet gdybyśmy wiedzieli, to i tak byśmy się zdecydowali. Zawsze chcieliśmy wziąć udział w programie telewizyjnym, przeżyć taką ekstremalną przygodę. – Jesteście gwiazdami social mediów, YouTube’a. Po co Wam jeszcze telewizja? Pamela: To jest zupełnie nowe doświadczenie. A my lubimy robić nowe rzeczy, rozwijać się. Mateusz: Wychowaliśmy się na telewizji, więc dostaliśmy szansę, żeby zobaczyć wszystko od podszewki. Ale social mediów nie rzucimy. Za bardzo to lubimy. – Ludzie oskarżają Was, że sprzedajecie swoją prywatność. Nawet film z zaręczyn wrzuciliście do sieci. Mateusz: My nasz kanał traktujemy jako nasz pamiętnik. Zresztą ja uwielbiam kręcić filmy, ale nie wszystkie wrzucam. Lubimy dzielić się z ludźmi pozytywnymi emocjami. Co w tym złego? To są tylko momenty. Pamela: Wejdźmy na Facebooka czy Instagram – nie ma znajomego, który by nie pokazał zaręczyn, zdjęć ze ślubu czy nowo narodzonego dziecka. To przecież też są rzeczy prywatne. Trzeba spojrzeć w lustro, a dopiero potem krytykować. Przynajmniej ja tak robię. Nauczyłam się nie oceniać ludzi, zanim nie spojrzę na siebie i nie stwierdzę, że może też tak bym zrobiła. Dużo osób odziera się z prywatności, jeśli to tak nazwać, tylko my mamy więcej odbiorców. – To jak było z Waszymi zaręczynami? Mateusz: Wymyśliłem, że na rocznicę zabiorę Pamelę do Las Vegas i tam poproszę ją o rękę. Wszystko sobie dokładnie przemyślałem. Na szczęście Pamela nic nie podejrzewała. Pamela: Dla mnie to był szok. Cały dzień mieliśmy totalnie pod górkę. Najpierw na autostradzie zabrakło nam benzyny. Jeśli zastanawiacie się, czy budki telefoniczne na autostradach amerykańskich działają, to mogę wam powiedzieć, że działają. W końcu przyjechała jakaś pomoc, zapłaciliśmy kupę pieniędzy, jechaliśmy potwornie długo. Ale w końcu Mateusz obudził mnie pod wypożyczalnią sportowych samochodów i powiedział, że w ramach rocznicowej niespodzianki mogę sobie wybrać auto, którym będziemy jeździć po Las Vegas. Ucieszyło mnie to, bo oboje jesteśmy fanami motoryzacji. Katalog aut był spory. Niektórych z nich nawet wcześniej nie widziałam na zdjęciach (śmiech) – wybrałam dla nas zielone lamborghini. Pojechaliśmy nim do Czerwonego Kanionu. Każde z nas pamięta co innego. Ja, że tam było bardzo romantycznie, zachodziło słońce, a Mateusz… Mateusz: A ja, że rozstawiałem statyw (śmiech). Zestresowałem się. Pamela dobrze mnie zna, wie, kiedy coś knuję. Starałem się postępować tak, żeby myślała, że nadal nagrywamy filmik z naszego wyjazdu. Marzyłem, żeby ta chwila była dla niej niespodzianką, którą zawsze będzie dobrze wspominać. Postawiłem w końcu ten statyw i powiedziałem, że teraz zrobimy zdjęcie na samowyzwalaczu. Zamiast zdjęcia nacisnąłem REC, podbiegłem do niej i stało się. Klęknąłem i wyciągnąłem pierścionek… Pamela: A potem poprosił mnie o rękę. I mimo że tyle się znamy, nie mogłam w to uwierzyć. Zastanawiałam się, czy to się dzieje naprawdę. Aż zaczęłam się trząść. Widziałam, że Mateusz też się trzęsie – z podniosłości tej chwili, ale się nie przyzna. Mateusz: Mi było zimno (śmiech). – To kiedy weźmiecie ślub? Mateusz: O ślubie na razie nie myślimy. Chcemy nacieszyć się narzeczeństwem. To piękny i nowy stan dla nas. – Znaleźliście się w świecie, w którym jesteście poddawani nieustającej ocenie. Pamela: Tak, jesteśmy, ale hejtem się nie przejmujemy. Dostajemy bardzo dużo pozytywnych wiadomości i komentarzy. Cieszymy się, że zainspirowaliśmy i zmotywowaliśmy mnóstwo osób. To na nich wolimy się skupiać. Mateusz: Naszym sukcesem są ludzie, którzy nas obserwują. Nazywamy ich EL WARIATO. – Czym tak naprawdę się zajmujecie? Pamela: Z wykształcenia jesteśmy trenerami, ja również dietetyczką. Mamy swoją platformę, gdzie pomagamy z treningami i dietą. Prowadzimy nasze kanały social media, które obserwuje aktualnie około trzech milionów ludzi. Tworzymy treści mające na celu inspirowanie do zmian, pokazujemy naszą drogę i spojrzenie. Oprócz tego mamy swoje biznesy – markę odzieżową oraz nowo powstałą linię kosmetyków naturalnych. Mateusz: Taki fit lifestyle. – Dzięki swojej pasji staliście się sławni. Fajnie jest być sławnym? Mateusz: Wiadomo, że są dwie strony medalu. Jak mamy dużo wolnego czasu, jesteśmy na wydarzeniach, to nie przeszkadza nam to, że ktoś nas zaczepia, chce pogadać, zrobić zdjęcie, poprosi o autograf. Wtedy chętnie to robimy, bo doceniamy również czas, który te osoby poświęciły nam w internecie. Ale czasami musimy odmówić, a to jest straszne powiedzieć „nie”. Wtedy pamiętasz to do końca dnia… – A potem usłyszysz, że jesteś niemiły? Pamela: Czasem nawet, że woda sodowa nam uderzyła do głowy. Ale ludzie nie zastanawiają się, dlaczego odmówiliśmy, że złapali nas w prywatnych sytuacjach, w strefie ciszy w pociągu czy na chrzcinach w kościele. Mateusz: Bywa ciężko. Pamela: Każdy zna cenę popularności. Mateusz: Ale jak ktoś sika obok mnie do pisuaru i mówi, że jego syn mnie ogląda… to wtedy robi się dziwnie i nawet już zabawnie (śmiech). – Jaki jest Wasz przepis na dobry związek? Mateusz: Rozmowa. Warto komunikować sobie, co jest nie tak. Trzeba też ciągnąć się w górę. Jeśli widzimy, że nasz partner ma jakąś pasję, zainteresowania, nie powinniśmy tego krytykować, a wspierać go w tym. Pamela: Związek to też praca. Nic samo się nie zrobi. Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń.
Postawił wszystko na jedną kartę i ruszył w zupełnie nowym kierunku. Tylko w VIVIE! Michał Piróg zdradza, czym dziś się zajmuje: "Wiedziałem, że tam odżyję"
Po 25 latach pracy w telewizji Michał Piróg rozpoczął nowy etap kariery. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o powrocie do teatru, powodach swojej zawodowej decyzji oraz o tym, co dziś daje mu największą satysfakcję.
Kochał taniec, występował w Teatrze Roma, układał choreografie. Ale tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę. Ponad połowę życia spędził w telewizji. Spragniony ekscytujących doświadczeń Michał Piróg po raz kolejny zrobił woltę. Wrócił na deski teatru i… wyprodukował kosmetyki. O tym, czego szuka w życiu i dlaczego nigdy nie wziął ślubu, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Tylko w VIVIE! Michał Piróg o nowej drodze. Czym zajmuje się po odejściu z telewizji? – Czego się nauczyłeś w telewizji? Nie wiem, czy się nauczyłem, ale doświadczyłem tego, jak na moich oczach zmieniają się pokolenia. Uczestnicy kiedyś a dzisiaj to są zupełnie inni ludzie. I każde pokolenie przychodziło po coś innego, z innymi oczekiwaniami, innymi obawami, ograniczeniami i sposobem komunikowania. W normalnym życiu nie potrafiłbym tego dostrzec jak na dłoni. Dzięki temu programowi lepiej rozumiem młodych ludzi – Jesteś dla ludzi wyrozumiały? Nie wydaje mi się. Chociaż staram się kierować mądrą życiową zasadą, że zanim kogoś ocenię, muszę spróbować wejść w jego buty. – Trzeba chcieć. I ja chcę. I tak samo oczekuję, że ktoś spróbuje zrozumieć moje decyzje. Ocenianie z boku bez próby zrozumienia drugiej osoby, jej motywacji jest po prostu głupie. – A Ty rozumiesz swoje motywacje? Już mówiłem, że słucham swojej intuicji. – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. [...] – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. [...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
Małgorzata Kalicińska w najtrudniejszym momencie uciekała w pisanie. Tylko w VIVIE! wyznaje: „Wywalam swoją żałobę”
Pisanie od lat jest jej sposobem na opowiadanie o życiu. Dziś stało się także sposobem na oswojenie największej straty. Małgorzata Kalicińska w rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego właśnie słowa pomagają jej przetrwać najtrudniejszy czas.
Kiedy życie rozsypało się na kawałki, zrobiła to, co od lat wychodzi jej najlepiej – zaczęła pisać. Nie po to, by zapomnieć, ale by oswoić ból, nazwać emocje, a potem przetrwać kolejne dni po odejściu ukochanego męża. Małgorzata Kalicińska w poruszającym wywiadzie VIVY! opowiada Katarzynie Piątkowskiej o żałobie, życiu na odludziu i sile, jaką odnalazła w słowach. A także zdradza, dlaczego pisanie stało się dla niej najczulszą formą terapii i jak dzięki niemu uczy się żyć w świecie, którego już na zawsze brakuje jednej, najważniejszej osoby. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! - pisanie jest dla niej ratunkiem: "Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować" –Lubi Pani życie na odludziu? Lubię, bo teraz jestem „odlud”, choć przez większość życia byłam wesoła i towarzyska. Dusza towarzystwa po prostu. Ale tak mi się porobiło, że nie potrzebuję towarzystwa ludzkiego. – To ma związek ze śmiercią Pani męża? To się stało dużo wcześniej. Miałam może trzydzieści parę lat, dzieci zaczęły dorastać. Wcześniej na Saskiej Kępie w naszym domu toczyło się życie towarzyskie, a ja byłam matką karmiącą wszystkich, którzy nas odwiedzali. Znajomi zawsze coś do pyska dostali, bo nie umiałam inaczej. Pani też bez zupy fińskiej dzisiaj ode mnie nie wyjdzie. Aż nadszedł taki moment, kiedy zapragnęłam wyjechać z miasta. Najpierw do Łomianek, a potem na Mazury. Tam było ciszej, spokojniej. Mąż i dzieci zostali w Warszawie. Dużo czasu spędzałam sama i nie ukrywam, że bardzo ten stan polubiłam. [...] – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? [...] – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” Małgorzata Kalicińska, VIVA! 13/2026
Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po odejściu z telewizji Michał Piróg nie powiedział ostatniego słowa. Wrócił na scenę, stworzył własną markę i z odwagą realizuje kolejne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego znów podąża za intuicją i wyznaje: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”.
Kiedy jedni kurczowo trzymają się tego, co znane, on bez lęku zamyka jedne drzwi, by z impetem otworzyć kolejne. Po głośnym pożegnaniu z telewizją Michał Piróg wrócił na scenę, gdzie znów czuje dreszcz emocji. Ale to nie koniec niespodzianek. W rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojego najbardziej osobistego projektu i przekonuje, że właśnie teraz odnalazł przestrzeń, w której naprawdę chce się rozwijać. Michał Piróg w VIVIE! o nowym projekcie. Nie każdy wiedział, czym dziś się zajmuje – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. – Tak znienacka? Tak. Choć mogłem podejrzewać, że wkrótce mi się odechce, bo zagraliśmy przecież z tysiąc spektakli. – Coś się wydarzyło? W obu przypadkach po prostu zrozumiałem, że nie spotka mnie tam już nic ekscytującego. To było trochę jak jeżdżenie na wakacje od lat w to samo miejsce. Z przyzwyczajenia. A przecież jest tyle pięknych miejsc do zobaczenia. – Niemądry czy odważny? Podążający za intuicją. Z tym Teatrem Roma to było więcej zabawy, bo wtedy szykowano się do wystawiania „Tańca wampirów” w reżyserii wybitnego Corneliusa Baltusa, opartego na scenariuszu filmu Romana Polańskiego z 1967 roku. Dostałem od niego zaproszenie do udziału, nie musiałem nawet brać udziału w castingu. To było fajne, bo casting niezależnie od tego, co umiesz, a czego nie umiesz, jest stresujący. – Ale… Zaczęto pracę nad choreografią i to, co zobaczyłem, nie spodobało mi się. Powiedziałem, że rezygnuję, bo nie mam zamiaru brać w tym udziału. Po prostu wyobraziłem sobie, że przez kilka kolejnych lat będę musiał tańczyć w czymś, co mi się na dzień dobry nie spodobało. – Jednak jesteś szalony. Wystąpić w takim musicalu, z takim reżyserem to marzenie wielu tancerzy i aktorów. Pewnie tak, ale dla mnie to by nie było nic ekscytującego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu.[...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. – Teraz to na nudę nie możesz narzekać. Grasz w teatrze, jeździsz ze spektaklami po całej Polsce i wprowadzasz na rynek kosmetyki. A wszystko przez przypadek. Wiesz, ja spotykam na swojej drodze odpowiednie osoby, bo głośno mówię, co chcę zrobić. Gdybym nikomu słowem nie wspomniał, że od dawna myślałem o zrobieniu kosmetyków, które będą zgodne z moją filozofią, producentka teatralna, z którą pracuję, nie powiedziałaby mi: „Świetnie! Znam ludzi, którzy mogą to dla ciebie zrobić”. Dzisiaj jest moją wspólniczką. A ja marzyłem o stworzeniu kosmetyków z dobrych składników, bez oszukiwania, takich bliżej natury, ale jednocześnie skutecznych. Udało się. Moja marka nazywa się 24seven Cosmetics. Udało nam się stworzyć kosmetyk o takiej formule, że po miesiącu rzetelnego używania skóra jest odmłodzona o 12 lat. – Co wiesz o produkcji kosmetyków? Teraz, po miesiącach bywania w laboratorium, coraz więcej. Ale nie skończyłem żadnej szkoły, w której mógłbym się tego nauczyć, więc lepiej, że to nie ja zabrałem się za robienie mikstur (śmiech). Od tego jest magister farmacji Małgorzata Trojanowska. O, wiesz, czego nauczyłem się w „Top Model”? Że każda rasa potrzebuje innych kosmetyków. A my stworzyliśmy takie, które będą dobre dla wszystkich. – Kim dzisiaj jesteś? Aktorem bez szkoły. Producentem kosmetyków, też bez szkoły. Wychodzi na to, że nieukiem (śmiech). A tak poważnie to czuję, że moje życie stało się spokojniejsze i po wielu latach miotania się znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość?
Wielka miłość pozostawiła po sobie ogromną pustkę. Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o życiu po stracie męża i wyznaje, czy po takiej miłości można jeszcze otworzyć serce na kogoś nowego?
Przez niemal dwie dekady szli przez życie ramię w ramię. Dzielili codzienność, marzenia i zwykłe rytuały, które z czasem stały się najcenniejszymi wspomnieniami. Po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska musiała nauczyć się świata, w którym nic nie jest już takie samo. Dziś z niezwykłą szczerością opowiada Katarzynie Piątkowskiej o życiu po stracie i słowach, które usłyszała od zupełnie obcych ludzi. Czy po wielkiej miłości można jeszcze zrobić miejsce na nowe uczucie? W najnowszym wydaniu VIVY! pisarka po raz pierwszy tak otwarcie mówi o tym, co przyniosły jej ostatnie miesiące. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! o miłości. Czy otworzy serce na nowy związek? – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”