Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2026-03-15T13:01:04.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
items: Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
items: TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
items: „Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
items: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
items: TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
items: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
items: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem
items: Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
items: Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
items: Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu"
items: Zarządza najpiękniejszym muzeum w Polsce i wychowuje troje dzieci. Jak to łączy? Jej sekret może zaskoczyć
items: Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE
items: Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła
items: Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
items: Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce
items: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru
items: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam"
items: Zapomnij o nudzie w stylu PRL: Krzysztof Miruć zmienił dom legendy tamtych lat w architetoniczne arcydzieło
items: Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
items: Studio 225: Przestrzeń, która buduje kobiecą siłę
items: Śladami Poirota po Nilu. Ta jedna podróż pokaże Egipt jak z powieści Agathy Christie
items: Zapomnij o all inclusive. Wakacje na campingu mają coś, czego nie da ci żaden resort
items: Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
items: Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek

Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
type: item
date: 2026-03-15T13:00:31.000Z
creator: Karol Sowa
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Elżbieta Penderecka
subject: Krzysztof Penderecki
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
encoded: Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy…

jam7-2289e66.jpg
width: 2500
height: 2500

Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
type: item
date: 2026-03-14T13:00:57.000Z
creator: Karol Sowa
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Elżbieta Penderecka
subject: Krzysztof Penderecki
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
encoded: Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich…

jam9-7d535ed.jpg
width: 2500
height: 2500

TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
type: item
date: 2026-03-14T09:00:47.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Ewa Gawryluk
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
encoded: Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczyt…

jam16-3761b8c.jpg
width: 2500
height: 2500

„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
type: item
date: 2026-03-12T15:15:33.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: dzieci gwiazd
subject: Fabienne Wiśniewska
subject: magazyn VIVA!
subject: Mandaryna
subject: Marta "Mandaryna" Wiśniewska
subject: Marta Wiśniewska
subject: Viva! wywiad
subject: Xavier Wiśniewski
description: Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
encoded: Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne,…

mandarynapiec-60f29b8.jpg
width: 1333
height: 2050

Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
type: item
date: 2026-03-12T10:30:44.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Elżbieta Penderecka
subject: Krzysztof Penderecki
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva
description: Przez 30 lat pracował u boku Elżbiety Pendereckiej i współtworzył jedne z najważniejszych wydarzeń muzyki klasycznej. Andrzej Giza w rozmowie z VIVĄ! wspomina kulisy tej niezwykłej współpracy oraz opowiada historie z życia państwa Pendereckich.
encoded: Przez trzy dekady był jednym z najbliższych współpracowników Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dziś prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do niezwykłych historii z życia państwa Pendereckich – od kulis organizacji prestiżowych festiwali po prywatne anegdoty, które pokazują ich z zupełnie innej, bardziej osobistej strony. TYLKO W VIVIE!: Andrzej Giza o Elżbiecie i Krzysztofie Pendereckich. Tak pojawił się w ich życiu Andrzej Giza: Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. […] – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś…

jam10-7185480.jpg
width: 2500
height: 2500

TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
type: item
date: 2026-03-11T14:30:46.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: dzieci gwiazd
subject: Ewa Gawryluk
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Choć różnią się niemal we wszystkim, stworzyli związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. W rozmowie zdradzają, jak wygląda ich codzienność i który moment w relacji był dla nich prawdziwym sprawdzianem.
encoded: Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr Domaniecki w szczerej rozmowie opowiadają o tym, jak naprawdę wygląda ich związek. Aktorka przyznaje, że są jak ogień i woda, ale właśnie dzięki temu świetnie się uzupełniają. W wywiadzie dla magazynu "Viva!", który przeprowadziła Katarzyna Piątkowska, wracają też do ważnego momentu w swojej relacji – pierwszego spotkania Piotra z córką aktorki, Marysią. Ewa i Piotr o ważnym etapie swojego związku. Chodziło o jej córkę. Wywiad VIVA! [...] – Jesteście jak ogień i woda? Piotr: Różnimy się w wielu sprawach. Nawet inne rzeczy lubimy oglądać. Ja kocham stare filmy, Ewa woli „Bridgertonów”. Ewa: Jestem małomówna, w przeciwieństwie do Piotrka (śmiech). Sama słyszysz. Potrafi mówić bez przerwy. Mnie czasem wystarczą dwa zdania i już mam załatwioną sprawę. Za to Piotr… ma zawsze dużo do powiedzenia. Gdy w nocy wracam ze spektaklu, zawsze na mnie czeka. I gdy ja marzę o przyłożeniu głowy do poduszki, on zaczyna swoją serię pytań. Czasem mnie to wkurza, bo jestem zmęczona i wszystko zdążyłam mu opowiedzieć przez telefon. – To nieduży koszt za bezwarunkową miłość. Ewa: To prawda. Ale czasem wolałabym, żeby pomilczał (śmiech). Nie mówi tylko wtedy, gdy ogląda mecz. Piotr: Byłem trenerem bramkarzy w Legii, a piłka to moja pasja. – A Ewy? Ewa: Na początku znajomości, kiedy chciałam się podlizać, oglądałam razem z nim. Ale przestałam (śmiech). Piotr: Za to ja nie oglądam polskich seriali. I nie będę oglądał, dopóki moja żona nie będzie w nich więcej grała (śmiech). Ewa: Wiesz, Piotr jest trenerem z prawdziwego zdarzenia. Coachem. I dla zawodników, i dla mnie. Piotr: Bywam bardzo zasadniczy i wymagający. Ewa: Ale jesteś sprawiedliwy i dlatego dzieciaki cię uwielbiają. Piotr ma talent pedagogiczny. – Wykorzystał to podczas pierwszego spotkania z Twoją córką Marysią? Piotr: To było dla mnie bardzo stresujące spotkanie. Marysia ma przecież prawo do własnego osądu całej sytuacji. Nie miałem wpływu na to, co myśli o nowym związku swojej mamy, mogłem się tylko…

jam11-0df8bcb.jpg
width: 2500
height: 2500

Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
type: item
date: 2026-03-11T12:30:53.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Elżbieta Penderecka
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
description: Przez 30 lat Andrzej Giza współpracował z Elżbietą Penderecką przy organizacji jednego z najważniejszych festiwali muzyki klasycznej. Dziś, jako prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, wspomina kulisy tej relacji. W wywiadzie dla „VIVY!” opowiada o pracy z wybitną mecenaską kultury, niezwykłych spotkaniach i historiach z życia u boku Pendereckich.
encoded: Przez 30 lat stał u boku Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dzisiaj prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, pomagał w organizacji słynnego wielkanocnego festiwalu, zdobywał miliony, uczył się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki klasycznej. Andrzej Giza o współpracy z Elżbietą Penderecką w VIVIE! Tak wyglądały kulisy ich relacji – Spędziłeś u boku Elżbiety Pendereckiej 30 lat. Rozdzieliła Was dopiero jej niespodziewana śmierć. Zastąpiłeś ją na stanowisku prezesa Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena organizującego jeden z najważniejszych światowych festiwali. Objąłem stanowisko prezesa, ale nie mogę powiedzieć, że zastąpiłem panią Elżbietę Penderecką, bo ona jest nie do zastąpienia. – Była niezwykłą postacią? I niezwykle zasłużoną dla polskiej kultury. Będę walczył ze wszystkich sił o to, by tak ją zapamiętano. Nie tylko jako żonę Krzysztofa Pendereckiego, ale jako wybitną animatorkę kultury, ambasadorkę polskiej kultury, osobę nietuzinkową, której udział w jakimś wydarzeniu był nobilitacją dla organizatora. Ale tak, jest… była bardzo barwną postacią, a 30 lat u jej boku było pełne anegdot, wybitnych postaci, zrealizowanych rzeczy, które teoretycznie były nie do zrealizowania i… węgorzy. Wiesz, że choć zmarła w październiku ubiegłego roku, ja wciąż mówię o niej w czasie teraźniejszym? Współpracownicy mnie poprawiają, a mnie się wciąż chyba jeszcze w głowie nie przestawiło. – Zaintrygowałeś mnie węgorzami. Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakow…

jam6-0a51df5.jpg
width: 2500
height: 2500

Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem
type: item
date: 2026-03-10T11:30:54.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Wywiady VIVY
subject: Ludzie
subject: Ewa Gawryluk
subject: Historia miłości
subject: historie miłosne
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Aktorka i trener bramkarzy piłki nożnej. Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Ewa Gawryluk-Domaniecka i Piotr Domaniecki cztery lata temu spotkali się przypadkiem i dali sobie szansę. Katarzynie Piątkowskiej opowiedzieli o swojej miłości, o dużej różnicy wieku, nauce kompromisów i swojej malutkiej, ale zgranej rodzinie.
encoded: Pewnego dnia na lotnisku w Warszawie Ewa Gawryluk… po prostu się zgubiła. Z pozoru błaha sytuacja okazała się początkiem historii, której żadne z nich się nie spodziewało – zwłaszcza że aktorka była wtedy świeżo po rozwodzie i wcale nie myślała o nowej relacji. O tym, jak przypadkowe spotkanie przerodziło się w ważną relację, Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr opowiadają w szczerej rozmowie. W jego rodzinie film i opera to codzienność. Dlatego sława Ewy Gawryluk nie zrobiła na nim wrażenia. Wywiad VIVA! [...] – Od czego zaczęła się Wasza wspólna historia? Ewa: Od mojego zagubienia na lotnisku w Warszawie. – Przecież to nie jest takie dużo lotnisko (śmiech). Ewa: I znam je dosyć dobrze, bo często na nim bywam, ale okazuje się, że da się. – Może to zrządzenie losu. Ewa: Być może, zwłaszcza że byłam tuż po rozwodzie i nie w głowie były mi nowe znajomości, a co dopiero wchodzenie w nowy związek. Przyznam szczerze, że na myśl o tym odczuwałam pewnego rodzaju niechęć. Tak czy inaczej… wracałam z nocnych zdjęć we Wrocławiu i byłam kompletnie nieprzytomna. A z samolotu wypuszczono pasażerów innym gate’em niż zwykle. I szukając wyjścia do miasta, po prostu się zgubiłam. Piotr: Byłaś naprawdę zagubiona. Do tego stopnia, że pomyślałem, że sprawdzę, czy nie potrzebujesz pomocy. Ewa: Teraz wiem, że Piotrek jest empatyczny i nigdy nikogo nie zostawi bez pomocy. A wtedy skorzystałam z jego wsparcia. [...] Piotr: Odprowadziłem ją do taksówki i dopiero na sam koniec przedstawiliśmy się sobie. – Podszedłeś do niej, bo ją rozpoznałeś? Piotr: Ależ skąd! Ewa była dość dokładnie zasłonięta czapeczką z daszkiem i okularami przeciwsłonecznymi. Ewa: A potem odnalazł moje konto na Instagramie i zaczął do mnie pisać. Najpierw przypomniał się, że to on jest człowiekiem, który nie zostawił mnie w potrzebie. – Potraktowałaś go jak natrętnego fana? Ewa: Ale nie byłam niegrzeczna. Raczej starałam się zachować zdrowy dystans. Aż odkryłam, że nasze pisane rozmowy stają się coraz częstsze, coraz ciekawsze,…

jam14-3601176.jpg
width: 2500
height: 2500

Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
type: item
date: 2026-03-05T10:30:06.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Amal Clooney
subject: George Clooney
subject: Historia miłości
subject: Hollywood
subject: magazyn VIVA!
subject: Taylor Swift
subject: związki
description: Łączy ich coś więcej niż sława i czerwone dywany. Wspierają się w najważniejszych momentach, potrafią cieszyć się sukcesem partnera i nie tracą przy tym własnej niezależności. Adrien Brody i Georgina Chapman, Taylor Swift i Travis Kelce czy Amal i George Clooney pokazują, że współczesne power couples to nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim relacje oparte na przyjaźni, szacunku i wspólnym kierunku w życiu.
encoded: Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Poznali się w 2019 roku. On nigdy nie oceniał jej za trudną przeszłość, ona jemu dała miłość, za którą tak tęsknił. W ubiegłym roku, odbierając Złoty Glob za rolę w filmie „Brutalista”, Brody dziękował ukochanej: „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj”. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Nie ma znaczenia, jaka jest między nimi różnica wieku. Nie ma znaczenia, ile mają za sobą rozstań i przelotnych romansów. Nie ma znaczenia, czym się zajmują zawodowo. Znaczenie mają zupełnie inne rzeczy. Wsparcie, wzajemny szacunek, podziw. Wtedy mogą stworzyć związek, w którym razem będą silniejsi, niż są osobno. Power couples. Silne pary. Ale nie takie, które są znane i wpływowe, jak kiedyś Victoria i David Beckhamowie. To pary, których wspólna rzeczywistość jest dużo bogatsza, bo razem mogą więcej. Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry, „miłość to nie patrzenie na siebie nawzajem, lecz patrzenie w tym samym kierunku”. Ale dzisiejsze power couples nie tylko patrzą w tym samym kierunku. Patrzą też na siebie. Z miłością, czułością i uznaniem. Power couples – dlaczego dziś fascynują bardziej niż kiedyś „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj. Twoja wielka szczodrość, wewnętrzna siła i kreatywność, jakimi emanujesz, sprawiają, że codziennie wiem, jakim człowiekiem chcę być. Myślałem, że chwile jak ta nie będą mi już dane. Tymczasem dzięki tobie znów mogę ich doświadczać”, mówił wzruszony Adrien Brody, odbierając w 2025 roku statuetkę Złotego Globu za rolę w filmie „Brutalista”. Dziękował swojej partnerce Georginie Chapman, z którą związany jest od 2019 roku. Wcześniej jego życie osobiste było raczej nieudane. Nie mówiąc o jego wybrance, byłej żonie producenta filmowego Harveya Weinsteina, skazanego na 39 lat więzienia za nadużycia seksualne i gwałty. Oboje sądzili, że nic w życiu dobrego ich już nie spotka, do czasu gdy oboje przyjechali na bankiet do Heleny Christensen do Portoryko. Z kolei Timothée Chalamet, odbierając w tym roku statuetkę za film „W…

jamniki-double-62-80067e7.jpg
width: 3264
height: 3264

Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
type: item
date: 2026-03-02T20:06:20.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Dorota Wellman
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe relacje
subject: przyjaźń
subject: Viva! wywiad
description: Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
encoded: Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O …

179433-7b47f01.jpg
width: 1500
height: 1000

Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu"
type: item
date: 2026-03-01T13:00:43.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Dorota Szelągowska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Dorota Szelągowska mówi bez unikania trudnych tematów. Projektantka i osobowość telewizyjna z charakterystyczną szczerością opowiada o śmierci, lęku i kruchości szczęścia. To wywiad, w którym nie ma miejsca na półprawdy ani wygodne milczenie.
encoded: Dorota Szelągowska przyznaje, że nie lubimy prawdy – zwłaszcza tej o przemijaniu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o potrzebie oswajania śmierci, o własnych zmaganiach z nerwicą lękową i o tym, jak przez lata funkcjonowała w cieniu ataków paniki. To poruszające wyznanie o strachu, który potrafi sparaliżować życie, ale też o odzyskiwaniu sprawczości, terapii i kruchym, świadomie przeżywanym szczęściu. To był najtrudniejszy czas w jej życiu. Dorota Szelągowska mówi o tym po latach. Wywiad VIVA! [...] – Nie lubimy prawdy. My dzisiaj nawet oszukujemy dzieci, unikając odpowiedzi na trudne pytania, a potem takie są efekty. Nie zabieramy ich na pogrzeby, żeby od dzieciństwa oswajać śmierć, tylko za wszelką cenę chcemy uchronić je przed trudnymi doświadczeniami. Pamiętam, jak moja koleżanka opowiadała, że dziecko zapytało ją, dlaczego kurczaczek nazywa się tak samo jak ten kurczaczek, którego się je. Ona była przerażona i zamiast normalnie odpowiedzieć, po prostu zmieniła temat. Nie podoba mi się to, bo jestem wielką fanką rzeczywistości i nazywania rzeczy po imieniu. Dlatego też oprócz tematu starzenia się zainteresowałam się umieraniem. To jest jedyna rzecz na świecie, która dotyczy nas wszystkich bez wyjątku. W dzisiejszych czasach unikamy nie tylko rozmów, ale nawet myślenia o nim. Może dlatego, że nikt nie wraca z pretensjami, że jednak można się było lepiej przygotować (śmiech). Idziemy na drugą stronę, no i nara, pa, pa, pa. A przecież kiedyś całe rodziny zbierały się wokół zmarłej osoby, włącznie z dziećmi, żeby ją pożegnać, powspominać. Zajmujemy się tyloma rzeczami w życiu, rozważamy rzeczy, które być może nigdy nie nastąpią, a udajemy, że jedyna pewna, czyli śmierć, nie istnieje. Boimy się i jej, i starzenia się. I ten strach jest OK, ale on nie powinien nas zamykać w zabobonach, tylko raczej sprawić, że zaczniemy ten temat oswajać. Gadajmy o nim, o tym, jak ma wyglądać nasz pogrzeb, napiszmy testament. To nie jest kuszenie losu, tylko myślenie…

jam19-6e16c93.jpg
width: 2500
height: 2500

Zarządza najpiękniejszym muzeum w Polsce i wychowuje troje dzieci. Jak to łączy? Jej sekret może zaskoczyć
type: item
date: 2026-02-27T08:30:30.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: magazyn VIVA!
subject: muzeum
subject: sztuka
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Zarządza jednym z najważniejszych muzeów w Polsce, a jednocześnie codziennie mierzy się z wyzwaniami, które zna każda pracująca matka. Marianna Otmianowska opowiada o kulisach swojej pracy i o tym, co naprawdę daje jej równowagę.
encoded: Marianna Otmianowska – pierwsza dyrektorka Łazienek Królewskich – w rozmowie z Katarzyną Piątkowską pokazuje, że za stanowiskiem i prestiżem kryje się zwyczajne życie pełne kompromisów, wieczornych obowiązków i rodzinnych żartów. Mówi o pracy w świecie kultury, która nie kończy się o 16:00, o wsparciu męża i trojga dzieci oraz o dystansie, bez którego – jak przyznaje – trudno byłoby jej zachować równowagę między "bywaniem dyrektorką" a po prostu byciem człowiekiem. Dyrektorka Łazienek Królewskich o macierzyństwie i ambicji. Wywiad VIVA! [...] – Dzisiaj musi być Pani bizneswoman, psycholożką, socjolożką, historyczką sztuki, czyli po prostu kobietą orkiestrą. A może dyrygentką? Pewnie dlatego tak lubię filharmonię i koncerty. Orkiestra symfoniczna bardzo mi odpowiada (śmiech). – Zapomniałam o roli matki. Pani ma troje dzieci. Trudniej jest zarządzać Łazienkami Królewskimi czy domem? Jedno i drugie jest wielkim wyzwaniem (śmiech). – Pracuje Pani od 8 do 16? Niestety nie do 16, dlatego że w świecie kultury dużo się dzieje wieczorami. To jest wzajemna relacja pomiędzy różnymi instytucjami. Ja bywam u kogoś, ktoś bywa u nas. Możemy na siebie liczyć w różnych obszarach. Uważam, że kultura organizacji pomiędzy instytucjami wymaga, by się wspierać. – A co na to mąż i dzieci? Dzieci różnie. Pozwalają zachować zdrowy dystans do rzeczywistości. Mój syn potrafi mnie przekornie zapytać: „I co? Uważasz, że jesteś ważna przez chwilę?”. Mam dzieci w wieku 15, 10 i 5 lat. Najmłodszy syn twierdzi, że najwspanialsze muzeum to jest moje muzeum, ale po chwili dodaje, że jest jeszcze Muzeum Techniki. Dzieci bywają zmęczone moją pracą. Z drugiej strony lubią, że ja lubię to, co robię. Myślę, że to jest fajne. A jeśli chodzi o najbliższą rodzinę… bez ich wsparcia, w tym szczególnie mojego męża, nic by się nie wydarzyło. I bez zdrowego dystansu, którego wszyscy bardzo potrzebujemy. Wszelkie żarty moich dzieci, moich braci są potrzebne, bo sprowadzają mnie na ziemię. – I nie ma dla nich znacz…

jam7-6a4c309.jpg
width: 2500
height: 2500

Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE
type: item
date: 2026-02-26T18:30:26.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: magazyn VIVA!
subject: projektanci
subject: Viva! wywiad
description: Z dnia na dzień stracił nie tylko biznesowego partnera, ale też przyjaciela i świat, który budował przez lata. Po tragicznej katastrofie samolotu imperium Marcella Pustula rozpadło się, a on sam musiał zmierzyć się z pustką, stratą i finansowym upadkiem. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY projektant, który ubierał Beyoncé, Madonnę i Lady Gagę, opowiada o najciemniejszym rozdziale swojego życia i o tym, jak nauczył się zaczynać od nowa.
encoded: Kiedy w październiku 2022 roku dowiedział się o katastrofie samolotu u wybrzeży Kostaryki, w jednej chwili stracił bliskiego człowieka i poczucie bezpieczeństwa. Chwilę później zaczął tracić także firmę, którą budował przez lata. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY wraca do tamtych wydarzeń i po raz pierwszy tak otwarcie mówi o cenie sukcesu, samotności i konieczności zaczynania od zera. Zanim jednak powstało modowe imperium z butikami w Berlinie i Los Angeles oraz marka kochana przez światowe gwiazdy, był chłopakiem z Michałkowic niedaleko Siemianowic Śląskich. To właśnie tam, podpatrując babcię i mamę szykującą się w niedzielę do wyjścia, narodziło się marzenie, które zaprowadziło go najpierw do Nowego Jorku, a później na czerwone dywany. Dziś buduje wszystko od nowa — już pod własnym nazwiskiem. Od Michałkowic do Los Angeles – jak Marcell Pustul stracił wszystko i zaczyna od nowa. Wywiad VIVA! – Jak 18-latek ze śląskiego miasteczka poradził sobie w Nowym Jorku? Bardzo chciałem sam budować swoje życie, a tam miałem okazję. W końcu wyrwałem się spod opiekuńczych skrzydeł mojej rodziny, które tak naprawdę mnie zniewalały. Poczułem zew wolności i bardzo mi się to spodobało. Od razu zacząłem pracować. Rano, przed zajęciami w jednej z knajpek serwowałem śniadania, a wieczorami byłem kelnerem na eventach. Sprzątałem mieszkania bogaczy i odkładałem każdy grosz na opłacenie studiów i mieszkanie. Potem załapałem się jako visual merchandiser w Zarze i projektowałem wystawy, aż w końcu trafiłem do McQueena. Zaczynałem od najniższych stanowisk, ale mogłem podglądać, jak się robi wielką modę. Studiowałem modę, ale też PR i marketing. Uważam, że dobrze wykorzystałem swój moment. – Nie chciałeś tam zostać po studiach? Nie, bo te pięć lat w Stanach Zjednoczonych były dla mnie naprawdę ciężkie. Prowadziłem bardzo intensywne życie, wypełnione nauką i pracą. Wolałem wrócić do Europy, ale nie chciałem do Polski. Zawsze lubiłem Berlin i pomyślałem, że przeniosę się właśnie tam.…

jam2-af6cf25.jpg
width: 2500
height: 2500

Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła
type: item
date: 2026-02-26T14:15:48.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Dorota Szelągowska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Dorota Szelągowska rzadko mówi półsłówkami. Projektantka wnętrz i osobowość telewizyjna otwiera się na temat relacji, pracy i momentów przełomowych, które na nowo poukładały jej życie.
encoded: Dorota Szelągowska opowiada o długiej drodze do zdrowych relacji, stawiania granic i odcinania się od ludzi, którzy ją wykorzystywali. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską przyznaje, że dopiero dziś potrafi być uczciwa wobec siebie, zamykać niedobre etapy i wybierać życie, w którym po godzinie 17 jest już tylko dla bliskich. To opowieść o odpowiedzialności za własne decyzje, redefinicji sukcesu i zgodzie na to, że szczęście bywa nieoczywiste. Dorota Szelągowska o relacjach, które ją niszczyły. Wywiad VIVA! [...] – Przyjaciół nie poznaje się w biedzie… Sama się o tym przekonałam, ale to była bardzo długa droga. Chyba niektórych rzeczy naprawdę długo się uczę. Dopiero od niedawna mogę powiedzieć, że po raz pierwszy mam zdrową relację ze sobą, z bliskimi, a wokół siebie mam sprawdzonych ludzi, którzy są obok mnie dla mnie, a nie dlatego, że mogą coś ode mnie dostać. W końcu zrozumiałam, że już nie mam czasu na otaczanie się ludźmi, którzy są dla mnie źli i mnie wykorzystują. – Długo na to czekałaś? Nie czekałam, tylko byłam w procesie, który pozwolił mi stanąć w prawdzie. Wiesz, to nie jest tak, że ja nagle odkryłam, że ktoś mnie wykorzystał i wszystko to jest jego wina. Lubimy tak myśleć, zrzucając z siebie odpowiedzialność. Ja jednak z tych relacji też czerpałam. I musiałam szczerze odpowiedzieć sobie, dlaczego w nich tkwiłam. Powinniśmy być uczciwymi wobec siebie, bo inaczej leżymy. – Uczysz się na cudzych błędach czy na swoich? Wolałabym na cudzych, ale jakoś nie wychodzi. Muszę sama się sparzyć, żeby się zorientować, że coś jest nie dla mnie. Ostatni czas w moim życiu to moment zamykania różnych rzeczy, relacji, rozstawania się. Nie z partnerem oczywiście! Ale z przekonaniami na swój temat. Kiedyś mi się wydawało, że najlepiej jest, gdy praca jest moją pasją. Gó…o prawda! Jak praca jest twoją pasją, nigdy z niej nie wychodzisz. Owszem, powinna ci sprawiać przyjemność i dobrze by było, gdybyś chodziła do niej bez zgrzytania zębami, ale to wystarczy. Ja kiedyś…

jam12-8c4c4e9.jpg
width: 2500
height: 2500

Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
type: item
date: 2026-02-26T06:28:18.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: magazyn VIVA!
subject: projektanci
subject: Viva! wywiad
description: W wieku 30 lat dostał inwestycję, o której marzy większość projektantów – 20 milionów euro i wsparcie jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów. Kilka lat później stracił nie tylko firmę, ale i przyjaciela. Dziś Marcell Pustul wraca do punktu wyjścia – bogatszy o doświadczenie, bardziej świadomy i gotowy budować markę na własnych zasadach.
encoded: Miał butiki w Berlinie i Los Angeles. Ubierał Madonnę, Toni Braxton, Beyoncé. Pewnego dnia świat projektanta runął. Dzisiaj Marcell Pustul buduje wszystko od nowa. O drodze do sukcesu, bolesnej stracie i widokach na przyszłość opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Od Marcell von Berlin do nowego początku: jak Marcell Pustul odbudowuje markę – Przez lata pracowałeś za granicą. Miałeś butiki w Berlinie, Frankfurcie, Los Angeles. Stworzyłeś markę Marcell von Berlin, którą kochały gwiazdy. Twoje kreacje nosiły Beyoncé, Toni Braxton, Madonna, Lady Gaga. Teraz zaczynasz wszystko od nowa w Warszawie, z nową nazwą. W wyniku splotu różnych okoliczności straciłem wszystko, co budowałem przez lata, i musiałem zacząć od zera. Postanowiłem zrobić to w miejscu, z którym wcześniej nie miałem do czynienia. Od zawsze uważałem, że to moja marka powinna być bardziej znana ode mnie, i lepiej, żeby na czerwonym dywanie pojawiały się gwiazdy w moich sukniach, a nie ja. Ale ponieważ zaczynam z nową energią w nowym miejscu, postanowiłem dać temu, co robię, swoje nazwisko. – Wszyscy pytają, co tu robisz? Codziennie słyszę to pytanie. Ludzie chyba myślą, że zwariowałem (śmiech). – Łatwo jest uwierzyć, że skoro odniosłeś sukces w Los Angeles, to złapałeś Pana Boga za nogi. A wiesz, że ja tak nie uważałem? Ubierałem gwiazdy: Toni Braxton, Beyoncé, Lady Gagę i wiele innych. W Los Angeles wszystko kręci się wokół stylistów – to oni są bramą do gwiazd. Zaczęło się od wypożyczeń do sesji i mniejszych wydarzeń. Jedna suknia pojawiła się na czerwonym dywanie, potem kolejna. Nagle telefon zaczął dzwonić częściej. Pamiętam moment, kiedy zobaczyłem zdjęcie, na którym Madonna ma na sobie mój projekt. W pewnym momencie moje kreacje zaczęły być brane na gale, premiery, występy sceniczne. I wtedy zrozumiałem, że marka zaczęła żyć własnym życiem. Ale wciąż wydawało mi się, że jestem niewystarczający i że to wszystko, co dał mi los, będę musiał kiedyś zwrócić. Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko. –…

jam4-36226a6.jpg
width: 2500
height: 2500

Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce
type: item
date: 2026-02-25T15:30:45.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: magazyn VIVA!
subject: muzeum
subject: sztuka
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie.
encoded: To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie. Mówili, że historia sztuki to strata czasu. Dziś Marianna Otmianowska nie musi niczego udowadniać. Wywiad VIVA! – Sztuka w Polsce ma się coraz lepiej? Na szczęście tak. Świadczy o tym chociażby liczba zwiedzających Muzeum Łazienki Królewskie. W ciągu roku ogród odwiedza pięć milionów, a zabytkowe budynki ponad pół miliona osób rocznie i te statystyki z roku na rok są coraz wyższe. – Coraz bardziej dostrzegamy jej terapeutyczną moc? W 2023 roku zorganizowaliśmy pierwszą w Warszawie wystawę prac Fridy Kahlo. Choć środowisko kręciło nosem, bo Frida Kahlo jakoś im do Łazienek Królewskich nie przystawała, rozmawiając z jednym ze zwiedzających, dowiedziałam się, że zmieniła życie pewnej dziewczyny, która miała bardzo trudny okres w życiu. Po tym, co zobaczyła w Podchorążówce, zaczęła szukać kolorów wokół siebie. Wciąż mam dreszcze, gdy o tym myślę. Wiem też, że pewna osoba, która porusza się na wózku, kilkakrotnie odwiedzała wystawę, bo tak pozytywnie wpłynęła na jej postrzeganie świata. – Sztuka może zmienić życie. W Pałacu na Wyspie, w Sali Salomona prezentujemy prace współczesnego artysty Nicolasa Grospierre’a. Heliogramy wypełniają puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcella Bacciarellego. Pewna dziewczynka powiedziała mi, że one są „miękkie dla wzroku” i myślę, że to jest genialne określenie. Po prostu nasz wzrok, nasze głowy, potrzebują czegoś pięknego, inspirującego, spokojnego i delikatnego. Z każdej strony atakują nas przecież brutalne zdjęcia i filmy z wojen toczących się na świecie, wypadków, katastrof. Sztuka pozwala nam na chwilę od tego wszystkiego odetchnąć. Potrzebujemy jej, bo ona przywraca harmonię i pozwala się odprężyć. Ja, między in…

jam8-f2bf3b0.jpg
width: 2500
height: 2500

Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru
type: item
date: 2026-02-25T10:30:05.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Dorota Szelągowska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Dorota Szelągowska rzadko owija w bawełnę – także wtedy, gdy mówi o hejcie, pieniądzach i rodzinie. W szczerej rozmowie odsłania swoją wrażliwość i przyznaje, że sukces ma więcej niż jedno źródło.
encoded: W wywiadzie Dorota Szelągowska opowiada o cenie rozpoznawalności, życiu między Polską a Hiszpanią oraz o tym, jak naprawdę radzi sobie z falą internetowej krytyki. Katarzynie Piątkowskiej mówi wprost o trudnym dzieciństwie, pierwszych zarobionych pieniądzach oddawanych mamie i o tym, że nie wstydzi się ani szczęścia, ani wsparcia znanej matki. To rozmowa o wdzięczności, pokorze i o świecie, który coraz częściej ją zdumiewa – i nie zawsze pozytywnie. Dorota Szelągowska o hejcie i znanej mamie. Wywiad VIVA! [...] – Z hejtem, zdaje się, jesteś za pan brat. Zawsze znajdzie się ktoś, komu coś we mnie nie będzie się podobało. Ale nie będę oszukiwać, że to mnie nie rusza. Często mam myśl, że chciałabym pieprznąć wszystko i wyjechać gdzieś daleko. – Na przykład do Hiszpanii? Tam mam dom i staram się być najczęściej, jak się da, bo wiem, że życie w małych społecznościach wygląda zupełnie inaczej. Można żyć z dala od turystów, od mediów społecznościowych, za to znając swoich sąsiadów i widząc naprawdę proste życie. Kiedyś byłam rozczarowana światem, a teraz nieustająco trwam w zdumieniu. Albo nawet niezrozumieniu. – Czego nie rozumiesz? Najbardziej tego, że ludzie niepytani mają pomysł, żeby komentować kogoś lub coś, i to zazwyczaj negatywnie. Kiedyś myślałam, bo mówimy w dużej mierze o komentarzach w internecie, że piszą je ludzie, którzy nie mają świadomości, że po drugiej stronie ekranu też jest człowiek. I że jak się im to wytłumaczy, to będzie im głupio… Teraz wiem, że oni robią to specjalnie. Chcą kogoś zranić. Cieszą się z czyjegoś cierpienia. I mi się to po prostu nie mieści w głowie. Chciałabym, żeby ludzi dobrej woli było więcej, ale coraz mniej w to wierzę. – Ludzie lubią komentować, że wszystko zawdzięczasz mamie? Ale to święta prawda, bo ja jej naprawdę wszystko zawdzięczam. Przede wszystkim życie. I to, kim jestem, jak wyglądam, i to, że mam zgrabne nogi. Ale też pierwsze większe pieniądze i pierwsze mieszkanie. A wcześniej bardzo trudną historię, ale bardzo waż…

jam15-5e618e6.jpg
width: 2500
height: 2500

Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam"
type: item
date: 2026-02-24T10:20:04.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Dorota Szelągowska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Dorota Szelągowska od lat mówi o sprawach, o których wiele kobiet wciąż milczy. W szczerej rozmowie wraca do momentu, który na długo zmienił jej relację z własnym ciałem. Opowiada o ciąży, wstydzie po porodzie i drodze, którą musiała przejść, by znów spojrzeć na siebie z czułością.
encoded: Nie każdy chce rozmawiać o poprawianiu urody, menopauzie, starzeniu się i umieraniu. Dla niej nie ma tematów tabu. Czego nie ma do ukrycia Dorota Szelągowska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Dorota Szelągowska jest inspiracją dla kobiet. Wywiad VIVA! – Zrobiłaś program „Ej, stara!” o menopauzie, starzeniu się i dzięki temu wielu kobietom pomogłaś oswoić słowo „starość”. Kiedyś wmówiono nam, że starość jest zła, starzenie się to wstyd, a słowo „stara” jest obraźliwe. W ogóle o starości to szeptem albo wcale. A przecież to najbardziej naturalny proces w naszym życiu. Ba! Na poziomie biologicznym starzejemy się jakoś tak od 21. roku życia. – Mark Twain mówił: „Nigdy nie będziesz młodszy niż teraz. Nie marnuj więc czasu, korzystaj z każdej chwili”. Z drugiej strony trudno tak ciągle niczego nie marnować i wszystko doceniać. Można zwariować od dobrodziejstwa inwentarza. Poza tym nie da się, niestety, niczym nacieszyć na zapas. W ciągu ostatnich 10 lat, oprócz tego, że dojrzałam, zbudowałam się na nowo, uspokoiłam i dorosłam, również się postarzałam. Głównie fizycznie, bo to, co zmienia się w głowie, traktuję jako rozwój. Choć muszę przyznać, że chyba nigdy w życiu nie czułam się lepiej w moim ciele. Być może to zasługa stymulatorów i botoksu w lwiej zmarszczce, a być może tego, że zaczęłam dbać o siebie z miłości, a nie z nienawiści do siebie. – Czy większość z nas nie poprawia urody z zupełnie odwrotnego powodu? Bo nie lubimy siebie? Ja długo siebie naprawdę nienawidziłam, ale ten etap jest już za mną. Gdy miałam 21 lat, urodziłam Antka. W ciąży przytyłam 35 kilogramów i na całym ciele zrobiły mi się rozstępy. Wyglądałam strasznie. Całe ciało miałam w czerwonych bliznach. W domu nawet pozasłaniałam lustra, żeby przypadkiem na siebie nie spojrzeć. Czułam, że straciłam coś, co było ważnym elementem mojej tożsamości. Straciłam swoje ciało! Bo ja właśnie tak to odbierałam – jako stratę. To też były kompletnie inne czasy, jeśli chodzi o świadomość – wytłumacz 21-latce, że j…

jam37-fb578d0-e1771930027488.jpg
width: 1332
height: 1332

Zapomnij o nudzie w stylu PRL: Krzysztof Miruć zmienił dom legendy tamtych lat w architetoniczne arcydzieło
type: item
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Wywiady VIVY
subject: domy gwiazd
subject: Jerzy Połomski
subject: Krzysztof Miruć
description: Projektant zaprosił nas do „Połomki” i opowiedział jej niezwykłą historię! To miejsce z duszą, które dzięki Krzysztofowi Miruciowi zyskało drugie życie. Dlaczego wybrał właśnie je? Co sprawiło, że się w nim zakochał? Z kim w nim mieszka? Tego do tej pory nie wiedział nikt!
encoded: Architektem został z powołania. Od lat projektuje domy i wnętrza. Od kilku robi to w programach telewizyjnych, dzięki czemu jest jednym z najpopularniejszych projektantów wnętrz. I ulubieńcem widzów. Charyzmatyczny, nietuzinkowy, odważny. Nie boi się mówić, co myśli. Jakiś czas temu VIVĘ! MAN Krzysztof Miruć zaprosił do swojego podwarszawskiego domu „Połomki” i opowiedział o tym, jak dał mu drugie życie. To nie jest zwykła willa. To miejsce, w którym wcześniej mieszkał uwielbiany Jerzy Połomski! Jakie tajemnice skrywa? Sprawdź. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 20.07.2025 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 14.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na FB 24.01.2026 r. Dom w lesie to azyl Krzysztofa Mirucia Droga do domu Krzysztofa Mirucia jest niezwykła. Szczególnie jej ostatni kawałek. Przy jednym ze skrętów stoi kapliczka, w której zmieściły się cztery Matki Boskie i jeden Jezus. A dalej już tylko las. I właśnie w domu w lesie zamieszkał ulubiony architekt wielu Polaków. Niecałą godzinę od Warszawy znalazł dom, w którym naprawdę można odpocząć, i okolice, w których oddycha się pełną piersią. Tu inaczej pachnie, a Krzysztof twierdzi, że o każdej porze roku zapach lasu i łąk jest oszałamiający, ale o każdej inny, ptaki przecinają taras po skosie, lecąc nisko nad ziemią, a na grzyby nie trzeba chodzić do lasu, bo rosną na działce. Co prawda architekt na grzyby nie chodzi, bo – jak twierdzi – uciekają przed nim, ale gdyby ktoś z jego przyjaciół był zapalonym grzybiarzem, miałby u niego jak w raju. Czytaj także: Babcia miała na niego największy wpływ, traktował ją jak drugą mamę. Krzysztof Miruć wiele zawdzięcza bliskim fot. Krzysztof Miruć i rzeźby autorstwa Kingi Smacznej-Łagowskiej. „Zależało mi, żeby mieć odskocznię od tętniącego życiem miasta. I od tego, jak ja żyję. A uwierz mi, nie zdejmuję wrotek. Dlatego potrzebowałem takiego miejsca jak »Połomka«”. Nazwę domu wymyślił przyjaciel Krzysztofa, operator Jacek Ernst, a zaczerpnął ją od nazwiska poprzedniego…

Krzysztof-Miruc-dom-Krzysztofa-Mirucia-Polomka-jamnik-d0d332d-e1753032833708.jpg
width: 3264
height: 2312

Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
type: item
date: 2025-10-03T13:04:04.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Moda
subject: Wielcy projektanci
subject: Giorgio Armani
subject: moda
subject: projektanci
subject: Viva Moda
description: W świecie mody był rewolucjonistą. Odrzucił klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów. W ciągu 50 lat zbudował modowe imperium. 4 września 2025 odszedł ostatni z wielkich. Giorgio Armani
encoded: Budynek Armani/Teatro przy via Bergognone 59 w Mediolanie kilka razy w roku przeżywał oblężenie. Jego wielkie szklane drzwi otwierały się zawsze przed pracownikami firmy, przed modelkami i modelami zaproszonymi na castingi i dla gości odbywających się tam pokazów mody. Po śmierci Giorgia Armaniego otwarto je także dla zwykłych ludzi, pragnących pożegnać wielkiego projektanta, „Re Giorgia”, Króla Jerzego, jak czule, ale z szacunkiem go nazywano. W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób. Ostatnie zdanie Armaniego Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknię…

forum-0457335087-1KOLOR-2b4ca35.jpg
width: 2200
height: 1694

Studio 225: Przestrzeń, która buduje kobiecą siłę
type: item
date: 2025-08-18T12:47:53.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Styl życia
description: Nie chciały być perfekcyjne. Zbudowały miejsce, w którym kobiety wreszcie oddychają. Julia Turewicz i Marta Teodorowska stworzyły wyjątkową przestrzeń dla kobiet.
encoded: Marta Teodorowska i Julia Turewicz, współzałożycielki warszawskiego Studia 225, stworzyły miejsce, którego same kiedyś potrzebowały. Przestrzeń do spotkań, wymiany myśli, refleksji i rozwoju – ale też do śmiechu, oddechu i wspólnej kawy. Miejsce, w którym kobiety mogą być… po prostu sobą. „Chciałyśmy oderwać się od świata, w którym wszystko służyło sprzedaży kolejnych par dżinsów” – mówi Julia. „Potrzebowałyśmy miejsca, gdzie da się pobyć bliżej innych kobiet, zrozumieć siebie, porozmawiać o tym, co naprawdę ważne". Obie – zawodowo związane wcześniej z modą i mediami – po narodzinach dzieci i sprzedaży udziałów w swoich firmach poczuły, że czas na nowy rozdział. Spotkały się na lunchu i… zostały razem. Ich doświadczenie w prowadzeniu biznesu i wiedza, że brakuje przestrzeni dla kobiet tworzonych przez kobiety sprawiły, że powołały do życia Studio 225. Czułość zamiast perfekcji Studio 225 to nie siłownia, nie sala konferencyjna ani kolejna sala warsztatowa. To miejsce rozmów, wymiany doświadczeń i budowania społeczności. Tu nie trzeba być „idealną matką”, „perfekcyjną żoną”, ani robić „czegoś ważnego”. Wystarczy być. Przychodzą dziewczyny w różnym wieku i z różnym bagażem doświadczeń. „Widzimy, że są kobiety, które potrzebują po prostu się wygadać, spojrzeć na siebie, swoje życie z innej perspektywy, uwierzyć, że ich potrzeby są równie ważne” – opowiada Marta. Wśród tematów, które dominują są rodzicielstwo, zdrowie psychiczne, cykl menstruacyjny, relacje, finanse, work-life balance. Wiele uczestniczek po raz pierwszy w życiu rozmawia o pieniądzach, wyborach zawodowych, własnych potrzebach, a nie cudzych. Między warsztatami a przyjaźniami Zajęcia w Studio 225 często kończą się… znacznie później niż planowano. Bo dyskusje trwają, a kobiety nie chcą wychodzić. „Warsztaty inspirują, ale to te rozmowy przy stole zostają najdłużej w głowie” – Marta i Julia słyszą często po zakończonym spotkaniu. Dzięki temu zawiązują się tu przyjaźnie, pomysły na nowe biznesy, a dziewczyny…

250115Studio225set071489-b864a9c.jpg
width: 2561
height: 3840

Śladami Poirota po Nilu. Ta jedna podróż pokaże Egipt jak z powieści Agathy Christie
type: item
date: 2025-07-26T12:20:00.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Film
subject: Książka
subject: Kultura
subject: Podróże
subject: Styl życia
subject: Agatha Christie
subject: Egipt
subject: podróże
subject: wakacje
description: Zamiast oglądać Egipt z okien autokaru – wskocz na pokład statku jak Herkules Poirot. Rejs po Nilu to podróż w czasie i klimacie, który Agatha Christie znała z autopsji.
encoded: Marzysz o urlopie innym niż wszystkie? Zamiast kolejnych wakacji all inclusive w Hurghadzie czy Marsa Alam wybierz inny rodzaj wakacji w Egipcie – rejs po Nilu. To jedna z najbardziej niecodziennych, eleganckich i zarazem romantycznych form podróżowania. To coś więcej niż zwiedzanie – to zanurzenie się w historii, mitach i klimacie dawnych czasów. Przemierzając Egipt z pokładu parowca, można poczuć się jak bohater powieści Agathy Christie. To właśnie ona opisała tę trasę w „Śmierci na Nilu”, inspirowana własnymi podróżami z mężem-archeologiem. Dziś można podążyć jej śladami – odwiedzić te same hotele, świątynie, a nawet zamieszkać w tej samej kajucie co Herkules Poirot. Takiego urlopu nie da się porównać z żadnym innym – jest pełen słońca, tajemnicy i niezapomnianych krajobrazów. ZOBACZ TEŻ: Namiętność, zbrodnia i zagadka. „Śmierć na Nilu” już od piątku 11 lutego tylko w kinach! Jak Agatha Christie zakochała się w Egipcie (i truciznach) „Pomysły na książki najczęściej pojawiają się podczas zmywania, bo to zajęcie tak głupie, że zawsze rodzi we mnie myśl o zabójstwie”, mówiła Agatha Christie, najsłynniejsza pisarka kryminałów. Ale pomysł na „Śmierć na Nilu nie zrodził się wcale przy kuchennym zlewozmywaku. Agatha dokładnie wiedziała o czym pisze, zarówno jeśli chodzi o morderstwa, jak i o Egipt i rejs po Nilu. Doświadczenie zdobywała osobiście. Oczywiście nikogo nie zamordowała, ale podczas I wojny światowej pracowała w szpitalu, a potem w aptece i właśnie wtedy zaczęła zgłębiać tajniki… trucizn. To zafascynowało ją do tego stopnia, że w jej książkach wielu morderców korzysta z tego sposobu. Od 1920 roku kiedy napisała „Tajemniczą historię w Styles” do „Śmierci na Nilu” upłynęło siedemnaście lat, a słynny detektyw Hercules Poirot zdołał rozwiązać czternaście zagadek. Zresztą nie była to pierwsza wyprawa Herculesa Poirot. Słynny belgijski detektyw mieszkający na stałe w Londynie z obsesją porządku i symetrii podróżował po świecie szlakiem swojej twórczyni. Christie bo…

imgEYExBf-e0bca1c.jpg
width: 1009
height: 800

Zapomnij o all inclusive. Wakacje na campingu mają coś, czego nie da ci żaden resort
type: item
date: 2025-07-26T10:40:46.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Podróże
subject: Styl życia
description: Kempingi „Kaszub”, "Chałupy 6", glamping w Jaśliskach to miejsca, gdzie rodzą się dzieci, kwitną przyjaźnie i gdzie czas płynie inaczej. Wakacje w przyczepie, namiocie czy luksusowym glampingu to nie moda – to styl życia, który zmienia ludzi.
encoded: Zawsze kochałam wakacje spędzane w przyczepie campingowej. Z rodzicami ciągnęliśmy naszą małą niewiadówkę z Warszawy do Jarosławca jeszcze wtedy kiedy to nie było modne, tylko po prostu zwyczajne. Właściciel campingu ulokowanego na wydmie, na skraju miasteczka, zawsze trzymał dla nas to samo miejsce – blisko skarpy, z widokiem na ukochane morze. Powrót do przyczepy: wakacyjne wspomnienia z Jarosławca Czasy się zmieniły, kemping zamknęli, dorośliśmy i przestaliśmy jeździć na wakacje z rodzicami. Ale kempingi albo się kocha, albo… nie. Ja kocham. Przez lata bywałam na półwyspie helskim najczęściej na Chałupach 3. Wtedy było to niezwykle popularne miejsce, uwielbiane przez kitesurferów i windsurferów, dzisiaj zastąpione przez „Szóstkę”. Swoje miejsce na stacjonowanie z przyczepą znalazłam jednak gdzie indziej, w Dębkach i o tym za chwilę. Gdyby ktoś nie chciał ani na półwysep, ani do Dębek, bo na przykład woli góry, a co gorsza nie ma swojej przyczepy, ani namiotu, może skorzystać z glampingu, czyli miejsca gdzie można zatrzymać się w luksusowych namiotach. I choć pogoda w Polsce, szczególnie w lipcu, lubi płatać figle (właściwie jest przewidywalna do bólu – lipiec jest w Polsce najbardziej deszczowym miesiącem w roku, nic więcej nie trzeba pisać) fanów spędzania czasu w bliskości natury, ale też w bliskości innych ludzi, jest naprawdę wielu. Bo caravaning, czy ten właściwy, czyli przemieszczanie się z miejsca na miejsce samochodem z przyczepą lub kamperem, czy ten stacjonarny, jak mój, czy glamping to sposób na życie. Zawsze, gdy dojeżdżamy na kamping moja córka wzdycha: „Nareszcie. To mój drugi dom” i rozmyśla, które koleżanki już są na miejscu i czy od razu pobiegną bawić się do ciemnej nocy w chowanego. Wiadomo, że każdy ma swoje ulubione miejsca, w których czuje się naprawdę dobrze. Do Dębek przyjeżdżają co roku nowi wczasowicze, ale mnóstwo jest stałych bywalców. Kochają je za niepowtarzalny klimat daleki od wielkich nadmorskich kurortów tętniących nocnym życiem …

thumbnailPHOTO-2025-06-16-13-07-27-2-c496322.jpg
width: 1920
height: 1440

Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
type: item
date: 2025-07-13T16:51:59.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Wywiady VIVY
subject: magazyn VIVA!
subject: Małgorzata Kalicińska
description: Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
encoded: Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś o…

jamtrzy2-b02ada7.jpg
width: 1167
height: 925

Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek
type: item
date: 2025-07-12T09:30:36.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Wywiady VIVY
subject: Julia Pietrucha
subject: magazyn VIVA!
subject: rodzeństwo gwiazd
description: Zniknęła z ekranów na dekadę, by odnaleźć siebie na własnych zasadach. Julia Pietrucha wróciła do aktorstwa, ale to muzyka wciąż daje jej największą wolność. W najnowszym projekcie połączyła siły z kimś wyjątkowym – swoją siostrą Natalią. Efekt tej współpracy porusza.
encoded: Ze ekranów zniknęła na 10 lat. Potrzebowała zmian, aktorstwo przestało ją cieszyć. Postanowiła wyruszyć w daleką podróż i poczuła, że zdobywa świat na własnych zasadach. Dość intensywnie koncertowała, rozwijała karierę muzyczną i nie myślała o powrocie do aktorstwa. Ale niedawno wróciła do pracy przed kamerą. "Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. [...] Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. [...] Jak już wracać, to w wielkim stylu. Liczę, że to dopiero początek zabawy", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. Jednak o wiele swobodniej czuje się w muzyce i na scenie. Jakiś czas temu Julia Pietrucha zaprosiła do artystycznego projektu osobę, z którą łączy ją nierozerwalna więź – swoją siostrę Natalię. Efektem ich współpracy jest wyjątkowy album, w którym emocje splatają się z historią. Co artystka mówiła o relacji z siostrą? Julia Pietrucha o relacji ze starszą siostrą i wspólnej pracy – Co lubisz bardziej? Aktorstwo czy muzykę? Każda forma sztuki ma jasne i ciemne strony. W muzyce lubię prawdę, a gdy wychodzę na scenę, wkładam w śpiewane przez siebie dźwięki mnóstwo serca, miłości. W aktorstwie lubię dreszczyk emocji, czy się uda stworzyć coś z niczego, czy złapiemy w danej scenie flow i uda się coś przekazać wiarygodnie, aby widz w to uwierzył. Ale o wiele swobodniej i pewniej czuję się w muzyce. W aktorstwie mam takie wrażenie, jakbym zaczynała od nowa. – Nie wierzysz w siebie? Wierzę w siebie, ale czuję, że muszę się jeszcze rozkręcić. [...] – Wolisz samotność w tworzeniu muzyki, czy wolisz być na planie, gdzie jest dużo ludzi? To chyba zależy od momentu w życiu. Do tej pory przy swoich solowych wydawnictwach pracowałam głównie sama. Ale w tym roku zostałam zaproszona do stworzenia wyjątkowego albumu, który będzie upamiętniał 81. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Do pracy przy nim zaprosiłam Natalię Piet…

pietruchatrzy2-b012b02.jpg
width: 1167
height: 925