Ta jedna rzecz pomogła osiągnąć jej zawodowe szczyty. TYLKO NAM Grażyna Torbicka zdradza swój sekret: "To były takie lekcje życia"
Spokój, pewność siebie, doświadczenie i odwaga bycia sobą – Grażyna Torbicka mówi o dojrzałości bez kompromisów. W świecie pełnym oczekiwań przypomina, że kobiecość nie ma wieku, a najważniejsze jest to, co same o sobie myślimy.
Jest autentyczna, świadoma i wierna sobie. Grażyna Torbicka od lat konsekwentnie buduje swoją opowieść o kobiecości, w której nie ma miejsca na ograniczenia narzucane przez innych. Dziś udowadnia jedno - dojrzałość to jej supermoc. W świecie pełnym stereotypów przypomina, że kobiety wciąż muszą walczyć o swoje, ale też – coraz częściej – potrafią się fantastycznie wspierać i mówić własnym głosem. Grażyna Torbicka o dojrzałości, kobiecości i sile kobiet Grażyna Torbicka: To poczucie obowiązku mamy w naszym DNA i niestety często rezygnujemy z siebie na rzecz innych – ze swoich treningów, wyjścia do kina z przyjaciółką czy po prostu czasu na przeczytanie książki. A to ważne, żebyśmy nauczyły się odpuszczać. Nic się nie stanie, jeśli przekażemy część swoich obowiązków innym domownikom. – Pani to potrafi? Szczerze mówiąc, wciąż się tego uczę, bo dla mnie dom, życie rodzinne były i są bardzo ważne. Świadomość, że ta sfera życia jest przeze mnie zaopiekowana, pozwalała mi odnosić sukcesy zawodowe. Ale znam bardzo wiele kobiet, które zrezygnowały ze swoich planów, pasji na rzecz życia rodzinnego. Oczywiście, jeśli było im z tym dobrze, to w porządku, ale jeśli zrobiły to, bo ktoś powiedział, że tak należy, nie przyniosło to nic dobrego. W moim pokoleniu wiele kobiet rezygnowało z rozwijania się zawodowo, żeby wychowywać dzieci. Tylko że potem okazywało się, że relacje między rodzicami a dziećmi wcale nie były przez to lepsze. Często wręcz przeciwnie, bo dzieci powinny widzieć, że rodzice mają pasje, swoje życie, żeby móc brać z nich przykład. – Pani rodzice też nie zrezygnowali z życia zawodowego. Odkąd pamiętam, zawsze byli „zaganiani”. Tata, inżynier górnictwa, kochał nie tylko swoją pracę, ale też piłkę nożną. Był pasjonatem sportu. Mama pracowała w telewizji, często do późnej nocy, prowadziła koncerty, wyjeżdżała, miała dyżury. Lubili swoją pracę. W domu często rozmawiali o swoich pasjach, tata zabierał mnie na mecze, mama na dyżury do telewizji. Obserwowałam ich radość z sukcesów, jakie osiągali, ale też trudności, jakie musieli wspólnie pokonywać. To były takie lekcje życia, bardzo ważne. – Doświadczyła Pani dyskryminacji ze względu na wiek? Na szczęście nie, choć liczyłam się z tym, że może się tak wydarzyć, bo przecież widzę, co dzieje się wokół mnie. Moja praca dziennikarska i ta związana z kreacją festiwalu filmowego w Kazimierzu Dolnym nie jest uzależniona od wieku. Właściwie mam wrażenie, że im jestem starsza, tym dla moich projektów lepiej, bo mam większe doświadczenie. I tu wracam do tematu równowagi. Dojrzałość i młodość to nie muszą być pojęcia przeciwstawne i wykluczające się. Młodzi ludzie, z którymi współpracuję, są kreatywni, mają mnóstwo pomysłów, które mnie nie przyszłyby do głowy. Mam nadzieję, że ta obopólna wymiana wiedzy i doświadczeń przynosi wszystkim korzyści. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Był jakiś przełomowy moment w Pani życiu, kiedy pomyślała Pani o sobie „kobieta dojrzała”? Poczułam to, kiedy zrozumiałam, że problemy i życiowe tragedie są nieodłączną częścią życia i trzeba przez nie przejść, a nawet być gotowym na kolejne. Jak mantrę będę powtarzać, że życie składa się tylko z chwil i trzeba umieć się nimi cieszyć. Gdy byłam młodsza, osoba po czterdziestce wydawała mi się stara. Zupełnie jak ambasadorka marki L’Oréal Paris Helen Mirren, która mówiła: „Kiedy masz 16 lat, 30 lat wydaje ci się dużo. Kiedy masz 30 lat, 45 lat wydaje ci się naprawdę sporo. Kiedy masz 45 lat, 60 lat to dla ciebie starość. Jednak kiedy masz 60 lat, nic już dla ciebie nie wydaje się stare”. – Pani sama od 10 lat jest ambasadorką marki L’Oréal Paris. Z moich obserwacji wynika, że dzisiaj naprawdę dużo robi się, żeby kobiety w końcu zrozumiały, że muszą o siebie walczyć, inwestować w siebie, być odważne i realizować marzenia. Ale wciąż trzeba im o tym przypominać i utwierdzać w przekonaniu, że to jest dobra droga. W tym przekazie przoduje marka L’Oréal Paris i od 1971 roku używa hasła „Jesteś tego warta”, stworzonego przez Ilon Specht, młodą, 23-letnią copywriterkę, które mimo upływu czasu jest niezmiennie aktualne. A dodatkowo wypowiadanego kobiecym głosem. L’Oréal Paris jako pierwszy wprowadził do reklamy kobiece głosy. Wcześniej wszystko reklamowali mężczyźni. Wszystko. Od 10 lat jest mi z L’Oréal Paris razem po drodze. A zaczęło się od niewinnego spotkania w sprawie reklamy, ale tu nie chodzi tylko o kosmetyki. Ta marka pokazuje, że siła kobiet jest w nas i nie zależy wyłącznie od tego, jak wyglądamy. Co roku podczas festiwalu filmowego w Cannes odbywają się spotkania z ambasadorkami marki – osobowościami, silnymi kobietami, między innymi z Julianne Moore, Helen Mirren. Ja też w tych wydarzeniach uczestniczę. Rozmawiamy o kobietach, ich problemach, o potrzebie wzajemnego wsparcia. To jest takie ważne, żeby uświadomić sobie, kim jesteśmy, jakie jesteśmy i że zasługujemy na to, co najlepsze. Mnóstwo pracy przed nami, żeby kolejnym pokoleniom kobiet żyło się lepiej. Ale przecież jesteśmy wojowniczkami i lubimy wyzwania. Czytaj też: Córka Krzysztofa Kowalewskiego dostała rolę w popularnym serialu. Tylko u nas zdjęcia z planu! – Wracając do tematu, co wypada dojrzałym kobietom… Dojrzałość jest stanem komfortowym, ponieważ znamy siebie, swoje ciało, potrzeby. Znamy swoje mocne strony i słabe punkty. Wiemy, co może nas zranić i jak się przed tym chronić. Jako dojrzała kobieta wiem o sobie prawie wszystko i mogę iść w tę stronę, która mi się podoba, nie oglądając się na nikogo. – Cytując tytuł serialu: „Co ludzie powiedzą”? Nie ma znaczenia, co ludzie powiedzą. Znaczenie ma to, co sami myślimy o sobie. Nie warto ulegać presji oceniania siebie nawzajem i porównywania. – Jak by Pani siebie zareklamowała, gdyby Pani musiała? Jestem wciąż tak samo ambitna i ciekawa świata jak wtedy, gdy miałam 20 lat, ale jestem bogatsza o doświadczenia zdobyte przez lata. Mam umiejętność szybkiego zorientowania się, kto jest godzien mojego zaufania, a kto zupełnie nie. Dojrzałość nauczyła mnie spokoju, umiejętności korzystania z czasu wolnego i odrzucania rzeczy, które nie dają mi przyjemności. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń
Adam Mirek zabiera głos i nie owija w bawełnę. W wywiadzie dla magazynu VIVA! odnosi się do zarzutów, które od dawna krążą wokół jego działalności w internecie. Jego sposób mówienia o nauce wywołuje skrajne reakcje. Od zachwytu po ostrą krytykę. Teraz ujawnia, dlaczego nie zamierza niczego zmieniać.
Adam Mirek w szczerym wywiadzie dla VIVA! ujawnia kulisy swojej działalności w internecie i odnosi się do ostrych zarzutów. Naukowiec, który zdobył popularność na TikToku, nie zamierza się wycofywać. Jego podejście do upraszczania wiedzy wywołało falę krytyki, ale też zaskakującą odpowiedź. Adam Mirek o działalności w internecie. Dlaczego uproszczenia wywołały krytykę? [...] Bycie naukowcem to coś elitarnego i prestiżowego. A konto na TikToku może założyć każdy. Wiem. I spotykam się z zarzutami, że wszystko upraszczam, bo dzięki mnie rolnik może zrozumieć na przykład, jak to jest z nawozami, których używa, i dowiedzieć się, które są dobre, a które nie bardzo. Zdarzało się, że jakiś nauczyciel biologii zarzucił mi, że gdy pokazuję, że nauka o ciele człowieka jest prosta, to potem dzieci myślą, że to, czego uczą się w szkole, jest proste i tak do tego podchodzą, a potem trzeba im stawiać dobre oceny. Rozumiesz? Nauczyciele nie mogą stawiać jedynek, bo się dzieci przeze mnie nauczyły (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Adam Mirek o swojej działalności w sieci Przejąłeś się? Nie bardzo, bo zarzuty są absurdalne. Wszystko można powiedzieć w sposób skomplikowany, tylko po co? Dlatego w odpowiedzi stworzyłem w social mediach serię kulinarną, w której gotuję i opowiadam o tym, co robię, językiem naukowym, czyli w sposób skomplikowany. Na przykład mówiłem, że trzeba teraz wymieszać oocyty kury domowej ze sproszkowaną Triticum aestivum L. Brzmi faktycznie jak z laboratorium. A to tylko przepis na naleśniki. O prostych rzeczach można mówić w sposób skomplikowany, ale o skomplikowanych – prosto. Jesteś po prostu człowiekiem od upraszczania? Myślę o sobie, że jestem tłumaczem z naukowego na polski. Kiedy zrozumiałem, że droga, którą wybrałem, czyli działalność w internecie, to nie uniwersytet, przestałem złośliwe komentarze brać do siebie. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia"
Po 31 latach pracy w TVP zamknęła jeden z najważniejszych rozdziałów swojego życia. Dziś Grażyna Torbicka wraca do tej decyzji bez cienia żalu – widząc w niej początek nowej drogi, wybranej w pełnej zgodzie ze sobą.
W 2016 roku, po 31 latach pracy podeszła decyzję o odejściu z TVP. Dla wielu byłby to moment paraliżującego lęku. Dla niej – początek nowego rozdziału. Miała 55 lat, gdy zamknęła za sobą tamte drzwi. Dziś mówi o tym bez cienia żalu: to była decyzja w zgodzie ze sobą, a nie akt odwagi. W świecie pełnym stereotypów pokazuje, że największe zmiany zaczynają się wtedy, gdy przestajemy słuchać, co „wypada”. Grażyna Torbicka o odejściu z TVP i rewolucyjnych życiowych zmianach. Wywiad VIVY! – Mówiono kiedyś, że kobiety po sześćdziesiątce nie powinny nosić krótkich spódnic albo szortów, ale za to powinny mieć krótkie włosy. Grażyna Torbicka: Na szczęście takie poglądy to już zamierzchła przeszłość. Oczywiście rozmawiamy z punktu widzenia aktywnych zawodowo kobiet żyjących w dużym mieście. W mniejszych środowiskach, w małych miejscowościach trudniej jest przeciwstawić się stereotypom. A jednak będę podtrzymywać, że niepotrzebne jest myślenie, że coś jest nie dla mnie i na coś jest za późno. – Pani miała 55 lat, gdy po 31 latach pracy odeszła z TVP. I nie wiedziała Pani, co będzie dalej. Poczucie etyki zawodowej było jednak większe niż obawy, które oczywiście mi towarzyszyły. – Kiedyś, gdy kobieta po pięćdziesiątce zostawała bez pracy, musiała liczyć się z tym, że nie będzie jej łatwo znaleźć nowe zatrudnienie. Dzisiaj jest łatwiej, ale trzeba odwagi, by podjąć decyzję o takiej zmianie. Moja decyzja o odejściu nie była dla mnie aktem odwagi, ale uwolnieniem. Po prostu była zgodna z wartościami, jakie wyznaję. Pomyślałam wtedy, że przez tyle lat zdobyłam przecież wiedzę, umiejętności, doświadczenie i że nadal mam ogromny potencjał. Dam sobie radę. Ale nie da się ukryć, że to była dla mnie ogromna zmiana pod wieloma względami. – Co było największym wyzwaniem? Nie wiem, czy nie konieczność założenia działalności gospodarczej (śmiech). Wcześniej nie miałam o tym pojęcia, ale ten proces odnalezienia się w innej sytuacji był bardzo odświeżający i odmładzający. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Rozumiem, że nie żałowała Pani podjętej decyzji. Uważam, że wtedy nie miałam innego wyjścia i że to było konieczne. Trzeba sobie w życiu stawiać wyzwania, niezależnie od tego, ile mamy lat. Czasami próbuje się nam wmówić, że nie tylko czegoś nam nie wypada, ale że na pewne rzeczy jest za późno – na zmianę pracy właśnie, na miłość, na sport, na samotną wyprawę kamperem czy na cokolwiek, co wychodzi poza utarte schematy. Mamy XXI wiek, a wciąż musimy o coś walczyć. – I udowadniać, że możemy być, kim chcemy i jakie chcemy, niezależnie od wieku. Od lat śledzę to, co się dzieje w świecie filmu. Tam kobiety muszą ciągle walczyć o to, by je dostrzeżono, bo w pewnym momencie, jak mówi Gillian Anderson w „Lekcjach wartości” L’Oréal Paris, kobiety po pięćdziesiątce stają się po prostu niewidzialne. Znikają. To jest problem nie tylko kobiet związanych z filmem czy szeroko rozumianym show-biznesem. Kolejny ważny temat to zrównanie płac. Ten proces powoli następuje. Jest też coraz więcej ról dla aktorek po pięćdziesiątce. Talent, wdzięk, klasa, styl nie mają wieku. Cate Blanchett, Meryl Streep, Krystyna Janda, Grażyna Szapołowska i wiele innych, gdy pojawiają się na ekranie, przykuwają naszą uwagę i porywają nasze emocje. W branży filmowej wiele kobiet, reżyserek po pięćdziesiątce, odnajduje swój głos artystyczny, ich dojrzałość spojrzenia i kreatywność nabierają siły i głębszego wyrazu. Dwa lata temu podczas BNP Paribas Dwa Brzegi: Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym, którego jestem dyrektorką artystyczną, pokazywaliśmy estoński film dokumentalny „Siostrzeństwo świętej sauny” w reżyserii Anny Hints. Doskonale pokazana jest w nim kobieca solidarność i potrzeba wspierania się. Najgorsza jest samotność. Kobiety potrzebują innych kobiet, by dzielić się z nimi swoimi problemami, mając nadzieję, że zostaną zrozumiane. Zrozumienie. To jest takie ważne w dzisiejszym świecie. – Cytując tytuł serialu: „Co ludzie powiedzą”? Nie ma znaczenia, co ludzie powiedzą. Znaczenie ma to, co sami myślimy o sobie. Nie warto ulegać presji oceniania siebie nawzajem i porównywania. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
Z czułością opowiada o rodzicach, są jej wzorem. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka mówi wprost: "Obserwowałam trudności, jakie musieli pokonywać"
Dom pełen pasji i pracy, rodzice, którzy nigdy nie rezygnowali z siebie – to z tych doświadczeń wyrasta siła Grażyny Torbickiej. W „VIVIE!” wraca do tych lekcji, pokazując, skąd bierze się jej pewność i podejście do życia.
Wychowała się w domu, w którym praca była pasją, a codzienność – lekcją odwagi i konsekwencji. Dziś Grażyna Torbicka wraca do tych doświadczeń w rozmowie dla „VIVY!”, pokazując, jak ogromny wpływ mieli na nią rodzice Krystyna Loska i Henryk Loska: zaangażowani, oddani swoim światom, a jednocześnie obecni. To właśnie z tych wartości wyrasta jej pewność siebie i podejście do życia. Grażyna Torbicka w VIVIE! o rodzicach i sile Grażyna Torbicka: Od lat śledzę to, co się dzieje w świecie filmu. Tam kobiety muszą ciągle walczyć o to, by je dostrzeżono, bo w pewnym momencie, jak mówi Gillian Anderson w „Lekcjach wartości” L’Oréal Paris, kobiety po pięćdziesiątce stają się po prostu niewidzialne. Znikają. To jest problem nie tylko kobiet związanych z filmem czy szeroko rozumianym show-biznesem. Kolejny ważny temat to zrównanie płac. Ten proces powoli następuje. Jest też coraz więcej ról dla aktorek po pięćdziesiątce. Talent, wdzięk, klasa, styl nie mają wieku. Cate Blanchett, Meryl Streep, Krystyna Janda, Grażyna Szapołowska i wiele innych, gdy pojawiają się na ekranie, przykuwają naszą uwagę i porywają nasze emocje. W branży filmowej wiele kobiet, reżyserek po pięćdziesiątce, odnajduje swój głos artystyczny, ich dojrzałość spojrzenia i kreatywność nabierają siły i głębszego wyrazu. Dwa lata temu podczas BNP Paribas Dwa Brzegi: Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym, którego jestem dyrektorką artystyczną, pokazywaliśmy estoński film dokumentalny „Siostrzeństwo świętej sauny” w reżyserii Anny Hints. Doskonale pokazana jest w nim kobieca solidarność i potrzeba wspierania się. Najgorsza jest samotność. Kobiety potrzebują innych kobiet, by dzielić się z nimi swoimi problemami, mając nadzieję, że zostaną zrozumiane. Zrozumienie. To jest takie ważne w dzisiejszym świecie. – Stąd się biorą wszystkie działania na rzecz kobiet. Ich inicjatorkami są najczęściej kobiety, ale chodzi też o partnerstwo i wsparcie mężczyzn. Jesteśmy sobie nawzajem potrzebni i powinniśmy dążyć do zachowania równowagi w każdym aspekcie życia. – Na przykład między życiem zawodowym a prywatnym? Na przykład, choć to trudna sprawa, bo zazwyczaj kobiety myślą, że w domu wszystko zrobią najlepiej. To poczucie obowiązku mamy w naszym DNA i niestety często rezygnujemy z siebie na rzecz innych – ze swoich treningów, wyjścia do kina z przyjaciółką czy po prostu czasu na przeczytanie książki. A to ważne, żebyśmy nauczyły się odpuszczać. Nic się nie stanie, jeśli przekażemy część swoich obowiązków innym domownikom. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Pani to potrafi? Szczerze mówiąc, wciąż się tego uczę, bo dla mnie dom, życie rodzinne były i są bardzo ważne. Świadomość, że ta sfera życia jest przeze mnie zaopiekowana, pozwalała mi odnosić sukcesy zawodowe. Ale znam bardzo wiele kobiet, które zrezygnowały ze swoich planów, pasji na rzecz życia rodzinnego. Oczywiście, jeśli było im z tym dobrze, to w porządku, ale jeśli zrobiły to, bo ktoś powiedział, że tak należy, nie przyniosło to nic dobrego. W moim pokoleniu wiele kobiet rezygnowało z rozwijania się zawodowo, żeby wychowywać dzieci. Tylko że potem okazywało się, że relacje między rodzicami a dziećmi wcale nie były przez to lepsze. Często wręcz przeciwnie, bo dzieci powinny widzieć, że rodzice mają pasje, swoje życie, żeby móc brać z nich przykład. – Pani rodzice też nie zrezygnowali z życia zawodowego. Odkąd pamiętam, zawsze byli „zaganiani”. Tata, inżynier górnictwa, kochał nie tylko swoją pracę, ale też piłkę nożną. Był pasjonatem sportu. Mama pracowała w telewizji, często do późnej nocy, prowadziła koncerty, wyjeżdżała, miała dyżury. Lubili swoją pracę. W domu często rozmawiali o swoich pasjach, tata zabierał mnie na mecze, mama na dyżury do telewizji. Obserwowałam ich radość z sukcesów, jakie osiągali, ale też trudności, jakie musieli wspólnie pokonywać. To były takie lekcje życia, bardzo ważne. – Doświadczyła Pani dyskryminacji ze względu na wiek? Na szczęście nie, choć liczyłam się z tym, że może się tak wydarzyć, bo przecież widzę, co dzieje się wokół mnie. Moja praca dziennikarska i ta związana z kreacją festiwalu filmowego w Kazimierzu Dolnym nie jest uzależniona od wieku. Właściwie mam wrażenie, że im jestem starsza, tym dla moich projektów lepiej, bo mam większe doświadczenie. I tu wracam do tematu równowagi. Dojrzałość i młodość to nie muszą być pojęcia przeciwstawne i wykluczające się. Młodzi ludzie, z którymi współpracuję, są kreatywni, mają mnóstwo pomysłów, które mnie nie przyszłyby do głowy. Mam nadzieję, że ta obopólna wymiana wiedzy i doświadczeń przynosi wszystkim korzyści. Sprawdź też: Życie Elżbiety II od lat inspirowało reżyserów. Oto 5 najlepszych produkcji o najsłynniejszej królowej w historii _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał
Chciał zostać aktorem, a zrobił doktorat z inżynierii biomedycznej, a potem… został twórcą internetowym, napisał cztery książki dla dzieci, a na podstawie „Bebechów” powstaje serial animowany.
Adam Mirek, laureat plebiscytu VIVA! People Power! w kategorii Człowiek w sieci, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o samotności w laboratorium, podbijaniu social mediów, chęci zbawiania świata i swoich nieoczywistych wyborach. TikTok umieścił Twoje konto na The Discovery List 2025, uznał Cię za jednego z najbardziej wpływowych i angażujących twórców na tej platformie. Ten sukces bardzo mnie cieszy. I tego Adama z 2006 roku, który chciał zostać aktorem, i tego z 2014 roku, który po prostu chciał działać w internecie, ale nie wiedział jak, i tego z 2022 roku, który chciał obronić doktorat z wyróżnieniem. Z tych trzech pragnień nie spełniłeś tylko jednego? Niestety, nie zostałem aktorem. Naprawdę chciałeś? Z tego powodu przeprowadziłem się do Warszawy. Mam szczęście, że gdy szukałem swojej drogi, rodzice bardzo mi pomagali. Kiedy wymyśliłem, że chcę się nauczyć francuskiego, załatwili mi nauczyciela. Gdy postanowiłem, że będę zdawał do szkoły teatralnej, wysłali mnie do liceum do Warszawy. Pojechała ze mną babcia, żeby mnie pilnować i gotować. Pierwotnie miał ze mną przeprowadzić się tata, który już był na emeryturze, ale babcia przekonała rodziców, że powinni zostać razem. CZYTAJ TEŻ: Przeżywał trudne chwile, jeden moment zadecydował o jego życiu. Filip Chajzer we wstrząsającym wyznaniu poruszył fanów Mimo zaangażowania babci aktorem jednak nie zostałeś. I w sumie żałuję. Ale ja ciągle słyszałem: „Jesteś laureatem tylu konkursów – chemicznego, matematycznego, przyrodniczego – i chcesz zostać aktorem?”. I nie zostałem, ale gdy zdawałem na Politechnikę Warszawską, zastanawiałem się, czy to na pewno dobry wybór. Ale dzięki internetowi, programowi telewizyjnemu, pisaniu książek realizuję wszystkie moje wcześniejsze marzenia. Zainteresowanie matematyką i chemią nie przekreśla jednak możliwości zostania aktorem. Tylko że ja w liceum spotkałem osobę, która wpłynęła na to, jak potoczyła się moja kariera. To był nauczyciel języka polskiego, który odmówił mi przyjęcia do koła olimpijskiego. Wtedy byłem wściekły, bo powiedział, że skoro jestem w stanie ogarnąć przedmioty ścisłe, to na tym powinienem się skupić. Mogę sobie występować i pisać książki, a na poważnie zajmować się tym, w czym jestem najlepszy. Marzyłeś też o napisaniu książki? Ale nie popularnonaukowej dla dzieci (śmiech). A tych mam już na koncie cztery, bo właśnie ukazała się kolejna – „Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna”. Marzyłem, żeby zostać autorem powieści fantastycznej dla dorosłych. Okazuje się jednak, że z języka polskiego najbardziej lubię gramatykę i budowę zdań, bo to jest najbliższe matematyce. Za to pan od chemii udostępnił mi laboratorium. Wysadziłeś coś? Nie, ale razem z kolegą zrobiliśmy sztuczną krew i ją rozsmarowaliśmy w pracowni. A on nie wkurzył się na nas, tylko kazał nam powiedzieć, jaka zaszła reakcja i jak bezpiecznie możemy to posprzątać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat"
Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat"
Grażyna Torbicka w wywiadzie dla VIVA! bez ogródek mówi o sile dojrzałości i odrzucaniu stereotypów. Podkreśla, że kobiety 60 plus nie powinny żyć według cudzych zasad, a pytanie o to, „co wypada”, przestaje mieć znaczenie.
Jest autentyczna. Zna swoją wartość. Wie, co lubi, a czego nie toleruje. Od 10 lat Grażyna Torbicką współpracuje z L’Oréal Paris, bo po drodze jej z marką tak bardzo wspierającą kobiety. Czy kobiecie 60 plus wypada nosić szorty? Czy warto przejmować się opiniami innych? Jak kobiety wspierają się nawzajem? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Grażyna Torbicka w rozmowie z VIVĄ! o dojrzałości i wsparciu kobiet – Blisko 50 procent populacji na świecie to kobiety. Społeczeństwa się starzeją i grono kobiet dojrzałych nieustająco się powiększa. A jednak wciąż wmawia się nam, że czegoś nam nie wypada. Nie wypada być nieprzyzwoitym człowiekiem, a reszta to kwestia naszego podejścia do upływu czasu, czyli nieuniknionego procesu, który dotyczy nas wszystkich. – Dobrze jest być kobietą dojrzałą? Bardzo dobrze, to przyjemny stan, bo wiesz, czego chcesz, osiągasz spokój i nie marnujesz energii na rzeczy, które cię nie interesują. Mam dużo satysfakcji z tego, co zrobiłam i robię w sferze zawodowej, a prywatnie jestem pełna energii i radości życia. I nigdy w życiu nie jeździłam na nartach tak dobrze jak teraz. [...] – Dojrzałość ma dobre i złe strony. Zdaję sobie sprawę z tego, że z wiekiem przychodzą fizyczne ograniczenia, ale na szczęście mnie jeszcze nie dotknęły. Jestem aktywna, uprawiam sporty, chodzę na długie spacery i bardzo dbam o to, żeby to się nie zmieniało. Ważne, żeby nie odpuszczać. Choć ciało mnie nie ogranicza, jest jednak mniej elastyczne i trzeba bardziej uważać, bo kontuzje mogą być bardziej dotkliwe. – A jednak starzenie się to proces wpływający nie tylko na ciało, ale też na umysł. Pozostawanie aktywnym dobrze wpływa na szare komórki. Ja nie narzekam. – Jak mówi Faye Dunaway, to nie wiek decyduje o życiu, tylko to, co sami z naszym życiem zrobimy. I ma rację. Wszystko zależy od nas, jest w naszej głowie, psychice. Żyj swoje życie najlepiej i najpełniej, jak umiesz. Możemy słuchać tych, którzy mówią, że czegoś nie wypada, albo żyć po swojemu, nie przejmując się opiniami innych. Dobrze wiem, że zawsze znajdzie się ktoś, kto mnie nie będzie lubił, komu nie będzie się podobać, jak się ubieram albo jaką mam fryzurę. Nie ma więc sensu załamywać rąk i poświęcać temu czas. – Założyłaby Pani szorty? Dlaczego nie? – Mówiono kiedyś, że kobiety po sześćdziesiątce nie powinny nosić krótkich spódnic albo szortów, ale za to powinny mieć krótkie włosy. Na szczęście takie poglądy to już zamierzchła przeszłość. Oczywiście rozmawiamy z punktu widzenia aktywnych zawodowo kobiet żyjących w dużym mieście. W mniejszych środowiskach, w małych miejscowościach trudniej jest przeciwstawić się stereotypom. A jednak będę podtrzymywać, że niepotrzebne jest myślenie, że coś jest nie dla mnie i na coś jest za późno. [...] Czytaj też: Grażyna Torbicka wspomina Bożenę Dykiel. „Podziwiałam ją”. Opowiedziała o jednym spotkaniu – Był jakiś przełomowy moment w Pani życiu, kiedy pomyślała Pani o sobie „kobieta dojrzała”? Poczułam to, kiedy zrozumiałam, że problemy i życiowe tragedie są nieodłączną częścią życia i trzeba przez nie przejść, a nawet być gotowym na kolejne. Jak mantrę będę powtarzać, że życie składa się tylko z chwil i trzeba umieć się nimi cieszyć. [...] – Wracając do tematu, co wypada dojrzałym kobietom… Dojrzałość jest stanem komfortowym, ponieważ znamy siebie, swoje ciało, potrzeby. Znamy swoje mocne strony i słabe punkty. Wiemy, co może nas zranić i jak się przed tym chronić. Jako dojrzała kobieta wiem o sobie prawie wszystko i mogę iść w tę stronę, która mi się podoba, nie oglądając się na nikogo. [...] – Jak by Pani siebie zareklamowała, gdyby Pani musiała? Jestem wciąż tak samo ambitna i ciekawa świata jak wtedy, gdy miałam 20 lat, ale jestem bogatsza o doświadczenia zdobyte przez lata. Mam umiejętność szybkiego zorientowania się, kto jest godzien mojego zaufania, a kto zupełnie nie. Dojrzałość nauczyła mnie spokoju, umiejętności korzystania z czasu wolnego i odrzucania rzeczy, które nie dają mi przyjemności. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. Sprawdź też: Ależ klasa! Ikona polskiej telewizji ma wielkie serce. Tym jednym gestem wzruszyła fanów do łez _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Co jeszcze w nowej VIVIE 8/2026? Paulina i Maciej Orłosiowie o miłości, która znalazła ich w odpowiednim momencie i czasie. W o tym się mówi: Jako artysta wzbudzał podziw, jako człowiek budził skrajne emocje. Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o Michaelu Jacksonie? Izabella Krzan dziś patrzy na swoją drogę z większą czułością niż oceną. Adam Mirek. Jak doktorant inżynierii biomedycznej został popularnym twórcą internetowym? W VIVIE! Extra Plemiona Jarawa, Mashco-Piro czy Sentinelczycy… Oni nie chcą być częścią globalnej wspólnoty. Ateny – na czym polega fenomen jednego z najstarszych miast świata.
To jedno zachowanie to tylko maska? TYLKO W VIVIE! Bagi ujawnia swój największy sekret. Tego fani o nim nie wiedzą
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania mniej znaną stronę swojej osobowości. 25-letni twórca opowiada o stresie, odpowiedzialności i kulisach występów w „Tańcu z Gwiazdami”. Przyznaje też, że w trudnych momentach sięga po mechanizmy, które mogą zaskoczyć jego fanów.
Za uśmiechem i luzem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński mówi wprost o napięciu, które pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach. W wywiadzie dla VIVA! zdradza, co naprawdę dzieje się, gdy gasną światła i kończy się show. Mikołaj Bagiński o odpowiedzialności i balansie w życiu [...] Jesteś poważnym człowiekiem? Nie chciałbym być tak nazywany, bo myślę, że musiałbym być poważny już do końca życia, a mam dopiero 25 lat. Wolę myśleć o sobie, że jestem odpowiedzialny. Mam swoje wartości, którymi się kieruję. Można mi ufać i na mnie polegać. Jak powiem, że coś zrobię, to dowiozę projekt, żeby nie wiem co. Przy okazji odbierania różnych nagród, między innymi VIVA! People Power!, zawsze słyszę, że fajnie, że jest w social mediach ktoś, kto edukuje, przekazuje dobre wartości. A ja podkreślam, że dla mnie najważniejsze jest dawanie młodym ludziom rozrywki. Żeby mogli razem ze mną przeżywać superfajne chwile. A ja na koniec dnia chcę mieć możliwość powiedzenia głupiego żartu. Co najgłupszego powiedziałeś na wizji? Tego jest tak dużo, że nie pamiętam. Mam kanał kulinarny, na którym lecą czasem nawet jakieś mocniejsze dowcipy. Tak sobie myślę, że fajnie jest być człowiekiem odpowiedzialnym, ale w tym wszystkim nie stać się sztywniakiem. Przynajmniej ja nie chcę takim być. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze Stres w „Tańcu z Gwiazdami” i nieoczekiwany mechanizm obronny Chyba chodzi o to, żeby po prostu we wszystkim zachować balans? Dokładnie! Przeklinasz czasami? Zauważyłem, że przekleństwa są dla mnie mechanizmem obronnym, szczególnie gdy się stresuję. Gdy jestem w nowej sytuacji i chcę się komuś przypodobać, wplatam to i owo pomiędzy normalne słowa, ale staram się jak najmniej. Podczas rozmów o Twoim udziale w „Tańcu z Gwiazdami” zakładam, byłeś zestresowany. Tylko że wiedziałem, że muszę się pilnować (śmiech). Podobnie po każdym tańcu, gdy musiałem porozmawiać z jury, z prowadzącą. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Tak działa umysł Bagiego. Jeden nawyk sprawia, że pomysły nie przestają płynąć. TYLKO W VIVIE! ujawnia swoje sekrety
Nieustanny dialog z samym sobą, eksperymenty myślowe i balansowanie na granicy pracy oraz życia prywatnego. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego umysłu, miejsca, w którym kreatywność nie zna pauzy, a każde doświadczenie staje się paliwem do kolejnych projektów.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swojej kreatywności, pracy nad sobą i sposobach na rozwój. Przyznaje, że niemal cały czas analizuje pomysły, inspiruje się innymi i wykorzystuje AI oraz terapię do lepszego zrozumienia własnych myśli. Jak Mikołaj Bagiński rozwija swoją kreatywność na co dzień? [...] Zastanawiam się, jak działa Twój mózg. Tyle pomysłów, energii, kreacji. Pewnie tak jak wszystkie inne mózgi (śmiech). Bardzo lubię inspirować się ludźmi, którzy robią kompletnie inne rzeczy ode mnie. Jesteś kreatywny 24 godziny na dobę? Prawie. Nawet jak jadę samochodem, to nie słucham muzyki. Rozmawiam sam ze sobą, rozkminiam różne projekty. Mówię: „Dobra, Miki, a jak zrobisz tutaj?”. Czasem słucham jakichś wywiadów i specjalnie zatrzymuję w odpowiednich momentach i zastanawiam się, jakbym ja odpowiedział na takie pytanie. Albo jak ja bym komuś takie pytanie zadał. Ostatnio pojawiły się artykuły o tym, że mam zostać jurorem w „Tańcu z Gwiazdami”. Zacząłem więc robić ćwiczenie, które polegało na tym, że oglądałem jakiś taniec i oceniałem go, jakbym naprawdę był jurorem. Uznałem, że chcę się nauczyć czegoś nowego. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia" Bagi o balansie między pracą a życiem i wsparciu AI Nie masz problemu z zachowaniem balansu pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym? Mam problem z pracą, o której kiedyś mówiłem, że jest moim życiem. Teraz wiem, że to tylko praca. Kariera. Projekty, które robię. Już trochę się nauczyłem odpuszczać. Mam aplikację, która mi pomaga. Robię w niej notatki, zapisuję rzeczy, o których muszę pomyśleć, a te zrealizowane odhaczam. Na przykład, jak byłem na Bali, to zapisałem sobie, że muszę przemyśleć, czy podróże są dla mnie ucieczką, czy możliwością poznania siebie. Czy wyjeżdżam, żeby uciec od tego, co jest tutaj, czy bardziej dlatego, żeby mieć wolną głowę, bo potrzebuję coś rozkminić. Jak być sobą cały czas? Taki brainstorm pod terapię i czat GPT. Analizujesz swoje zachowania, myśli z czatem GPT? Z AI sobie rozkminiam różne rzeczy, a potem idę na terapię i robię to samo z terapeutką. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli”
TYLKO W VIVIE!. Rodzice byli w szoku, gdy 16-letni Bagi chciał rzucić szkołę. Już wtedy dobrze zarabiał. Aż trudno uwierzyć, jak zareagowali bliscy
Miał 16 lat, gdy podjął decyzje, których wielu dorosłych by się nie odważyło. Zamiast iść utartą ścieżką, wybrał własną, pełną ryzyka, pracy i nieoczywistych wyborów. Dziś odsłania kulisy tego, co naprawdę stało za jego początkiem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński już jako 16-latek zaczął zarabiać własne pieniądze i budować swój biznes. Choć jego decyzje budziły sprzeciw, nie zrezygnował z własnej drogi. Praca w pizzerii, sprzedaż ubrań i rozwój aplikacji to tylko część historii, która pokazuje jego konsekwencję i podejście do życia. Mikołaj Bagiński: początki biznesu w wieku 16 lat [...] Wymyśliłeś sobie, że tak Twoje życie będzie wyglądało, czy wyszło przypadkiem? Sam początek wyszedł przypadkiem. Zaczynałem jako 16-letni Mikołaj, który uważał się za przedsiębiorcę. Jak wygląda biznes rozkręcany przez 16-latka? Zacząłem zarabiać pierwsze pieniądze i powiedziałem rodzicom, że nie muszę już chodzić do szkoły. Jestem matką nastolatki… Nie kręci cię taka opcja (śmiech)? Moich rodziców też nie kręciła. Tata uznał, że przede wszystkim powinienem poznać wartość pieniądza, i kazał mi iść pracować do pizzerii. Byłem tam przez krótką chwilę. Szybko zrozumiałem, jaka jest realna wartość pieniądza. Dużo więcej wyciągałem ze swojego biznesu. Miałem więc kasę, ale jej nie roztrwaniałem. Dalej chodziłem w dziurawych Vansach i porozwalanych vintage’owych koszulkach. Znajomi się ze mnie śmiali, że sprzedaję ubrania, bo na tym polegał wtedy mój biznes, a tak wyglądam. Mówiłem im, że to jest właśnie najfajniejsze, że można zarabiać dobry hajs i wcale się z tym nie obnosić. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością Praca w pizzerii i pierwsza lekcja wartości pieniądza Rodzice odpuścili? Cisnęli mnie, żebym chodził do szkoły. Ale ja cały czas słyszałem od nich, że są ze mnie dumni, że mi kibicują. Chyba że wracałem ze szkoły z jedynką… wtedy było gorzej. Na szczęście w moim liceum byli wyrozumiali nauczyciele. A ja potrafiłem się spóźnić dwie lekcje, bo musiałem rano popracować nad swoją aplikacją. Więc na pewno zawdzięczam najwięcej rodzicom, trochę też szkole, że mogłem liczyć na wyrozumiałość, ale co by nie było, dużo zawdzięczam sobie. Przez to, że jestem blisko siebie, wszystko analizuję, rozpisuję… Co dla Ciebie znaczy być blisko siebie? U mnie w domu dużo się rozmawiało o emocjach. Dlatego dzisiaj umiem przeanalizować, jakie emocje towarzyszą mi w danym momencie, na przykład w „Tańcu z Gwiazdami”. Zastanawiałem się, co mi emocjonalnie dał udział w programie, czy było to dla mnie dobre doświadczenie. Cały czas kwestionuję, pytam. Jak mi coś przestaje sprawiać frajdę w życiu zawodowym, albo w ogóle w życiu, które się łączy z pracą, to przychodzę, mówię, jak jest i że trzeba coś zmienić. Jak mi coś nie sprawia frajdy, to nie jestem na sto procent. Są dwie wersje Bagiego. Jedna właśnie taka. Wtedy przychodzę, wychodzę i się nie angażuję. Nie lubię jej. A drugi Bagi, który turbo jara się daną rzeczą, jest obecny w tym na 350 procent. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Wcześniej mieszkali tu Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka. Boris Kudlička zrobił z tego miejsca pałac. TYLKO W VIVIE! ujawnił sekrety domu
Gdy ponad 30 lat temu Boris Kudlička przyjechał do Polski, żeby pracować jako asystent scenografa profesora Andrzeja Kreütza Majewskiego, nie spodziewał się, że zostanie tu na stałe. Ale gdy już podjął tę decyzję, szukał domu, który stanie się jego azylem. niedawna kochanym miejscem
Dzisiaj jest światowej sławy scenografem, który pracował dla Teatru Wielkiego w Warszawie i wielu innych na całym świecie i który postanowił zająć się projektowaniem wnętrz. „W teatrze już się nie rozwijam, bo ile razy mogę zrobić scenografię do »Madame Butterfly«? Teraz pochłonęło mnie projektowanie przestrzeni stałej. To jest dla mnie obszar, w którym mogę się rozwijać. W 2018 roku założyłem z partnerami pracownię architektoniczną i spełniam się teraz w obszarze architektury i designu, projektowaniu wyjątkowych wnętrz i rewitalizacji historycznych obiektów”, mówi Kudlička. Rzeczy ważne „Dobrze się czuję we wnętrzach, które mają dużo do powiedzenia, które przeplatają historię z nowoczesnością”, mówi projektant, oprowadzając mnie po swoim żoliborskim domu. Razem z żoną Aleksandrą Pogassi-Kudličką, dwiema córkami – Mileną i Heleną oraz dwoma psami mieszka w nim dopiero od roku. Gdy poszli go obejrzeć, od razu wyczuli artystyczną atmosferę i wielki potencjał. Wiedzieli jednak, że jeśli zdecydują się go kupić, dostosują do swoich potrzeb. Zależało im jednak na szybkim remoncie, by nie rozwlókł się w czasie i by nikt nie stracił przyjemności zamieszkania w nowym miejscu. Dlatego projekt powstał w trzy tygodnie, a zaangażowany w niego był zespół z pracowni Boris Kudlička with Partners. Dom jest połową bliźniaka, a cały obszar Żoliborza jest wpisany do rejestru zabytków. Projekt rewitalizacji domu tak spodobał się sąsiadom, że zapytali Kudličkę, czy nie będzie miał nic przeciwko, żeby u siebie zrobili lustrzane odbicie. „Ucieszyłem się i powiedziałem, że chętnie w tym pomogę”. Sąsiedztwo, jak podkreśla właściciel domu, jest bardzo ważne. Równie ważne jest mądre rozplanowanie pomieszczeń, tak by wszystkie funkcje logicznie się ułożyły, by wszystko mogło bezproblemowo działać. CZYTAJ TEŻ: To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali” Miasto 15-minutowe Boris Kudlička urodził się na Słowacji w Tatrach Zachodnich. Dlatego bardzo ważne jest dla niego, by otoczenie, w którym żyje, było zielone. Wiele lat temu takie miejsce znalazł na warszawskim Żoliborzu i gdy po 14 latach przyszło mu się przeprowadzić, szukał nowego domu mniej więcej w tej samej okolicy. „Ta dzielnica wydaje mi się znacznie bardziej otwarta, przestrzenna i zielona niż jakakolwiek inna część w centrum Warszawy. A dla mnie, osoby wychowanej w okolicach Parku Narodowego Wielka Fatra, to niezwykle ważne”. Twierdzi też, że Żoliborz Oficerski spełnia koncepcję miasta 15-minutowego, czyli takiego, w którym wszystko, co ważne do życia, znajduje się w zasięgu krótkiego spaceru. „Tu mamy idealną kombinację otoczenia, z fajnym sąsiedztwem, historią, świetną komunikacją. Do Teatru Wielkiego docieram w ciągu 10 minut, na Rynek Starego Miasta, gdzie mam pracownię, również. Mam blisko do sklepów, kawiarni, restauracji. Podszedłem do sprawy racjonalnie. Nie chciałem tracić zbyt dużo czasu na dojazdy. A tu mam wszystko pod ręką”. Z widokiem na Żoliborz Wewnątrz życie rodzinne i towarzyskie toczy się oczywiście w jadalni i kuchni: „Wiadomo, gdzie spędzamy czas z przyjaciółmi”, mówi Kudlička. Jest tu wyspa, na której stoi rzeźba przedstawiająca łowiącego niedźwiedzia, którą właściciel przywiózł z Japonii (i jest nagrodą dla rybaków). Biały stół na 12 osób przywędrował tu z nimi z poprzedniego domu. Nad nim króluje zdjęcie autorstwa Przemka Dzienisa przedstawiające instalację Doroty Buczkowskiej. „To tajemnicza postać. Portret bez twarzy, nie wiadomo czyj, który pilnuje stołu”, mówi artysta. Jednak ulubionym miejscem Borisa Kudlički jest taras, na który wychodzi się z łazienki przy sypialni. „To jest miejsce zen z widokiem na dachy Żoliborza, gdzie mogę obserwować zachód słońca, gdzie mam bezpośredni kontakt z naturą”. I dodaje: „Właściwie każde z nas może odpoczywać na innym tarasie. To one, rozmieszczone na różnych poziomach, i rosnące w okolicy iglaste drzewa powodują, że czuję się, jakbym siedział w koronach drzew”. Projektant opowiada też, że jego rodzinę zaciekawiła historia domu, w którym zamieszkali rok temu. Gdy go znaleźli, nie wiedzieli, że wcześniej należał do reżysera Jerzego Kawalerowicza i aktorki Lucyny Winnickiej. Stopniowo odkrywali jego tajemnice, bo budynek od początku stanowił projektowe wyzwanie i był dla nich łamigłówką, którą starali się rozwiązać. „Wszyscy byliśmy zgodni, że chcemy upamiętnić osoby, które wcześniej tu mieszkały, ale w ciekawy, współczesny sposób. Bez dosłowności”. To dlatego na ścianie w jadalni zawisł oprawiony jak obraz egzemplarz „Faraona”, w którym Jerzy Kawalerowicz nanosił pierwsze uwagi, przygotowując się do realizacji filmu. „Ten dom ma zakodowanych w sobie mnóstwo informacji. Czujemy się trochę spadkobiercami wartości, które sobą reprezentuje”. Przyjemność projektowania „Dom dla siebie projektuje się z ogromną przyjemnością, bo rzeczy do niego wybiera się sercem. I, jak widać, w naszym domu czasem jest to zbiór przedmiotów, które teoretycznie nie powinny do siebie pasować. Nieustannie testujemy, zmieniamy, uzupełniamy. Nie jestem zwolennikiem wnętrz zrobionych jednym gestem. Sterylne i monochromatyczne wręcz mnie nudzą. U nas każda strefa jest inna. Panuje eklektyzm. Lubię kolorystyczne akcenty, chyba ze względu na to, że wywodzę się z teatru”. Dom rodziny Borisa Kudlički jest nietypowy, bo choć z zewnątrz wygląda na niski, okazuje się, że w środku ma aż siedem kondygnacji. Powstał w 1968 roku. Wtedy wydawano zgodę na budowę domów o powierzchni 110 metrów kwadratowych. Artyści mogli zbudować nieco większe, bo 140-metrowe. Dlatego poprzedni właściciele zwiększyli jego powierzchnię, budując podesty. „Tu jest mnóstwo płaszczyzn. Nasz dom, choć pierwotnie niewielki, dzięki różnym zabiegom architektonicznym ma dzisiaj ponad 400 metrów kwadratowych”, mówi Kudlička. Jeśli sercem domu jest kuchnia i jadalnia, to kręgosłupem całego budynku jest kominek. Obłożony piaskowcem szydłowieckim, ma wysokość dwóch kondygnacji i jest dwustronny. „Jego »lewa« strona wychodziła na zewnątrz, na taras. Dom kończył się na kominku. My połączyliśmy dobudówkę za nim, przez co kominek stał się wolnostojącym elementem na środku salonu. Przecięliśmy go też w poziomie lustrami, które wstawiliśmy w miejscu starej belki. Chodziło o to, żeby wizualnie stał się lżejszy”. Gdy po raz pierwszy przyszli zobaczyć dom, wiedzieli, że jeśli go kupią, dużo pozmieniają, ale będą chcieli zachować jego DNA. Artystyczny sznyt Tworząc rodzinną przestrzeń w nowym miejscu, starali się przenieść charakterystyczne elementy, które są częścią ich historii. I połączyć je z meblami, dekoracjami kupionymi specjalnie do tego wnętrza. „Komoda intarsjowana czterema rodzajami marmuru stoi w miejscu, w którym czasami pracuję. To taki duży wykusz, w którym jest też okrągły stół i widok na ogród. Nad komodą wisi zdjęcie przedstawiające amerykańską przyczepę campingową. Z myślą o salonie z targu w czeskiej Pradze przyjechały dwa fotele uszaki z lat 80. XX wieku, które zostały na nowo obite. W przestrzeni naszego salonu stały się, obok kominka, dwoma centralnymi elementami. Jest też dywan, a właściwie jego dekonstrukcja. Zrobiła go austriacka artystka, która zaprojektowała klasyczny orientalny dywan, pozbawiając go orientalnych wzorów, ale zostawiając charakterystyczną ciepłą kolorystykę”, opowiada o salonie. Na podeście trochę powyżej poziomu salonu, właściwie z widokiem na niego, stoją dwa fotele czeskiego projektanta Jindřicha Halabaly. „Poddaliśmy je renowacji. Mają nową tapicerkę i fortepianowe, czarne, na wysoki połysk wykończenie poręczy”, mówi Kudlička i dodaje, że nie może się nadziwić, jak popularne stały się w dzisiejszych czasach przedmioty projektowane przez tego wybitnego Czecha. Z podróży przywożą meble, rzeźby, lampy, bibeloty. Aleksandra Pogassi-Kudlička zajmuje się wyszukiwaniem mebli, nie tylko dla nich, ale też dla pozostałych projektów. „Specjalizujemy się w wyszukiwaniu wschodnioeuropejskich perełek designu, odnawiamy je i dajemy nowe życie”. Na komodzie w jadalni stoi porcelanowy żubr z Ćmielowa. „Znaleźliśmy go na Karaibach, w małym sklepiku z koszulkami. Musieliśmy go kupić. Właściciele sklepu nie wiedzieli, że w Polsce porcelana ćmielowska jest tak lubiana. A żubr przeleciał z nami z powrotem pół świata, do domu”. CZYTAJ TEŻ: Mama Izabelli Miko wdała się w dyskusję z internautami. Tak broni córki przed niesłusznymi oskarżeniami. Aktorka komentuje Akustyczny komfort Z łazienki przechodzi się do ogromnej garderoby wyłożonej miękką wykładziną, która powstała na miejscu dawnej klatki schodowej prowadzącej kiedyś do pracowni Kawalerowicza. „Wcześniej była tu przestrzeń komunikacyjna, a my wykorzystaliśmy ją na stworzenie sporej garderoby, która, jak to garderoba, nigdy nie jest wystarczająco duża”, śmieje się Kudlička. Za to wystarczająco duże jest kino, jak nazywają mieszkańcy domu przestrzeń znajdującą się w suterenie. Stoi tam pluszowy, wygodny, ogromny narożnik z Francji z lat 70. Na ścianie wisi telewizor. Jedna ze ścian zasłonięta jest rudymi kotarami. „One bardzo dobrze pochłaniają fale dźwiękowe i nadają dźwiękowi głębi, dlatego bardzo dobrze się tu rozmawia”, opowiada Kudlička. Przyciemnione światło powoduje, że kino wydaje się niezwykle przytulne. „To jest ciemniejsza przestrzeń, bardziej kameralna. W całym domu nie mamy dużych lamp, żadne pomieszczenie nie jest mocno rozświetlone. Podświetlone są dzieła sztuki, rzeźby, obrazy, a to daje nieco teatralny nastrój”. Różnorodność mebli, oświetlenie, różne płaszczyzny tworzą grę przestrzenną, w którą wszyscy domownicy bardzo lubią grać. „Przez miesiące od wprowadzenia nakładaliśmy warstwy. Dodawaliśmy rzeczy, szukaliśmy nowych, chowaliśmy te, które nie pasowały”. Urządzanie domu jest procesem. „Tworzymy przestrzeń, która ma być dla nas wszystkich. Staramy się więc znaleźć consensus. Ale bywa ciężko”. Projektant podkreśla, że jego rola jest najtrudniejsza, bo własną rodzinę musi czasem traktować jak klientów, by stworzyć idealną rodzinną przestrzeń. Tekst: Katarzyna Piątkowska. Materiał z magazynu VIVA! Moda z 2023 roku został opublikowany w ramach cyklu Archiwum VIVY!. Materiał wideo obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem
Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego sukcesu i mówi wprost o tym, czego boi się najbardziej. Choć osiągnął wiele i zdobył Kryształową Kulę w „Tańcu z Gwiazdami”, nie traci czujności. W szczerym wywiadzie zdradza, jak wartości wyniesione z domu chronią go przed upadkiem.
Za uśmiechem i sukcesem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński przyznaje, że każdego tygodnia zadaje sobie jedno pytanie: Czy wciąż stoi twardo na ziemi?. Kulisy jego kariery pokazują, jak cienka jest granica między sukcesem a upadkiem. [...] Skąd się taki wziąłeś? Jestem taki dzięki rodzicom. Często o tym mówię, że rodzina, dom, dobre wychowanie to podstawa, by poradzić sobie ze wszystkim, co dzieje się wokół mnie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze To jakie są Twoje wartości? Rodzice wpoili mi szacunek do ludzi, nauczyli, żeby być dla nich miłym, nie mówić źle o innych. I najważniejsze, żeby być wdzięcznym za to, co dostaje się od innych i od losu, ale też mieć dużo pokory, żeby woda sodowa nie uderzyła do głowy. Gdybym nie miał tych podstaw i znalazł się w miejscu, w którym obecnie jestem, mógłbym się odkleić od rzeczywistości. Mnie dużo rzeczy przychodzi dzięki temu naturalnie, ale nie ma tygodnia, żebym nie rozkminiał, czy przypadkiem się nie „odkleiłem”. Boisz się tego? Boję się, bo uważam, że to jest pierwszy krok do upadku. Mam świadomość, że dużo karier, które szybko się zaczęły, równie szybko się kończy z tego powodu, że ludzie nie radzą sobie z tym, co się dzieje dookoła nich. Te wszystkie pokusy… ludzie, którzy poklepują po ramieniu i mówią, że jesteś zaje…y. To może zmylić. A ja bardzo bym tego nie chciał, bo kocham robić to, co robię. I kompletnie nie chodzi o hajs, tylko o możliwości. Kasą się nie martwię, bo zarobiłbym ją w inny sposób. Uważam się za inteligentnego człowieka i już dużo wcześniej miałem swoje aplikacje, sklep. Oczywiście dużo pieniędzy straciłem. Ale czy w innym przypadku wystąpiłbym w „Tańcu z Gwiazdami”? Nie. Czy poznałbym tylu fajnych ludzi? Pewnie nie. Czy siedziałbym przy stole z interesującymi osobami? Raczej nie. Dzięki mojej karierze mogę przeżywać życie w zaje…y sposób. Jej kluczowym momentem był właśnie udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Gdy z Magdą zdobyliśmy Kryształową Kulę, poszedłem do mojego zespołu, który wspierał mnie od samego początku, i poprosiłem, że jeśli zobaczą, że się „odklejam”, to mają mi to powiedzieć. A po drugie, podziękowałem im za wsparcie. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE!. Ta jedna lekcja od Madzi zmieniła jego podejście. Bagi szczerze o sukcesie i rzeczy, która przeraża go bardziej niż porażka
Nie mówi o tym często. Za energią, pewnością siebie i sukcesem kryje się coś znacznie bardziej kruchego. Mikołaj Bagiński odsłania kulisy życia, w którym nie wszystko jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać.
Mikołaj Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o podejściu do konkurencji, pracy zespołowej i swojej codzienności. Przyznaje też, że mimo sukcesów towarzyszą mu realne obawy dotyczące przyszłości i życia prywatnego. Mikołaj Bagiński o konkurencji: „Nie zachwycam się, tylko doceniam” [...] Masz dużo wrogów? Na pewno są ludzie, którzy mi źle życzą. A ja staram się każdemu życzyć dobrze, nawet konkurencji. Madzia, z którą tańczyłem, nauczyła mnie, żeby tak robić, bo jak życzysz dobrze temu, kto tobie życzy źle, to jest to największa wygrana tej sytuacji. A właśnie… co z konkurencją? Potrafię przyjść na spotkanie z ludźmi z mojego zespołu i powiedzieć, że ktoś coś ekstra zrobił. Często wtedy słyszę, dlaczego ja się zachwycam tym, co robi konkurencja. Ja się nie zachwycam. Ja doceniam. Nie działasz sam, masz wokół siebie mnóstwo osób. To dlatego, że najpierw byłem przedsiębiorcą, a dopiero później twórcą internetowym i jestem nauczony, że w biznesie tworzy się strukturę dookoła siebie. Chcę zajmować się rzeczami, w których jestem najlepszy, które kocham robić i rozumiem, że rzeczami, których nie umiem albo nie lubię robić, powinni zająć się inni. Ale nauczyłem się, że nie musimy się przyjaźnić. Nie oczekuję od współpracowników, żeby kochali mnie za to, jaki jestem prywatnie. Otaczam się osobami, które oczywiście są świetnie w tym, co robią, ale też takimi, które mają pozytywną energię. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli” Największy lęk Mikołaja Bagińskiego to sukces bez rodziny Sam też masz pozytywną energię. I często dostaję feedback, że praca ze mną powoduje, że ludziom się chce działać. Nie lubię narzekania, ale dopuszczam, że każdy może mieć gorszy dzień. Sam też to pokazujesz w swoich social mediach. Pewnie. Oczywiście nie oczekuję od Krzysztofa Ibisza, że pokaże ludziom, że ma zły dzień. Ja akurat w trosce o młodych odbiorców nie oszukuję, że zawsze jest fantastycznie. Często mówię, że miałem gorszy dzień, byłem na terapii, nie chciało mi się pójść na trening, ale dałem radę. Tak naprawdę pokazuję to, co chcę pokazać. Czułbym się niekomfortowo, gdybym był do czegoś zmuszany. Nie bywasz tym byciem dla swoich odbiorców czasem zmęczony? Bywam i dlatego czasem znikam na kilka dni. Ostatnio poleciałem sam na Bali. [...] W Twoim życiu nie ma nudy. Nie ma. Mam zaje…e życie i jedyne, czego się obawiam, to to, że nie wykorzystam tego w stu procentach. Może się okazać, że stawianie wszystkiego na karierę spowoduje, że się zasiedzę w tym miejscu. Boję się, że pewnego dnia mogę się obudzić ze wspaniałą karierą, dużą ilością pieniędzy i kontaktów, ale bez żony i bez dzieci, będę się zastanawiał, czy jestem szczęśliwy. Co z tym zrobisz? Pracuję nad tym, żeby taki scenariusz się nie zrealizował. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli”
Za kulisami sukcesu kryje się napięcie, którego nie widać na pierwszy rzut oka. Mikołaj „Bagi” Bagiński mówi o etykiecie, która go boli, i o pracy nad sobą, która okazuje się trudniejsza niż jakikolwiek zawodowy projekt. Padają słowa o presji, wymaganiach i momentach, gdy nawet wstanie z łóżka staje się wyzwaniem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o terapii, pracy nad sobą i trudnych emocjach. Przyznaje, że bywa postrzegany jako „tyran”, choć, jak podkreśla, jego wymagania wobec innych wynikają z dobrej intencji i własnych wysokich standardów. Mikołaj Bagiński o terapii: „To sprawia, że żyje mi się lepiej” [...] Potrzebujesz terapii? Omawiam na niej rzeczy, z którymi mam problemy. Moja terapeutka jest dla mnie coachem. Raczej jestem pewny siebie, mam to wyuczone, bo kiedyś wcale taki pewny siebie nie byłem, ale są osoby, którym nie potrafię czegoś powiedzieć prosto z mostu. To dla mnie problem i to na przykład próbowaliśmy z nią ostatnio przerobić. I to, że ludzie widzą we mnie tyrana, i mnie to denerwuje. A jesteś tyranem? Najwyraźniej. Współpracuję z wieloma twórcami internetowymi. I chodzi o takie sytuacje, kiedy widzę, że ktoś ma teraz świetny moment zawodowo, i ja tego kogoś cisnę, żeby nie odpuszczał. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia" Dlaczego Mikołaj Bagiński jest postrzegany jako „tyran”? Rozumiem, że chodzi o to, że kogoś motywujesz? Tak mi się wydaje. Mówię: „Rób to! Rób to! Leć! Leć! Dawaj! Dawaj!”. A potem dowiaduję się, że tyram ludźmi i że nie mogę oczekiwać od ludzi, że będą zadowoleni. Ja od siebie dużo wymagam i tak samo wymagam od innych. Ale w dobrej wierze. Boli mnie to, że ktoś myśli, że jestem tyranem, bo to negatywne słowo. Wiesz, terapia po prostu sprawia, że żyje mi się lepiej. Terapia jest Ci potrzebna, żeby stać się lepszą wersją siebie? Nigdy nie miałem depresji, ale stany depresyjne już tak. Miałem w życiu momenty, że nie chciało mi się wychodzić z łóżka. Nawet teraz bywają dni, że jest mi mega ciężko, ale staram się sobie z tym radzić. W terapii jestem już długo. Przerabiam tematy od miłosnych po zawodowe. Dotyczące poczucia własnej wartości, obaw przed ocenianiem przez innych. Terapia i książki to jest dla mnie podstawa. To jest inwestycja w siebie? I to dosłownie (śmiech). Ale czuję, że tak trzeba. Nie chcę płynąć z prądem. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Sukces potrafi przyciągać nie tylko szanse, ale i ludzi o nie zawsze szczerych intencjach. Mikołaj "Bagi" Bagiński mówi wprost o tym, jak popularność wpływa na relacje i zaufanie.
W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu "VIVA!" Mikołaj "Bagi" Bagiński otwiera się na temat trudnych doświadczeń w życiu prywatnym. Opowiada o relacjach, które okazały się interesowne, i o tym, jak takie sytuacje zmieniają sposób patrzenia na ludzi. Choć nie traci dystansu ani poczucia humoru, przyznaje, że rosnąca rozpoznawalność wymusza większą ostrożność i redefinicję oczekiwań wobec nowych znajomości. Mikołaj "Bagi" Bagiński o nieszczerych relacjach w życiu prywatnym. Wywiad VIVA! [...] – Zdajesz sobie sprawę, że są ludzie, którzy mogą chcieć Cię wykorzystać, być z Tobą dla sławy, pieniędzy, możliwości? Mam tych samych przyjaciół od lat. Nie muszę budować nowych głębokich relacji tylko dlatego, że z kimś mi się dobrze pracuje. Miewałem dziwne sytuacje. Kiedyś spotykałem się z dziewczyną, która powiedziała mi po rozstaniu, że spotykała się ze mną, bo zależało jej na korzyściach biznesowych, jakie wynikłyby z naszej relacji. Dała mi dużo do myślenia. ZOBACZ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze – Rozumiem, że życzysz jej dobrze. Jak wszystkim osobom, które miały podobne podejście (śmiech). – Jakie ponosisz konsekwencje takich sytuacji? To trochę wchodzi na psychę, bo gdy spotyka się kolejną nową osobę, trzeba się trzy razy bardziej zastanowić, jakie się wobec niej ma oczekiwania. I wiem, że jeśli zaczęłyby mi spadać zasięgi, przejechałbym się na kilku osobach. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Za sukcesem, który śledzą setki tysięcy osób, kryje się historia pełna lęku, przełomów i decyzji podejmowanych pod ogromną presją. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy momentów, które zmusiły go do dorosłości szybciej, niż był na to gotowy, i które na zawsze zmieniły jego podejście do życia.
Biznes budował jako 16-latek. Potem został twórcą internetowym. Dzisiaj w swoim uniwersum Mikołaj „Bagi” Bagiński skupia wokół siebie setki tysięcy osób. I jest tam miejsce na żarty, ale i na poważne sprawy. Jakim człowiekiem jest Warszawiak Roku, Wizjoner w plebiscycie VIVA! People Power!, zwycięzca „Tańca z Gwiazdami” i jak wykorzystuje swoje szanse? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Mikołaj Bagiński. Przełom w „Tańcu z Gwiazdami” i walka z lękiem [...] Dlatego wziąłeś udział w „Tańcu z Gwiazdami”? Żeby być pod prąd? To był kluczowy moment dla mojej kariery. Właściwie nie tylko dla kariery, po prostu dla mnie. Wiesz, że byłem osobą, która nienawidzi robić nowych rzeczy? To wynikało chyba z lęku, że się ośmieszę, że będę głupio wyglądał. Poszedłeś do programu, choć to było dla Ciebie zupełnie nowe doświadczenie. Tam wszystko było nowe. I telewizja. I program. Co więcej, nie umiałem tańczyć, bałem się tego i wstydziłem się. Potem rozmawiałem o tym z terapeutką, że udział w programie pokazał mi, że mogę być, kimkolwiek zechcę. I jak będę chciał zostać surferem i zamieszkać na Hawajach, to to zrobię. Co z Twoją odpowiedzialnością? Dlatego nie mieszkam na Hawajach (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała Historia, która zmieniła życie Bagiego Nauczyłeś się jej dzięki siostrze? Chyba też. Pamiętam, jak się urodziła i jak potem polecieliśmy do Stanów Zjednoczonych, bo była śmiertelnie chora… Istniała możliwość, że po prostu nie będzie jej na tym świecie. W Stanach znalazł się lekarz, który zgodził się ją zoperować. Mam przed oczami, jak siedzę w tym amerykańskim szpitalu, mały chłopczyk, który po prostu czekał. I choć Matysia jest ode mnie tylko cztery lata młodsza, mam poczucie, że musiałem stać się odpowiedzialny trochę szybciej niż inne dzieci w moim wieku. Po prostu musiałem szybciej wydorośleć, bo rodzice byli bardzo skupieni na niej. Poza tym tata też dużo pracował. Rodzice mnie przeprosili za to, że tak bardzo skupili się na mojej siostrze. Przyjąłem przeprosiny, ale ja tego tak nie odczułem, bo starali się też być obecni w moim życiu. Miałem przezaje…e dzieciństwo. I jeśli kiedyś będę miał dzieci, chciałbym je wychować tak, jak moi rodzice wychowali mnie. Choć podejmowali dużo kroków, których kiedyś nie rozumiałem. Na przykład? Regularnie robili mi testy na obecność na*kotyków. Wkurzałem się. Krzyczałem, że mi nie ufają. Ale wiem, jak wielki wpływ na młodych ludzi mają rówieśnicy. A młody człowiek, który dorasta, chce być akceptowany, chce czuć się częścią grupy i przez to może robić głupie rzeczy. Czy choć raz test wyszedł pozytywnie? Nigdy. Choć myślę, że gdyby nie one, mógłbym chcieć spróbować jakichś używek. Ale mama mi jasno powiedziała, że jeśli test wyjdzie pozytywnie, natychmiast wysyła mnie na odwyk. Dzisiaj jestem za to wdzięczny. A a*kohol? Próbowałem, ale od trzech lat nie piję. Po prostu któregoś dnia stwierdziłem, że rzucam to. To pewnie też dzięki rodzicom, bo oni nie piją. Postanowiłem, że nigdy nie będę pił i nie będę brał na*kotyków. Skąd te postanowienia? W moim życiu za dużo jest sytuacji, kiedy chciałbym się odstresować albo coś celebrować. Boję się, że mogłoby mi się spodobać, bo niestety jestem podatny na uzależnianie się od różnych rzeczy. A ja wiem, że bez tego można żyć naprawdę zaje…e. Kiedy jest się bliżej siebie, rozumie się swoje emocje, to zamiast wieczorem po ciężkim dniu sięgnąć po piwo, można zrobić coś zupełnie innego. A potem budzisz się rano i czujesz się wyśmienicie. Bycie czystym od takich rzeczy jest po prostu super. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie Co jeszcze w VIVIE! 7/2026? Renata Przemyk: Charyzmatyczna wokalistka o długiej drodze do samej siebie. O tym się mówi: Córka wielkich gwiazd Hollywood, wspaniała aktorka i piosenkarka. Wszystkie tajemnice Lizy Minnelli. Krzysztof Czeczot: Gospodarz popularnego programu „Omnibus – szybcy i mądrzy” nie tylko o nowym zadaniu i aktorstwie. Extra: Yayoi Kusama ma 97 lat i słynie ze… stawiania kropek. W Europie trwa retrospektywa jej twórczości. Podróże: Na francuskiej Île de Ré na Oceanie Atlantyckim czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens…
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Edyta Zając była pewna, że zamknęła już pewien rozdział. Po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu „Hotel Paradise” wracała z poczuciem końca, nie przeczuwając, że los przygotował dla niej zupełnie inny scenariusz. Kilka dni później znów znalazła się w Tajlandii, gdzie między tropikalnymi stylizacjami a codziennością kryje się coś więcej niż tylko moda.
Edyta Zając ujawnia kulisy swojej pracy przy „Hotel Paradise”. Choć po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu była przekonana, że to koniec tej przygody, los zaskoczył ją ponownie. Kilka dni później wróciła na plan do Tajlandii, gdzie moda, emocje i przypadek splatają się w jedną historię. Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Kto odpowiada za jej styl i wizerunek? [...] Kto dba o Twoją garderobę w „Hotelu Paradise”? Dagmara Śrama, która jest moją makijażystką i fryzjerką. Przyjaźnimy się i spędzamy ze sobą dużo czasu. Jest niezwykle kreatywna i dobrze mnie zna, więc doskonale wie, w czym będę wyglądać dobrze, tak abym równocześnie dobrze się czuła. „Hotel Paradise” jest programem typu bikini reality. Prywatnie najchętniej ubierałabym się na biało lub czarno, ale jesteśmy w tropikach i potrzebujemy kolorów. Na planie nauczyłam się nimi bawić. Zależy nam, aby moje stylizacje do programu były modowe, ale nie przesadzone. Bliżej Ci do minimalistki? Zdecydowanie. Dlatego też biżuteria, którą mam na sobie podczas nagrań, nigdy nie jest krzykliwa. Rozumiem, że na szaleństwo modowe pozwalasz sobie jedynie podczas sesji zdjęciowych. Najczęściej tak. Tak jak na sesji do VIVY! Mody. Doskonale wiem, że stylistka, w tym przypadku Agnieszka Ścibior, którą znam od lat, a także fotograf Mateusz Stankiewicz wiedzą najlepiej, co będzie dobrze wyglądało na zdjęciach. Muszę przyznać, że ta sesja była dla mnie niezwykłą przyjemnością, bo bardzo za tym tęskniłam. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Nieoczekiwany powrót do Tajlandii po 12. sezonie „Hotel Paradise” Za czym? Za odważną, szaloną modą. Czułam to także podczas pozowania do zdjęć. To był piękny powrót do przeszłości. Masz poczucie, że w Twoim życiu sporo rzeczy dzieje się przez przypadek, a Ty korzystasz z darów losu? Może nie jest to tak zupełnie przypadek, bo zawsze konsekwentnie dążę do wyznaczonego celu. Ale mam poczucie, że wszystko w moim życiu przydarza się w odpowiednim momencie. To dzięki pracy w modelingu nauczyłam się cierpliwości i tego, żeby na nic się nie nastawiać. Wierzę, że to, co jest mi pisane, się wydarzy. Dwa tygodnie temu wracałam z planu „Hotelu Paradise” po zakończonych zdjęciach do 12. sezonu, przekonana, że to koniec tej pięknej przygody. Oczywiście czułam, że wydarzą się inne fascynujące, zawodowe rzeczy, ale nie pomyślałam, że kilka dni później wrócę na plan do Tajlandii. Gdzie jesteś najbardziej prawdziwa? W domu, na planie, na wybiegu? Wszędzie jestem sobą. Uważam, że prawda zawsze się obroni. Nie muszę i nigdy nie chciałam udawać kogoś, kim nie jestem. Ale w domu, do którego wracam po intensywnym dniu, kiedy zmywam z siebie makijaż i zakładam wygodne ubranie, jestem po prostu Edą, która zaraz wyjdzie z psem na spacer. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Ponad 20 lat w świecie, w którym wszystko może się zmienić w jednej chwili. Edyta Zając odsłania kulisy kariery, w której sukces miesza się z niedosytem, a wielkie szanse pojawiają się tam, gdzie wcześniej były tylko łzy. Jedno wydarzenie w Nowym Jorku i jedna decyzja w Paryżu na zawsze odmieniły jej drogę.
Ponad 20 lat w świecie modelingu, spektakularne sukcesy i chwile, które zostają na zawsze. Edyta Zając wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od bolesnego odrzucenia na Fashion Weeku w Nowym Jorku po przełomową kampanię Kenzo. Za kulisami błysku fleszy kryje się historia pełna emocji, presji i nieoczekiwanych zwrotów. Edyta Zając modeling. Bolesne odrzucenie w Nowym Jorku [...] Czujesz, że zrobiłaś fajne rzeczy? Przez ponad 20 lat modeling był całym moim zawodowym światem. Nadal jest, choć teraz swoją karierę wiążę głównie z planem telewizyjnym. Zawsze pozostaje niedosyt. Poczucie, że mogłam zrobić więcej. Więcej sesji, więcej kampanii, więcej pokazów. Ale nauczyłam się doceniać to, co udało mi się osiągnąć, i nie skupiać na tym, czego nie doświadczyłam. Dlatego w modelingu czuję się spełniona. Przez tyle lat pracy nie zdarzyły mi się żadne przykre sytuacje. Naprawdę uważam, że miałam ogromne szczęście i mam nadal. Nigdy? Tak z ręką na sercu? Podczas swojego pierwszego Fashion Weeku w Nowym Jorku zostałam potwierdzona na pokaz Giorgia Armaniego. Pech chciał, że przyszłam na przymiarki ostatnia. Okazało się, że źle policzyli modelki i mieli o jedną za dużo. Zostałam odesłana z kwitkiem. Poczułaś się rozczarowana? Ogromnie! Miałam 16 lat i czułam, że presja jest bardzo duża, a konkurencja równie wielka. Wróciłam do mieszkania modelek, płacząc rzewnie. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Wydawało mi się, że to prawdziwy pech. Moją współlokatorką była dziewczyna z Polski, starsza ode mnie i bardziej doświadczona. To ona powiedziała mi coś, co zostało ze mną do dziś. A mianowicie, że będzie jeszcze wiele takich momentów, kiedy poczuję się rozczarowana, bo nie wybiorą mnie do pokazu czy sesji zdjęciowej. I że to nie będzie moja wina. Tak po prostu wygląda ten świat i jeśli chcę w nim być, muszę mieć grubszą skórę i nie brać wszystkiego do siebie. To minusy bycia modelką. Jest ich więcej. Ciągłe porównania, ocena i często wymagania trudne do spełnienia. Jest się daleko od domu, bez rodziny, bez przyjaciół. Dlatego zawsze skupiałam się na pozytywach. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przełom w karierze Edyty Zając. Kampania Kenzo zmieniła wszystko A jak ktoś jest emocjonalny? Na pewno nie jest wtedy łatwo. Praca w modelingu dała mi ogrom możliwości. Jest się w nim częścią świata pełnego kreatywnych ludzi, podróżuje się do miejsc, o których często można tylko pomarzyć. I jeśli z głową podchodzi się do tego zawodu, to można zabezpieczyć swoją przyszłość. Wszystko w tej branży potrafi być zaskakujące. Czasem jedna sesja zdjęciowa potrafi być czymś, co zmieni wszystko. Tym czymś była na przykład kampania perfum Kenzo. Kiedy dostałam tę kampanię, nie wiedziałam, w czym wezmę udział. To dlatego, że zawsze prosiłam w agencji, żeby o projekcie mówili mi dopiero wtedy, gdy mój udział będzie już pewny. Kazali mi jechać na zdjęcia próbne do Paryża. Finalnie zrobiłam videocasting. Gdy agentka powiedziała mi, że zostałam potwierdzona, chwilę zajęło mi przyswojenie tego, co będzie się działo. Ta kampania była ogromnym przełomem w mojej modelingowej karierze i otworzyła mi wiele drzwi. Wiesz, dlaczego akurat Ciebie wybrano? Podobno za tajemniczość na zdjęciach i naturalność na nagraniu. To było niesamowite doświadczenie, bo wtedy po raz pierwszy poczułam się niczym prawdziwa gwiazda (śmiech). Bo normalnie praca modelki jest bardzo ciężka? To zależy, jak się do tego podchodzi. Dla mnie nigdy taka nie była. Oczywiście ciężki dzień na planie, bieganie z castingu na casting może zmęczyć, ale tak naprawdę to jest przepiękny zawód. Ważne są fundamenty, na jakich buduje się zawodową przyszłość. Moją siłą było moje wychowanie. Rodzice zawsze bardzo mnie wspierali, dużo ze sobą rozmawialiśmy i we troje uczyliśmy się tego zawodu. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając nie miała zostać modelką… Wszystko zmienił przypadek
Nie miała planu, by zostać modelką. Jedna decyzja, jeden kupon i podróż, która miała otworzyć drzwi do wielkiej kariery, zamieniły się w doświadczenie, które mogło wszystko zakończyć. Mediolan, samotna podróż i pieczątka w paszporcie. Od tego momentu nic już nie było takie samo.
Nie planowała kariery modelki, a jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Edyta Zając w szczerym wywiadzie ujawnia kulisy swoich pierwszych kroków w branży. Od przypadkowego konkursu po dramatyczną deportację z Mediolanu. To historia pełna napięcia, odwagi i decyzji, które zaważyły na całej przyszłości. Edyta Zając i deportacja z Mediolanu. Dramatyczny początek kariery [...] Nie marzyłaś o tym, żeby zostać modelką? Przygoda z modelingiem w moim przypadku zaczęła się zupełnie nieplanowanie. Od 7. do 14. roku życia śpiewałam w zespole dziecięcym. Potem przez dwa lata uczęszczałam do szkoły muzycznej. Uczyłam się gry na gitarze klasycznej. W moim domu to tata był inicjatorem różnych przedsięwzięć, w których brałam udział. Podsuwał pomysły, zachęcał mnie do zajęć pozalekcyjnych. Kiedyś podczas obiadu położyłam na stole pismo młodzieżowe i tata zaczął je przeglądać. Zobaczył, że jest tam kupon konkursowy. Można było wygrać sesję zdjęciową, okładkę magazynu i kontrakt z agencją modelek. Namówił mnie. Miałaś jakieś zainteresowania w tym kierunku? Mama opowiadała mi, że od dziecka uwielbiałam przymierzać jej ubrania. Zawsze żartowała, że albo będę modelką, aktorką, albo prezenterką telewizyjną. Wykrakała (śmiech). Nie da się ukryć. Nie wiedziałam do końca, kim chciałabym zostać w przyszłości, ale bardziej skłaniałam się ku muzyce. Okoliczności zweryfikowały jednak moje oczekiwania. Dzisiaj czuję ogromną wdzięczność za to, że moje życie potoczyło się w ten, a nie inny sposób. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przypadek, który zmienił wszystko. Jak Edyta Zając trafiła do modelingu? Często rodzice raczej nie chcą, żeby córki poświęcały się modelingowi, a jeśli już, to stawiają mnóstwo warunków. Moi rodzice uczyli się tego zawodu i modelingowego świata razem ze mną. Ufali mi i miałam w nich ogromne wsparcie. Postawili jeden warunek. Musiałam zaliczyć każdy semestr w szkole i zdać maturę. Najważniejsza była dla nich edukacja. Moja mama zawsze powtarzała, że modeling może w każdej chwili się skończyć i powinnam mieć plan B. Rodzice nauczyli mnie szacunku do pieniędzy i oszczędzania. To pozwoliło mi na niezależność w bardzo młodym wieku. Często żartuję, że gdyby nie charakter i odwaga, moja kariera skończyłaby się, zanim jeszcze się zaczęła. A zaczęła się od deportacji. Byłam niepełnoletnia i poleciałam sama do Mediolanu. Wysłała mnie tam moja polska agencja modelingowa. W tamtych czasach Włosi byli szczególnie wyczuleni na samotnie podróżujące młode dziewczęta. Cofnęli mnie z lotniska do Polski ze stemplem w paszporcie „deportado”. Nie wystraszyłaś się? Oczywiście, że się wystraszyłam, choć nigdy nie byłam zbyt zachowawcza i bojaźliwa. Jednak była to moja pierwsza podróż samolotem i od razu z przygodami. Mój ówczesny menedżer nie zrezygnował z wysłania mnie do Włoch. Po wylądowaniu w Polsce od razu wsadził mnie do autokaru. Niezłe przygody jak na 15-latkę. Nie wiem, czy chciałabym, żeby moja córka takie miała. Miałam szczęście, bo trafiłam do wspaniałej agencji modelek. Byłam tam najmłodsza i świetnie się mną zaopiekowano. Poznałam cudownych ludzi, z którymi mam kontakt do dziś. Spędziłam tam miesiąc. Chodziłam na swoje pierwsze castingi, miałam zaplanowane sesje zdjęciowe. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Gdzie znajduje się korona cierniowa i czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Relikwie męki Jezusa skrywają wiele tajemnic. Te pytania nie dają spokoju naukowcom
Relikwie męki Jezusa od wieków budzą ogromne emocje i kontrowersje. Gdzie dziś znajdują się najważniejsze z nich i co naprawdę o nich wiemy? Badacze od lat spierają się na temat autentyczności Całunu Turyńskiego. Manuskrypt Mikołaja z Oresme dowodzi, że jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych.
Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Jezusa Święta Helena odnalazła narzędzia jego męki? Ile jest gwoździ z krzyża Chrystusa? Gdzie znajduje się korona cierniowa? Czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Oto tajemnice relikwii związanych z męką Jezusa. Tajemnice relikwii Chrystusa Jak to możliwe, że istnieje ponad 30 relikwii gwoździ z Krzyża Chrystusa? Czy Całun Turyński pochodzi z I czy z XIII wieku? Czy korona cierniowa znajdująca się w Katedrze Notre-Dame w Paryżu na pewno jest prawdziwa? Dlaczego szczątki Krzyża Świętego, „na którym zawisło Zbawienie świata”, znaleziono dopiero około 300 lat po śmierci Jezusa? Na wiele pytań wciąż nie znamy odpowiedzi, choć poszukują ich naukowcy na całym świecie. A wierni… po prostu wierzą, że materialne pamiątki związane z męką Jezusa są po prostu prawdziwe i świadczą o wydarzeniach, które wpłynęły na losy całego świata. Gwóźdź ze skarbca Katedra na Wawelu przez cały rok przeżywa oblężenie. Zjeżdżają do niej turyści z całego świata. W każdy piątek Wielkiego Postu i w Wielki Piątek przybywa wiernych pragnących uczestniczyć w adoracji wyjątkowej relikwii. Na co dzień zamknięty w skarbcu katedry relikwiarz zawierający Święty Gwóźdź w te dni przenoszony jest do katedry. W rozmowie z portalem aleteia.pl ksiądz prof. Jacek Urban, autorytet w zakresie historii kościelnej Krakowa, mówi: „Takie relikwie pojawiają się niezwykle rzadko”. Według niego nie ma stuprocentowej pewności, że gwóźdź jest autentyczny. Wiadomo, że w 1425 roku podarował go Władysławowi Jagielle papież Marcin V w podziękowaniu za zasługi dla Kościoła, między innymi chrzest Litwy i w darze z okazji narodzin \królewskiego syna Władysława. Być może relikwia zawiera część jednego z trzech gwoździ, którymi przybito do krzyża Jezusa, i została potarta o ten, który pozostał w całości. Ksiądz Urban twierdzi: „Na autentyczność wawelskiej relikwii może wskazywać fakt, że jest ona niewielka. Ma około 1,5 centymetra długości. Ten właśnie drobny fragment gwoździa został nasadzony na gwóźdź z XV wieku i połączony przy pomocy złotej obwódki”. Profesor Tadeusz Bartoś, były dominikanin, filozof i teolog, w wywiadzie dla portalu wyborcza.pl mówił: „Niegdyś obowiązywały trzy stopnie relikwii: pierwszy stanowiły szczątki cielesne, kostne, drugi to ubrania świętego, relikwie trzeciego stopnia można sobie zrobić samemu, przez potarcie jakimś przedmiotem o relikwiarze dwóch poprzednich. (…) W 2017 roku w ramach reform zniesiono ideę relikwii trzeciego stopnia”. Czytaj też: Szokujące odkrycie! Prawdziwy wygląd Jezusa Chrystusa różni się od znanych wizerunków! Cudowne rozmnożenie Relikwie często były rozczłonkowywane, by mogły znaleźć się w jak największej liczbie kościołów i podnieść ich rangę. Właściwe gwoździe były trzy. Odnalazła je Święta Helena, matka cesarza Konstantyna. Znalazła też inne przedmioty, ale o nich za chwilę. Jeden zabrała do Rzymu. Został umieszczony w jej pałacu Sessorium w prywatnej kaplicy, później rozbudowanej, a dzisiaj będącej Bazyliką Świętego Krzyża z Jerozolimy. Dwa pozostałe wysłała do Konstantynopola. Doktor teologii Justyna Nowicka pisze na stronie misyjne.pl: „Dwa pozostałe gwoździe przez stulecia były własnością bizantyjskiego dworu cesarskiego. Jeden z nich został w 1354 roku nabyty przez kupca i sieneńskiego patrycjusza. A ponieważ handel relikwiami był wtedy zakazany, dokonano tego na zasadzie obopólnej darowizny. W Sienie wybudowano dla niego specjalną kaplicę i do dziś jest otaczany szacunkiem. Trzeci z gwoździ najprawdopodobniej został podzielony na mniejsze kawałki. Jeden z nich umieszczono w hełmie Konstantyna, a drugi w uprzęży jego konia. Pisze o tym w V wieku Teodoret z Cyru, a następnie potwierdził to Święty Ambroży z Mediolanu”. „Relikwie stają się w IV wieku podstawowym źródłem siły cudotwórczej. (…) Kult ów był jednym z kilku zjawisk, jakie pojawiły się w chrześcijaństwie w wieku IV, doprowadzając do ukształtowania się nowego typu religijności, w którym odnaleźć można już wiele cech pobożności średniowiecznej”, pisał we wstępie do książki „Początki kultu relikwii na Zachodzie” Robert Wiśniewski. Dzięki takim zabiegom relikwii gwoździ jest kilkadziesiąt i kilka razy w roku można je adorować w różnych miejscach. Archeologiczne wykopaliska Gdy na początku IV wieku zakończyły się prześladowania chrześcijan, można było spróbować odnaleźć Arma Christi, przedmioty związane ze śmiercią Jezusa. W 313 roku edykt cesarza Konstantyna zapewnił chrześcijanom pełną wolność religijną, a kilka lat później matka cesarza Helena udała się do Jerozolimy z pielgrzymką. Dlaczego liczyła na odnalezienie Arma Christi? Wszak od śmierci i zmartwychwstania Chrystusa minęły trzy stulecia. Zgodnie z tradycją żydowską przedmioty użyte do zabicia kogoś, zakrwawione gwoździe, tkaniny uznawano za rzeczy nieczyste i nie można było ich dotykać. Na miejscu kaźni, które znajdowało się w dawnym kamieniołomie, pełno było dziur i jam, do których można było je wrzucić. Helena zorganizowała poszukiwania, a ci, którzy na jej zlecenie zajmowali się kopaniem, musieli przerzucić kilka ton gruzu. W 130 roku, za panowania cesarza Hadriana, teren wyrównano, zasypując wszystkie dziury. Najważniejsze, że poszukiwania zakończyły się sukcesem. Pisałam już o gwoździach i relikwiach tworzonych dzięki nim. Ale w grocie z trzema 16-centymetrowymi gwoździami była też belka z krzyża, tabliczka lub jej część z napisem: „To jest Król Żydowski”, chusta, którą Święta Weronika otarła twarz Chrystusa podczas Drogi Krzyżowej, i korona cierniowa. To dzięki Helenie i jej znalezisku zaczął rozprzestrzeniać się kult relikwii. Robert Wiśniewski pisał: „Wspomnieć trzeba o odnalezieniu, rozdzieleniu i przesyłaniu innej relikwii – Drzewa Krzyża Świętego. Legenda o jego odkryciu przez cesarzową Helenę pojawia się w źródłach dopiero w końcu IV wieku, ale możliwe, że Krzyż Święty pojawił się w Jerozolimie jeszcze za panowania Konstantyna. W każdym razie w kazaniu wygłoszonym najprawdopodobniej w 352 roku biskup Cyryl Jerozolimski pisze, iż cząstki Drzewa Krzyża zapełniają cały świat. Słowa Cyryla potwierdzają inni autorzy IV-wieczni i przynajmniej dwie afrykańskie inskrypcje. Jest pewne, że fragmenty Drzewa Krzyża zaczęły podróżować po basenie Morza Śródziemnego wcześniej niż szczątki świętych”. Uważa się, że Święta Helena podzieliła odnalezione części Krzyża Świętego na mniejsze fragmenty i ofiarowała je głównym ośrodkom chrześcijaństwa w Jerozolimie, Rzymie i Konstantynopolu. Jego cząstki znajdują się między innymi w Kościele Santa Croce w Rzymie, Katedrze Notre-Dame w Paryżu i na Świętym Krzyżu w Polsce. Prawdopodobnie trafiły do opactwa w Górach Świętokrzyskich dzięki węgierskiemu królewiczowi Emerykowi, który miał przebywać w Polsce na zaproszenie Bolesława Chrobrego. Gdy w pogoni za jeleniem syn Stefana I Świętego oddalił się od orszaku i zabłądził w lesie, pomiędzy rogami jelenia pokazał się Krzyż Święty, a Emeryka oślepiła wielka jasność. Drogę do pobliskiego klasztoru wskazał mu anioł i nakazał zostawić w nim relikwie. Sprawdź też: Żona Jezusa. Kim była nowotestamentowa Maria Magdalena? Polski autor odsłania tajemnice „biblijnej nierządnicy” Całunu tam nie było Święta Helena nie mogła odnaleźć tkaniny, którą po śmierci owinięto ciało Chrystusa, bo jeśli miałaby gdzieś być znaleziona, byłaby to grota, w której złożono Ukrzyżowanego. Tymczasem historia Całunu Turyńskiego zaczyna się w dopiero w średniowieczu. Nawet Kościół nie jest pewien jego autentyczności i, jak mówi Karolinie Opolskiej w podcaście „Teoria spisku” watykanista prof. Arkadiusz Stępień, uznaje go nie za relikwię, ale za ikonę. „Niepodważalne jest to, co zostało ustalone metodą węglową pod koniec XX wieku, że całun pochodzi z XIII wieku. Sprawa się jednak skomplikowała, bo okazało się, że ta metoda nie jest doskonała. Badania przeprowadzone w 1988 roku w Pizie wykazały, że na tkaninie znajdują się pyłki roślin charakterystycznych dla Palestyny oraz odbicie monety, której używano właśnie na terenie Palestyny w I wieku, lepton Piłata. Jeśli całun byłby prawdziwy, byłby najważniejszą pierwszorzędną relikwią. Tymczasem Kościół tak go nie traktuje. Uważa go za ikonę. To oznacza, że nie potwierdza jego autentyczności, ale nie zakazuje kultu”. Badacze od lat spierają się na temat autentyczności tkaniny. Najprawdopodobniej, co potwierdza manuskrypt Mikołaja z Oresme, jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych z chęci zysku. Znajdujące się w Kaplicy Świętego Całunu w katedrze w Turynie płótno może i nie jest autentyczne, ale… od czego jest wiara? Pielgrzymowanie Każdy, kto chciałby odwiedzić miejsca, w których znajdują się relikwie związane z męką Pańską, powinien odwiedzić Katedrę Notre-Dame w Paryżu. To tam, na szczęście uratowana z pożaru w 2019 roku, znajduje się korona cierniowa, a także relikwia Drzewa Krzyża Świętego oraz jeden z gwoździ użytych do ukrzyżowania Chrystusa. Gwoździe można też adorować między innymi w Pradze – w klasztorze na Strachovie, w Rzymie – w Bazylice Świętego Krzyża z Jerozolimy, we Włoszech – w katedrze w Monzie, a nawet w Wiedniu – w Hofburgu na zamku. Największy fragment drzewa Krzyża Świętego znajduje się w Katedrze Świętego Michała i Świętej Guduli w Brukseli, a w Bazylice Świętego Piotra fragmenty, które cesarze bizantyńscy nosili na piersi w czasie największych uroczystości. Znajdują się też w Polsce, w Kościele Świętego Krzyża na Łysej Górze pod Kielcami. W Oviedo jest chusta, którą owinięto głowę Jezusa tuż przed zawinięciem Jego ciała w całun, który dzisiaj znajduje się w Turynie. W Kościele Świętej Praksedy w Rzymie jest kolumna, przy której Jezus był biczowany, a w kościołach w Mantui (Włochy), Brugii (Belgia) oraz w Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie znajdują się relikwie krwi, która wypłynęła z boku Chrystusa. Profesor Tadeusz Bartoś mówi, że obecnie kult relikwii nie ma zbyt dobrej opinii na świecie: „Jak rozumiem, ci, którzy są stróżami tych kultów, przede wszystkim Watykan, starają się tak postępować, żeby z tego nie było szkód”. A ponieważ Kościół mówi, że do wiary niepotrzebne są dowody, możemy uznać, że korona cierniowa, gwoździe, Drzewo Krzyża Świętego i Całun Turyński są dokładnie tym, czym chcielibyśmy, żeby były. Artykuł znalazł się w najnowszym numerze VIVY! 6/2026
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno…
Zaczynała jako 15-latka, a przez ponad 20 lat była na szczycie świata mody. Dziś Edyta Zając odsłania kulisy swojego stylu i zdradza, co naprawdę liczy się w jej szafie. Od wybiegów po codzienność. Jej wybory mogą zaskoczyć nawet największych fanów trendów.
Karierę modelki zaczęła od… deportacji. Była wtedy 15-latką. Przez ponad 20 lat brała udział w największych pokazach mody, była twarzą perfum Kenzo. Dzisiaj Edyta Zając zamieniła wybiegi i modowe sesje na programy telewizyjne. Jakie marki kocha, czego nigdy by na siebie nie założyła i gdzie jest najprawdziwsza, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Edyta Zając i jej styl. Dlaczego nie podąża za trendami? Bogna Sworowska powiedziała, że odnalazła swój styl około czterdziestki, bo dopiero wtedy poczuła siebie i zaczęła bawić się modą. A jak jest u Ciebie? Też już jesteś około czterdziestki. Gdy zaczynałam pracę w modelingu, miałam 15 lat i nie nazwałabym siebie rasową modelką, która zna trendy, która wie, jak dobrze się ubrać, jak być fashion. Do własnego stylu dojrzewałam przez lata. Chyba każda z nas dorasta do tego we właściwym dla siebie czasie. Mam poczucie, że ja do wielu rzeczy ciągle dojrzewam. Nie tylko do tego, żeby mieć swój styl. Moda zawsze była dla Ciebie ważna? Podchodziłam do niej z naturalnością i dystansem. To, że coś jest w trendach, nie miało dla mnie większego znaczenia. Wręcz przeciwnie. Zawsze byłam indywidualistką i jeśli coś mi się nie spodobało, choć było modne, nie zakładałam tego. Często muszę najpierw przekonać się do jakiejś części garderoby, która nagle staje się modna. Tak było na przykład ze skórzaną ramoneską. Dopiero kiedy ten rodzaj kurtki został dobrze osadzony w trendach, a ja znalazłam model, który mi się spodobał, trafiła do mojej szafy. Kiedy już coś się w niej znajduje, mogę to nosić przez wiele lat, w różnych zestawieniach. I zupełnie nie mam z tym problemu. Zdecydowanie preferuję modę slow fashion. A jeśli coś Ci się nie podoba, ale wymaga tego Twoja praca? W pracy modelki często zdarza się, że zakładam na siebie rzeczy, które prywatnie zupełnie nie trafiają w mój gust. Zdaję się na stylistów, którzy widzą więcej niż ja i wiedzą, że dana rzecz w odpowiednim kontekście będzie wyglądała doskonale. Praca modelki dała mi niesamowitą możliwość zabawy modą, próbowania nowych rzeczy i zobaczenia swoich innych wcieleń. Często okazuje się, że to, co sprawdza się na planie sesji, na wybiegu czy podczas nagrywania programu, zupełnie nie sprawdza się na co dzień. Mam ogromne szczęście, ponieważ sporo ubrań dostaję. Od zaprzyjaźnionych marek modowych lub ulubionych projektantów. Oczywiście wybieram zawsze te rzeczy, które są w moim stylu i w których czuję się dobrze. Ale mój styl zmienia się w zależności od okazji. Wyjście na czerwony dywan rządzi się swoimi prawami. Często obowiązuje dress code, a ja lubię wtedy poczuć się bardzo kobieco. Stawiam na kolor, najczęściej czerwień. Choć na co dzień uwielbiam stonowaną kolorystykę w swoim ubiorze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jej szafa: beż, brąz, czerń i… złoto. Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels uważa, że biżuteria nie uzupełnia stylizacji. Ona nią jest! Co nosi Edyta Zając na co dzień? Konkretne wybory i ulubione marki A tak poza planem, gdybyśmy spotkały się na ulicy, jak byłabyś ubrana? Najprawdopodobniej miałabym na sobie dżinsy, wygodny top i oversize’ową marynarkę. Ewentualnie beżowy trencz, do którego również musiałam się przekonać, tak jak do ramoneski. Na pewno założyłabym płaskie buty. Połowę swojego życia spędziłam na szpilkach, więc nie są dla mnie butami pierwszego wyboru (śmiech). Lubię wyglądać modnie i z klasą. Ale przede wszystkim tak, aby czuć się wygodnie. W szafie mam sporo marynarek. Niektóre mają po kilka lat i wciąż je uwielbiam. Kilka z nich to projekty La Manii, bo bardzo lubię ich luźne kroje. Jedną z moich ulubionych polskich marek jest marka Matin. Lubię ich przepiękne sukienki, body i skórzane spodnie z pazurem. Ulubione płaszcze pochodzą od marki Bad Icon z Pabianic. Mam także w swojej szafie modowe perełki od polskich projektantów. Na co jesteś w stanie wydać dużo pieniędzy? Zawsze miałam do nich duży szacunek i większość swoich zarobków inwestuję. Bardzo rzadko wydaję pieniądze na ubrania. Jeśli miałabym wymienić najdroższe rzeczy w mojej garderobie, to będą to torebki. Mam kilka klasycznych modeli od Chanel, które traktuję jako inwestycję. Wiem, że zatrzymam je na wiele lat. I nie mam już potrzeby kupowania nowych. W modzie stawiam na ponadczasowość i jeśli coś trafia do mojej szafy, dobieram to tak, aby służyło mi przez długi czas. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA! Moda. Magazyn dostępny w całej Polsce od 31 marca. Do wyboru dwie okładki. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich. Nic nie zapowiadało, że odejdzie. Nie była chora. I teraz wszystkie światowe agencje muszą przestawić się na współpracę z nowym partnerem. Skąd u nich taka ostrożność? Jak wspomniałem, muzyka klasyczna to są kontrakty na ogromne kwoty. Jest więc pewnego rodzaju niedowierzanie, że uda się ten projekt kontynuować z takim rozmachem. Poza tym to jest zamknięty świat, a ja muszę udowodnić, że jestem częścią tego środowiska. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.