Zapomnij o nudzie w stylu PRL: Krzysztof Miruć zmienił dom legendy tamtych lat w architetoniczne arcydzieło
Projektant zaprosił nas do „Połomki” i opowiedział jej niezwykłą historię! To miejsce z duszą, które dzięki Krzysztofowi Miruciowi zyskało drugie życie. Dlaczego wybrał właśnie je? Co sprawiło, że się w nim zakochał? Z kim w nim mieszka? Tego do tej pory nie wiedział nikt!
Architektem został z powołania. Od lat projektuje domy i wnętrza. Od kilku robi to w programach telewizyjnych, dzięki czemu jest jednym z najpopularniejszych projektantów wnętrz. I ulubieńcem widzów. Charyzmatyczny, nietuzinkowy, odważny. Nie boi się mówić, co myśli. Jakiś czas temu VIVĘ! MAN Krzysztof Miruć zaprosił do swojego podwarszawskiego domu „Połomki” i opowiedział o tym, jak dał mu drugie życie. To nie jest zwykła willa. To miejsce, w którym wcześniej mieszkał uwielbiany Jerzy Połomski! Jakie tajemnice skrywa? Sprawdź. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 20.07.2025 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 14.11.2024 r.] Dom w lesie to azyl Krzysztofa Mirucia Droga do domu Krzysztofa Mirucia jest niezwykła. Szczególnie jej ostatni kawałek. Przy jednym ze skrętów stoi kapliczka, w której zmieściły się cztery Matki Boskie i jeden Jezus. A dalej już tylko las. I właśnie w domu w lesie zamieszkał ulubiony architekt wielu Polaków. Niecałą godzinę od Warszawy znalazł dom, w którym naprawdę można odpocząć, i okolice, w których oddycha się pełną piersią. Tu inaczej pachnie, a Krzysztof twierdzi, że o każdej porze roku zapach lasu i łąk jest oszałamiający, ale o każdej inny, ptaki przecinają taras po skosie, lecąc nisko nad ziemią, a na grzyby nie trzeba chodzić do lasu, bo rosną na działce. Co prawda architekt na grzyby nie chodzi, bo – jak twierdzi – uciekają przed nim, ale gdyby ktoś z jego przyjaciół był zapalonym grzybiarzem, miałby u niego jak w raju. Czytaj także: Babcia miała na niego największy wpływ, traktował ją jak drugą mamę. Krzysztof Miruć wiele zawdzięcza bliskim fot. Krzysztof Miruć i rzeźby autorstwa Kingi Smacznej-Łagowskiej. „Zależało mi, żeby mieć odskocznię od tętniącego życiem miasta. I od tego, jak ja żyję. A uwierz mi, nie zdejmuję wrotek. Dlatego potrzebowałem takiego miejsca jak »Połomka«”. Nazwę domu wymyślił przyjaciel Krzysztofa, operator Jacek Ernst, a zaczerpnął ją od nazwiska poprzedniego właściciela – Jerzego Połomskiego. „To był jego letni dom, który ja przerobiłem na całoroczny, i spędzam tu tyle czasu, ile tylko się da”, opowiada nowy właściciel. fot. Na nowoczesnej kozie stoi rzeźba Mateusza Łagowskiego. O tym, że zamieszkał w domu Połomskiego, zdecydował przypadek „Życiem rządzą przypadki”, zaczyna swoją opowieść Krzysztof. „Ten dom kupiłem przypadkiem. Jerzy nie mieszkał w nim już od dłuższego czasu i wystawił go na sprzedaż. Nie znaliśmy się. Ktoś przyszedł i powiedział: »Połomski sprzedaje dom, wiesz?«. No to go kupiłem. Spodobał mi się pomysł kupienia domu od Jerzego Połomskiego”. Dom w środku lasu nabył w ciemno. Razem z rzeczami, które się w nim znajdowały. „Dużo przedmiotów porozdawałem, bo chciałem, żeby dostały drugie życie, ale sam zostawić ich nie mogłem, bo nie pasowały do mojej wizji”. Gdy po raz pierwszy dotarł do swojej nowej posiadłości, na pierwszy rzut oka nie mógł zorientować się, gdzie na działce jest dom. „Dom był przez kilka lat nieużywany, więc las zrobił swoje. A dom? Gdy wszedłem do niego pierwszy raz, pomyślałem, że wygląda jak scenografia z lat 80.”, śmieje się architekt. Z jednej strony chciał go przebudować, ale z drugiej bardzo zależało mu na uszanowaniu bryły zaprojektowanej przez Jerzego Połomskiego. „On był artystą, wspaniałym wokalistą, ale też niespełnionym architektem. Nawet mam tu schowane robione przez niego szkice. Technicznie był bardzo dobrze zaprojektowany”. Według planów „Połomka” miała być niewielkim piętrowym domem, tylko że piętro nigdy nie powstało. Na posesji jest nawet kapliczka, którą zaprojektował poprzedni właściciel, a obecny postanowił ją zostawić w takim stanie, w jakim ją zastał. „Cały dom przebudowałem, ale kapliczkę zostawiłem w spokoju. Jest zmurszała i popękana, ale ma swój klimat. Nie planowałem mieszkać w nim na stałe. Ale gdy zaczął się remont i dom rósł, i się przebudowywał, doszedłem do wniosku, że chyba tu zostanę. I to była dobra decyzja”, mówi Krzysztof. Czytaj także: Od dziecka marzył o wielkim mieście, wspierali go najbliżsi. Krzysztof Miruć szczerze o emocjach, które nie zawsze ułatwiały mu drogę Daleko od drogi: ten dom to oaza spokoju Odsunięty o sto metrów od drogi dom daje właścicielowi poczucie prywatności. Właściwie to nie dość że jest od niej odsunięty, to jest też do niej odwrócony tyłem. W całym domu nie ma żadnych drzwi, oprócz tych do łazienki. Za to jest całe mnóstwo okien, co powoduje, że ma się wrażenie, jakby się mieszkało między wysokimi sosnami. „Latem, gdy jest ciepło, wszystkie te okna otwieram na oścież i już w ogóle jest jak w lesie. Ogród wchodzi do domu, ale nie pozwalam mu już szaleć tak jak wtedy, gdy nikt tu nie mieszkał. Dba o niego Agnieszka, którą nazywam »stylistką lasu«”. Siedzimy w salonie połączonym z kuchnią. Na miejscu starego kominka jest dzisiaj nowoczesna koza, a po obu stronach wygodnej kanapy stoją ręcznie robione białe lampy. Wyszły z podbydgoskiej pracowni przyjaciółki Krzysztofa, Hani Kaczmarek. Krzysztof bardzo je lubi, bo mówi, że lampa może być nie tylko do świecenia, ale też pięknym przedmiotem wyposażenia wnętrza. Nad kanapą wiszą lustra w stylizowanych metalowych ramach, kupione w showroomie w Poznaniu prowadzonym przez drugą przyjaciółkę właściciela, Agnieszkę Kowalską. „Dom jest skończony. Nie mam już żadnej ściany, żeby coś powiesić”, mówi właściciel. „Zawsze możesz coś przewiesić”, żartuję. Krzysztof zamyśla się, jakby rozważał tę opcję. fot. Z każdego okna w domu widać przepiękny ogród Architekt z powołania. Krzysztof Miruć o „Połomce” Część niewielkiego, wydawałoby się, budynku, w której znajduje się salon, kuchnia i łazienka, jest murowana. Sypialnia właściciela i pokój łączący funkcję gościnnego i gabinetu są w części drewnianej. „W tej murowanej części wyburzyłem tylko dwie ściany, żeby powstała otwarta przestrzeń. Przebudowałem za to tę prywatną, tak, żeby powstały dwa pomieszczenia. Choć dałem temu domowi drugie życie, zaprojektowałem go pod siebie”, opowiada o swoich pomysłach Krzysztof. Dom ma 140 metrów. Część mieszkalna to 85 metrów. Pozostałe pomieszczenia techniczne, pralnia, kotłownia, magazyn znajdują się w wysokim podpiwniczeniu i są niewidoczne dla gości. W „Połomce” Krzysztof mieszka sam. „Nikt nie mącił, nie mieszał, z nikim nic nie musiałem konsultować. A nawet gdyby… ze mną się nie dyskutuje, bo jestem bardzo stanowczy. Nawet kategoryczny, bo najlepiej wiem, jak dana przestrzeń powinna wyglądać”, śmieje się. Tak naprawdę nawet spraw konstrukcyjnych nie musiał konsultować, bo jest nie tylko projektantem wnętrz. Z wykształcenia jest architektem. I zawsze wiedział, że nim będzie. Mówi, że to taka osoba, która nie tylko projektuje bryłę, planuje układ pomieszczeń, wysokość okien. To człowiek, który kształtuje przestrzeń. „Wielki wpływ wywarł na mnie brat mojego ojca, który był właśnie architektem. Już po podstawówce poszedłem do liceum plastycznego, a potem na Politechnikę Warszawską. Miałem też epizod ze studiami we Francji, gdzie spędziłem półtora roku”, opowiada. Czytaj także: Krzysztof Miruć miał zostać ojcem! Projektant wnętrz opowiedział o życiu prywatnym
Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
W świecie mody był rewolucjonistą. Odrzucił klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów. W ciągu 50 lat zbudował modowe imperium. 4 września 2025 odszedł ostatni z wielkich. Giorgio Armani
Budynek Armani/Teatro przy via Bergognone 59 w Mediolanie kilka razy w roku przeżywał oblężenie. Jego wielkie szklane drzwi otwierały się zawsze przed pracownikami firmy, przed modelkami i modelami zaproszonymi na castingi i dla gości odbywających się tam pokazów mody. Po śmierci Giorgia Armaniego otwarto je także dla zwykłych ludzi, pragnących pożegnać wielkiego projektanta, „Re Giorgia”, Króla Jerzego, jak czule, ale z szacunkiem go nazywano. W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób. Ostatnie zdanie Armaniego Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknięcie – poprawienie guzika, szalika, okularów – było jak dotknięcie Bożego palca”. W pracy surowy, profesjonalny i bezkompromisowy, miękł przy ludziach, których dobrze znał. Jeden gest świadczył o tym, że ktoś jest dla niego bliski. „Tych, z którymi był blisko, łapał za przedramię. W ten sposób ich wyróżniał. Oni mogli do niego mówić »Giorgio«”, opowiada Piotr Czaykowski. I dodaje, że gdy już raz się weszło do świata Armaniego, można się było w nim rozgościć na zawsze. „Señor Armani” czy „Mr Armani”, jak mówili do niego ci, którzy nie znali języka włoskiego, przywiązywał się do ludzi i jeśli ktoś widział dla siebie przyszłość w jego imperium, zawsze znalazł tam miejsce. Może dlatego, że czerpał od każdej osoby, z którą miał styczność. W nakręconym w 1990 roku przez Martina Scorsese dokumencie „Made in Milan” mówił: „Społeczeństwo się zmienia, a ja zmieniam się wraz z nim. Staram się filtrować swoje pomysły przez codzienną rzeczywistość”. „Świat Armaniego był trudno dostępny, ale jeśli już się udało do niego wedrzeć, można było dodać do niego swoją cegiełkę. Oczywiście na warunkach »Señor Armaniego«”, wspomina Czaykowski. Zamknięty świat, jaki sobie zbudował projektant, odpowiadał jego charakterowi. Tę pozorną surowość i powściągliwość tłumaczył nieśmiałością. I faktycznie, podobno już jako dziecko był cichy, powściągliwy i właśnie nieśmiały. Może dlatego, że wczesne lata jego życia przypadły na czas drugiej wojny światowej? W 2020 roku mówił w wywiadzie dla magazynu „Numéro”: „Dorastałem w powojennych Włoszech, które były dużo biedniejsze niż obecnie. Wiedliśmy proste życie, ale matka wpoiła nam poczucie obowiązku i godności, wartości, które bez wątpienia wpłynęły później na moje życie i pracę”. Z Piacenzy do Mediolanu Wierzył, że tylko zostanie lekarzem da jemu i jego rodzinie lepszą przyszłość i pieniądze. Jednak szybko okazało się, że jest zbyt wrażliwy na to, by móc dokończyć studia medyczne. „Decyzja o medycynie była bardzo romantyczna – myślałem, że zostanę jednym z tych lekarzy z prowincji opisanych przez Archibalda Josepha Cronina w powieści „Twierdza” i jak oni będę przeżywał mnóstwo przygód. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ale szybko zrozumiałem, że to nie moja droga”, opowiadał w „Numéro”. Ponieważ zawsze interesował się sztuką, architekturą, designem, wyjechał do oddalonego o niecałe sto kilometrów Mediolanu, który wtedy był miastem w rozkwicie, innowacyjnym, w którym ludzie nieustannie szukali czegoś nowego. „To miasto, które wybrałem do życia, przyjęło mnie, zrozumiało i od tamtej pory zawsze było dla mnie źródłem inspiracji”, mówił podczas wywiadu. Początki nie były łatwe, choć pracę na stanowisku dekoratora wystaw i sprzedawcy w domu handlowym La Rinascente wspomina bardzo dobrze. Szczególnie cieszył go fakt, że mógł obserwować ludzi, co było bezcenną lekcją. Dzięki tej pracy nie tylko zakochał się w tkaninach i kształtach, ale też został dostrzeżony przez Nina Cerrutiego. To u jego boku, jak podkreślał, rozpoczęła się jego kariera. W „Numéro” opowiadał: „To właśnie Cerruti, któremu zawdzięczam wiele, poprosił mnie o nowe rozwiązania. Chciał, by garnitury były mniej sztywne, wygodniejsze, bardziej dopasowane. Zdekonstruowałem marynarkę, używając nietradycyjnych tkanin, i sprawiłem, że ożyła na ciele”. Armani rewolucjonista „Gdy nasz wiek (XX wiek – przypis autorki) wchodził w siódme dziesięciolecie, nic nie pozwalało przypuszczać, że będzie to okres totalnych przemian, jakich historia ubioru nigdy nie zaznała”, pisał Bruno du Roselle. Urodzony w 1934 roku Giorgio Armani właśnie w tym czasie zaczynał swoją modową karierę. W rezultacie stał się dla mody męskiej tym, kim Coco Chanel dla mody damskiej. Ona wyswobodziła kobiety z gorsetów, on mężczyzn z niewygodnych garniturów. Zrewolucjonizował modę, na nowo definiując pojęcie elegancji i odrzucając w latach 70. XX wieku klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów, pozwalających na swobodę ruchu. Jego marynarki bez podszewki stały się symbolem stylu – były eleganckie i jednocześnie bardzo wygodne. Armani mówił, że gdy zaczął projektować własne kolekcje, był już po czterdziestce i zarówno on, jak i jego rówieśnicy nie chciał ubierać się tak jak ojciec (jego ojciec był księgowym). Bez skromności przyznał, że nie był zaskoczony sukcesem, bo przecież ubierał swoje pokolenie w coś odpowiedniego i aktualnego. Sukces jako projektanta mody męskiej przeniósł też na modę damską. Poszedł dalej niż inni projektanci w zacieraniu granic między modą damską a męską. Opowiadał, że do tego kroku sprowokowała go siostra Rosanna, jego przyjaciółka, muza i modelka. Ona i jej koleżanki nosiły męskie marynarki projektowane przez Giorgia, ale marzyły o bardziej dopasowanych do kobiecej figury. „Tak powstały marynarki dla kobiet o prostej, miękkiej formie, które pozwalały na swobodę ruchu i naturalność – miękkie jak kardigany, a jednocześnie potężne i kobiece. To był czas, gdy kobiety robiły kariery, a ja dawałem im nowy sposób wyglądu, nowy sposób bycia. To była mieszanka komfortu, siły, kobiecości i lekkości”, wspominał na łamach „Numéro”. Mówił też: „Widok mojej matki Marii noszącej marynarki z pewnością rozbudził moje zainteresowanie ubiorem. Potrafiła robić więcej za pomocą mniejszej ilości rzeczy i na pewno nie ubierała się jak lalka. Z elegancją nosiła marynarki i wpłynęła na moje pojmowanie piękna jako harmonii ciała i umysłu, ekspresji, i pewnej formy gracji. Moja matka miała wszystkie te cechy”. Jego zasługi w emancypacji kobiet są niezaprzeczalne. Trzeba przyznać, że równie ważne było uwolnienie mężczyzn od niewygodnych strojów i związanie na stałe dwóch światów – mody i kina. W latach 80. XX wieku słynny power suit stał się hitem za oceanem. W Stanach Zjednoczonych był znany już w 1978 roku. Diane Keaton odebrała bowiem Oscara ubrana w skórzaną kurtkę o sportowym kroju jego projektu. Jednak przełomem okazał się film „Amerykański żigolak” z 1980 roku. Wystąpił w nim Richard Gere. A może trzeba podkreślić, że Richard Gere wystąpił w nim w strojach włoskiego projektanta i stał się archetypem mężczyzny Armaniego – eleganckim, zmysłowym i szarmanckim. „To była sensacja. Wszyscy chcieli wiedzieć, w czym Gere wygląda tak świetnie. To dzięki niemu stałem się sławny”, wspominał Giorgio Armani na łamach „The Economist 1843”. Projektant, autor kostiumów do ponad dwustu filmów, sprawiał, że filmowi bohaterowie żyli w pamięci widzów nie tylko dzięki kreacji aktorów: „Kiedy reżyser do mnie dzwoni, zawsze starannie analizuję projekt. Kino pozwala mi pracować z ubiorem w taki sposób, że staje się on częścią opowieści o bohaterze. Jeśli to zadziała, nagrodą jest wieczna pamięć widzów. Postać żyje nie tylko dzięki aktorstwu, ale też dzięki temu, jak jest ubrana”. Imperium za garbusa Gdy wyruszył na podbój Stanów Zjednoczonych, już od trzech lat miał swoją firmę we Włoszech. W wieku 40 lat porzucił pracę dla innych i za namową swojego życiowego partnera Sergia Galeottiego założył własną markę. W 2015 roku w magazynie „GQ” mówił: „To Sergio sprawił, że uwierzyłem w siebie. Pokazał mi, że można mieć szersze perspektywy”. W „Numéro” wspominał: „Wszystko zaczęło się od zachęty, jaką otrzymałem od mojego partnera Sergia Galeottiego, który wierzył we mnie i pchał do przodu. Mówił mi, żebym wierzył w swoją wizję i nie przejmował się krytyką. To coś, do czego zawsze dążyłem, a rezultaty okazały się zaskakujące. Dziś chciałbym pokazać mu, co ostatecznie osiągnęliśmy, bo przecież zaczynaliśmy od niewielkich rzeczy”. Tą niewielką rzeczą był volkswagen garbus, którego Armani sprzedał, by mieć pieniądze na założenie firmy. Wielkie za to były jego pomysły i wiara Sergia, że na pewno im się uda. Nie pomylili się. Galeottiemu nie dane było zobaczyć, jak rozwija się firma, której był współzałożycielem i prezesem. Zmarł w 1985 roku na AIDS. Dla Giorgia odejście najbliższej osoby było wielkim dramatem. Jedenaście lat po śmierci ukochanego wspominał na łamach „New York Magazine”: „Żyliśmy, nie rozmawiając o jego chorobie. Nie chcieliśmy, by miała na nas wpływ. Sergio nigdy nie widział mnie płaczącego, a sam przez cały rok tylko raz powiedział: »Giorgio, spójrz, jak bardzo schudłem«. Nic więcej”. Projektant oficjalnie nigdy nie związał się już z nikim, choć w jego otoczeniu był ktoś, o kim mówiono „Drugi”. „Zawsze pojawiali się razem, jeździli razem i pracowali. Był dyrektorem w firmie i mówiło się, że to on po śmierci Giorgia przejmie stery”, mówi Piotr Czaykowski. Na stronie TVN24 czytam: „Najbliższym powiernikiem Armaniego był Dell’Orco, który niemal zawsze stał u jego boku. Kieruje działem mody męskiej i odgrywa coraz ważniejszą rolę w firmie, w której pracuje od około 45 lat. Panowie poznali się w parku w Mediolanie. Choć Armani nigdy nie ujawnił szczegółów tej relacji, nosił pierścień od Dell’Orca, uratowany z pożaru w domu projektanta na wyspie Pantelleria”. Król imperium Dzisiaj imperium Armaniego warte jest ponad 11 miliardów euro, a w 2019 roku przychód wyniósł ponad dwa miliardy euro. Siedem lat. Tyle zajęło mu, by z nieznanego nikomu włoskiego projektanta trafić na okładkę magazynu „Time”. W 1982 roku był to największy zaszczyt, tym bardziej że magazyn umieścił go na okładce jako drugiego w historii projektanta, po Christianie Diorze. Jak udało mu się zbudować firmę, w której do końca życia pozostał jedynym udziałowcem? Armani stawiał na doskonałe tkaniny, nienaganne kroje. Wiedział, że idą za tym wielkie pieniądze. Piotr Czaykowski wspomina: „Większość ludzi teoretycznie wie, że luksusowa moda jest droga. Ja też miałem tego świadomość, ale nie wiedziałem dlaczego. Zrozumiałem, gdy zacząłem z tym obcować. W świecie mody 90 procent czasu spędza się na czekaniu. Pamiętam, że czekając na przymiarki, chodziłem po niesamowicie pięknych wnętrzach firmy Giorgia Armaniego. Widziałem każdy detal, dotykałem doskonałych tkanin. Niby wiedziałem, że kaszmir to kaszmir, ale tam zorientowałem się, że kaszmir Armaniego to jest coś więcej. Czułem się, jakbym chodził po muzeum i obcował z największymi dziełami sztuki. A potem, gdy zakładałem te ubrania, czułem, jakby one podnosiły mój potencjał. Upgrade’owały mnie. Zrozumiałem, dlaczego to wszystko tyle kosztuje”. Armani za to rozumiał doskonale, że nie każdego stać na to, co proponuje. Cena sławy Kiedyś powiedział, że w pewnym momencie nie mógł już ryzykować, bo nie mógł sobie pozwolić na brak sprzedaży. Jego projektowanie stało się odpowiedzialnością komercyjną. Przecież w 2019 roku zatrudniał osiem tysięcy osób! Wzrost utrzymywał, wprowadzając coraz to nowe, tańsze linie Emporio Armani, Armani Jeans, bieliznę nocną, kosmetyki, meble. O wyposażeniu wnętrz mówił: „Decyzja założenia marki była podyktowana tym, że nie mogłem znaleźć mebli i akcesoriów, które spełniałyby moje oczekiwania”. Od początku miał pomysł na stworzenie sposobu na życie, w którym wiele elementów połączy się z jego wizją i estetyką, odzwierciedlając jego styl także poza modą. To potwierdza słowa nie tylko ludzi, którzy dobrze go znali, ale również tych, którzy mieli możliwość choć przez chwilę widzieć go przy pracy. O sobie mówił: „Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego wyznaczania sobie nowych celów i ich realizacja to stan umysłu, który nadaje życiu sens”. Jego kolekcje coraz bardziej były wierne jemu samemu, a nie czasom, w których powstawały. Czaykowski wspomina: „Jego kolekcje są niemal identyczne. Żadnych wariactw, niepotrzebnych ozdób. Przez lata niewiele w nich zmieniał. Można się zastanawiać, dlaczego tak się działo i po co?”. Odpowiedź znalazła nieżyjąca już naczelna włoskiego „Vogue’a” Franca Sozzani: „Wielcy projektanci znajdują swój styl i pozostają mu wierni. Skupiają się na nim, a nie na modzie”. Armani pozostał wierny swojemu stylowi przez 50 lat. Pozostał też wierny sobie. Nigdy nawet nie pomyślał o sprzedaży firmy, choć miał wiele propozycji. Wspominał kiedyś: „Jeden z najpotężniejszych bankierów, który pracował dla mnie, spotkał się z trzema inwestorami, którzy chcieli kupić moją firmę. W milczeniu wysłuchał każdego z nich, a na koniec powiedział: »Drodzy panowie, pan Armani nie potrzebuje żadnego z nas«”. Nic dziwnego. Przecież był królem. Był „Re Giorgio”. Więcej o wielkie modzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Studio 225: Przestrzeń, która buduje kobiecą siłę
Nie chciały być perfekcyjne. Zbudowały miejsce, w którym kobiety wreszcie oddychają. Julia Turewicz i Marta Teodorowska stworzyły wyjątkową przestrzeń dla kobiet.
Marta Teodorowska i Julia Turewicz, współzałożycielki warszawskiego Studia 225, stworzyły miejsce, którego same kiedyś potrzebowały. Przestrzeń do spotkań, wymiany myśli, refleksji i rozwoju – ale też do śmiechu, oddechu i wspólnej kawy. Miejsce, w którym kobiety mogą być… po prostu sobą. „Chciałyśmy oderwać się od świata, w którym wszystko służyło sprzedaży kolejnych par dżinsów” – mówi Julia. „Potrzebowałyśmy miejsca, gdzie da się pobyć bliżej innych kobiet, zrozumieć siebie, porozmawiać o tym, co naprawdę ważne". Obie – zawodowo związane wcześniej z modą i mediami – po narodzinach dzieci i sprzedaży udziałów w swoich firmach poczuły, że czas na nowy rozdział. Spotkały się na lunchu i… zostały razem. Ich doświadczenie w prowadzeniu biznesu i wiedza, że brakuje przestrzeni dla kobiet tworzonych przez kobiety sprawiły, że powołały do życia Studio 225. Czułość zamiast perfekcji Studio 225 to nie siłownia, nie sala konferencyjna ani kolejna sala warsztatowa. To miejsce rozmów, wymiany doświadczeń i budowania społeczności. Tu nie trzeba być „idealną matką”, „perfekcyjną żoną”, ani robić „czegoś ważnego”. Wystarczy być. Przychodzą dziewczyny w różnym wieku i z różnym bagażem doświadczeń. „Widzimy, że są kobiety, które potrzebują po prostu się wygadać, spojrzeć na siebie, swoje życie z innej perspektywy, uwierzyć, że ich potrzeby są równie ważne” – opowiada Marta. Wśród tematów, które dominują są rodzicielstwo, zdrowie psychiczne, cykl menstruacyjny, relacje, finanse, work-life balance. Wiele uczestniczek po raz pierwszy w życiu rozmawia o pieniądzach, wyborach zawodowych, własnych potrzebach, a nie cudzych. Między warsztatami a przyjaźniami Zajęcia w Studio 225 często kończą się… znacznie później niż planowano. Bo dyskusje trwają, a kobiety nie chcą wychodzić. „Warsztaty inspirują, ale to te rozmowy przy stole zostają najdłużej w głowie” – Marta i Julia słyszą często po zakończonym spotkaniu. Dzięki temu zawiązują się tu przyjaźnie, pomysły na nowe biznesy, a dziewczyny, które przyszły tylko na jeden warsztat, tylko jedno spotkanie zawsze wracają. Część z nich przyjeżdża z innych miast planując weekend w Warszawie wokół warsztatu. Choć komunikacja jest skierowana do kobiet, Studio 225 nie zamyka się na mężczyzn. Przy niektórych tematach – jak rodzicielstwo czy relacje – panowie są mile widziani, ale przy rozmowach o zaburzeniach odżywiania, seksualności, czy emocjach, kobiety potrzebują bezpiecznej, zamkniętej przestrzeni. „To nie jest o tym, żeby się odciąć od mężczyzn. Chodzi o to, żeby stworzyć miejsce, gdzie można się otworzyć i poczuć zrozumienie” – tłumaczą założycielki. Wenus i liczba 225 Skąd nazwa? „225” to liczba dni w roku na planecie Wenus – kobiecej, bliskiej Słońcu, obdarzonej symboliką siły, cykliczności i zmysłowości. Przestrzeń Studia też obraca się wokół kobiecego rytmu i potrzeb. „Tu każda z nas może mieć swoją Wenus – i znaleźć czas, by do niej zajrzeć” – mówią. Studio działa półtora roku. Zespół planuje dalszy rozwój: online’owe formaty, większe wydarzenia, rozbudowanie oferty dla firm i HR-ów. Bo choć social media pokazują tylko część działalności, to równie ważna jest ta „niewidzialna” – edukacja, wsparcie i spotkania projektowane dla zespołów. Na pytanie „co robicie dla siebie?”, obie odpowiadają krótko: „Studio. Bo to jest nasz kawałek świata, w którym naprawdę czujemy się sobą”. Link do wydarzeń: https://225.studio/collections Rozmowa z Martą i Julią, założycielkami Studia 225 – miejsca dla kobiet, które chcą rozmawiać, rozwijać się, budować relacje i po prostu... odetchnąć: Pamiętacie moment, w którym zdecydowałyście, że stworzycie coś wspólnego? Julia: Spotkałyśmy się po dłuższej przerwie. Obie byłyśmy już po sprzedaży swoich firm, obie mamy dzieci. Wystarczyła godzina rozmowy, by poczuć, że mamy wspólne pytania, potrzeby i dylematy. Na początku nie planowałyśmy projektu, ale zrozumiałyśmy, że coś się zaczyna. Marta: Mamy za sobą intensywne czas w życiu zawodowym. Pracowałyśmy w modzie, agencjach, przy organizacji eventów. Potem, zupełnie niezależnie, zaczęłyśmy zadawać sobie pytanie: czy to jeszcze ma sens? Czy potrzebujemy czegoś spokojniejszego, ale bardziej autentycznego? Studio 225 to nasza odpowiedź na to pytanie. Czym właściwie jest Studio 225? Julia: To przestrzeń tworzona przez kobiety dla kobiet. Organizujemy warsztaty, spotkania i rozmowy na tematy, które są dla nas ważne, ale rzadko poruszane. Mówimy o psychologii, relacjach, cyklu menstruacyjnym, seksualności, pieniądzach, macierzyństwie, wypaleniu zawodowym – o wszystkim, co nas dotyczy, a często pozostaje w cieniu. Marta: Nie organizujemy żadnych kursów, ani coachingu. U nas po prostu można być sobą – śmiać się, płakać, dzielić doświadczeniem albo słuchać innych. I nie trzeba być w niczym „najlepszą”. Julia: Nasze Studio 225 powstało z myślą o każdej kobiecie, która chce zrozumieć siebie, przemyśleć swoje życie lub po prostu odpocząć od presji. Przychodzą do nas i 25-latki i 50-latki. Są wśród nas studentki, młode mamy, liderki, kobiety w kryzysie, freelancerki. Łączy je to, że zmęczyły się dążeniem do perfekcji i nie chcą już być oceniane. Marta: Młodsze kobiety chcą inwestować w siebie, rozmawiać o swojej przyszłości. Kobiety w średnim wieku, przeżywające tzw. „wewnętrzną rewolucję”, kwestionują wcześniejsze wybory. Kobiety po 50. szukają inspiracji i nowych relacji. Te spotkania międzypokoleniowe, które mają miejsce w stworzonej przez nas przestrzeni są niezwykle wzbogacające. A mężczyźni? Jesteście otwarte na ich obecność? Marta: Skupiamy się na kobietach, bo to nasza perspektywa, ale nie zamykamy się na mężczyzn. Czasami sami pytają, czy mogą do nas dołączyć. Zawsze staramy się dostosować atmosferę i tematykę, aby sprzyjała wspólnej rozmowie. Julia: Jeśli kiedykolwiek zaczniemy omawiać tematy, które dotyczą mężczyzn, chcemy, by uczestniczyli w tym także mężczyźni. Wierzymy, że w takich kwestiach chodzi o partnerstwo, nie dominację. Co najbardziej porusza kobiety, które do Was przychodzą? Marta: Najczęściej poruszają kwestie, o których do tej pory nie miały odwagi mówić. Zmagania z perfekcjonizmem, zmęczenie, frustracja, brak wiary w siebie, presja bycia „wszystkim w jednym”. Często borykają się z oczekiwaniami jako matki, partnerki, specjalistki, przyjaciółki... Mają wiele ról do odegrania naraz. Julia: Dotykamy też pozornie błahych, ale niezwykle ważnych kwestii: kto finansuje tampony w związku? Dlaczego kobiety tak rzadko interesują się swoimi inwestycjami? Jak tłumaczyć córce, że nie musi wyglądać jak inne dziewczyny w klasie? Zauważyłyśmy, że czas pandemii pogłębił samotność. Ludzie zaczęli spędzać więcej czasu online, ale przecież nie jesteśmy stworzone do samotności. Potrzebujemy realnych relacji, fizycznej obecności, rozmowy. Dlatego Studio działa offline – bo bliskość i kontakt zmysłowy mają dla nas ogromne znaczenie. Marta: Chodzi też o coś więcej niż tylko przyjaźń. Promujemy „koleżankowanie się” – tę mniej formalną, ale niezwykle wartościową formę relacji. Można po prostu znać kogoś, z kim pogadasz raz na jakiś czas. To może być już bardzo cenne. Czy Studio to Wasza praca czy raczej misja? Marta: I to i to. Mamy Excel, planujemy, analizujemy dane, badamy potrzeby. Ale nasza praca jest głęboko osadzona w wartościach. Zawsze wsłuchujemy się w potrzeby naszych klientek i obserwujemy, co się zmienia w ich życiu. Julia: Staramy się żyć tak, jak uczymy innych. Bez presji bycia perfekcyjną. Pozwalamy sobie na błędy, luz i eksperymenty. Czasem się śmiejemy, że próbujemy wszystkiego po trochu, jak surfowanie, pilates czy inne pasje. Chcemy, żeby nasze klientki wiedziały, że nie muszą być „pro” w każdej dziedzinie. Jakie macie plany na przyszłość? Marta: Chcemy dotrzeć do kobiet spoza Warszawy, być może przez formaty online lub większe spotkania wyjazdowe. Marzymy o cyklicznych konferencjach i współpracy z firmami, nie tylko dla klientek indywidualnych. Właśnie opublikowałyśmy plan wydarzeń na nadchodzącą jesień. Julia: Nasza misja to zapewnienie, by rozwój emocjonalny i intelektualny kobiet był traktowany równie ważnie, jak zdrowie fizyczne. Chcemy, by zajęcia w Studio były stałą częścią ich kalendarza, a nie tylko „wisienką na torcie”. Co robicie dla siebie? Marta: Studio jest „dla siebie”. Każde spotkanie, każdy temat, każda rozmowa to dla nas ważna część życia. Julia: A poza tym pozwalamy sobie odpoczywać, próbować nowych rzeczy, mówić „nie wiem” albo „nie chcę”. Chcemy, by inne kobiety poczuły, że mogą to robić bez poczucia winy.
Śladami Poirota po Nilu. Ta jedna podróż pokaże Egipt jak z powieści Agathy Christie
Zamiast oglądać Egipt z okien autokaru – wskocz na pokład statku jak Herkules Poirot. Rejs po Nilu to podróż w czasie i klimacie, który Agatha Christie znała z autopsji.
Marzysz o urlopie innym niż wszystkie? Zamiast kolejnych wakacji all inclusive w Hurghadzie czy Marsa Alam wybierz inny rodzaj wakacji w Egipcie – rejs po Nilu. To jedna z najbardziej niecodziennych, eleganckich i zarazem romantycznych form podróżowania. To coś więcej niż zwiedzanie – to zanurzenie się w historii, mitach i klimacie dawnych czasów. Przemierzając Egipt z pokładu parowca, można poczuć się jak bohater powieści Agathy Christie. To właśnie ona opisała tę trasę w „Śmierci na Nilu”, inspirowana własnymi podróżami z mężem-archeologiem. Dziś można podążyć jej śladami – odwiedzić te same hotele, świątynie, a nawet zamieszkać w tej samej kajucie co Herkules Poirot. Takiego urlopu nie da się porównać z żadnym innym – jest pełen słońca, tajemnicy i niezapomnianych krajobrazów. ZOBACZ TEŻ: Namiętność, zbrodnia i zagadka. „Śmierć na Nilu” już od piątku 11 lutego tylko w kinach! Jak Agatha Christie zakochała się w Egipcie (i truciznach) „Pomysły na książki najczęściej pojawiają się podczas zmywania, bo to zajęcie tak głupie, że zawsze rodzi we mnie myśl o zabójstwie”, mówiła Agatha Christie, najsłynniejsza pisarka kryminałów. Ale pomysł na „Śmierć na Nilu nie zrodził się wcale przy kuchennym zlewozmywaku. Agatha dokładnie wiedziała o czym pisze, zarówno jeśli chodzi o morderstwa, jak i o Egipt i rejs po Nilu. Doświadczenie zdobywała osobiście. Oczywiście nikogo nie zamordowała, ale podczas I wojny światowej pracowała w szpitalu, a potem w aptece i właśnie wtedy zaczęła zgłębiać tajniki… trucizn. To zafascynowało ją do tego stopnia, że w jej książkach wielu morderców korzysta z tego sposobu. Od 1920 roku kiedy napisała „Tajemniczą historię w Styles” do „Śmierci na Nilu” upłynęło siedemnaście lat, a słynny detektyw Hercules Poirot zdołał rozwiązać czternaście zagadek. Zresztą nie była to pierwsza wyprawa Herculesa Poirot. Słynny belgijski detektyw mieszkający na stałe w Londynie z obsesją porządku i symetrii podróżował po świecie szlakiem swojej twórczyni. Christie bowiem 11 września 1930 roku po raz drugi wyszła za mąż. Jej wybrankiem został Max Mallowan, brytyjski archeolog odkrywający tajemnice Bliskiego Wschodu, kierujący między innymi wykopaliskami w północnej Mezopotamii. Christie często żartowała: „Archeolog to najlepszy mąż, jakiego można sobie wyobrazić. Im starsza staje się żona, tym bardziej wzrasta jej wartość w oczach męża”. Tak więc i Hercules Poirot w ślad za nimi trafił do Mezopotamii do obozu archeologów, podróżował Orient Expressem ze Stambułu do Londynu, szukał mordercy w Dolnie Królów i oczywiście na Nilu. CZYTAJ TAKŻE: Agatha Christie pisała kryminały, ale w życiu była bohaterką tragicznego romansu Egipt oczami Agathy Christie – zachwyt, który przyszedł z czasem Podczas pierwszego pobytu w Egipcie Agatha nie zachwyciła się tym miejscem. W wydanej w 1965 roku autobiografii pisała: „Nie miałam najmniejszej ochoty na oglądanie cudów starożytności i muszę powiedzieć, jestem wdzięczna matce, że mnie tam nie zabrała. Klejnoty Egiptu, Luksor i Karnak, olśniły mnie mniej więcej dwadzieścia lat potem. Jakże wiele by straciły, gdybym oglądała je wtedy - obojętnymi oczami”. I rzeczywiście, podczas podróży w towarzystwie męża pisarka zachwyciła się i Luksorem i Karnakiem czemu dała wyraz w powieści. „Tak mnie to wszystko zachwyca! Czarne skały Elefantyny, i to słońce, i łodzie na rzece. Jak dobrze jest żyć!” wychwalała Egipt ustami Herculesa Poirota. Nic dziwnego, że „Śmierć na Nilu” do dzisiaj jest najlepszą reklamą jaką tylko można sobie wymarzyć. Rejs po Nilu jak za czasów Poirota – luksus, historia i tajemnica Jak mawiał jeden z bohaterów książki Tim Allerton Egipt to „prawdziwe ciepło, nieruchome piaski, Nil”. Jeśli więc chcecie sprawdzić czy miał rację, a przy okazji cofnąć się w czasie i odbyć podróż śladem Agathy, Herculesa i innych bohaterów powieści udajcie się do Asuanu. Tam na przeciwko wyspy Elefantyny znajduje się słynny hotel The Old Cataract, w którym mieszkali bohaterowie. Wiktoriański budynek wzniesiony w 1899 roku upodobali sobie car Mikołaj, Winston Churchill, Howard Carter, Margaret Tatcher, Francois Mitterand, Agatha Christie i księżna Diana, a do dzisiaj okupowany jest przez wielbicieli luksusu i fanów Herculesa Poirota. Teraz nazywa się Sofitel Legend Old Cataract, a ceny noclegów wahają się od pięciuset do prawie dwóch tysięcy złotych za noc. Codziennie można spotkać przed nim turystów dzierżących w dłoniach egzemplarze książki i zaczytujących się w jego opisach. A potem zaokrętujcie się na zwodowany w 1885 roku statek SS Sudan, na którym w 1978 roku kręcono zdjęcia do filmu z Peterem Ustinovem i podziwiajcie Egipt i jego życiodajną rzekę, o zaskakująco niebieskim kolorze wody w ciągu dnia, a w nocy czarną jak smoła. Spójrzcie jak oni ku czarnym, połyskującym skałom na Nilu: „W świetle księżyca wyglądały wprost niesamowicie, jak olbrzymie przedpotopowe stwory na wpół wychylone z wody”. Ale nie martwcie się, kapitan na pewno dobrze wie, gdzie one się znajdują. Większość statków pływa przecież nocą, bo w ciągu dnia podróżni zwiedzają zlokalizowane wzdłuż brzegów Nilu starożytne zabytki. Odwiedzają dawne świątynie egipskie, podziwiają sfinksy i wędrują alejami procesyjnymi o długości kilku kilometrów. ZOBACZ WIĘCEJ: Zagrał Herkulesa Poirota w adaptacji powieści Agathy Christie. Oto fascynujące życie Davida Sucheta! SS Sudan – parowiec z duszą i kajutą Herkulesa Poirot Wycieczkowe statki cumują przy brzegu po cztery na raz. Większość jest nowoczesna, szybka i… taka zwyczajna. Ale SS Sudan to co innego. Na górnym pokładzie druga po po prawej stronie to kajuta Herculesa Poirot. Lepsze od niej są tylko dwa apartamenty ulokowane na dziobie statku noszące imiona Agathy Christie i lady Duff Gordon, żyjącej na przełomie XIX i XX wieku brytyjskiej projektantki mody. Kajuta detektywa ma dwa okna wychodzące na pokład, na którym przy okrągłych stolikach stoją wiklinowe fotele. Mijane krajobrazy można więc podziwiać siedząc sobie całkiem wygodnie sącząc napoje i delektując się słońcem. Ściany kajuty wyłożone są lśniącą drewnianą boazerią i zdobione złotymi sztukateriami. Wielkie łóżko składające się z miedzianej ramy i wygodnego miękkiego materaca sprawi, że podróż minie naprawdę w komfortowych warunkach. Zresztą wyposażenie statku, restauracja, obsługa i usługi godne są najlepszego hotelu. Parostatek sunie po wodzie skrzącej się w promieniach słońca. Brzegi Nilu są zaskakująco zielone. Nic dziwnego, że przez wieki Egipcjanie osiedlali się wzdłuż brzegów i nazywali Nil życiodajną rzeką. Im dalej w głąb lądu tym robi się coraz bardziej sucho, nieprzyjaźnie. I nieludzko wręcz gorąco. Egipt bez filtrów – co naprawdę czeka na turystów nad Nilem „Egipt jest pełen humoru tak jak każde inne miejsce na ziemi - tak jak życie zawsze i wszędzie - i nawet tragedia ma swoje zabawne strony”, pisała Christie. Nie wiedziała, że oprócz tego Egipt pod pewnymi względami jest niezmienny. I nie chodzi tylko o piramidy i inne kamienne budowle liczące sobie po kilka tysięcy lat. Chodzi o wszechobecny tłum - żebrzące dzieci, handlarze namolnie namawiający do kupna swoich towarów, okrzyki, odgłosy wielbłądów i osłów. Już w 1937 roku Agatha Christie pisała: „Pięciu czujnych sprzedawców paciorków, dwóch sprzedawców pocztówek, trzech sprzedawców gipsowych skarabeuszy, dwóch młodocianych poganiaczy osłów, kilkoro płochliwych, lecz pełnych nadziei maleńkich obdartusów otoczyło ich kołem. Pan chce korale? Bardzo ładne! Bardzo tanio! Pani chce skarabeusza? Proszę! To sama królowa! Przynosi szczęście! Niech pan spojrzy. Prawdziwy lapis. Bardzo tanio! Pan chce jechać na osiołku? Bardzo dobry! Nazywa się Whisky”. Dzisiaj jest tak samo. Nie sposób pozbyć się nachalnych sprzedawców. Nie ma innej rady niż przyzwyczaić się do tego. Albo skorzystać z proponowanych usług. Można wsiąść na osiołka lub wielbłąda i pojechać na nich ze statku, aż pod bramy świątyni. Trzeba tylko uważać, żeby wielbłąd nie opluł, a osioł nie stanął na środku drogi jak słup soli, bo inaczej trzeba będzie wędrować pieszo. W upale panującym w Egipcie to może być nie lada wyzwanie. Gdzie zatrzymać się w czasie rejsu? Najpiękniejsze świątynie nad Nilem Egipt to nie tylko piramidy w Gizie, ale też ogromne świątynie, które przed wiekami Egipcjanie wznosili ku czci swoich bóstw, gigantyczne posągi bogów, faraonów, sfinksów. Gdybyście chcieli podążyć dokładnie śladem statku Karnak według książki z Asuanu powinniście udać się w górę rzeki, na południe do Nubii (obecnie na południu Egiptu i północy Sudanu) i zejść na ląd w Wadi Ez Sebua, czyli w Dolinie Lwów, a potem popłynąć dalej do Abu Simbel, gdzie stoją dwie świątynie mające ukazywać potęgę starożytnego Egiptu przybyszom z Nubii:„… w odległości paruset metrów w blasku porannego słońca wznosiła się ogromna świątynia wykuta cała w skalnym bloku. Cztery wyciosane w kamieniu olbrzymie postacie wpatrywały się wieczyście w Nil i w tarczę wschodzącego słońca. (…) Czy to nie cudowne! Jakież są ogromne i pełne spokoju! Kiedy się na nie patrzy, to człowiek czuje się mały i nędzny jak robak, a wszystko robi się takie nieważne…”. Gdybyście jednak kierowali się filmową wersją z 1978 roku z Peterem Ustinovem w roli głównej powinniście udać się do Karnaku, gdzie znajduje się wielki kompleks świątynny z wielką świątynią Amona Re. Jeśli wybierzecie opcję podróżowania śladem Davida Suchet’a wcielającego się w detektywa w słynnym serialu („Śmierć na Nilu” to odcinek nakręcony w 2004), pierwszy przystanek wypadnie w Denderze w świątyni Hathor. Można sobie wyobrazić jak Poirot przechadza się pomiędzy wielkimi kolumnami, podziwia sfinksy i figury bogów ubrany w biały garnitur, różową koszulę z wielką ogromną muchą, w korkowym hełmie na głowie i idealnie wypomadowanymi zakręconymi ku górze wąsami. Na tym właściwie powinniście zakończyć podróż śladem Herculesa Poirot. Dlaczego? Podczas rejsu została zamordowana milionerka Linnet Doyle. Bohaterowie przestali podziwiać widoki, palmy i pola uprawne, a skupili się na znalezieniu mordercy. Choć SS Sudan kursuje tylko między Luksorem a Asusanem można przesiąść się na inny statek i pożeglować w dół rzeki do Kairu. Tam zobaczyć piramidy, przepłynąć się feluką, drewnianą łódką z żaglem, a w Muzeum Egipskim zobaczyć najsłynniejszą maskę świata - złotą maskę Tutenchamona, z widniejącym na niej wizerunkiem kobry egipskiej, jadowitego węża, który stał się symbolem władców Egiptu. Można wraz z Herculesem wybrać się do Doliny Królów, gdzie zamordowano archeologów w „Tajemnicy egipskiego grobowca”. Zanim jednak wybierzecie się do Egiptu śladami Herculesa Poirot z książki „Śmierć na Nilu", obejrzyjcie koniecznie film Kennetha Branagha nakręcony na jej podstawie.
Zapomnij o all inclusive. Wakacje na campingu mają coś, czego nie da ci żaden resort
Kempingi „Kaszub”, "Chałupy 6", glamping w Jaśliskach to miejsca, gdzie rodzą się dzieci, kwitną przyjaźnie i gdzie czas płynie inaczej. Wakacje w przyczepie, namiocie czy luksusowym glampingu to nie moda – to styl życia, który zmienia ludzi.
Zawsze kochałam wakacje spędzane w przyczepie campingowej. Z rodzicami ciągnęliśmy naszą małą niewiadówkę z Warszawy do Jarosławca jeszcze wtedy kiedy to nie było modne, tylko po prostu zwyczajne. Właściciel campingu ulokowanego na wydmie, na skraju miasteczka, zawsze trzymał dla nas to samo miejsce – blisko skarpy, z widokiem na ukochane morze. Powrót do przyczepy: wakacyjne wspomnienia z Jarosławca Czasy się zmieniły, kemping zamknęli, dorośliśmy i przestaliśmy jeździć na wakacje z rodzicami. Ale kempingi albo się kocha, albo… nie. Ja kocham. Przez lata bywałam na półwyspie helskim najczęściej na Chałupach 3. Wtedy było to niezwykle popularne miejsce, uwielbiane przez kitesurferów i windsurferów, dzisiaj zastąpione przez „Szóstkę”. Swoje miejsce na stacjonowanie z przyczepą znalazłam jednak gdzie indziej, w Dębkach i o tym za chwilę. Gdyby ktoś nie chciał ani na półwysep, ani do Dębek, bo na przykład woli góry, a co gorsza nie ma swojej przyczepy, ani namiotu, może skorzystać z glampingu, czyli miejsca gdzie można zatrzymać się w luksusowych namiotach. I choć pogoda w Polsce, szczególnie w lipcu, lubi płatać figle (właściwie jest przewidywalna do bólu – lipiec jest w Polsce najbardziej deszczowym miesiącem w roku, nic więcej nie trzeba pisać) fanów spędzania czasu w bliskości natury, ale też w bliskości innych ludzi, jest naprawdę wielu. Bo caravaning, czy ten właściwy, czyli przemieszczanie się z miejsca na miejsce samochodem z przyczepą lub kamperem, czy ten stacjonarny, jak mój, czy glamping to sposób na życie. Zawsze, gdy dojeżdżamy na kamping moja córka wzdycha: „Nareszcie. To mój drugi dom” i rozmyśla, które koleżanki już są na miejscu i czy od razu pobiegną bawić się do ciemnej nocy w chowanego. Wiadomo, że każdy ma swoje ulubione miejsca, w których czuje się naprawdę dobrze. Do Dębek przyjeżdżają co roku nowi wczasowicze, ale mnóstwo jest stałych bywalców. Kochają je za niepowtarzalny klimat daleki od wielkich nadmorskich kurortów tętniących nocnym życiem i głośną muzyką. Tu nie ma wielkich hoteli, ani nawet tych mniejszych. Są domki, nieduże pensjonaty i… „Kaszub”, kemping w sercu miejscowości, o którym słyszał każdy bywalec i każdy caravaningowiec jeżdżący nad morze. Dębki – kemping, który stał się drugim domem „Tu jest życie”, mówi o „Kaszubie” Elżbieta Zinkel, która od jedenastu lat prowadzi na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego kemping, którego właścicielem jest Krokowskie Przedsiębiorstwo Komunalne. Poza tym jest kierownikiem Kaszubskiego Zakątka w Białogórze oraz dwóch parkingów należących do firmy. Od bramy głównej "Kaszuba" do najpiękniejszej plaży na świecie jest stąd tylko 250 metrów. „Zawsze wszystkim powtarzam, że od bramy głównej, bo przecież pole ma ponad cztery hektary, więc jak ktoś stanie na drugim końcu to będzie miał dużo dalej”, mówi kierowniczka. To od niej zależy czy można wjechać na teren, a zdarza się, szczególnie w weekendy, że musi zamknąć szlaban przed kolejnymi gośćmi, by zapewnić komfort tym, którzy na polu już stacjonują. Na "Kaszuba" przyjeżdżają co roku w większości ci sami ludzie. Mają tu swoje przyczepy na stałe z drewnianymi podestami, ze sprzętami niezbędnymi do codziennego funkcjonowania, ale są też goście nowi. „W tym miejscu niesamowite jest to, że tworzy się pewnego rodzaju społeczność”, mówi Elżbieta, a potwierdzają to mieszkańcy pola, którzy nawet po powrocie do powakacyjnej rzeczywistości utrzymują serdeczne kontakty. „Choć sama nie jeżdżę z przyczepą, od lat przecież obserwuję jak to wszystko wygląda. Prowadziłam niejeden kemping i mogę powiedzieć, że ten jest absolutnie wyjątkowy. Nie tylko jeśli chodzi o lokalizację, bo chyba trudno wyobrazić sobie lepszą. Ale tu ludzie nie pozostają sobie obojętni. Wspierają się, pomagają sobie. Jak trzeba podzielą się jedzeniem, albo zaopiekują dzieckiem. Przyjeżdżają z psami, z kotami. Oczywiście zdarzają się konflikty, jak to w miejscu, gdzie jest dużo ludzi, ale o tym szybko wszyscy zapominają”. Emocje, które zostają na całe życie Bywalcy kempingu w Dębkach długo na pewno nie zapomną tegorocznego lipca, kiedy na polu namiotowym urodziło się dziecko. „Byłam już świadkiem zaręczyn. Odbył się tu też ślub, a teraz urodził się Andrzejek. On jest najmłodszym członkiem tej społeczności. A był jeszcze pan, lat 97, który spędzał tu wakacje. Mamy gościa chorego na Alzheimera, którego mamy na oku i pana podpiętego do aparatury, bo nie oddycha samodzielnie. Nie mogłabym ich przecież nie wpuścić. To ja decyduję, czy mogą tu być. I wiem, że dzięki mojej decyzji mają naprawdę szczęśliwe chwile. Wśród szumu drzew i morza, bo wieczorami jak robi się cicho słychać jak fale uderzają o brzeg, wśród śmiechu szczęśliwych ludzi i pisków dzieciaków biegających beztrosko. Powiem jeszcze raz, tu jest życie”, mówi Elżbieta. „Czterdzieści lat temu bywałam tu w Dębkach z ojcem. Przywoziliśmy mleko, wodę, jajka. I nigdy nie pomyślałabym, że będę mogła tu pracować”. Kemping w tym roku przeszedł lifting. Odnowiono łazienki i toalety, zrobiono ogólnodostępna kuchnię. „Wszystko dlatego, że zmienił się prezes, a nowy Czesław Dolny patrzy na wczasowiczów tak jak ja. Wie co jest im potrzebne, żeby wygodnie spędzić kilka dni, albo i dwa miesiące”, mówi Elżbieta, która jak nikt wie, czego potrzeba bywalcom „Kaszuba”. Dla nich też stworzyła na Facebooku profil „Ela, campingowa nawigatorka” i mówię Wam, ja też dowiedziałam się rzeczy, które wcześniej nie przyszły mi do głowy, a które naprawdę ułatwiły mi życie. Ela mówi też, że prowadząc wcześniej własny kemping w Chłapowie miała okazję dokładnie obserwować kempingowe życie. Powstała z tego książka, która ukaże się niebawem: „Wyszło mi już 48 rozdziałów. Dałam tytuł „Wakacje, które mnie zmieniły. Głosem obserwatorki z końca świata”. Jestem z boku tego całego zamieszania i widzę, jak kempingowe życie pisze najpiękniejsze scenariusze”. Swoją przyczepę na „Kaszubie” aktor Wojciech Błach, najczęściej można tu spotkać jego żonę Agnieszkę i dwóch synów. Niedaleko rozstawiona jest Katarzyna Paziewska, właścicielka marki Glamoursy, szyjącej piękne buty na zamówienie. Przyjeżdżają aktorzy Kamila Kamińska i Misza Mejer z córką Jaśminą. To właśnie Kamila jeszcze w maju kręciła video wokół mojej przyczepy, żebym mogła spać spokojnie i zobaczyła, że wszystko z nią w porządku. A ja wiem, że w porządku, bo przecież gdyby coś było nie tak Ela na pewno zadzwoniłaby z informacją. A jak nie dzwoni… to dobry znak. Chałupy 6: surfing, bezy i prawdziwa wolność „Jak co roku w Chałupach, gdy zaczyna się upał”… kempingi zaczynają żyć. A może nawet wcześniej, bo przecież dla fanów każdej odmiany surfingu nie ma kiepskiej pogody, oprócz tej, kiedy nie wieje. A na Helu wieje, dlatego stali bywalcy wiedzą, że zawsze, niezależnie od pory roku trzeba zabrać ze sobą ciepłą czapkę. Najbardziej niecierpliwi potrafią już w maju siedzieć na Helu i czekać na sprzyjającą pogodę, by popływać po Zatoce. Wśród tych, którzy lubią pomarznąć jest Nawojka Chałupińska, członek zarządu międzynarodowej korporacji. „W Radio Zet pracowałam z Tadeuszem Elwart, który od lat z rodziną tworzy „Chałupy 6”. Udało mu się zrobić coś niesamowitego. Przede wszystkim zbudował społeczność, bo umówmy się, potrzebujemy odskoczni od życia w wielkim mieście, ale nie całkowitego odcięcia”, opowiada Nawojka. Na „Szóstce” przez cały sezon dzieje się naprawdę dużo. Na początku sezonu odbywa się „Hel Riders” czyli festiwal łączący pasjonatów retro-motoryzacji, surfingu i deskorolki. Odbywa się Dzień kaszubski, gdzie serwowane są lokalne trunki, jedzenie, a ich producenci występują w ludowych strojach. Koło Gospodyń Wiejskich z Chałup dostarczaja swoje wyroby, a Klaudia Elwart i Martyna Wajda, właścicielki marki Ślady Szlachë nie tylko sprzedają tu własnej roboty pamiątki, ale też opowiadają o półwyspie swoimi oczami, przedstawiają ciekawych ludzi, rzemieślników i historię, bez której nie byłoby Kaszub. Zachęcają każdego do edukacji regionalnej i kupowania wartościowych produktów robionych nie od niechcenia, a od serca. Wakacyjna codzienność na Helu „Niesamowite jest wsparcie dla lokalnych producentów, które owocuje stworzeniem wyjątkowej społeczności. Misz-maszu przyjezdnych z lokalesami”, mówi Nawojka, która od ubiegłego roku ma tam razem z przyjaciółką swoją przyczepę. Na miejsce czekała dwa lata, a teraz na instagramie „zycie_na_campingu” relacjonuje jak pisze życie „the real housewives of Chałupy”. „Kocham to, że nawet na campingu mogę mieć odrobinę luksusu w postaci najlepszej bezy na świecie od mamy Adriana Żanety, „największej ogarniaczce lokalnych produktów”. „Pojawiam się tam w momencie otwarcia bramy, czyli 26 kwietnia, a na lipiec i sierpień zjeżdża tam Kasia. W sezonie jest mi ciężko tam wytrzymać, ale poza… naprawdę kocham to miejsce”. Co jej daje bycie na Helu przez kilka miesięcy w roku? „Tam nikt mnie nie ocenia. Mogę wyjść o 13 w piżamie i nikt się za bardzo nie zdziwi. Jak chcę się odciąć od ludzi to zamykam się w przyczepie i nie ma mnie dla nikogo. A jak potrzebuję towarzystwa to mam tego pod dostatkiem. Jest Tadeusz i Maciek, Krystian, Julka i pan Krzysiu, którzy tworzą to miejsce. Trzymam się bardziej z tymi co są tutaj od kwietnia niż z bywającą tu warszawką. Tu ludzie się jednoczą. Jest pani od HR, dziewczyna, która dzierga na drutach, Łukasz, który pasjonuję się kawą. Razem chodzimy na zachody słońca, gotujemy. Jest też strefa Cetaphil, gdzie pracuje Ula, która robi boskie masaże”. Łatwo odnaleźć się na campingu? „Całe życie jeździłam na obozy harcerskie, a przez ostatnie osiem lat spędzałam czas w przyczepie przyjaciół, w której nie było prądu, wody i toalety. Kocham to, co mam powiedzieć?”. Forrest Glamp – glamping w sercu Beskidu Niskiego Choć oboje przez lata związani byli z serialem „Na Wspólnej”, postanowili zainwestować czas i środki w coś zupełnie innego – własny glamping w sercu Beskidu Niskiego. Forrest Glamp w Jaśliskach to nie tylko luksusowe namioty – to także manifest wolności i powrót do prostoty. Projekt ten, jak przyznają w wywiadach, jest ich ucieczką od niepewności życia w show-biznesie i krokiem ku spełnieniu prywatnych marzeń. „Chcieliśmy być szefami samych siebie. Nie jesteśmy zależni od tego, czy ktoś do nas zadzwoni z propozycją, czy nie” – wyznali w rozmowie z VIVĄ! „Od wielu lat szukaliśmy innego sposobu na życie” – wyjaśnia Ilona, a Leszek dodaje: „Miałem klub w Warszawie i burgerownię… musieliśmy się zabezpieczyć, by pewnego dnia nie obudzić się z niczym”. Glamping działa od 2021 roku i powstawał trzy miesiące. Leszek pilnował rozstawienia namiotów, Ilona parzyła kawę dla pomocników, taczką woziła ziemię i rośliny. Decyzję o zakupie działki w Jaśliskach podjęli intuicyjnie. Teren był porośnięty krzewami, zaniedbany i dziki – dokładnie taki, jakiego szukali. Własnymi rękami oczyścili blisko dwa hektary, sprowadzili ziemię, posadzili zioła i przygotowali fundamenty pod luksusowe namioty. Luksus pod namiotem: nowy sposób na urlop Forrest Glamp to nie jest zwykły kemping. Położony nad rzeką Jasiołką, w malowniczych Jaśliskach, oferuje coś, co trudno znaleźć w hotelach – prywatność, spokój, przestrzeń i komfort w bezpośrednim kontakcie z naturą. Glamping oferuje kilka rodzajów zakwaterowania: od standardowych namiotów dla dwóch osób, po rodzinne wersje Premium i domek De Lux. Ceny zaczynają się od ok. 300 zł za noc i dochodzą do 620 zł za najbardziej komfortowe rozwiązania. Wszystkie namioty mają drewniane podłogi, łazienki z ciepłą wodą, aneksy kuchenne, prywatne werandy, a niektóre mają ogrzewanie na zimę. Teren Forrest Glamp został podzielony na trzy strefy: wypoczynkową, rekreacyjną i mieszkalną. Wśród drzew znajdują się miejsca do relaksu, paleniska, strefa grillowa, a także dostęp do rzeki. Dominuje naturalna kolorystyka i materiały: drewno, len, bawełna. Każdy detal aranżacji to połączenie estetyki i funkcjonalności. Dodatkowym atutem jest możliwość spotkania właścicieli. „Nie mamy potrzeby być na ściankach, wolimy siedzieć przy ognisku i rozmawiać z gośćmi” – przyznała Ilona w jednym z wywiadów. Prowadzenie glampingu nie jest sielanką – to wiele obowiązków, organizacja pracy sezonowej i troska o komfort gości. Ale dla Lichoty i Wrońskiej to też forma osobistego spełnienia. „Lubię ten moment kreatywności, gdy coś się buduje, a potem rozwija” – mówi Leszek. „Ten biznes daje nam wolność, jakiej nigdy wcześniej nie mieliśmy. Robimy to, co kochamy i nikt nie decyduje za nas” – mówi Ilona.
Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś obiad, poszwendaliśmy się po mieście, a potem on powiedział, że jedzie. A we mnie wszystko zawołało: „Ale w życiu! Jak to jedzie?”. Został nie tylko do następnego dnia, ale już na całe życie. Spędziliśmy wówczas razem dwa tygodnie w miłej agroturystyce. Wyjechałam zakochana po uszy, a on szalenie zainteresowany i zaintrygowany. Nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. On jednak musiał wrócić do Korei, a że ja nie miałam nic do roboty w Polsce, poleciałam do niego. – Ryzykantka? Jak to w „Muminkach” mówiła Mała Mi, zrobiłam desperackiego susa na drugą krę. Po trzech latach Włodek się dowiedział, że czas na emeryturę. Wiadomo było, że wraca do Polski. To dlatego znalazłam to miejsce 50 kilometrów od Warszawy. Jego syn zaprojektował nam dom i mieszkamy tu już 13 lat. On nigdy nie mieszkał na wsi, ja za to mam wiochę w duszy. TYLKO W VIVIE!: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Pani jest przecież warszawianką. Nawet jestem „saskokępianką”, czyli panienką z Saskiej Kępy. Ale moją małą ojczyzną z dzieciństwa jest wieś Szafranki nad Biebrzą. I te Szafranki po wielu latach się we mnie odezwały. Usłyszałam głos: „Chcesz mieszkać na wsi, Gośka”. Nie jestem przywiązana do jednego miejsca. Mieszkałam w Warszawie, mieszkałam na Mazurach, teraz jestem tu, na Mazowszu. Włodek mówi, że nieważne gdzie, ważne z kim. Mój brat, który tu zadomowił się przed nami, znalazł dla nas działkę. Póki żył, mieliśmy dobre kontakty. Jak z byłym mężem. Zanim zakończyła się budowa, zamieszkaliśmy właśnie u niego. – Pani jest niemożliwa (śmiech). Moja koleżanka zapytała mnie, czy mamy do domu dwa oddzielne wejścia. Nie mogłam zrozumieć, o co jej chodzi. Jak to dwa wejścia?, myślałam. Przecież jak przechodzę obok byłego męża, to nie wygryzam mu aorty ani nie wbijam topora w łeb. Dobrze się rozstaliśmy, lubimy się, jest przyjemnie. Trudno jej było to pojąć, bo pamiętam, że pytała mnie jeszcze, czy gotuję dla wszystkich. Powiedziałam, że dla wszystkich, czyli dla siebie, byłego męża i przyszłego męża. Jak miałabym gotować dla Włodka, a Maćkowi nie dać? – Długo to trwało? Dwa miesiące. Obyło się bez kłótni, bez awantur. Panowie wieczorami odpalali mecze, a ja gotowałam. – Może to Pani kiedyś opisze w kolejnej książce? Może. Teraz robię to, co lubię. Troszczę się o męża. To jest teraz moja najważniejsza działalność życiowa. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek
Zniknęła z ekranów na dekadę, by odnaleźć siebie na własnych zasadach. Julia Pietrucha wróciła do aktorstwa, ale to muzyka wciąż daje jej największą wolność. W najnowszym projekcie połączyła siły z kimś wyjątkowym – swoją siostrą Natalią. Efekt tej współpracy porusza.
Ze ekranów zniknęła na 10 lat. Potrzebowała zmian, aktorstwo przestało ją cieszyć. Postanowiła wyruszyć w daleką podróż i poczuła, że zdobywa świat na własnych zasadach. Dość intensywnie koncertowała, rozwijała karierę muzyczną i nie myślała o powrocie do aktorstwa. Ale niedawno wróciła do pracy przed kamerą. "Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. [...] Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. [...] Jak już wracać, to w wielkim stylu. Liczę, że to dopiero początek zabawy", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. Jednak o wiele swobodniej czuje się w muzyce i na scenie. Jakiś czas temu Julia Pietrucha zaprosiła do artystycznego projektu osobę, z którą łączy ją nierozerwalna więź – swoją siostrę Natalię. Efektem ich współpracy jest wyjątkowy album, w którym emocje splatają się z historią. Co artystka mówiła o relacji z siostrą? Julia Pietrucha o relacji ze starszą siostrą i wspólnej pracy – Co lubisz bardziej? Aktorstwo czy muzykę? Każda forma sztuki ma jasne i ciemne strony. W muzyce lubię prawdę, a gdy wychodzę na scenę, wkładam w śpiewane przez siebie dźwięki mnóstwo serca, miłości. W aktorstwie lubię dreszczyk emocji, czy się uda stworzyć coś z niczego, czy złapiemy w danej scenie flow i uda się coś przekazać wiarygodnie, aby widz w to uwierzył. Ale o wiele swobodniej i pewniej czuję się w muzyce. W aktorstwie mam takie wrażenie, jakbym zaczynała od nowa. – Nie wierzysz w siebie? Wierzę w siebie, ale czuję, że muszę się jeszcze rozkręcić. [...] – Wolisz samotność w tworzeniu muzyki, czy wolisz być na planie, gdzie jest dużo ludzi? To chyba zależy od momentu w życiu. Do tej pory przy swoich solowych wydawnictwach pracowałam głównie sama. Ale w tym roku zostałam zaproszona do stworzenia wyjątkowego albumu, który będzie upamiętniał 81. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Do pracy przy nim zaprosiłam Natalię Pietruchę, poetkę, scenarzystkę i autorkę tekstów, a prywatnie moją siostrę. Aranżacjami zajął się producent i raper Miuosh. To nowe doświadczenie, ale bardzo przyjemne i chyba owocne w skutkach. Miuosh jest świetnym producentem, z którym pracowałam przy jego „Pieśniach współczesnych”. Zaproszenie go do współpracy było dla mnie naturalnym wyborem. Znamy się od lat, cenimy, lubimy swoją twórczość i wrażliwość. Poezję mojej siostry ceniłam już w dzieciństwie. Odkąd pamiętam, pisała piękne wiersze. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa – Imponowała Ci? Jak sobie przypominam nasze wspólne dzieciństwo… imponowało mi to jej pisanie okrutnie. Dzięki temu od najmłodszych lat miałam szacunek dla słowa. Miałam poczucie, że słowo, tak ważne, jest sztuką, że Natalia swoim piórem dotyka uniwersum. Może to zadecydowało, że wiele lat mierzyłam się z napisaniem swoich pierwszych tekstów po polsku. Myślałam i śpiewałam, a nawet śniłam, po angielsku, więc to był przez lata język mojej ekspresji. – Nie chciałaś pisać po polsku? Przez lata po prostu nie podejmowałam takich prób. Przy drugiej płycie spróbowałam napisać dwa teksty, które z obecnej perspektywy nie były złe. Dopiero mój pierwszy, w całości polskojęzyczny album „Neonova” był realizacją w pełni świadomą moich historii opowiedzianych w ojczystym języku. Jednak wyzwanie, jakie wiązało się ze stworzeniem albumu dedykowanego historiom powstańców, było ogromne i potrzebowałam do zmierzenia się z tym tematem kogoś bardzo sprawnego w materii słowa. – To było oczywiste, że do kolejnej płyty zaprosisz Natalię? Wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym, że mamy chrapkę na jakąś siostrzaną współpracę. Chciałyśmy, żeby w kontekście zawodowym nasze drogi się kiedyś przecięły, ale wcześniej nie było ku temu okazji. Gdy dostałam propozycję od Muzeum Powstania Warszawskiego, pomyślałam, że to jest ten moment. Nieograniczona wolność twórcza i artystyczna pozwoliła nam na stworzenie albumu pełnego emocji, opartego na zasłyszanych historiach, przeglądanych zdjęciach, przeczytanych biografiach i wyobrażeniach, próbach zrozumienia i wczucia się w ten sierpniowy świat roku 1944. – Singiel, który promuje tę płytę, ma tytuł „Siostry”. Przypadek? Wszystko zaczęło się od zdjęcia z albumu „Kolory powstania 1944. Zdjęcia walczącej Warszawy”. To była fotografia numer 52. Lucyna Pobóg-Ruszkowska, uczestniczka powstania, opowiadała, że zobaczyła grób, w którym pochowane były dwie siostry, sanitariuszki. To zdjęcie, ten moment nas poruszył i zrodził się pomysł, aby przefiltrować przez siebie ich historię. – W utworze padają słowa o Aniele Stróżu. Twoja siostra jest Twoim aniołem stróżem? Natalia od dzieciństwa jest moją siłą napędową i ogromnym wsparciem. Od zawsze nasza relacja była wyjątkowa i mam nadzieję, że taka pozostanie. Dotychczas nie przeżyłyśmy jakiegoś większego kryzysu. Są momenty, że jesteśmy bliżej, czasami podążamy swoimi ścieżkami z mniejszą częstotliwością spotkań, ale zawsze w bliskości serc. Jesteśmy dosyć podobne w odbiorze świata, mamy zbliżoną wrażliwość. – Jak się pracuje ze starszą siostrą? Wiem, na co Natalię stać, i wiedziałam, czego mogę od niej oczekiwać. Niektóre teksty piosenek, które wysyłała, były zamkniętą całością, na swój sposób doskonałe. Ja siadałam i pisałam do nich muzykę. I płynęło. Ale nie ze wszystkimi było tak łatwo. Czasami musiałam jej trochę podkręcić śrubę i podrążyć, bo wiedziałam, jak potrafi pisać i co ja chciałabym osiągnąć. Myślę, że udało jej się stworzyć naprawdę piękne teksty. Wychwalam ją, bo na to zasłużyła. Zawsze łatwiej mi chwalić innych niż siebie. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło
Julia Pietrucha zniknęła z ekranów na 10 lat, mimo że była u szczytu popularności. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o decyzji, która zdziwiła wielu: podróżach, muzyce, macierzyństwie i tęsknocie. Po latach wraca – z nową rolą i odmienionym spojrzeniem na aktorstwo.
W filmie debiutowała jako 11-latka. Serca widzów podbiła rolą w serialu „Blondynka”. Ale Julia Pietrucha w szczycie popularności zniknęła z ekranów na 10 lat, choć wszyscy jej to odradzali. W tym czasie podróżowała, nagrywała płyty, urodziła córkę. Zrobiła to, bo – jak mówi – chciała żyć prawdziwym życiem. Czy jej się to udało i dlaczego po latach wróciła, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Julia Pietrucha w wywiadzie VIVY!: zniknęła z ekranów. Teraz zdradza, co stało za jej decyzją – Grałaś w popularnym serialu „Blondynka”. Widzowie Cię lubili. Ale zniknęłaś. I to na 10 lat. Dlaczego podjęłaś taką decyzję? Potrzebowałam coś zmienić w moim życiu. Chciałam je przeformatować. – Miałaś 25 lat… I pewnego rodzaju poczucie stagnacji. To nie wróży dobrze 25-latce. Tęskniłam za wejściem głębiej, odkryciem w sobie kolejnych pokładów emocji i chciałam nowych wyzwań. – Bałaś się, że na lata utkniesz w jednym serialu i ominą Cię inne interesujące rzeczy? Nie będę ukrywać, że miałam takie myśli. Ale przede wszystkim aktorstwo przestało mnie wtedy cieszyć. Może projekty, w których brałam udział, nie były odpowiednie? TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap200909011JS-71d4550.jpg" width="2848" height="4256" alt="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" title="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" /> – Wcześnie zaczęłaś. Miałaś 11 lat, gdy zagrałaś pierwszą rolę. Pracowałam przez 14 lat i właściwie byłam na początku zawodowej drogi. Byłam młoda, pełna chęci do życia, ale miałam poczucie, że wszyscy wokół mnie byli zniechęceni, i bardzo to na mnie wpływało. Miałam za sobą momenty piękne i wartościowe, ale potrzebowałam odwrotu od tej komfortowej sytuacji. – Nie bałaś się, że gdybyś kiedyś chciała wrócić do grania, nie będziesz miała do czego? Bali się wszyscy naokoło mnie. Każdy, z kim rozmawiałam, odradzał mi ten krok. Ale ja jestem bardzo intuicyjna i nie boję się zmian. – Co Ci mówiła intuicja? Podpowiadała mi, że powinnam słuchać siebie. I jeśli pojawia się we mnie pragnienie, to powinnam za nim podążyć, nie zważając na konsekwencje. Na tamten moment moim największym pragnieniem i marzeniem zarazem było nagranie solowej płyty. A to wymagało ode mnie koncentracji tylko i wyłącznie na tym jednym zadaniu. Po rezygnacji z serialu pojechałam w sześciomiesięczną podróż po Azji Południowo-Wschodniej, gdzie wielokrotnie doświadczyłam niewygody i warunków skrajnej biedy. Ale czułam, że żyję, że zdobywam świat na własnych zasadach. – To wynika z nieustającego pragnienia wolności? Chyba tak. Myślę, że to też pragnienie kreowania swojego świata, budowania go, a nie poddawania wizji kogoś innego. Choć odkąd jestem mamą, tę wizję współtworzę z moją córką. Bardzo lubię, jak ściąga mnie na ziemię. [...] – Co było Twoim największym życiowym szaleństwem? Właśnie ten wspomniany motocykl, kupiony w Hanoi. Brak jakiegokolwiek doświadczenia czy wcześniejszego treningu, sześć tysięcy kilometrów pokonanych w górach Wietnamu i Laosu. Przełamywanie własnych barier, niebezpieczeństwo, kilka sytuacji, kiedy ledwo uszłam z życiem. Przekraczanie granicy w błocie po pas, wielogodzinna jazda przez kilka dni w deszczu, brak jedzenia, ukrop i palące słońce. Ale wspomnienia na całe życie. Piękno mijanych krajobrazów, serdeczność ludzi, magiczne krainy. Doświadczenie tak przejmująco piękne, jak szalone. Gdybym się na nie nie odważyła, kto wie, czy nagrałabym pierwszą płytę. Ale niebezpieczeństwo pamiętam do dziś. Najwidoczniej mam coś jeszcze do zrobienia na tym świecie, skoro los mnie oszczędził. [...] – Co więc teraz skłoniło Cię do powrotu na plan? Propozycja, scenariusz, reżyser i sama chęć spróbowania swoich sił w aktorskiej materii. Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. W obydwu tych projektach siłą napędową był reżyser Łukasz Palkowski, który wymarzył sobie mnie do roli Janiny Lewandowskiej w historycznym filmie o losach polskiego pianisty w czasie II wojny światowej. Do mnie ta postać przemówiła od razu, podczas czytania scenariusza. Jej siła, odwaga, zaradność, wiele męskich cech, które pozwalają jej przeżyć w gronie współwięźniów, żartobliwie zwanych „małpim gajem”. Jednocześnie tak kobieca i na swój sposób eteryczna. Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Chłopaka z Sosnowca pokochały miliony. Mało kto wie, jaki był prywatnie. Tak jego syn mówi o relacji z ojcem
Jan Kiepura, światowej sławy tenor i aktor, dla milionów był ikoną sceny, ale dla swojego syna Marjana – po prostu kochającym tatą. W domowym zaciszu był obecnym, troskliwym ojcem, który mimo wielkiej kariery potrafił zapewnić dzieciom zwyczajne, pełne miłości dzieciństwo.
Dorastał w atmosferze ciepła, bliskości i dźwięków muzyki, które rozbrzmiewały w jego domu. Jan Kiepura – dla świata niekwestionowany król opery, dla syna Marjana – czuły ojciec, który ponad sławę stawiał rodzinę. Choć jego głos zachwycał publiczność na całym świecie, w domowym zaciszu był skromnym, obecnym tatą. Dziś Marjan Kiepura, pianista i pasjonat twórczości Chopina, odsłania przed czytelnikami VIVY osobiste wspomnienia z dzieciństwa i wspólnego życia z legendarnym tenorem. Marjan Kiepura - młodszy syn Jana Kiepury o dzieciństwie i rodzicach – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany.Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. [...] Czytaj też: Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. [...] – Jan Kiepura śpiewem wspierał żołnierzy podczas II wojny światowej. W sierpniu 1939 roku był w Polsce i zbierał pieniądze na fundusz obrony Polski. Gdy wybuchła wojna, udał się do generała Sosnkowskiego i powiedział, że chce wstąpić do armii. Ale generał powiedział mu: „Nie potrzebujemy martwego Kiepury na froncie. Potrzebujemy Kiepury zupełnie gdzie indziej”. I tata śpiewał na koncertach charytatywnych w Stanach Zjednoczonych, dla Polskiego Funduszu Pogotowia Ratunkowego, dla Królewskich Sił Powietrznych, Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych, Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Dla każdego, kto chciał go słuchać, komu jego śpiew w tych trudnych czasach przynosił nadzieję i dawał wytchnienie. W ogóle II wojna światowa była dla niego trudnym tematem. Pewnie dlatego, że wraz z mamą musieli opuścić kraj. Oboje mieli żydowskie korzenie i nie było wiadomo, czy znane nazwisko pomoże przetrwać wojenną zawieruchę. W dniu wybuchu wojny tata miał już angaż w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Debiutował tam w 1938 roku rolą Rudolfa, postanowił więc od Stanów Zjednoczonych rozpocząć misję, którą powierzył mu generał Sosnkowski. – Co wtedy śpiewał? Zawsze polski repertuar. Na wszystkich koncertach można było usłyszeć jego własną wersję preludium Deszczowego op. 28, nr 15 Chopina, które nazywał „Modlitwą za Polskę”. Polska była dla niego bardzo ważna, a Polaków po prostu kochał. Przez całe dzieciństwo uczyłem się od niego o historii Polski i słuchałem różnych opowieści. – Tata zrobił wielką karierę mimo początkowego sprzeciwu rodziców. Mama Mártha Eggerth miała za to w swojej mamie wielkie wsparcie. Moja babcia Tilly Eggerth sama była świetną wokalistką. Ale nigdy mojej mamy nie wpychała na siłę na scenę. Nie miała takich ambicji, żeby jej córka za wszelką cenę zrobiła karierę, ale zachęcała ją, bo widziała, że mama ma talent. Była też bardzo szczerą osobą. Jeśli coś było dobre, babcia mówiła, że było dobre. Jeśli nie było, nie udawała, że jest wspaniałe. Gdyby zobaczyła, że scena nie jest dla mamy, na pewno by jej to powiedziała. Nie była „matką sceniczną”. – Co oznacza to określenie? To potoczne określenie matki, która za wszelką cenę pcha dziecko na scenę, aż w końcu spełnia się jej marzenie, dziecko zdobywa sławę i pieniądze. Tylko jakim kosztem? – Rozumiem, że mama pozwoliła Panu obrać taką ścieżkę kariery, którą Pan sam wybrał. Mama była w stosunku do mnie taka jak babcia dla niej. Do niczego mnie nie zmuszała, ale delikatnie zachęcała. Nie potrafię dokładnie wyjaśnić, dlaczego wybrałem fortepian. Może dlatego, że miałem do niego łatwy dostęp? Uczyłem się u świetnych nauczycieli, występowałem, dawałem koncerty. Studiowałem w renomowanej Juilliard School Preparatory Division pod okiem Jeaneane Dowis. Doskonaliłem umiejętności u legendarnego Menahema Presslera. Nie ucieknę od muzyki, bo ona była w naszym domu zawsze obecna, choć kiedy umarł mój ojciec, wiele rzeczy się zmieniło, a jego śmierć na pewien czas zakończyła moją muzyczną edukację. I choć z sukcesem prowadziłem różne biznesy, jednocześnie dawałem koncerty. Przez pewien czas byłem również pianistą mojej matki. – Przyjechał Pan do Warszawy, ukochanego miasta Pana ojca, by podarować Teatrowi Wielkiemu portret Jana Kiepury autorstwa Borisa Chaliapina, wybitnego portrecisty, związanego z magazynem „Time”. Gdy tata zmarł, to właśnie w Teatrze Wielkim wystawiono trumnę z jego ciałem, by wielbiciele mogli się z nim pożegnać. Na tej scenie tata zaczynał w chórze operowym. Później śpiewał tu wielkie role – Fausta, Turiddu, Księcia Mantui, Jontka, zyskał uznanie krytyków i podbił serca publiczności. Nie ma więc lepszego miejsca dla naszej najcenniejszej rodzinnej pamiątki, która wiele lat wisiała w domu mojej mamy, a później była pokazywana w Wiedniu. Choć tata nie urodził się w Warszawie, to miasto było dla niego najważniejsze. Można więc powiedzieć, że tata wrócił do domu. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6w1xin-7a199b4.jpg" width="1600" height="1992" alt="Singers and spouses Marta Egerth and Jan Kiepura holding hands with their son Marjan as they walk down the street, in London appearing in the operetta 'Merry Widow' at the Palace Theatre, April 28th 1955. (Photo by Edward Miller/Keystone/Getty Images)" title="Marta Egerth And Jan Kiepura" />
Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury
Wychowany w domu pełnym muzyki i miłości, Marjan Kiepura – pianista i znawca Chopina – opowiada o życiu z legendarnymi rodzicami: Janem Kiepurą i Márthą Eggerth. W poruszającym wywiadzie zdradza kulisy dzieciństwa i rodzinne wspomnienia.
Wychował się w domu pełnym miłości, zrozumienia i muzyki. Jego rodzice, aktor i tenor Jan Kiepura oraz sopranistka Mártha Eggerth, zdobyli uznanie na całym świecie. Pianista i znawca muzyki Chopina Marjan Kiepura opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o swoim dzieciństwie, słynnych rodzicach i o tym, dlaczego przywiózł do Warszawy najcenniejszą rodzinną pamiątkę. Każdy z nas przynajmniej raz usłyszał nazwisko Kiepura. Zapewne też większość z nas choć raz w życiu usłyszała wpadającą w ucho piosenkę „Brunetki, blondynki”, śpiewaną niespotykanym tenorem. Jan Kiepura był wybitnym śpiewakiem operowym i przedwojennym aktorem, którego kariera wyszła daleko poza granice Polski. „To był prawdziwy idol, jeden z pierwszych idoli kultury masowej. W 1942 roku na występ Kiepury w Chicago przyszło ponad 40 tysięcy słuchaczy, 20 tysięcy wypełniło za jego sprawą nowojorską Madison Square Garden. W Stanach Zjednoczonych tylko Elvis Presley mógł liczyć na taką widownię”, mówił PAP biograf artysty, muzykolog dr Wacław Panek. Kiepura występował na największych scenach operowych świata i zagrał w ponad 20 filmach, w jednym ze swoją żoną sopranistką Márthą Eggerth. Gdy wybuchła II wojna światowa, wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Nigdy nie wrócili na stałe do Polski. Ich synowie urodzili się na obczyźnie. Niedawno do Warszawy przyjechał młodszy z nich Marjan, wybitny pianista, znawca muzyki Fryderyka Chopina. Razem z żoną Jane Knox-Kiepurą podarowali Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej portret Jana Kiepury namalowany przez Borisa Chaliapina. Na rozmowę o słynnych rodzicach spotkaliśmy się w warszawskim hotelu Bristol. To wyjątkowe miejsce dla mojego rozmówcy. Gdy po 20 latach nieobecności w Polsce, w 1958 roku, Jan Kiepura przyjechał do ojczyzny, właśnie z balkonu Bristolu zaśpiewał swoje ulubione utwory warszawiakom zgromadzonym na Krakowskim Przedmieściu. Syn Jana Kiepury, Marjan Kiepura w poruszającym wywiadzie VIVY! – Dla świata Jan Kiepura był najsłynniejszym śpiewakiem operowym i aktorem filmowym. Dla Pana był po prostu tatą. Kiedy zdał Pan sobie sprawę, że jest on kimś zupełnie wyjątkowym? Zaczynamy od smutnego tematu… O tym, że mój zwyczajny, kochany tata jest kimś ważnym dla ludzi na całym świecie, zrozumiałem tuż po jego śmierci. Odszedł nagle na atak serca 15 sierpnia 1966 roku. Miałem wtedy tylko 15 lat. Zaskoczyło mnie to, jak wiele osób po nim płakało. Skalę jego popularności zrozumiałem na pogrzebie, który odbył się w Warszawie. Mojego tatę żegnało ponad 200 tysięcy osób. – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany. Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. Czytaj też: Jan Kiepura – niezwykła historia najsłynniejszego polskiego tenora – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. O wszystkim mogłem z nim porozmawiać. Czasem mogłem nawet zajrzeć mu do gardła. – Nie znam wielu osób, które tak dogłębnie poznałyby swojego rodzica. Mogę się pochwalić, że widziałem struny głosowe Jana Kiepury (śmiech). Tata wynalazł urządzenie, dzięki któremu sam mógł je sobie oglądać. Była to długa rurka z oświetleniem, a na jej końcu znajdowało się lusterko. Wkładał ją do gardła i patrzył. Wołał mnie: „Marjan, chodź, pokażę ci!”. Szedłem do niego, zaglądałem do jego tchawicy i widziałem, jak zamykają się struny głosowe. A tata podekscytowany mówił: „Widzisz? Niesamowite!”. Był bliski opatentowania tego wynalazku. TYLKO W VIVIE!: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ta pomysłowość wynikła z troski o głos, który był jego instrumentem? Jak każdy śpiewak tata podjął pewne środki ostrożności, żeby zapobiec ewentualnym problemom z głosem. Nigdy nie palił papierosów ani nie pił alkoholu. Moja mama sopranistka również tego wszystkiego unikała. Co więcej, nigdy nie zaśpiewała żadnej operowej partii, która byłaby poza jej skalą głosu. Wielokrotnie pytano, jak się jej udało tak długo zachować dobry głos, a występowała prawie do 100. roku życia. Odpowiadała zawsze, że nigdy nie wybrała roli, która mogłaby nadwyrężyć jej struny głosowe. Raz na jakiś czas, podczas wielkiego wydarzenia czy ważnej imprezy, skusili się na lampkę wina. Na papierosy nigdy. [...] – Na co jeszcze nigdy sobie nie pozwalał? Unikał rozmów. [...] Wiadomo, jakie w czasach, gdy żył, były telefony. Trzeba było bardzo głośno mówić, żeby osoba po drugiej stronie cię usłyszała. Ale tata unikał też bywania na przyjęciach, gdzie zazwyczaj grała muzyka, a ludzie rozmawiali z sobą bardzo głośno. Nadwyrężenie głosu było u niego nie do pomyślenia. My, mając chrypkę, porozmawiamy, dla śpiewka przeziębienie czy inne kłopoty z głosem to katastrofa. Jestem pianistą. Jeśli się przeziębię, nie muszę rezygnować z koncertu. Tata już by nie zaśpiewał. – Jan Kiepura z wykształcenia nie był śpiewakiem. Ale śpiewał zawsze i wszędzie. Dziadek Franciszek był piekarzem i marzył o tym, żeby tata miał poważny zawód. Ale to babcia nalegała, żeby poszedł na studia prawnicze. Tata posłuchał i z Sosnowca pojechał do Warszawy na Uniwersytet Warszawski. Tak, Jan Kiepura z wykształcenia był prawnikiem. Ale pragnienie śpiewania było silniejsze niż posłuszeństwo rodzicom. Gdy dziadek przysyłał tacie pieniądze na utrzymanie, część z nich odkładał i przeznaczał na naukę śpiewu u prof. Wacława Brzezińskiego. Później uczył się też u Tadeusza Leliwy, a w Mediolanie u Edoardo Garbina. W końcu w 1925 roku spełniło się jego marzenie i zadebiutował rolą „Fausta” w operze we Lwowie. – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. Dziękujemy Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej oraz hotelowi Bristol za pomoc w realizacji sesji. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Przeszedł przez piekło w wieku 13 lat. Dziś inspiruje tysiące. Prawdziwa historia Filipa Gurłacza
Filip Gurłacz zdecydował się opowiedzieć o swojej trudnej przeszłości w „Tańcu z gwiazdami”. Mówi otwarcie o uzależnieniach, skomplikowanych relacjach ojcowskich i drodze do aktorstwa, która wyrosła z potrzeby autentyczności i siły. Jego szczerość nie tylko wzruszyła widzów, ale naprawdę zmieniła czyjeś życie.
Jego decyzja o otwartym wyznaniu nie była przypadkowa – to świadomy wybór wartości, „życia w prawdzie”. Filip Gurłacz wiedział, że wcześniej czy później historia wyjdzie na jaw, postanowił więc przejąć kontrolę i wybrać własne słowa. Opowiadając o alkoholowych i narko***owych błędach, miał nadzieję, że choć jedna osoba uniknie podobnej drogi. Co jeszcze zdradził w rozmowie z Katarzyną Piątkowską? Filip Gurłacz: trudne dzieciństwo i walka o rodzinny dom. Wywiad VIVA! – Już w pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” podzieliłeś się z widzami swoją historią. Opowiedziałeś o trudnej przeszłości, walce z nałogami. Dlaczego to zrobiłeś? Od dawna staram się żyć w prawdzie. A moja historia prędzej czy później ujrzałaby światło dzienne. Mogłem więc ją opowiedzieć na swoich zasadach. – Taka szczerość wymaga odwagi? Nie. Zrobiłem to z nadzieją, że dzięki temu przynajmniej jedna osoba nie popełni takich błędów jak ja. A mam ich na sumieniu całkiem sporo – alkohol, narkotyki, kłamstwa. Po jednym z odcinków programu dostałem kilka pozytywnych wiadomości od widzów: „Dziękuję, dzięki tobie zapisałem się na terapię” albo „Dałeś mi siłę, żeby zrobić coś ze swoim życiem”. W drodze do finału było tych wiadomości coraz więcej. W odcinku rodzinnym tańczyłem z tatą, z którym nie zawsze miałem dobre relacje. I ktoś mi potem napisał, że postanowił odezwać się do swojego ojca po 15 latach milczenia. To są moje Kryształowe Kule. Czytaj także: Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: „Wybrałem anioła” – Miałeś trudne dzieciństwo i młodość? Moja rodzina była biedna. Tata, aktor kabaretowy, jeździł po całej Polsce, żeby zarobić na chleb. Mama jest skrzypaczką w Sinfonia Baltica i całe życie grała drugie skrzypce. Pamiętam głód, próby eksmisji naszej rodziny, walkę rodziców o nasz dom. Pamiętam łzy mojej mamy, która robiła wszystko, żeby nie zrealizował się czarny scenariusz. Udało jej się. Gdy miałem 13 lat, po raz pierwszy sięgnąłem po alkohol. Zacząłem w podstawówce. Aż doszedłem do momentu w życiu, w którym nie pamiętałem tygodnia bez alkoholu. Gdy miałem wybrać studia, byłem tak zdeterminowany, żeby zarabiać duże pieniądze, że wybrałem inżynierię środowiska ze specjalizacją inżynieria komunalna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Inżynieria komunalna… Ścieki… Dla mnie niezłe bagno. Dosłownie. Musiałem się uczyć hydrologii, fizyki, matematyki. Tak źle się tam czułem, że przebalowałem cały semestr, a potem wróciłem do domu i zacząłem rozwozić pizzę. – Nie chciałeś zostać aktorem? Nie bardzo, bo widziałem, jak mój tata się szarpie, żeby związać koniec z końcem. Nie chciałem toczyć walk takich jak on. Ale gdy mnie zapytał, czy do końca życia chcę pracować jako dostawca pizzy, i delikatnie zasugerował, że nadawałbym się do aktorstwa, pomyślałem: „Dlaczego nie?”. Dostałem się na lalkarstwo w Akademii Teatralnej w Białymstoku. – To nie była szkoła Twojego pierwszego wyboru? Chciałem studiować aktorstwo w Łodzi i Warszawie, ale mnie nie przyjęli. Czytaj także: Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko – Czułeś się gorszy od kolegów z łódzkiej filmówki? Był taki moment. Dużo wtedy imprezowałem i piłem. Zaryzykuję tezę, że każdy, kto ma problem z jakąkolwiek substancją, ma zaburzone poczucie własnej wartości. – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. [...] Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: "Wybrałem anioła"
Znany z ekranów i parkietu „Tańca z gwiazdami”. Filip Gurłacz otwiera serce w poruszającej rozmowie z VIVĄ!. Opowiada o bolesnych upadkach, walce z uzależnieniem i bezwarunkowym wsparciu żony, które uratowało mu życie.
Filip Gurłacz – aktor, którego pokochali widzowie, człowiek o wielu twarzach, także tych skrywanych przed światem. Zagrał u Komasy i Wajdy, zachwycił w „Tańcu z gwiazdami”, ale to nie blask fleszy, lecz czułość i wyrozumiałość żony – Małgorzaty Patryn-Gurłacz – stały się dla niego prawdziwym ratunkiem. Ich miłość przeszła przez trudne próby, zmierzyła się z uzależnieniem, kryzysami i bólem, by na końcu stać się bezpieczną przystanią. To dzięki niej Gurłacz odnalazł siebie na nowo i dziś mówi głośno: nie żyje mi się łatwiej, ale żyje mi się prawdziwiej. Filip Gurłacz o najtrudniejszym momencie w życiu i wsparciu ukochanej żony. Wywiad VIVY! – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. Filip Gurłacz: I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. – Piłeś więcej? Tak. I kłamałem. – Dlaczego? Chyba z tego poczucia bycia gorszym. Chciałem, żeby mnie postrzegano jako supergościa, który dużo przeżył, dużo zobaczył. Udawałem kogoś, kim nie jestem. Cierpieli na tym moi bliscy. Tak się w tym wszystkim zapętliłem, że już sam nie wiedziałem, kim jestem. Nie wiedziałem, co jest prawdą, a co kłamstwem. Załamałem się. Pamiętam dobrze ten dzień. To był 13 października 2020 roku. Zupełnie nie wiedziałem, co mam dalej robić. Tonąłem w kłamstwach. Miałem naprawdę czarne myśli. Potrzebowałem pomocy, jakiegoś ratunku. Zadzwoniłem do żony, do najbliższego mi człowieka, który zna mnie jak nikt, i wszystko jej powiedziałem. – Co się stało po tej telefonicznej spowiedzi? Leżałem na podłodze i płakałem. A potem zadzwonił szwagier. Myślałem, że chce mi dowalić, ale on zadzwonił chyba po to, żeby mi pomóc. Kazał mi pojechać do kościoła dominikanów na Służewie w Warszawie. Posłuchałem go. Wbiegłem do kościoła, zapłakany, smutny, zdołowany, z samobójczymi myślami. Spotkałem tam dominikanina, który czytał Pismo Święte. Wykrzyczałem wszystko, co mi leżało na sercu i że... to koniec. A on wtedy położył mi rękę na ramieniu i powiedział, że to dopiero początek. Jednym z warunków mojej pokuty było odłożenie czarnych myśli na następny dzień. Wróciłem do domu i zdarzył się pierwszy cud. Zasnąłem. Wcześniej nie spałem miesiącami. Obudziłem się załamany i bezradny. Leżałem, patrzyłem w sufit, a potem z tej bezradności przewróciłem się na brzuch i między ścianą a łóżkiem zobaczyłem różaniec. Zupełnie nie wiedziałem, co z nim zrobić, więc odpaliłem You-Tube i z jakimś księdzem zmówiłem całą modlitwę. I wpadła mi myśl do głowy: „Pościel łóżko”. Pościeliłem. „Zjedz śniadanie”. Zjadłem. I znów pustka. Więc ja znowu za różaniec i do YouTube. I znów: „Posprzątaj dom”. Tak zrobiłem. „Jedź do żony”. Pojechałem. Na drugi koniec Polski. To było bolesne spotkanie. A potem każdego dnia dzwoniłem na przemian do mamy, do taty, do brata, do szwagra. Dzieliłem się z nimi smutkiem, a oni mnie wspierali. Byli. Często też pytałem ich, co mam robić. [...] Czytaj też: Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko – Swoją żonę poznałeś, jak miałeś już problem z alkoholem? Tak. I ostatnio ktoś mnie zapytał, czy to, że jesteśmy razem, było moją w pełni świadomą decyzją. Sam nie wiem. Jeżeli nie, to jestem szczęściarzem, bo nieświadomie wybrałem anioła. To, że przez tyle lat naszego związku nie widziałem u siebie problemu uzależnienia, nie oznacza, że cały ten czas trzeba spisać na straty. Mamy mnóstwo wspólnych dobrych wspomnień, wiele wspólnie wydeptanych ścieżek. Życie nie idzie na stracenie jeśli popełniamy błędy, nawet jeśli popełniamy je przez lata. – Twoja żona widziała, że masz problem? Widziała i próbowała mi pomóc. Ale ja reagowałem agresją. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że ona może mieć rację. W ogóle wydawało mi się, że nie mam żadnego problemu, a problem mają ci, którym nie podoba się moje zachowanie. A to byli ludzie, którym na mnie zależało. – Wstydzisz się tego, co było? Tego, że dodawałem gazu i jechałem po bandzie? Że nie radziłem sobie z emocjami? Nie. Nie wstydzę się, ale żałuję, że pewnych rzeczy nie udało mi się uniknąć. Mam na ciele kilka blizn, trochę zrujnowane zdrowie, kilka krzywd ludzkich na koncie. Są rzeczy, których muszę się uczyć od nowa, np. budowania głębokich, prawdziwych relacji. – Jak jest dzisiaj? Nie piję. Nie chodzę na imprezy. Nie żyje mi się łatwiej, ale mam wrażenie, że żyje mi się prawdziwiej. Jestem gotowy na to, co życie przynosi. Na sukcesy, porażki, smutki i radości. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko
Wziął udział w programie z myślą o tańcu, a zderzył się z brutalnością mediów. Choć Filip Gurłacz nauczył się wiele o sobie i swoim zawodzie, to fala oszczerstw i ingerencji w życie prywatne przyniosła emocjonalny cios. Tak silny, że opisał go w wierszu.
Studiował inżynierię komunalną, rozwoził pizzę, ale to aktorstwo było jego przeznaczeniem. Widzów zachwyca grą w serialach i… tańcem. W „Tańcu z gwiazdami” walczył o Kryształową Kulę i ucieszył się, gdy jej nie zdobył. Po udziale w programie tanecznym Filip Gurłacz odkrył w sobie siłę, dyscyplinę i pasję do tańca. Jednak największym zaskoczeniem okazała się brutalna rzeczywistość. "Teoretycznie byłem przygotowany na to, jaka może być cena udziału w tym programie, ale dopiero w praktyce zrozumiałem, zobaczyłem i poczułem skalę oszczerstw medialnych", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Fala spekulacji, prywatne wiadomości do niego i jego żony oraz medialne manipulacje sprawiły, że sięgnął po poezję, by dać upust emocjom. Ale najważniejsze – miłość przetrwała wszystko. "Nie ma innego leku na zło tego świata niż bycie z sobą i wzajemne wsparcie", dodaje. Co jeszcze zdradził? Filip Gurłacz o Tańcu z Gwiazdami. Czego dowiedział się o sobie samym? – Mówiłeś, że zdobyłeś swoje własne Kryształowe Kule. A nie marzyłeś o tej statuetce? Myślałem, że fajnie byłoby dojść do finału. I jestem bardzo zadowolony z tego, że zająłem drugie miejsce. – Dlaczego? Za zwycięstwo dostałbym statuetkę i pieniądze. Gdybym wygrał, całą kwotę przeznaczyłbym na budowę domu. Nie pomyślałbym o wydaniu wygranej na spędzenie czasu z bliskimi. Za drugie miejsce nagrodą był voucher na rodzinne wakacje. Wygrałem więc coś dużo cenniejszego niż pieniądze. Czas z rodziną. Drugie miejsce jest dla mnie w pełni satysfakcjonujące. – Nie ma w Tobie zazdrości? Staram się nikomu nie zazdrościć. – Gdy ktoś okazuje się lepszy od Ciebie, nie jest Ci przykro? W „Dezyderacie” jest napisane: „Nie porównuj się z innymi, zawsze znajdziesz lepszych i gorszych od siebie”. Przykro jest mi wtedy, kiedy wiem, że czegoś nie zrealizowałem tak, jak bym mógł. [...] – Jesteś perfekcjonistą? Nie wiem. Mam nadzieję, że nie. Postrzegam mój zawód jako służbę. Więc jeśli służę ludziom tak sobie, to jakie to może mieć owoce? Takie sobie. A ja chciałbym dawać ludziom dobre owoce. Nawet jeśli zajmuję się tylko rozrywką. Przecież taka rozrywka dla kogoś może być wentylem bezpieczeństwa w smutnej codzienności, dawać chwilę oddechu i radości. Za to m.in. lubię aktorstwo. – Jest jak terapia? Jest w moim zawodzie coś terapeutycznego. Ale w terapii chodzi o ciebie, a w aktorstwie o innych. Mogę się z czegoś czasem oczyścić, czasem coś przeżyć, ale ogólnie chodzi o to, żeby dać coś ludziom. Przy czym w roli terapeuty również bym się nie stawiał. Czytaj też: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – „Taniec z gwiazdami” ma dawać ludziom rozrywkę. A co dał Tobie? Dowiedziałem się, że jestem silny, pracowity, zdyscyplinowany i na jak wiele mnie stać. Nie wiedziałem tego o sobie. Dowiedziałem się też, że lubię taniec i mam do tego dryg. A przede wszystkim dużo dowiedziałem się o świecie, w którym pracuję. Dużo dowiedziałem się o pracy mediów i ich kondycji w Polsce. Teoretycznie byłem przygotowany na to, jaka może być cena udziału w tym programie, ale dopiero w praktyce zrozumiałem, zobaczyłem i poczułem skalę oszczerstw medialnych. Artykuły, które się pojawiały, były okropne i dawały ludziom przyzwolenie na komentarze. Więcej, na prywatne wiadomości do mnie, a nawet do mojej żony. Ta sytuacja tak mnie dotknęła, że napisałem o tym wiersz. – Przeczytasz? „Pożar w ludziach wzniecić i patrzeć jak płoną / Niepokój zaszczepić. A jak już ochłoną? / Podlać wątpliwością. Jak? Czymś wymyślonym / Niech zasięgi rosną Niech cel zamierzony, / czyli „klik” w artykuł będzie osiągnięty. / Ważne, żeby przykuł, żeby owładnięty tłum „klik” w naszą stronę. A co z ofiarami? / Gdy złamiemy żonę, co z jej rodzicami, / gdy złamiemy męża, co z nim dalej będzie? / Gdy wpuścimy węża albo wszystkie węże / wypuścimy na świat, jak ludzie to zniosą? / Zabijemy męstwo, z każdą jedną cnotą już się pożegnamy i zginie normalność / Co napisać mamy? Niech żyje moralność, / której już nie mamy”. – Poradziliście sobie z tą sytuacją? Nie potrafię poradzić sobie jedynie z tym, że ludzie uwierzyli, że świat wygląda tak, jak go przedstawiają „plotki”. Z gaszeniem pożaru w ludziach, których kocham, już się uporałem. Program się skończył. My się kochamy. Nie ma innego leku na zło tego świata niż bycie z sobą i wzajemne wsparcie. Sprawdź też: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Filip Gurłacz z żoną, Małgorzatą Patryn-Gurłacz:
W latach 80. kochały się w nim wszystkie Polki. Tak dziś wygląda wokalista kultowego zespołu PRL-u
Paweł Stasiak jest od 35 lat na scenie. Gra ponad 100 koncertów rocznie. Ma wielkie serce dla fanów, a oni dla niego
Tak jak wszystkie dziewczyny w latach 80. kochałam się w Pawle Stasiaku z zespołu, wtedy Papa Dance (dzisiaj Papa D.). Marzyłam o tym, by pójść na jego koncert. Niestety mama była nieugięta. Nie spodziewała się, że wiele lat później usłyszy ode mnie, że znam Pawła Stasiaka i bywam na jego koncertach. Znam Pawła. Kolegujemy się. W 2020 roku w wywiadzie dla VIVY! szczerze opowiedział o swoich kłopotach zdrowotnych wywołanych przez boreliozę, o domu w Szwecji i muzycznych planach. Niedawno zagrał w miejscowości, w której mieszkam. Na koncert przyszły tłumy. Bo choć lata mijają Paweł zachowuje młodzieńczy entuzjazm we wszystkim, co robi, a jego piosenek słuchają kolejne pokolenia. Paweł Stasiak - pierwsze występy Paweł Stasiak urodził się 19 listopada 1967 roku w Łodzi, jednak dzieciństwo spędził w Warszawie. Już jako kilkulatek wiedział, kim chce być – muzyka była jego pierwszą pasją. „Dostałem wtedy adapter Bambino i płyty i w kółko ich słuchałem. Dzięki temu moi rodzice mieli mnie z głowy” – wspomina. Swoje pierwsze występy urządzał na podwórku, dla babci i sąsiadów, wchodząc na zaimprowizowaną scenę i wcielając się w Marylę Rodowicz czy śpiewając „Szampana nalej mi” Teresy Tutinas. Szkoła baletowa, Gawęda i pierwszy tamburyn W młodości uczył się w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie i należał do zespołu „Gawęda”. Wystąpił nawet w Teatrze Wielkim jako myszka w „Śpiącej królewnie”. „Wygląd faktycznie był średni, ale przetrwałem dwa lata w klasie o profilu estradowym” – żartuje dziś. Jako nastolatek był także prezenterem w Rozgłośni Harcerskiej i współpracował z Markiem Niedźwieckim przy Liście Przebojów Trójki. Przełom nastąpił w 1985 roku, gdy został wokalistą zespołu Papa Dance. „Nie było nic takiego jak casting. To był przypadek. Miałem osiemnaście lat. [...] Zakolegowaliśmy się. [...] Gdy w 1985 roku cały skład z charyzmatycznym wokalistą Grzegorzem Wawrzyszakiem postanowił odejść, producenci zaproponowali mi próbne nagrania”. Pierwszy koncert? „Na stadionie w Łodzi zgromadziło się 30 tysięcy osób [...] Byłem bardzo zestresowany. [...] Wymyśliłem więc, że będę grał na tamburynie. [...] Następnego dnia miałem krwiaka na nodze”. Triumf i „papadancemania” Papa Dance w latach 80. był fenomenem. „Fanki wyznawały mi miłość, proponowały małżeństwo, dawały mi biżuterię, swoją bieliznę, zdzierały ze mnie ubranie”. Jednak nic nie trwa wiecznie. „Gdy w latach 80. święciliśmy triumfy, wydawało nam się, że tak będzie zawsze. Ale nadeszły lata 90. [...] Okazało się, że mimo ogromnych sukcesów nie pasujemy już do nowych czasów”. Po trzech latach ciszy przyszła decyzja o „rocznej przerwie”, która... trwała 10 lat. Muzycy nie mogli się zgrać, a nowe realia rynku muzycznego były nieprzychylne dla synthpopowych idoli. Stasiak nie przestał działać. Wydał trzy solowe płyty jako Mr. Dance, zagrał 120 koncertów rocznie w „Dyskotece Pana Jacka”. Jednak kariera zaczęła zwalniać. „Telefon dzwonił coraz rzadziej. Nie mogłem czekać, aż przestanie dzwonić w ogóle. Nie znoszę bezczynności”. Zamiast czekać, wrócił do drugiej pasji – filmu. Ukończył produkcję filmową w Łodzi, założył agencję statystów, pracował przy „Pianiście” i filmach Agnieszki Holland. „Nie byłem nieszczęśliwy, bo przecież kochałem film, ale śpiewu, bycia na scenie, emocji towarzyszącym koncertom bardzo mi brakowało”. Czytaj też: Ten hit z lat 90. nadal zmienia życie wielu Polek. Do dziś śpiewają go dziewczyny, które są na życiowym zakręcie Powrót jako Papa D: „Ludzie nas pamiętają” Przełomowy moment nastąpił w 2000 roku. „Gdy z klubu polonijnego przyszła propozycja występu, namówiłem chłopaków, żebyśmy spróbowali. Powiedziałem im, że jak będzie obciach, to przynajmniej nikt w Polsce się nie dowie, bo będziemy daleko. Ale było dobrze”. Po sukcesie reaktywacji powstała płyta „1000000 fanek nie mogło się mylić”, której promocję przerwała śmierć Jana Pawła II. Późniejsze wznowienie okazało się sukcesem. Zespół przemianował się na Papa D, a Stasiak znów rozkochał w sobie publiczność. Borelioza i walka o zdrowie Artysta zmaga się z boreliozą, przez długi czas błędnie diagnozowaną jako choroba Parkinsona. „Wychodziłem z psami na spacer i nagle zaciskałem oczy i nie mogłem ich otworzyć. Byłem jak niewidomy, psy mnie prowadziły”. Dzięki determinacji, leczeniu i pomocy osób takich jak Magdalena Piekorz, wrócił do formy. „Gdybym zachorował w momencie, gdy siedzę w domu, jest zastój, podejrzewam, że zwyciężyłaby. [...] A tak? Gdzieś tam jest”. W listopadzie 2024 roku Papa D świętował jubileusz – 35 lat od pierwszego hitu. „Na koncercie z okazji 35-lecia zespołu była też moja mama. [...] Choć się nie popłakała, chyba się ponownie wzruszyła”. Występ z Chylińską, Kayah, Rudą i Anną Karwan był symbolicznym potwierdzeniem, że zespół jest w szczytowej formie. „Na każdym koncercie naprawdę cieszę się jak przed laty. Tak jak wtedy, gdy pierwszy raz zaśpiewałem piosenkę przed publicznością. [...] Emocje są takie jak dawniej. Bez nich się nie da”. Sprawdź też: Ten wielki hit królował w latach 60. To ballada, która wzrusza Polaków do łez Prywatność, miłość i dom poza miastem Choć popularność trwa, Stasiak ceni prywatność. „Jestem zakochany. Ale nic więcej nie powiem, bo bardzo chronię prywatność moich bliskich”. Odpoczywa w Szwecji, gdzie uczy się języka i prowadzi solowy projekt. Buduje dom poza Warszawą: „Chcę móc śpiewać całą noc, wyjść na spacer do lasu w rozciągniętym dresie”. „To dopiero początek” Choć za nim 35 lat kariery, Paweł Stasiak nie planuje kończyć: „Nie chciałem, by wszyscy sądzili, że jubileuszowy koncert jest podsumowaniem i końcem. Wręcz odwrotnie. Jest rozpoczęciem nowego etapu”. View oEmbed on the source website
Córka Jeana Reno marzyła o aktorstwie. "Jej talent był niewystarczający"
Jean Reno szczerze o starości, ojcostwie i przemijaniu. W poruszającej rozmowie opowiada o lękach, sile zmian i tym, co naprawdę chce zostawić po sobie.
Jean Reno – aktor, którego głos i spojrzenie zapadają w pamięć na długo, w rozmowie odsłania zupełnie inną twarz niż ta znana z ekranu. W szczerej i pełnej refleksji rozmowie mówi o przemijaniu, ojcostwie i odpowiedzialności. Nie ucieka od tematów trudnych, takich jak lęk przed cierpieniem, rozczarowania zawodowe swoich dzieci czy pułapki sławy. Jego słowa są jak przestroga i zachęta zarazem – by żyć uważnie, nie bać się zmian i chronić to, co najcenniejsze. Jean Reno szczerze o córce. Chciała być aktorką, ale to nie było jej przeznaczenie. Wywiad VIVA! [...] – Myśli Pan czasem o śmierci? Akceptuję to, że się starzeję, że moje ciało się starzeje. Smutne jest to, że starzeje się też umysł. Czy się boję śmierci? Może czasami. Przede wszystkim boję się tego, że będę cierpiał. Chciałbym umrzeć szybko, by nie być ciężarem dla moich bliskich. Na przykład tak jak Humphrey Bogart. On po prostu pewnego dnia położył się spać i rano już się nie obudził. Wracając do zmian… dla mnie ważne jest, żeby mówić ludziom, żeby doceniali to, co mają, ale żeby nie bali się zmian. Jestem przykładem na to, że są one całkiem dobre. – Dobrego życia pragniemy nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla swoich dzieci. Staram się sprawić, by ich życie było przede wszystkim normalne. Gdy kręciłem „Wielki błękit”, Rosanna Arquette trafiła do kliniki odwykowej ze względu na problemy z alkoholem. Kiedy kręciłem „Człowieka w złotej masce”, Marlee Matlin miała problem z narkotykami. Kokaina była wtedy wszędzie, zażywali ją biznesmeni, aktorzy, muzycy, a mnie to przerażało. Wyobrażałem sobie moje dzieci jadące przez Los Angeles kabrioletem i wrzeszczące: „Mój tata jest aktorem! Zażyjemy sobie narkotyki!”. Na szczęście udało mi się je przed tym uchronić. – Któreś z nich próbowało wykorzystać to, że mają sławnego ojca? W szkole nigdy. Raczej to ukrywały, żeby nie spotkać się ze społecznym ostracyzmem. Dobrze jest być lubianym dlatego, że jest się fajną osobą, a nie dlatego, że tata jest aktorem. Dlatego na tę wiedzę zasłużyli tylko najbliżsi przyjaciele, gdy już zdobyli ich zaufanie. Na szczęście dzieci nie noszą nazwiska Reno, bo zakładam, że nie ułatwiłoby to im życia. – Najstarsza córka, która marzyła o aktorstwie, też się nie chwaliła, kto jest jej ojcem? Na szczęście w miarę szybko zrozumiała, że się do tego nie nadaje (śmiech). Przykro mi to powiedzieć, ale muszę być szczery – jej talent był niewystarczający, więc i nazwisko by nic nie pomogło. – Powiedział jej Pan? Czekałem, aż sama do tego dojdzie. – Długo? Ja wiedziałem od razu, Sandra zrozumiała po czterech latach. To jest tak, jak z profesjonalnym gitarzystą, który słyszy początkującego. Po kilku dźwiękach już wie, czy ten ktoś ma talent, czy nie. Chciałem móc powiedzieć, że jest świetna, ale niestety nie było to możliwe. Nawet pytałem ją, czy chce zostać aktorką ze względu na siebie, czy ze względu na mnie. Pozostałe dzieci nie miały takich pomysłów. Michael śpiewa i uczy śpiewu, Tom ma restaurację, a Serena jest lekarką weterynarii. Wszyscy są szczęśliwi, robiąc to, co robią. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Był ojcem tylko od święta. Jean Reno nie może sobie wybaczyć jednego. Teraz próbuje to naprawić Cały wywiad z Jeanem Reno przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 5 czerwca.
Dla tej miłości Jean Reno rzucił wszystko: „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”
Choć zagrał setki ról, najważniejsze scenariusze pisze życie. Jean Reno mówi o przełomach, które go ukształtowały, i inspiracjach, które przyszły niespodziewanie – nawet podczas jednej rozmowy. „Polska dziewczyna zmieniła moje życie” – wyznaje z uśmiechem.
Jean Reno nie boi się zmian – choć sam przyznaje, że największe z nich dokonywał w nieświadomości. Od przeprowadzki z Casablanki do Paryża z kieszenią pełną franków, przez miłość, która zaprowadziła go do Stanów, aż po literacki debiut – każde kolejne życiowe wyzwanie kształtowało go na nowo... Zostawił Europę dla niej. Jean Reno szczerze o miłości do Polki. Wywiad VIVA! – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Wpadłem jeszcze na pomysł, że mógłbym coś napisać i dać temu tytuł „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”. – To mogłaby być Pana autobiografia. Z 50 stron da się napisać (śmiech). Wiesz, mogę powiedzieć, że kiedy poznałem trzecią żonę, moje życie znów się zmieniło. Ekstremalnie. – Aż tak? To dla niej zostałem w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj mamy dwóch fantastycznych nastoletnich synów, a ona pozostanie moją żoną aż do śmierci. Tego jestem pewien. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Raffles Europejski Warsaw Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca.
Oda do kobiecości i sztuki. Kamila Urzędowska w nowej kampanii Izabeli Łapińskiej
Romantyczna Wenecja, inspiracje naturą i aktorka, która która zagra Lalkę czyli Izabelę Łęcką. Kamila Urzędowska została twarzą nowej kampanii projektantki Izabeli Łapińskiej. Efekty tej współpracy zachwycają.
Izabela Łapińska od piętnastu lat tworzy niepowtarzalne kreacje, a każda jej kolekcja jest pokazem mistrzowskiej techniki, umiłowania rękodzieła i wyjątkowej wyobraźni. Nic więc dziwnego, że ambasadorkami projektantki do tej pory były fascynujące kobiety indywidualistki – dziennikarka i reporterka Ewa Ewart, aktorki Aleksandra Hamkało, Agata Buzek. Rok temu do ich grona dołączyła gwiazda filmu „Chłopi” i przyszła Izabela Łęcka w nowej ekranizacji „Lalki” Kamila Urzędowska. Romantyczna Wenecja Do tej pory wielką miłością projektantki, miejscem, w którym szukała inspiracji była Francja. Od niedawna jej miejsce w sercu Łapińskiej zajęły Włochy. Każda kolejna kolekcja powstaje w wyniku fascynacji pięknymi włoskimi miastami, ich architekturą i niepowtarzalnym stylem. Pierwszy był Rzym. Teraz przyszła pora na Wenecję, a w kolejce czeka już Florencja. W romantycznej Wenecji Kamila Urzędowska stanęła przed obiektywem Marka Straszewskiego, którego zdjęcia przesycone są atmosferą tego wyjątkowego miasta. Co ważne projektantka nie zapomina o Polsce. W kolekcji nie zabrakło elementów nawiązujących do… polskiej natury. Na sukienkach, płaszczach, bluzkach mienią się ważki i motyle. Kamila Urzędowska i pensjonarka Aktorka już kilka razy podkreślała jak dobrze czuje się w projektach Izabeli Łapińskiej. Szczególnie lubi pensjonarki, proste, skromne sukienki z ręcznie zdobionymi kołnierzykami. Mają do nich słabość wszystkie klientki projektantki. Aktorki, z którymi współpracuje często wybierają je na wielkie gale. Urzędowska w takiej właśnie pensjonarce odbierała nagrodę na festiwalu filmowym w Berlinie. Dlaczego Kamila Urzędowska stała się twarzą ostatnich kampanii? – Kamila jest dla mnie jak rzeźba. Jej ciało i twarz są inspiracją samą w sobie – mówi projektantka. – Zawsze wybieram kobiety nieoczywiste, silne osobowości, które idą własną drogą. Takie, które inspirują innych, a nie tylko podążają za trendami. Luksus zaczyna się od ręki Izabela Łapińska od lat promuje świadomą modę i klasyczne rzemiosło. – Kiedyś przywiozłam z Paryża sweter Kenzo z ręcznym haftem. W Polsce pytano mnie, czy jakaś „babcia z gór” mi go zrobiła – wspomina. – Wtedy zrozumiałam, jak wiele jeszcze musimy się nauczyć o modzie i luksusie. Choć bywała nazywana „hafciarką”, nigdy nie zrezygnowała z rękodzieła. Współpracuje z artystkami takimi jak Izabela Barańska-Oleksy czy Tamara Lędźwikowska, która pracuje dziś dla największych francuskich domów mody. To dlatego w 2023 roku stworzyła konkurs „Anioły Rzemiosła”, by docenić tych, którzy tworzą piękno rękoma. I nie dziwi fakt, że do Łapińskiej przyjeżdżają klientki z całej Europy. Marka Izabela Łapińska to od piętnastu lat synonim jakości, elegancji i kobiecej siły. Jej projekty nie ulegają sezonowym modom, a styl pensjonarski jest nieodłączną częścią każdej kolekcji.To moda z duszą. Taka, która nie tylko zdobi, ale opowiada historię – o wrażliwości, niezależności i pięknie wyrażanym w detalach.
Był ojcem tylko od święta. Jean Reno nie może sobie wybaczyć jednego. Teraz próbuje to naprawić
Światowa gwiazda. Legenda kina. Jean Reno w pewnym momencie postanowił jednak zostać... pisarzem. Dziś wprost rozlicza się z przeszłością. Przyznaje, że dla starszych dzieci był kiepskim ojcem. Roli tej nauczył się dopiero z czasem. Oto spowiedź Leona Zawodowca, jakiej jeszcze nie było!
Aktorem został w wieku 31 lat. Pokochaliśmy go za role w filmach „Nikita”, „Wielki błękit” czy „Leon zawodowiec”. W trakcie pandemii, będąc po siedemdziesiątce, Jean Reno napisał romantyczno-szpiegowską powieść „Emma”. Słynny aktor opowiedział Katarzynie Piątkowskiej, co go do tego skłoniło, jak dobrze zna młode kobiety, o różnych etapach ojcostwa, akceptacji starości i lęku przed śmiercią. Jean Reno o ojcostwie. Tego o jego dzieciach nie wiedział nikt Katarzyna Piątkowska: Kiedy powiedział Pan żonie, że napisze książkę, zdziwiła się? Jean Reno: Nie, bo ona wie, że muszę coś robić. I to ona jako pierwsza ją przeczytała. – Była szczera w ocenie? Wydaje mi się, że jest w tym bardzo uczciwa. Gdy coś, co robię, nie podoba się jej, krzywi się. O „Emmie” wypowiedziała się pozytywnie już po pierwszych 40 stronach. Przysięgam. Za to dzieci… (śmiech). Gdy Zofia powiedziała: „Tata napisał książkę”, nasi synowie Cielo i Dean mruknęli: „Aha, no dobra, super. A gdzie makaron?”. – Zupełnie się nie zainteresowali tym, co Pan robi? To są nastolatkowie. Ich nie interesuje, czy właśnie napisałem książkę, czy może nakręciłem kolejny film. A nakręciłem dwa (śmiech). Uważam, że taka reakcja jest w porządku, bo w domu jestem przede wszystkim ojcem, a nie aktorem czy człowiekiem, który napisał książkę. – Pan ma jeszcze czworo starszych dzieci. Czy dla nich też przede wszystkim był Pan ojcem? Niestety nie, a jak być dobrym ojcem, uczyłem się na własnych błędach. Kiedy rodziły się moje najstarsze dzieci Sandra i Michael, moja kariera dopiero się rozkręcała. Gdy na świat przyszli Tom i Serena, byłem u jej szczytu. A teraz… mam więcej czasu, jestem więc ojcem obecnym. Gdyby było inaczej, byłbym głupkiem. Powiem ci, że mógłbym porównać moją karierę do lotu bombowcem. Gdy samolot się wznosi, pilot nie zwraca uwagi na widoki, na ludzi, jest skupiony na tym, by się po prostu wznieść. Dopiero później może zachwycać się tym, co widzi z góry. Ja podczas moich dwóch pierwszych małżeństw z Geneviève i z Nathalie byłem na wznoszącej, więc moje pole widzenia było ograniczone. Tak, byłem kiepskim mężem i ojcem. – Wybaczył Pan sobie? Oni wszyscy mi wybaczyli. Dzisiaj mam fantastyczne kontakty ze starszymi dziećmi i z byłymi żonami. Ale samemu sobie nigdy nie będę w stanie wybaczyć. Czytaj także: Trzecia żona Jeana Reno ma polskie korzenie. U jej boku odnalazł to, czego szukał latami Jean Reno zostawił Europę dla kobiety. W kieszeni miał tylko 100 franków – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Czytaj także: Dzielą ich 34 lata, wiek nie ma dla nich żadnego znaczenia. Richard Gere u boku trzeciej żony odnalazł ukojenie Cały wywiad z Jeanem Reno przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 5 czerwca.
Błagał ją na kolanach, nie chciał, by została aktorką. Marta Dąbrowska: „Plotkowano, że załatwił mi rolę. Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje”
Marta Dąbrowska dorastała w domu, gdzie sztuka była codziennością, a teatr – naturalnym tłem życia. Mimo to decyzja o aktorstwie wywołała w jej ojcu, Waldemarze Dąbrowskim, pewne obawy. Błagał ją, by nie szła tą trudną drogą. Dlaczego?
W jej domu wszystko kręci się wokół sztuki. Marta Dąbrowska dorastała w świecie, gdzie królowała artystyczna wrażliwość. Jej mama, Marzena Talar-Dąbrowska, z zawodu plastyczka, tchnęła w dom estetykę i barwy, a ojciec – Waldemar Dąbrowski, dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie – wniósł do życia córki teatr w całej jego potędze i złożoności. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że świat sztuki był dla Marty czymś oczywistym. A jednak, gdy podjęła decyzję o zdawaniu do Akademii Teatralnej, spotkała się z niespodziewanym oporem. Jej ojciec, mimo głębokiego związku z teatrem, zareagował emocjonalnie. Błagał, by tego nie robiła. Znał ten świat od podszewki – jego olśniewające kulisy, ale też brutalne realia. Wiedział, że za marzeniami o scenie kryją się bolesne rozczarowania, nieustanna niepewność i casting za castingiem. Na swojej artystycznej drodze nie raz słyszała, że coś zawdzięcza znanemu ojcu. To podcinało jej skrzydła. "Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Co jeszcze zdradziła? Marta Dąbrowska o zawodowej drodze. Jej tata,Waldemar Dąbrowski nie chciał, by została aktorką – Twój tata w wywiadzie dla VIVY! powiedział, że bycie aktorem to wielkie marzenia, potem momenty dramatycznych rozczarowań, nieustanne czekanie na propozycje i casting za castingiem. Miał rację? Brzmi dramatycznie (śmiech). Trochę w tym prawdy, ale co poradzić, gdy się kocha aktorstwo? Owszem, czasem ono przynosi całą masę rozczarowań – przegrane castingi, odwołane projekty – ale ile daje satysfakcji. – A rodzice nie chcieli, żebyś szła w tym kierunku. Tata nawet klękał przede mną, żebym nie szła na egzamin. Może wiedział wtedy lepiej niż ja, że nie tylko zawód jest trudny, ale też że nie ułatwi mi życia to, że noszę nazwisko Dąbrowska. – Usłyszałaś, że tata Ci coś załatwił? Nie raz, ale nigdy prosto w oczy. Ale wiem, że plotkowano, że załatwił mi przyjęcie do szkoły albo że załatwił mi rolę. Wiem też, że sugerowano, że nie powinno się mnie brać do projektów, bo są ludzie, którzy potrzebują ich bardziej niż ja. – To podcina skrzydła? Podcina, ale już jestem z tym pogodzona. Nauczyłam się zaciskać zęby i robić swoje. Trudno mi było w szkole, gdy dostawałam złe oceny. Nie chcę robić z tego dramy i użalać się nad swoim losem. Mam wielkie szczęście, że urodziłam się w takiej rodzinie, w domu pełnym miłości, bo to dało mi siłę. – Młodemu człowiekowi nie jest łatwo w takiej sytuacji. Gdybym wtedy miała tę głowę, którą mam dzisiaj… nazywałabym to drobnymi nieprzyjemnościami. Przecież nazwisko to ani moja zasługa, ani wada, ani przywilej. TYLKO W VIVIE: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – Rozumiem, że nie było opcji, żebyś wybrała inny zawód? Nie pamiętam, żebym chciała być kimś innym. Owszem, zdawałam na dziennikarstwo i to był mój plan B. Ale to o szkole teatralnej marzyłam, a zawsze staram się realizować to, co sobie założyłam. – Nie zdajesz się na przypadki? Ostatnio jest ich w moim życiu coraz więcej. Tak jak i zmian, które są stałą w naszym życiu. Kiedyś przez przypadek zaproponowano mi niewielką rolę w filmie. Miałam chyba 13 lat i jechałam windą. Rodzice postawili mi tylko jeden warunek. Miałam poprawić oceny z matematyki. Niestety nie udało mi się go spełnić, chociaż się starałam. – W filmie i tak wystąpiłaś. A w trakcie zdjęć Maciej Kozłowski pomagał mi w nauce. – Chyba nie z matematyki. Odpytywał mnie z mitów greckich (śmiech). Myślę teraz o tych przypadkach. Nie wiem, czy to dobre słowo. Wolę myśleć o tym, że po prostu znalazłam się w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie. Czekam teraz na realizację dwóch projektów, które właśnie są efektem przypadkowych spotkań. – Chodzisz na castingi? Też, i wolę to od nagrywania tak popularnych teraz self-tape’ów, bo dopiero uczę się to robić. Wiem, że po pandemii świat się zmienił i trzeba się dopasować do istniejących realiów. Czasem mi trudno. – Dlaczego? Jestem antytechniczna. Komputery mnie nie lubią i z wzajemnością. Moja boomerska dusza nie ma z nimi porozumienia. Moje agentki coś na ten temat wiedzą (śmiech). – Gdzie Ty się uchowałaś? Mamy XXI wiek! Nawet wywiad będziemy musiały autoryzować przez telefon (śmiech). [...] – Na czym czytasz scenariusze? Mam iPada, ale najbardziej lubię na papierze. Dopiero niedawno odkryłam Instagram i go polubiłam. A jednak wciąż trudno jest mi zrozumieć, że niektórzy zarabiają na nim wielkie pieniądze. Signum temporis. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Zaskakujące wyznanie Marty Dąbrowskiej o macierzyństwie: "Wydawało mi się, że jestem nie najlepszym materiałem na matkę"
Macierzyństwo Marty Dąbrowskiej rozpoczęło się w jednym z najtrudniejszych momentów jej życia – gdy urodziła pierwszego syna, jej mama umierała. Aktorka musiała pogodzić radość narodzin z rozdzierającym bólem straty. Dziś przyznaje, że choć nie jest idealną mamą, jej synowie są jej największym szczęściem.
Macierzyństwo Marty Dąbrowskiej rozpoczęło się w cieniu wielkiej straty. Gdy urodziła pierwszego syna, jej mama – najbliższa osoba, opoka, wzór kobiecości i czułości – ciężko chorowała. "Odeszła, gdy mój starszy syn Jaś miał pół roku. Śmierć przeplotła się z życiem. Początek mojego macierzyństwa przypadł więc na najbardziej dramatyczny czas w moim życiu", opowiada aktorka w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. Wtedy radość z narodzin przeplatała się z rozdzierającym bólem. Marta Dąbrowska, debiutująca w roli matki, musiała uczyć się nowej miłości i nowego życia, niosąc jednocześnie ciężar żałoby. Dziś aktorka przyznaje, że nie jest idealną mamą, ale jej synowie są jej całym światem. Ich narodziny nadały sens dniom, które wydawały się nie do przejścia. Marta Dąbrowska o macierzyństwie i miłości do synów. Wywiad VIVY! – Twoja mama zrezygnowała z malowania i poświęciła się Twojemu wychowaniu, Ty jesteś mamą pracującą. W przypadku mojej mamy słowo „poświęcenie” jest adekwatne. Ona się poświęciła, bo tego chciała. Mama bardzo pragnęła mieć dzieci i długo na mnie czekała, więc gdy się urodziłam, zdecydowała, że zostanie ze mną w domu. Jeszcze pamiętam, że jak byłam mała, zabierała mnie ze sobą na plenery, widzę ją, jak rozstawiała sztalugi w naszym domu nad Zegrzem i malowała. Potem przez wiele lat tego nie robiła. Ja jestem inna. Jestem mamą, a Janek i Karol są moim szczęściem. Ale mam też życie zawodowe i towarzyskie. Pełnię daje mi godzenie tych dwóch światów, ale rozumiem i szanuję kobiety, które decydują się na inną drogę. To oczywiste, że powielam jej zachowania, jej postępowanie, ale błędy jednak popełniam swoje (śmiech). – Sama zostałaś mamą w trudnym momencie, kiedy Twoja mama ciężko chorowała. Odeszła, gdy mój starszy syn Jaś miał pół roku. Śmierć przeplotła się z życiem. Początek mojego macierzyństwa przypadł więc na najbardziej dramatyczny czas w moim życiu. Pamiętam, ile kosztował mnie 26 maja, czyli pierwszy Dzień Matki bez niej. Z jednej strony bardzo się bałam, bo nie było jej przy mnie na zawsze. Z drugiej właśnie sama zostałam matką, więc była radość. Drugi syn urodził się 25 maja, czyli w przeddzień Dnia Matki, i mam wrażenie, że moi chłopcy odczarowali dla mnie to święto. – Byłyście ze sobą bardzo związane. Bardzo, a jej odejście było dla mnie wielką stratą. Codziennie mam ochotę do niej zadzwonić. Najgorsze jest to, że mam świadomość, że ta tęsknota będzie ze mną już zawsze. A zawsze oznacza dla mnie wieczność. Ciągle, a minęło już sześć lat, nie mogę wytłumaczyć sobie, że ten koniec jest definitywny. Nie byłam w stanie pójść na jej grób. Gdy przejeżdżałam obok cmentarza, zatrzymywałam się i nie miałam siły wysiąść z samochodu. Mama przez kilka lat dzielnie walczyła z chorobą. I muszę powiedzieć, że na śmierć bliskiej osoby nie da się przygotować, nigdy. Czułam się, jakbym zderzyła się z górą lodową. Zawalił mi się cały świat… [...] TYLKO W VIVIE!: "Tęsknota będzie ze mną już zawsze". Marta Dąbrowska nie pogodziła się ze śmiercią mamy. To, co wyznała, łamie serce – Ty jesteś najlepszą mamą na świecie? Musiałam się tego nauczyć. Nie chciałabym, żeby zabrzmiało to negatywnie, bo chłopcy są moimi skarbami i będę to zawsze podkreślać. Ale ich pojawienie się na świecie było rewolucją w moim życiu jedynaczki. Musiałam wyjść ze swojej strefy komfortu. Poza tym my obie jesteśmy z pokolenia, któremu wkładano do głowy, że wszystko ma być super, że nie mamy prawa na emocje, że nie możemy się bać, że dziecko to nie koniec świata i musimy sobie dać radę, żeby nie wiem co. A to nie jest prawda. Mamy prawo mieć wątpliwości, mamy prawo czuć się bezradne i mamy prawo do tego, że pewnych rzeczy po prostu musimy się nauczyć. Gdy urodził się Jaś, byłam właśnie bezradna. Oczywiście kochałam go całym sercem, ale nie wiedziałam, co mam robić, jak mam robić. Gdy miał osiem miesięcy, musiałam go na chwilę zostawić w domu. Pojechałam na spotkanie. W drodze poczułam tak straszną tęsknotę, że musiałam wrócić do domu i po prostu go przytulić. Wtedy zrozumiałam, co to znaczy miłość matki. Do tego momentu nie zdawałam sobie sprawy, że może być tak silna. – Jesteś jedynaczką. Zawsze marzyłaś o gromadce dzieci? Jestem tak zwaną córeczką tatusia i mamy ze sobą dobrą relację. Ale tata zawsze był w pracy, to mama zawsze była ze mną. Oboje zapewnili mi wspaniałe dzieciństwo, choć bywało, że czułam się samotna. Zazdrościłam wszystkim koleżankom i kolegom, którzy mieli rodzeństwo. Miałam na tym punkcie obsesję, do tego stopnia, że wymyśliłam sobie siostrę. Nawet najbardziej kochający rodzice nie zastąpią siostry czy brata. A jednak ja w ogóle nie myślałam o macierzyństwie. Wydawało mi się, że jestem nie najlepszym materiałem na matkę. Sądziłam, że nie jestem do tego stworzona. Myliłam się na szczęście. – Karol ma półtora roku. Czas na powrót na scenę? Chciałabym, bo na studiach uczono mnie, że teatr jest drugim domem dla aktora. Każdy marzył o tym, żeby mieć w nim etat. Ja miałam… ale jedne drzwi się zamykają, żeby inne mogły się otworzyć. TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Fabienne i Xavier Wiśniewscy o relacjach z ojcem po rozwodzie rodziców. „Czerwony zawsze powtarza: Rodzina jest świętością”
Po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim Marta nie została sama – ogromnym wsparciem okazali się jej rodzice i siostra, którzy pomogli w wychowaniu Xaviera i Fabienne. W szczerym wywiadzie cała trójka opowiada o sile rodzinnych więzi, oddaniu dziadków i dojrzałości, jaką przyniosły trudne chwile. Dziś, mimo burzliwej przeszłości, tworzą zgraną drużynę, w której najważniejsze są miłość, wzajemne zrozumienie i codzienna obecność.
Rozmowy o rodzinie, rozstaniach i sile miłości nie są łatwe – zwłaszcza, gdy toczy się je w świetle reflektorów. W wyjątkowo szczerym wywiadzie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Marta, Xavier i Fabienne Wiśniewscy otwierają się na temat życia po rozwodzie, roli dziadków w wychowaniu dzieci i emocjonalnej drogi, jaką przeszli, by dziś mówić o sobie jako o zgranym zespole. To opowieść o dojrzewaniu, wybaczaniu i budowaniu relacji na nowo – bez żalu, za to z dużą dawką czułości i wzajemnego szacunku. Marta Wiśniewska i dzieci o wsparciu dziadków, relacji z Michałem Wiśniewskim i sile rodzinnych więzi. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta Wiśniewska: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne Wiśniewska: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier Wiśniewski: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Za tym nazwiskiem kryły się łzy. Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią wprost o szkolnym piekle i rodzinnej sile
Za sukcesem i sławą kryją się historie pełne bólu i walki o siebie. Fabienne Wiśniewska w poruszającej rozmowie wraca do czasów liceum, gdy zamiast wsparcia doświadczała nienawiści i samotności. Ukrywała swoje cierpienie nawet przed rodziną, aż prawda wyszła na jaw. Dziś, wspólnie z mamą Martą i bratem Xavierem, mówi o tym, jak przetrwali ten czas – razem, jak jeden organizm.
Wizerunek rodziny idealnej często bywa złudny, a za uśmiechami skrywają się dramaty, o których milczy się latami. W najnowszej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Fabienne i Xavier Wiśniewscy zdejmują maski – opowiadają o presji nazwiska, bolesnych szkolnych doświadczeniach i ogromnej sile rodzinnej więzi, która pomogła im przetrwać najtrudniejsze chwile. Presja nazwiska, szkolne piekło i siła rodziny – szczere wyznania Fabienne Wiśniewskiej i jej bliskich. Wywiad VIVA! Katarzyna Piątkowska: Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne Wiśniewska: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier Wiśniewski: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta Wiśniewska: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
"Tęsknota będzie ze mną już zawsze". Marta Dąbrowska nie pogodziła się ze śmiercią mamy. To, co wyznała, łamie serce
Marta Dąbrowska w poruszającym wywiadzie opowiada o wyjątkowej więzi z mamą, której odejście pozostawiło pustkę w jej sercu. Aktorka do dziś nie potrafi pogodzić się z jej stratą i przyznaje, że tęsknota nie mija...
Lubi siebie, choć nie w stu procentach. Jest matką nieidealną, choć na zabój zakochaną w swoich synkach. Boomerką, która w XXI wieku żyje bez komputera. Córką wciąż niepogodzoną z odejściem mamy. Aktorką, która czeka na wymarzone role. Jaka naprawdę jest Marta Dąbrowska i co jest dla niej najważniejsze? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Marta Dąbrowska: z mamą łączyła ją wyjątkowa więź. Nigdy nie pogodziła się z jej stratą. Wywiad VIVY! – W Twoim domu wszystko kręci się wokół sztuki? Pochodzę z rodziny, w której sztuka była niezwykle ważna, a obracanie się w środowisku artystycznym czymś zupełnie naturalnym. Moja mama była plastyczką, tata zaczynał jako animator kultury, twórca klubu Riviera Remont, a ja jestem aktorką. – Twoja mama zrezygnowała z malowania i poświęciła się Twojemu wychowaniu, Ty jesteś mamą pracującą. W przypadku mojej mamy słowo „poświęcenie” jest adekwatne. Ona się poświęciła, bo tego chciała. Mama bardzo pragnęła mieć dzieci i długo na mnie czekała, więc gdy się urodziłam, zdecydowała, że zostanie ze mną w domu. Jeszcze pamiętam, że jak byłam mała, zabierała mnie ze sobą na plenery, widzę ją, jak rozstawiała sztalugi w naszym domu nad Zegrzem i malowała. Potem przez wiele lat tego nie robiła. Ja jestem inna. Jestem mamą, a Janek i Karol są moim szczęściem. Ale mam też życie zawodowe i towarzyskie. Pełnię daje mi godzenie tych dwóch światów, ale rozumiem i szanuję kobiety, które decydują się na inną drogę. To oczywiste, że powielam jej zachowania, jej postępowanie, ale błędy jednak popełniam swoje (śmiech). [...] TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Byłyście ze sobą bardzo związane. Bardzo, a jej odejście było dla mnie wielką stratą. Codziennie mam ochotę do niej zadzwonić. Najgorsze jest to, że mam świadomość, że ta tęsknota będzie ze mną już zawsze. A zawsze oznacza dla mnie wieczność. Ciągle, a minęło już sześć lat, nie mogę wytłumaczyć sobie, że ten koniec jest definitywny. Nie byłam w stanie pójść na jej grób. Gdy przejeżdżałam obok cmentarza, zatrzymywałam się i nie miałam siły wysiąść z samochodu. Mama przez kilka lat dzielnie walczyła z chorobą. I muszę powiedzieć, że na śmierć bliskiej osoby nie da się przygotować, nigdy. Czułam się, jakbym zderzyła się z górą lodową. Zawalił mi się cały świat… – A z drugiej strony właśnie zaczynał się nowy rozdział Twojego życia. Jak już mówiłam, od pół roku byłam mamą. A mimo to przez długi czas nie byłam w stanie dojść do siebie. To był dla mnie tak wielki szok, że jak teraz myślę o tym, uświadamiam sobie, że nie pamiętam, co się działo przez kilka tygodni. Ból, tęsknota, niezrozumienie sytuacji przeplatało się z poczuciem obowiązku wobec nowo narodzonego dziecka. Fatalny okres, który na dokładkę zrewidował niektóre znajomości. Wtedy okazało się, kto jest ze mną niezależnie od okoliczności, a dla kogo jestem ważna wtedy, kiedy jestem fajna. Ale nie mam żalu. Może wina leży po mojej stronie? Przez długi czas ze mną nie było żadnej rozmowy. – Mama zdążyła Cię jeszcze nauczyć, jak być mamą? Nie zdążyła, choć ostatnie miesiące jej życia spędziłam w domu rodzinnym, żeby być bliżej niej. Mam żal do świata, do losu, że odeszła tak młodo, że tylu rzeczy nie zdążyła mnie nauczyć, że nie poznała dobrze swoich wnuków. A przecież byłaby najlepszą babcią na świecie. TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
„Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Wzruszające wyznanie Marty Wiśniewskiej. W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! artystka powraca do dramatycznych wydarzeń z Sopotu 2005. "Nie chciałabym, żeby mi to odebrano". Dziś odzyskuje głos i wreszcie tworzy na własnych zasadach. "Lubię to w sobie" – mówi z dumą.
Nie poddała się, choć wielu już ją skreśliło. Marta Wiśniewska – artystka, matka, kobieta po przejściach – po latach wraca do najgłębszych emocji, wspominając bolesne doświadczenie z festiwalu w Sopocie. W szczerej rozmowie z dziećmi dla magazynu VIVA! odsłania, jak porażka ukształtowała jej siłę, a nowy projekt sceniczny stał się dla niej drogą do odzyskania głosu – dosłownie i w przenośni. Upadek w Sopocie przekreślił jej karierę. Dziś Marta Wiśniewska mówi: „To mnie wzmocniło”. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta Wiśniewska: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne Wiśniewska: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier Wiśniewski: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Rodzeństwo Wiśniewskich przerywa milczenie! Xavier i Fabienne po raz pierwszy tak szczerze opowiadają o tym, co czuli w obliczu rozwodu Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. W poruszającej rozmowie dla VIVY! zdradzają, jak wyglądało dorastanie w blasku fleszy i jak dziś postrzegają swoją rodzinę.
Życie pod lupą mediów, rozstanie rodziców i własna droga – rodzeństwo Wiśniewskich mówi o wszystkim bez cenzury. Xavier i Fabienne otwarcie dzielą się tym, jak wyglądało ich dorastanie u boku znanych rodziców, jakie emocje towarzyszyły im w cieniu głośnego rozwodu oraz dlaczego nigdy nie próbowali uciec od nazwiska. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradzają, jak udało im się zachować własną tożsamość i stworzyć prawdziwą, przyjacielską relację z mamą – Martą Wiśniewską. O sile rodzinnych więzi, pasji, która daje wolność, i życiu „na świeczniku”, które choć nigdy nie było ich celem, stało się codziennością. Fragment rozmowy z Martą, Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi. Wywiad VIVA! [...] – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier Wiśniewski: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne Wiśniewska: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta Wiśniewska: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.