Chroniła ją przed światem, publicznie wspomniała o niej tylko raz. Dopiero przyjaciółka ujawniła, kim jest córka Joanny Kołaczkowskiej
Jej występy podziwiała cała Polska, ale mało kto wiedział, jak wygląda jej życie prywatne. Joanna Kołaczkowska nie lubiła o tym mówić, rzadko wspominała swoje dwa małżeństwa, a najbardziej strzegła prywatności swojej córki, którą kochała ponad życie. Dopiero po śmierci artystki jej przyjaciółka opowiedziała ujawniła trochę faktów o 26-letniej Hani.
Minął rok odkąd jej nie ma. Joanna Kołaczkowska odeszła w wieku 59 lat, pozostawiając po sobie niezapomniane skecze, podcasty i programy. Osierociła 25-letnią córkę Hanię. Choć aktorka rzadko mówiła o rodzinie, przyjaciółka zdradza poruszające szczegóły ich relacji. Co wiadomo o Hani? Joanna Kołaczkowska zmarła po długiej walce z nowotworem Joanna Kołaczkowska, współtwórczyni Kabaretu Hrabi, odeszła w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku. Miała 59 lat. Artystka od dłuższego czasu zmagała się z agresywnym nowotworem mózgu. Informację o jej śmierci przekazał Kabaret Hrabi, pisząc: „Przyszło Jej zmierzyć się z najgorszym i najbardziej agresywnym przeciwnikiem. Walczyła dzielnie, z godnością, z nadzieją. My razem z Nią. Wyczerpaliśmy niestety wszystkie dostępne formy leczenia. Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Kołaczkowska odeszła spokojnie, otoczona rodziną i przyjaciółmi. Pozostawiła pustkę nie tylko w świecie polskiego kabaretu, ale przede wszystkim w sercu jedynej córki. Pustkę, której nic i nikt nie wypełni... Czytaj także: Joanna Kołaczkowska miała dwóch mężów. Jeden rozbawiał Polskę do łez Córka Hania — 25-letnia indywidualistka Joanna Kołaczkowska osierociła córkę Hanię. Aktorka bardzo dbała o prywatność rodziny i niezwykle rzadko wypowiadała się publicznie na temat dziecka. Wiadomo jednak, że Hania ma 26 lat i całkowicie unika życia w świetle reflektorów. Beata Harasimowicz, przyjaciółka Kołaczkowskiej i reżyserka kabaretowa, która o sobie mówi, że jest ich „akuszerką”, w rozmowie ze „Światem Gwiazd” ujawniła kilka faktów na temat Hani. Podkreśliła, że dziewczyna ma silny charakter, jest indywidualistką i dzieckiem absolutnie niezwykłym. „Ona jest dzieckiem indygo, to są dzieci urodzone w roku 2000 (...). To wszystko są dzieci niezwykłe. U Asi też tak było. Bardzo specyficzne, bardzo indywidualne, tak naprawdę inne niż wszyscy". Dodała przy tym, że „trzeba je tak pokochać, bo mają totalnie swój świat”. Zainteresowała się nimi, ponieważ jej siostrzeniec również urodził się w 2000 roku. „Też z opowieści Asi wiem, że to są dzieci, które muszą iść swoją drogą”. Czytaj także: Artur Andrus wrócił do „Szkła kontaktowego”. Tak oddał hołd Joannie Kołaczkowskiej Beata Harasimowicz o relacji matki z córką Choć Joanna Kołaczkowska była osobą publiczną, chroniła córkę przed mediami i nie mówiła o niej w wywiadach. Wspomnienia Beaty Harasimowicz rzucają nowe światło na ich więź: „Miały dobrą relację ze sobą, chociaż na pewno wymagającą takiego bardzo osobnego spojrzenia na te relacje matka-córka, bo, jak wspominałam, te dzieci z roku 2000, to jest bardzo specyficzny rodzaj istot kosmicznych". Przyjaciółka artystki podkreśliła także, że dzieci indygo „nie wolno im stawiać zakazów jakichś takich nakazów, bo to je bardzo unieszczęśliwia”. Joanna Kołaczkowska chroniła prywatność dziecka W wywiadzie dla „Dobrego Czasu”, który był jedynym, w którym aktorka mówiła o córce, wyznała: „Mamy bardzo zdrową relację, kiedy coś omawiamy, jesteśmy do bólu poważne. Czasami jest kompletny luz, wygłupiamy się i przerzucamy pomysłami. Uwielbiam to w niej. Rozwijamy każdą śmieszną sytuację i ryczymy z niej potem do łez”. To pokazuje, że mimo trudnych doświadczeń, ich więź była pełna zrozumienia, miłości i wspólnego poczucia humoru. Mogły na siebie liczyć bez względu na okoliczności. Czytaj także: Miała 5 lat, gdy straciła najbliższą osobę, jej mama milczała przez lata. Dzieciństwo Joanny Kołaczkowskiej nie należało do najłatwiejszych „Dziecko indygo” i wyjątkowa więź matka–córka Hania, określana jako dziecko indygo, była dla Joanny Kołaczkowskiej kimś niezwykle ważnym. Choć aktorka rzadko mówiła o niej publicznie, jasno wynika z relacji bliskich, że była to relacja oparta na głębokiej więzi i zaufaniu. Kołaczkowska nie próbowała zmieniać córki — pozwoliła jej iść własną drogą. 26-letnia Hania pozostała z dziedzictwem miłości, wsparcia i wyjątkowej relacji, której nie da się zastąpić....
Łączyła ich miłość silniejsza od uprzedzeń. Gołda Tencer i Szymon Szurmiej przeżyli razem 44 lata
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie.
Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w rocznicę śmierci Szymona Szurmieja. Archiwum VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. – Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. – Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. – Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. – Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. – Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. – Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. – Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer – Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. – Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. – Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. – Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. – W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. – A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. – Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. – Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. – Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). – Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. – Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. – To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. SPRAWDŹ TEŻ: Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi – A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. – Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. – Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. – Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie.
Legendarną polską parę potępił Watykan. O niej mówiono, że dostaje role filmowe, bo... jest żoną
Spojrzenie, którego nie sposób zapomnieć. Delikatna uroda, hipnotyzująca obecność i talent, dzięki któremu przeszła do historii polskiego kina. Lucyna Winnicka zachwycała na ekranie, ale równie fascynujące było jej życie prywatne. W 98. rocznicę urodzin aktorki przypominamy niezwykłą historię miłości, którą przeżyła z Jerzym Kawalerowiczem – uczucia silniejszego od różnic, wystawionego na próbę przez zdradę i zakończonego rozstaniem, po którym pozostał wzajemny szacunek.
Zagrała tytułową rolę w głośnym filmie „Matka Joanna od Aniołów”. Czarno-biały, ascetyczny obraz, będący adaptacją opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, jest dziś uważany za kultowy. Przedstawia historię mniszek w klasztorze w Ludyniu, na Smoleńszczyźnie, które zostały opętane. Najbardziej wyrazistą postacią jest w nim Lucyna Winnicka, która wcieliła się w przeoryszę. Prywatnie była żoną Jerzego Kawalerowicza. W filmie wydawała się piękna, ciepła, ale również niepokojąca, jakby skrywająca jakąś tajemnicę. Odrazę budziły zwłaszcza sceny diabelskiego szaleństwa, które odgrywała. A prywatnie? Z mężem dzieliło ich sporo lat, ale połączyło gorące uczucie. Mimo że kres tej miłości położyła zdrada, po rozstaniu udało się im zachować niezwykle serdeczne relacje... Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: ich wspólne dzieło Film, nakręcony w 1960 roku, został szybko oprotestowany przez Episkopat Polski, do czego przyłączył się też Watykan. Biskupi uznali, że jest atakiem na wiarę i Kościół. Ale PRL-owskie władze jakoś pozwoliły na jego ukończenie i – w atmosferze skandalu – dotarł na festiwal do Cannes, gdzie otrzymał Srebrną Palmę, a Lucyna Winnicka nagrodę dla najlepszej aktorki zagranicznej. Nie byłoby tego filmu – dzisiaj podziwianego na świecie klasyka polskiej kinematografii – bez Jerzego Kawalerowicza i hipnotyzującej roli Lucyny Winnickiej. We dwoje rozumieli się bez słów. Poznali się też na planie w 1954 roku. Czytaj także: Pierwsza żona miała mieć na Zbigniewa Zapasiewicza niszczący wpływ, ale długo nie potrafił się od niej uwolnić Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: jak się poznali? Dzieliło ich 6 lat i różne doświadczenia. Jerzy Kawalerowicz urodził się w Ukrainie, niedaleko Kołomyi, w czasie wojny rodzinie udało się uciec do Polski, do Krakowa. Skończył Kursy Przysposabiające do Reżyserii (tuż po wojnie w Polsce nie było jeszcze szkoły filmowej), parę lat studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Poznał tam malarkę Marię Gunter, była jego pierwszą wielką miłością i pierwszą żoną. Razem mieszkali, razem malowali. Mieli dwoje dzieci – Kingę i Jacka. Był przystojny, efektowny, szybko zyskał autorytet, stał się „instytucją”. Podobał się kobietom i sam był wrażliwy na ich wdzięki. Żartował nawet, że reżyser „nie powinien składać przysięgi małżeńskiej”. Lucyna Winnicka miała 26 lat, była śliczną, delikatną blondynką, pochodziła z dobrej warszawskiej rodziny (ojciec był adwokatem). Była świetnie wykształcona – od szkoły podstawowej, słynnej Plater-Zyberkówny, przez uznane liceum Reytana, po Szkołę Teatralną i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Za pierwszym razem nie zrobiła na Jerzym wielkiego wrażenia, śmiał się do kolegów, że wygląda jak rozdeptany mops. Miała jego zdaniem zbyt „tłustą twarz”. Dał jej jednak główną rolę w swoim filmie „Pod gwiazdą frygijską”. Ona zwróciła uwagę na „siłę i zdecydowanie” Kawalerowicza. I coś między nimi zaiskrzyło, bo od tamtej pory Kawalerowicz zaczął jeździć do niej do Szczecina, gdzie grała w teatrze. Czytaj także: Zakochał się w niej bez pamięci. Zostawiła go z dnia na dzień z dwójką maleńkich dzieci <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7hMN8p-846f0f6.jpg" width="2190" height="1600" alt="1954. Plan filmu "Pod gwiazda frygijska" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza, n/z Lucyna Winnicka (C), Jerzy Kawalerowicz (P).,Image: 428978651, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Plan filmu "Pod gwiazda frygijska"" /> 1954 rok. Plan filmu „Pod gwiazdą frygijską”, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: "Pociąg" Kiedy pisał scenariusz do swojego pierwszego wielkiego filmu „Pociągu” (1959 rok) byli już razem. On to ukrywał, nie chciał, by plotkowano, że pisze scenariusz z myślą o żonie i daje jej główną rolę – Marty. Podobno na planie traktował ją bardzo surowe. Ale, zakochany przemontował film, gdy okazało się, że Lucynie Winnickiej nie podoba się zbyt duża rola innej aktorki Teresy Szmigielówny (po latach Szmigielówna wspominała: „Miałam zagrać inną rolę, niż grałam na planie, a na premierze zobaczyłam jeszcze inną”). Lucynie Winnickiej partnerował w „Pociągu” wspaniały Leon Niemczyk (a było to jeszcze przed „Nożem w wodzie” Romana Polańskiego) i Zbigniew Cybulski w nietypowej dla siebie roli natrętnego, nieznośnego adoratora, który nie może zrozumieć, dlaczego Marta nie chce z nim być. Mówiono potem, że Cybulski wywróżył sobie tym filmem własną śmierć – skakał w nim do pociągu, uczepiony ramy okna. Tak czy inaczej „Pociąg” był wydarzeniem, niesamowicie nostalgiczny, nastrojowy, czemu pomagała muzyka opracowana przez Andrzeja Trzaskowskiego (ojca Rafała Trzaskowskiego) i piękne wokalizy Wandy Warskiej. Powtarzano frazy z filmu, jak ta mówiona przez Lucynę Winnicką: „Nikt nie chce kochać, każdy chce być kochany”. Ona sama jest w tym filmie doskonała, przykuwa wzrok, intryguje, gra na tłumionych emocjach, których czasem jedynie się domyślamy. Film i rola Winnickiej zostały obsypane nagrodami, m.in. na festiwalu w Wenecji Słynny reżyser Martin Scorsese, widząc film po latach, określił go jako masterpiece – arcydzieło i pokazywał na swoich autorskich przeglądach. Zobacz także: Grażyna Staniszewska i Wojciech Noszczyk byli razem ponad pół wieku i nigdy się sobą nie nudzili Winnicka jedzie odbić męża Lata 60. to szczęśliwy czas w ich życiu. Dużo podróżują, co jest ich wspólną pasją. Znana jest anegdota, jak pewien zafascynowany Winnicką Algierczyk zaoferował Jerzemu Kawalerowiczowi, że wymieni ją na stado baranów. Na co Kawalerowicz miał odpowiedzieć: „Ale gdzie ja je pomieszczę?!”. Kupują dom na warszawskim Żoliborzu – bliźniaka wspólnie z innym znanym małżeństwem Zofią Nasierowską i Januszem Majewskim. Adres na ulicy Fortecznej jest znany w Warszawie. Obie pary przyjaźnią się, dzieci bawią się razem w ogródku. Kawalerowiczowie mieli dwoje dzieci – Agatę i Piotra. Jedna z żoliborskich znajomych Winnickiej wspominała, że gdy mały Piotruś zobaczył „Matkę Joannę od Aniołów”, rozpłakał się i powiedział: „To nie jest moja mamusia. Moja jest dobra i kochana”. Kawalerowicz kręci swój chyba najpopularniejszy film: „Faraona”, na podstawie powieści Bolesława Prusa, Winnicka grywa u innych reżyserów, m.in. w „Pamiętniku Pani Hanki”, przedwojennym czytadle przeniesionym na ekran przez Stanisława Lorentowicza, „Godzinie pąsowej róży”, „Sposobie bycia”. Sprawy komplikują się w końcu lat 60. Jerzy Kawalerowicz marzył o ekranizacji „Austerii”, powieści Juliana Stryjkowskiego. Ale film o środowisku galicyjskich żydowskich ortodoksów, szukających schronienia przed pogromami, nie był mile widziany przez polityczne władze. A po '68 roku w ogóle nie miał szans na realizację (ostatecznie reżyser zrobił go w 1983 roku i jest to piękny film z wielką rolą Franciszka Pieczki). Kawalerowicz wyjeżdża do Włoch, gdzie jest ceniony i podziwiany. Tam w 1971 roku robi film „Magdalena”, który okazuje się klapą, choć muzykę napisał do niego sam Ennio Morricone. Do tego wybucha skandal, bo Jerzy odbija producentowi jego narzeczoną, aktorkę i seksbombę Lisę Gastoni. Włosi są wściekli, skarżą się do polskiego Ministerstwa Kultury, grożą nagłośnieniem międzynarodowego skandalu obyczajowego. Lucyna Winnicka, która w Warszawie opiekuje się dopiero co narodzonym synkiem, dowiaduje się przez przypadek, że jej mąż ma romans i pragnie spędzić resztę życia we Włoszech. Momentalnie jedzie tam i przywozi go z powrotem. Nikt nie wie, ile ją to kosztowało nerwów i emocji. Na ich małżeństwie pojawia się poważna rysa. Będą razem jeszcze kilka lat, by w połowie lat 70. wziąć rozwód. Ona będzie już sama, on żeni się po raz trzeci z wybitną scenografką Magdaleną Dipont. Czytaj także: Loda Halama: kiedy zginął jej mąż, schronienia szukała u teściowej. Ta chciała odebrać jej syna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvFTVVB-a846bbf.jpg" width="1995" height="1600" alt="Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu "Gra" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza. N/z od lewej: Wieslaw Golas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz.,Image: 428178174, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Zurn / Forum" title="krecenie filmu "Gra", 1967" /> Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu „Gra”, N/z od lewej: Wiesław Gołas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Była aktorka, jest joginka Mniej więcej w tym samym czasie Winnicka odchodzi od aktorstwa, które zaczyna ją nudzić. Mówi, że usycha, że na nic ciekawego już nie czeka. „Szłam po niewłaściwych torach. Przyglądałam się wzajemnemu podgryzaniu i oskarżaniu o kradzież ról, nie umiałam walczyć o swoje, zamykałam się w skorupie” – wyjaśniała tę decyzję w „Polityce”. Podróżuje po świecie, m.in. do Japonii, Nepalu, Indii, mieszka w Aśramie, fascynuje się hinduizmem, buddyzmem, jogą, holistyczną medycyną, którą zaczyna propagować jeszcze w głębokim PRL-u. I ma ogromny udział w rozpowszechnieniu i jogi, i medycyny Dalekiego Wschodu w Polsce. To ona także popularyzuje słynną terapię oddechową „rebirthing”. Wielu ludzi śmiało się wtedy, że znana aktorka zajmuje się takimi „dziwnymi” sprawami. Ale znacznie więcej ją podziwiało i uwielbiało. W 1977 roku tworzy „Akademię Dobrego Życia”, jedną z pierwszych u nas samopomocowych organizacji. W 1998 roku jest współzałożycielką „Transparenty International Polska” – organizacji do walki z korupcją. Pisze książki, które stają się bestsellerami. Wykonuje pracę, która na wielu ludzi ma wpływ nie mniejszy niż filmy, które robi w tym czasie jej były mąż. Oboje mają zresztą dobre, przyjacielskie relacje. On wspiera ją jak może, przyznaje, że zajęty pracą miał za mało czasu dla dzieci. Próbuje to nadrobić. Jerzy Kawalerowicz umiera w styczniu 2007 roku, nie odzyskując przytomności po wylewie. Do końca czuwa przy nim żona. Rok później Lucyna Winnicka trafia do domu opieki społecznej w Palmirach, umiera po długiej chorobie w styczniu 2013 roku. Mówiła, że dzięki rolom filmowym czuje się tak, jakby zdobyła kawałek nieśmiertelności. „Gdy będę leżała w grobie, ludzie będą mnie widzieli żywą, ładną i młodą”. Czytaj także: Namawiano ją, by przerwała ciążę ze względu na karierę. Maria Koterbska nie chciała o tym słyszeć Warszawa 09.1962. Reżyser filmowy Jerzy Kawalerowicz i aktorka Lucyna Winnicka
Wzięli ślub na biegunie, potem wszystko się rozpadło. Po 21 latach historia zatoczyła zaskakujące koło
Jeszcze niedawno wydawało się, że ich historia na zawsze pozostanie jednym z najbardziej pamiętnych romansów polskiego show-biznesu. Tymczasem po ponad dwóch dekadach Michał Wiśniewski oficjalnie potwierdził, że znów jest z Mandaryną, kończąc miesiące spekulacji specjalnym oświadczeniem.
Byli prawdziwą power couple swoich czasów, a ich związkiem żyła cała Polska. Miłość Mandaryny i Michała Wiśniewskiego była prawdziwym medialnym ewenementem. Z uwagi na ówczesną popularność lidera Ich Troje i fakt, że stacja TVN emitowała show Jestem jaki jestem, transmisji z ich ślubu poświęcono cały odcinek programu, który śledziło setki tysięcy Polaków. Jak wyglądała ich wspólna? Przypominamy historię miłości słynnego power couple, która po 21 latach znów do siebie wróciła. Ślub Mandaryny i Michała Wiśniewskiego w Kirunie - szczegóły Uroczystość odbyła się w lodowej kaplicy. Mandaryna miała na sobie suknię ozdobioną trzydziestoma tysiącami małych brylantów, w jej włosy wplecione zostały również pióra. Do ołtarza natomiast Michała Wiśniewskiego i jego wybrankę zawiozły... sanie, zaprzęgnięte w renifery. Niestety, związek nie przetrwał próby czasu. Para rozwiodła się 18 kwietnia 2006 roku. Do dziś są jednak uważani za pierwszą power couple, która zdobyła masową popularność w Polsce. Owocem związku pary jest dwójka dzieci: syn Xavier i córka Fabienne. Oboje mają świetny kontakt z rodzicami. A jak to wszystko się zaczęło? Czytaj także: Femme, Mandaryna, Tajner... Poznaj historie burzliwych małżeństw Michała Wiśniewskiego! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsgH8Pc-6da7631.jpg" width="1242" height="2000" alt="16.02.2005 Warszawa al Armi Ludowej 26 Klub Extravaganza Michal Wisniewski razem z New Yorker prezentuje pierwsza kolekcje RedHead by New Yorker oraz Nowy projekt Muzyczny RedHead n/z Michal Wisniewski z zona Marta Wisniewska fot Piotr Fotek/Reporter" title="Reporter Poland 2005" /> Michał Wiśniewski, Mandaryna, Warszawa al. Armii Ludowej 26, Klub Extravaganza, 16.02.2005 rok Historia miłości Michała Wiśniewskiego i Mandaryny Poznali się w 2000 roku, gdy Mandaryna została tancerką w grupie, która towarzyszyła Ich Troje w trasach koncertowych. Później zaczęła również układać choreografie. Co prawda Michał Wiśniewski formalnie nadal był mężem Magdy Femme, ale wiedział już, że przyszłość chce związać z kimś innym... Ich ślub cywilny odbył się dwa lata później i był naprawdę nietuzinkowy. Ona była wówczas ubrana w dres, on... miał nogę w gipsie. A wszystko odbywało się w szaleńczym pośpiechu. „Michał zadzwonił do mnie 4.15, po czym powiedział, że 4.45 muszę się stawić w urzędzie stanu cywilnego, bo właśnie dzisiaj już bierzemy ślub. Ja oczywiście wiedziałam, że będziemy brać ten ślub, ale nie wiedziałam o której godzinie i którego dnia. Wsiadłam w samochód, przyjechałam do rodziców, kazałam im się natychmiast ubierać i jechać, bo będziemy się żenić”, wspominała w jednym z wywiadów (cytuję za Jastrząbpost.pl). Po latach lider Ich Troje żałował tej decyzji i uważał, że popełnił duży błąd, organizując ją w takim tempie. „Dziś mogę się przyznać, że to był bardzo prostacki krok, bo jaka księżniczka nie marzy o tym, żeby założyć białą suknię, żeby stanąć przed ołtarzem i powiedzieć „tak”, a nie przyjść w ciuchach po próbie przed koncertem i podpisać akt notarialny. Trochę żałosne, dzisiaj to rozumiem”, deklarował. Gdy byli już rodzicami dwójki pięknych dzieci wiedzieli, że chcą również wziąć ślub kościelny. Uroczystość odbyła się we wspomnianej Kirunie. Świadkami tego bajkowego wydarzenia było 100 gości. O ich transport zatroszczyła się para młoda, która wynajęła w tym celu samolot. Stylizacja, którą tego wieczoru miała na sobie Mandaryna, robiła ogromne wrażenie. Biała suknia była wysadzana 30 tysiącami niewielkich brylantów, w jej włosy zostały wplecione biała pióra, zaś całości dopełniały długie, koronkowe kozaki. Poniżej nagranie tej wyjątkowej uroczystości. Czytaj także: Ich współpraca przerodziła się w miłość. Dziś pozostają przyjaciółmi. Historia Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta View oEmbed on the source website Mandaryna, Michał Wiśniewski, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 26.09.2010 rok Koniec bajki. Rozstanie Michała Wiśniewskiego i Mandaryny Mimo wielkiej popularności, między nimi nieustannie iskrzyło. Każdy, kto oglądał program „Jestem jaki jestem” pamięta, że małżonkowie regularnie się kłócili. Wzajemne pretensje, uzależnienie Michała Wiśniewskiego od alkoholu, napięcia i życie w błysku fleszy miały swoją ogromną cenę. Rozstanie było zatem kwestią czasu... „Nie odnalazłam się w tym. Musiałam się bronić. To już był ten czas, by ta ścieżka…, by jeden znak był w prawo, a drugi w lewo”, wspominała Mandaryna w programie Pauliny Biernat „Taniec życia”. Z kolei w 2018 roku na antenie „Pytania na śniadanie” ujawniła, że małżeństwo z liderem Ich Troje było dla niej swoistą traumą i odcisnęło bolesne piętno na jej psychice. „Rozwód z pewnością zabiera dzieciom kawałek rodzinnej sytuacji, ale po rozwodzie możemy dać im więcej szczęścia, bowiem domy, w których od rana do wieczora są wieczne awantury, rzucanie talerzami i ciągła trauma są dużo gorsze od tych, w których rodzice żyją osobno. Nigdy nie traktowałam ich jak dzieci po rozwodzie, nad którymi trzeba się w jakiś specjalny sposób pochylać. Nigdy moje dzieci nie spotkały się z sytuacją samotności mamy, w moim domu zawsze było dużo ludzi”, podsumowała szczerze. Gdy podjęli definitywną decyzję o rozstaniu, Michał Wiśniewski poinformował o tym na łamach strony internetowej osobiście. „Marta i ja nie jesteśmy razem… Największa porażka… moja porażka… w moim życiu… I tak będę Cię kochał…”, podkreślił. Czytaj także: Deklarował, że religia jest dla niego ważna. Mimo to odszedł od kościoła katolickiego i nie ochrzcił dzieci Michał Wiśniewski zablokował byłą żonę w mediach społecznościowych Mimo że przez lata ich relacje były napięte, w 2010 roku nastąpił przełom. Pogodzili się i zaczęli odbudowywać tę relację. On w „Dzień Dobry TVN” ujawnił wówczas, że zostanie jej menadżerem. Ona w lipcu 2020 roku wróciła do Ich Troje jako choreografka grupy. Nie na długo, bowiem okazało się, że byli małżonkowie mimo upływu lat nie są w stanie choćby współpracować. Ich drogi ponownie się rozeszły, utrzymywali ze sobą znikomy kontakt. Nie rozmawiali na tematy zawodowe, konsultowali się wyłącznie w sprawach dzieci. W Party gwiazdor wypowiadał się na temat powrotu do muzyki swojej byłej żony. „Skoncentrowałbym się na tym, co robiła do tej pory, czyli duży show, królowa dance, którą była. Kontynuowałbym to i robiłbym glamour. Marta od tego odeszła i chce być bliżej ziemi. To wszystko poprawne, to wszystko fajne, ale to nie jest ta Mandaryna, którą ja znam ze sceny”. Mandaryna odpowiadała byłemu partnerowi na łamach Jastrząb Post. „Cieszę się, że Michał nie jest moim producentem. Ja już dawno wybrałam swoją własną drogę i cieszę się, że przechodzę przez własne drzwi. Ja tego nie słuchałam, ale nie mam problemu z tym, że Michałowi nie podoba się coś, co ja robię, bo nie zależy mi na dobrej opinii wszystkich. Nie będę spełniać oczekiwań mojego męża, z którym rozwiodłam się 15 lat temu. Inaczej świat naprawdę by zwariował. [...] Mamy trochę inny gust, jesteśmy innymi ludźmi, co innego jara nas muzycznie. Może dlatego ja nie śpiewam piosenek podobnych do Ich Troje, a Ich Troje nie śpiewa piosenek podobnych do moich. Ja mam swoją stronę. Bardziej taneczną i taką, którą czuję”. Mandaryna, Marta Wiśniewska, Xavier Wiśniewski, Fabienne Wiśniewska, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 28.11.2021 rok Po tym, jak Mandaryna zasugerowała, że zachowanie byłego męża przed i poza kamerami może się znacznie różnić, ten postanowił wymownie zablokować ją w mediach społecznościowych. „Myślę, że niepotrzebne jest wypowiadanie się na mój temat. Mamy wspaniałe dzieci, które nas będą łączyć do końca życia. Natomiast absolutnie eliminuję ze swojego życia wszystkich tych, którzy życzą mi źle. (...) Nie potrzebuję takich komentarzy od osób najbliższych" - odpowiedział, zapytany przez dziennikarza Pudelka o jego obecne relacje z Mandaryną w maju 2022 roku. Dodał wówczas, że pomimo tego będzie utrzymywał z nią kontakt wyłącznie z uwagi na dobro dzieci. Z kolei wokalistka kilka miesięcy później podkreśliła, że ich relacja z Michałem Wiśniewskim jest zmienna. „Bardzo kocha swoje dzieci, to nie ulega wątpliwości. Natomiast między nami relacje są różne – siekiera raz wisi w powietrzu, raz topór jest zakopany. Ale to nie ma żadnego znaczenia jeśli chodzi o nasze dzieci. I Michał je kocha, i ja. I to jest absolutnie najważniejsze. A to, że my czasem nie możemy się dogadać, to staramy się, żeby to nie miało wpływu na nasze dzieci. One wiedzą, że miłość do nich jest po obu stronach. Mam wrażenie, że są bardzo mądre życiowo. Mają duży dystans do świata, ale też taką przyjemną otwartość – lubią samych siebie, lubią ludzi wokół", tłumaczyła w podcaście Tak mamy!. Później byli małżonkowie znów połączyli siły. A wszystko za sprawą syna. Xavier poprosił rodziców o pomoc w tworzeniu teledysku Plan. Michał Wiśniewski potwierdził ponowny związek z Mandaryną Michał Wiśniewski w oświadczeniu potwierdził, że wrócił do swojej byłej żony, Marty "Mandaryny" Wiśniewskiej. Tym samym lider Ich Troje zakończył wielomiesięczne spekulacje dotyczące ich relacji i po raz pierwszy publicznie przyznał, że ponownie tworzą parę. W swojej wypowiedzi odniósł się również do okoliczności odnowienia tej znajomości oraz podkreślił, że chce skupić się na budowaniu wspólnej przyszłości.
Zmarł w dniu jej urodzin, do samego końca trzymała go w ramionach. Historia miłości Magdy Gessler i Volkharta Müllera rozrywa serce
Magda Gessler i Volkhart Müller poznali się w Hiszpanii, pobrali się i doczekali syna. Ich wspólne życie przerwała ciężka choroba. Ukochany zmarł 10 lipca 1987 roku, w dniu urodzin restauratorki. Gessler czuwała przy nim do końca, lecz nie mogła po raz ostatni z nim porozmawiać.
Magdę Gessler i Volkharta Müllera łączyło wyjątkowe, silne i piękne uczucie. Przedwcześnie jednak zostało przerwane... Mąż słynnej restauratorki zmarł na jej rękach. Chorował na nowotwór, który zaczął się niewinne... Niestety z chorobą nie udało mu się wygrać. Ukochana czuwała przy nim do samego końca, choć do dziś nie pogodziła się z tym, że nie mogła po raz ostatni porozmawiać z mężem. Oto niezwykle poruszająca historia miłości Magdy Gessler, która dzisiaj kończy 73 lata i Volkharta Müllera. View Ediplayer on the source website Magda Gessler i Volkhart Müller - historia miłości Poznali się dzięki ojcu restauratorki. Był rok 1979. Magda Gessler potrzebowała wówczas samochodu, by dojechać do hiszpańskiej miejscowości Salamanka (na terenie tego kraju wtedy mieszkała). Tam miała odbyć się jej wystawa. Nie mogła skorzystać z auta rodziców swojego ówczesnego partnera. Dlatego też z prośbą zwróciła się do... Volkharta Müllera. Był on korespondentem uznanej gazety „Der Spiegel”, wcześniej fotografował jedną z wystaw przyszłej prowadzącej „Kuchenne rewolucje”. Mężczyzna spełnił prośbę córki dobrego znajomego. Pożyczył jej wówczas na trzy dni swoje białe BMW. Choć miało już swoje lata i dosyć duży przebieg, Magda Gessler nie narzekała. Nie miała wszak innego wyjścia... Niestety, samochód uległ awarii w drodze powrotnej z Salamanki do Madrytu. „Nagle, jakieś pięćdziesiąt kilometrów przed Madrytem, samochód zgasł i po serii rozpaczliwych rzężeń i drgawek przeszedł w stan spoczynku. Jak się okazało - wiecznego”, czytamy w oficjalnej biografii gwiazdy. Jak się okazało Gregor, ówczesny narzeczony Magdy Gessler, zapomniał dolać oleju do silnika, przez co ten został zatarty. Dla przyszłej restauratorki a wówczas początkującej malarki, był to powód ogromnych wyrzutów sumienia. Wiedziała, że przyjaciel ojca jest człowiekiem „który mało dba o własne wygody i lubi proste życie”. Jednocześnie miała poczucie, że samochód w pracy korespondenta i fotografa jest niezbędny. W ramach rekompensaty Magda Gessler zaprosiła Volkharta Müllera na kolację. Jej ówczesny narzeczony poparł ten pomysł. I tak rozpoczęła się ich bliska znajomość. Chętnie rozmawiali ze sobą godzinami, on uwielbiał jej słuchać, ona lubiła robić na nim wrażenie strojami, wiedzą i opowieściami o swoim barwnym życiu. Połączyło ich wzajemne zaufanie, ciekawość oraz fascynacja. W międzyczasie jednak Magda Gessler musiała wyjechać do Warszawy w celu przedłużenia wizy. Tam poznała na jednej z imprez, organizowanej przez wybitnego pianistę Władysława Szpilmana,.... Waldemara [Kozerawskiego, swojego obecnego partnera - przyp. red.], przystojnego lekarza, który okazał się również świetnym tancerzem. Ich znajomość – dosyć intensywna – trwała aż trzy miesiące. Wówczas zamieszkali nawet razem w jego mieszkaniu w centrum stolicy! Z czasem sielankę popsuła skomplikowana sytuacja rodzinna ukochanego. Okazało się, że jest on ojcem trzymiesięcznej córeczki. Jej matka, Kanadyjka, wyjechała za ocean, by nostryfikować dyplom lekarski. W wychowaniu dziecka Waldemarowi pomagała jego matka. Planował on jednak wyjechać docelowo z córką do Kanady, ale wtedy poznał właśnie Magdę Gessler. Czytaj także: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna bez tabu o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów Tak wyglądał Volkhart Müller, mąż Magdy Gessler Magda Gessler i Volkhart Müller wzięli ślub i doczekali się syna Tadeusza Przyszła gwiazda uświadomiła sobie, że sytuacja jest patowa i najważniejsze jest w niej dobro dziecka. Dlatego z bólem serca, po trzech miesiącach „szału dusz, serc i ciał”, zakończyła płomienny romans. Podjęła decyzję o powrocie do Hiszpanii. A tam czekał na nią narzeczony. Stabilizacja i uładzone życie mocno uwierały jednak przyszłą gwiazdę. Wiedziała, że nie odnajduje się w takiej sytuacji. Dlatego też pewnego dnia wybrała się z przyjaciółmi na imprezę, poznała na niej przystojnego katalońskiego architekta i... nagle zniknęła. Żyła z nim przez dwa miesiące. I ten romans wkrótce został przez Magdę Gessler zakończony. I wtedy przypomniała sobie o Volkharcie Müllerze. Gdy się jednak umówili, kolacja była dla przyszłej gwiazdy rozczarowaniem. Mężczyzna był osłabiony po przebytym zapaleniu płuc i non stop mówił o swojej byłej partnerce, z którą rozstał się rok wcześniej. Po jej zakończeniu aspirująca malarka postanowiła wrócić do... narzeczonego. Ten przyjął ją – ku zaskoczeniu samej zainteresowanej – z otwartymi ramionami. Nie na długo jednak. Magda Gessler obroniła pracę dyplomową i weszła w „malarski świat Madrytu”. Znajomy poprosił ją, by przygotowała na jego wystawę „Dla Demokracji” wielki tort (ostatecznie został wykonany z kanapek i kawioru). Patronował jej sam ówczesny król Hiszpanii Juan Carlos, na wernisażu pojawili się przedstawiciele rządu oraz mediów krajowych i zagranicznych. Nie mogło więc zabraknąć Volkharta Müllera.. Gdy wszyscy bawili się w najlepsze przy winie i wybornym jedzeniu, Magda Gessler nagle powiedziała: „– Mili państwo, czy patrząc na tę wystawę, zmiany w tym kraju i obalenie Franco, możemy już mówić, że w Hiszpanii panuje demokracja? – Oczywiście! – przyznano mi chóralnie rację. – A zatem kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni? – Jak najbardziej – usłyszałam potwierdzenie. – Rozumiem. Pozwólcie więc, że z nich skorzystam – odpowiedziałam i patrząc już tylko w oczy Volkharta, dodałam: – Volkhart, a zatem tej nocy będziesz mój, prawda? Spiekł raka aż po uszy, ale się uśmiechnął. – Będę zachwycony – odparł półgłosem, zawstydzony pytaniem, swoją odpowiedzią i towarzystwem, w jakim przyszło mu jej udzielić”, czytamy w oficjalnej autobiografii Magdy Gessler autorstwa restauratorki i Dominika Linowskiego. Jak sama przyznaje, od tego wieczora byli już nierozłączni. Spędzali razem kolejne noce i dnie. W styczniu 1981 roku zamieszkali razem. „Był ode mnie o jedenaście lat starszy, ale nadawaliśmy na tych samych falach. Miał kilka centymetrów więcej i urodę typowego intelektualisty. Nosił okulary, sztruksowe spodnie, golfy i marynarki”, pisze w biografii Magda Gessler. Ślub wzięli 20 maja 1982 roku. Magda Gessler była już wówczas w zaawansowanej ciąży z Tadeuszem. Niestety, ich sielanka szybko dobiegła końca... Czytaj także: Tata Magdy Gessler skradł całe show. Fani przecierają oczy ze zdumienia! A wszystko przez jedno zdjęcie Volkhart Müller, Magda Gessler w dniu ślubu, maj 1982 roku Potworna choroba męża Magdy Gessler. Wykryto u niego nowotwór złośliwy Problemy rozpoczęły się w czerwcu 1981 roku. W związku ze zobowiązaniami zawodowymi Volkhart Müller przebywał wówczas w Barcelonie. Pewnego dnia zadzwonił do ukochanej i to, co powiedział, zmroziło jej krew w żyłach. „Wyobraź sobie, że pół godziny temu zaczęła mi lecieć spod pachy krew. Ale nie martw się, to pewnie nic wielkiego. Jakaś malutka ranka, ale strasznie upierdliwa. Krwi jest niedużo, jak po drobnym skaleczeniu, tylko za cholerę nie mogę jej zatamować. Wyobraź sobie, że zużyłem już ze dwie paczki papieru higienicznego i nic”, relacjonował. Okazało się, że źródłem krwawienia było znamię. Magda Gessler zaczęła przeczuwać najgorsze. Nie spała całą noc, kazała ukochanemu spakować się i wracać do domu oraz jak najszybciej udać się do dermatologa na konsultację. Niestety, jej przeczucia okazały się słuszne. „To była melanoma, czyli czerniak, najgroźniejszy rodzaj raka skóry, zawsze złośliwy. Volkhart musiał poddać się natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Nie było to laserowe usuwanie pieprzyka, lecz kilkugodzinna operacja pod narkozą. Wycięto mu gruczoły spod jednej z pach, a po wszystkim był bardzo osłabiony. Do tego bardzo niespokojny, bo nie wiedział, co się tak naprawdę dzieje. Za to tuż po operacji musiałam zmierzyć się z diagnozą doktora Ledo, który powiedział mi, że wycięte węzły chłonne były w bardzo kiepskim stanie”. Magda Gessler miała wówczas 34 lata. Lekarze dawali jej ukochanemu 50% szans, że wyjdzie z tego cało. Nie byli również w stanie oszacować, jak długo będzie żył. Volkhart dosyć szybko odzyskał siły i wrócił do domu. Miał stawiać się na badania co pół roku. Nie poddano go ani chemioterapii, ani radioterapii. Jak przyznaje restauratorka, nie rozmawiali o jego chorobie. Oboje udawali, że nic się nie dzieje... Do czasu. Volkhart Müller, Magda Gessler i mały Tadeusz, lata 80. XX wieku Bolesna śmierć Volkharta Müllera. Magda Gessler czuwała przy nim do końca W listopadzie 1981 roku wyszło na jaw, że Magda Gessler jest w ciąży. Pobrali się pół roku później, w maju. 13. sierpnia 1982 roku urodził się natomiast ich synek, Tadeusz. Był to w ich życiu czas niezwykły. Volkhart Müller wspierał żonę w każdej sytuacji. Pomagał i odciążał na tyle, na ile było to możliwe. Półtora roku później pojawiły się kolejne powody do radości. Magda Gessler zaszła w kolejną ciążę. Tym razem miała urodzić dziewczynkę. Niestety, poroniła. Dziecko przyszło na świat w szóstym miesiącu, miało jeszcze niewykształcone płuca. Zmarło. Rodzice wybrali dla niej nawet imiona – Anna Wanda. Najgorsze nadeszło jednak kilkanaście miesięcy później, po ich drugim ślubie, tym razem protestanckim, który miał miejsce 13. lipca 1985 roku. Kolejnego dnia Volkhart Müller dostał wysokiej gorączki. Okazało się, że miał nawrót raka. W płucach męża Magdy Gessler wyrósł olbrzymi, kilkucentymetrowy guz. Niezbędna była kolejna operacja. Później przez kilka miesięcy regularnie latał na leczenie z Hiszpanii do Niemiec. Wszyscy zdawali sobie jednak sprawę, że sytuacja jest poważna... Łącznie Volkhart Müller przeszedł trzy operacje. Jednak po niespełna dwóch miesiącach od ostatniej, stan męża Magdy Gessler znacznie i nagle się pogorszył. „Gdy dziewiątego lipca, czyli w przeddzień moich urodzin, wychodziłam po południu ze szpitala, jeden z lekarzy poprosił mnie do siebie. Nie zwiastowało to niczego dobrego. Usłyszałam, że u Volkharta doszło do przerzutów i zdiagnozowano właśnie poważne zmiany nowotworowe w jelitach. Konsylium lekarskie rozważało kolejną operację, ale ostatecznie doszło do wniosku, że byłoby to dla organizmu mojego męża zbyt duże obciążenie. Ja także poczułam w tamtym momencie, jak przygniata mnie ciężar nie do uniesienia. To było dla mnie za wiele – mężczyzna mego życia mógł umrzeć, a ja byłam bezradna. Zresztą bezradna byłam nie tylko ja, ale i cała nowoczesna medycyna”, zwierzyła się w swojej autobiografii pt. „Magda” gwiazda TVN. Najgorsze przyszło jednak dzień później. Niestety, z powodu fatalnej decyzji siostry jej męża, nie miała nawet szansy się z nim pożegnać... „W nocy tego dnia dostałam informację, że z Volkhartem jest bardzo źle. Popędziłam do szpitala jak szalona, niestety pojawiłam się za późno. Mój mąż bez mojej wiedzy i zgody został wprowadzony w śpiączkę farmakologiczną. Potem się dowiedziałam, że zadecydowała o tym jego siostra. Wyrządziła mi w ten sposób okrutną krzywdę”, podkreślała Magda Gessler. Mimo że czuwała przy nim do końca, miała w sobie ogromny żal i nieukojony ból. „Nie miałam okazji porozmawiać z mężem, nie mogłam zobaczyć po raz ostatni jego uśmiechu, nie mogłam poczuć jego uścisku. Ktoś pozbawił mnie tego jedynego ukojenia, jakiego może zaznać człowiek, któremu umiera najbliższa osoba na świecie. Nie pożegnałam się z Volkhartem, nie powiedziała mu po raz ostatni, jak bardzo go kocham”, zwierzała się restauratorka. Jej mąż odszedł dzień później, 10. lipca 1987 roku. W dniu urodzin Magdy Gessler. „Od tej pory to dla mnie przeklęta data”, podkreśla. Tak wspominała ten dzień w wywiadzie udzielonym „Grazii” w 2014 roku. „Byłam z nim do końca. Zmarł w moich ramionach. Wszystko, co potem się działo i dzieje obecnie w moim życiu, jest wynikiem tej straty. Całe życie uciekałam od tej tragedii, żyłam swoją pasją, rozwijałam się. Straciłam wspaniałego, dobrego człowieka. Wiedziałam, że to już się więcej w życiu nie wydarzy. Taka miłość, takie dobro, taka wzajemna troska. Kiedy odszedł, chciałam trochę tego dobra oddać innym. Synowi, pracy, światu. (...)”, podkreślała. Ta strata pozostawiła jednak w jej sercu ogromną wyrwę... Volkhart Müller, Magda Gessler
Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie
1 lipca przypada 83. rocznica urodzin Mariana Glinki – aktora, kulturysty i jednego z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Miał zostać „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale, jak uważał Gustaw Holoubek, polskie kino nigdy w pełni nie wykorzystało jego talentu. Pozostawił po sobie dziesiątki ról i niezwykły życiorys, który do dziś budzi podziw.
1 lipca 1943 roku w okupowanej Warszawie urodził się Marian Glinka – człowiek wielu talentów. Zanim zdobył uznanie jako aktor, trenował balet, odnosił sukcesy w kulturystyce i zapisał się w historii jako jeden z pionierów tej dyscypliny w Polsce. Choć wystąpił w wielu kultowych filmach i serialach, Gustaw Holoubek uważał, że jego potencjał nigdy nie został w pełni wykorzystany. W rocznicę urodzin przypominamy niezwykłe losy artysty, którego nagła śmierć w 2008 roku poruszyła rodzinę, przyjaciół i całe środowisko aktorskie. Marian Glinka: od baletu do aktorstwa. Był człowiekiem wielu talentów Przyszedł na świat w trakcie wojny, 1 lipca 1943 roku w Warszawie, wychowywał się na stołecznym Mokotowie. W wieku zaledwie dziesięciu lat zaczął trenować balet. Uczęszczał do miejscowej szkoły, jego rodzice byli przekonani, że Marian Glinka przyszłość zwiąże właśnie z tańcem. Tym bardziej że sami z tą dziedziną byli związani: matka Olga Glinkówna była pierwszą solistką Teatru Wielkiego, tańczyła m.in. w Polskim Balecie Reprezentacyjnym. Z kolei ojciec był baletmistrzem Opery Warszawskiej. I mimo że Marian Glinka na tym polu odnosił sukcesy, w pewnym momencie odkrył zgoła inny talent. W trakcie ulicznej bójki dostrzegł go asystent wybitnego polskiego pięściarza, Feliksa „Papy” Stamma. Zaproponował trening bokserki. Młody Marian Glinka, choć szczupły i chuderlawy, szybko poczuł, że to jest dyscyplina, w której chce się spełniać. Po drodze próbował jeszcze judo. Później trenował zapasy, biegi aż w końcu na dobre zajął się kulturystyką. „Był tak wątły i słaby, że stanowił wdzięczny »obiekt« dla docinków swoich kolegów. Wystarczy powiedzieć, że ważył wtedy 56 kg, obwód jego klatki piersiowej wynosił 76 cm, a bicepsu 23 cm. Na złość kolegom postanowił zostać silnym...”, pisał o nim w „Sporcie dla wszystkich” Ignacy Rej. CZYTAJ TAKŻE: Marcin Dorociński miał być piłkarzem, ale został aktorem. Nie przepada za sławą, a popularność wykorzystuje, by pomagać innym Na strychu urządził sobie salę treningową, zwaną „salą tortur”. Mimo że sprzętowi, na którym ćwiczył, daleko było do nowoczesności, nie poddawał się. Wylewał siódme poty codziennie przez dwie-trzy godziny. Był niezłomny, jeśli coś sobie postanowił, musiał tego dotrzymać. Tak też się stało. W zaledwie trzy lata osiągnął rezultaty, o jakich inny mogli pomarzyć! Marian Glinka, Daniel Olbrychski, Warszawa, listopad 2007 roku W latach 60. był z kulturystyką związany bardzo mocno, uważa się go za jednego z pionierów tej dyscypliny nad Wisłą. Jeździł na zawody, wygrywał, stał się ikoną. Trzy razy zdobył tytuł Mistrza Polski w kulturystyce, zaś pięć razy mistrza świata weteranów w sportach siłowych. Koledzy nazywali go żartobliwie „ostatnim Mohikaninem kulturystyki”. Siły zazdrościł mu sam Andrzej Seweryn, który stwierdził, że Marian Glinka „mógł zabić gołymi rękami”. Równocześnie wciąż odnosił sukcesy taneczne, nawet na szczeblu ogólnopolskim. Ale drzemał w nim jeszcze jeden istotny talent. W 1963 roku dostał się na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Ukończył ją planowo pięć lat później. Na deskach teatru zadebiutował w styczniu 1968 roku. Przez lata był związany m.in. z Teatrami Komedia, Dramatycznym, Nowym czy Ateneum. Na szklanym ekranie zadebiutował natomiast w komedii „Kochajmy syrenki” Jana Rutkiewicza jako pracownik biurowy w Bolesławcu. Dorobek Mariana Glinki jest dosyć imponujący. Pojawił się w wielu fantastycznych, kultowych już dzisiaj polskich produkcjach, takich jak „Ziemia obiecana”, „W labiryncie”, „Zmiennicy”, „Alternatywy 4”, „Nie lubię poniedziałku”, „Dom”, „Kochaj mnie, kochaj”, oscarowa „Lista Schindlera” czy „Daleko od noszy”. Obsadzano go głównie w rolach epizodycznych i drugoplanowanych. Jego talent komediowy objawił się również w audycji „Podwieczorek przy mikrofonie” czy w kabarecie Jana Pietrzaka. Marian Glinka, urodziny Aleksandry Woźniak w restauracji „Dom Polski”, Warszawa, 03.03.2006 rok Marian Glinka: jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Gdy zmarł, wszyscy byli w szoku Był kojarzony w środowisku. Wiedziano, że ma talent, a przy tym jest człowiekiem serdecznym, dobrym kolegą. Ale spektakularnego sukcesu nie odniósł. Jego potencjału nigdy nie wykorzystano. Tak twierdził m.in. Gustaw Holoubek, który mówił, że „polskie kino miało wspaniałego aktora o ciele tytana”. Co było tego powodem? „Nie trafiłem na swój czas. W latach 60. i później w polskim filmie była moda na garbatych, chudych, zakompleksionych i tym podobnych nieudaczników życiowych. Kiedyś, gdy na scenie królował wzór zakompleksionego suchotnika, [koledzy] podśmiewali się trochę, no bo do czego mógł nadawać się muskularny aktor?”, stwierdził Marian Glinka w wywiadzie dla „Magazynu KiF”. ZOBACZ TEŻ: Na ekranie nie pojawia się od lat, wyjechał z kraju. Marek Kondrat szczerze o samotności Prawdą jest, że przypięto mu łatkę, zaszufladkowano jako twardego mięśniaka, nie miał szansy się rozwinąć. Miał być „polskim Arnoldem Schwarzeneggerem”, ale nie dano mu możliwości, by zaprezentował swój talent w pełnej krasie. Grał role charakterystyczne, zaś gdy dojrzał, stwierdził, że na te amantów jest już za stary. Pod koniec życia aktorską przystań znalazł w serialu „Klan”, w którym pojawiał się regularnie. Marian Glinka, Hanna Śleszyńska, plan serialu „Daleko od noszy”, kwiecień 2007 roku Cały czas dbał o formę. Pytany o to, jak to robi, odpowiadał, że to kwestia zdrowego odżywiania. Z uśmiechem na ustach stwierdził, że najlepszym środkiem dopingującym jest dla niego „schabowy z sałatą plus kefir”. „Do tego należy dodać 40 mln ton przerzuconych w ciągu prawie 40 lat treningu. Dosłownie tyle. Mam zapisany w dzienniczku każdy swój trening”, przyznał na łamach „Magazynu KiF”. Tym większym szokiem była wiadomość, że zmaga się z nowotworem trzustki. Nie żalił się, nie mówił publicznie o tym, co go spotkało. Wszyscy wierzyli, że tę nierówną walkę uda mu się wygrać. Mógł liczyć na wsparcie rodziny (m.in. córek oraz żony Barbary), przyjaciół, kolegów. „To twarda osobowość i waleczny facet. Wierzę, że wszystko będzie dobrze i wkrótce wróci na plan”, podkreślał Paweł Karpiński, reżyser serialu „Klan”. Jednak ta najgorsza wiadomość przyszła znacznie szybciej niż wszyscy się spodziewali. Marian Glinka zmarł 23 czerwca 2008 roku, dwa miesiące po tym, jak dowiedział się o chorobie. „To stało się w ciągu jednej chwili, w niedzielne popołudnie, w domu aktora. Nagle zasłabł”, ujawniła „Faktowi” Katarzyna Romanis, reżyserka „Klanu”. Koledzy nie ukrywali emocji. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tata odwiózł ją na dworzec, myślała, że się na nią obraził. Halina Mlynkova nie zdawała sobie sprawy, że to ich ostatnie spotkanie „Maniek był znakomitym kolegą. Prawym, szlachetnym, prostolinijnym i skromnym. Solidnym aktorem. Siłaczem o wrażliwym sercu. Łatwo go było zranić. Los nie był dla niego zbyt łaskawy. Stale walczył i nie poddawał się. Wiedział doskonale, co to znaczy sukces i porażka. Często powtarzał: „Obrywam, ale nie uciekam”. Dobrze zbudowany, wyglądał jak okaz zdrowia. Nigdy nie chorował. I oto nagle okazało się, że jest nieuleczalnie chory”, wspominał go na łamach „Gazety wyborczej” Witold Sadowy. Marian Glinka zmarł w wieku 65 lat. Jego prochy spoczęły na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie 1 lipca 2008 roku, w dniu jego urodzin. Wdowa po aktorze, Barbara Glinka, odebrała wówczas z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Był to swoisty hołd złożony jej zmarłemu małżonkowi... Źródło: Film.wp.pl, Swiatseriali.interia.pl Marian Glinka z żoną, Telekamery 2007, Warszawa, 12.03.2007 rok Marian Glinka, Warszawa, listopad 2007 roku
Robert Więckiewicz przeszedł dla niej ogromną przemianę. Ukochana postawiła jeden warunek
Od ponad dwóch dekad Robert Więckiewicz i Natalia Adaszyńska tworzą związek, który przeszedł wiele trudnych chwil. Poznali się w 1999 roku, doczekali się syna Konstantego i konsekwentnie chronią swoją prywatność. W ich historii nie zabrakło kryzysów, które udało się wspólnie przetrwać.
Są razem od ponad dwóch dekad. Wspólnie przetrwali największe kryzysy, między innymi jego zdradę i częste zaglądanie do kieliszka... Robert Więckiewicz i jego ukochana, Natalia Adaszyńska, bardzo rzadko pojawiają się razem publicznie. O wiele bardziej wolą spokój i ciepło domowego ogniska. Zwieńczeniem ich miłości jest syn, Konstanty. Co mówili o łączącym ich uczuciu? W dniu kolejnych urodzin aktora poznaj ich historię. Robert Więckiewicz i Natalia Adaszyńska: od razu trafiła go strzała Amora Poznali się w 1999 roku w Teatrze Rozmaitości. Ona była tam wówczas kierowniczką literacką. On rozpoczął dwuletnią stałą współpracę z placówką. Co prawda miał już na koncie kilka ról, ale te najbardziej znaczące były dopiero przed nim. By rozwijać karierę, przeniósł się z Poznania, gdzie został wyrzucony z teatru, do stolicy. Wiedział, że w Warszawie może liczyć na bardziej intratne propozycje i współpracę z największymi. Początki nie były łatwe. Mieszkał u rodziny, klepał biedę, korzystał z pomocy znajomych. Ale w końcu jego los się odmienił... I to nie tylko zawodowo! Robert Więckiewicz miał zakochać się w Natalii Adaszyńskiej od pierwszego wejrzenia, ale... bez wzajemności. Ona wiedziała, że wówczas 32-letni aktor prowadzi hulaszczy tryb życia, często zagląda do kieliszka i lubi ostro imprezować. Stolica stwarzała mu niemal nieograniczone możliwości. Ale dla tej kobiety był w stanie się zmienić. Zaczął się o nią starać. Spotykali się. Choć nie wiadomo, o czym rozmawiali, bardzo prawdopodobne, że połączyła ich pasja i miłość do sztuki a dokładniej teatru. Po kilku miesiącach Natalia Adaszyńska zaczęła odwzajemniać uczucie aktora. On postanowił zrezygnować z imprezowego stylu życia i suto zakrapianych wypadów z kolegami na miasto. Dali sobie szansę... A to wcale nie było takie proste. Czytaj także: Nie chciano im dać ślubu! Jacek Jeschke i Hania Żudziewicz pierwszy raz o problemach wokół wesela we Włoszech: „Goście czekali i o niczym nie wiedzieli” Robert Więckiewicz, Natalia Adaszyńska, premiera filmu „Świadek koronny”, Warszawa, 24.01.2007 rok Robert Więckiewicz: byłe kochanki twierdziły, że nie jest na wspólne życie Robert Więckiewicz sam dziwił się swojemu fenomenowi. A wiadomo, że kobiety lgnęły do niego od zawsze. „Robert miał powodzenie u dziewczyn. Potrafił zauroczyć zachowaniem, bogatym słownictwem”, wspominał w 2012 roku w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla „VIVY!” Jacek Cichański, towarzysz młodzieńczych zabaw aktora, obecnie nauczyciel. Aktor pochodzi z Nowej Rudy z robotniczego domu, w którym się nie przelewało. Ojciec górnik, matka pielęgniarka. Ma młodszą siostrę. Całe dnie spędzał na podwórku, biegał za piłką. Miał talent, wzięto go nawet do jednego z lokalnych klubów. Ale marzenia o byciu sportowcem pozbawiła go kontuzja kręgosłupa. Na tyle poważna, że wylądował w szpitalu i groził mu wózek inwalidzki. Ale on od zawsze był twardzielem i potrafił o siebie zawalczyć. Zaczął z kolegami chodzić do lokalnego kina Barbara. Tak zabijali czas. Oglądali wszystko, jak leci. „Potem na ławkach przy blokach opowiadaliśmy sobie te filmy”, wspominał Cichański. „Robert wcielał się w postacie. Po »Wejściu smoka« był Bruce’em Lee”. Nie chce być górnikiem. Za dużo naoglądał się w rodzinie 40-letnich mężczyzn z pylicą. Idzie do technikum budowlanego w Legnicy. Tam wpada w oko nauczycielce, która prowadzi kółko teatralne. Ma zostać aktorem? Czemu nie? Zwłaszcza że tak może wymigać się od wojska”, pisał w 2012 roku na łamach „VIVY!” Roman Praszyński. Wówczas narodziła się w nim pasja. Studia aktorskie podjął we Wrocławiu. I już wtedy prowadził styl życia, w którym królowały alkohol, romanse i bójki. „Kiedyś byłem totalnym cholerykiem, wariatem. Lubiłem się bić. I byłem w tym dobry”, wspominał w jednym z wywiadów. Pamiątką po tym jest blizna na jego czole. A kobiety? W czasie studiów zakochał się w jednej z koleżanek, która kilka lat później zginęła w wypadku samochodowym. W jego relacjach z nimi nie brakowało adrenaliny. Były burzliwe. Wie, że nie jest typem amanta - delikatnie mówiąc. I może właśnie dzięki temu wzbudza tak duże zainteresowanie u płci pięknej? Na pewno uwagę przyciąga jego głęboki głos. „W Poznaniu, gdzie po szkole trafia do teatru, dziewczyny same chcą, aby je podrywał. „Uwodzę kobiety mimo woli”, tłumaczy. „Nieraz sam się dziwiłem, jak mi się to udaje. Przecież nie jestem klasycznym przystojniakiem. Myślę, że to był syndrom »pięknej i bestii«. Może silny, brzydki facet to jest jakaś konkretna propozycja?”, zastanawiał się w rozmowie z Agnieszką Prokopowicz dla „VIVY!” w 2007 roku. „W Poznaniu mieszka bardzo skromnie, w kawalerce, którą na peerelowskim osiedlu wynajmuje teatr. Miłosne gniazdko? Kobiety do niego lgną, ale nie zawsze potrafi to docenić. Czasem górę bierze chuligan. Jedną z nich uderzył. Wstydzi się tego do dzisiaj. „Byłem chamem, uważałem, że skoro mnie sprowokowała, to jestem usprawiedliwiony”, ocenia sam siebie. Od jego dawnej kochanki słyszę, że jest świetnym kumplem, kolegą do zabaw, ale żaden z niego towarzysz na wspólne życie. Chorobliwie zazdrosny, śledził ją”, pisał Roman Praszyński w 2012 roku. Wszystko się zmieniło, gdy poznał ją... Czytaj także: Agata Młynarska pokazała syna. Internauci od razu zobaczyli w nim Wojciecha Młynarskiego Robert Więckiewicz, Natalia Adaszyńska, Aula Politechniki Warszawskiej, XIII Charytatywny Bal Dziennikarzy, 05.02.2011 rok Robert Więckiewicz, Natalia Adaszyńska, Teatr Narodowy, Warszawa, wręczenie Polskich Nagród Filmowych Orły 2012, 04.03.2013 rok Robert Więckiewicz i Natalia Adaszyńska: miłość na przekór zdradom i kryzysom Ona uchodzi za osobę energiczną, kontaktową i uśmiechniętą. Pełną empatii, cierpliwą. Pełni rolę jego menadżerki. W 2003 roku na świat przyszedł ich syn, któremu nadali imię Konstanty. I to właściwie tyle... Mimo wielkiej popularności i kolejnych znakomitych ról ustalili, że będą strzegli prywatności. Nie chcą opowiadać o swoim związku, jedynie czasem Robert Więckiewicz robi wyjątek. On sam przyznawał, że „aktor to z zasady człowiek o trudnym charakterze”. „Mam momenty zwątpienia w siebie. Zmuszam się do wstawania rano z łóżka”, zwierzał się. Nikt nie ma wątpliwości, że w ich domu z ogródkiem na warszawskiej Saskiej Kępie to ona jest kierowniczką. „Robert chętnie zgadza się na taki układ. Jest drugim dzieckiem…”, zdradzała nam jej znajoma w 2012 roku. „Nasze spotkanie zeszło się w czasie z moim dojrzewaniem”, powiedział VIVIE! w 2007 roku. „Byłem już po trzydziestce i uznałem, że wystarczy tego lekkiego i hulaszczego życia”, dodawał. Choć nie wierzy w monogamię, bardzo się stara. „Ja bym chciał poznać kobietę, z którą jestem, a to nie jest proces obliczony na pięć, dziesięć czy piętnaście lat”, tłumaczył. „A skoro odbijam się w niej, jak w lustrze, to poznając ją, poznaję siebie”. Od zawsze był ambitny. Chciał być spełniony jako aktor. Gdy dostrzeżono jego talent, zaczął dostawać kolejne ważne role. Nie odrzucał propozycji. Ale to odbiło się na jego życiu prywatnym. Podobno na skutek presji zaczął coraz częściej zaglądać do kieliszka. Tak odreagowywał stres. Ona walczyła o niego i małżeństwo zawsze. Nawet wówczas, gdy w 2012 roku przy okazji prac nad filmem „Wałęsa. Człowiek z nadziei” Polskę obiegły jego zdjęcia z tajemniczą blondynką, którą całował na ławce w parku. O tym romansie mówili dekadę temu wszyscy. Podobno to przelało czarę goryczy i aktor musiał błagać żonę o kolejną szansę. Miał wówczas usłyszeć, że otrzyma ją, ale pod dwoma warunkami: całkowitej abstynencji i zerwania kontaktów z innymi kobietami. Posłuchał się jej. Od tego czasu w ich domu wreszcie jest spokój. Natalia Adaszyńska odpowiada za koordynację zawodowych działań męża, towarzyszy mu na co dzień i nieustannie wspiera. On wie, jak wiele jej zawdzięcza. Nie tylko jako aktor, choć w tej materii na brak propozycji nie ma co narzekać. Ma świadomość, że spotkał kobietę, która jest jego opoką i wspaniałą partnerką. Wyrozumiałą, pogodną, świetnie zorganizowaną. Kochającą. Co jest kluczem w ich związku? Wydaje się, że... anielska wręcz cierpliwość żony Roberta Więckiewicza. „Cierpliwość na pewno przydaje się jej przy boku męża aktora”, stwierdził w rozmowie z „VIVĄ!” w 2012 roku Piotr Najsztub. Czytaj także: Katarzyna Bosacka pokazała zdjęcie z rocznicy ślubu. To ostatnie ujęcie skradło całe show Robert Więckiewicz, Natalia Adaszyńska, 40. Festiwal Filmowy w Gdyni - dzień 1, Gdynia, 14.09.2015 rok Robert Więckiewicz, Natalia Adaszyńska, Warszawa, wręczenie Polskich Nagród Filmowych Orły 2019, 02.03.2020 rok Źrodło: VIVA!, Pomponik, Se.pl
Nie mógł pożegnać ojca, choć wiedział, że to jego ostatnie chwile. Syn Piotra Machalicy tego żałuje dziś najbardziej
Franciszek Machalica, syn Piotra Machalicy, wraz z Krystyną Jandą oraz Cezarym i Katarzyną Żakami wspominał wielkiego aktora w „Dzień Dobry TVN”. Przyznał, że nie miał okazji pożegnać się z ukochanym tatą... Jego słowa są naprawdę wzruszające.
Franciszek Machalica po raz pierwszy tak szczerze opowiedział o ostatnich chwilach życia swojego ojca. W „Dzień dobry TVN” wyznał, że przez pandemię nie mógł osobiście się z nim pożegnać. Wzruszające wspomnienia syna dopełniły poruszające słowa Krystyny Jandy oraz Cezarego i Katarzyny Żaków, którzy zdradzili, jaki Piotr Machalica był poza sceną. Ostatnie chwile Piotra Machalicy oczami syna W niedzielnym wydaniu programu „Dzień dobry TVN” widzowie byli świadkami niezwykle emocjonalnej rozmowy poświęconej pamięci zmarłego aktora Piotra Machalicy. Gośćmi Ewy Drzyzgi i Krzysztofa Skórzyńskiego byli m.in. Krystyna Janda, Katarzyna i Cezary Żakowie oraz syn aktora – Franciszek Machalica. Franciszek Machalica w szczery i poruszający sposób opowiedział o ostatnich dniach życia swojego ojca. Z powodu pandemii COVID-19 i obowiązujących wtedy obostrzeń sanitarnych nie mógł pożegnać się z ojcem osobiście. – „To była sytuacja, kiedy wszystkie możliwości kontaktu były utrudnione. Nie można było wejść do szpitali. W zasadzie to nie można było chyba za bardzo wychodzić z domu w ogóle” – relacjonował w porannej rozmowie. Czytaj także: Po rozwodzie z pierwszą żoną Piotr Machalica został bankrutem. „Zamiast żyć, musiałem harować” Franciszek Machalica: „Ledwo mówił, był bardzo słaby” Najbardziej przejmującym momentem rozmowy była relacja Franciszka dotycząca ich ostatniego kontaktu. – „Jedyny kontakt, jaki mieliśmy, to telefoniczny, tuż przed tym wydarzeniem. I on też był bardzo utrudniony. Ojciec był bardzo słaby, bardzo źle się czuł, ledwo mówił w zasadzie” – wyznał syn Piotra Machalicy. Nie mogąc fizycznie być przy ojcu, Franciszek doświadczył trudnych emocji i ogromnego żalu. Wspomniał również o rutynie, którą dzielili mimo dzielącej ich odległości – „Tęsknię najbardziej za rozmowami. Mieliśmy taką naszą rutynę. On dzwonił do mnie, kiedy jechał samochodem. Mieszkaliśmy w różnych miastach, więc te rozmowy były dla nas ważne” – podkreślił. Czytaj także: Bratanek Piotra Machalicy poszedł w ślady sławnego wuja. Jest do niego łudząco podobny Krystyna Janda: „Baliśmy się o Piotrka” Krystyna Janda, która z Piotrem Machalicą współpracowała w Teatrze Polonia i Och-Teatrze, wspominała ich ostatni wspólny spektakl – „Lily”. Aktor zagrał tam główną rolę, jednak na scenie udało mu się stanąć zaledwie osiem razy, zanim odszedł 14 grudnia 2020 roku w wieku 65 lat. – „Ja mówiłam, jak się żegnaliśmy przed tym rozstaniem, kiedy teatry przestawały pracować na czas pandemii. „Piotrusiu, uważaj na siebie, bardzo na siebie uważaj”. Wszyscy mu to mówiliśmy. On się czuł nie najlepiej. (...) Wszyscy się o niego bardzo baliśmy, właśnie z powodu covidu” – wspominała rozemocjonowana Janda. Aktorka z bólem przyznała, że nie zobaczyli go już nigdy więcej... Czytaj także: Poruszające wyznanie żony Piotra Machalicy. Tak brzmiały jego ostatnie słowa do ukochanej Artyści o Piotrze Machalicy: wspomnienia pełne wzruszeń Cezary Żak również przywołał swoje wspomnienia związane z Piotrem Machalicą. Były one zdecydowanie bardziej radosne. Opowiadał o wspólnym czasie spędzonym w teatrze, jego rytuałach i dokładności, z jaką przygotowywał się do spektakli. – „Piotrek strasznie długo się przebierał, rozbierał z kostiumu i wszyscy już szli do domu dawno, a on dopiero zdejmował lewą nogawkę spodni. I nie będę cytował, co on mówił, ale strasznie go to wkurzało, że on musi sam zostawać. I myśmy czasami mieli dyżury, żeby zostawać. I wymyślaliśmy z kolegami, kto dzisiaj zostaje, żeby z Piotrkiem pogadać” – relacjonował. Dodał, że składanie scenicznego kostiumu, było swego rodzaju rytuałem – to samo robił Henryk Machalica, senior rodu. „Po przedstawieniu on robił to samo. Spodnie były ułożone w kant, przewieszone w odpowiedni sposób przez krzesło. Garderobiane nie miały nic do roboty. To było wszystko przygotowane na jutrzejszy spektakl” – mówił z uśmiechem Żak. Krystyna Janda potwierdziła te słowa, dodając – „Zawsze pachniał. Już z daleka było wiadomo, że Piotrek wszedł do teatru. No i te jego powiedzonka! ‘Nie świruj’ – to jego ulubione”. Czytaj także: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Duch Piotra Machalicy nadal obecny w teatrze Rozmowa w „Dzień dobry TVN” zakończyła się symbolicznym i poruszającym apelem Krystyny Jandy, który wywołał wzruszenie zarówno u prowadzących, jak i widzów. – „Właściwie nie schodził u nas ze sceny. (...) Ja cały czas mówię, że jak wychodzę na scenę, to on na pewno stoi gdzieś tam w kulisie, gdzieś siedzi” – powiedziała z przekonaniem. I dodała z lekkim uśmiechem, ale i dramatycznym tonem: – „Artyści, nie umierajcie bezpotomnie, bo nie będzie kto miał robić”.
Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
Słynie z talentu komediowego, a jego role w filmach i serialach wciąż bawią kolejne pokolenia Polaków. Poczucie humoru, które jest jego znakiem rozpoznawczym, Paweł Wawrzecki zachował mimo osobistych dramatów. Gdy miał 15 lat, stracił ojca, skazanego na śmierć w słynnym procesie pokazowym. Kolejną bolesny cios przeżył, gdy nagle zmarła jego żona. Ta tragedia zmieniła jego życie, bo od tego momentu aktor został jedynym opiekunem chorej na porażenie mózgowe córki. O ich relacji opowiedział w wywiadzie dla VIVY!,
Przyjacielski, utalentowany, z pogodnym usposobieniem. Poczucie humoru, dzięki któremu stał się mistrzem komedii, to jedna z jego najważniejszych cech. Oprócz tego Paweł Wawrzecki słynie też ze skromności i pracowitości. Nie zwalnia tempa, wciąż gra, jak nie w serialach, to w teatrze. Ale jego najważniejszą rolą okazała się rola ojca. Sprawdził się w niej, choć nie miał wzorca, bo jednym z jego najtrudniejszych życiowych doświadczeń była tragiczna śmierć ojca. O tym, jak opiekuje się córką Anią, która urodziła się z porażeniem mózgowym, aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w maju 2020 roku. Przypominamy ten wywiad z okazji przypadającego dziś Dnia Ojca. Wywiad z Pawłem Wawrzeckim. VIVA! – Jak żyjesz Ty i jak żyje teraz Twoja córka Ania? Paweł Wawrzecki: Staramy się żyć w miarę normalnie. Dużo chodzimy na spacery, bo mieszkamy koło lasu. Mamy swoje trasy i robimy codziennie od trzech do sześciu kilometrów. Robimy to, żeby Ania nie przybierała na wadze i wzmacniała nogi, bo ona chodzi w sposób charakterystyczny. Ale daje radę. Jest zmęczona, lecz za to dobrze śpi. – Czy do Ani dociera to, co dzieje się na zewnątrz? Wie, że istnieje zagrożenie życia, że jest pandemia i że to niebezpieczne. Nieczynny jest ośrodek, do którego jeździła na zajęcia terapeutyczne. Musiała podpisać papiery, więc docierają do niej realia rzeczywistości. Ma świadomość, że dzieje się coś bardzo złego. Sama jednak jest zdrowa, właściwie na nic nie choruje. Ale wie też, że inni ludzie umierają, chociaż moja rodzina właściwie jest długowieczna. – A czy rozumie, czym jest śmierć? Po swojemu na pewno tak. Bardzo przeżywała, kiedy umarł jej dziadek, ojciec mojej żony Basi. Odszedł trzy lata po niej, a ja miałem problem, jak Ani o tym powiedzieć. Pytała, czemu do niego nie zadzwonimy, a ja, że telefon nie działa. Posługiwałem się kłamstwem, które mi bardzo dokuczało. Ale w końcu wyznałem jej prawdę. Bardzo przeżyła śmierć babci, a później też żony mojego brata. Ona wie, co to znaczy odejść. Nie chcę jednak rozmawiać o śmierciach. W pandemii otworzyły się nam drzwi do innego życia, takiego bliżej siebie. Jesteśmy sami, przebywamy we dwoje w domu, bez osób do pomocy. Ale musimy sobie jakoś radzić. Jestem przygotowany psychicznie do trudnych sytuacji. Umiem uprać, posprzątać, ugotować. Wybieramy z Anką sobie rozmaite potrawy. Pytam, co by zjadła i gotujemy na przykład zupę pomidorową. Anka mi pomaga, wrzucając przyprawy. I pyta, czy pamiętam, że ma wziąć lekarstwo o 12 w południe. Albo przypomina: „Nie dałeś mi magnezu!”. Wynosi naczynia do zlewu, po śniadaniu myje swój kubek, a do obiadu przygotowuje stół, kładzie talerze, sztućce i serwetki. Zawsze teraz jadamy razem. Rano przygotowuję sałatkę warzywną: ogórek, rzodkiewka, czosnek, po dwa pomidorki koktajlowe. Dodajemy do tego koper i pietruszkę, bo ma dużo żelaza i neutralizuje zapach czosnku. Ale i tak przez maseczkę nikt go od nas nie poczuje. – Masz takie poczucie, że Twoja córka się Tobą opiekuje? A wiesz, że tak? Ona ogarnia umysłowo to wszystko, co się dzieje wokół nas. I wie, że z powodu koronawirusa na wiele nie możemy sobie pozwolić. Niestety, już sześć tygodni nie chodzi do swojego ośrodka, gdzie gra w zespole, śpiewa i uczestniczy w terapiach. Na pewno jej tego bardzo brakuje. Ma świetny słuch, który odziedziczyła po swojej mamie Basi, i jej ojcu, który miał słuch absolutny. Czuje rytm, dobrze śpiewa i pamięta słowa. Ale teraz czuje się trochę jak na wakacjach, czeka, co dalej będzie. Oboje nie bardzo wiemy, jak długo jeszcze przyjdzie nam tak żyć. A jednocześnie wie, że jestem z nią w domu, bo teatr zamknięty, i że do Stanów Zjednoczonych nie wyjadę, bo są zamknięte granice. – Cieszy ją zapewne, że ma Ciebie przez cały dzień. Tak, ale przecież to nieprawda, że nie pracuję. W teatrze mamy wirtualne spotkania, nagrywamy spektakle. Ostatnio zagraliśmy „Zemstę”. Ania bardzo lubi słuchać tekstów Fredry. – Wie, co to jest teatr? No pewnie, że wie. Zagrała przecież z sukcesem w „Ani z Zielonego Wzgórza”. Najpierw za sprawą Basi, a po jej śmierci zajęła się tym Marysia Ciunelis. Anka miała bardzo dobre doświadczenia z tego teatralnego kontaktu. I chyba ma intuicję aktorską, o czym przekonujemy się, gdy uczestniczy w kółku teatralnym swojego ośrodka, gdzie pracują z nimi zawodowi aktorzy. – Twoja córka urodziła się z porażeniem mózgowym. I to, kim jest dzisiaj, zawdzięcza swojej matce i Tobie. A z tego, co mówisz, jest inteligentną, utalentowaną dziewczyną. Tak, chociaż czasami zachowuje się jak małe dziecko. To zresztą wszystko jest dość skomplikowane. Emocjonalnie rozwija się prawidłowo. Podobają jej się niektórzy moi koledzy, jak Andrzej Grabarczyk czy Paweł Małaszyński. Bardzo lubi z nimi rozmawiać, a ja nie mogę jej tego zabronić. Jest zainteresowana wszystkim, co się dzieje wokół niej i zdrowiem każdego członka naszej rodziny. Bardzo się martwi, gdy ktoś choruje. – A jak się z nią rozmawia? Jest bardzo wygadana. Jak to mówię, mocna w pysku. Zresztą sama z nią porozmawiaj, to się przekonasz. Chodzi też na spotkania z psychologiem i rozmawia z nim o różnych ważnych sprawach, między innymi o tym, jak przychodzą na świat dzieci i co to jest miłość. A gdy pytają ją, kogo kocha, odpowiada, że najbardziej na świecie tatusia. – Na pewno myślisz o tym, co będzie z Twoją córką, gdy Ty odejdziesz. Przepraszam, że Cię o to pytam, ale wiem, że na pewno myślisz o tym ze strachem. Wolałbym, żeby była inna kolejność. Pamiętam, jak moja Basia mówiła o tym, co się stanie, gdy jej nie będzie. Ale ja nie zastanawiam się nad moim odchodzeniem. Nie przywołuję tego, bo wiem, że Anka miałaby wtedy bardzo ciężko. A jednocześnie mam świadomość, że tacy ludzie jak Ania muszą potem jakoś żyć, bez tej osoby, do której się przyzwyczaiły. Żyją z bólem i ze świadomością, że tego kogoś już nie ma. Ale zostają im po nim wspomnienia. – Tak naprawdę nie wiesz, ile Anka rozumie. A na pewno dużo więcej, niż sądzisz. Oceniam jej inteligencję bardzo wysoko. Tym bardziej, że zupełnie obcy ludzie, którzy spotykają się z Anią, czasami są pełni podziwu dla jej zdolności kojarzenia. Chociaż widać, że to osoba obciążona. Ania nigdy nie będzie pracowała, chociaż skończyła szkołę, pisze, czyta, korzysta z komputera. Ale sama na przykład książki nie przeczyta, bo to zbyt dla niej męczące. – Ale filmy ogląda? Oglądamy dużo filmów, zwłaszcza o zwierzętach. A w wolnym czasie gramy w gry internetowe, takie, w których trzeba odpowiadać na pytania - miasta na jakąś literę, warzywa na jakąś literę, państwa na jakąś literę. Często się w to bawimy. Robimy też sobie quizy, słuchamy odgłosów ptaków i Ania zgaduje, jaki to ptak. Na ten temat ma ogromną wiedzę. A w weekendy wpada do nas dawna nauczycielka Ani w klasie integracyjnej i piszą z Anią dyktando. W ortografii jest bardzo dobra. No i ma fantastyczną pamięć. Teraz to jednak wszystko uległo zastopowaniu... – A czym zajmujecie się wieczorami? Stawiamy pasjanse. Ania traktuje je rygorystycznie, układając karty jedna po drugiej. I bardzo się cieszy, gdy jej pasjans wyjdzie. Gra też w Totolotka, chociaż nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego, jak człowiek wchodzi w posiadanie pieniędzy. Dla niej to proste, trzeba iść do bankomatu i je podjąć. – Czy czuje Twój strach przed epidemią? Ja wcale nie jestem taki wystraszony. Nasza rodzina jest mocna genetycznie, jak już ci wspomniałem. A w kręgu moich znajomych dwie osoby przeszły koronawirusa i wyzdrowiały. Oczywiście ważne są warunki, w jakich ta choroba przebiega. Łatwiej jest, gdy można zostać w domu, a jeszcze łatwiej, gdy wokół domu jest ogród. My się więc wirusa nie boimy. Mamy duży ogród, w którym sprzątamy, a Anka zbiera szyszki na ognisko. Któregoś dnia upieczemy sobie przy nim kiełbaski. – Szkoda tylko, że Twoja żona nie może przyjechać z Ameryki i pobyć z Wami. Szkoda. Ania bardzo ją lubi. Ale żona, która w tej chwili jest na Florydzie, często do nas dzwoni. Miała przyjechać na święta Wielkanocne, ale oczywiście epidemia na to nie pozwoliła i na razie nie ma widoków na to, żeby przyjechała. Myślimy o spotkaniu w czerwcu, ale nie mamy pojęcia, czy już to będzie możliwe. Moja żona bardzo się o nas martwi, przypomina o myciu rąk, o maseczkach na twarz. I prosi, żebyśmy nie chodzili na targ. – A chodzicie? Tak, ale rzadko. Na pewno nie codziennie. – Czy teraz, kiedy masz więcej czasu, wracasz myślami do przeszłości? Nie. Bo ja chcę iść do przodu, a nie rozpamiętywać to, co było. – Mam jednak bardzo ważne pytanie. Czy wybaczyłeś już tym, którzy w tak okrutny sposób zabrali Ci ojca? (został skazany na karę śmierci w aferze mięsnej w 1955 roku. To był proces pokazowy, tzw. „odstraszający”). Wywalczyłem jego rehabilitację, i jak na ironię, został zrehabilitowany za rządów Leszka Millera. Nie chcę jednak o tym mówić. Przeżyłem bez ojca 55 lat, bez babci 50, ale gdybym ciągle o tym myślał, działałbym sam na siebie destrukcyjnie. Ułożyłem sobie jakoś życie i nie chcę tego zniszczyć. I myślę też, że jeszcze na tym świecie coś osiągnę, coś zdziałam. Lubię przecież to, co robię. I lubię się czuć potrzebny. Myślę też, że los w jakiś sposób chciał mi wynagrodzić moją stratę i dał mi talent, a także pracowitość. Pomyśl, jestem już 45 lat na scenie. A licząc od tego roku, kiedy jeszcze byłem studentem i Erwin Axer zaprosił mnie do teatru, to już 46 lat jestem aktywny zawodowo. I nawet teraz jakoś funkcjonuję w tej rzeczywistości pandemicznej. Myślę, że się jeszcze nieraz spotkamy w teatrze, chociaż nie wyobrażam sobie przedstawień, w których na widowni siedzi tylko 50 osób. – Ale przecież to się kiedyś skończy. Kiedyś będzie jeszcze normalnie. Głęboko w to wierzę. I wierzę również, że nie będziemy musieli nagrywać spektakli na Skypie, chociaż to też jest ważne dla widza. Po „Zemście” i „Wszystko jest względne” Ayckbourna, widzowie zadają nam dużo pytań. Spotykamy się też przez Internet i dyskutujemy o sztuce. Daje nam to wrażenie prawie prawdziwego teatru (w tym momencie Ania wtrąca się do naszej rozmowy: „Taki teatr jest genialny, nawet bym powiedziała. A ja uważam, że nawet lepszy, ponieważ nie muszę się rozstawać wieczorami z tatą”). Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Fanki jej nie znosiły, koledzy kpi­li z jej urody. Ale tylko ona wyciągnęła Paula McCartneya z dna, gdy po rozpadzie Beatlesów stracił sens życia
Blisko 30 lat razem, wspólne życie bez rozstań i wsparcie w najtrudniejszych momentach kariery. Linda i Paul McCartney stworzyli związek, który przetrwał presję sławy, kryzys po rozpadzie Beatlesów i ciężką chorobę. To właśnie Linda pomogła muzykowi odnaleźć sens życia, gdy sam przyznawał, że czuł się bezużyteczny i pogrążał się w alkoholu.
Koledzy McCartneya śmiali się, że bierze za żonę mało seksowną Amerykankę. Ale to Linda wyprowadziła go z depresji, gdy po rozpadzie Beatlesów czuł się bezużyteczny, pił i nie miał żadnego pomysłu na życie. Byli inni. Ona kochała pustynię, łąki i zwierzęta. On uwielbiał miasto i imprezy. A jednak udało się im jak rzadko której parze. Linda i Paul McCartney przeżyli ze sobą blisko 30 lat. Z okazji 84. urodzin artysty, przypominamy jego historię z pierwszą żoną. Linda i Paul McCartney: pierwsze spotkanie „To musiała być magia / Wieczorem, gdy się poznaliśmy / Jeślibym cię nie zatrzymał / Zawsze bym tego żałował / Kilka minut później / Byłabyś już za drzwiami / Ja byłbym samotny / już na zawsze”, śpiewał Paul McCartney o ich pierwszym spotkaniu w piosence „Magic” z płyty „Driving Rain” wydanej niedługo po śmierci Lindy w 1998 roku. I z pewnością tak myślał z perspektywy niemal 30 wspólnie przeżytych lat. Intensywnych lat, w czasie których podobno nawet jednej nocy nie spędzili osobno. Czy istniało drugie takie małżeństwo? Poznali się wiosną 1967 roku w londyńskim nocnym klubie Bag O’Nails, ale wtedy ani Lindzie, ani Paulowi ten wieczór nie wydał się szczególnie magiczny. 28-letnia amerykańska fotografka Linda Eastman przyleciała do Londynu na premierę płyty Beatlesów „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Kilka dni przed konferencją wypatrzyła Paula w klubie, gdzie bawiła się ze znajomymi. On ją też zauważył. Gdy zmierzała już do wyjścia, zagrodził jej drogę i powiedział: „Cześć, jestem Paul McCartney. Wychodzisz już? Może chciałabyś do nas dołączyć, idziemy dalej się bawić”. Linda odparła, że wie, kim jest, i chętnie dołączy. Spotkali się jeszcze na premierze płyty i przyjęciu wydanym z tej okazji. Zamienili kilka zdań. Potem Linda wróciła do Nowego Jorku. Trudno uwierzyć, że ich pierwsze spotkanie wywołało w Paulu falę gorących uczuć. Uwielbiał otaczać się kobietami. W tamtym czasie miał oficjalną dziewczynę, młodziutką aktorkę Jane Asher, oraz kilka nieoficjalnych kochanek. Był przy tym sztywniakiem, który lubił narzucać zasady. Dziewczyny, zazwyczaj blondynki w stylu Brigitte Bardot, miały być dopełnieniem wizerunku najbardziej fantastycznego faceta na świecie. Dyktował im, jak powinny się ubierać, malować, czesać i z kim spotykać. Jane miała arystokratyczne pochodzenie, co dodatkowo imponowało Paulowi. Spędzali weekendy w posiadłościach bogaczy, popijali herbatkę i spotykali się z elitą. Chłopak z robotniczej rodziny wszedł do świata znanego mu jedynie z książek. Czytaj także: To tymi zdjęciami Doda chciała podbić świat modelingu. Fani nie mogą oderwać wzroku Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Los Angeles, 16.03.1971 rok Kim była pierwsza żona Paula McCartneya? Na Lindzie towarzystwo czy kariera nie robiły wielkiego wrażenia. Była wolnym ptakiem. Pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny. Jej ojciec, Lee Eastman, był szanowanym prawnikiem artystów. Ale ona nie zamierzała iść w jego ślady. Miała w nosie dobrą uczelnię, wolała jechać do koledżu do dalekiej Arizony, gdzie były konie i pustynia. Nie było nic wspanialszego od galopowania przez pustkowia. Poznała tam studenta geologii Josepha Melville’a See Jr. i zaszła z nim w ciążę. Pobrali się, urodziła się Heather. Małżeństwo przetrwało półtora roku. Linda wróciła do Nowego Jorku. Szybko weszła w świat mediów. W 1965 roku poznała młodego fotografa Davida Daltona. Chciała robić zdjęcia, a on zgodził się nauczyć ją warsztatu. Zostali kochankami. Dobrze się bawiła, a jako fotografka najlepiej czuła się wśród muzyków. Miała dobre podejście, rockmani jej słuchali, fascynowała ich, choć nie była klasyczną pięknością.Uwodziła ich bezpośrednim stylem pracy. „Wszyscy chcieli z nią się przespać! – mówił Dalton – Naprawdę, wszyscy się nakręcili! Pomyślałem sobie: jest niezła, będzie robiła dobre zdjęcia”. Na długiej liście jej jednodniowych romansów znaleźli się Mick Jagger i Jim Morrison. Czytaj także: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów Paul McCartney i Linda McCartney z córkami Mary i Heather, 12.05.1971 rok Przy Lindzie mógł być sobą Po raz drugi Linda i Paul spotkali się w maju rok później w Nowym Jorku. Lennon i McCartney przyjechali promować nowy biznes Beatlesów – wytwórnię płytową Apple Records. Podczas jednej z konferencji prasowych Paul wypatrzył znajomą twarz – blondynkę, niespecjalnie seksowną, ale smukłą, o pięknych dłoniach i ciężkich powiekach. To była Linda. Poprosił ją o numer telefonu. Wyrwała czek z książeczki i zapisała. Przed powrotem do Anglii zdążyli wybrać się na przejażdżkę limuzyną. W czerwcu Paul znowu był Stanach, tym razem w Los Angeles. Zadzwonił pod numer z czeku i zostawił wiadomość, że zaprasza. Przyjechała i bez długich wstępów poszli do łóżka. Linda wróciła do Nowego Jorku zakochana. Paul miotał się między imprezami, narkotykami, panienkami, kłótniami i pracą. Czuł się samotny. „Przyjedź do Londynu, żeby pobyć tu ze mną”, poprosił Lindę. Miała wszystko rzucić, zostawić córkę i jechać? „A jak tam pojadę i będę częścią haremu?”, pytała wieloletniego przyjaciela Danny’ego Fieldsa. „Czy ty żartujesz? To jest Paul McCartney! To najpiękniejszy facet na świecie! Wynoś się stąd!”, usłyszała. Paul pracował, więc z lotniska odebrał ją szofer. Gdy Linda przekroczyła próg ogromnego domu McCartneya, zastała pobalangowy smród i bałagan. Lodówka świeciła pustkami, a kudłaty pies skulony w kącie wyglądał na głodnego. Zakasała rękawy, kazała zrobić zakupy, przywróciła porządek. Przyrządziła obiad. Uwielbiała gotować, mogła w kuchni spędzać długie godziny nad coraz to wymyślniejszymi daniami. Była zagorzałą wegetarianką, czym szybko zaraziła Paula. Dobrze się czuli ze sobą. Palili trawę – ten nałóg towarzyszył im całe wspólne życie – zwiedzali miasto, kochali się, jedli i dużo się śmiali. Paul przy Lindzie był sobą, nie musiał niczego udawać. View Burdaffi on the source website Czytaj także: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Londyn, 21.11.1973 rok Linda i Paul McCartney historia miłości Fanki wystające pod domem McCartneya nie podzielały ich szczęścia. Życzyły Lindzie jak najgorzej. Tabloidy z kolei rozpisywały się o „niemodnej Amerykance” kręcącej się koło ich narodowego skarbu. „Twoja mama rzeczywiście inaczej się ubierała. Lubiła się odróżniać. Gdy ktoś zwracał mi uwagę: »Linda ma na nogach skarpetki nie od pary«, odpowiadałem: »Myślisz, że ona o tym nie wie?«”, powie McCartney w filmie nakręconym przez ich najstarszą córkę Mary. Uciekli do Nowego Jorku. To był cudowny beztroski czas. Mieszkali z Heather w małym mieszkaniu Lindy na Manhattanie. Paul zapuścił brodę, ubierał się na pchlich targach. Nikt go nie rozpoznawał. Na chwilę stali się zwykłą parą zakochanych. Jeździli metrem, łazili po muzeach, kawiarniach. Spędzali czas z Heather, którą Paul bardzo pokochał – później oficjalnie zaadoptował. Gdy kiedyś przechodzili koło buddyjskiej świątyni, Paul złapał Lindę za ręce i powiedział: „Pobierzmy się! Tu i teraz”.Linda się roześmiała i pokręciła głową. „Właśnie się rozwiodłam. Lubię moją niezależność”. Ale od tamtej pory już się nie rozstawali. Do Londynu wrócili z Heather. Potem pojechali na wakacje do Portugalii. Linda zaszła w ciążę. Pobrali się w marcu 1969 roku w londyńskim urzędzie stanu cywilnego. To miał być cichy ślub. Nie zaprosili nawet Beatlesów. Ale paparazzi ich przechytrzyli. Przed urzędem czekał tłum fotoreporterów i rozhisteryzowanych zawiedzionych fanek. Stało się: Amerykanka ukradła im idola. Czytaj także: Zachwycił Amerykę, jeden casting odmienił jego życie. TYLKO NAM Omar Sangare ujawnia kulisy sukcesu: "Nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko" Paul McCartney, Linda McCartney, Los Angeles, Kalifornia, 02.04.1974 rok Dzielna żona, partnerka we wszystkim Paul nie trzeźwiał. Nie mył się. Nie jadł. Nie odzywał. Linda sprzątała po nim puste butelki po whisky porozrzucane po ich domu na odludziu w Szkocji. Mieli tu wieść sielskie życie blisko natury z córeczkami – w sierpniu 1969 roku przyszła na świat Mary – z końmi, owcami i psami. Ale odejście Johna Lennona i rozpad Beatlesów rozłożył McCartneya na łopatki. „Czułem się bezużyteczny, niepotrzebny. Tylko chlałem”, wyznał lata później. Linda miała dość. Kazała mu się otrząsnąć, wykąpać i zabrać do roboty. „Dom czeka na wykończenie, to jedno, jesteś znakomitym muzykiem i nie możesz marnować talentu, to drugie!”, krzyczała. Wyrwała go z marazmu. Paul zaczął komponować, Linda gotowała, robiła zdjęcia, jeździli konno i budowali dom. „Potrzebuję partnera, będziesz ze mną grać”, oświadczył pewnego dnia żonie. „Nie jestem muzykiem, nie śpiewam, nie gram na żadnym instrumencie”, broniła się. Ale krótko. Uczył ją. Nagrali wspólną płytę. Potem została klawiszowcem w ich nowym zespole Wings i śpiewała drugi głos. Dobrze się bawiła na scenie, lubiła atmosferę koncertów, ale też musiała znosić bezlitosną krytykę, że fałszuje, że nie ma talentu. Z natury była cicha, ale gdy się wkurzyła, potrafiła odpalić: „Krytykują mnie, a nawet mnie nie znają. Muzyka to wielka zabawa. I dobrze się bawię”. Paul potrafił się na nią wściekać w czasie prób, ale publicznie zawsze jej bronił: „Moja wspaniała żona jest moją inspiracją, potrzebuję jej na scenie, jest świetna, bez niej nie byłoby Wingsów”. Nieważne, że Linda była kiepskim muzykiem, liczyło się, że wszystko robili wspólnie. Linda zastąpiła Paulowi Johna Lennona. Była nie tylko najcudowniejszą żoną i kochanką, ale też jedyną przyjaciółką i współpracowniczką. Urodziła im się kolejna córka Stella, a kilka lat później wymarzony syn James. W trasę jeździli całą rodziną. Wracali do domu zmordowani. Zamieszkali na farmie w Sussex nad kanałem La Manche, gdzie wiedli zwyczajne życie. Nie zatrudniali armii służących, mieli jedną i tę samą gosposię przez lata. Dzieci chodziły do państwowej szkoły. Nie różniły się od rówieśników poza tym, że więcej podróżowały. Gdy pod koniec lat 70. rozpadł się pierwszy skład „Wingsów", Paul zdał sobie sprawę, że nie wygra z „The Clash" czy „Sex Pistols". Przestał być liderem popkultury. Ale czuł się uzależniony od sceny, więc zatrudniali nowych muzyków i nadal jeździli w trasy. Linda była już tym nieco znużona,zaczęła realizować swoje marzenia: pisała książki kucharskie, robiła zdjęcia i angażowała się w obronę praw zwierząt. „Nie jem niczego, co ma twarz”, mówiła publicznie. A także: „Jeśli rzeźnie miałyby szklane ściany, cały świat przeszedłby na wegetarianizm”. Została najsłynniejszą wegetarianką na świecie. Paul z dumą jej kibicował. 8 grudnia 1995 roku zdiagnozowano u Lindy raka piersi. Najpierw miał to być niegroźny guz. Szybko jednak okazał się nie taki łagodny i konieczna była chemioterapia. Nastąpiły przerzuty. Paul z każdym dniem tracił Lindę. Nie odstępował jej na krok.„Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie”, mówił, gdy ścięła włosy króciutko. W marcu 1998 roku polecieli jeszcze do Paryża na pokaz kolekcji Stelli. Po powrocie Linda zdecydowała, że chce jechać na ukochane ranczo do Arizony. Ranki spędzali tam na przejażdżkach konnych po pustyni. Dni z dziećmi w ogrodzie. 16 kwietnia Linda nie miała już siły, by wstać z łóżka. Paul czuwał przy niej cały dzień i noc. Nazajutrz podobno zdążył jej jeszcze wyszeptać do ucha: „Siedzisz na swoim ukochanym koniu appaloosa, jest piękny wiosenny dzień, jedziemy sobie przez las. Wszędzie kwitną dzwonki i niebo jest czyste i niebieskie”.- W tekście wykorzystano książki: „Paul McCartney. Życie” Petera Carlina (tłum. Piotr Metz, wyd. Axis Mundi) i „McCartney w rozmowach” Paula du Noyer (tłum. Maciej Studencki, wyd. Bukowy Las). Czytaj także: Talent to nie wszystko. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zdradzają receptę na wygraną w „Tańcu z Gwiazdami” Tekst ukazał się w miesięczniku „Uroda Życia” 6/2017 AUTORKA: Maria Fedro-Boniecka Paul McCartney, Linda McCartney, lata 90. XX wieku
Królowa disco, ikona lat 90. O osobistym dramacie Shazzy przez lata nie wiedział nikt
Przebój „Bierz, co chcesz” uczynił z Shazzy jedną z największych gwiazd polskiej muzyki lat 90. Choć przez lata zachwycała fanów kolejnymi hitami i strzegła swojej prywatności, musiała zmierzyć się również z trudnymi doświadczeniami. Z okazji jej 59. urodzin przypominamy drogę do sławy, kulisy kariery oraz walkę z nowotworem, o której opowiedziała publicznie.
Przebój „Bierz, co chcesz” stał się swoistym hymnem lat 90. Z wykonującej go Magdaleny Pańkowskiej, skrywającej się pod egzotycznym pseudonimem Shazza, uczynił natomiast wielką gwiazdę i ikonę disco polo. Mimo popularności, od zawsze otaczała ją aura tajemnicy... Artystka jakiś czas temu powiedziała o swojej walce z nowotworem. Z okazji dzisiejszych urodzin, przypominamy jej historię. Shazza – przebieg kariery Jej hity, takie jak „Bierz, co chcesz”, „Egipskie noce” czy „Jesteś moim ideałem” nuciła cała Polska. Oficjalnie mówi się, że Shazza sprzedała około pół miliona swoich płyt, nieoficjalnie – możliwe, że liczba ta była kilkukrotnie wyższa. Zadebiutowała w 1992 roku, ale największe hity przypadają na ostatnią dekadę XX wieku. Ciężką pracą osiągnęła ogromną popularność. Okrzyknięto ją królową disco polo, a nawet znalazła się na okładce Playboya w 2000 roku. To wydanie okazało się najlepiej sprzedającym się numerem w historii pisma. Swoją ostatnia płytę Shazza wydała w 2001 roku, mimo tego wciąż jest aktywna muzycznie. W 2017 roku piosenkarka świętowała 25-lecie swojej działalności artystycznej i wystąpiła podczas wielkiej gali „25 lat Disco Polo” na stadionie Polonii Warszawa, obok takich gwiazd jak np. Akcent, Weekend czy Bayer Full. W 2019 roku nagrała teledysk do piosenki „Najładniejszy uśmiech”. Fanów artystki z pewnością ucieszy fakt, że... praktycznie się nie zmieniła! Shazza wciąż zachwyca urodą, choć ma już 57 lat. Od 2012 do 2017 roku była jurorką programu Disco Star na kanale Polo TV. Powodem jej rezygnacji z udziału w show miał być nadmiar pracy przy tworzeniu nowych piosenek. Zobacz też: Za zamkniętymi drzwiami Jaruzelskich działy się rzeczy, o których mało kto wiedział. Barbara postawiła mu ultimatum Magdalena Pańkowska, Shazza, festiwal w Opolu, 28.06.1999 rok Shazza zawsze chroniła swoje życie prywatne Co ciekawe, muzyka nie jest jedynym hobby artystki. Od ponad 10 lat Shazza również... maluje obrazy. Według jej managera i byłego partnera, Tomasza Samborskiego, to hobby „pozwala jej oderwać się od codzienności i jest sposobem na odstresowanie”. Życie artystki zawsze owiane było aurą tajemnicy. U szczytu sławy piosenkarkę zaczęła męczyć i przerastać rozpoznawalność. „Kiedy zaczęłam być rozpoznawalna, ludzie zaczepiali mnie na ulicy, w sklepie, w podróży. Na początku to było bardzo przyjemne, miło łechtało moją kobiecą duszę, ale z czasem poczułam się nieco zmęczona (…) Wychodząc z domu, zmieniałam wygląd, zakładałam różne peruki, czapki, żeby mieć trochę oddechu, poczuć się swobodniej", wyznała w książce „Kobiety przełomu”. Zawsze chroniła swoje życie prywatne i choć interesowało ono wszystkich, Shazza trzymała media na dystans. Zaczęło pojawiać się sporo krzywdzących plotek, m.in., że piosenkarka przylatuje na koncerty helikopterem i mieszka w luksusowej willi. Żadna z nich nie była prawdą. W 2002 roku wycofała się z życia muzycznego i wyjechała do USA, kiedy z anteny zdjęto Disco Relax. Wróciła po czterech latach i szukała swojego miejsca na rynku. Wydawała single i nagrywała piosenki, później zasiadła także jako jurorka w programie Disco Star. Czytaj też: Żabson i Lila Janowska rozstali się po 6 latach. Jeszcze niedawno planowali wspólną przyszłość Magdalena Pańkowska, Shazza, festiwal w Opolu, czerwiec 2001 roku Magdalena Pańkowska, Shazza, Warszawa, nagranie programu „Pytanie na śniadanie”, 26.02.2010 rok Shazza – jak obecnie wygląda jej życie? Ma 59 lat i wszyscy zgodnie twierdzą, że czas się dla niej zatrzymał. Wciąż zachwyca urodą, nienaganną sylwetką i... znaną wszystkim fryzurą. Shazza w dalszym ciągu cieszy się sympatią fanów, choć nie zawsze było tak kolorowo. Jak przyznała piosenkarka w książce „Kobiety przełomu”, początki jej kariery były trudne. „Byłam młoda, miałam dwadzieścia kilka lat i zderzyłam się z całą masą negatywnych reakcji – od pogardy aż po nagonkę. Im więcej nagrywaliśmy, im więcej koncertowaliśmy, tym nagonka bardziej przybierała na sile". Obecnie jej sława nieco przygasła, ale Shazza wciąż jest aktywna i związana z muzyką, a jej koncerty przyciągają tłumy. „Ciągle śpiewam, jestem nadal czynna zawodowo, choć niektórzy chętnie powiedzieliby, że wybieram się na emeryturę, ale tak nie jest. Nie było takiego momentu, żebym myślała o zmianie zawodu. Śpiewanie i obcowanie z muzyką było mi dane od samego początku i tak pozostało", mówiła w 2017 roku w Pytaniu na śniadanie. Jakiś czas temu piosenkarka miała problemy ze zdrowiem, z czego zwierzyła się w książce „Kobiety przełomu”. „Na szczęście znalazłam spokojną przystań opieki medycznej w warszawskim szpitalu przy ulicy Banacha i ona pozwala mi funkcjonować. Chciałam podziękować profesorom Wiesławowi Jędrzejczakowi, Zbigniewowi Gaciongowi oraz doktorowi Jerzemu Tyszkiewiczowi za opiekę, zrozumienie i wiarę w każdy kolejny dzień", wyznała. Pandemia koronawirusa także dała się artystce we znaki. Shazza ubolewała, że nie może koncertować, za czym bardzo tęskniła. Nie lekceważyła jednak lockdownów i zaleceń lekarzy w trosce o zdrowie swoje i innych. „Nie będę ukrywać, że tęsknię do spotkań z fanami, ponieważ uwielbiam koncerty", wyznała na antenie Polsat News. W dodatku całkiem niedawno opowiedziała o swojej walce z nowotworem. „Można powiedzieć, że ja nie miałam żadnych objawów. Robiłam kontrolne badania. Jadąc na jeden z koncertów, wykonałam rezonans magnetyczny i się okazało, że jestem chora”, zwierzyła się. „Wynik na początku powalił mnie z nóg, ale jestem silną osobą, więc się zebrałam i wzięłam za siebie. Jestem silna i wierzę, że wszystko będzie dobrze”, zadeklarowała. „Moja choroba pojawiła się u progu pandemii, która była trudnym czasem dla nas wszystkich. Dla mnie dodatkowo, bo przyszło leczenie, więc musiałam szczególnie na siebie uważać. Poddałam się wówczas pierwszej chemioterapii. W tej chwili przechodzę przez kolejną terapię. Jestem pełna nadziei i wierzę, że uda mi się pokonać nowotwór”, podkreśliła w rozmowie dla „Super Expressu”. „Praca zawodowa i spotkania z publicznością dają mi siłę i pozytywną energię do dalszej walki z chorobą. To mnie buduje wewnętrznie i czuję cały czas, że jestem potrzebna. Nagrywamy z Tomkiem nowe piosenki i teledyski, gramy koncerty, zarówno mniejsze, jak i te dla dużych telewizji, których w związku z jubileuszem będzie kilka w tym roku”, skwitowała. Artystce z okazji dzisiejszych urodzin życzymy wszystkiego dobrego! Zobacz także: Choroba, nałóg i wielki talent. „Pomyślałem: piekło jest na ziemi…”, mówił. Przypominamy rozmowę z Jerzym Pilchem dla VIVY! Magdalena Pańkowska, Shazza, Warszawa, finał programu „Disco Star”, 27.05.2017 rok Magdalena Pańkowska, Shazza, Warszawa, nagranie programu „Dzień Dobry TVN”, 23.02.2019 rok
Od tragicznego wypadku Various Manx mija 20 lat. Walka o życie scementowała miłość Beaty i Roberta Jansonów
Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Robert Janson i Beata Janson powoli i konsekwentnie budowali swoją relację. Z czasem poczuli, że są blisko i łączy ich silna więź. Dali temu uczuciu szansę. Doczekali się córeczki Emmy, która jest ich oczkiem w głowie. Dbają o siebie i wspierają się, mimo że czasem między nimi iskrzy. Są razem ponad ćwierć wieku. Przeszli w życiu wiele...
To uczucie scementował tragiczny wypadek, do którego doszło pod koniec maja 2006 roku. Po nim lider Varius Manx przez dwa tygodnie walczył o życie w szpitalu. Ona nie odstępowała jego łóżka na krok. Gdy odzyskał przytomność, napisał drżącą ręką na kartce: „kochanie, wróciłem”. Oto historia ich niezwykłej miłości... Robert i Beata Jansonowie: zanim ją poznał, najważniejsza była praca Gdy miał zaledwie pięć lat, odeszła jego matka. „Nie miał beztroskiego dzieciństwa. Wychowywał go tata, który ożenił się drugi raz. Robert szybko wyszedł z domu. Mieszkał w internatach. Brakowało mu rodzinnego ciepła. A ja z kolei miałam go dużo. U nas pielęgnowało się tradycję”, wspominała w 2009 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” Beata Janson. Lider Varius Manx rzucił się początkowo w świat sportu: grał przede wszystkim w piłkę nożną. Mimo wszystko to muzyka okazała się najsilniejszą pasją. „A od przeznaczenie się nie ucieknie”, twierdzi Robert Janson. Zanim poznał ukochaną, tworzenie było dla niego całym światem. Poświęcał mu każdą wolną chwilę. Współpracownicy twierdzili, że jest wymagający, że ma trudny charakter. Przez to formację miały opuszczać kolejne wokalistki: Anita Lipnicka oraz Katarzyna Stankiewicz. Podobno się go bały. „Miałem jasno postawiony cel, do którego dążyłem. Skupiałem się tylko na pracy”, przyznawał muzyk. Ale w końcu coś się zmieniło. Poznali się w 1998 lub 1999 roku. „Na imprezie muzycznej. Spodobaliśmy się sobie od razu, ale nic z tego nie musiało wyniknąć. Wymieniliśmy się telefonami, żeby nie tracić kontaktu. Nie było jednak wiadomo, czy z tych telefonów skorzystamy. Oboje już wtedy – 10 lat temu – byliśmy dojrzałymi ludźmi, po jakichś związkach. Nie ulegaliśmy zawrotom głowy”, zdradzała żona Roberta Jansona. Ona dała mu stabilizację. Ich związek rodził się powoli i był pełen rozmów, które budowały nić porozumienia. „Jednak to, co się działo między nami, rozkwitało jak pąk, który dopiero ma stać się kwiatem. Byliśmy ostrożni, obserwowaliśmy siebie. Ale musieliśmy mieć pewność, że to nie jest chwilowe uczucie”, podkreślała. Dlaczego to właśnie on stał się mężczyzną jej życia? „Widzisz, kiedy się kogoś spotyka, nie wiadomo od razu, że stanie się kimś najważniejszym. My bardzo długo i powoli się poznawaliśmy. To było takie… nierealne. Już zanika taki sposób dochodzenia do siebie, zbliżania się do momentu, gdy wszystko staje się jasne, gdy już wiadomo, że to właśnie ten mężczyzna. I ta kobieta”, twierdzi Beata Janson. Ją urzekło, że jest mądry, zrównoważony i odpowiedzialny. Mimo tego, że jest artystą – a te cechy z zawodami tego typu nie są kojarzone. „Robert jako kompozytor to człowiek bardzo skryty, zamyślony, ze skłonnością do bycia introwertykiem. Stara się być niezauważalny. Niedostępny. A jako osoba prywatna to człowiek uporządkowany, troskliwy i opiekuńczy, o bardzo dobrym sercu. Nigdy się nie spóźnił czy nie przyszedł, nigdy nie zapomniał o obiedzie. Ale o tym mogłam przekonać się, żyjąc z nim. Na początku zauroczył mnie tym, że dużo razem żartowaliśmy. Potrafił mnie rozśmieszyć do łez. Do dziś mu się to udaje”, zdradza. I dodaje, że nigdy nie stworzyliby stabilnej, dojrzałej relacji, gdyby on był lekkoduchem. „Nie miałby szans, gdyby traktował naszą znajomość lekko. Mieliśmy po 30 lat i dość się już naszarpaliśmy. Oboje szukaliśmy osoby, przy której będziemy się czuli bezpiecznie. Ale nie umielibyśmy być z kimś tylko dla poczucia bezpieczeństwa. Zakochaliśmy się w sobie i cały czas bardzo się kochamy”, zaznaczała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2009 roku. Czy nie bała się związku z człowiekiem tak znanym? „Bałam się tak zwyczajnie, jak każda chyba kobieta, która zaczyna coś nowego. Nie myślałam o Robercie jak o sławnym artyście i że może ja do niego nie pasuję”, zapewniła. Do dziś wiele z tych pierwszych chwil jest mocno wyrytych w jej pamięci... „Pamiętam za to nasze pierwsze skrzyżowanie wzroku. Pamiętam dotyk jego twarzy. Nasz pierwszy wyjazd, pierwszą kolację w restauracji Domu Polskiego na Saskiej Kępie – do tej pory mamy do niej sentyment”, wspominała z rozrzewnieniem. Beata Janson o życiu z Robertem Jansonem. Tak wygląda ich codzienność Mieszkają na warszawskim Mokotowie. To dla niech miejsce szczególne i wyjątkowe, spójne ze stylem życiem, który wyznają. „Ten prawdziwy Stary Mokotów jest trochę staroświecki, jak my. Nie dążymy do nowoczesności. Nie uczestniczymy w wyścigu szczurów, nie jeździmy do modnych krajów, nie musimy mieć tego wszystkiego, co mają inni. Mamy swój świat i swoje tempo. Robert często mnie przytula. Ja jego też. To wypływa z potrzeby chwili. Natomiast nasz świat jest dlatego inny, że nie przenika do niego agresja, z którą stykamy się na zewnątrz. Naszym spokojem odgradzamy się od niej. Mamy normalny dom”, opowiadała. Podział ról jest u nich dosyć tradycyjny. Ona gotuje. Stara się, by atmosfera była zawsze rodzinna, ciepła. „Robert nie był tego nauczony – jego mama wcześnie umarła. Był na przykład zaskoczony świętami, że mogą mieć taki klimat. Przy mnie uczył się je przeżywać. Teraz cieszy się, jak ja lepię pierogi, jak kupujemy choinkę, jak siadamy przy stole: on, ja, córki – nasza i moja z pierwszego małżeństwa – moja mama, która z nami mieszka. On dorasta do rodzinnych tradycji”, zwierzała się. Dodała, że według niej przed tym, jak rozpoczął się ich związek, Robert Janson czuł się dosyć samotny. „Do tej pory nosi w sobie odrobinę tej samotności. Ale to mu jest potrzebne, by komponować. Na szczęście ja nie należę do kobiet, które wchodzą mężczyźnie na głowę. Ale gdy wychodzę z domu – mam przecież też swoją pracę – Robert narzeka, że dom beze mnie jest pusty. Lubi, gdy jestem obok i w każdej chwili może podzielić się ze mną tym, co stworzył, zagrać mi fragment muzyki”, podkreślała. I zastrzegła, że jest pewna jego wierności. „Powiem tak: nigdy nie czułam się zagrożona jako kobieta, nigdy nie poczułam się odsunięta i na drugim planie. Nie mam prawa, podstaw mu nie ufać. A to, że spojrzy na ładną dziewczynę? Sama na nią patrzę jak na dzieło sztuki. Widzisz, ja czuję się w naszym związku bardzo akceptowana. Mam wewnętrzny spokój. Robert zawsze jeździł na koncerty – to jest wpisane w jego zawód. Ale jak wyjeżdża, dzwoni do mnie, wysyła SMS-y. A ja nie należę do kobiet, które czekają i się nudzą, i myślą: a co on tam robi, jakie osoby spotyka. Wiem, że jeśli chodzi o inną miłość, to jest nią sport. Robert jest zagorzałym kibicem”, zdradziła. Potwierdziła również, że córeczka urodzona w 2002 roku jest ich oczkiem w głowie. Ich świat zmienił się i runął 28. maja 2006, gdy Robert Janson spowodował wypadek pod Miliczem, w wyniku którego najbardziej ucierpiała Monika Kuszyńska oraz on. „Przekroczyłem prędkość. Mea culpa. Świadkowie, którzy byli w aucie, powiedzieli do żony zaraz po wypadku: „Beata, on jechał najwyżej dziewięćdziesiątką. Ile osób jeździ z podobną prędkością?”. Powiedzieli to na gorąco, w afekcie, więc mówili prawdę”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej dla „VIVY!” w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Monika Janson: wypadek zmienił wszystko. On walczył o życie, ona czuwała przy jego łóżku „Mój świat nagle rozsypał się na kawałki. Nigdy wcześniej nie pomyślałam, że to, co zbudowałam, może w ułamkach sekund rozbić się jak gliniane naczynie. Nagle zobaczyłam męża podłączonego do oddychającej za niego aparatury. Mój kochany przyjaciel, ukochany mąż walczy o życie, a ja nie umiem mu pomóc. Nie podejrzewałam w tym dniu niczego złego. Spokojnie czekałam na jego powrót”, wspominała. Jednak otrzymała telefon od kolegi z zespołu. „Robert miał wypadek”. Powiedziałam: „To pomyłka” i rozłączyłam się. Nie wierzy się w takie słowa”, relacjonowała. I dodała, że chwilę przed zdarzeniem, które odmieniło ich życie, rozmawiali przez telefon. „Przecież znam Roberta, wiem, jaki jest odpowiedzialny. A tuż przed wyjazdem z Milicza zadzwonił do mnie, że za kilka godzin będzie w domu. Byłam w szoku tak strasznym, że nie umiem o tym mówić do dziś… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak nasz świat jest kruchy, że obok niego – ludzi zdrowych – równolegle istnieje świat chorych, szpitali, cierpienia, tragedii”, mówiła poruszona. Nie czekając, pojechała do placówki, w której jej mąż walczył o życie. „Dla mnie tych kilka godzin podróży byłoby strasznie trudne. Zawiózł mnie kierowca zespołu. Przewrotność losu polegała ma tym, że Robert po raz pierwszy wziął prywatny samochód, ponieważ był o to poproszony – normalnie zawsze zespół jeździł z kierowcą. Nie był z tego zadowolony, jakby coś przeczuwał. Może trzeba bardziej słuchać swojej intuicji? Przez telefon powiedziano mi, że stan jest bardzo ciężki. Myślałam tylko o tym, żeby zdążyć. Czułam się tak, jakbym wypiła dziesięć kaw”. Czuwała przy nim niemal non stop. Był nieprzytomny. „Wiele dni walczyłam o jego powrót. Nawet lekarze niemal dali za wygraną. Powiedzieli, że teraz już od niego zależy, czy przeżyje, bo oni wykorzystali wszelkie środki. Modliłam się w kaplicy szpitalnej. A potem wracałam do sali, gdzie leżał, siedziałam przy nim. Puszczałam mu muzykę Phila Collinsa – naszą ulubioną. Czytałam mu na głos „Przegląd Sportowy”, bo on bardzo interesuje się sportem. Może nie zjeść śniadania, ale „Przegląd” musi rano mieć”, relacjonowała. Przez dwa tygodnie było to swoiste zawieszenie między życiem a śmiercią. „Cały czas przy nim byłam. Spałam po dwie godziny. Wydawało mi się, że moja obecność odpędza złe moce. Przez chwilę wydawało się, że jego stan się polepszył, ale potem nastąpił straszny kryzys. Po drugiej operacji. Wtedy rozpłakałam się z bezsilności. Nie miałam siły z nikim rozmawiać, z mediami też”, żaliła się. Mimo wielkiego bólu, niepewności i tysiąca pytań w głowie, ekstremalne doświadczenie nie złamało Beaty Janson. „Nie wiedziałam, że jestem taka silna. O niczym nie myślałam poza tym, żeby w ogóle żył. Zawsze w życiu są lepsze i gorsze momenty. Ale rozwiązanie ich zależy głównie od nas samych. A tutaj nie miałam na nic wpływu, poza modlitwą. I musiałam być silna za nas oboje. Pamiętam, że okłamywałam mamę, gdy do mnie dzwoniła, że u Roberta wszystko w porządku, że tylko sobie leży w szpitalu. Oszukiwałam ją, bo nie mogła się denerwować, jest starszą osobą, a miała przecież pod opieką dzieci. Ale ona też mnie oszukiwała, że nic nie wie, bo przecież czytała gazety. Obie prowadziłyśmy grę...”, wspominała. Kryzys minął niespodziewanie. „Robert otworzył nagle oczy i dał znak, że chce coś napisać. Nie mógł mówić, bo był zaintubowany. Podałam mu kartkę, na której chwiejnymi literkami nagryzmolił: „Kochanie, już wróciłem”, relacjonowała wzruszona. „To cud, że udało mu się wrócić do życia”, dodawała. On niewiele pamięta z chwili wypadku. „Pamiętam ostatnią rozmowę z żoną, przez telefon. Gdy wsiadłem do auta, zadzwoniłem: „Jadę już do domu, do zobaczenia”. A potem… Zobaczyłem nad sobą Beatę, która głaskała mnie po głowie. Ale nawet wtedy nie dotarło do mnie, że jestem w szpitalu. Myślałem, że jesteśmy w Pradze, w hotelu. Ładny ten hotel. Praga mi przyszła na myśl pewnie dlatego, że wspaniale wspominałem koncert Phila Collinsa, na którym tam byłem. Pamięć płata figle. A ja leżałem wtedy na OIOM-ie. Rozmawialiśmy chyba mentalnie, bo nie mogłem mówić, byłem zaintubowany. Jak otworzyłem oczy, to pewnie przeraziłem się tą rurą w gardle, bo żona powtarzała: „cicho, cicho, oddychaj spokojnie”. W dramatyczny powód tej sytuacji wprowadzano mnie powoli. Że miałem wypadek. Jaki wypadek? Czy Emma żyje? I czy wszyscy żyją? Sądziłem, że jechałem z rodziną. nic nie pamiętałem. Od momentu, jak dotarła do mnie cała prawda, moje życie stało się ruiną. Wtedy już miałem chorą duszę. Bo wiedziałem, co się stało nie tylko ze mną”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej cztery lata po tragedii, w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Beata Janson: życie po wypadku. Najważniejsza jest rodzina Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. „Myślę, że stałam się bardziej nieustępliwa. Nie ma teraz drzwi, których nie mogłabym otworzyć. A jednocześnie stałam się też pokorniejsza. Skupiam się na samym fakcie, że żyjemy. Myślę, że Robert też to we mnie kocha, że zawsze dostrzegałam takie drobiazgi. Nieważne, czy to dotyczy przyrody, ziemi czy ludzi. Robert, mimo ogromnej wrażliwości, miał dużo pracy i skupiał się tylko na dostrzeganiu słabszych, jak typowy altruista. A teraz dostrzega i detale. Zatrzymał się w biegu i przeżywa intensywnie każdą chwilę. Pisze inną muzykę, taką, jaką zawsze chciał komponować. Bardzo się cieszę, że spełnia swoje najskrytsze marzenia. Bardzo lubię, jak gra na pianinie i dom wypełniają dźwięki muzyki. To jest miłe dla serca”, mówiła wzruszona. On podkreślał, że obecność żony była balsamem na jego zbolałą duszę. „Jedynym jasnym momentem było wejście żony, która przynosiła mi z domu obiady. Tak bardzo pożądałem jej obecności, bo za nią w ciemnych drzwiach pojawiało się słońce, dobroć, bezpieczeństwo. Byłem tak bardzo samotny w tej szpitalnej izolatce”, wspominał przybity. Wypadek sprawił, że relacje między nimi uległy zmianie. Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. Sprawiło, że stali się jeszcze bardziej pewni siebie, poczuli niezwykłą bliskość. „To zawsze był dobry związek, dobra miłość. Nie zmieniło się to, że wciąż się kochamy i szanujemy. Ale wypadek sprawił, że czas jakby przyśpieszył. Taka bliskość między nami, jaka jest teraz, mogłaby się zrodzić po 20 latach wspólnego życia, a nie 10. Wypadek dodał nam tych 10 lat. I mamy poczucie niezmienności tego, co jest między nami. Nie robimy wielkich planów na przyszłość. Wiemy już, jak szybko życie potrafi je zweryfikować. Widzę jednak zmiany w Robercie. Dawniej zawsze był zaabsorbowany muzyką tak bardzo, że nie potrzebował nawet wakacji. Wyjeżdżał z nami, lecz myśli jego krążyły wokół pracy. Teraz potrafi docenić każdą wspólną chwilę”, zachwycała się Beata Janson. I dodaje, że zaczęli doceniać wszystko, co jest im dane: dobre i złe momenty. „Wiem, że mam męża artystę i kompozytora, który zawsze jest gdzieś tam w swoim świecie. Aż dziw bierze, że znajduje się w nim miejsce dla rodziny. Życie codziennie to nie tylko same radości, przychodzą też i kłopoty, i ciężkie chwile. Na szczęście mamy wtedy siebie i nadzieję, że będzie lepiej. Możemy na siebie liczyć. Różnicę cech między sobą traktujemy jako coś wpisanego w nasze życie. Świadomość tego pozwala nam na kompromisy. Mój mąż jest moim przyjacielem i to jest dla mnie bardzo ważne. Cieszy się bardzo moimi sukcesami”, komplementowała Roberta Jansona małżonka. I dodała, że oboje są osobami uczuciowymi, które nie boją się ich okazywać. „Jesteśmy pod tym względem pokrewnymi duszami. Pamiętam, jak ogromnie przeżył koncert kolegów artystów dla niego i Moniki. A był jeszcze ciężko chory, nie całkiem samodzielny. Leżał w łóżku z gorączką. Oglądaliśmy więc koncert w telewizji. Był bardzo wzruszony, zaskoczony i wdzięczny wszystkim, którzy brali w nim udział – od prowadzących po artystów”, wspominała. A czy zdarzają im się sprzeczki i ciche dni? „Czasami się na siebie denerwujemy, ale nie kłócimy. Raczej sprzeczamy. Czasami ja się wycofam, czasami Robert. Nic nie przychodzi łatwo. Ale po prostu nie lubimy kłótni, więc je omijamy. Zazwyczaj rozładowujemy napięcie żartem. Szkoda nam zawsze było zdrowia i życia na kłótnie, awantury. Tyle jest wojen i nieszczęść na świecie, by jeszcze toczyć je w domu. Nasze priorytety to zdrowie dla nas i naszych najbliższych”, przekonywała Krystynę Pytlakowską Beata Janson. A co jest dla nich esencją? „Życie jest najważniejsze. I to, że w każdej doli i niedoli stoimy obok siebie, trzymając się za ręce… Jak Bóg da, niech tak zostanie na zawsze”, życzyła sobie. „Rodzina oczywiście liczy się dla mnie najbardziej. I muzyka. Uzdrawia mnie. Gdyby nie miłość, jaka wypełnia ten dom, byłoby ze mną krucho. Lekarz powiedział: „Myśli są pana zabójcą”. Beatka często mi mówi: „Robert! Uśmiechnij się. Jestem obok”. I macha mi ręką przed oczami. Wtedy wracam. Idę po zakupy do sklepu, przytulam Emmę. Gdybym był z inną kobietą, nie sądzę, żeby to wszystko wytrzymała. Moja żona wiele przeszła. Musiała być bardzo silna. Wiesz? Mam pretensje do własnej duszy, że jest taka wrażliwa, że nie jestem w stanie z nią walczyć. Że jest silniejsza ode mnie. A ja bym chciał, żeby dała mi spokój”, zwierzał się Robert Janson. Źródło: VIVA!, Pomponik
20 lat różnicy i ślub w tajemnicy. Mało kto wierzył w tę miłość. Gwiazda „Zbuntowanego anioła” postawiła wszystko na jedną kartę!
Natalia Oreiro i Ricardo Mollo od lat udowadniają, że ich miłość potrafi przetrwać nawet największe kryzysy. Choć ich związek od początku budził ogromne emocje — przez 20-letnią różnicę wieku, tajemniczy ślub i plotki o zdradzie — para wciąż jest razem. Gwiazda „Zbuntowanego anioła” dziś otwarcie mówi o relacji z muzykiem, którego nazywa największym wsparciem swojego życia.
Koniec roku ma wyjątkowe znaczenie dla Natalii Oreiro, ponieważ właśnie w Sylwestra wyszła za mąż. Artystka jest w związku z muzykiem Ricardo Mollo, a ich relacja była naprawdę burzliwa... Pobrali się po zaledwie pół roku znajomości, w kompletnej tajemnicy. O uroczystości nie wiedzieli nawet ich bliscy. Później mierzyli się z plotkami, dotyczącymi domniemanej zdrady. Wytykano im również dużą różnicę wieku. Na przekór wszystkim udowodnili, że miłość zwycięży! Natalia Oreiro o mężu: kim jest Ricardo Mollo? Rocardo Mollo to argentyński muzyk, wokalista i gitarzysta rockowej formacji Divididos. Przed tym, jak ślubował sakramentalne „tak” gwieździe „Zbuntowanego anioła”, był żonaty z... piosenkarką Ericą Garcią. Jednak związek nie przetrwał próby czasu. Natalię Oreiro poznał w 2000 roku. Gdy wyszło na jaw, że się spotykają, wybuchł obyczajowy skandal. Wszystko dlatego, że Ricardo Mollo jest starszy od aktorki aż o 20 lat. Na przekór wszystkim błyskawicznie podjęli decyzję, że chcą ze sobą spędzić resztę życia. Po zaledwie pół roku para powiedziała sakramentalne „tak”. O ślubie nie wiedział nikt z ich bliskich, nawet rodzice. CZYTAJ TAKŻE: Z Kielc do Hollywood. Marika Domińczyk od lat zachwyca w amerykańskich produkcjach, jej mężem jest znany aktor Oreiro i Mollo pobrali się na pokładzie statku u wybrzeży brazylijskiej wyspy Fernando de Noronha. Ich świadkami byli urzędnik stanu cywilnego i marynarze, którzy uwiecznili wszystko na wideo. Kilkanaście dni później, po powrocie do Buenos Aires, nowożeńcy zorganizowali kolację dla bliskich. O tym, że są już małżeństwem, pochwalili się, wyświetlając film z ceremonii. Od tamtego momentu minęły 25 lat. Gwiazda „Zbuntowanego Anioła” przyznaje, że receptą na udany związek jest silna nić porozumienia, która ich łączy i to, że mają podobne priorytety. „Nie jesteśmy tylko mężem i żoną, ale także towarzyszami życia. Choć jestem kobietą pewną siebie, bywam naiwna i często boję się wszystkiego. Ricardo wierzy we mnie bardziej niż ktokolwiek i rozumie mnie jak nikt inny. W wielu kwestiach mamy podobne zdanie, ale czasami dochodzi między nami do spięć. W większości przypadków z mojej winy”, mówiła szczerze Natalia Oreiro o swojej relacji z mężem w jednym z wywiadów. Kryzys w związku Natalii Oreiro i Ricardo Mollo Jeśli wierzyć mediom, czarne chmury nad ich związkiem pojawiły się kilka lat temu, kiedy Natalia pracowała na planie serialu „Entre Canibales”, w którym grała główną rolę. To właśnie tam, w 2015 roku, piękna gwiazda poznała aktora Benjamina Vicuna, z którym podobno wdała się w płomienny romans. W jednym z późniejszych wywiadów Oreiro zdementowała te doniesienia mówiąc, że są nieprawdziwe i bardzo krzywdzące. Tuż po wyznaniu media przestały rozpisywać się na temat domniemanych romansów, a nawet rzekomego rozwodu pary. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Byli najgorętszą oraz najbardziej kontrowersyjną parą Hollywood. Dziś związek Megan Fox i Machine Gun Kelly'ego stoi pod znakiem zapytania Natalia Oreiro: czy ma dzieci? Syn gwiazdy Para cały czas jest razem. 26 stycznia 2012 roku powitali na świecie pierwsze dziecko. Synkowi, który się urodził, nadali imię Merlín. Natalia i Ricardo chronią jego prywatność, nie pokazując nigdy całej twarzy na zdjęciach, które publikują na Instagramie, jednak od czasu do czasu zamieszczają piękne fotografie, które rozczulają fanów latynoskiej gwiazdy. Rodzinne zdjęcia Natalii Oreiro możesz zobaczyć w galerii.
Są dla siebie największym wsparciem, choć nie brakowało dramatów. Mało kto wie, jak wygląda relacja Jacka Braciaka z transpłciowym synem
Jacek Braciak rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym i stroni od blasku fleszy. W listopadzie 2023 roku zdecydował się jednak na wyjątkowo osobiste wyznanie, ujawniając, że jego dziecko jest osobą transpłciową. Słowa aktora odbiły się szerokim echem. Deklaracja ta stała się początkiem ważnej rozmowy między ojcem a synem o granicach prywatności i potrzebie zgody na coming out. Tak wygląda dziś ich relacja
Niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia prywatnego. Unika medialnego rozgłosu, a na salonach pojawia się głównie wtedy, gdy promuje nowe produkcje filmowe lub angażuje się w zawodowe projekty. W listopadzie 2023 roku Jacek Braciak zdecydował się na bardzo osobiste wyznanie: ujawnił, że jedno z jego dzieci jest osobą transpłciową. „Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada”, wyznał w jednym z wywiadów. Jego słowa odbiły się szerokim echem w mediach i wśród opinii publicznej. Sam aktor nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, jaki wpływ może mieć jego szczerość na życie syna. Jacek Braciak o transpłciowym synu Po tej medialnej deklaracji doszło między ojcem a synem do szczerej rozmowy. Konrad zaznaczył, że przed ujawnieniem tak istotnych informacji powinien zostać zapytany o zgodę. W następstwie tej sytuacji obaj pojawili się razem w wywiadzie udzielonym magazynowi „Replika”. To wspólne wystąpienie stało się okazją do poruszenia wielu trudnych, osobistych tematów związanych z doświadczeniami Konrada jako osoby transpłciowej. W wywiadzie dla magazynu „Zwierciadło” autorka wywiadu, Karolina Morelowska-Siluk, zapytała Jacka Braciaka: „Jest pan ojcem trzech córek. To wolne kobiety?”. W odpowiedzi aktor ujawnił, że wychowuje dwie córki i syna, który jest osobą transpłciową. „Jestem ojcem dwóch córek i syna. Dlatego że moja córka okazała się mężczyzną w swojej istocie, w swoim wnętrzu, myśleniu, więc w tej chwili mam syna. Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada. I tak myślę, że moje dzieci to ludzie wolni”. W dalszej części rozmowy artysta został zapytany, jaki jest jego udział w ich wolności i czy było to coś, na co zwracał uwagę, wychowując dzieci. „Fałszywie postawione jest to pytanie. Może się czepiam nazewnictwa, ale się czepiam. Dawno temu, kiedy moje dzieci były małe, też tak myślałem o swojej roli – mam wychowywać. Czyli nakazywać, kontrolować i tak dalej. Ale potem się okazało, że dzieci są mądre, spostrzegawcze szalenie i jeśli widzą, że mówi się jedno, a robi coś innego, nasze uwagi będą mieć za nic, nie można wybrać bardziej błędnej drogi. Przekonałem się, że z dziećmi trzeba po prostu żyć na ile się da”, podkreślił. CZYTAJ TAKŻE: Po dokonaniu coming outu nigdy tak naprawdę nie poczuł się silny i wolny. Andrzej Piaseczny w poruszających słowach o decyzji sprzed lat Jacek Braciak o wychowywaniu dzieci, rozwodzie i miłości Aktor przyznał, że jego rozwód z żoną odcisnął piętno na wzajemnych relacjach, jednak z biegiem lat obojgu udało się zbudować partnerskie porozumienie, oparte na silnym wzajemnym szacunku. „W moim przypadku to było dość trudne, bo ja się rozwiodłem, niejako zostawiłem je z matką, kiedy miały po kilka lat, ale jakkolwiek to trudne, starałem się po prostu być przy nich, uczestniczyć w ich życiu, pozwalać, żeby one uczestniczyły w moim. To tylko tyle i aż tyle. Starałem się też szanować ich wybory, oduczyć myślenia typu: „byłoby lepiej, gdybyś...”. Nie, dla mnie byłoby lepiej, ale czy dla nich? Niech zrobi maturę, bo ona się przyda. Ale jeśli ona/on nie chce czegoś zrobić, no to nie. Możliwość przeżycia wszystkiego na własny koszt jest bezcenna. Ja mogę tylko być i dbać o bezpieczeństwo, ale to też tylko do pewnego stopnia”, zadeklarował. I ujawnił trudną rodzinną historię sprzed lat. „Moja starsza córka przed wielu laty bardzo poważnie chorowała. Na siłę z jej mamą staraliśmy się ją uzdrowić, a ona tego nie chciała. I wie pani, w chwili, kiedy pogodziłem się z tym, że ona będzie chora, a może nawet odejdzie, wszystko się zmieniło, ona zaczęła zdrowieć, ja też zacząłem mieć się lepiej. Wszystko skończyło się szczęśliwie. Wracam do tego, że czasem trudno pogodzić się z wieloma rzeczami, ale należy to zrobić. Z tym, że ktoś chce żyć na swój rachunek, mimo że jest moim dzieckiem, dla którego chcę najlepiej, bardzo je kocham, także należy się pogodzić. Tu kłania się zasada, której ja już też hołduję, że miłość jest bezwarunkowa”. Jacek Braciak dodał, że ma na myśli miłość w ogóle, nie tylko tę do dzieci. „To bardzo trudne”, zastrzega jednak. Karolina Morelowska-Siluk stwierdziła, że dlatego tak jest, że rodzice bardzo często snują scenariusze dla swoich dzieci. „Ale to pułapka – jasne, że zajęcia dodatkowe, że angielski, że jazda konna, że horyzonty muszą być szerokie, bo wszyscy tak robią. Dziecko płacze, a my powtarzamy: „tak będzie dobrze!”. Tylko dla kogo dobrze? Dla niego czy dla mnie? Bo mam swoje kompleksy...”, zastanawia się aktor. Zwrócił również uwagę, że wielu rodziców swoje życie i swoje wybory ściśle związuje z dziećmi, nie zważają na własne potrzeby, aspiracje i marzenia. „Miałem taki test, nie jestem zbytnio towarzyski, ale ilekroć spotykałem się z rodzicami kolegów i koleżanek moich dzieci, zadawałem im pytanie: „co u ciebie, co słychać?”. I sprawdzałem, o kim zaczną mówić. O sobie czy o swoich dzieciach. Zwykle opowiadali o dzieciach – to chyba jakaś pomyłka... Pamiętajmy też o tym, że istniejemy jako ludzie także w oderwaniu od dzieci, od ich szkoły, zajęć dodatkowych, od zakupów dla nich. Nie wydaje mi się, żeby one były szczęśliwe, będąc dziećmi znerwicowanych, opętanych ich rozwojem rodziców”, zwraca uwagę. I wyjaśnił, że jego rodzice nie mieli na niego gotowego scenariusza. „I za to jestem moim rodzicom bardzo wdzięczny. Nie sądzę, żeby to był ich świadomy wybór, ale tak się stało. Oni byli raczej, jak pamiętam, osłupiali moimi wyborami, ale dali mi robić to, co chciałem, także pozwolili mi popełniać błędy”, zwierzył się na łamach „Zwierciadła” Jacek Braciak. ZOBACZ: Zbudowali swój raj na ziemi, ta jedna rzecz była sprawdzianem dla ich miłości. Margaret odsłania kulisy relacji z KaCeZetem. Mało kto wie, co przeżyli Transpłciowy syn Jacka Braciaka przechodził bardzo trudny czas W wywiadzie, którego ojciec i jego transpłciowy syn udzielili magazynowi Replika, Konrad Braciak opowiedział o swojej trudnej drodze, którą pokonał, aby móc dziś żyć w zgodzie ze sobą. „Przeszedłem przez cały akronim LGBT, tylko w innej kolejności. Najpierw wyoutowałem się jako literka B (osoba biseksualna – przyp. red.), potem L (lesbijka), następnie T (osoba transpłciowa), a na końcu G (gej). Zajęło mi to ładnych parę lat, które nie były dla mnie łatwe”, czytamy w Replice. W pewnym momencie syn Jacka Braciaka stanął oko w oko z myślami o zakończeniu swojego cierpienia, a tym samym życia. „Depresja – tak. Samookaleczania – tak. Myśli samobójcze – też. Przez długi czas. […] Wcześnie zacząłem pić, palić, nie wracałem do domu”, wyznał na łamach magazynu. „[...] Mieszkałem wtedy z mamą. Ona miała wyjechać na kilka dni, miałem już zaplanowane, że mnie nie będzie, gdy wróci. Byłem na spacerze z psem i zadzwoniła siostra. Nie pamiętam, jakie to było pytanie, ale powiedziałem jej, że mam dosyć. Że się wylogowuję”, przyznał Konrad Braciak, ale na szczęście natychmiastowa reakcja kochającej siostry pomogła mu w przejściu przez najgorszy moment, po którym skierował się na terapię. Syn Jacka Braciaka w poruszającym wywiadzie dla „Halo, tu Polsat” opowiedział, jak wygląda proces uzgodnienia płci w Polsce i z czym muszą mierzyć się osoby transpłciowe. 31-latek nie ukrywał emocji, gdy wspominał konieczność pozwania własnych rodziców, co jest obecnie wymagane, by zmienić dane w dokumentach. Jak przyznał, cały proces był dla niego „bardzo upokarzający” i wiązał się z ogromnym stresem oraz koniecznością odpowiadania przed sądem na wyjątkowo intymne pytania dotyczące życia prywatnego i planów związanych z ciałem. Konrad podkreślił też, że jeszcze przed rozpoczęciem medycznej tranzycji wielokrotnie doświadczał wyśmiewania i niezrozumienia ze strony obcych ludzi. Mimo trudnych doświadczeń Konrad Braciak może liczyć na ogromne wsparcie ze strony ojca. Jacek Braciak już kilka lat temu publicznie wyznał, że „ma syna”, czym wywołał ogromne poruszenie w mediach. Choć aktor później przyznał, że powinien był wcześniej uzgodnić tę decyzję z Konradem, dziś obaj otwarcie mówią o swojej relacji i wzajemnej akceptacji. Aktor nie kryje dumy z syna, podkreślając jego odwagę, samodzielność i siłę w walce o własną tożsamość. Konrad z kolei przyznał, że wsparcie rodziny oraz terapia były kluczowe w najtrudniejszym okresie życia, gdy zmagał się nawet z myślami samobójczymi. Dziś pracuje razem z ojcem w Teatrze Współczesnym i coraz śmielej angażuje się w działania wspierające osoby transpłciowe.
Miał żonę i ułożone życie, a ona nie mogła przestać o nim myśleć. Sekret Tyszkiewicz wyszedł na jaw po dekadach
To była historia, która przez dekady rozpalała wyobraźnię widzów i środowiska filmowego. Dwoje wybitnych aktorów, wspólne role i uczucie, o którym długo mówiono jedynie półgłosem....
Gdy spotkali się po raz pierwszy, ona miała zaledwie 22 lata, on był o dziewięć lat starszy. Beata Tyszkiewicz dopiero rozwijała swoją karierę, Stanisław Mikulski miał ułożone życie u boku żony Wandy. Poznali się na planie filmu „Odwiedziny prezydenta” w 1960 roku. Między nimi z miejsca narodziła się więź. O jej naturze spekulowali wówczas wszyscy. Płomienny romans, przyjaźń a może jeszcze coś innego? Ona ujawniła prawdę dopiero pół wieku później... Gdy zmarł, nie szczędziła mu pięknych, wzruszających słów. Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: zakochała się w nim bez pamięci Los pchał ich ku sobie. W latach 60. zagrali razem w kilku filmach. Poznali się w 1960 roku na planie „Odwiedzin prezydenta”: ona wcielała się w Igę, żonę Witolda, on zaś w Pawła Guzińskiego, męża mamy Jacka. Podobno między Beatą Tyszkiewicz a Stanisławem Mikulskim zaiskrzyło już w trakcie pierwszego spotkania... „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie... Wiedziałam, że nasza miłość nie miała przyszłości, ale moja fascynacja nie wygasała. Musiałam kogoś pokochać, a on nadawał się do tego, jak nikt inny”, zwierzała się pierwsza dama polskiego kina w wydanej pół wieku później biografii „Nie wszystko na sprzedaż”. Nie potwierdziła oficjalnie, że chodziło właśnie o Stanisława Mikulskiego, ale znawcy kina i kultury okresu PRLu nie mają co do tego wątpliwości. „Spotykaliśmy się na festiwalach, graliśmy w kolejnych filmach”, dodawała. Twierdziła, że był „po prostu jak z obrazka” oraz że przy nim „czuła się uczuciowo uspokojona” (cytaty za serwisem Pomponik). Ponownie spotkali się w 1963 roku na planie „Skąpanych w ogniu”. Kadr, który został wówczas opublikowany na łamach „Żołnierza Polskiego”, ona określiła po latach mianem „pięknego zdjęcia zakochanych”. Z pewnością sprawił on, że o naturze łączącej ich relacji spekulowano jeszcze bardziej intensywnie... Podobno ekipa filmowa była przekonana o tym, że jest to romans, zaś oni mieli temu nie zaprzeczać. Czy jednak nie był to tylko chwyt związany z promocją dzieła? Dziś powiedzielibyśmy – chwyt marketingowy. „To był dla mnie niezwykle gorący okres. I trudny. Rozstanie z żoną, pokój w lubelskim teatrze jako adres zamieszkania, przeprowadzka do Warszawy. „Skąpanych w ogniu” zapisuję po stronie moich sukcesów w tamtym okresie”, wspominał z kolei Stanisław Mikulski na łamach książki „Niechętnie o sobie”. Nie krył przy tym, że zawsze pozostawał pod przemożnym urokiem Beaty Tyszkiewicz, zaś spotkania z nią były dla niego „chwilami przyjemności”... Gdy rok później zagrali w „Spotkaniu ze szpiegiem”, spekulacje obiegły już całą Polskę. Mieli być praktycznie nierozłączni oraz sprawiać wrażenie zajętych tylko sobą. „Staś mnie po prostu traktował dobrze. On wszystkich ludzi zawsze traktował dobrze”, podkreślała po latach na antenie Radia24.pl aktorka. On chwilę później zagrał Hansa Klossa w „Stawce większej niż życie”. Spadła na niego wielka popularność, która z pewnością była dużym wyzwaniem dla skromnego mężczyzny. Ona sama, gdy była już żoną Andrzeja Wajdy, zagrała gościnnie w jednym z odcinków produkcji. Wcieliła się w piękną i groźną Christin. „W odcinku „Zdrada” rzecz dotyczy tego, w jaki sposób piękna dziewczyna może przysłużyć się Niemcom. Kloss musi rozpracować Christin Kield. Właściwie nie wiadomo do końca, czy jest w niej autentycznie zakochany czy tylko udaje miłość, aby wypełnić zadanie”, wspominał Stanisław Mikulski po latach w książce i dodał, że do tej roli Beata Tyszkiewicz pasowała o wiele bardziej niż inne aktorki tamtych czasów... Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: przyjaźń na lata Ona w 1967 roku została żoną Andrzeja Wajdy. Chwilę wcześniej na świat przyszła ich córka Karolina. Stanisław Mikulski natomiast związał się z kostiumolog Jadwigą Rutkiewicz. Parę dotknęła zresztą bolesna tragedia: ich synowie, bliźniaki Grzegorz i Bartłomiej, zmarli w 1972 roku tuż po porodzie. Dla aktora małżonka była miłością życia. Gdy uległa wypadkowi, po którym doznała paraliżu, czule się nią opiekował. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie Beata Tyszkiewicz na łamach biografii. Ale tych dwoje połączyła więź silniejsza niż miłość: przyjaźnili się bowiem przez kolejne pół wieku. Utrzymywali ze sobą kontakt, darzyli serdecznością. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Nigdy nie potwierdzili, że w latach 60. ich uczucie miało inną naturę niż platoniczna... Do czasu. Gdy Stanisław Mikulski zmarł w 2014 roku, Beata Tyszkiewicz przyznała, że była to miłość jednostronna, niespełniona, czego ona żałowała. Jak widać, nawet jeśli pierwsze małżeństwo aktora przestawało już wówczas istnieć, nie złamał słów przysięgi. „Trudno było nie ulec jego czarowi. Staś do końca pozostał młodym chłopakiem - uroczym, życzliwym, czułym, delikatnym, bardzo wiernym w przyjaźni i miłości... do żony”, stwierdziła bez ogródek w rozmowie z reporterem TVP Info. Wspominała, że ponad wszystko cenił on prywatność. „Był niezwykle wiernym przyjacielem i niezwykle dyskretnym człowiekiem. Staś żył swoim życiem, nikomu sobą nie sprawiając kłopotu”, podkreśliła Beata Tyszkiewicz. I tak właśnie go zapamiętamy... Źródło: Pomponik.pl, O2.pl <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwVMAoV-b60fa27.jpg" width="2348" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Skapani w ogniu" w rezyserii Jerzego Passendorfera, n/z Beata Tyszkiewicz i Stanislaw Mikulski.,Image: 428855423, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="kadr z filmu "Skapani w ogniu"" /> Beata Tyszkiewicz, Stanisław Mikulski, kadr z filmu „Skąpani w ogniu” w reżyserii Jerzego Passendorfera, 1963 rok
Mówili, że nie da rady. Dla niej pokonał swoje najgorsze demony. "Sam przyznał, że był wstrętny"
Miłość, która przyszła w najtrudniejszym momencie i zmieniła wszystko. Tomasz Jakubiak nie był w tej walce sam – u jego boku stała Anastazja, która wierzyła w niego do końca. Ich historia to dowód, że nawet z największych ciemności można wyjść dzięki uczuciu.
Tomasz Jakubiak do końca walczył z chorobą, ale nie był w tej walce sam. U boku miał swoją ukochaną żonę Anastazję, która towarzyszyła mu aż do ostatnich chwil. Ich miłość to gotowy scenariusz na film – pełna dramatów, nadziei i niezwykłej siły. Poznali się, gdy Tomasz był na ostrym życiowym zakręcie – zmagał się z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Ale to właśnie dla niej postanowił zawalczyć o siebie i o przyszłość. W jednym z ostatnich wspólnych wywiadów dla "Dzień Dobry TVN" opowiadali, jak zaczęła się ich historia. Choć los nie był dla nich łaskawy, ich uczucie przetrwało wszystko – aż po kres. Tomasz Jakubiak: początki jego związku z żoną były dramatyczne Początki miłości Tomasza Jakubiaka z żoną były niezwykle trudne: zmagał się on bowiem z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Co więcej, już na pierwszej randce jego przyszła żona zaszła w ciążę, co dla nich obojga było wielkim szokiem... Kucharz postanowił jednak – po szczerych rozmowach z bliskimi przyjaciółmi – że nie zamierza kończyć tej znajomości i chce być obecny w życiu dziecka, które przyjdzie na świat. Ale to wcale nie oznaczało końca problemów... Czytaj także: Żona i syn okazali się dla niego zbawieniem i największą motywacją. Dzięki nim zmienił swoje życie Tomasz Jakubiak zmagał się z uzależnieniem. Mówił, że jest wstrętny Tomasz Jakubiak przyznał, że związek był dla niego przełomem. Był wrakiem człowieka, zmagał się z licznymi demonami, tkwił w wielkiej niepewności, miotał się. Określał siebie mianem człowieka wstrętnego. Ale czuł, że kobieta, która pojawiła się w jego życiu, jest wyjątkowa, że nie chce kończyć tej relacji. Miłość go ocaliła... "Ona walczyła o mnie. Anastazja się uparła. Dzwoniła do mnie, potem ja przyjechałem do niej. Byłem strasznym człowiekiem, w strasznych nałogach, alkoholikiem byłem. Poniekąd byłem też mocno w narkotyki wywalony, więc miałem problem, żeby się w ogóle ogarnąć", przyznał bez ogródek na antenie „Dzień Dobry TVN”. Jego małżonka nie ukrywała, że mimo obaw czuła, że ta relacja ma rację bytu, że Tomasz Jakubiak jest dobrym człowiekiem. "Sam powiedział i przyznał, że był wstrętny. Pomimo tego, że był okropny, to wiedziałam, byłam spokojna o to, że będę miała z nim dziecko, bo widziałam w jego oczach, że on jest dobrym człowiekiem, że nigdy mnie nie skrzywdzi", zapewniła. Problemy były jednak znacznie bardziej poważne. Para nie miała bowiem dachu nad głową, a co gorsza, pandemia koronawirusa sprawiła, że zmagali się z ogromnym finansowym kryzysem. "W tym wszystkim nie mieliśmy gdzie się podziać. Mieszkaliśmy trochę u Anastazji, z jej mamą, trochę u mojego kolegi. Zaczęła się jeszcze pandemia, więc splajtowaliśmy oboje całkowicie. Anastazja w nieruchomościach, ja w telewizji, więc zero eventów, zero wszystkiego. Był bardzo trudny czas dla nas. Ja w tym czasie też nie byłem przyjemnym gościem", podsumował kucharz. Dzięki miłości zawalczył o siebie. Żona wiernie go wspierała Problemy Tomasza Jakubiaka odbijały się na ich związku. "Święty nie był i dawał mi popalić", skwitowała jego małżonka. Ona jednak miała w sobie duże pokłady cierpliwości, tłumaczyła sobie, że jej partner jest człowiekiem zagubionym. "Ja też byłam w mocnym chaosie i tak stwierdziłam, że jak to mówią im trudniejszy partner, tym fajniejsza chyba nauka. I może to było to", wspomina. Uwielbiany kucharz wprost przyznał w reportażu, że miłość go ocaliła i pomogła uporać się z demonami przeszłości. "Cały czas była obok i cały czas walczyła o to, żebym ja się zmienił, żebym wyszedł z nałogów. Walczyła o mnie po prostu jak lew. I się okazało, że przyniosło to super efekt", deklaruje. Ona zaś zaznacza, że – mimo cierpliwości – miała chwile kryzysu i cały proces był dosyć długi i wiele ją kosztował. Tym bardziej, że miała świadomość, że nie rozwiąże głębokich osobistych problemów za ukochanego. Odpuściła i wtedy on zaczął walczyć o siebie i o nich. "Na początku bardzo chciałam wejść w rolę tego ratownika, ale jak osoba uzależniona nie chce wyjść z jakiegoś nałogu, to nie zdziałasz nic, dopóki ta osoba nie będzie chciała z tego wyjść. Na początku to była taka obojętność, później była mocna złość i agresja, a potem myślę, że już doszliśmy do takiego punktu, że stwierdziłam, że po prostu jest mi to obojętne — że albo się zmieni i przestanie, a jak nie, to po prostu się rozstaniemy. Chyba to był taki kluczowy moment, bo już jak odpuściłam całkowicie, to wtedy on właśnie postanowił, że zmieni się i że odstawia wszelkie używki", wspomina. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla "VIVY!" w grudniu 2023 oboje wprost przyznali, że korzystali z pomocy specjalistów. Dzięki temu ułożyli sprawy między sobą i zaczęli skupiać się na rodzicielstwie. Ta wola walki była w nich bardzo silna, choć przyszła dopiero z czasem... "Sytuacja, w jakiej się oboje znaleźliśmy, gdy na pierwszej randce zaszłam w ciążę, stała się dla mnie właśnie wyzwaniem. Najpierw bardzo bałam się zostać samotną matką. Codziennie płakałam. Nie potrafiłam sobie tego wszystkiego poukładać. I skreśliłam Tomka. Gdy odezwał się do mnie po trzech miesiącach, że może byśmy spróbowali uporządkować nasze życie, pomyślałam: dlaczego nie? Nic nie tracę, a mogę tylko zyskać ojca dla swojego syna", wspominała. Czytaj także: Tomek Jakubiak walczył z nałogiem. Nie chciał dopuścić, by spotkał go taki sam los jak ojca
Prosiła o pomoc, ale było już za późno. Błyskotliwą karierę Seleny przerwała tragiczna śmierć. Historia latynoskiej gwiazdy porusza
Selena Quintanilla-Perez, zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami, zdobywając serca fanów na całym świecie i sprzedając ponad 60 milionów płyt. Mimo obiecującej kariery, jej życie zakończyło się tragicznie w 1995 roku. Dziś, w 55. rocznicę jej urodzin, Selena wciąż pozostaje symbolem latynoskiej muzyki, a jej historia inspiruje kolejne pokolenia.
Zachwycała urodą i oryginalnym głosem. Była pierwszą latynoską piosenkarką, która zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami. W sumie sprzedała na całym świecie ponad 60 milionów płyt. Była też zdobywczynią prestiżowej nagrody Grammy. Jednocześnie została okrzyknięta królową stylu. Na scenie czarowała wielobarwnymi kreacjami i naturalnym pięknem. Kiedy wszyscy myśleli, że przed młodą artystką wielka, długoletnia kariera, niespodziewanie doszło do okrutnej tragedii. W wieku zaledwie 23 lat Selena Quintanilli-Perez została brutalnie zamor*owana. Śmiertelny strzał oddała była szefowa fanklubu wokalistki a osobiście jej przyjaciółka. Oto wstrząsająca historia latynoskiej gwiazdy Seleny, której kres życia nastąpił zbyt wcześnie… Dziś, 16 kwietnia, świętowałaby 55. urodziny. Historia Seleny Quintanilli-Perez. Kim była bohaterka filmu z Jennifer Lopez? Życie prywatne, kariera Wszyscy wróżyli jej wielką, międzynarodową karierę. Była porównywana do Madonny. Niestety, jej życie zakończyło się tragicznie. Jak do niego doszło? Selena Quintanilla-Perez przyszła na świat 16 kwietnia 1971 roku w Lake Jackson w Teksasie. Talent odziedziczyła po ojcu, Abrahamie Issacu Quintanilli, który był wokalistą, kompozytorem oraz producentem. Założył w latach 50. formację Los Dinos, w której niemal trzy dekady później – w całkowicie zmienionym składzie – pierwsze muzyczne kroki zacznie stawiać jego córka. Już w wieku trzech lat rodzice i dwójka starszego rodzeństwa zauważyli, że Selena ma niebywały talent, który zaczął objawiać się pełniej, gdy skończyła sześć lat. W 1980 dołączyła do zespołu założonego przez ojca, który chwilę później przybrał nazwę Selena y Los Dinos i był już zupełnie inną formacją niż w latach 50. Grali w niej brat Seleny Abraham III (bas) i siostra Suzette (perkusja). Najmłodsza z rodu była jego wokalistką, występowali razem do momentu jej śmierci. Koncertowali w całym Teksasie, zarówno w restauracjach, jak i na weselach – z uwagi na trudną wówczas sytuację finansową rodziny. Tworzyli w nurcie nazywanym Tejano (rodzaj muzyki latino, który szczególnie upodobali sobie zamieszkujący Teksas Meksykanie). Był zdominowany przez mężczyzn. Nic dziwnego, że formacji odmawiano między innymi udziału w różnych festiwalach. Pierwszą płytę zespół wydał w 1983 roku (nie była jednak dystrybuowana). Początkowo skupiali się bardziej na występach i małych koncertach. Jednak Selena zaczęła zdobywać coraz większą popularność, jej kariera nabierała rozpędu: śpiewała już nie tylko w jednym stanie USA, lecz w całej Ameryce, także tej południowej. Podbijała przede wszystkim rynki hiszpańskojęzyczne, szczególnie ukochał ją Meksyk. W 1987 roku nastąpił ważny zwrot w karierze Seleny: zdobyła tytuł Wokalistki Roku na rozdaniu prestiżowych Tejano Music Awards. Tytuł ten przyznawano jej zresztą przez kolejnych 9 lat z rzędu. I to właśnie za jego sprawą kilka lat później podpisała kontrakt z EMI Latin, wytwórnią stworzoną specjalnie dla niej przez Jose Behara. Mężczyzna nie miał wątpliwości, że z takimi możliwościami i wrażliwością Selenę czeka międzynarodowa kariera. Nazywał ją drugą Glorią Estefan i latynoską odpowiedzią na Madonnę. Tak rozpoczęła się jej kariera solowa. Pierwszy album, noszący po prostu tytuł „Selena”, ukazał się na rynku w październiku 1989 roku. Czytaj także: Natalia Niemen szukała pracy jako sprzątaczka. Teraz ma żal do swojego znajomego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYKcxM1-c1c0345.jpg" width="2000" height="1367" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena performs at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena na scenie, kwiecień 1994 Szybko okazało się, że nastolatka nie spoczywa na laurach i jest typem wokalistki poszukującej, która świetnie radzi sobie także w stylistyce latino pop i r'n'b. Nie zamykała się w obrębie jednego gatunku, szukała nowych sposobów artystycznego wyrazu. Mimo że na scenie działała nieco ponad dekadę, w tym zaledwie kilka lat solo, wylansowała wielkie hity. Do tych najbardziej znanych należą „Baila Esta Cumbia”, „Como la Flor”, „Amor Prohibido”, „Bidi Bidi Bom Bom”, „No Me Queda Más” oraz „Dreaming of You”. A życie prywatne? 2 kwietnia 1992 roku wyszła za mąż. Jej wybrankiem został gitarzysta zespołu Los Dinos, Christopher Gilbert „Chris” Pérez. Związek musiał jednak przejść poważną próbę: nie zgadzał się na niego ojciec Seleny. Wyrzucił nawet ukochanego córki z zespołu! Dlatego właśnie zdecydowali się uciec i wziąć ślub w tajemnicy. Opłaciło się: Abraham Quintanilla koniec końców przeprosił zięcia i przyjął go ponownie do formacji. Para nie doczekała się jednak dzieci. Selena była osobą bardzo rodzinną, miała świetny kontakt z rodzicami oraz dwójką rodzeństwa – mimo że jej ojciec był dosyć zaborczy. Szanowali się, kochali i wspierali. Abraham troszczył się zresztą o działalność biznesową sławnej córki, był także jej managerem. Z kolei brat komponował utwory i je produkował. Czytaj też: Straciła ojca, gdy miała 6 lat. Córka Waldemara Goszcza dziś zachwyca wyglądem i spełnia się jako matka View oEmbed on the source website Lansowała hit za hitem, kraje hiszpańskojęzyczne oszalały na jej punkcie. Wydała cztery świetnie przyjęte przez fanów i krytykę albumy – każdy był bardziej popularny niż poprzednik. Szybko stało się jasne, że kariera międzynarodowa jest kwestią czasu. Tym bardziej, że 1 marca 1994 roku zdobyła najważniejszą nagrodę muzyczną – Grammy – za album koncertowy „LIVE! Selena”. Nagrała anglojęzyczną płytę, która miała być w jej karierze przełomem. Zawierała utwory popowe, latino, pop rockowe. W tym samym roku wypuściła również na rynek linię ubrań sygnowaną własnym imieniem, która okazała się hitem sprzedaży. Dlatego też założyła dwa butiki i salony piękności w Corpus Christi oraz w San Antonio w Teksasie, których właścicielem była jej firma Selena Etc. Inwestycja okazała się strzałem w dziesiątkę, oba zaczęły przynosić znaczące wpływy: w pierwszych miesiącach było to aż 5 milionów dolarów! Artystka ujawniła także talent aktorski. Zagrała w popularnej meksykańskiej telenoweli „Dos Mujeres”. Poświęcała się również działalności charytatywnej, pomagając fundacjom walczącym z biedą i zrównującym szanse edukacyjne dzieci i młodzieży. Czytaj także: Eleni i jej mąż są razem od ponad 45 lat. Razem przetrwali największą tragedię Kim była Yolanda Saldívar? Niestety, na początku marca 1995 roku ojciec Seleny otrzymał informację od pracowników butiku, że firma założona przez córkę zaczęła mieć kłopoty finansowe. Było to o tyle zaskakujące, że do tej pory radziła sobie świetnie, była niemal kurą znoszącą złote jaja. Cień podejrzeń padł na 35-letnią Yolandę Saldívar, przyjaciółkę artystki i menadżerkę butików. Kobieta miała przywłaszczyć sobie część dochodów. 8 marca doszło do konfrontacji, po której w jej winę uwierzyła nawet Selena. Decyzja mogła być tylko jedna: odsunięcie jej od wszelkiej działalności związanej z artystką. Tak też się stało. Jak się poznały? W 1991 roku po jednym z koncertów. Yolanda zaproponowała wówczas stworzenie fan clubu artystki w San Antonio. Z zawodu była pielęgniarką. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, skupił tysiące sympatyków talentu Seleny. Rodzina zaufała kobiecie, wokalistka zaprzyjaźniła się z nią i zaczęła wprowadzać w swój świat. Także ten biznesowy. Dlatego gdy padł pomysł otwarcia butików w 1994 roku, pieczę nad nimi powierzono właśnie Yolandzie. Ta nie spełniła pokładanych w niej nadziei: nie dość, że dopuściła się malwersacji finansowych, to jeszcze źle traktowała innych pracowników. Nikt nie podejrzewał jednak, że ma na punkcie Seleny obsesję i tak łatwo nie odpuści. Szukała sposobu, by zemścić się i wziąć odwet za – w swoim mniemaniu – upokorzenie, którego doznała. I być może historia nie miałaby tragicznego finału, gdyby już nigdy nie doszło do spotkania wokalistki z byłą fanką (Abraham zabronił jej kontaktować się z Seleną). Tym bardziej, że cała sprawa miała znaleźć swój finał w sądzie. Stało się jednak inaczej... Zobacz też: Za księdzem z Ptaków ciernistych krzewów szalały wszystkie kobiety. Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę... View oEmbed on the source website Jednak w piątek 31 marca 1995 roku Yolanda poprosiła Selenę o spotkanie w motelu Days Inn w Corpus Christi w Teksasie. Pretekstem miał być zwrot dokumentów podatkowych firmy. Doszło do kłótni. W akcie agresji Yolanda wyciągnęła w pewnym momencie zakupioną wcześniej broń i groziła artystce. Ta, przerażona, zaczęła uciekać. Padł jeden strzał: 23-latka została ugodzona w prawe ramię. Kula przebiła tętnicę. Była godzina 11:48. Wbiegła do lobby (udało jej się przebyć odległość około 120 metrów), zdążyła jeszcze poprosić o pomoc i wykrzyknąć „Yolanda w pokoju 158” zdradzając tym samym, kto strzelił i w którym miejscu, po czym straciła przytomność (relacja za Onet.pl). Po 10 minutach przewieziono ją do szpitala, lekarze natychmiast zabrali ją na salę operacyjną. Jednak o 13:05 potwierdzono najgorsze. Selena odeszła tuż przed 24. urodzinami. Oficjalną przyczyną śmierci była utrata znacznej ilości krwi i zatrzymanie akcji serca. Kula uszkodziła bowiem tętnicę. Gdyby trafiła milimetr niżej lub wyżej, Selena prawdopodobnie by przeżyła. Wiadomość o jej stracie wstrząsnęła milionami fanów na świecie i całym show-biznesem. Hołd Selenie oddali m.in. Elton John, Madonna, Julio Iglesias i Gloria Estefan. Pogrzeb odbył się 4 dni po tragicznych wydarzeniach, 3 kwietnia 1995 roku w Corpus Christi w Teksasie. Udział w nim wzięły tysiące ludzi. Do księgi kondolencyjnej wpisało się 80 tysięcy osób. Dwa tygodnie później, 12 kwietnia, gubernator Teksasu, którym był wówczas przyszły prezydent George W. Bush, ustanowił na terenie stanu 16 kwietnia (dzień urodzin piosenkarki) „Dniem Seleny”. Jest on obchodzony do dziś. Kobieta, która odebrała jej życie początkowo starała się uciec z miejsca tragedii. Została jednak osaczona przez policję. Groziła wówczas nawet, że popełni samob*jstwo. W negocjacje zaangażowano przedstawicieli FBI. Kobieta oddała się w ręce władz po 9 godzinach rozmów. Yolandzie Saldívar została wymierzona sprawiedliwość. Proces rozpoczął się jeszcze w tym samym roku, wyrok zapadł 23 sierpnia. Obrona starała się przekonać ławę przysięgłych, że do postrzelenia doszło przypadkowo. Ci jednak nie dali temu wiary. Kobieta została skazana na dożywocie. Została osadzona w więzieniu Gatesville. Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW2j7Ak-e26ecf8.jpg" width="1322" height="2000" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena backstage before her performance at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena, kwiecień 1994 Selena: pośmiertny album i serial Netflixa Trzy miesiące po śmierci Seleny na rynku ukazał się jej długo oczekiwany anglojęzyczny album „Dreaming of you” i zaliczył spektakularny sukces. Jak podaje Onet, „zadebiutował na szczycie amerykańskiej listy Billboard 200 i w samych Stanach rozszedł się w blisko dwumilionowym nakładzie, co nie udało się wcześniej żadnemu wydawnictwu zawierającemu częściowo hiszpańskojęzyczne piosenki”. Selena wciąż pozostaje dla wielu ikoną. Utorowała w USA ścieżkę innym artystkom latynoskim, które bez niej miałyby znacznie trudniejszy start. Dziś śmiało może być nazywana matką sukcesu Jennifer Lopez. Nic dziwnego, że kolejni twórcy sięgają do życiorysu wokalistki. 4. grudnia 2020 roku na platformie „Netflix” miał premierę serial biograficzny „Selena - The Series”. Opowiada o losach niezwykłej artystki, przed którą w latach 90. świat stał otworem. W tytułową bohaterkę wciela się Christian Serratos, znana widzom jako Rosita z „The Walking Dead”. Serial doczekał się dwóch sezonów. View oEmbed on the source website Selena – film z Jennifer Lopez. Ciekawostki A sam film „Selena” z 1997 roku? Produkcja miała swoją premierę 21 marca 1997 roku, w przeddzień drugiej rocznicy śmierci artystki. O powstanie tego filmu zabiegał ojciec Seleny, Abraham Quintanilla. W rolę główną wcieliła się... właśnie Jennifer Lopez, dla której okazała się ona przełomem – także finansowym. Zdobyła wówczas miano najlepiej opłacanej latynoskiej aktorki w historii Hollywood. Kogo jeszcze rozważano do roli? W castingu wzięło udział aż 2 tysiące dziewcząt w różnym wieku. Pierwotnie twórcy zaproponowali angaż Salmie Hayek. Ta jednak odmówiła, ponieważ wiedziała, że będzie ubiegała się o rolę Fridy Kahlo w filmie „Frida”, który miał swoją premierę pięć lat później. Jak podaje serwis zloteprzeboje.pl, „nie chciała wcielać się w postaci dwóch różnych meksykańskich bohaterek”. Początkowo Jennifer Lopez zamierzała wykonywać wszystkie utwory Seleny na żywo. Producenci podjęli jednak decyzję, że użyją nagrań z płyt, zaś odtwórczyni głównej roli będzie jedynie poruszała do nich ustami. Nie była z tego powodu zadowolona, ale musiała fakt ten zaakceptować. By wypaść jak najbardziej wiarygodnie, zdecydowała się nawet zamieszkać na kilka tygodni z rodziną Seleny! Chciała zrozumieć tę postać, środowisko, z którego wyrosła oraz jej najbliższych, którzy mieli na artystkę bardzo duży wpływ. Udało się. Film odniósł wielki sukces i zapewnił jej status megagwiazdy. W produkcji, z uwagi na realizację scen koncertowych, potrzebnych było wielu statystów. Łącznie zaangażowano do nich aż 70 tysięcy osób! Część była wiernymi fanami Seleny, dlatego też wystąpili w filmie, rezygnując z wynagrodzenia. „W scenie, w której po raz pierwszy pojawia się Chris Perez (Jon Seda), zbliżenie jego dłoni grających na gitarze to naprawdę zbliżenie dłoni prawdziwego Chrisa Pereza”, czytamy na stronie zloteprzeboje.pl. Produkcja do dziś jest regularnie emitowana przez stacje na całym świecie. Zaś życiorys Seleny nieustannie inspiruje... Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana Zwiastun filmu „Selena” z 1997 roku: View oEmbed on the source website Jennifer Lopez w filmie Selena z 1997 roku: Rola ta była dla Jennifer Lopez przełomowa – także pod względem finansowym!
Wyjechała po nowe życie. Trafiła w pułapkę, z której nie było ucieczki. Historia Anuli z „Wojny domowej” poraża
Miała przed sobą wielką karierę i życie jak z marzeń. Los napisał jednak dla niej zupełnie inny scenariusz – pełen bólu, samotności i dramatycznych wyborów. Dziś Elżbieta Góralczyk obchodziłaby 76. urodziny. Jej historia wciąż porusza i nie daje o sobie zapomnieć.
To miała być historia z happy endem. Zamiast bajki – koszmar. Życie Elżbiety Góralczyk, gwiazdy kultowej „Wojny domowej”, przypomina scenariusz wstrząsającego filmu – pełnego dramatów, złamanych marzeń i bolesnych decyzji. Aktorka, którą widzowie pokochali jako Anulę, dziś obchodziłaby 76. urodziny. Choć jej kariera zapowiadała się obiecująco, prywatnie przyszło jej zmierzyć się z doświadczeniami, które na zawsze odcisnęły piętno na jej życiu. Elżbieta Góralczyk: o jej udziale w "Wojnie domowej" zadecydował przypadek Na casting trafiła przypadkiem po tym, jak usłyszała ogłoszenie w telewizji. Nie powiedziała rodzicom o swoich planach. Pokonała pokaźną grupę konkurentek i otrzymała angaż – było to spełnienie jej wielkiego marzenia. Elżbieta Góralczyk w „Wojnie domowej” zagrała siostrzenicę Ireny, Anulę. Gdy serial Jerzego Gruzy trafił na antenę w 1965 roku, miała zaledwie 15 lat. Mimo dużej popularności został zdjęty po jednym sezonie z powodów politycznych. W jednym z odcinków bowiem pies oddał mocz na jeden z numerów partyjnej „Kultury” (było to zupełnie przypadkowe), co nie spodobało się komunistycznym działaczom. Jego wrogiem z uwagi na to, jak została przedstawiona w nim młodzież (beztroska, mająca za nic narodowe święta, niezbyt zainteresowana partyjnymi ideologiami), miał być sam Władysław Gomułka. Decyzja była zatem nieodwołalna mimo tego, że produkcja została świetnie odebrana przez widzów. Elżbieta Góralczyk: dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Elżbieta Góralczyk nie porzuciła marzenia o aktorstwie. Czekała na kolejne propozycje, ale te do niej nie napływały. Próbowała swoich sił jako modelka, zagrała jeszcze dwie mało znaczące role w „Nosie” i „Życiu na gorąco”, zaś później postanowiła pójść inną ścieżką. Zdała maturę, ukończyła szkołę charakteryzatorską i znalazła zatrudnienie w TVP. Aż pewnego dnia jej znajomy, malarz, zaprosił ją do Wiednia, w którym wystawiał swoje prace. „Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Nie podejrzewała wówczas, że decyzja ta okaże się dla niej koniec końców tragiczna... Czytaj także: Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Anula (Elżbieta Góralczyk) i Paweł (Krzysztof Musiał-Janczar) w „Wojnie domowej”, 1965 Elżbieta Góralczyk: jej mąż pochodził z Austrii, to było toksyczne małżeństwo W trakcie pobytu początkowo wszystko szło, jak należy. Zwiedziła miasto, dobrze bawiła się w towarzystwie znajomego. Ale pod jego koniec poznała pewnego mężczyznę, Austriaka, majętnego prawnika. Zwrócił jej uwagę niemal od razu tym, że nie był nachalny, wydawał się człowiek poważnym, zdystansowanym. Nie wiedziała jednak wówczas, że nie jest to jedynie poza na potrzeby pierwszego spotkania. Mimo zauroczenia wróciła do Polski. On odwiedził ją po dwóch miesiącach. Ten czas był dla nich szczególny – często z kimś się spotykali, chodzili w odwiedziny do przyjaciół, znajomych. Jemu wyraźnie taki tryb życia odpowiadał, był tym wręcz zafascynowany. „Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: . Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Koniec końców uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Wzięli ślub, w kwietniu 1975 roku na świecie pojawiła się ich córka Dominika. Ale dla Elżbiety Góralczyk dom stał się więzieniem. Jej mąż był osobą toksyczną, wiecznie niezadowoloną, stawiającą kolejne wymagania, których nikt i nic nie było w stanie spełnić. Wprost określała go później mianem tyrana i furiata. Miał wpędzić ją w nie lada kompleksy i traktować jak służącą. „Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko, co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Czytaj także: Jerzy Kosiński był z Kiki do końca, to ona została oficjalnie wdową po pisarzu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl2wVpZ-69b1b57.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1968. Elzbieta Goralczyk - aktorka, znana z serialu telewizyjnego "Wojna domowa".,Image: 428683895, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Elzbieta Goralczyk - aktorka" /> Elżbieta Góralczyk, aktorka znana z serialu telewizyjnego „Wojna domowa”, Warszawa 1968 rok Elżbieta Góralczyk: za to małżeństwo przypłaciła zdrowiem Przez te wszystkie lata robiła, co mogła, by zdobyć jego uznanie i przychylność. Odgrywała swoją najbardziej dramatyczną, wymagającą rolę – perfekcyjnej żony, która w oczach męża perfekcyjna nigdy nie była i nie będzie. Mimo nadludzkich wręcz starań, zawsze była przez niego odtrącana, wyszydzana i piętnowana. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, mówiła rozgoryczona w wywiadzie dla „Faktu”. Zabronił jej przyjmować w domu jakichkolwiek gości, gdy próbowała z nim dyskutować, denerwował się i wszczynał awanturę. Ją takie warunki życia kosztowały zdrowie. Najpierw to psychiczne, bo zachorowała na depresję. Później zdiagnozowano u niej groźną chorobę nerek, która przekształciła się w nowotwór. W tym niewyobrażalnie trudnym czasie nie mogła liczyć na nikogo. Była sama i przejmująco samotna. „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. Gdy jej córka miała 16 lat, podjęła decyzję o rozwodzie. Miała dość. Być może poczuła, że jest wyzuta z sił i bezradna wobec męża, który okazał się tyranem. Gdy mu powiedziała, że odchodzi, wpadł w szał. Miał wygrażać, że zostawi ją z niczym i tej obietnicy dotrzymał. Elżbieta Góralczyk zdawała sobie sprawę, że nie ma szans: wszyscy go znali, był osobą poważaną w środowisku. Wpływową. Ale na niej nie robiło to wrażenia – była przygotowana na wszystko, chciała po prostu świętego spokoju. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, stwierdzała ze smutkiem po latach. Elżbieta Góralczyk: relacja z córką Za swoją wolność Elżbieta Góralczyk zapłaciła najwyższą cenę – straciła kontakt z ukochaną córką. Po rozwodzie dziewczynka została przy ojcu i obwiniała matkę za rozpad rodziny. Aktorka próbowała wrócić z dzieckiem do Polski, jednak usłyszała, że córka czuje się Austriaczką. Zdecydowała się więc pozostać w Wiedniu, by być blisko Dominiki i próbować odzyskać z nią relację – niestety, bezskutecznie. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, deklarowała. Odeszła 16 stycznia 2008 roku w wieku 57 lat, samotna i wyniszczona chorobą. Jej grób znajduje się na cmentarzu Sievering w Wiedniu. Informacja o śmierci aktorki dotarła do Polski z opóźnieniem – według różnych źródeł wynosiło ono od dwóch tygodni do nawet dwóch miesięcy. „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. I czytając o jej losach, trudno się z tym nie zgodzić... Czytaj także: Maria Broniewska była gwiazdą filmu „Ulica Graniczna”. Los nie szczędził jej dramatów Źródło: Fakt.pl, Swiatseriali.interia.pl, Se.pl Elżbieta Góralczyk, wrzesień 1997 roku. Ostatnie dostępne zdjęcie aktorki, 11 lat przed śmiercią
Był bożyszczem kobiet i ikoną kina. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach wyjawił prawdę
Był ikoną, bożyszczem kobiet i jednym z największych gwiazdorów swojej epoki. Richard Chamberlain zachwycał talentem i urodą, a jego role śledziły miliony widzów na całym świecie. Jednak za perfekcyjnym wizerunkiem kryła się tajemnica, którą ukrywał przez niemal 70 lat. Gdy w końcu ją ujawnił, świat był w szoku.
Ikona lat 80., idol kobiet, bohater wielkich ról, by wspomnieć tylko angielskiego żeglarza majora Johna Blackthorne/Anjin-sana w miniserialu NBC „Szogun” z 1980 roku oraz księdza Ralpha de Bricassarta w produkcji „Ptaki ciernistych krzewów”. Richard Chamberlain przez dekady ukrywał swoją prawdziwą tożsamość. Dopiero po 70 latach zdecydował się powiedzieć światu prawdę. Kulisy jego życia prywatnego i zawodowego zaskakują do dziś. Richard Chamberlain – bożyszcze kobiet i idol z ekranu. Sukces był mu pisany Był skazany na sukces. Przyszedł na świat 31 marca 1934 roku w światowej stolicy kina, czyli w... Los Angeles. A dokładniej w sławnej dzielnicy Beverly Hills. Jego matka również przejawiała talenty artystyczne: była bowiem śpiewaczką. Ojciec z kolei był pracownikiem fizycznym, zatrudnionym w fabryce, a także sprzedawcą. Prywatnie udzielali się przez lata jako członkowie Anonimowy Alkoholików. Na ten temat nie ma jednak zbyt wielu informacji w sieci... Richard Chamberlain wychowywał się ze starszym bratem Billem. Rozpoczął swoją aktorską drogę w wieku 25 lat, debiutując w jednym z odcinków serialu „Alfred Hitchcock przedstawia”. Przełomem okazała się rola doktora Kildare’a w serialu „Dr Kildare”, za którą zdobył Złotego Globa w 1963 roku jako „najlepszy aktor telewizyjny”. Czytaj także: Ukrywał orientację, lecz przy ukochanym nabrał pewności siebie. Historia Richarda Chamberlaina i Martina Rabbetta Od lat 60. wzdychały do niego miliony. Richard Chamberlain był nie tylko utalentowanym aktorem, ale także jednym z najbardziej pożądanych mężczyzn Hollywood. Mimo że miał na koncie wiele ról, światową popularność przyniosły mu dwa miniseriale: „Szogun” z 1980 roku, w którym wcielił się w postać angielskiego żeglarza Johna Blackthorne’a, oraz „Ptaki ciernistych krzewów”, gdzie zagrał księdza Ralpha de Bricassarta. Za obie kreacje otrzymał Złote Globy. Gdy emitowano ten serial, czas się zatrzymywał. Oglądały go całe rodziny. Był fenomenem międzypokoleniowym. Dlaczego? Wydaje się, że jego siła tkwiła w doskonałym doborze obsady, zręcznej fabule i po prostu trafiała do ludzkich serc. On – inteligentny, skromny i nieziemsko przystojny. Ona piękna, delikatna i niewinna. Historią księdza Ralpha de Bricassarta oraz australijskiej dziewczyny z prowincji Meggie Cleary (w tej roli Rachel Ward) żyli w latach 80. wszyscy. „Ptaki ciernistych krzewów”, oparte na bestsellerowej powieści o tym samym tytule autorstwa Australijki Colleen McCullough, okazały się niebywałym sukcesem na całym świecie. Amerykańskie linie lotnicze zdecydowały się nawet na wyemitowanie jednego z odcinków na pokładzie tak, by pasażerowie nie przegapili dalszych losów popularnej wówczas pary. Oboje zresztą uwielbiali ze sobą pracować, co po latach przyznał sam Richard Chamberlain. To z kolei rodziło wówczas spekulacje, że uczucie, które odgrywali na małym ekranie, przeniosło się również na rzeczywistość. Prawda była jednak zupełnie inna. Doświadczony aktor był dla młodszej koleżanki mentorem. Doradzał jej i niemal prowadził za rękę na planie. „Byłam zielona, a Richard miał więcej doświadczenia. Uczyłam się od niego. Miałam wrażenie, że rzeczywiście jesteśmy w związku”, wspominała po latach. Serdeczne relacje utrzymywali zresztą do samego końca... View oEmbed on the source website „Ptaki ciernistych krzewów” ukazywały dylemat moralny księdza i tym samym przełamywały pewne społeczne tabu, związane z celibatem. Wzruszał i gorszył. Zachwycał i dotykał najbardziej intymnych sfer społecznej moralności. Rodził wiele pytań, na część z nich nie dawał gotowej odpowiedzi. Mimo że realizował wzorzec romansowy, daleki był od banału. Nawet jeśli pewne treści zostały w niego wplecione dosyć naiwnie, to z wielkim wyczuciem i smakiem. Ralph de Bricassart w miniserialu ABC jest człowiekiem uwikłanym w powinność i namiętność. W pewnym momencie wypowiada do swojej ukochanej słowa, które są kwintesencją produkcji: „Moja kara to wieczna niepewność, czy kocham Boga bardziej niż ciebie”. Kobiety i mężczyźni na całym świecie śledzili ich losy z zapartym tchem. Konstrukcja fabularna sprawiała, że do końca nie było wiadomo, jak zakończy się historia nieszczęśliwych kochanków i łączącego ich grzesznego uczucia... Za tymi rolami szła wielka, przytłaczająca wręcz popularność. Fanki nie mogły się oprzeć jego urokowi – w szczycie kariery odbierał nawet półtora tysiąca listów dziennie. Przystojny, czarujący, utalentowany, z nienagannymi manierami, ugruntował swoją pozycję jako symbol seksu, mimo że przez lata ukrywał istotny aspekt swojego życia... Richard Chamberlain (jako ksiądz Ralph de Bricassart) oraz młodziutka Rachel Ward (jako Meggie) na planie „Ptaków ciernistych krzewów”, 1982/1983 rok Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę Nic dziwnego, że twórcy zabiegali o jego udział w swoich produkcjach. Dzięki temu wystąpił m.in. w „Juliuszu Cezarze”, „Czterech muszkieterach”, „Portrecie damy”, „Hrabim Monte Christo”, „Płonącym wieżowcu”, „Pantofelku i róży” czy „Człowieku w żelaznej masce”. Uroda sprawiła, że chętnie obsadzano go w rolach silnych mężczyzn i amantów, którym nie jest w stanie oprzeć się żadna kobieta. Wizerunek ten potwierdziły jeszcze dwa miniseriale z lat 80.: „Szogun” z 1980 roku oraz właśnie „Ptaki ciernistych krzewów”. I mimo że na pozór niczego mu nie brakowało, życie Richarda Chamberlaina dalekie było od ideału. Wszystko za sprawą tajemnicy, którą skrywał przez niemal 70 lat... Gdy prawda wyszła na jaw, wszystkie jego fanki westchnęły z wielkim zawodem. Richard Chamberlain, maj 1990 Richard Chamberlain, 1997 rok Skrywana przez dekady prawda. Coming out aktora w wieku 68 lat Po raz pierwszy spekulacje dotyczące prawdziwej orientacji seksualnej serialowego księdza Ralpha pojawiły się pod koniec lat 80. ubiegłego wieku. Wówczas to, w grudniu 1989 roku, francuski magazyn dla kobiet „Nous Deux” określił go mianem homoseksualisty. Jednak on konsekwentnie milczał. Prawdę wyjawił dopiero w 2003 roku, gdy wydał autobiografię. Miał wówczas 68 lat. Nie tylko potwierdził w niej, że jest gejem, lecz także wyznał, że od ponad 30 lat jest w stałym związku z aktorem Martinem Rabbettą! CZYTAJ TAKŻE: Traci nadzieję, że odbuduje relacje z córką. "Długo bolało mnie serce", mówi Kostek Yoriadis „Kiedy dorastałem, bycie gejem, bycie niemęskim było zakazane. Dlatego musiałem ukrywać tę część samego siebie, bałem się jej. Teraz mogę o tym mówić otwarcie, już nie boję się do tego przyznać”, zwierzył się w programie „Dateline NBC” (cytat za Plejada.pl). W innym przyznał, że bał się dokonać coming outu z uwagi na swój wizerunek i ewentualny brak ról. Jednak zaryzykował... Richard Chamberlain z długoletnim partnerem (po skrajnej prawej) już po rozstaniu, maj 2014 (w środku aktor Neil Patrick Harris) <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbxR4Mn-c0075f1.jpg" width="2315" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MAY 27: (L-R) Richard Chamberlain, Neil Patrick Harris and Martin Rabbett pose backstage at "Hedwig and The Angry Inch" on Broadway at The Belasco Theater on May 27, 2014 in New York City. (Photo by Bruce Glikas/FilmMagic)" title="Celebrities Visit Broadway - May 27, 2014" /> View oEmbed on the source website Dla niektórych prawda była trudna do przyjęcia. Wcześniej wiele spekulowano na temat jego intymnych relacji z kobietami. Spotykał się m.in. z Sharon Hugueny (1962), Chris Noel (1964-65) i Joan Marshall (1965-66). Jednak mało kto wiedział, że prawdziwą miłość poznał w 1977 roku (według niektórych źródeł dwa lata wcześniej). Wówczas spotkał o 19 lat młodszego Martina Rabbetta. Został on menadżerem Richarda Chamberlaina. Związek zalegalizowali w 1984 roku, po siedmiu latach od momentu poznania się. Wydawało się, że są parą idealną. Wszyscy, którzy ich poznali stwierdzili, że są dla siebie stworzeni. By odpocząć od medialnego zgiełku, przeprowadzili się na Hawaje. „Kocham swoje życie takim, jakie jest. Jestem dumny z mego związku. Właściwie, to jestem dumny z samego siebie”, podkreślał w wywiadzie. Niestety, jedna decyzja aktora „Ptaków ciernistych krzewów” zakończyła tę relację... Richard Chamberlain w latach 60. XX wieku Richard Chamberlain: rozstanie z partnerem, życiowe zmiany Mimo że grywał rzadziej, miał szczęście do produkcji, które zdobywały popularność. Tak było choćby z serialami „Dotyk anioła”, „Gotowe na wszystko” czy „Bracia i siostry”. W filmach pojawiał się znacznie rzadziej. Ta ostatnia wielka rola to skorumpowany gubernator w „Blackbeard” sprzed niemal 20 lat... Wiosną 2010 roku Richard Chamberlain podjął dosyć zaskakującą i niespodziewaną decyzję o powrocie do rodzinnego Los Angeles. Chciał rozwijać karierę i przebywać w miejscu, w którym mógł liczyć na bardziej intratne propozycje zawodowe. Partner nie zamierzał jednak opuszczać Hawajów. Dlatego też decyzja o rozstaniu była nieunikniona... Czytaj także: Od ponad 30 lat mieszka w USA, odnalazł miłość i spełnia się artystycznie. Tak wygląda życie Marka Probosza W ostatnich latach życia aktor poświęcił się malarstwu i poezji. Tworzył obrazy, pisał haiku, a jego dzieła – m.in. „Age and Wisdom” (Wiek i mądrość) oraz „Somewhere Within” (Gdzieś wewnątrz nas) – zyskiwały uznanie wśród kolekcjonerów. Choć był wobec swojej twórczości bardzo krytyczny, kontynuował artystyczną drogę z humorem i dystansem do siebie. „Żaden ze mnie wielki pisarz. Ale pisanie okazało się, łatwiejsze niż się spodziewałem. Tyle że poza autobiografią i książką z haiku nie bardzo wiem, o czym mógłbym jeszcze napisać”, żartował w „The New York Times”. W tym roku, za dwa dni, skończyłby 90 lat. Był bezdzietny. Czy czegoś żałował z perspektywy lat? „Muszę sobie radzić z takim życiem, jakie mam. Nie jestem ani samotny, ani sfrustrowany”, stwierdził, pytany przez dziennikarzy „Das Neue Blatt”. A czy po rozstaniu związał się z kimś innym? Te spekulacje uciął z właściwym sobie poczuciem humoru. „Żartujesz? Ja mam ponad 80 lat, na litość boską!”, podkreślił rozbawiony. Richard Chamberlain w „Pantofelku i róży”, 1976 rok Strata Richarda Chamberlaina – koniec pewnej epoki Richard Chamberlain odszedł 29 marca 2025 roku w Waimanalo na Hawajach. Miał 90 lat. Przyczyną śmierci były powikłania po udarze. Wszystko potwierdził jego były partner. Informacja ta zasmuciła fanów na całym świecie, którzy przez dekady śledzili jego życie, karierę i zmagania z własną tożsamością. Odszedł nie tylko wielki aktor, ale też człowiek, który odważył się być sobą – bez względu na cenę. View Burdaffi on the source website Richard Chamberlain we wrześniu 2016 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi74aa6-b960c7d.jpg" width="1416" height="2000" alt="EXCLUSIVE: Legendary actor Richard Chamberlain, 82 years old, is seen wearing three pairs of glasses and a black Adidas outfit whilst shopping at Barnes & Noble in West Hollywood, California on September 16, 2016. Pictured: Richard Chamberlain" title="Richard Chamberlain w dresie" /> Richard Chamberlain w październiku 2016 roku Richard Chamberlain w maju 2017 roku Richard Chamberlain odwiedził Polskę w 1998 roku Aktor gościł w Polsce w latach 90. XX wieku. W styczniu 1998 roku przyleciał do stolicy na zaproszenie wydawnictwa Bauer, by odebrać statuetkę Telekamery Tele Tygodnia dla najpopularniejszej zagranicznej gwiazdy. Był wówczas zaszokowany popularnością, którą cieszy się nad Wisłą. „Nigdzie mnie tak nie przyjęto jak u was. Jestem tu naprawdę kochany. W USA nigdy nie byłem aż tak popularny”, podkreślał zaskoczony. TYLKO W VIVIE: Chciał spełnić marzenie o tańcu, musiał na to zarobić. "Mama pomagała mi, ale nie chciałem być jej kulą u nogi" Nic dziwnego, że gdy zorganizowano spotkanie z nim dla fanów w Empiku przy Nowym Świecie w Warszawie, z miejsca ustawiła się niemal kilometrowa kolejka. Niezrażony Richard Chamberlain cierpliwie pozował do zdjęć, uśmiechał się i rozdawał autografy. Jakie wrażenie wywarła na nim stolica Polski? „Ładnie tu, chociaż zimno. Ale słyszałem, że mróz hartuje”, skomentował z właściwym sobie poczuciem humoru. Wieczorem miał okazję skosztować pierogów i schabowego w trakcie wycieczki na Starówkę... Źrodło: Plejada.pl, biografia „Shattered love”, R. Chamberlain, Youtube, Star.com Richard Chamberlain w Warszawie, styczeń 1998: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmXlgkb-54da0e5.jpg" width="2444" height="1600" alt="Richard Chamberlain 01.1998, amerykanski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny.,Image: 427876228, License: Rights-managed, Restrictions: ### Cena minimalna dla prasy i internetu: 130 PLN ###, Model Release: no, Credit line: archiwumTVP / Forum" title="Richard Chamberlain" />
Niewinna zabawa zakończyła się tragedią. Strata syna na zawsze zmieniła życie Erica Claptona. Swój ból opisał w najpiękniejszej balladzie wszech czasów
Strata syna Erica Claptona to jedna z najbardziej wstrząsających tragedii w świecie muzyki. Ten dramat na zawsze odmienił życie artysty i stał się inspiracją dla poruszającego utworu „Tears in heaven”.
Nie każdy wie, że za słynnym przebojem „Tears in heaven” kryje się niezwykle smutna historia... W ogrom tej tragedii wprost trudno uwierzyć. Malutki syn Erica Claptona i jego ukochanej, Lory del Santo, zginął 20 marca 1991 roku. Chłopiec wypadł z okna wieżowca podczas niewinnej zabawy w chowanego, a ten nieszczęśliwy wypadek definitywnie przekreślił szczęście jego rodziców... Burzliwe życie prywatne Erica Claptona. Liczne romanse i nieślubne dzieci Mimo że słynie z lirycznych i poruszających utworów, jego życie osobiste pełne było zawirowań. Eric Clapton w latach 80. był bohaterem kolejnych skandali za sprawą licznych romansów, tym bardziej że był żonaty! Brytyjski wokalista wziął w 1979 roku ślub z modelką Pattie Boyd. Niestety, miał ogromne problemy z dochowaniem jej wierności oraz używkami. Sześć lat później, w styczniu 1985 roku, został ojcem córki Ruth Kelly Clapton, mimo że początkowo się do niej nie przyznawał. Jej matką była jego kochanka, Yvonne Khan Kelly. W tym samym roku uwikłał się w romans z ponętną Włoszką, którą poznał w Mediolanie, również modelką (miał do nich słabość), Lorą Del Santo. Szybko wyszło na jaw, że spodziewa się dziecka. Była w siódmym niebie, marzyła, by zostać matką. Niestety, jej partner był zgoła odmiennego zdania. Początkowo miał problemy z zaakceptowaniem tego, że na świecie pojawi się jego potomek. Ostatecznie doprowadziło to nawet do rozstania z matką chłopca. Pogodzili się dopiero przed narodzinami malca. Kobieta w sierpniu 1986 roku urodziła mu synka Conora. Zamieszkali razem w jednej z brytyjskich prowincji. Jednak nawet przyjście dziecka na świat nie zmieniło podejścia Erica Claptona. Nie potrafił nawiązać z nim więzi, nie wiedział, jak zajmować się malcem. Być może był temu winien rozwód z Pattie Boyd, do którego doszło w 1989 roku po kilku latach dosyć głębokiego kryzysu, wywołanego licznymi romansami muzyka. Podobno zawsze, gdy zostawał sam z dzieckiem, ono przebywało w łóżeczku, on zaś wybierał towarzystwo napojów wysokoprocentowych. Sięgał również po her*inę. W końcu nastąpił przełom. Artysta udał się do kliniki odwykowej, by zwalczyć nałóg. Także dla dobra dziecka... Zobacz też: Kim była Kalina Pieńkiewicz, pierwsza żona Andrzeja Kopiczyńskiego? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtdZeK7-298afa4.jpg" width="1600" height="2413" alt="(MANDATORY CREDIT Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images) Eric Clapton playing accoustic guitar in the dressing room of Lyceum Ballroom, June 14th, 1970. (Photo by Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images)" title="Eric Clapton Playing Accoustic Guitar In The Dressing Room Of Lyceum Ballroom" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img4wqPG1-2fbd431.jpg" width="1600" height="2453" alt="(MANDATORY CREDIT Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images) Eric Clapton plays acoustic guitar at waiting room of London The Lyceum Theatre Derek and the Dominos debut concert, London, June 14, 1970. (Photo by Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images)" title="Eric Clapton Plays Acoustic Guitar At Waiting Room Of London The Lyceum Theatre" /> Eric Clapton, czerwiec 1970 roku Tragiczna strata synka Erica Claptona. Jak zginął chłopiec? Przez nałóg rozpadł się również jego związek z matką chłopca. Lori wróciła z dzieckiem do rodzinnych Włoch. Eric Clapton odwiedzał ich, kiedy miał czas. Conor według relacji bliskich i przyjaciół rodziny był bardzo pogodnym dzieckiem. Lubił się śmiać i był wielkim fanem... muzyki swojego taty. Podobno uwielbiał słuchać, jak ten gra na gitarze. 19 marca 1991 roku Eric Clapton wybrał się z synem do cyrku w Nowym Jorku. Dziecko przebywało tam wraz z matką z wizytą. To wtedy tak naprawdę artysta miał poczuć instynkt ojcowski. Bawili się doskonale, śmiali i żartowali. Nawiązała się między nimi więź. Wokalista miał obiecać sobie, że od tej pory będzie poświęcał dziecku więcej uwagi... Kolejnego dnia zaplanował nawet wizytę w Zoo. Nie było im to jednak dane. Dzień później wydarzyła się tragedia, która zmieniła wszystko. W apartamencie wieżowca na 53. piętrze przebywali tego dnia mały Conor, jego matka Lori, opiekunka chłopca oraz dozorca, który zjawił się na miejscu tuż przed fatalnym zdarzeniem. Był poranek. Według jednej z wersji okno, sięgające od podłogi do sufitu i w żaden sposób niezabezpieczone (znajdowało się bowiem w uprzywilejowanej części apartamentowca), miała otworzyć sprzątaczka, by przewietrzyć pomieszczenie. Według innych – bardziej prawdopodobnych – zrobił to dozorca. Miał zająć się ich czyszczeniem. Czytaj też: Przed śmiercią był jej największym sprzymierzeńcem i oparciem. Relacja Krystyny Sienkiewicz i jej bratanka Kuby Sienkiewicza Eric Clapton w Chicago, 1974 rok W tym samym czasie malec bawił się z nianią w chowanego. Prawdopodobnie chciał ukryć się za półką, znajdującą się na podłodze, tuż przy feralnym oknie. Myślał, że jest jak zwykle zamknięte... W źródłach pojawiają się także informacje, że we Włoszech mieszkał w parterowym domu. Miał zwyczaj podbiegania do okien zawsze, gdy spodziewano się gości. Witał ich, radośnie machając. A wiedział, że do apartamentu miał niebawem przybyć jego tata. Malec podobno bardzo cieszył się na to spotkanie. Conor wypadł z okna apartamentu na Manhattanie z wysokości 53. piętra. Zginął na miejscu. Gdzie w tym czasie była jego matka? W sąsiednim pokoju. Zjawiła się w pomieszczeniu, w którym doszło do dramatu, gdy usłyszała rozpaczliwy krzyk niani. Od razu zrozumiała, co się stało. Gdyby nie jedno zdarzenie, do tragedii być może w ogóle by nie doszło... „Eric był w drodze do nas, aby go odebrać. Usłyszałam, że przyszedł faks i postanowiłam to sprawdzić, zanim poszłam do pokoju Conora. Spóźniłam się o niecałą minutę. Gdybym nie dostała tego faksu, on ciągle by żył”, podkreślała zrozpaczona w jednym z wywiadów. Dodała, że jest przekonana, że gdyby nie śmierć dziecka, także jej związek z Erikiem Claptonem miałby szansę przetrwać. „Kiedy zmarł Conor, zmarł także nasz związek. Nie ma takiego dnia, abym nie myślała o nich obu”, mówiła wzruszona. Artysta, który szedł na spotkanie z synem, widział przed apartamentowcem tłum gapiów. Patrzyli na zmasakrowane zwłoki jego dziecka. Nawet nie zainteresował się, na co patrzą, co później sobie wyrzucał. Jednak to właśnie on musiał pojechać do kostnicy, by zidentyfikować ciało malca. Matka chłopca nie była w stanie tego zrobić... Eric Clapton we Włoszech, 1989 rok, dwa lata przed tragedią, która odmieniła jego życie To synowi zadedykował „Tears in heaven” Uznany na całym świecie artysta usunął się w cień. Na dziewięć długich miesięcy zawiesił działalność artystyczną. Przestał grać koncerty. Był pogrążony w wielkiej żałobie... Gdy zdecydował się na powrót, był odmieniony. Poczucie straty zapisał w kilku piosenkach: „The Circus Left Town” (odnoszącej się do ich wspólnej wizyty w cyrku) czy „Lonely stranger”, odwołującej się do wielkiej samotności po stracie kogoś bliskiego. Mówi się, że to właśnie po tragedii postawił na bardziej liryczne, balladowe utwory. Zrezygnował natomiast z tych drapieżnych. „Niemal podświadomie zastosowałem muzykę jako środek uzdrawiający i okazało się, że to zadziałało. Muzyka daje mi wiele szczęścia i potrafi goić moje rany”, podkreślał Eric Clapton. W wywiadach twierdził również, że nie może sobie wybaczyć tego, co stało się tamtego dnia. Czuł się winny, ponieważ w ostatnich chwilach nie był przy małym synku. „Będę z tym poczuciem winy żył już zawsze”. Trzeci, a jednocześnie największy przebój, który powstał na cześć małego Conora, to „Tears in heaven”. Został stworzony przy pracy nad ścieżką dźwiękową do filmu „W matni” (ang. Rush). Za tekst odpowiadał Will Jennings. Pierwotnie powierzono im napisanie utworu, który będzie kończył produkcję. Było to „Help me up”. Jednak Eric Clapton zauważył w produkcji jeszcze jedno miejsce, które mogłoby zostać uzupełnione odpowiednią ścieżką dźwiękową. „Powiedział do mnie: »chcę napisać piosenkę o moim chłopcu«. Eric napisał pierwszą zwrotkę, która według mnie była całą piosenką, ale on chciał ode mnie następnych zwrotek, mimo że uważałem, iż to zbyt osobista piosenka i powinien napisać ją sam”, wspominał Will Jennings. W końcu autor tekstu uległ namowom przyjaciela. „Ta piosenka jest tak osobista i tak smutna, że jest czymś wyjątkowym w moim dorobku.” Prace nad tekstem trwały nawet w studiu nagraniowym. Efekt przerósł oczekiwania twórców. Obaj nie postrzegali piosenki jako potencjalnego hitu, wydawała się zbyt osobista. Została wydana na singlu w 1992 i z miejsca osiągnęła szczyty list przebojów i nagrodzono ją trzema nagrodami Grammy: za piosenkę roku, nagranie roku oraz najlepsze męskie wykonanie wokalne pop. Wszystkie dotyczyły oczywiście wersji z filmu „W matni”. Czytaj też: Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna View oEmbed on the source website Życie Erica Claptona po stracie syna. Dlaczego przestał grać „Tears in Heaven”? Aż do 2004 Eric Clapton wykonywał „Tears in Heaven” na koncertach oraz zamieścił ją na nagrodzonym Grammy albumie „Unplugged”. Jednak z czasem, jak zwierzył się w wywiadach, przestał odczuwać ból związany ze stratą. A to dla niego warunek wykonywania tego typu utworów. „Ja naprawdę muszę powrócić do uczuć, które towarzyszyły mi, kiedy pisałem tę piosenkę. One jakby odeszły i naprawdę nie chcę, by wróciły. Moje życie jest teraz inne”, wyjaśniał. To samo tyczyło się innego utworu, upamiętniającego Conora – „My father's eyes”. Clapton napisał go w 1998 roku. Zdanie zmienił dopiero w 2013 roku. Zaśpiewał wówczas ponownie „Tears in heaven” w trakcie trasy koncertowej z okazji 50-lecia kariery. Co ciekawe, podobno piosenki tej nigdy nie słuchała Lora Del Santo, matka chłopca. Wiązało się to dla niej ze zbyt bolesnymi wspomnieniami... Strata synka sprawiła również, że artysta poszedł na kolejny odwyk. Co więcej, na wyspie Antiqua stworzył centrum dla walczących z uzależnieniami – Crossroads. Wkrótce poznał również Melię Mcenery, z którą jest związany do dziś, choć początkowo myślał, że będzie to jedynie przelotny romans. Doczekali się jednak trzech córek: Julie Rose, Elly May oraz Sophie Belle. Tym razem do ojcostwa podszedł bardzo poważnie... View Burdaffi on the source website Źródło: Muzyka.Interia.pl, Salon24.pl, Mamadu.pl, Rp.pl Eric Clapton z synem Conorem, Londyn, czerwiec 1990: Syn Erica Claptona zmarł, gdy miał niespełna 5 latek: [Ostatnie odświeżenie na Viva.pl: 30.03.2026 rok]
Nie każdy wie, jak wyglądały relacje Krzysztofa Kowalewskiego z dziećmi. Jedna z nich była szczególnie trudna
Kim są Gabriela Kowalewska i Wiktor Kowalewski?
Krzysztof Kowalewski odszedł pięć lat temu, w wieku 83 lat. W ostatnich, trudnych chwilach mógł liczyć na wsparcie ukochanej żony Agnieszki Suchory oraz córki Gabrysi Kowalewskiej, która była jego oczkiem w głowie. Okazuje się, że mężczyzna przez lata nie miał kontaktu z synem. Jaki miał kontakt ze swoimi dziećmi i jakim był ojcem? Jak pożegnali aktora Wiktor Kowalewski i Gabriela Kowalewska? Krzysztof Kowalewski o córce. Kim jest Gabriela Kowalewska? Żona do końca wspierała go, gdy zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. "Ja nie mam prawa na nic narzekać, bo mnie życie wszystko wynagrodziło moją żoną. Na finiszu trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno. Agnieszka Suchora dała mi drugie życie", podkreślał Krzysztof Kowalewski w ostatnim udzielonym dziennikarzowi "Polityki" wywiadzie. Chciał walczyć dla niej oraz dla córki Gabrysi Kowalewskiej, która była owocem jego związku z młodszą o 31 lat aktorką. Uczucie, które ich połączyło, wywołało wówczas duży skandal. Poza różnicą wieku wytykano gwiazdorowi, że do tej pory, przez 21 lat, był związany z Ewą Wiśniewską. Gdy okazało się, że jego nowa wybranka spodziewa się dziecka, ostracyzm przybrał na silne. Koniec końców miłość jednak zwyciężyła. Krzysztof Kowalewski i Agnieszka Suchora tworzyli zgodną i kochającą się parę. On nazywał ją "prawdziwym mędrcem" oraz osobą "nadzwyczajną". Ona ze wzruszającym poście na Facebooku zamieszczonym po jego śmierci podkreśliła, że był "Najdroższy. Najwspanialszy. Najczulszy". Krzysztof Kowalewski z żoną Agnieszką Suchorą i córką Gabrysią Kowalewską, pierwsza dekada XXI wieku Razem wychowywali córkę Gabrysię Kowalewską, która przyszła na świat w 2000 roku. Była dumą i oczkiem w głowie tatusia. Artysta angażował się w jej wychowanie od samego początku. Przewijał, wstawał w nocy, kąpał. Później odrabiał lekcje i poświęcał jej każdą wolną chwilę, dyskutując na wiele różnych tematów. Deklarował, że dzięki drugiemu dziecku odkrył ojcostwo na nowo. Od czasu do czasu pojawiał się z Gabrielą publicznie. Zabierał ją na oficjalne wyjścia. W wywiadach nie szczędził natomiast ciepłych słów. "Chciałbym jak najdłużej być w pełni sił, żeby zapewnić córce radosne dzieciństwo, a potem dobre życie", podkreślał. CZYTAJ TEŻ: Byli małżeństwem przez 19 lat. Miłość Krzysztofa Kowalewskiego i Agnieszki Suchory przerwała śmierć Krzysztof Kowalewski, jego żona Agnieszka Suchora i córka Gabriela Kowalewska, 29.02.2012 rok Krzysztof Kowalewski, córka Gabriela Kowalewska, 29.02.2012 rok Wiktor Kowalewski: kim jest syn Krzysztofa Kowalewskiego? Przez lata nie mieli kontaktu Agnieszka Suchora jest drugą żoną Krzysztofa Kowalewskiego. Pierwszą była kubańska tancerka Vivian Rodriguez. Niestety, ich małżeństwo przetrwało zaledwie trzy lata. Rozwiedli się, jednak owocem tego związku jest syn Wiktor Kowalewski, którzy przyszedł na świat w 1967 roku. Aktor nie miał z nim kontaktu przez lata. Głównie dlatego, że wówczas wybrał rozwijanie kariery. "Nie byłem gotowy na bycie ojcem. Tym bardziej że właśnie zaczynało mi się powoli układać w zawodzie. Odnosiłem pierwsze sukcesy. Dziecko się jakoś w tym wszystkim nie mieściło", zwierzył się w wydanej w 2012 roku autobiografii "Skarpetka w ręku: Krzysztof Kowalewski w garderobie". Z czasem jednak zawalczył o relację z synem. A nie było to łatwe, ponieważ Wiktor Kowalewski na co dzień mieszka w Los Angeles. Jest trenerem żeńskiej drużyny piłkarskiej. Świat sportu to jego życie, choć jest także związany z branżą komputerową... Założył również własną rodzinę. Krzysztof Kowalewski był zresztą na jego ślubie. "Odwiedzamy się. Spędzamy razem wakacje. Poleciałem do Los Angeles na jego ślub. Wiktor ma wiele rozmaitych profesji. Jest trenerem piłkarskiej drużyny żeńskiej. Pracuje również w branży komputerowej. Źle mu się nie powodzi", zdradzał aktor w rozmowie z "Rewią". Jak wynikało z innych informacji, Wiktor Kowalewski, syn Krzysztofa Kowalewskiego miał szansę poznać znacznie młodszą przyrodnią siostrę. Zależało na tym zmarłemu ojcu obojga. ZOBACZ TEŻ: W Polsce była wielką gwiazdą porównywaną do Brigitte Bardot. Ale Halina Kowalska mogła zrobić też karierę w Stanach. Po latach żałowała, że odrzuciła propozycję z Broadwayu Pierworodne dziecko syna aktora to córka Sacha, która... po dziadku odziedziczyła talent i próbuje podbić świat kinematografii! Kształciła się na Ruskin School of Acting. Na dużym ekranie pojawiła się w filmie "Proceder" Michała Węgrzyna. "Fantastyczna przygoda. Potem byłam na premierze, zwiedzałam Warszawę, bo to przepiękne miasto ze wspaniałą historią. Nie mam jeszcze konkretnych planów, ale chciałabym zagrać ponownie w Polsce. Teraz więcej uwagi poświęcę językowi polskiemu, bo widzę, jak słabo sobie radzę. Wcześniej było lepiej, ponieważ miałam indywidualne lekcje. Chcę do tego wrócić", deklarowała w rozmowie z tygodnikiem „Na żywo”. Zapewniła również, że chętnie zrobiłaby film o sławnym dziadku. Miała również pomysł, kto mógłby go zagrać... Jej tata! "Ma wrodzony talent aktorski", przekonywała. W trakcie wyprawy do Polski Wiktor Kowalewski jej zresztą towarzyszył. Miał również okazję podziwiać swojego tatą na scenie w Teatrze Współczesnym. "Był za kulisami w teatrze, odwiedził garderobę. Pan Krzysztof bardzo się wzruszył, a później zdradził, że wiedząc, iż syn jest na widowni, miał pięć razy większą tremę. To chyba wiele między nimi zmieniło", zdradził w 2019 roku w rozmowie z "Na Żywo" pracownik teatru. Sacha Kowalewski polubiła się również z córką zmarłego aktora z drugiego małżeństwa, Gabrielą. Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego Przypomnijmy, że pogrzeb aktora odbył się 19 marca 2021 roku w Kościele Środowisk Twórczych przy Pl. Teatralnym w Warszawie. Wśród tłumu żałobników znalazło się wiele znanych osób. Zaraz za urną z prochami Krzysztofa Kowalewskiego szła jego ukochana żona, Agnieszka Suchora, córka pary Gabriela oraz syn aktora Wiktor. Istniała obawa, że mężczyzna nie dotrze na pogrzeb ojca, ponieważ ze względu na pandemię koronawirusa rząd zadecydował o czasowym niewpuszczaniu obywateli Stanów Zjednoczonych na teren Polski. Na szczęście z pomocą przyszło Ministerstwo Spraw Zagranicznych i ostatecznie syn artysty oraz jego rodzina mogli wziąć udział w pogrzebie. Dzieci mężczyzny zdobyły się na wzruszający gest i przez cały czas niosły w kondukcie pogrzebowym czarno-białe zdjęcie swojego zmarłego taty. Marta Lipińska, przyjaciółka Krzysztofa Kowalewskiego, także pożegnała aktora, a w swoim przemówieniu zwróciła się do Gabrysi Kowalewskiej, trzymającej fotografię ojca. "Paradoksalnie ta pandemia cholerna przychodzi mi z pomocą, ponieważ nie chodzimy do teatru, teatr jest zamknięty, a tam bym chciała Go spotykać i spotykałabym Go co chwilę. Widziałabym Go, jak idzie przez parking, zawsze lekko spóźniony, ale pewnym krokiem, z rozbrajającym uśmiechem na twarzy, z błyskiem w cudownych, niebieskich oczach, które masz po nim Gabrysiu", mówiła. SPRAWDŹ TEŻ: Jako "Janka" w latach 80. była idolką młodych. U szczytu kariery zniknęła i toczyła walkę z demonami. Jak dziś wygląda życie ikony filmu? Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego, Agnieszka Suchora, Gabriela Kowalewska, 19.03.2021, Warszawa Pogrzeb Krzysztofa Kowalewskiego, Agnieszka Suchora, Gabriela Kowalewska, 19.03.2021, Warszawa
Pięć głośnych ślubów i pięć burzliwych rozstań. Tak zaczynały się i kończyły wszystkie małżeństwa Michała Wiśniewskiego
"Nie udało mi się uratować mojego małżeństwa" - ogłosił w oficjalnym oświadczeniu Michał Wiśniewski. Tym samym potwierdził krążące od tygodni plotki o tym, że jego trwający prawie 6 lat związek z Polą właśnie się rozpada. To już piąte małżeństwo lidera Ich Troje, które rozpoczęło się bardzo romantycznie, a skończyło smutnym rozstaniem. Oto historia wszystkich burzliwych małżeństw Michała Wiśniewskiego.
Historia lubi się powtarzać. To powiedzenie jest idealnym podsumowaniem oświadczenia, które Michał Wiśniewski opublikował w mediach społecznościowych. Ogłosił w nim, że jego małżeństwo się rozpadło. To oznacza, że wokalistę Ich Troje czeka piąty już rozwód, a Pola Wiśniewska podzieliła los wszystkich czterech poprzednich żon muzyka. Dwie z nich były wokalistkami Ich Troje, jedna tancerką, a kolejna - bizneswoman, u boku której miał wreszcie odnaleźć spokój i budować z nią przyszłość. Dzieliło je wiele, ale łączy jedno - każda wierzyła, że stworzy z Wiśniewskim szczęśliwy związek, a po kilku latach się z nim rozstawała, zwykle bardzo burzliwie. Oskarżenia o homoseksualizm, publiczne pranie brudów: Magda Femme Ślub wzięli w 1996 roku, jednak przez długi czas było to tajemnicą. Dlaczego? Jak mówiła w wywiadzie dla VIVY! z 2004 roku Magda Femme, chodziło o strategię wizerunkową, którą obrał Michał Wiśniewski. „Kiedy w 1996 roku braliśmy ślub, od razu mi oświadczył: nie przyznajesz się, że jesteś moją żoną, bo te wszystkie piszczące fanki na koncertach będą rozczarowane, przestaną się we mnie zakochiwać i będziemy mniej popularni. To byłby błąd marketingowy. Podporządkowałam się temu, bo przecież Michał – tak świetny biznesmen – na pewno ma rację. I nie miałam wtedy świadomości, jakie będą konsekwencje, że nigdy na przykład nie przeżyję z nim romantycznego wieczoru na spacerze, że nie będę mogła wziąć go na ulicy za rękę, pójść do parku, popatrzeć na zachód słońca. Że to wszystko, co mają zwykłe dziewczyny mnie ominie”, ujawniła wokalistka. Co więcej okazało się, że z grupy Ich Troje nie odeszła a... została wyrzucona przez lidera zespołu, który wymagał od niej bezwzględnego posłuszeństwa. „Postawił mi warunek, że albo będę z nim, albo mnie wyrzuci na bruk. Miałam więc nadal cierpieć po cichu. Po sześciu latach ciężkiej pracy – mojej i rodziców. Na początku przecież nic nie mieliśmy. Moi rodzice sprzedali akcje, mieszkanie, wszystkie pieniądze jakie mieli, włożyli w nasz zespół. I ja nagle mam zostać wyrzucona. Chyba że zostanę z nim i nie będę się buntować”, grzmiała oburzona Magda Femme. Dodała również, że mąż odebrał jej karty kredytowe i telefon komórkowy, pozostawiając bez środków do życia. Twierdziła także, że w ich domu regularnie pojawiała się już wówczas kolejna małżonka gwiazdora, Marta Mandrykiewicz, którą Polska poznała niebawem pod pseudonimem Mandaryna. Ten szczery wywiad był odpowiedzią na inny, w którym Michał Wiśniewski stwierdził, że jego była żona... ma orientację homoseksualną i to było przyczyną rozpadu ich małżeństwa. Temat powrócił kilka lat temu – wówczas to lider Ich Troje twierdził, że Magda Femme przez 10 lat pozostawała w związku z kobietą. „Podobno odeszła od kochanki, Ani Komornickiej (byłej żony Zbyszka Zamachowskiego), z którą ma córkę z probówki (oby jej się, szanuję, nie czyta jeszcze, więc pozwalam sobie na komentarz, piękna dziewczynka, nie wiadomo kogo) i jest z niejakim raperem, Synem Prezydenta. Nie mam pretensji o to, że przez 10 lat była z kobietą, nawet żal mi Ani K. 10 straconych jej lat i 5 moich mówi wszystko… Gdzie wiatr wieje, tam się Femmowa podkłada, a nuż zawieje w jej stronę? ”, pisał po latach na swoim profilu na Facebooku Michał Wiśniewski. To spowodowało, że do dzisiaj relacje byłych małżonków są bardzo napięte i nie utrzymują oni ze sobą kontaktu... Tak o ich małżeństwie w 2013 roku mówił wokalista w wywiadzie dla 20m2 Łukasza Łukasza Jakóbiaka. „Raz wziąłem LSD w życiu i ożeniłem się z Magdą Femme. No k*rwa. Nie mogę, po prostu to mi nie służy. Pięć lat mnie ten jeden tabletek kosztował. Skandal! Nie bierzcie tego!”, ironizował. Czytaj także: Córka Magdy Femme ma już 13 lat! Uzdolniona Nel właśnie wydała pierwszy singiel Spektakularny ślub, życie w błysku fleszy i rozstanie na oczach Polski: Mandaryna Związek z Mandaryną od początku wystawiony był na próbę, ponieważ przypadał na lata największej popularności Michała Wiśniewskiego i formacji Ich Troje. Choreografka i showman poznali się w 2000 roku, gdy Marta Mandrykiewicz została tancerką grupy. Ślub cywilny wzięli w 2002 roku, niedługo potem na świecie pojawił się ich syn Xavier. Rok później, 10 grudnia 2003 roku, po tym, jak urodziła się ich córka Fabienne, powiedzieli sobie „tak” w lodowej kaplicy w szwedzkiej Kirunie, w pobliżu bieguna północnego. Uroczystość weselna była zorganizowana z niezwykłym rozmachem i przepychem. Z racji tego, że wówczas TVN produkowała program Jestem jaki jestem, w którym miliony Polaków śledziły rodzinne życie lidera Ich Troje, także ślub był transmitowany przez stację. Niestety, w 2006 roku Michał Wiśniewski złożył pozew o rozwód. „Kocham Mandarynę, ale nie widzę ratunku dla naszego małżeństwa. Chcę rozwodu, bo nie wierzę, że Marta się zmieni”, tłumaczył mediom w programie Uwaga!. Co było powodem tak drastycznego kroku? Żona lidera Ich Troje rozpoczęła karierę solową, której ukoronowaniem był kultowy już dzisiaj występ na festiwalu w Sopocie. Niezależność małżonki miała być powodem częstych kłótni w ich willi w Magdalence. „Przez parę lat byliśmy ze sobą bardzo blisko. Kiedy wychodziłam za Michała, byłam szaleńczo zakochana. A o tym nie da się zapomnieć. Przestaliśmy się dogadywać. Przestaliśmy być partnerami. Nie wiem nawet, kiedy to się stało. Jeszcze niedawno wydawało mi się, że uda się nam do siebie wrócić. Dlatego tylko wynajęłam dom, a nie kupiłam. Teraz myślę, że nie ma już na to szans”, komentowała krótko po wyprowadzce Mandaryna w wywiadzie dla Gali. W wynajętej nieruchomości, o której wspominała, zamieszkała z dziećmi, rodzicami oraz siostrą Małgorzatą, na prośbę Michała. Co ciekawe, po kilku latach od rozstania w jednym z wywiadów Michał Wiśniewski zdobył się na deklarację, że... druga żona była miłością jego życia! „Taką szaloną, od pierwszego wejrzenia, można by powiedzieć. Ale teraz jestem najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem. Trwałe szczęście jest najważniejsze”, zapewniał. Czytaj także: Mandaryna o relacjach z Michałem, dzieciach i swoim życiu. Czego żałuje i co planuje? Ślub w Las Vegas, pozorne szczęście i wielka frustracja - Ania Świątczak Z racji tego, że Michał Wiśniewski nie lubił być długo sam, z trzecią żoną, Anną Świątczak, związał się w 2006 roku, krótko po rozwodzie z Mandaryną. Ślub wzięli w Las Vegas. Była ona już wówczas od trzech lat wokalistką Ich Troje, po tym, jak grupę opuściła uwielbiana przez fanów Justyna Majkowska. Para doczekała się dwóch córek: Etiennette i Vivienne. Uwielbiali okazywać sobie czułość, także w błysku fleszy. Uchodzili za parę niemal idealną: ona cicha i spokojna, on showman, który przy jej boku odnalazł szczęście. Jednak wokalistka w wywiadach sygnalizowała, że „nie jest łatwo być z Michałem Wiśniewskim”. „On jest ciągle z przodu, a ja sobie jestem gdzieś z tyłu i robię dodatkowe rzeczy. I jest super!”, deklarowała w rozmowie z Dziennikiem Wschodnim. Niestety, sielanka skończyła się w 2011 roku. Z czasem wyszło na jaw, że małżeństwo z liderem Ich Troje odcisnęło piętno na jej karierze. Nikt nie chciał współpracować z byłą żoną Michała Wiśniewskiego. „Słyszałam argumenty, że żadnej z żon, byłych czy aktualnych, Michała Wiśniewskiego nie zamierzamy promować. Czułam ten garb”, zwierzyła się w programie Znani - nam nieznani. Z formacji odeszła w 2010 roku, rok przed rozwodem. W 2009 wydała solowy krążek Aniqua, który nie odniósł upragnionego sukcesu. „To była moja decyzja, bo zawsze lubię mieć wszystko pod kontrolą. Przez to, że pracowałam z mężem, straciłam pracę i pozycję w show-biznesie”, stwierdziła w nagraniu w ramach akcji Jestem Drugi jakiś czas temu. Dziś jest szczęśliwą żoną i nie wraca do przeszłości... Czytaj także: Byłe żony Michała Wiśniewskiego wyznały, jaki mają z nim dziś kontakt. Spore zaskoczenie! Kontrowersje, wzajemne wsparcie i... rozstanie, które zaszokowało Polskę - Dominika Tajner Jak przyznał w wywiadzie dla VIVY! z 2013 roku sam Michał Wiśniewski, po trzech rozwodach zaczął myśleć, że instytucja małżeństwa nie jest dla niego. Dominikę Tajner poznał na przyjęciu korpusu dyplomatycznego, gdy jego żoną była jeszcze Anna Świątczak. Nie od razu jednak obdarzyli siebie zaufaniem, uczucie rodziło się powoli. Wybuchło, gdy lider Ich Troje był już po rozwodzie. Ślub wzięli 30 czerwca 2012 roku nad jeziorem Brzozolasek na Mazurach. Wydawało się, że są parą idealną: kobieta po przejściach, wychowująca samotnie syna Maksymiliana z pierwszego małżeństwa oraz mężczyzna z przeszłością, którego życie uczuciowe z zapartym tchem śledziła cała Polska. Od początku musieli jednak zmagać się z falą hejtu: nikt nie wróżył im powodzenia, twierdzono, że Michał Wiśniewski nie jest w stanie wytrzymać u boku kobiety dłużej niż kilka lat, na co miały wskazywać jego poprzednie związki. Jednak Dominika Tajner wydawała się inna. Zajęła się nie tylko jego życiem osobistym, zapewniając mu spokój i stabilizację, lecz także jego karierą. „Lubię zmiany. Gdyby Michał był facetem w kapciach przed telewizorem, nic by z naszego związku nie wyszło. Pociągało mnie w nim to, że jest artystą, a nie statecznym panem z banku. Dałam mu poczucie bezpieczeństwa, którego w tym momencie życia bardzo potrzebował, a on mnie ten rodzaj nieprzewidywalności, który powoduje, że nigdy nie jest nudno. Ścieramy się ze sobą, ale dlatego, że wiemy, iż każde z nas jest lepsze w czymś innym. Nie ma mowy o konkurencji, jak to bywało w jego poprzednich małżeństwach. [...] Michał kreuje, a ja jestem typem realizatora. Mnie trzeba coś wymyślić i jestem w stanie to poukładać tak, by doprowadzić do końca i osiągnąć sukces”, deklarowała w rozmowie z Sylwią Borowską. Pomagała mu, gdy zmagał się z chorobą alkoholową, problemami finansowymi i ogromnym zadłużeniem. Wspierała w działalności artystycznej, pełniąc rolę menadżerki. Niestety, ich związek również przeszedł do historii. „Bardzo go kocham, ale w związku są dwie osoby i samemu nie można zrobić nic... Michał złożył pozew o rozwód po wielu miesiącach przemyśleń. Tak zdecydował. Ja muszę to uszanować. Mam złamane serce...”, zwierzyła się w 2019 roku w rozmowie z serwisem Plejada, potwierdzając tym samym rozstanie z Michałem Wiśniewskim. A wydawali się parą niemal idealną... Dziś Dominika Tajner jest szczęśliwie zakochana i nie wraca do tego, co było. Czytaj także: Samobójstwo ojca, alkoholizm matki... Jak Michał Wiśniewski poradził sobie z demonami przeszłości? Najbardziej tajemnicza żona wokalisty Ich Troje Po ich rozwodzie we wrześniu 2019 roku media poinformowały, że Michał Wiśniewski zaangażował się w relację z tajemniczą Pauliną z Warszawy, którą poznał za pośrednictwem aplikacji randkowej. Już wcześniej pojawiły się plotki, że lider Ich Troje planuje piąty ślub, co w końcu potwierdził sam zainteresowany! Pogłoski przybrały na sile po wypowiedzi Wiśniewskiego w programie Pytanie na śniadanie. „Ktoś w jakimś wywiadzie zapytał mnie ostatnio o miłość. I zacząłem się nad tym zastanawiać, czy Michał Wiśniewski ma prawo o tym mówić, mając za chwilę piątą żonę. Myślę, że tak”, wyznał. W końcu wyszło na jaw, że uroczystość odbyła się 13. kwietnia 2020 roku, w tajemnicy przed wszystkimi. W tej relacji kluczowe decyzje podejmowali zresztą w ekspresowym tempie. Poznali się w kwietniu 2019 roku, w lipcu zamieszkali razem, zaś Michał Wiśniewski ukochanej oświadczył się w listopadzie lub grudniu. W styczniu 2021 roku na świat przyszedł ich synek, któremu nadali imiona Falco Amadeus. Dwa lata później, w maju 2023 roku urodziło im się drugie dziecko - syn Noël Cloé. Lider Ich Troje wielokrotnie podkreślał, że nie tylko kocha swoją żonę, ale też podziwia ją za to, że stroni ona od błysku fleszy i ceni sobie życie z dala od medialnego zgiełku. „Jak mówił klasyk, żołądki nie są dobrym miejscem do hodowania motyli, ale ja czuję je każdego ranka i z tym samym uczuciem kładę się spać. Dziękuję, że jesteś”, pisał w pierwszą rocznicę ślubu. Przypadającej za niespełna miesiąc szóstej rocznicy Wiśniewscy już celebrować nie będą. Skupią się na tym, by rozwieść się bez rozgłosu i konfliktów. "Trzymam za moją jeszcze żonę i za siebie kciuki — żebyśmy przez to przeszli jak najmniej poranieni”, zakończył swoje oświadczenie o rozstaniu lider Ich Troje. Pozostaje mieć nadzieje, że jego życzenie się spełni. Czytaj także: To już rok! Tak Pola i Michał Wiśniewscy świętują rocznicę ślubu. Piękne wpisy
Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie
Świat zapamiętał go jako bezwzględnego Hermanna Brunnera ze „Stawki większej niż życie”. Jednak za ekranowym wizerunkiem kryła się historia znacznie bardziej poruszająca, pełna rozstań, dramatycznych wyborów i wielkiej miłości, która przetrwała ponad sześć dekad.
Legendarny Hermann Brunner ze „Stawki większej niż życie”, ceniony i uwielbiany przez widzów aktor Emil Karewicz odszedł w 2020 roku w wieku 97 lat. W życiu spełniał się nie tylko zawodowo, ale również prywatnie. Z trzecią żoną, która odeszła dekadę temu, byli małżeństwem przez 62 lata. Doczekali się dwójki dzieci. Rodzina była dla nich największą wartością... Przypominamy historię miłości Emila Karewicza. Emil Karewicz: dwa pierwsze związki Pierwszą żonę poznał jeszcze w trakcie drugiej wojny światowej, niedługo po tym, jak w 1941 roku naziści zbombardowali Wilno, z którego pochodził Emil Karewicz. Spotkali się w firmie transportowej, w której zatrudnił się przyszły aktor, by uniknąć wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. W administracji pracowała piękna Ewa, której urokowi 18-latek uległ od pierwszego wejrzenia. Zakochał się po uszy, poprosił ją o rękę, wzięli szybko ślub. „W administracji bazy pracowała piękna dziewczyna, Ewa, której i ja przypadłem do gustu. Więc od rozmów, żartów, przebywania razem doszliśmy do małżeństwa. (...) Ślub mieliśmy skromny, na miarę czasów", opowiadał. Jednak los nie był dla nich łaskawy: Emil Karewicz został wcielony do Wojska Polskiego, z którym walczył na zachodnim froncie, ona zaś została przesiedlona do Gniezna i na kilka lat ich drogi się rozeszły. „Po wojnie odnaleźli się dzięki pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża i zamieszkali w Gdańsku, ale próba ponownego ułożenia sobie życia we dwoje, którą podjęli, nie powiodła się. Po rozwodzie długo jeszcze utrzymywali ze sobą przyjacielski kontakt”, przypominał w 2018 roku serwis kultoweseriale.pl. Drugą żoną Emila Karewicz była Delfina. „Zakochaliśmy się z miejsca, a że wkrótce po pierwszym spotkaniu okazało się, że spodziewamy się dziecka, zdecydowaliśmy się wziąć ślub”, wspominał aktor. Owocem tego związku jest córka Sylwia. Niestety, im także nie było dane długo cieszyć się szczęściem. Gdy przyszły gwiazdor „Stawki większej niż życie” zatrudnił się w Teatrze Kameralnym w Sopocie, w 1949 roku podjęto decyzję o przeniesieniu placówki do Łodzi. Żona i córka Emila Karewicza zostały na Wybrzeżu, on wyjechał. I mimo że dołączyły do niego po jakimś czasie, nic nie układało się tak, jak wcześniej. Zapadła decyzja o rozwodzie. „27-letni wtedy Emil poznał największą miłość swojego życia – Teresę”, czytamy w publikacji. "„Sprowadzenie do Łodzi mojej żony Delfiny nie uratowało małżeństwa. Przyjechała i pomimo radości, jaką odczuwaliśmy na początku, po dość krótkim czasie mogliśmy się przekonać, że coraz mniej nas łączy. Po prostu dwoje ludzi oddalało się od siebie i nie można było nic z tym zrobić", zwierzał się ulubieniec publiczności. Czytaj również: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCadKjo-e73e2fb.jpg" width="1600" height="1787" alt="1963. Kadr z filmu "Yokmok" w rezyserii Stanislawa Mozdzenskiego, n/z Emil Karewicz.,Image: 428823962, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Yokmok"" /> Trzecia żona Emila Karewicza, Teresa: historia miłości Przy jej boku odnalazł spokój i szczęście. Pierwsze spotkanie pary miało miejsce na początku lat 50. Oboje wzięli udział w... pochodzie pierwszomajowym w Łodzi! Ona była wówczas pracownicą administracji w Teatrze im. Stefana Jaracza, w którym Karewicz spełniał się jako początkujący aktor. Był pod jej wielkim urokiem. W pewnym momencie po prostu chwycił ją pod rękę. „Wydawało mi się, że zaraz zemdleje, więc chciałem ją podtrzymać. Od tamtej pory szliśmy przez życie razem, ciągle trzymając się za ręce”, wspominał Tak jak przy pierwszych dwóch małżeństwach, także tu nie zwlekał zbyt długo z poproszeniem ukochanej o rękę. Zaręczyli się po kilku tygodniach znajomości, niedługo potem wzięli ślub. Recepta na udany związek? Ona wzięła na siebie cały ciężar związany z wychowaniem dwójki dzieci – syna Krzysztofa i córki Małgorzaty – oraz codzienne obowiązki, on zaś mógł poświęcać się pasji. A było nią nie tylko aktorstwo! Emil Karewicz był także utalentowanym malarzem, grał na pianinie i komponował. „Wychowywali dzieci w domu stojącym przy jednej w wąskich uliczek Anina i ukrytym w samym środku dużego, otoczonego wysokim płotem ogrodu. To właśnie tu – co aktor często podkreśla w wywiadach – przeżyli najszczęśliwsze chwile swojego życia”, pisał w 2016 roku portal swiatseriali.pl. Doczekali się pięciorga wnucząt. To właśnie za namową żony Emil Karewicz zdecydował się w 1983 roku zakończyć karierę. Chciał więcej czasu poświęcać najbliższym. „Uznałem, że po czterdziestu latach pracy należy mi się odpoczynek, poza tym chciałem poświęcić trochę czasu rodzinie”, podkreślał. „Zawsze chciałem mieć dużą, kochającą się rodzinę. Robiłem wszystko, by spełnić to marzenie. Dwie pierwsze próby się nie udały, ale za trzecim razem szczęście mi dopisało", dodał. Jednak niedługo potem żartował, że emerytura szybko mu się znudziła. W końcu, jak mawiał, „aktorstwo była jego pasją i – drugą po Teresie – największą miłością życia”. Niestety, w kwietniu 2012 roku Teresa Karewicz zmarła. „Byliśmy bardzo dobrym małżeństwem. Jestem jej wdzięczny za ciepło, które wprowadziła do naszej rodziny, za nasze wspólne chwile. Była najbliższą mi osobą”, podsumował ten związek w autobiografii Moje trzy po trzy. Mimo że miał wielki apetyt na życie, po odejściu ukochanej żony szybciej zaczął się starzeć i opadać z sił. Później jego córka przyznała jednak, że czuje się dobrze. „Na ekranie już go raczej nie zobaczymy, ale zapewniam, że nie ma powodów do obaw. Cieszy się urokami życia na emeryturze. Każdą wolną chwilę poświęca na spotkania i rozmowy z wnukami. Chętnie opowiada im różne anegdoty o czasach swojej młodości, o pracy na planach filmowych, a dzieciaki słuchają z zapartym tchem i zadają pytania”, relacjonowała w rozmowie z Super expressem Małgorzata Karewicz. I to właśnie najbliżsi czuwali przy nim do końca... Aktor odszedł 13 marca 2020 roku. Został jednak pochowany trzy miesiące później ze względu na pandemię COVID-19. Urna z jego prochami złożono w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych. Syn Emila Karewicz w rozmowie z Faktem przyznał, że gdy tylko pozwolą na to regulacje prawne, chciałby, by jego rodzice spoczęli w jednym grobie. "Tata chciał być pochowany razem z mamą. I ja spełnię jego wolę", wyznał. Czytaj także: Mąż Magdaleny Majtyki przez lata działał za kamerą. Teraz jego słowa poruszyły tysiące ludzi Tekst aktualizowany na VUŻ i Historie 26.01.2025 r.
To koniec. Małgorzata Ostrowska znika z wizji. Potwierdziła smutne wieści i wyjawiła powód
Dla jej fanów to bolesny cios. Małgorzata Ostrowska nie pojawi się w nowej edycji „The Voice Senior”. Artystka w miniony weekend potwierdziła, że znika z wizji. W rozmowie z jedną z dziennikarek ujawniła także powód. Czy jeszcze wróci do uwielbianego formatu? Te słowa nie pozostawiają złudzeń.
Małgorzata Ostrowska oficjalnie żegna się z „The Voice Senior”! Podczas koncertu w Elblągu ujawniła kulisy swojej decyzji i przyznała, z czym jest związana. Wokalistka pozytywnie oceniła atmosferę programu, ale jej fotel w jury pozostanie pusty. Kto ją zastąpi? Małgorzata Ostrowska: „Nie zasiadam w tym roku w fotelu jurora” Małgorzata Ostrowska, która zadebiutowała jako jurorka w ostatniej edycji muzycznego show „The Voice Senior”, nie powróci w nadchodzącym sezonie. Artystka potwierdziła swoją decyzję w rozmowie z Karoliną Motylewską z serwisu Jastrząb Post. Do spotkania doszło za kulisami koncertu „Lato z Radiem i Telewizją Polską” w Elblągu. – W tym roku nie zasiadam w fotelu jurora. Zobaczymy, może w przyszłym roku, nie mam pojęcia, ale ja w tym roku mam bardzo pracowity sezon – przyznała bez ogródek wokalistka. Czytaj także: Porzucił marzenia ojca i wybrał swoją ścieżkę. Czym dziś zajmuje się Dominik Ostrowski? Kulisy decyzji ujawnione w Elblągu Podczas wydarzenia Ostrowska mówiła otwarcie o przyczynach rezygnacji. Nie chodzi o konflikt z produkcją czy inne niesnaski ani o problemy zdrowotne. Powód jest prosty: ogromna liczba zawodowych zobowiązań. – Ja w tym roku mam bardzo pracowity sezon – stwierdziła lakonicznie. Choć w tym sezonie zabraknie jej w składzie trenerów, nie wykluczyła powrotu w przyszłości. Tak wokalistka ocenia atmosferę programu Mimo że żegna się z „The Voice Senior”, Ostrowska nie szczędziła ciepłych słów pod adresem formatu. W rozmowie przyznała, że program odróżnia się od innych muzycznych show autentycznością i atmosferą wolną od rywalizacji, pełną szacunku, zrozumienia i wyczucia. – W tych [innych] programach jest często agresywna konkurencja, a tutaj jest, może ma to związek z wiekiem, ale tu jest taka prawda i to się dało wyczuć na scenie. Oczywiście, była konkurencja, ale zupełnie inna, jest to fajny program – podkreśliła. Dodała również, że ceni sobie unikalną dynamikę programu i postawę uczestników, która nadaje „The Voice Senior” niepowtarzalnego charakteru. Czytaj także: Przez wiele lat nie płaciła składek ZUS, bo nie było jej stać. Małgorzata Ostrowska wprost o emeryturze Co dalej z The Voice Senior? Jury czeka zmiana Wokalistka nie ujawniła, kto może ją zastąpić, ale wiadomo, że produkcja show ruszyła z castingami już na początku maja br. Jak dotąd nie podano informacji o nowym składzie jury. Małgorzata Ostrowska współpracowała w poprzedniej edycji z Andrzejem Piasecznym, Robertem Janowskim i Tatianą Okupnik. W rozmowie przyznała, że liczy na to, iż przynajmniej Piaseczny pozostanie w składzie trenerów. – Mam nadzieję, że na pewno będzie Andrzej Piaseczny, który – w mojej opinii – do swej roli wyjątkowo pasuje – zaznaczyła. Czy Ostrowska wróci w kolejnej edycji? Na ten moment artystka nie potwierdziła swojego powrotu, ale też go nie wykluczyła. Jej decyzja wydaje się być podyktowana wyłącznie aktualnymi zobowiązaniami. – Może w przyszłym roku, nie mam pojęcia – dodała, zostawiając fanom iskierkę nadziei. Czytaj także: Poruszające wyznanie trenerki The Voice Senior. Małgorzata Ostrowska tak wspomina rodzinny dom
Anita Werner pokazała partnera i zamieściła w sieci smutny wpis. „Czasami się nie udaje”
Jest uwielbianą dziennikarką TVN, zaś sport to jej druga pasja. Teraz Anita Werner w mediach społecznościowych zamieściła poruszający wpis. Wprost pisze o porażce i nie ukrywa żalu. Internauci w komentarzach podnoszą ją na duchu. Ten wpis z partnerem dziennikarki w roli głównej odbił się szeroki echem.
Anita Werner pokazała swojego partnera i odsłoniła kulisy nieudanej aktywności. Z humorem i szczerością napisała o chwili słabości i ogromnym wsparciu, jakie daje jej ukochany – Michał Kołodziejczyk. Te słowa pokazują, jak doskonale dobraną parę tworzą... I że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet trudnej sytuacji. Nieudany bieg Anity Werner: „Myślałam, że się przewrócę” Anita Werner nie boi się mówić o porażkach. Dziennikarka, która znana jest ze swojej pasji do sportu i biegania, podzieliła się w niedzielę 20 lipca osobistym wpisem na Instagramie. Pokazała kulisy treningu, który nie poszedł zgodnie z planem. Miała przebiec 19 km, jednak siły wystarczyło jej tylko na 13,5 km. „Czasami się nie udaje. Czasami tak bywa. Więc na dowód, że jestem tylko człowiekiem, a nie robotem, zostawiam tu kilka zdjęć z treningu zrobionego wczoraj późnym wieczorem. Miało być 19 km. Miało być spokojnie i na luzie. Nie było. Było 13,5 km. I myślałam, że się przewrócę” — napisała szczerze Werner. Czytaj także: To zdjęcie jest hitem sieci. Jak bardzo zmieniła się dziennikarska gwiazda TVN-u, która miała zostać aktorką? Partner Anity Werner to jej największe wsparcie W trudnych momentach u boku dziennikarki niezmiennie trwa jej partner – Michał Kołodziejczyk. To nie tylko ukochany, ale również wierny towarzysz sportowych zmagań, motywator, opoka i anioł stróż. Już wcześniej Anita Werner określiła go mianem „najlepszego trenera na świecie”. Wspólna pasja do biegania i wzajemne wsparcie tworzą fundament ich relacji. Tak było i tym razem: nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Michał Kołodziejczyk – „najlepszy trener na świecie” Nie jest tajemnicą, że dla Anity Werner sport to nie tylko styl życia, ale też przestrzeń do budowania relacji. Gdy w październiku ubiegłego roku w wieku 46 lat przebiegła swój pierwszy maraton, wśród podziękowań znalazł się właśnie Michał Kołodziejczyk. Wspomniała wtedy nie tylko o lekarzach i fizjoterapeutach, ale przede wszystkim o partnerze, który wspierał ją w powrocie do formy po kontuzji. Czytaj także: Początkowo go zignorowała. Dziś Anita Werner i Michał Kołodziejczyk tworzą jedną z najbardziej zgranych par w mediach Trening przerwany, ale duch walki pozostał Choć tym razem trening nie zakończył się zgodnie z przyjętymi założeniami, dziennikarka nie traktuje tego jako porażki. Wręcz przeciwnie – w szczerym poście pokazała, że słabsze dni to naturalna część sportowej drogi. „I co ja na to? Nic. Będę biegać sobie dalej. Ale nie dziś. Dziś odpoczywam” — dodała z humorem. To właśnie ten dystans do siebie i naturalność sprawiają, że Anita Werner cieszy się sympatią fanów. Jej wpis nie tylko normalizuje chwile słabości, ale też daje przykład, że odpoczynek i regeneracja to nie oznaka przegranej, lecz element zdrowego podejścia do sportu, który jest w tę pasję po prostu wpisany. Wpis, który poruszył internautów Pod postem dziennikarki szybko pojawiły się komentarze internautów, którzy dziękowali jej za autentyczność. „Też tak mamy!”, „Pani Anito dzięki za ten wpis bo nie tylko sukcesy i słodko cukierkowe posty jak to jest pięknie, ładnie i kolorowo… a to właśnie te „ porażki” , rzeczy które nas czasami łamią to one nas budują, nasza sile … Dzięki”, „Lepiej tak niż komfortowo leżeć na kanapie, oglądając Netflixa”, „Nic się przecież nie stało. Zdrowie jest najważniejsze. Organizm dał znać, że nie da rady więcej i trzeba go słuchać” – to tylko niektóre z reakcji. Werner, dzieląc się zdjęciami z wieczornego biegu, pokazała nie tylko zmęczenie, ale i determinację oraz wsparcie, jakie daje jej obecność Michała Kołodziejczyka. Taki partner to skarb! A oni po raz kolejny pokazali, jak wspaniałą parę tworzą. Czytaj także: Dla Anity Werner czas się zatrzymał? Zobacz, jak wyglądała dwie dekady temu