Enrique Iglesias kończy 51 lat. Historia jego miłości do Kournikovej zaczęła się od… skandalu
Ich historia zaczęła się jak scenariusz na chwilowy romans z planu teledysku – szybko, intensywnie i pod czujnym okiem mediów. Niewielu wierzyło, że przetrwają próbę czasu, a jednak ich relacja okazała się znacznie głębsza, niż ktokolwiek przypuszczał. Dziś są dowodem na to, że prawdziwe uczucie potrafi rozwijać się z dala od blasku fleszy.
Na początku nikt nie dawał im szans. Gdy pierwsze wspólne zdjęcia Anny Kournikovej i Enrique Iglesiasa obiegły świat, media podejrzewały, że chodzi jedynie o promocję nowego teledysku gwiazdora. Portale plotkarskie bardzo się myliły, ponieważ okazało się, że była tenisistka i popularny wokalista znają receptę na udaną relację. Pomimo tak wielu lat razem i ogromnej popularności, pozostają jedną z najbardziej tajemniczych par show-biznesu. Dzisiaj muzyk kończy 51 lat. View Ediplayer on the source website Anna Kournikova i Enrique Iglesias — jak się poznali? Wszystko zaczęło się w 2001 roku, kiedy managerowie Enrique Iglesiasa zaproponowali Annie Kournikovej udział w najnowszym teledysku piosenkarza do utworu „Escape”. Tenisistka pojawiła się na planie z opryszczką na wardze – kiedy Iglesias się o tym dowiedział, w mocnych słowach stwierdził, że nie zbliży się do dziewczyny, nie mówiąc już o pocałunkach. Słowa artysty uraziły Kournikovą, jednak nie zrezygnowała z udziału w nagraniach. Wizażyści uratowali sytuację, a fani wokalisty otrzymali jeden z najgorętszych teledysków tamtych lat. View oEmbed on the source website Niedługo potem, paparazzi zaczęli widywać parę razem. Iglesias przyznał w jednym z wywiadów, że tak naprawdę Anna spodobała mu się od razu, ale był na tyle niepewny siebie w jej towarzystwie, że obawiał się tego pierwszego pocałunku – afera na planie miała być jego sposobem na uniknięcie niezręcznej sytuacji. Anna Kournikova i Enrique Iglesias — historia miłości Tabloidy przepowiadały zakochanym szybkie rozstanie, ale ich związek z roku na rok był tylko silniejszy. W 2002 roku Kournikova i Iglesias pojawili się razem na jednej z imprez MTV. Niedługo potem media zaczęły mówić o zaręczynach, a diamentowy pierścionek na palcu Anny miał być tego dowodem. Zakochani mówili mediom, że nie planują ślubu. Oficjalnie nie złamali danej obietnicy, chociaż Kournikova zmieniła nazwisko na swoim profilu na Instagramie. Wokalista przyznał w jednym z wywiadów, że ma takie, a nie inne podejście do małżeństwa ze względu na związek jego rodziców. „Widziałam, jak ciężko mama przechodzi rozwód i jak boli ją niewierność mojego ojca. Powiedziałem sobie, że nigdy nie wyrządzę takiej krzywdy ukochanej osobie”, wyznał. „Nie zamierzam wychodzić za mąż, choć między mną a moim partnerem świetnie się układa", dodała Anna. „Małżeństwo nie ma dla mnie znaczenia. Jestem w szczęśliwym związku i tylko to się liczy. Wierzę we wzajemne oddanie, w zaufanie i szanowanie drugiej osoby", przyznała tenisistka. Wspominał także wielokrotnie, że Anna ma na niego największy wpływ. „Jest daleka od sławy i czerwonych dywanów, woli zacisze domowe. Jest moją największą przyjaciółką”, mówił Iglesias. Z kolei była tenisistka nieraz przyznawała, że w związku najważniejsza jest elastyczność i chęć dostosowania się do potrzeb drugiej osoby. Dzieci Anny Kournikovej i Enrique Iglesiasa Po ponad dwudziestu latach w związku zakochanych wciąż panuje harmonia. Rzadko pokazują się razem, ale na zdjęciach paparazzi zawsze są szczęśliwi. W 2017 roku para powitała na świecie bliźniaki, Lucy i Nicholasa, a na początku 2020 roku – córkę Marię. Radosne nowiny były wielką niespodzianką dla fanów, ponieważ Anna Kournikova starannie ukrywała obie ciąże. Nie ukrywali jednak, że marzą o dużej rodzinie. „Po narodzinach bliźniaków postanowiliśmy, że powinniśmy mieć więcej dzieci, ale nie planowaliśmy dokładnie, kiedy to się stanie. Wszystko potoczyło się samo, ale jestem absolutnie szczęśliwy”, stwierdził Enrique Iglesias w jednym z wywiadów. Pod koniec 2025 roku ich marzenie się spełniło - na świat przyszło czwarte dziecko pary.
Najpierw tajny ślub, teraz dziecko! Historia miłości Marcina Gortata i Żanety Stanisławskiej zaskakuje
Marcin Gortat przez lata chronił swoje życie prywatne, ale gdy w jego życiu pojawiła się Żaneta Stanisławska, wszystko się zmieniło. Najpierw był dyskretny związek i tajny ślub, a dziś para cieszy się wymarzonym dzieckiem. Kim jest kobieta, która spełniła największe marzenie byłego gwiazdora NBA?
W wywiadach Marcin Gortat nie opowiadał zbyt wiele o swoim życiu osobistym, ale podkreślał, że chciałby założyć rodzinę. Fani sportowca kibicowali mu w tym postanowieniu, dlatego kiedy w 2019 roku wyszło na jaw, że spotyka się z piękną Żanetą, wielbiciele koszykarza trzymali za parę kciuki. Zakochani nie afiszowali się ze swoim związkiem i nie mówili o nim w mediach. Niedługo potem wyszło na jaw, że para jest po ślubie! Jak się poznali i kim jest ukochana Marcina Gortata? View Ediplayer on the source website Marcin Gortat i Żaneta Stanisławska - historia miłości O tym, że Marcin Gortat jest zakochany, plotkowano od dawna, ale sportowiec był oszczędny w słowach, kiedy opowiadał o nowej ukochanej. "Tak, spotykam się z kimś – jest Polką, poznaliśmy się podczas spotkań, dotyczących jednego z moich nowych pomysłów na biznes", mówił w rozmowie z Onetem kilka lat temu. "Ambitna, przedsiębiorcza i pracowita, wiele nas łączy. Inteligentna, ma swoją pasję – tym zaimponowała mi najbardziej. Relacja między nami się rozwija i tyle w temacie", dodał wtedy były zawodnik NBA. Poznali się pod koniec 2018 roku na spotkaniu biznesowym, ale ich pierwsze zdjęcia pojawiły się w mediach rok później. Para nie komentowała żadnych doniesień na swój temat, a prawdę o tym, co ich łączy, ujawnili w styczniu 2020 roku, kiedy razem pojawili się na Balu Mistrzów Sportu. Żaneta Stanisławska. Kim jest partnerka Marcina Gortata? Portal sport.se.pl informował, że Żaneta Stanisławska jest politologiem, pedagogiem, trenerką biznesu oraz szkoleniowcem z zakresu kosmetologii. Jest również właścicielką firmy "Broadway Beauty" i redaktorem naczelnym magazynu „Forever”. Wielokrotnie występowała w telewizji, gdy była zapraszana jako ekspert do "Pytania na śniadanie" czy programów stacji Polsat Cafe. Co więcej, prowadzi podkast "Serum na sukces". "Mam to szczęście, że mój partner też jest pracoholikiem. Napędzamy się wzajemnie, realizujemy się również zawodowo", zwierzała się w "Dzień dobry TVN" w 2020 roku. Z Marcinem Gortatem łączą ją nie tylko sprawy prywatne, ale i zawodowe. Poznali się, kiedy zaczęli tworzyć wspólny biznes – para kilka lat temu poinformowała, że razem budują laboratorium kosmetyczne w Łodzi. "Razem z moją partnerką Żanetą budujemy fabrykę. Wydaje mi się, że to jest coś, co również mnie bardzo zainteresowało i da mi dużo możliwości", opowiadał w "Dzień Dobry TVN" sławny koszykarz. Prywatnie wybranka Marcina Gortata jest po rozwodzie i wychowuje córkę. Sportowiec ma za sobą kilka związków, miedzy innymi z aktorką Alicją Bachledą-Curuś. Marcin Gortat i Żaneta Stanisławska doczekali się dziecka Zakochani są aktywni na swoich social mediach. Jak wynika ze zdjęć, świetnie bawią się w swoim towarzystwie i często podróżują. "Jeszcze nie był tak zakochany. Ona ma w sobie wszystko, co lubi Marcin. Żaneta jest nie tylko piękna i zadbana, ale także bardzo ambitna, przedsiębiorcza, pracowita, inteligentna i ma swoje pasje. A do tego jest niezależna finansowo i kocha sport", powiedziała znajoma koszykarza w rozmowie z „Super Expressem”. "Mam obok siebie kobietę mojego życia. Jest kobietą nie tylko piękną, ale też bardzo inteligentną, szalenie bystrą, bez niej z pewnością byłoby mi trudniej — ona lepiej niż rozumiem wszystkie procesy, które zachodzą na świecie, bardzo pomogła mi także w tym, jak właściwie patrzeć na świat wyzwań biznesowych. Właściwie to mam żonę, o jakiej całe życie marzyłem. Dla mnie jest najważniejsza i najpiękniejsza na świecie. Lepiej nie mogłem trafić" — zachwycał się sam Marcin w wywiadzie dla Przeglądu Sportowego. Gdy 2021 roku media obiegła informacja o ślubie pary, ich fani nie kryli szczęścia. Cztery lata później zakochani przekazali kolejne radosne wieści — ich rodzina miała wkrótce się powiększyć! W rok 2026 wkroczyli w powiększonym gronie. "Marcin Gortat Junior już przybył", napisał na Instagramie sportowiec, dołączając do opisu zdjęcie drobnej rączki dziecka, ku wielkiej radości wielbicieli. Taka rodzina to prawdziwy skarb!
Wystarczy jeden składnik, by pachnieć zgodnie z horoskopem – sprawdź, co wybierze Lew, a co Ryby
Nie wiesz, po jakie perfumy sięgnąć? Wybierz zapach, który nie tylko pasuje do Twojego stylu, ale też do... Twojego znaku zodiaku! Okazuje się, że aromaty mogą zdradzać więcej o naszej osobowości, niż sądzimy.
Wybór perfum to nie lada wyzwanie. Zapachy, które nosimy, potrafią zdradzić więcej o naszej osobowości niż strój, fryzura czy makijaż. To niewidzialna wizytówka, która towarzyszy nam przez cały dzień i potrafi wpłynąć na sposób, w jaki postrzegają nas inni. Nic więc dziwnego, że wiele osób szuka „tego jedynego” aromatu przez całe życie – idealnie dopasowanego do charakteru, nastroju i stylu życia. A co jeśli najlepszą wskazówką nie będzie opinia konsultanta w perfumerii, a... data urodzenia? Astrologia od wieków pomaga ludziom zrozumieć siebie i swoje potrzeby – zarówno emocjonalne, jak i duchowe. Każdy znak zodiaku ma unikalne cechy i energie, które można doskonale podkreślić odpowiednio dobranym zapachem. Właśnie dlatego perfumy dopasowane do znaku zodiaku cieszą się coraz większą popularnością – to połączenie intuicji, symboliki i osobistych preferencji. Sprawdź, jaki zapach pasuje właśnie do Ciebie – i przekonaj się, jak wiele może zmienić odpowiedni aromat! View Ediplayer on the source website Jakie perfumy pasują do twojego znaku zodiaku? Perfumy to coś więcej niż zapach – to przedłużenie naszej osobowości. Astrologia może podpowiedzieć, które nuty zapachowe najlepiej współgrają z naszym charakterem. Zobacz, jakie aromaty są przypisane Twojemu znakowi zodiaku i znajdź zapach, który będzie Cię wyrażał.
Twoja dieta zapisana w gwiazdach – sekretne menu dla każdego znaku zodiaku!
Astrologia i dieta? W 2025 roku to połączenie zyskuje na popularności! Oto kulinarna mapa nieba – sprawdź, które składniki, smaki i potrawy najlepiej służą Twojemu znakowi zodiaku. Twoje ulubione dania mogą mieć więcej wspólnego z horoskopem, niż myślisz!
Data urodzenia ma ogromny wpływ na wiele rzeczy w naszym życiu – przede wszystkim na charakter, sposób myślenia, poczucie miłości i piękna. To, kim jesteśmy, jak reagujemy na świat, jakimi wartościami się kierujemy – wszystko to w dużej mierze zapisane jest w gwiazdach. Astrologowie od dawna podkreślają, że układ planet w chwili narodzin może determinować nie tylko nasz temperament czy wybory zawodowe, ale również... preferencje kulinarne! Brzmi zaskakująco? A jednak! Gwiazdy kierują nami także w takich, pozornie przyziemnych sprawach jak wybór perfum, ulubione kolory czy – tak, to też ma znaczenie! – smaki, które nas pociągają i które najlepiej wpływają na nasze samopoczucie. Niektóre znaki zodiaku instynktownie sięgają po pikantne przyprawy, inne czują się najlepiej przy lekkiej kuchni wegetariańskiej. Jedni nie wyobrażają sobie dnia bez porannej kawy, inni lepiej funkcjonują na naparach ziołowych i warzywnych sokach. W 2025 roku trend łączenia astrologii z dietetyką nabiera jeszcze większego rozpędu. Horoskop kulinarny to nie tylko zabawna ciekawostka – to także sposób na świadome odżywianie się w zgodzie z własną energią. Sprawdź, jakie potrawy, składniki i smaki są najbardziej zgodne z Twoim znakiem zodiaku i odkryj swoje sekretne menu zapisane w gwiazdach! Horoskop kulinarny a ulubione smaki znaków zodiaku Nasz horoskop kulinarny może Cię zaskoczyć! Być może nigdy nie zwracałaś uwagi na to, że konkretne produkty królują na liście twoich ulubionych? Podpowiemy Ci również, czego powinnaś unikać, a jakie jedzenie warto włączyć do codziennej diety. Ta przepowiednia na pewno zainspiruje Cię do eksperymentów w kuchni, a jeśli sprawdzisz znaki zodiaku bliskich i przyjaciół, zrobisz furorę swoimi daniami! Dowiedz się więcej o swoich ulubionych daniach z naszego horoskopu smaków!
Ten jeden sekret ochrony przeciwsłonecznej: dlaczego SPF 30 to dopiero początek
Wiele osób myśli, że krem z filtrem SPF 30 zapewnia pełną ochronę przeciwsłoneczną. Tymczasem prawdziwy sekret skutecznej ochrony kryje się w szczegółach, o których rzadko się mówi. Sprawdź, czego naprawdę potrzebuje Twoja skóra, by czuć się bezpiecznie – nie tylko latem.
Niezależnie od pory roku i rodzaju skóry, ochrona przed słońcem powinna być niezbędnym elementem Twojej rutyny pielęgnacyjnej. Latem, szczególnie w czasie urlopu, gdy na słońcu przebywasz godzinami – wręcz kluczowa. Jeśli nie jesteś pewna swojej wiedzy o SPF, UVA i UVB – dobrze trafiłaś. Oto odpowiedzi na najpopularniejsze pytania o ochronę przeciwsłoneczną! Zobacz także: Czy po szczepieniu i przechorowaniu Covid-19 można się opalać? Co to jest SPF? Popularny skrót SPF oznacza Sun Protection Factor. Jego wartość liczbowa filtra określa, przez jak długi czas możemy bezpiecznie przebywać na słońcu – jeśli nie zastosujesz odpowiedniego produktu, pierwsze oparzenie pojawi się już po 15 minutach, a SPF to wielokrotność tego czasu. Eksperci zalecają stosowanie minimum SPF 30, ponieważ blokuje 95% promieni UVB, podczas gdy SPF 50 blokuje 98%. Typ II: masz jasną karnację, zielone lub piwne oczy, blond, rude lub brązowe włosy i (często) piegi, zazwyczaj nie możesz uniknąć oparzeń i ciężko Ci się opalić – Twój filtr to SPF 25–30. Typ III: Twoja skóra jest kremowa, a włosy mają odcień ciemnego blondu lub brązu. Umiarkowanie się opalasz i rzadko narzekasz na oparzenia słoneczne – wybierz SPF 10–15. Typ IV: masz oliwkową skórę, ciemne włosy i oczy. Bardzo łatwo się opalasz i właściwie nigdy nie narzekasz na oparzenia – wystarczy Ci SPF 5–10. Jaka jest różnica między UVA i UVB? Promienie UVA są jednym z czynników przyczyniających się do starzenia się skóry. Obecne przez cały rok, mogą przenikać przez chmury i szyby. Moc promieni UVB różni się w zależności od sezonu, lokalizacji i pory dnia – to one odpowiedzialne są za opaleniznę. W Polsce poziom UVB jest najwyższy wiosną i latem. Jak dobrać skuteczną ochronę przed promieniowaniem UVA? Nawet wysoki filtr chroniący przed UVB (np. SPF 30) może zawieść w przypadku walki z promieniami UVA. Zwróć uwagę na wskaźnik IPD lub PPD i kieruj się zasadą im wyższy, tym lepszy. View Burdaffi on the source website Czy krem ​​do opalania ma datę ważności? Poszukaj symbolu na etykiecie produktu, który podpowie Ci, przez jaki czas po otwarciu kosmetyk może być efektywny. Średnia wynosi 6-12 miesięcy. Dlatego otwarte kosmetyki z zeszłego sezonu koniecznie wyrzuć i zastąp je nowymi. Ile razy dziennie stosować krem ​​do opalania? Postępuj zgodnie z instrukcją na opakowaniu, ale eksperci polecają nanoszenie kolejnej warstwy co dwie godziny i zawsze po kąpieli w morzu, jeziorze czy basenie. Ważna jest także ilość nakładanego produktu – musi go być naprawdę sporo, by chronił zgodnie z obietnicami na opakowaniu. Czy mogę używać podkładu lub kremu nawilżającego z SPF zamiast kremu do opalania? To dobre rozwiązanie, jeśli letnie dni spędzasz w mieście i nie przebywasz tym samym dłuższy czas na słońcu. Dlaczego? Bo z reguły filtry zawarte w kremach czy podkładach są niższe (zazwyczaj maksymalnie do SPF 20) i do klasycznego opalania są po prostu za słabe. Wyjątek stanowią kremy BBz filtrami SPF 50, ale warto pamiętać, że chronią one jedynie twarz, szyję i ewentualnie dekolt. ZOBACZ TAKŻE: Pudry z SPF to największy hit lata 2022 Czy krem ​​przeciwsłoneczny jest wodoodporny? Musisz wiedzieć, że żaden krem ​​do opalania nie jest całkowicie wodoodporny. Tego typu produkty zawierają jednak składniki, które pomagają im lepiej przylgnąć do skóry, i ​​są testowane pod kątem 40-minutowej ochrony pod wodą. Ale po wyjściu i wysuszeniu ciała ręcznikiem kolejna będzie kolejna aplikacja. Jaka jest różnica między chemicznym i fizycznym filtrem? Filtry chemiczne pochłaniają promienie UVA i UVB, a fizyczne chronią skórę za pomocą warstwy. W przypadku tych pierwszych należy uważać na składniki produktu, ponieważ skóra jest doskonałym nośnikiem i wchłania wszystko, co się na niej znajdzie. W przypadku filtrów fizycznych wadą może być to, że bardzo wrażliwa skóra – zwłaszcza gdy jest wystawiona na słońce – może zareagować alergicznie. Kosmetyk może też pozostawiać białą warstwę na skórze.
Z dala od tłumów i hałasu – to jedno mazurskie miejsce robi furorę wśród wtajemniczonych. Lepsze niż włoskie Como!
Mazury od lat przyciągają miłośników natury, żeglarzy i artystów. Wśród licznych miejscowości tej krainy jedno wyróżnia się szczególnie – leśniczówka Pranie. To tutaj Konstanty Ildefons Gałczyński tworzył swoje najpiękniejsze wiersze, a dziś to miejsce zachwyca turystów swoją historią i niepowtarzalnym klimatem.
Żeglarze znaleźli tu raj, poeci natchnienie, a artyści wieczną wenę. Mazury stały się odkryciem na miarę lotu w Kosmos. Ale wystarczyło spojrzeć w niebo, by dostrzec spadające gwiazdy. Docierały tu tłumnie też te warszawskie, oczarowane prostym mazurskim życiem i bajeczną naturą. Patrząc na srebrzące się w słońcu oczka jezior, można się domyślić, że to dzieło lodowca. Przeorał te ziemie, zostawiając po sobie moreny, doliny pełne głazów i jezior. Warmia i Mazury to Kraina Tysiąca Jezior. Miejscowi nazywają ją krainą rodzącą kamienie, bo ziemie tu nieurodzajne. „Mazury to laski, piaski i karaski”, dodają z czułością, ponieważ niemal każdy rolnik w spuściźnie dostał cząstkę wielkich lasów, wielkich piachów i wód. Po jeziorach jak zaczarowane wirują żaglówki, by przed zachodem słońca dobić do portów na szanty... Leśniczówka Pranie – literackie serce Mazur Nie byłoby jednak legendy Mazur bez poetów, pisarzy i artystów. „Tu na jeziorach znów steruję ku radości, córze bogów”, pisał Konstanty Ildefons Gałczyński po dotarciu do leśniczówki w Praniu, w której spędził niejedno lato i stworzył najpiękniejsze wiersze, w tym poemat „Niobe”. Początek podróży nie zapowiadał wielkiej przygody. Z żoną Natalią i córką Kirą poeta wysiadł z pociągu na zagubionym wśród lasów przystanku Ruciane. Wokół rozbite domy, resztki murów z czerwonej cegły, ślady po wojnie. Był 15 lipca 1950 roku. Ruszyli łodzią przez puste jezioro, przed dziobem tańczyły kaczki i dzikie gęsi. Wąskie Jezioro Nidzkie przypominało rzekę. „Mama powiedziała, że jest to rzeka zaczarowana, a wśród trzcin, w licznych zakolach, półwyspach (…) mieszkają jakieś dobre duchy. To jakby obudziło ojca. Wyprostował się, podniósł opuszczone dotychczas ramiona i w nic niewidzących oczach nagle został odbity blask wody. Pojawił się uśmiech, którego nie widziałam od tak dawna”, wspominała córka Kira w „Mazurskich szlakach Gałczyńskiego”. Pranie stało się jego szczęśliwą wyspą. „Jeszcze tyle byłoby do pisania, nie wystarczą tu żadne słowa: o wiewiórkach, o bocianach, o łąkach sfałdowanych jak suknia balowa, o białych motylach jak listy latające, o zieleniach śmiesznych pod świerkami, o tych sztukach, które robi słońce, gdy się zacznie bawić kolorami”, pisał w „Kronikach olsztyńskich”. Wieczorami, podczas rozmów przy lampie naftowej, słychać było granie świerszczy i pohukiwanie sowy. Nad głowami błyszczało rozgwieżdżone niebo i co chwila widać było spadające gwiazdy. „Ze wszystkich kobiet świata najpiękniejsza jest noc”, wyznał oczarowany Gałczyński. Proste mazurskie życie stało się antidotum na jego depresję. Najbliższa wieś Krzyże leżała od Prania cztery kilometry, do Rucianego było 10, ale wystarczyła burza, aby leśniczówka, gdzie dziś można odwiedzić muzeum poety, została odcięta od świata na wiele dni. Turysta był w tych stronach rzadkością, podobnie jak żaglówki i kajaki, po jeziorach sunęły najczęściej pychówki i łodzie rybackie. Wyludnione Mazury lizały wojenne rany, a do opuszczanych przez rdzennych Mazurów gospodarstw napływali przesiedleńcy – Kurpie zza miedzy, wilnianie i lwowiacy, którym krajobraz trochę przypominał rodzinne strony. Lęk budzili szabrownicy grasujący po okolicy, gdzie niedawno od kul ginęli ci, którzy chcieli „przywracać te ziemie Polsce”. To właśnie tutaj, w otoczeniu lasów i jezior, Konstanty Ildefons Gałczyński spędzał swoje letnie miesiące. To idealna propozycja dla tych, którzy planują wyjazd na Mazury śladami pisarzy i szukają literackich miejsc z duszą. Dziś leśniczówka Pranie Mazury to punkt obowiązkowy na trasie turystycznej każdego miłośnika poezji i ciszy. Mazury – kultura i natura w jednym Dziś leśniczówka Pranie to nie tylko muzeum poświęcone Gałczyńskiemu, ale również centrum wydarzeń kulturalnych. Koncerty, spotkania literackie, wystawy – wszystko to w otoczeniu przyrody. To nie tylko atrakcja, ale też serce kultury regionu. Niewielu wie, że właśnie tutaj powstały najpiękniejsze wiersze poety – miejsce emanujące energią i spokojem. Krutynia jak Ganges Pojezierze Mazurskie szybko jednak zyskało serca artystów i młodych ludzi. Stanisław Tym wspominał w swojej książce „Mamuta tu mam. Utwory zebrane spod łóżka”, jak studenci odwiedzali Gałczyńskiego w Praniu. „Gałczyński pisał, trochę pił – studenci tylko pili i było bardzo przyjemnie. Potem Mistrz przeniósł się w Zaświaty, a studenci, którzy go odwiedzali, urządzili pierwszy w Polsce Studencki Teatr Satyryków w Warszawie”. Członkowie STS-u upodobali sobie wieś Zgon nad Jeziorem Mokrym, której urodę docenił wcześniej Igor Newerly, pisarz rozkochany w Mazurach, wierny kronikarz trudnej historii tych ziem. Oprowadzał ich po regionie Karol Małłek, człowiek legenda, działacz ludowy, który o Mazurach wiedział wszystko. Pokazywał wsie, gdzie wciąż mówiło się „przepsiękną” gwarą mazurską, zabierał na spływy po „świętej rzece Ganges”, jak nazywał Krutynię. Niegdyś pływały po niej gondole z parasolami, bawili się tu goście z Berlina, strzelając korkami od szampana... Ale najlepszą promocję zapewnił Krutyni Melchior Wańkowicz. Latem 1935 zapuścił się tu kajakiem z córką, pływał też po jeziorach mazurskich i dużo rozmawiał z ludźmi, próbując zrozumieć, dlaczego tylu autentycznych Mazurów i Warmiaków opuściło te strony. Jak pisał potem w głośnym reportażu „Na tropach Smętka”, wybory na tych ziemiach zostały sfałszowane, a miejscowa „Ortelsburger Zeitung” apelowała do rodaków Niemców, żeby mieli na oku tych, co trzymają w domach gazety polskie, i że „należy wszystkich zakłócających spokój zawczasu unieszkodliwić”. Lepsze Krzyże niż Paryże Po wojnie największą karierę zrobiły Krzyże. Niewielka wieś nad Jeziorem Nidzkim przyciągała twórców i filmowców jak magnes. Mazurskie krajobrazy uwodziły, stając się świadkiem letnich romansów. „To tam przyjeżdżaliśmy z pierwszymi dziewczynami i chłopcami i tam, obok chichoczącej w duchu szyszki, obok oniemiałej sowy, obok zdumionej sarny szeptaliśmy swoje pierwsze »nigdy« i »zawsze«, i tam przysięgaliśmy, że do końca życia będziemy wierni zagubionej w puszczy stacji Karwicy”, wspominała Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich”. Napisała tu jedną z najpiękniejszych piosenek „Na całych jeziorach Ty”, dedykowaną przystojnemu leśniczemu z Prania, dość milkliwemu, o oczach tak niebieskich, że odbijał się w nich cały błękit mazurskich jezior. W Krzyżach bywali wszyscy, bo jak mówiła Krystyna Sienkiewicz, „lepsze Krzyże niż Paryże”. Miejscowi chętnie przyjmowali „cudaków” z Warszawy, którzy zostawiali trochę grosza i niejednego utrwalili w piosence czy wierszu. Pod koniec lat 60. stanęła tu podhalańska chałupa Olgi Lipińskiej z piecem kaflowym i długim drewnianym stołem, przy którym zasiadało nawet 40 osób, co z sentymentem wspomina satyryczka. Obok była dacza Barbary Wrzesińskiej, w kompletnie innym stylu, przypominająca pełen fantazji baraczek. Jednym z pierwszych, którzy osiedli tutaj na stałe, okazał się malarz i poeta Andrzej Strumiłło, który z rodziną przetrwał tu niejedną srogą zimę. W okolicy ludzie mieli motocykle, furki, sanki, młodzi zaś Strumiłłowie, jeszcze na dorobku, mogli liczyć tylko na własne nogi. W pobliskich Wejsunach, w starej mazurskiej kuźni z dużym sadem, rozgościł się wkrótce Wojciech Siemion. Goście kochali podwieczorki u Siemionów przy dużym stole ustawionym pod drzewami owocowymi, czekając z niecierpliwością, aż zostaną podane pyszne pierogi z jagodami na dobrze schłodzonym winie... Odkąd modne stały się grille, przyjęcia się zmieniły. Jeszcze dziś niektórzy wspominają jedno z nich, na które zajechał Jan Pietrzak swoim jaguarem, też mieszkaniec Mazur. Podczas kolacji pasący się za płotem spokojny koń Maciek dostał takiego amoku, może z powodu opowiadanych kawałów, że skoczył przez płot prosto na dach samochodu satyryka. Jerzy Iwaszkiewicz odwiedził Krzyże po 50 latach i mówi, że nie udało się ich popsuć, zachowały dawny styl. Wybudowano nowy port, a knajpa U Kędziorka, pod którą ustawiał się sznur luksusowych samochodów po pyszne naleśniki, ma wzięcie. Sanatorium dla duszy Magia Warmii i Mazur wciąż działa, o czym można się przekonać podczas Pikniku Country w Mrągowie, Olsztyńskiego Lata czy szantów w Sztynorcie, Giżycku i Mikołajkach. Mimo koronawirusa nie brak imprez plenerowych i kabaretów, rowerzystów na duktach leśnych i grzybiarzy, a w zatoczkach zapalonych wędkarzy. Ale trudno wyobrazić sobie Mazury bez żaglówek sunących Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich, krążących po głębokich Mamrach, Tałtach, Kisajnie czy wielkich jak morze Śniardwach. Gdzieś tutaj Roman Polański nakręcił nominowany do Oscara „Nóż w wodzie”. Filmowi bohaterowie żeglowali luksusowym jachtem „Rekin”, służącym przed wojną niemieckim turystom. Mazury mają szansę stać się siódmym cudem świata, co już dawno wyczuł biznes, bo jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać wszędzie eleganckie hotele w stylu Gołębiewskiego i przytulne pensjonaty. Modzie tej ulegli wiele lat temu nawet Janusz Majewski z nieżyjącą już dziś żoną, słynną fotografką Zofią Nasierowską, budując nad jeziorem koło Starych Juch kameralny pensjonat przypominający staropolski dom. Bywali w nim Pszoniak, Gajos, Młynarski, Wajda i José Carreras... Po obejściu kręcił się jamnik Rysio. „Któregoś dnia odwiedził nas Ryszard Kapuściński, a nasz niesforny jamnik kręcił się pod stołem. Krzyknąłem: »Rysiek, uspokój się!«, na co zaniepokojony Kapuściński zapytał: »A co ja takiego zrobiłem?«”, opowiadał mi reżyser. Jego sąsiadem został Jerzy Hoffman, który swoją mazurską przystań nazywa „sanatorium dla duszy”. Z okien lubi oglądać jezioro Łaśmiady. „Albo jest spokój, albo potężne fale biją tak mocno o brzeg, że słychać w całym domu. Jestem emocjonalny i jeśli coś chwyci mnie za gardło, daję się prowadzić jak koń za uzdę”, mówi. Gości zawsze prowadzi na pomost. Milczymy, wsłuchując się w odgłosy przyrody. „Tu pięknie jest zawsze, jak pojawia się tęcza, pada deszcz i jezioro skute jest lodem”, mówi. Co by na to powiedział Gałczyński? „Ptaków tyle, zieleni tyle. Lato, zaczekaj chwilę”. Tekst Elżbieta Pawełek
Tych 5 rzeczy odmieni twój balkon na lato 2025. Kosztują grosze! Numer 3 to absolutny hit
W 2025 roku balkon przestaje być tylko miejscem na suszarkę czy rower. Staje się przedłużeniem salonu, oazą relaksu i przestrzenią do życia na świeżym powietrzu. Poznaj najnowsze trendy w aranżacji balkonów: od stylu riwiery, przez boho scandi, aż po ekologiczne rozwiązania z naturalnymi materiałami. Zainspiruj się i stwórz balkon marzeń
Balkon to nie tylko miejsce do przechowywania niepotrzebnych rzeczy. Stał się pełnoprawnym przedłużeniem domowej przestrzeni życiowej. Modne balkony są dziś urządzane z takim samym rozmachem i estetyką jak wnętrza mieszkań – pojawiają się na nich wygodne kanapy, dywany, lampiony i stoliki kawowe. Główna idea to stworzenie komfortowej strefy relaksu, gdzie można pracować, odpoczywać czy spotykać się z bliskimi. Styl riwiery i boho scandi – najgorętsze trendy sezonu W trendach balkonowych 2025 królują dwa dominujące style: śródziemnomorski i boho scandi. Styl riwiery wprowadza klimat południa Europy – biele, błękity, plecionki i naturalne tkaniny. Boho scandi to z kolei lekkość i swoboda w wersji skandynawskiej: jasne kolory, miękkie tekstylia, przytulne dodatki i egzotyczne akcenty. Oba style sprzyjają tworzeniu przestrzeni pełnej światła, relaksu i naturalnej harmonii. Naturalne materiały i ekologiczne rozwiązania w aranżacji balkonu Ekologia to jeden z najważniejszych nurtów w projektowaniu balkonów w 2025 roku. W modzie są meble z recyklingu, drewna, bambusa i rattanu. Popularność zyskują też donice z terakoty, gliny i ceramiki. Tkaniny powinny być naturalne – len, bawełna, juta. Minimalizm łączy się z funkcjonalnością, a dekoracje wybierane są z myślą o środowisku. Taki balkon nie tylko wygląda stylowo, ale i sprzyja dobremu samopoczuciu. Pelargonie i rośliny cieniolubne – zielone must-have na balkonie Pelargonie wracają do łask jako jeden z najmodniejszych akcentów roślinnych sezonu. Są kolorowe, bujne i łatwe w pielęgnacji. Na balkonach królują też rośliny cieniolubne – paprocie, bluszcze, begonie – które idealnie sprawdzą się w mniej nasłonecznionych przestrzeniach. Zieleń to nie tylko ozdoba – to także naturalny sposób na oczyszczenie powietrza i poprawę mikroklimatu. Praktyczne porady: jak urządzić modny i funkcjonalny balkon w 2025 roku Aby balkon spełniał swoje funkcje i był zgodny z najnowszymi trendami, warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych elementów: Wybierz styl przewodni i trzymaj się jego zasad (np. boho scandi lub riwiera). Zainwestuj w wygodne meble z materiałów odpornych na warunki atmosferyczne. Dodaj miękkie poduszki, pledy i dywaniki – to one tworzą klimat. Postaw na oświetlenie – girlandy świetlne, lampiony czy świeczniki. Dobierz rośliny zgodne z nasłonecznieniem balkonu i zadbaj o ich estetyczną ekspozycję.
Szokujące rytuały herbaciane z różnych stron świata! Tak pije się herbatę poza Europą
Poznaj niezwykłe sposoby parzenia i picia herbaty w różnych zakątkach globu. Od japońskiej matchy, przez tajską cha yen, po senegalską ceremonię. Sprawdź teraz!
Chociaż herbata najbardziej kojarzy nam się z Anglią i charakterystycznym dla tego kraju rytuałem five o'clock, jest to napój, który zdobył serca ludzi na całym świecie. To coś więcej niż tylko gorący napar – dla wielu osób to codzienny rytuał, sposób na chwilę relaksu, element kultury czy rodzinnej tradycji. W różnych zakątkach globu herbata odgrywa inną rolę i podawana jest w niezwykle różnorodny sposób. Niektórzy nie wyobrażają sobie poranka bez filiżanki mocnej, czarnej herbaty, inni sięgają po lekką i orzeźwiającą zieloną wersję, znaną ze swoich właściwości prozdrowotnych. Miłośnicy delikatnych smaków chętnie sięgają po białą herbatę, a ci, którzy preferują intensywność, wybierają czerwoną, znaną również jako pu-erh. Nie można zapomnieć o aromatycznych herbatach owocowych i ziołowych, które zachwycają nie tylko smakiem, ale i właściwościami wspierającymi zdrowie. Różnorodność dostępnych odmian herbat sprawia, że każdy może znaleźć coś dla siebie, niezależnie od gustu czy pory dnia. Co ciekawe, sposoby parzenia, serwowania i spożywania herbaty różnią się w zależności od kraju i kultury – w Chinach to sztuka z wielowiekową tradycją, w Japonii celebrowany ceremoniał, w Indiach intensywny napój z przyprawami, a w krajach Maghrebu – symbol gościnności. Jaką herbatę pija się w najodleglejszych zakątkach świata? Warto poznać fascynujące zwyczaje i lokalne specjały, które pokazują, jak uniwersalny, a zarazem różnorodny może być ten wyjątkowy napój. Jak się pija herbatę na świecie - Indie Indyjska herbata cieszy się ogromną popularnością na całym świecie i zyskała status jednej z najbardziej rozpoznawalnych odmian, jednak sposób jej przyrządzania i picia w ojczyźnie znacznie różni się od tego, co znamy w Europie. W Indiach herbata to coś więcej niż tylko napój – to integralna część codziennego życia, obecna zarówno na ulicznych straganach, w domach, jak i podczas towarzyskich spotkań. Najbardziej charakterystyczną odmianą herbaty w Indiach jest masala chai – aromatyczny napar, który nie tylko pobudza zmysły, ale także rozgrzewa i koi. To intensywna, mocno parzona czarna herbata, najczęściej z odmian assam lub darjeeling, do której dodaje się mieszankę korzennych przypraw, takich jak kardamon, cynamon, goździki, pieprz i imbir. Ten aromatyczny bukiet uzupełnia się mlekiem – zwykle pełnotłustym – oraz sporą ilością cukru, co nadaje napojowi wyjątkowo kremową i słodką konsystencję. Masala chai nie jest tylko napojem – to element kultury, codziennego rytuału i symbol indyjskiej gościnności. W Indiach pija się ją o każdej porze dnia, często w małych szklankach serwowanych przez ulicznych sprzedawców, zwanych „chai wallah”. Wersji masala chai jest wiele – każda rodzina, każda herbaciarnia może mieć własną unikalną recepturę, co sprawia, że napój ten pozostaje niezwykle zróżnicowany i nieustannie zaskakuje bogactwem smaków. Jak się pija herbatę na świecie - Argentyna W Argentynie, podobnie jak w wielu innych krajach Ameryki Południowej, tradycyjna herbata nie cieszy się szczególną popularnością – zdecydowanie częściej mieszkańcy sięgają po kawę. Jednak istnieje napój, który dla tamtejszych społeczności ma znacznie większe znaczenie i stanowi integralny element codzienności – to yerba mate, wyjątkowa alternatywa dla klasycznej herbaty. Yerba mate warzona jest z suchych liści oraz drobnych pędów ostrokrzewu paragwajskiego, rośliny naturalnie występującej w Ameryce Południowej. Napar przygotowany z tej rośliny ma charakterystyczny, lekko gorzki smak i zielonkawy kolor. Choć różni się od herbaty, pod względem właściwości zdrowotnych i zawartości cennych składników odżywczych – takich jak witaminy z grupy B, antyoksydanty oraz minerały – yerba mate jest do niej pod wieloma względami zbliżona. Napój ten zazwyczaj pije się na gorąco, chociaż w upalne dni bywa również serwowany na zimno jako tzw. tereré. Co ciekawe, yerba mate nie jest spożywana w zwykłych filiżankach – tradycyjnie pija się ją ze specjalnego naczynia zwanego tykwą, które często wykonane jest z suszonego owocu lub drewna. Do picia używa się bombilli – metalowej rurki z sitkiem, która filtruje napar i pozwala cieszyć się jego smakiem bez fusów. Yerba mate to nie tylko napój – to prawdziwy symbol wspólnoty i towarzyskich spotkań. W Argentynie picie mate to rytuał dzielenia się – jedno naczynie krąży między uczestnikami spotkania, co wzmacnia więzi społeczne i buduje poczucie bliskości. Jak się pija herbatę na świecie - Egipt W Egipcie, gdzie klimat jest gorący i suchy, szczególną popularnością cieszą się orzeźwiające napary ziołowe, spożywane zarówno na co dzień, jak i podczas tradycyjnych uroczystości. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych napojów w tym kraju jest karkade – intensywnie czerwony napar przygotowany na bazie suszonych kwiatów róży sudańskiej, znanej także jako hibiskus. Charakteryzuje się on kwaskowym smakiem i wyrazistym kolorem, a jego popularność wykracza daleko poza granice Egiptu, znajdując uznanie również w innych częściach Afryki oraz na Bliskim Wschodzie. Karkade może być serwowany zarówno na gorąco, jak i schłodzony z kostkami lodu – w obu wersjach stanowi doskonałe orzeźwienie w upalne dni. Napój ten znany jest również ze swoich właściwości zdrowotnych – zawiera witaminę C, działa moczopędnie, wspiera układ krążenia i pomaga obniżyć ciśnienie krwi. Drugim tradycyjnym napojem, równie cenionym przez Egipcjan, jest helba – herbata przygotowywana z nasion kozieradki. Posiada przyjemny, lekko orzechowy zapach i delikatnie słodkawy smak, który doskonale komponuje się z dodatkiem miodu lub mleka. Helba znana jest nie tylko z walorów smakowych, ale również z licznych właściwości prozdrowotnych. Regularne spożywanie tego naparu wspomaga pracę układu trawiennego, normalizuje funkcjonowanie jelit oraz pomaga w naturalny sposób obniżyć poziom cukru we krwi. W Egipcie zarówno karkade, jak i helba są napojami głęboko zakorzenionymi w kulturze – podawane są gościom, obecne podczas świąt, a także traktowane jako domowe remedium na wiele dolegliwości. Jak się pija herbatę na świecie - Japonia Japońska matcha zyskała ogromną popularność na całym świecie i z pewnością nie jest Ci obca! To wyjątkowa zielona herbata w proszku, która wyróżnia się intensywnym kolorem oraz charakterystycznym, lekko gorzkim smakiem z nutą umami. Oprócz tego, że matcha powszechnie stosowana jest jako tradycyjny napój, coraz częściej wykorzystywana jest także w kuchni – do barwienia i aromatyzowania lodów, ciast, makaroników, a nawet napojów mlecznych i koktajli. Jej niezwykły smak i właściwości zdrowotne – w tym wysoka zawartość antyoksydantów, witamin i minerałów – sprawiają, że jest ceniona zarówno w Azji, jak i w krajach zachodnich. Choć korzenie matchy sięgają Chin, to właśnie w Japonii napój ten osiągnął status symbolu, zwłaszcza w kontekście ceremonii herbacianej, gdzie picie matchy stanowi duchowy i estetyczny rytuał. Przygotowanie i spożycie matchy wymaga odpowiednich narzędzi – specjalnej miseczki (chawan), bambusowej miotełki (chasen) i łyżeczki (chashaku). Cały proces parzenia ma głęboko zakorzenione znaczenie kulturowe i filozoficzne. Jednak matcha to nie jedyny rodzaj herbaty ceniony w Kraju Kwitnącej Wiśni. Inną bardzo popularną odmianą jest genmaicha – zielona herbata z dodatkiem prażonego brązowego ryżu. Ta nieco mniej znana na świecie herbata wyróżnia się unikalnym smakiem, który łączy świeżość zielonej herbaty z delikatnie orzechową nutą ryżu. Powstała jako napój dla mniej zamożnych warstw społeczeństwa, którzy dodawali ryż, aby rozciągnąć ilość herbaty, ale z czasem zdobyła uznanie wśród wszystkich warstw społecznych. Genmaicha to herbata o łagodnym działaniu, często polecana osobom początkującym w świecie japońskich naparów. Pita jest zarówno na ciepło, jak i na zimno, a jej subtelny smak sprawia, że doskonale komponuje się z lekkimi potrawami kuchni japońskiej. Dziś matcha i genmaicha to dwie najczęściej spotykane herbaty w Japonii – różne, ale każda z nich wyjątkowa i głęboko osadzona w kulturze i codziennych zwyczajach mieszkańców wysp. Jak się pija herbatę na świecie - Holandia Nie można powiedzieć, żeby w Holandii wynaleziono jakiś szczególnie szalony czy nietypowy sposób parzenia herbaty, jednak w jednej z jej prowincji – Fryzji – napój ten przyrządza się w sposób zupełnie odmienny od reszty kraju. Choć Holendrzy na co dzień częściej wybierają kawę, to fryzyjska herbata wyróżnia się na tle całego kraju unikalnym i niezwykle efektownym sposobem serwowania. W tej północnej prowincji herbata staje się niemal deserem – na dno filiżanki wrzuca się twarde kawałki karmelowego cukru, które pod wpływem gorącego naparu zaczynają się powoli rozpuszczać, nadając napojowi przyjemną słodycz i lekko karmelowy aromat. Jednak to nie koniec – gdy tylko cukier zacznie się rozpuszczać, do filiżanki dodaje się porcję gęstej śmietanki, która nie jest mieszana, lecz pozostawiana, by swobodnie unosiła się na powierzchni. Tworzy to charakterystyczny efekt „chmur” – białe smugi kontrastujące z ciemniejszym naparem herbaty. To właśnie kontrast smaków – słodkość karmelu, goryczka czarnej herbaty i kremowa konsystencja śmietanki – czyni fryzyjski sposób podawania herbaty tak wyjątkowym. Dodatkową atrakcją jest estetyczny wygląd napoju, który cieszy zarówno podniebienie, jak i oczy. Choć tradycja ta jest znana głównie lokalnie, wśród mieszkańców Fryzji cieszy się niesłabnącą popularnością i stanowi element kulinarnego dziedzictwa regionu. Jak się pija herbatę na świecie - Tajlandia Być może to jeden z najbardziej niezwykłych i widowiskowych sposobów parzenia herbaty na świecie! W Tajlandii ogromną popularnością cieszy się cha yen – tradycyjna tajska herbata, której smak, wygląd i sposób podania zaskakują nawet najbardziej doświadczonych smakoszy. Napój ten, serwowany niemal na każdym rogu ulicy, jest esencją tajskiej kultury kulinarnej – intensywny, słodki, aromatyczny i niezwykle orzeźwiający. Cha yen to mocno parzona herbata – zazwyczaj czerwona lub czarna – która już na etapie przygotowywania zostaje wzbogacona mieszanką aromatycznych przypraw. W skład tej unikalnej kompozycji mogą wchodzić cynamon, nasiona tamaryndowca, anyż, esencja pomarańczowa oraz charakterystyczny czerwony barwnik spożywczy, który nadaje napojowi jaskrawopomarańczowy, niemal neonowy kolor. Ten intensywny kolor sprawia, że cha yen przyciąga uwagę od pierwszego spojrzenia. Po zaparzeniu herbaty i dodaniu przypraw, do naparu dolewa się mleko – często skondensowane lub słodzone mleko zagęszczone – które łagodzi intensywność smaku, nadając napojowi kremową konsystencję i słodkawy posmak. Całość jest następnie schładzana i serwowana z dużą ilością lodu, co sprawia, że cha yen doskonale orzeźwia w upalne, tropikalne dni. Tajska herbata mrożona nie tylko gasi pragnienie, ale także stanowi nieodłączny element lokalnej gastronomii – podawana jest zarówno na ulicznych straganach, jak i w eleganckich restauracjach. Dzięki połączeniu egzotycznych przypraw, wyrazistego koloru i słodkiego mlecznego smaku, cha yen stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli tajskiej kuchni na całym świecie. Zobacz także: Przepis na ulubione śniadanie księżnej Meghan! Jak się pija herbatę na świecie - Senegal W Senegalu herbata nie jest zwyczajnym napojem – to prawdziwy rytuał, głęboko zakorzeniony w tradycji i codziennym życiu mieszkańców. Senegalczycy nie tylko kochają i szanują ten napój, ale również celebrują jego przygotowywanie w sposób, który może wydawać się niezwykły i skomplikowany dla osób z zewnątrz. Parzenie herbaty w Senegalu to nie tylko sztuka, ale także ważny moment społeczny, często wykorzystywany do spotkań towarzyskich, rozmów i budowania więzi. Proces rozpoczyna się od przygotowania czajnika, do którego wrzuca się dużą ilość liści herbaty – najczęściej czarnej, ale równie dobrze sprawdzi się też herbata zielona. Następnie dodaje się świeżą miętę, cukier oraz zimną wodę. Tak przygotowaną mieszankę doprowadza się do wrzenia na otwartym ogniu lub kuchence. Gdy napar osiągnie odpowiednią temperaturę, część herbaty z dużą precyzją wlewa się do wysokiej szklanki z dużej wysokości – wszystko po to, aby napój dobrze się napowietrzył i powstała charakterystyczna pianka na jego powierzchni. To jednak dopiero początek – procedura jest powtarzana co najmniej dwa razy. Herbata jest przelewana ze szklanki do drugiego naczynia, a następnie z powrotem do czajnika. Dzięki temu smaki się intensyfikują, a aromaty jeszcze mocniej się łączą. Napar ponownie doprowadza się do wrzenia i znów rozlewa do szklanek z zachowaniem delikatnej piany, która stanowi nieodłączny element tego trunku. Efektem końcowym jest bardzo słodka, intensywnie pachnąca i mocna herbata, która jednocześnie doskonale orzeźwia – szczególnie w gorącym, suchym klimacie Senegalu. Dla wielu mieszkańców picie herbaty to nie tylko przyjemność smakowa, ale i moment wytchnienia, pretekst do rozmowy, a czasem również forma okazania szacunku gościom. Jeśli masz ochotę przenieść odrobinę senegalskiej atmosfery do własnego domu, nic nie stoi na przeszkodzie, by spróbować tego rytuału samodzielnie – wystarczy dobra czarna lub zielona herbata, świeża mięta, cukier i odrobina cierpliwości.
Od niedowierzania do trwałej miłości. Jak Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki pokonali przeciwności?
Poznali się na balu, dziś są nierozłączni!
Przez pewien czas starali się ukrywać to, co ich łączyło. W końcu jednak odpuścili – i wtedy rozpętała się medialna burza. Media oszalały na ich punkcie. Choć wydawali się parą idealną, nie brakowało sceptyków, którzy nie wróżyli im wspólnej przyszłości. Anna Czartoryska i Michał Niemczycki nie przejmowali się jednak opiniami. Jedni im kibicowali, inni twierdzili, że to związek z rozsądku, a niektórzy złośliwie sugerowali, że to wszystko tylko na pokaz i wkrótce się rozstaną. Oni jednak postawili na spokój i milczenie, które okazało się najlepszą odpowiedzią. Dziś są szczęśliwym małżeństwem i rodzicami czwórki dzieci. Oto ich niezwykła historia... View Ediplayer on the source website Anna Czartoryska i Michał Niemczycki. Jak się poznali? Anna Czartoryska, pochodząca z rodu Czartoryskich, i Michał Niemczycki, spadkobierca rodziny Niemczyckich, poznali się w 2011 r. podczas balu zorganizowanego z okazji 10. rocznicy ślubu księżnej Dominiki Kulczyk-Lubomirskiej i księcia Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego. Annie towarzyszyła mama, Ewa Komorowska, natomiast Michałowi – rodzice: Katarzyna Frank-Niemczycka i Zbigniew Niemczycki. Choć początkowo wymienili zaledwie kilka zdań, szybko okazało się, że zaiskrzyło między nimi. Resztę wieczoru spędzili razem, doskonale bawiąc się w swoim towarzystwie. Michała Niemczyckiego i Annę Czartoryską od zawsze łączyła pasja do sztuki – i nadal tak jest. Michał studiował w szkole filmowej w Los Angeles, marząc o karierze reżysera. Anna już wtedy realizowała się zawodowo jako aktorka. Z czasem zgromadziła imponujący dorobek artystyczny, występując w takich hitach jak Szpilki na Giewoncie, Dom nad rozlewiskiem (wraz z kontynuacjami), Komisarz Alex, Facet (nie)potrzebny od zaraz czy Usta Usta. Oprócz występów na małym i dużym ekranie, można ją było podziwiać także na scenach warszawskich teatrów – m.in. Dramatycznego, Kamienicy i Capitolu. „Wiedziałam, że na tym się nie skończy”, stwierdziła kilka lat później Katarzyna Frank-Niemczycka w rozmowie z magazynem Party. Wkrótce potem Michał Niemczycki zaprosił bliskich do Teatru Roma na monodram Morfina, w którym Anna Czartoryska zagrała żonę pisarza Michaiła Bułhakowa. Po spektaklu zorganizował rodzinne spotkanie. „Ania ma ogromny talent i urodę, a taka mieszanka gwarantuje jej sukces. Monolog to bardzo ciężki rodzaj spektaklu, a jej się udało”, mówiła potem Katarzyna Frank-Niemczycka. Także mama aktorki szybko zaakceptowała jej miłość. „Bardzo lubię Michała i ufam mu. Dawno nie widziałam Ani tak promiennej i szczęśliwej”, mówiła Ewa Komorowska w rozmowie z Party. ZOBACZ TEŻ: Zbigniew Niemczycki i Katarzyna-Frank Niemczycka zaczynali z zaledwie 200 dolarami w portfelu. Jak udało im się dojść na szczyt? Ślub Anny Czartoryskiej i Michała Niemczyckiego Na swój pierwszy oficjalny występ jako para zdecydowali się rok później, pojawiając się wspólnie na premierze filmu Big Love. Nie kryli uczuć – chętnie okazywali sobie czułość przed obiektywami i sprawiali wrażenie naprawdę szczęśliwych. Mimo to plotki nie ucichły – wręcz przeciwnie, zaczęły narastać. Media donosiły, że Anna Czartoryska przeżywa rozstanie z Piotrem Adamczykiem, a wkrótce pojawiły się spekulacje, że nowy związek z młodym biznesmenem to jedynie sposób na odegranie się na byłym partnerze... Jak okazało się po kilku miesiącach, te doniesienia nie były prawdziwe. Ujawniono, że para planuje ślub, który natychmiast określono „ślubem roku”. Media próbowały ustalić wszystkie szczegóły – jaką sukienkę wybierze panna młoda, kogo zakochani wybiorą na świadków, gdzie odbędzie się wesele, kto znajdzie się na liście gości... Wbrew oczekiwaniom, Anna i Michał zdecydowali się na skromną ceremonię za granicą, z dala od plotek i kolorowej prasy. Pobrali się 12 lat temu, pierwszego kwietnia 2013 roku, w Prima Aprilis. Dziś Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki są rodzicami czwórki dzieci: synów Ksawerego, Antoniego i Stefana, a także jedynej córki Janinę. Anna Czartoryska-Niemczycka, bo tylko ona prowadzi publiczne profile na portalach społecznościowych (jej mąż ma profil prywatny), stosunkowo rzadko pokazuje pociechy na zdjęciach. „Rodzicielstwo jest najtrudniejszą, ale też najcudowniejszą rzeczą, z jaką przyszło mi się w życiu zmierzyć”, mówiła w jednym z wywiadów. Przyznała, że stara się być wyluzowaną mamą, ale ma zasady, które należy respektować. Poza tym obowiązków wychowawczych nie wykonuje sama... „W logistykę jest zaangażowana cała nasza rodzina. Robimy to wspólnie z moim mężem, z dziadkami, z nianią. Staramy się tak funkcjonować, żeby potrzeby każdego z nas były zaspokojone i żeby każdy z nas mógł realizować się na swoim polu. Ale też każdy z nas realizując różne projekty i pomysły stara się myśleć o tym, żeby ten czas, który jest dla wszystkich i dla rodziny też znaleźć”, wyznała swego czasu w komentarzu dla Jastrząb Post. CZYTAJ TEŻ: Anna Czartoryska-Niemczycka nazywana jest polską księżniczką. Tytuł straciła po ślubie Tu rok 2022 Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki o mediach i związku Michał Niemczycki i jego bliscy konsekwentnie stronią od mediów i nie dzielą się szczegółami życia prywatnego. Sam Niemczycki podkreśla, że zbyt duża rozpoznawalność może mieć negatywny wpływ na prowadzone przez niego biznesy. „Media plotkarskie z naszego życia prywatnego stworzyły własną historię, którą rozwijają i podkręcają według swoich potrzeb. Przestałem na to zwracać uwagę. Nie udzielam wywiadów na temat życia prywatnego, zabieram publicznie głos jedynie w sprawach, które dotyczą moich firm lub służą celom charytatywnym. Myślę, że ludzie i firmy, z którymi prowadzę interesy, doceniają i szanują takie podejście”, tłumaczył kilka lat temu w wywiadzie dla Własnego biznesu. Parze życzymy wszystkiego, co najwspanialsze i najpiękniejsze! SPRAWDŹ TEŻ: Anna Czartoryska-Niemczycka mogłaby opływać w luksusy, prowadzi skromne życie i rozsądnie podchodzi do kwestii finansów Źródło: Party, Plejada, Super Express
Są dla siebie ukojeniem, przetrwali najtrudniejsze chwile. Rafał i Małgorzata Trzaskowscy są razem od ponad 20 lat
Rafał Trzaskowski z polityką związany jest od dawna. Był ministrem administracji i cyfryzacji, później – prezydentem Warszawy oraz drugi raz bierze udział w wyborach na prezydenta Polski. Największym wsparciem polityka od wielu lat jest jego żona, Małgorzata Trzaskowska, która trwa u jego boku od ponad 20 lat. Niedawno jednak podzieliła się poruszającą historią, która zelektryzowała wielu ludzi. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 14.03.2025 r.] Historia miłości Rafała i Małgorzaty Trzaskowskich Małgorzata Trzaskowska poznała przyszłego męża w 1997 roku, miała wtedy 19 lat. Jak mówiła w wywiadzie z magazynem Vogue, połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. „Oglądałam zdjęcia mojego brata ze studiów i na jednym z nich zobaczyłam chłopaka, który mnie zaciekawił”, wspominała w rozmowie. „Później przyjechałam do brata na zakończenie roku kolegium europejskiego na Natolinie. Zobaczyłam z daleka Rafała i w mojej głowie pojawiła się, zupełnie nie wiem skąd, myśl: „To będzie mój mąż”. Sama się wtedy śmiałam z tego dziwnego przeczucia”, przyznała. Małgorzata Trzaskowska żyła wówczas na Śląsku, a Rafał Trzaskowski – w stolicy. „Przez następne kilka lat podróżowaliśmy do siebie pociągami, które na szczęście jeździły szybko i często. Żeby nie marnować czasu, starałam się też zdawać wszystkie możliwe egzaminy w terminach zerowych. Chciałam też udowodnić mojej mamie, która trochę się martwiła tymi podróżami, że nasza relacja nie wpłynie negatywnie na moje wyniki w nauce. Dopiero po studiach pobraliśmy się i wtedy przeniosłam się do Warszawy”, zdradziła żona polityka. W 2002 roku wzięli ślub. Wychowują razem dwójkę dzieci, syna Stanisława i córkę Aleksandrę. ZOBACZ TEŻ: Straciła dwie ciąże, zmagała się z rakiem piersi. Małgorzata Trzaskowska wprost o najtrudniejszych chwilach w życiu Małgorzata i Rafał Trzaskowscy zdjęcia ślubne Chociaż Rafał Trzaskowski wcześniej nie ujawniał szczegółów życia prywatnego, po wygranych wyborach na prezydenta Warszawy wiele się zmieniło. Poznaliśmy wówczas bliżej żonę polityka, Małgorzatę Trzaskowską. Są szczęśliwym małżeństwem od ponad 20 lat. „Dokładnie 18 lat temu zostałem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, a potem było już tylko lepiej! Dziękuję za wszystko”, napisał pięć lat temu na Instagramie Rafał Trzaskowski, publikując prywatne zdjęcie z ceremonii ślubnej. "Muszę przyznać, że skutecznie pełnię w domu rolę "złego policjanta", czyli wszystko organizuję, układam, planuję. W związku z tym zdarza mi się też, że nieco musztruję swoje otoczenie. Nasi znajomi pewnie mogą to potwierdzić, bo są już przyzwyczajeni do moich telefonów w sprawach organizacyjnych", mówiła w rozmowie z Newsweekiem. Małgorzata i Rafał Trzaskowscy: partnerski związek Para od zawsze powtarza, że ich związek oparty jest na partnerstwie. Rafał Trzaskowski od samego początku mógł liczyć na aktywne wsparcie żony. Nigdy nie byłaby milczącą Pierwszą Damą. Małgorzata Trzaskowska nie obawia się mówić własnym głosem, co bardzo docenia jej mąż. Ma pewność, że wspólne działania zawsze wychodzą im na dobre. Żona jest dla niego nie tylko miłością życia, ale przyjaciółką i świetną partnerką. „Gośkę męczy to samo, co mnie, czyli celebra, więc bylibyśmy bardziej naturalni niż dzisiejsza pierwsza para. Żonę bardzo trudno powstrzymać przed mówieniem tego, co myśli, dlatego mielibyśmy pierwszą damę, która często wyrażałaby swoją opinię. Ale nie brak jej też empatii i wdzięku osobistego, w czym przypomina Marię Kaczyńską, która była znana z uśmiechu i z tego, że pochylała się nad słabszymi” - mówił Trzaskowski w wywiadzie dla Newsweeka. Para zachowuje również wspólny front w kwestii polityki w Polsce. Idą razem ramię w ramię, a ich słowa całkowicie się uzupełniają. „Lista win PiS jest długa – łamanie konstytucji, spychanie nas na margines Unii, ignorowanie zmian klimatycznych. Ale to, że zniszczyli edukację bez żadnego powodu [...] to mnie wyjątkowo wkurza”, powiedział Trzaskowski, nawiązując przede wszystkim do likwidacji gimnazjów. „To mnie denerwuje na trzech poziomach – jako ojca, jako prezydenta miasta i jako wykładowcę akademickiego, bo po tych gimnazjach wreszcie było widać, że jest więcej samodzielnego myślenia, umiejętności pracy w grupie. I to wszystko wyrzucono do kosza, jest chaos, nieprawdopodobna bezczelność i hucpa”, dodał w wywiadzie Trzaskowski. „To jest coś, co mnie najbardziej irytuje – szczucie jednych na drugich, na lekarzy, na nauczycieli, a przecież ci ludzie budują nasz kraj. Budują również dla polityków PiS, przecież ich dzieci też chodzą do szkół i korzystają z opieki lekarskiej. Ta pogarda i brak poszanowania ludzi to jest coś niebywałego”, poparła męża Małgorzata Trzaskowska. Niedawno żona prezydenta Warszawy postanowiła podzielić się poruszającą historią. Podczas wizyty w Rybniku zdradziła, że kilka lat temu usłyszała straszną diagnozę — rak piersi. „Ostatnie pięć lat były dla mnie pełne wyzwań. Dzieci zdawały egzaminy, ja rozwijałam swój projekt, a potem zdiagnozowano u mnie raka piersi", mówiła wówczas. Finalnie udało jej się wygrać z chorobą. Zaapelowała również do kobiet, by nie obawiały się chodzić na regularne badania. „Kobiety często nie zdają sobie sprawy, że to kwestia życia i śmierci. W moim przypadku guz w pół roku urósł do niemal 5 cm. Badania raz w roku to za mało", dodała. Później Małgorzata Trzaskowska wyznała, że straciła dwie ciąże i gdyby nie ówczesne prawo, nie zdecydowałaby się na kolejną próbę zajścia w ciążę. „Kobiety muszą czuć się bezpieczne, wiedzieć, że ich zdrowie i życie są chronione", podsumowała. ZOBACZ TEŻ: Gdy go zobaczyła, wiedziała, że będzie jej mężem. Dziś Rafał i Małgorzata Trzaskowscy są zaangażowanymi politykami i czułymi rodzicami
Anna Dymna: „Wiele lat nie mówiłam, że mam syna”. Czym zajmuje się pociecha aktorki?
Na co dzień całe serce wkłada w swoją fundację „Mimo wszystko”, która od lat niesie pomoc potrzebującym. Jej zaangażowanie w działalność charytatywną to także najczęstszy temat udzielanych przez Annę Dymną wywiadów. Aktorka jednak niewiele mówi o swoim życiu prywatnym oraz o synu, Michale. Okazuje się, że mężczyzna jest jej ogromnym wsparciem. Czym zajmuje się Michał Dymny? Czy poszedł w ślady mamy? „Mam dobrego syna. Ja go lubię. I on mnie chyba też”, mówiła w jednym z wywiadów. [Ostatnia aktualizacja: 19.02.2025] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 24.02.2025 r.] Syn Anny Dymnej jest dla niej wielkim wsparciem Kilka lat temu, ze względu na rozwój epidemii Covid-19, Anna Dymna musiała zrezygnować z niektórych obowiązków. „Zachowuję spokój i uśmiech”, mówiła wtedy o kwarantannie, którą spędziła w domu w Rząsce. „Łatwo nie jest, bo przecież moje życie toczyło się w ciągłym biegu, wśród wielu ludzi. Czuję się trochę tak, jakbym na chwilę wstrzymała oddech. Ale dzisiaj zostając w domu, można przecież być wszędzie. Nadal więc działam od świtu do nocy”, mówiła portalowi Pomponik Anna Dymna. Najpilniejsze sprawy aktorka załatwiała przez Internet i, jak się okazało, zdalnie prowadziła również zajęcia teatralne z ukochanymi studentami. Jak informował portal Pomponik, przez tę całą sytuację musiała nauczyć się kilku nowych rzeczy, i to właśnie syn Anny Dymnej, Michał, wytłumaczył i pokazał mamie, jak działają najnowsze technologie. Zobacz też: Od lat tworzą szczęśliwe małżeństwo mimo różnicy wieku. Patrycja i Jerzy Milewscy są dla siebie wszystkim Anna Dymna z 14-miesięcznym synem Michałem, Kraków 01.1987 r. Michał Dymny z mamą w dzieciństwie, 1995 r. Kim jest jedyny syn Anny Dymnej, Michał Dymny? Michał Dymny to jedyne dziecko Anny Dymnej, ale nigdy nie opowiadała o nim w wywiadach. „Wiele lat nie mówiłam, że mam syna, bo on jest osobnym bytem, odrębnym człowiekiem. Wstydził się i nie chciał, żebym o nim mówiła. Teraz jest już dojrzały i wybacza mi, że o nim opowiadam”, tłumaczyła aktorka w książce „Warto mimo wszystko. Pierwszy wywiad rzeka” Wojciecha Szczawińskiego. „W wieku 34 lat urodziłam sobie przyjaciela na całe życie. Mam dobrego syna. Ja go lubię. I on mnie chyba też”, opowiadała Anna Dymna w programie „Dzień Dobry TVN”. Ojcem Michała jest fizjoterapeuta Zbigniew Szota, z którym aktorka wzięła ślub w 1983 roku i rozwiodła się po sześciu latach. Ze względu na brak kontaktu z biologicznym ojcem, Michał postanowił przyjąć nazwisko po mamie, które ta przyjęła po wyjściu za pierwszego męża, Wiesława Dymnego. Czym zajmuje się pociecha gwiazdy? Okazuje się, że 39-latek odziedziczył po mamie artystyczne zdolności. Michał Dymny ukończył filmoznawstwo, ale wybrał inną ścieżkę kariery. Jest muzykiem improwizatorem, gra na gitarze i klawiszach. Współpracuje z zespołami „Nucleon” i „Neal Cassady”, ale na koncie ma też inne projekty (zobaczyć je można na stronie Michała – TUTAJ). We wrześniu 2023 roku wydał album „Decasia”, który nagrał z perkusistą Vasco Trillą. Założył także formację „Dymny Sour”. Jego kariera wciąż się rozpędza, a w życiu prywatnym Michał Dymny również nie może narzekać na brak powodzenia. Muzyk jest szczęśliwy i buduje wspólną przyszłość z artystką, Agatą Kus. Anna Dymna poinformowała w 2021 r. że „nareszcie ma córeczkę” – Michał i Agata wzięli ślub. „Marzę o tym, by byli zdrowi i szczęśliwi”, przekazała mediom aktorka. "Jak mój syn miał 16 lat, zadał mi pytanie: »Matka, ale ja mojego ojca nie znam prawie w ogóle, to dlaczego ja mam nosić jego nazwisko?«. Mówię: »Synek, bo to jest twój tato. Chcesz, to sobie zmień«. No i on poszedł do urzędu. »Masz 16 lat, to możesz iść do urzędu i powiedzieć, że chcesz nosić nazwisko mamy«. Nawet nie trzeba było tego uzasadniać w żaden sposób. Płaciło się jakieś kilkadziesiąt złotych. On sobie sam nazbierał i sobie zmienił nazwisko — zdradziła Anna Dymna w najnowszej rozmowie ze "Światem Gwiazd" View Burdaffi on the source website Zobacz też: Marta Kaczyńska ma córkę, która porzuciła Polskę, a jej chłopak jest obcokrajowcem. To, czym się zajmuje wywołuje skrajne emocje Michał Dymny w marcu 2003 roku Michał Dymny z mamą w kwietniu 2009 roku Michał Dymny, Narodowy Teatr Stary, 659 Krakowski Salon Poezji - "Poezja amerykańska", 18.10.2020, Kraków
Mikołaj Radwan był gwiazdą serialu „Tata, a Marcin powiedział...”. Czym zajmuje się teraz?
40-latek ma w życiu trzy wielkie pasje. Jak bardzo się zmienił od czasów słynnego serialu?
Jako dziewięciolatek podbił serca widzów dzięki serialowi „Tata, a Marcin powiedział...”. Wraz z Piotrem Fronczewskim stworzył niezapomniany duet ojciec-syn, który dyskutował na ważne tematy społeczne. Mimo że Mikołaj Radwan na brak popularności nie mógł narzekać i został nawet zaangażowany do kilku innych produkcji, ostatecznie rozstał się z show-biznesem. Swój czas poświęcił na rozwijanie innych pasji... Dziś ma 40 lat, dosyć bogate zawodowe CV i nie wyklucza, że gdyby otrzymał godną rozważenia propozycję aktorską, mógłby powrócić na ekrany! Jak się zmienił? [Artykuł aktualizowany 25.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 10.06.2024 r.] Mikołaj Radwan - kim jest? Na ekranach Mikołaj Radwan zadebiutował w wieku sześciu lat, kiedy w 1990 roku zagrał w filmie „Kapitan Conrad” (reż. Andrzej Kostenko). Trzy lata później pojawił się w lubianej przez dzieci produkcji „Smacznego telewizorku” Pawła Trzaski, ale popularność zdobył rolą w kultowym serialu „Tata, a Marcin powiedział...”, w którym zagrał u boku Piotra Fronczewskiego. Zabawne dialogi ojca i syna biły rekordy oglądalności. Po latach Mikołaj Radwan wspominał, że świetnie mu się współpracowało z serialowym ojcem, a na planie panowała rodzinna atmosfera. „Fronczewski opowiadał dużo dowcipów, które wywoływały salwy śmiechu”, opowiadał w wywiadach. Po sukcesie „Taty...” otrzymał rolę w „Komedii małżeńskiej” Romana Załuskiego, w której zagrał u boku Jana Englerta i Ewy Kasprzyk, a także w słynnym serialu „Matki, żony i kochanki”. Zobacz też: Francuski miliarder stracił głowę dla pięknej Polki. Ich małżeństwo przetrwało zaledwie rok Piotr Fronczewski i Mikołaj Radwan na planie serialu „Tata, a Marcin powiedział...” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVo11QX-6cdcf80.jpg" width="2377" height="1600" alt="04.1994. Plan serialu "Tata, a Marcin powiedzial"; n/z (od lewej) Piotr Fronczewski, Mikolaj Radwan.,Image: 428397727, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Plan serialu "Tata, a Marcin powiedzial"" /> Mikołaj Radwan, lata 90. XX wieku Mikołaj Radwan zasłynął w „Tata, a Marcin powiedział...”. Jak dziś wygląda jego życie? Nie da się ukryć, że artystyczne zacięcie ma we krwi. Pradziadkiem Mikołaja Radwana był słynny aktor i założyciel stołecznego Teatru Ateneum – Stefan Jaracz, a jego prababcią – Jadwiga Daniłowicz-Jaraczowa, uznana aktorka teatralna. W dzieciństwie spędzał dużo czasu w Teatrze Powszechnym w Warszawie, gdzie jego mama – Magdalena Jaracz – była suflerką. „Siedziałem w bufecie, gdzie sobie gawędziłem z aktorami albo oglądałem spektakle”, wspominał te czasy w jednym z wywiadów. Chociaż zapowiadało się, że Mikołaj Radwan ma przed sobą wiele do osiągnięcia, jeśli chodzi o aktorstwo, on wybrał inną ścieżkę kariery i został programistą. Jeszcze w liceum zaczął interesować się tym tematem i skończył informatykę na Uniwersytecie Warszawskim. „Na trzecim roku kolega namówił mnie, żebym przyszedł do firmy tworzącej aplikacje bankowe. Pracowałem tam do końca studiów, ale zawsze najbardziej kręciło mnie tworzenie gier komputerowych”, mówił w 2020 roku w wywiadzie z portalem Na Temat. „[...] mój pomysł na życie zmieniał się wiele razy i jeszcze nie powiedziałem ostatniego słowa. Nie wiem, co przyniesie przyszłość. Widzisz, mam trzy wielkie pasje, które staram się jakoś upchnąć w życiu: aktorstwo, komputery i sport, kolejność dowolna. Zaczęło się od tego pierwszego, bo zacząłem grać jako dzieciak. Później, jako nastolatek, zainteresowałem się programowaniem. W końcówce liceum i na początku studiów trenowałem kung-fu, później zająłem się rugby, które uprawiam do dziś”, przyznał w tej samej rozmowie. I chociaż wybrał programowanie, wciąż ma sentyment do grania. „W tej chwili robię wszystko, żeby – w jakiejś formie – wrócić do aktorstwa. Nigdy nie powiedziałem mu definitywnego „nie”, ale już dawno temu zrozumiałem, że programowanie to zajęcie bardzo stabilne i dobrze płatne. Do tego sprawia mi wielką radość, no a każdemu życzę zarabiania na tym, co się naprawdę kocha”, wytłumaczył na łamach Na Temat. Uczęszczał na zajęcia w Teatrze Ochoty, aby – jak sam przyznał – „nauczyć się aktorstwa »prawdziwego«, ambitniejszego” i zdawał do szkoły aktorskiej. „Na egzaminy poszedłem ot tak dla rozrywki, z nastawieniem »zobaczymy, jak będzie, a nuż się uda«. No ale nie udało się. Trudno ocenić, czy chodziło o to, że jestem za stary, czy może zbyt mało utalentowany. A może kluczowa była mieszanka tych rzeczy? Nie wiem”, dodał. W ostatnich latach Mikołaj Radwan pojawiał się na ekranach. „Jakiś czas temu zgłosiłem się i powiedziałem, że chcę odkurzyć swoje portfolio, od czasu do czasu bywam na castingach. Na razie, w roku 2018, udało się zagrać w filmie „Proceder”, później były „Magnezja” i nowy film o rotmistrzu Pileckim [...]. Ale to wszystko jedynie epizody, nic poważnego. Nie obiecuję sobie zbyt wiele, bo wiem, że jest wiele osób zdolniejszych, lepiej wykształconych i mających więcej czasu – przecież w tej branży konkurencja jest wręcz gigantyczna”. Zobacz też: Susan Boyle zaszokowała talentem w brytyjskim „Mam talent”. Jak zmieniła się po latach? Mikołaj Radwan i Piotr Fronczewski — spotkanie po latach W 2019 roku Mikołaj Radwan i Piotr Fronczewski spotkali się w programie „Pytanie na śniadanie” – po dziewiętnastu latach od premiery ostatniego odcinka „Taty...”. „Wielu ludzi mówi mi, że się w ogóle nie zmieniłem. Bardzo wiele ludzi mówi też, że mam wciąż ten sam głos”, przyznał wtedy Mikołaj. Zastanawiali się nawet nad powrotem kultowego serialu. „Rozmowy dorosłego syna ze starym bardzo ojcem mogą być również ciekawe”, stwierdził Piotr Fronczewski. Czy panowie wrócą na ekrany? Fani byliby zachwyceni! Trzymamy kciuki za ewentualną kontynuację produkcji i za karierę Mikołaja Radwana, a niżej możecie zobaczyć, jak teraz wygląda dziecięcy aktor. Czytaj również: Zrezygnowała z serialu, teraz mówi o wyjeździe. Marta Żmuda Trzebiatowska zdradziła swoje dalsze plany Źródło: Na Temat, Plejada Mikołaj Radwan w 2010 roku Mikołaj Radwan w 2015 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSn8q1i-0d7e119.jpg" width="1600" height="2400" alt="N/z Mikolaj Radwan z serialu Marcin, a tata powiedzial - Nagranie programu Pytanie na Sniadanie , Warszawa , Polska . 2015-03-10,Image: 426704896, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Pytanie na Sniadanie - Mikolaj Radwan" /> Artykuł aktualizowany 28.12.2024 r.
Sonia Rykiel uznawana jest za symbol paryskiej wolności
Rudowłosa Francuzka obchodziłaby dziś urodziny
Nazywano ją „Królową Dzianiny”, a pasiaste swetry jej projektu nosiła cała Francja. I cały świat. To ona udowodniła, że modne stylizacje mogą być wygodne i zachęcała kobiety do porzucenia formalnego stylu. To dzięki jej wytrwałości dzianiny weszły na podium high fashion i nie opuściły go przez pięćdziesiąt lat. Sonia Rykiel była symbolem paryskiej wolności. Poznajcie jej niezwykłą historię. ZOBACZ TEŻ: Tak wyglądały ostatnie chwile życia Alexandra McQueena. Zostawił niecodzienny testament View Ediplayer on the source website Kim była Sonia Rykiel? Sonia Rykiel, z domu Flis, urodziła się w 1930 roku. W 1953 roku wyszła za mąż za Sama Rykiela, właściciela małego sklepu z odzieżą. Kiedy przyszła projektantka zaszła w ciążę, zauważyła, że brakuje jej wygodnych i luźnych ubrań. Sam współpracował z włoskimi rzemieślnikami – Sonia wysłała im swoje projekty, aby uszyli dla niej wymarzony sweter z dzianiny. Tak bardzo jej się spodobał, że zamówiła jeszcze kilka sztuk. Wkrótce z dumą nosiła obcisłe sweterki, obserwując zaskoczone spojrzenia mężczyzn i podziwiające ją kobiety. Po jakimś czasie zaczęła sprzedawać swoje projekty w butiku męża, aż pewnego dnia jej sweter pojawił się na okładce znanego francuskiego magazynu. Nietypowa dla tamtych czasów rzecz wywołała tak ogromne zainteresowanie, że​​ Rykiel wpadła na pomysł własnego przedsiębiorstwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Albert Elbaz - wizjoner, bez którego świat mody nie będzie już taki sam Sonia Rykiel – historia marki Swój pierwszy butik otworzyła w 1968 roku. Podczas gdy inni projektanci oferowali eleganckie sukienki, Rykiel stawiała na wygodne swetry w paski, nie bała się jasnych kolorów i uwielbiała proste kroje. Pragnęła uwolnić kobiety od modnych, ale niewygodnych rzeczy, dać im szansę na wyzwolenie i swobodę ruchów, a jednocześnie podkreślić piękno kobiecej sylwetki. Odwrócić sweter na lewą stronę? Dlaczego nie! Jej projekty często miały zewnętrzne szwy. Walczyła o wolność zarówno w życiu, jak i na podium. CZYTAJ TEŻ: Za co kochamy największą skandalistkę świata mody – Vivienne Westwood? Sonia Rykiel tworzyła ubrania, które sama chciałaby nosić. Dzięki niej kobiety zaczęły bawić się modą, a w ich szafach pojawiły się pasiaste swetry, sukienki z dzianiny, szerokie spodnie i spódnice. Projektantka usunęła niepotrzebne – według jej opinii – elementy, takie jak mankiety i podszewki, które chronią tkaninę przed rozciąganiem, ale krępują ruchy. Weszła na amerykański rynek, kiedy wzór pasków dopiero zaczynał być modny. Była autorką unikalnych połączeń kolorów, jak cyjan (zielononiebieski) z szarością i czernią. Sonia Rykiel otrzymała wiele prestiżowych nagród, w tym Oscara przyznanego jej przez „Fashion Group International of New York” w 1986 roku. Na koncie domu mody są też liczne współprace z innymi markami, w tym z H&M i Lancome – każda wyróżniała się kolorowymi paskami. Od 2014 roku to Julie de Libran rozwijała markę w kierunku, który Rykiel ustanowiła wiele lat temu. Tworzyła rzeczy ponadczasowe. W ostatnich latach życia słynna projektantka cierpiała na chorobę Parkinsona, jednak nie zrezygnowała z pracy. Zmarła 25 sierpnia 2016 roku w Paryżu. Dwa lata później na jej cześć nazwali jedną z ulic – w ten sposób władze stolicy Francji uhonorowały pamięć Sonii Rykiel i jej wkład w rozwój mody francuskiej. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Król Karl Lagerfeld, czyli ostatni z wielkich Marka Sonia Rykiel - powrót na rynek Po śmierci projektantki w 2016 roku, stery przejęła jej następczyni, Julie de Libran. Trzy lata później świat mody zasmuciła informacja, że marka „Sonia Rykiel” znika z rynku. Koncern First Heritage Brands ogłosił upadłość i szukał inwestorów. Sześciu konkurentów walczyło o zakup, ale oferty wycofano. Nie było jasne, co stanie się z dziedzictwem rudowłosej Francuzki, aż w 2020 roku bracia Eric i Michael Dayan, właściciele sklepu internetowego Showroomprive, wykupili markę i jej archiwa. W projektach zaszły pewne zmiany, ale zgodnie z założeniem Sonii Rykiel, wygoda wciąż wygrywa z nadmierną elegancją.
Córka Natalii Kukulskiej ma 19 lat, jest kopią sławnej mamy. Tak dziś wygląda Ania
Natalia Kukulska jest artystką, żoną i dumną mamą trójki dzieci. Mimo wielu obowiązków, z powodzeniem łączy je z rozwojem kariery. Przez fanów wciąż komplementowana jest m.in. za to, że wygląda niczym siostra Ani, swojej najstarszej córki. W 2021 roku obie wzięły udział w wyjątkowej sesji do „VIVY!”. Co mówiły o łączącej ich relacji? Za co siebie lubią, co w sobie podziwiają? Czy córka pójdzie w ślady sławnej mamy i babci? View Ediplayer on the source website Natalia Kukulska jest mamą trójki dzieci Natalia Kukulska wspólnie z ukochanym mężem Michałem Dąbrówką doczekała się trójki cudownych pociech: Jana oraz Anny i Laury. Bez wątpienia dzieci odziedziczyły po rodzicach artystyczny talent i kochają muzykę! Starsza córka pary zwraca na siebie uwagę fanów wokalistki. Niektórzy twierdzą, że jest kopią sławnej mamy, a inni dostrzegają spore podobieństwo do babci, Anny Jantar. Natalia Kukulska spełnia się w roli mamy. „Starałam się być matką taką, jaką sobie wyobrażałam, że powinnam być. Bliską, by nie powodować dystansu, w którym nie będziemy w prawdzie. Nie chciałam, żeby moje dzieci musiały kłamać, bo się boją. [...] Starałam się więc być matką taką, której można powiedzieć o wszystkim. Ciepłą, ale i wskazującą różne drogi, jak to ciepło domowe rozpalać. Bycie razem, wspólne posiłki. Na przykład zawsze gotowałam, prawie codziennie, a jeśli nie mogłam, to dbałam o to, by wszystko było przygotowane", mówiła artystka Krystynie Pytlakowskiej w 2021 roku. Nie ukrywa, że z dziećmi łączy ją szczególna więź. Czytaj też: Andrzej Seweryn w młodości przebywał w więzieniu. Teraz opowiedział o „jednym z pierwszych męskich doświadczeń” w jego życiu Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka z córeczką Anią, 2005 rok Natalia Kukulska z córeczką, 2011 rok Jan Dabrówka, Anna Dabrówka, Natalia Kukulska i Michał Dabrówka, 2020 rok Ania Dąbrówka. Kim jest córka Natalii Kukulskiej i Michała Dąbrówki? Anna Dąbrówka kilka lat temu należała do grupy Żywioły, a jakiś czas temu w sieci pojawił się utwór Przygotujmy lepszy świat i edukacyjny teledysk z jej udziałem. Już jako dziecko uczęszczała ze swoim bratem do Warsztatowej Akademii Musicalowej. Mówiło się, że nastolatka marzy o studiach w szkole teatralnej w Nowym Jorku, dlatego przykłada wielką wagę do nauki języków. „Teraz właśnie Ania jest na rytmice w szkole muzycznej drugiego stopnia. Jako wredna matka zgotowałam im taki los, jakiego sama nie lubiłam, czyli posłałam je do szkoły muzycznej, w której ja nie lubiłam ćwiczyć. One jednak wyszły z tego obronną ręką. Gdy ja skończyłam tę szkołę w klasie fortepianu, byłam zrażona i przestałam ćwiczyć. A Jasio i Ania chcieli iść dalej w edukacji muzycznej", wspominała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2021 roku. W sesji zdjęciowej mamie towarzyszyła wówczas Ania Dąbrówka. Co Natalia Kukulska podziwia w córce? „Wrażliwość, otwartość, poukładanie. Jest subtelna i odważna. Jej młodzieńcza egzaltacja potrafi nakręcać całą rodzinę. Jest mistrzynią nastroju, wizjonerką, ma zmysł organizacyjny… ojej, wystarczy? Pisze do mnie SMS-y: „Życzę ci miłego dnia, tylko się niczym nie denerwuj”, wspominała. Czytaj także: Chciała zostać zakonnicą, wybrała muzykę. Maryla Rodowicz ma niezwykłą relację z Duchem Świętym Natalia Kukulska i Ania Dąbrówka w sesji VIVY, 2021 rok Artystka zdaje sobie sprawę z tego, że wszyscy chcieliby, żeby Ania poszła drogą mamy i babci. Chciałaby, żeby córka podjęła własną decyzję, a ona będzie ją wspierać i mocno kibicować. „Rozumiem, że wszyscy by chcieli, by tak było, ale nie dała się poznać wokalnie na tym etapie. W moim mniemaniu potrafi śpiewać, jest muzykalna, pięknie gra na pianinie. Natomiast ja bym się na jej miejscu rozzłościła, że ktoś wywiera na nią presję. Kontekst mamy i babci może być wielkim obciążeniem. [...] Owszem, Ania stawia pierwsze kroki, przestaje być anonimowa i zaskakuje nas. Mówi, że nie chce śpiewać w przyszłości, ale jako fakultet wybrała właśnie śpiew operowy na wydziale wokalno-aktorskim. Marzy, by studiować w szkole musicalowej poza Polską. Dajmy jej poszukać", dodawała. A co na ten temat wspominała główna zainteresowana? Ania Dąbrówka zdradziła wtedy przed naszą kamerą, czy chce pójść w ślady mamy i z czym wiąże swoją przyszłość. „Czy chcę być częścią mediów? I nie chcę być, i trochę chcę. Jest mi to obojętne. Bo ja nie oddzielam swojego świata i świata mediów. […] Co stanie się potem? Zobaczymy, bo to na razie początek. Chcę jak najbardziej poznać cały świat, ale przede wszystkim moją pasją jest muzyka. Wydaje mi się jednak, że odchodzę od tego, co robi mama. Chcę iść w kierunku musicalu. Ale też mam ochotę spróbować innych rzeczy np. nauki filozofii”, mówiła Rafałowi Kowalskiemu dla viva.pl Córka Natalii Kukulskiej skończyła właśnie 19 lat. Jak wygląda dzisiaj? Pociecha Natalii Kukulskiej i Michała Dąbrówki świętuje czwartego maja 19. urodziny. Rok temu na profilu artystki pojawiły się wyjątkowe zdjęcia ukazujące, jak bardzo zmieniła się jej córka. Ania Dąbrowska to prawdziwa kopia mamy, a co za tym idzie - również babci, Anny Jantar. Podobieństwo jest absolutnie niesamowite. Natalia Kukulska opisała zdjęcie wzruszającymi słowami: "Co za dzień - pełnia doznań! 18 urodziny mojej cudownej córeczki Ani, pierwszy dzień matur i pełnia księżyca… wierzę, że ta kumulacja przyniesie jej szczęście nie tylko na czas egzaminów! Dojrzałość… hmmm brzmi groźnie. Całe szczęście Anulku,że masz jeszcze wielką wrażliwość, która pozwoli Ci patrzeć na świat tak jak trzeba. W sam raz. Jesteś doskonała, ukochana i wszystko co najpiękniejsze przed Tobą. W dzieciństwie i dorosłości jesteśmy zawsze z Tobą. Jesteś najkochańszym cudem!
Córka Katie Holmes i Toma Cruise’a skończyła 18 lat! Jak teraz wygląda Suri?
Córka hollywoodzkiej pary zaczyna przypominać coraz bardziej jednego z rodziców...
Trudno uwierzyć, jak bardzo dorosła już jest córka Katie Holmes i Toma Cruise’a! Skończyła osiemnastego kwietnia 18 lat i wcale nie przypomina słodkiego maleństwa ze zdjęcia powyżej. Aktorka, doskonale znana między innymi z serialu Jezioro marzeń, stara się ograniczyć córkę od mediów, jednak nowe zdjęcia nastolatki co jakiś czas pojawiają się w sieci. Jak dziś wygląda Suri i do kogo jest podobna? Artykuł aktualizowany 18.04.24 r. Katie Holmes i Tom Cruise — historia związku Wielka miłość, szybki ślub i głośne rozstanie w atmosferze skandalu – oto historia małżeństwa Katie Holmes i Toma Cruise’a. Chociaż w mediach wyglądali na szczęśliwą i zgodną parę, po latach okazało się, że tak naprawdę ich relacja nie należała do udanych. Jedyna córka pary, Suri, urodziła się 18 kwietnia 2006 roku w Santa Monica. Zakochani przekazali mediom radosną nowinę, licząc na chwilę spokoju, ale nie udało im się uniknąć plotek. „Przyjaciołom odmówiono odwiedzin, sesja zdjęciowa dziecka odwołana, ślub przełożony, Katie w odosobnieniu”, pisano w tabloidach. Czytaj także: Mikołaj Roznerski szczere o relacji z 13-letnim synem. Aktor wyznał, dlaczego ma do siebie żal Związek Katie Holmes i Toma Cruise’a zyskał miano „toksycznego”, a przyczyną wszystkich problemów w życiu pary miał być Kościół Scjentologiczny, do którego należy aktor. Katie musiała podporządkować się pewnym zasadom, przez co właściwie utraciła kontakt z bliskimi. Nie czuła się szczęśliwa, nie mogła spełniać się zawodowo, a jej stan stale się pogarszał, co było widoczne na zdjęciach paparazzi. Katie Holmes i Tom Cruise z córką Suri, 2008 rok Katie Holmes i Tom Cruise z córką Suri, 2011 rok Suri Cruise rodziła się w kompletnej ciszy. Katie Holmes nie mogła liczyć na znieczulenie Gdy Katie Holmes była jeszcze w ciąży, w magazynie People pojawił się artykuł, który zbadał, jak wyglądają porody według kościoła scjentologicznego. Okazało się, że ciężarne nie mogą liczyć na ukojenie w bólu: muszą rodzić bez znieczuleń, a co więcej — w kompletnej ciszy. Sama idea pochodzi od założyciela scjentologii, L. Rona Hubbarda. Sugerował on, że płacz i krzyki matki podczas porodu mogą mieć negatywny wpływ na nienarodzone dzieci, a także „odkrył, że słowa wypowiedziane w chwilach bólu i utraty przytomności mogą mieć niekorzystny wpływ na osobę w późniejszym życiu”. Aktorka obawiała się o przyszłość córki, zwłaszcza po tym, jak odkryła, że członkowie kościoła zamierzali podejmować decyzje w kwestii wychowania i edukacji Suri. Po sześciu latach małżeństwa złożyła pozew o rozwód. „Zniosła bardzo dużo. Przede wszystkim poświęciła świetnie zapowiadającą się karierę filmową. Cruise kręcił film za filmem, a ona siedziała zamknięta z członkami sekty. Musiała też patrzeć, jak jej dorastająca córka jest coraz bardziej izolowana od rówieśników i indoktrynowana”, pisały wtedy media. Czytaj również: Danuta Szaflarska była nieobecną mamą. Wysyłała córkę na wakacje, bo chciała być sama Suri Cruise — jak wygląda córka Toma Cruise’a i Katie Holmes? Suri nie miała więc najłatwiejszego dzieciństwa. Oprócz faktu, że dorastała w zupełnie innych warunkach niż większość jej rówieśników, musiała też pogodzić się z rozstaniem rodziców. Katie Holmes i Tom Cruise rozwiedli się w atmosferze głośnego skandalu, a aktorka natychmiast odizolowała córkę od scjentologów. Tom Cruise od kilku lat nie ma w ogóle kontaktu z Suri. Katie Holmes nie zabraniała mu spotkań z córką, zastrzegła jedynie, że nie może namawiać dziewczynki do przyjęcia swojej wiary. Media wielokrotnie donosiły, że aktor planuje odejść z kościoła, by znów spotykać się z dzieckiem, ale nigdy się tak nie stało. A Suri nie spotka się z ojcem, jeśli sama nie wstąpi do Kościoła Scjentologicznego. Tom Cruise z córką Suri na spacerze, 2010 rok W 2020 roku pisano, że Suri znalazła miłosne listy Katie i Toma. „Płakała nad niektórymi z wierszy – nie miała pojęcia, że ​​jej tata potrafi pisać piękne słowa. Tom był wtedy niezwykle romantyczny i namiętnie zakochany w Katie. Czytanie ich teraz jest niezrozumiałe, wiedząc, jak ich relacja się skończyła. Zwłaszcza list, który napisał, kiedy urodziła Suri to prawdziwa poezja”, donosił magazyn Woman’s Day. ZOBACZ: Cher walczy w sądzie ze swoim synem. Artystka chce go objąć kuratelą W sieci rzadko pojawiają się nowe zdjęcia Suri, dlatego każde z nich budzi zainteresowanie mediów. Katie Holmes zapewnia córce wszystko, czego potrzebuje, otacza ją miłością i wsparciem. Podobno nastolatka jest bardzo pewna siebie i wie, czym chce się zajmować. „Zawsze miała silną osobowość. Bardzo ją kocham i dbanie o nią było zawsze moim najważniejszym celem”, wyznała aktorka w wywiadzie dla In Style. W dniu 15. urodzin nastolatki, aktorka złożyła córce poruszające życzenia, dodając kilka archiwalnych zdjęć na swój Instagram. „Wszystkiego najlepszego kochanie! Kocham cię! I nie mogę uwierzyć, że już masz 15 lat”, napisała dumna mama. Później nie publikowała już zdjęć córki. Osiemnaste urodziny Suri Cruise Zagraniczne media podają, że Tom Cruise z utęsknieniem czekał na osiemnaste urodziny córki. Suri, stając się pełnoletnia, będzie mogła sama decydować o swojej przyszłości. Pojawiły się informacje, że jej ojciec będzie chciał wykorzystać ten fakt, by spróbować przyłączyć ją do swojego kościoła i odciąć ją od swojej byłej żony. Wiele osób uważa jednak, że jego wysiłek zda się na nic, a osiemnastolatka nigdy nie przejmie jego wiary. Na razie nic nie wskazuje na to, by hollywoodzki aktor spotkał się z córką, która z każdym mijającym rokiem zaczyna przypominać coraz bardziej swoją mamę. Suri Cruise w 2021 roku Suri Cruise w 2009 roku. Jak zmieniła się córka Toma Cruise’a i Katie Holmes? Suri Cruise, Nowy Jork, 2022 r. Katie Holmes, Suri Cruise, Nowy Jork, 12 luty 2024 r.
Dzieli ich 25 lat, łączy wielka miłość. Edward Miszczak i Anna Cieślak są jedną z najbardziej tajemniczych par w polskim show-biznesie
Okrzyknięci „najbardziej tajemniczą parą polskiego show-biznesu” Anna Cieślak i Edward Miszczak, który dzisiaj obchodzi urodziny, nie bez powodu doczekali się takiego tytułu. Swoją miłość długo ukrywali przed mediami i natrętnymi gapiami. Niezwykle cenią sobie spokój oraz prywatność. Różnica wieku (25 lat) nie gra dla nich roli, a o swoim uczuciu mówią niechętnie, ale gdy już to robią, nie brakuje czułych, pięknych słów... [Ostatnia aktualizacja: 18.03.2024 rok]. View Ediplayer on the source website Edward Miszczak i Anna Cieślak — jak się poznali? Historia miłości Kiedy pojawiły się plotki o tym, że Anna Cieślak spotyka się z Edwardem Miszczakiem, nie wszyscy wierzyli, że ta relacja przetrwa. Przede wszystkim komentowano dość dużą różnicę wieku, jaka dzieli parę, ale dla nich to nie ma znaczenia. Poznali się w 2019 roku na zamknięciu festiwalu Off Camera, kiedy przedstawił ich sobie Piotr Woźniak-Starak. „Piotr poznał mnie z moją żoną. I tak naprawdę jakieś dwa miesiące po tym spotkaniu byliśmy już bliżej ze sobą, a późnej był nasz ślub – opowiedział w rozmowie z „Faktem" Edward Miszczak. W 2020 roku Edward Miszczak przyznał, że jest zakochany, ale nie zdradził, kim jest jego wybranka. „Teraz mam okres prywatnej radości. Po śmierci żony mam nową partnerkę i jestem bardzo szczęśliwy. To zmienia życie”, tłumaczył w rozmowie z „Newsweekiem”. Cieślak, znana widzom z filmu „Dlaczego nie!” i seriali „Na Wspólnej” oraz „Szadź”, ma na koncie kilka nieudanych relacji, między innymi z Czesławem Mozilem. Dawny dyrektor programowy TVN miał żonę Małgorzatę, z którą doczekał się dwóch synów. Edward Miszczak, Anna Cieślak, Gala Nagrody Mariusza Waltera, 15.03.2024 rok View Burdaffi on the source website W jednym z wywiadów Anna Cieślak po raz pierwszy zabrała głos nie tylko w temacie związku, ale też ujawniła, co myśli o różnicy wieku, jaka dzieli ją z partnerem. „Jeśli chodzi o moją obecną sytuację życiową, to wiele osób zadaje sobie pytanie „Jak to możliwe?”, ale już z tym nie walczę i nie tłumaczę, bo w sumie wiem, że nic z tym nie zrobię. „To się po prostu dobrze klika” – mówią mi. Cóż, jeśli ktoś żyje tylko w ten sposób, że podgląda innych, zamiast zrobić coś konstruktywnego dla siebie, to ja mogę mu tylko współczuć”, podkreśliła aktorka w rozmowie z portalem kobieta.pl. „To jest mezalians, że duża różnica wieku? [...] Oczywiście łatwiej jest oceniać innych, niż zająć się własnym życiem. Jeśli ludzie mają taką potrzebę, proszę bardzo. Nie jestem w stanie powiedzieć nic poza tym, że jestem szczęśliwa. To inni mają z tym problem, nie ja”, dodała żona Edwarda Miszczaka. Edward Miszczak został wdowcem 20 lutego 2019 roku. Synowie dziennikarza - Szymon i Szczepan - nie byli z początku zachwyceni nową partnerką swojego ojca, lecz z czasem zaakceptowali ich związek. Anna Cieślak zachwyciła całą rodzinę ukochanego. Zaręczyny Anny Cieślak i Edwarda Miszczaka miały miejsce w Paryżu. Wkrótce potem przyszedł czas na ślub... Nie mniej tajemniczy, niż relacja tej dwójki. Czytaj także: Radosław Pazura o silnej relacji z Bogiem i wieloletnim małżeństwie z Dorotą Chotecką. „Widzę głębię w związku sakramentalnym" Edward Miszczak i Anna Cieślak — ślub Zakochani sformalizowali swój związek w sierpniu 2021 roku. Jak informował wówczas „Super Express”, w krakowskim kościele pojawiło się wiele znanych osób – Monika Olejnik, Dominika Kulczyk, Daniel Olbrychski, Krystyna Demska-Olbrychska, Katarzyna Kolenda-Zaleska, Agnieszka Woźniak-Starak, Kuba Wojewódzki, Marcin Prokop, Joanna Przetakiewicz, Rinke Rooyens, Mariusz Walter, Krzysztof Materna, Marta Żmuda Trzebiatowska i Kamil Kula, Ewa Drzyzga, Piotr Kraśko... Lista gości była imponująca! Małżeństwo zadbało o to, by ceremonia odbyła się jedynie w gronie najbliższych im osób, zachowana w tajemnicy podobnie, jak ich niezwykła miłość. Bardzo długo stronili od nadmiernego zainteresowania mediów, lecz ostatnio coraz częściej wspominają o łączącym ich uczuciu. Tak też było ostatnio. W lutym 2023 roku Edward Miszczak przyznał: „Pan dobrze wie, że oni to piszą, żeby dobrze się klikało. W zasadzie nie ma tu innych powodów. Rok temu zawarłem związek małżeński z młodszą o 25 lat Anią Cieślak i ten temat cały czas się dobrze klika. Jednego dnia czytamy o sobie, że będziemy mieć dzieci, drugiego dnia, że nie możemy mieć dzieci. A wszystko po to, żeby kliknął się stary kontent”, mówił Piotrowi Witwickiemu. „Mam do tego dystans. Wystarczy tylko przypilnować, by dawali z nazwiskiem. Tego nurtu się nie zatrzyma. Jeśli nie dostarczysz karmy, to poszukają sami. Lepiej, żeby poszukali tej karmy, którą chcesz im dać. Są ludzie, którzy nie zgadzają się na żadne dotknięcie tabloidów, tylko że i tak te tabloidy ich dotkną”, kontynuował. Zobacz także: Piotr Adamczyk nieustannie wspiera żonę w chorobie. „Trudno sobie wyobrazić, jak boli ból innego człowieka" Edward Miszczak, Anna Cieślak, Gala plebiscytu MocArty RMF Classic, 12.03.2024 rok Edward Miszczak i Anna Cieślak o swojej miłości Choć początkowo stronili od dzielenia się szczegółami dotyczącymi ich wspólnego życia, stan ten uległ zmianie w ostatnim czasie. Anna Cieślak coraz chętniej opowiada o tym, jak to jest być żoną byłego dyrektora programowego TVN. „Jeśli ktoś mnie pyta, jak mi się żyje z Edwardem, to mówię: „To jest piękne, że mam okazję się temu przyglądać, mogę się tego uczyć”. Z drugiej strony cieszę się, że mogę z nim to przegadać, bo on też oswaja moje emocje, uczy mnie. To jest cudowne, nie wstydzę się tego. Jestem kobietą świadomą, podejmującą własne decyzje, mającą własne zdanie. Wielokrotnie postrzeganą jako taką samotnicę, trochę fighterkę i nagle pojawia się człowiek, którego chcę słuchać, do którego przychodzę po pomoc i on jest. Życzę wszystkim takiej relacji" - podsumowała w podcaście Wprost Przeciwnie. Ukochana dziennikarza nie szczędzi mu ciepłych słów i z czułością opowiada o mężu. Udało im się znaleźć klucz do prawdziwego szczęścia, dziś chcą być razem na dobre i na złe. Reporterce JastrząbPost mówiła: „To był ciekawy rok. Pełen różnych wyzwań pod wieloma względami. Oby tak dalej. Każda relacja jest czymś, nad czym się pracuje każdego dnia. Można by to przyrównać do tego, co kiedyś powiedział Krystian Lupa. Jeżeli jesteś aktorem, aktorką z doświadczeniem i zaczynasz pracę nad nową rolą, nad budowaniem nowej tożsamości, to pamiętaj, że za każdym razem musisz zacząć od zera. Myślę, że w każdym budowaniu relacji tak jest. Pamiętaj, że każdego dnia jest nowy dzień i każdego dnia należy pielęgnować to, żeby dobrze się skończył." Sprawdź również: Mateusz Morawiecki szczerze o adopcji dwójki dzieci: „Jestem wdzięczny rodzicom biologicznym, że zdecydowali się te dzieciątka urodzić" Na wsparcie męża może liczyć również podczas intensywniejszych momentów w pracy. Tych niestety nie brakuje, lecz doświadczenie Edwarda Miszczaka okazuje się wówczas bezcenne. Anna Cieślak bardzo ceni sobie jego zdanie w wielu kwestiach. „Cieszę się, że mam przy boku mojego kochanego męża, który jest mi w stanie dużo szybciej ponazywać pewne rzeczy, niż ja z racji doświadczenia, wieku i umiejętności widzenia pewnych spraw, bo myślę, że jest w tym bardzo trafny. Zdecydowanie we dwójkę lepiej się to przeżywa", wspominała z kolei dziennikarce TVN. Anna Cieślak o macierzyństwie Aktorka w jednym z wywiadów otworzyła się na temat macierzyństwa. Edward Miszczak z pierwszego małżeństwa ma dwóch dorosłych synów, aktorka jednak nie ma dzieci. Jak sama przyznała, skupia się na karierze. „Cieszę się, jak moje koleżanki zachodzą w ciążę, rodzą dzieci, ale ja mam inną konstrukcję psychofizyczną. Postanowiłam realizować się w zawodzie aktorki, bardzo dużo czasu spędzam w pracy, to mój wybór, tak mnie poprowadziło życie. Nie cierpię z tego powodu. Naokoło siebie mam dużo dzieci: chrześniaka, którego bardzo kocham, wnuczki i wnuka mojego męża, dzieci moich koleżanek. Niewielu ludzi przyjmuje taki wybór kobiet, uważają, że to jakaś forma degradacji. A w dodatku, jak się ma męża starszego o 25 lat, to już z taką kobietą coś musi być nie tak. Ludzie piszą, że popełniam błąd, że co ja wyprawiam, że gdybym miała taką córkę, to bym się jej wstydziła. Kiedyś wiele nocy przepłakałam, teraz to mnie w ogóle nie dotyka. Smutne jest tylko to, że hejtują głównie kobiety" - mówiła. Cieślak przyznała, że relacja z mężem jest dla niej bardzo ważna i budująca. Wspólnie tworzą związek partnerski oparty na zaufaniu i wzajemnym wsparciu. „Jesteśmy partnerami. Dużo rozmawiamy, czasem się kłócimy, bo mamy różne zdania, i wtedy mówię: „Wiem, że tak myślisz, ale ja myślę inaczej". Na co Edward: "Zrób, jak uważasz, a jak się przewrócisz, to będę cię zbierał z podłogi". Ja: "Dobrze jest mieć taki background" - wspominała. Anna Cieślak i Edward Miszczak uchodzą za jedną z najzgodniejszych par polskiego show-biznesu. Od ich ślubu w 2021 roku nie zmieniło się wiele i wciąż raczej stronią od mediów i opowieści na temat swojej relacji. Widać jednak, że to z szacunku dla swojego uczucia. Anna Cieślak, Edward Miszczak, premiera spektaklu „Bliżej", Warszawa 1.10.2022 Anna Cieślak, Edward Miszczak, MocArty RMF Classic 2022, 09.03.2023 rok
Rodzina Mariny i Wojciecha Szczęsnych wkrótce się powiększy. Początki ich związku nie były sielankowe
Pobrali się 8 lat temu, dziś świata poza sobą nie widzą!
On zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, ona była o wiele bardziej ostrożna. Ale w końcu zwyciężyło uczucie... Wojciech Szczęsny i Marina Łuczenko są szczęśliwym małżeństwem i wspólnie wychowują sześcioletniego synka Liama, dla którego tata jest prawdziwym autorytetem. Teraz wokalistka i piłkarz podzielili się z fanami swoim wielkim szczęsciem - para spodziewa się narodzin kolejnego dziecka! Co mówili o swojej miłości i jak wspominali początki relacji? Artykuł aktualizowany 13.03.2024 r. Marina Łuczenko i Wojciech Szczęsny - historia miłości Wojciech Szczęsny przyznał, że zakochał się w Marinie od pierwszego wejrzenia. Wokalistka była znacznie bardziej ostrożna. „Okropnie mi się spodobała, zastanawiałem się, jak zdobyć jej numer telefonu. Jakoś mi się to udało. Trochę jednak musiałem o nią powalczyć. Nie ukrywam tego”, mówił VIVIE!. Po raz pierwszy pokazali się razem w 2013 roku, gdy pojechali do Gdyni na festiwal Open’er. Jak sami przyznają, początki ich związku nie były łatwe. Nie chcieli, aby ta relacja była publiczna, choć paparazzi polowali na ich wspólne zdjęcia. Konsekwentnie nie komentowali jednak żadnych plotek, nawet tych o swoim ślubie. Piłkarz oświadczył się ukochanej po dwóch latach związku, w lipcu 2015 roku. Romantyczne pytanie zadał w dniu 26. urodzin Mariny Łuczenko, na przyjęciu dla rodziny i najbliższych przyjaciół. Ich ślub był owiany tajemnicą aż do samego końca. W maju 2016 roku powiedzieli sobie „tak” podczas przepięknej ceremonii w Grecji. Dwa lata później powitali na świecie synka Liama. Teraz szykuje się kolejny przełomowy rok w życiu Szczęsnych. Para ujawniła właśnie, że po raz drugi zostaną rodzicami! "Czekamy na Ciebie" - czytamy pod rodzinnym zdjęciem, do którego zapozowali we trójkę. Rozczulający jest zwłaszcza widok 6-letniego Liama, który przytula się do wyraźnie zarysowanego brzuszka swojej mamy. SPRAWDŹ: Marina Łuczenko-Szczęsna jest w ciąży. Wojciech Szczęsny i artystka drugi raz zostaną rodzicami Wiele przeszli, aby móc dzielić się dziś tak wspaniałymi wieściami... W grudniu 2022 roku w programie „Alarm!” na antenie TVP ujawnili, że ich starania o drugie dziecko zniweczyła diagnoza, którą MaRina usłyszała w trakcie rutynowych badań. „Przyszłam do lekarza, żeby przygotować się do kolejnej ciąży. Dowiedziałam się, że mam nowotwór na jajniku i nie wiadomo, czy jest to rak, czy nie jest to rak. Wiadomo, że jak słyszysz nowotwór w tak młodym wieku, to po prostu cios w serce”, wspominała. „Wszystkie plany, które miałam, po prostu legły w gruzach. Nagle się okazuje, że to wszystko jest nieważne. Trzeba się skupić na swoim zdrowiu”, relacjonowała przejęta. Na szczęście chorobę udało się spacyfikować i dziś wokalistka może cieszyć się zdrowiem. „Nie chcę użalać się nad sobą. Całe szczęście okazało się, że to nic złośliwego. Doszłam do siebie. Był to przełomowy moment w moim życiu”, zapewniła. TYLKO W VIVIE!: Lekarze nie dawali jej szans na zostanie mamą. Aldona Orman nigdy nie przestała marzyć o macierzyństwie Rzadko udzielają wywiadów, ale po ślubie zrobili wyjątek dla Krystyny Pytlakowskiej. Opowiedzieli między innymi o początku swojej znajomości, intymnej stronie ich relacji i planach na przyszłość. Przypomnijmy wywiad, jakiego para udzieliła VIVIE! w 2016 roku... Marina Łuczenko-Szczęsna i Wojciech Szczęsny, sesja magazynu VIVA!, 2016 rok Marina Łuczenko i Wojciech Szczęsny w wywiadzie VIVY! Podobno wcale nie chciałaś się spotkać z Wojtkiem? Marina: To wymysły, które krążą w mediach. Komuś widocznie była potrzebna taka plotka, bo nie miał w tym momencie o czym pisać. Po prostu Wojtek pierwszy zadzwonił – to on mnie znalazł i zabiegał o kontakt, mieszkałam wtedy w Ameryce. Wojciech: A ja w Londynie. Marne szanse, żebyśmy spotkali się gdzieś przypadkiem. Musiałem wziąć więc sprawy w swoje ręce (śmiech). Marina: Wojtek miał 16 lat, gdy wyjechał do Londynu. Tam pracował i się realizował, a do Polski przyjeżdżał tylko na krótkie wakacje. Wojciech: Wtedy zobaczyłem w internecie zdjęcie Mariny. Okropnie mi się spodobała, zastanawiałem się, jak zdobyć jej numer telefonu. Jakoś mi się to udało. Trochę jednak musiałem o nią powalczyć. Nie ukrywam tego. To, co przychodzi z łatwością, ceni się mniej. Wojciech: To prawda. Pewnie dlatego, że byłem uparty, że nie odpuszczałem, dzisiaj jesteśmy ze sobą tak blisko. Marina: Gdy Wojtek do mnie zadzwonił, nie wiedziałam, kim jest. Nigdy nie obejrzałam żadnego meczu, nie interesowałam się sportem. Mieszkałam w Stanach od pół roku, negocjowałam kontrakt z menedżerem. Kiedy przyjechałam na chwilę do Warszawy zobaczyć się z rodziną i przyjaciółmi, zauważyłam w polskiej komórce trzy nieodebrane połączenia z tego samego numeru. Wydzwaniał do mnie „jakiś Wojtek Szczęsny”. „Czy to TEN Wojtek Szczęsny?”, pytały moje koleżanki. „Jaki Wojtek?”. „No, ten sportowiec, bramkarz”. Dopiero kiedy wyszukałam go w internecie, przypomniałam sobie, że kojarzę Wojtka z programu Kuby Wojewódzkiego, w którym gościem był Kamil Bednarek, muzyk... Wojciech: ... i Wojtek Szczęsny, piłkarz. I zaczęłaś się interesować piłką nożną? Można połączyć te dwa światy – muzyki i sportu? Marina: Nie od razu. U mnie w domu nawet tata nie był fanem piłki nożnej. Jest muzykiem, chętniej oglądaliśmy koncerty, festiwale muzyczne. Wojciech: A teraz jej tata ogląda wszystkie moje mecze i jest jednym z najwierniejszych kibiców. A Twój tata słucha piosenek Mariny? Wojciech: Nie wiem, nie mam z nim codziennego kontaktu. Rodzice rozstali się, gdy byłem młodym chłopcem. Nie chcę się zagłębiać w moje relacje rodzinne. Ojciec miał okazję poznać Marinę na naszym ślubie, ale nie wiem, czy słuchał, jak śpiewa. Dorastanie bez ojca nie jest łatwe? Wojciech: Może dlatego, że wychowywała mnie tylko mama, tym bardziej doceniam więź, jaką Marina ma ze swoimi rodzicami. Staliśmy się jedną wielką rodziną, pokochałem ich, a oni pokochali mnie. Bardzo to cenię. Moja mama też uwielbia Marinę, mają stały kontakt ze sobą, i widzi, jak pozytywny ma na mnie wpływ. Dla Was obojga małżeństwo jest bardzo poważną sprawą? Marina: Oczywiście. Moi rodzice są już 38 lat razem. Brat z żoną – 18. Zawsze to powtarzam, bo to imponujące. W naszej rodzinie tworzy się trwałe związki. Odpukać. Marina Łuczenko-Szczęsna i Wojciech Szczęsny, sesja magazynu VIVA!, 2016 rok Jakie było to Wasze pierwsze spotkanie? Marina: Przyleciałam do Warszawy na dwa tygodnie. Wojciech: A ja właśnie miałem miesiąc wakacji. Byliśmy więc w końcu w jednym miejscu w tym samym czasie. Los więc chciał, żebyście się spotkali. Marina: Nie wiem, czy los, ale Wojtek na pewno (śmiech). Jednak nie od razu zaproponował mi randkę. Zadzwonił, prosząc o pomoc w pewnej sprawie. Wojciech: Mój przyjaciel potrzebował pomocy artystów. I to nie był wymyślony pretekst. Kiedy zadzwoniłem do Mariny, mówiąc, że zapraszam ją na kolację, to wszystko obgadamy, zgodziła się. Wprawdzie w tej sprawie mi nie pomogła, ale na kolację przyszła (śmiech). Marina: Wyszło tak jakoś naturalnie. Wojciech: Chyba w życiu nie odważyłbym się podrywać kogoś przez telefon. Jestem dość nieśmiały w pierwszych kontaktach. Domyślałem się, że Marina ze swoją urodą ma wielu adoratorów i gdybym zaproponował jej randkę bez wyższego celu, odłożyłaby pewnie słuchawkę. Marina: Trochę zwlekałam z tym spotkaniem, bo byłam nieufna. Pomyślałam: Piłkarz? Pewnie ma mnóstwo dziewczyn i chce tylko odhaczyć, że był na randce z Mariną. Miałam więc dystans do tej znajomości. Zgodziłaś się na spotkanie, bo nie bez znaczenia było, że Wojtek mierzy 196 centymetrów i jest bardzo przystojny? Marina: Tak, ale też wiedziałam, że dobrze zarabia i pewnie myśli: Mogę mieć wszystko. I każdą. A ja nigdy nie chciałam być jedną z wielu. Wojciech: Nie dziwię się, że tak podejrzewałaś, bo istnieje stereotyp piłkarza – króla życia. Marina: Wojtek mnie zaskoczył. Okazało się, że jest zupełnie inny, niż można byłoby się spodziewać. Ujęło mnie w nim przede wszystkim to, że jest taki normalny i ma w sobie tyle ciepła, dobroci, romantyzmu i szacunku dla ludzi, a pieniądze go nie zdeprawowały. Wojciech: Bardzo chciałem się pokazać z takiej strony. Myślę, że mam zdecydowanie więcej do zaoferowania kobiecie niż pieniądze, dlatego chciałem pokazać Marinie prawdziwego siebie i szczerze otworzyć się przed nią. Już po pierwszych kilku spotkaniach czułem, że nadajemy na tej samej fali, że to fajna, wartościowa dziewczyna. Pomyślałem: Niech pozna mnie lepiej i wtedy zobaczymy, jak to się dalej rozwinie. I nie kupiłeś jej od razu bmw. Wojciech: Nie kupiłem. Dotąd nie kupiłem Marinie żadnego samochodu. Mamy samochód sześcioletni w Polsce i terenowy wóz we Włoszech. To zupełnie nam wystarcza. Marina: Obawiałam się trochę spotkania z Wojtkiem, ponieważ moje wcześniejsze znajomości pochodziły głównie z kręgu muzycznego. O czym ja będę rozmawiała z piłkarzem?, myślałam. A okazało się, że Wojtek jest niespełnionym muzykiem i ma artystyczną duszę. Ma dobry słuch i uwielbia śpiewać. Chodził też na lekcje tańca jako młody chłopak. Wojciech: Tańczyłem bardzo krótko, niewiele mi z tego zostało. Pamiętam tylko kroki podstawowe. Marina miała okazję sprawdzić to na weselu. Marina: Musieliśmy zgodnie z tradycją wykonać pierwszy taniec. Mieliśmy przygotowaną choreografię, a Wojtek poradził sobie brawurowo. Marina Łuczenko-Szczęsna i Wojciech Szczęsny, sesja magazynu VIVA!, 2016 rok Macie więc w zanadrzu drugi zawód (śmiech). Oglądałeś Marinę w „Tańcu z gwiazdami” w 2009 roku, od którego w Polsce zaczęła się jej popularność? Wojciech: Nie, wtedy mieszkałem za granicą. W ogóle z polskich muzyków w tym czasie kojarzyłem tylko Kamila Bednarka, bo siedziałem z nim na kanapie u Kuby Wojewódzkiego. Podobno decyzja o byciu razem zapada w ciągu pierwszych 30 sekund kontaktu wzrokowego. Marina: Nie u kobiet. Wojciech: Ja od razu wiedziałem. Kiedy cię zobaczyłem, nie mogłem oddychać, zatkało mnie po prostu. Byłaś nawet ładniejsza niż na zdjęciach. Marina: Wojtek czuł mój dystans i po kilku randkach powiedział: „Ty jeszcze o tym nie wiesz, ale my będziemy razem”. Cały czas mnie zaskakiwał. Śmieszyło mnie, że jest taki pewny swego, a kompletnie mnie nie znał. Wojciech: Ale mówiłaś, że podobała ci się moja pewność siebie na początku. Nie wiedziałaś, że ja przed każdą randką miałem drżączkę, bo tak mi na tobie zależało. Nie spodobał Ci się od razu? Marina: Oczywiście, że spodobał, ale jestem skomplikowana, niezdecydowana i u mnie uczucia długo się budują. A jaki jest Twój znak zodiaku? Marina: Rak. Rozumiem, krok do przodu i dwa kroki do tyłu. Marina: To prawda, jestem ostrożna, nie popadam od razu w zachwyt. Na początku dałam mu zielone światło, ale potem się przestraszyłam, że wszystko dzieje się za szybko. Tak jak powiedziałaś – krok do przodu i dwa do tyłu. Ale Wojtek nie odpuszczał, zaskakiwał, robił masę drobnych niespodzianek, którymi pokazywał, że mnie uważnie słucha, i małymi kroczkami zdobywał moje serce. W pewnym momencie poczułam się przy nim sobą w stu procentach. Sobą to znaczy jaką? Marina: Pozwoliłam mu poznać wszystkie moje słabości i obawy. Faceci zazwyczaj myśleli, że jestem niedostępna, pewna siebie, arogancka i zarozumiała. To była moja forma obrony, bo jestem bardzo wrażliwa, łatwo mnie zranić. Nie chciałam jednak przed nikim się tak otwierać i trzymałam dystans. Niedawno Wojtek żartobliwie powiedział: „Oswoiłem dzikie zwierzątko”. Przy nim nie boję się pokazywać swoich słabości. Wojciech: A ja ich nie wykorzystuję. Marina: Wiem, że nigdy nie wykorzystasz moich lęków i nawet w kłótni potrafisz zachować się z klasą. Bardzo się szanujemy i nawet sprzeczając się, nigdy nie przekroczyliśmy granicy. Nie ciskacie w siebie talerzami. Wojciech: Talerze u nas nigdy nie latają. Choć wiadomo, że są różne momenty. Bo w małżeństwie bez kłótni już nie ma miłości? Marina: Jest tylko obojętność. Bo ludziom po prostu nie zależy na tym, żeby coś wyjaśniać, naprawiać. Wojciech: Czasami mamy napiętą sytuację... Marina: ...gdzieś się spóźniamy, gdzieś razem jedziemy, mamy coś ważnego do załatwienia... A życie codzienne to są też krótkie spięcia między ludźmi wynikające z pośpiechu. Wojciech: W związku z moją pracą, która wymaga punktualności, mam na tym punkcie bzika, nienawidzę się spóźniać. Marina: A to z kolei moja główna wada. Wiem, że trudno ją zaakceptować, ale nie jest mi łatwo przestawić się z artystycznego luzu na punktualność sportowca. Co tak naprawdę Was do siebie przyciągnęło? Bo przecież nie tylko uroda? Wojciech: Oczywiście, że nie tylko. Uroda Mariny była dla mnie pierwszym impulsem i poczułem na jej widok takie „wow”, bo w życiu nie widziałem tak pięknej kobiety. Ale przede wszystkim od razu zauważyłem, że jest inteligentna, ambitna i niezależna. Ma swoją pasję. No i była... nieuchwytna. A to mężczyzn bardzo kręci? Marina: Na początku jest chemia i fascynacja, potem przyjaźń, a z przyjaźni rodzi się miłość. Przynajmniej tak jest u mnie. Oczywiście Wojtek mi bardzo imponował. To chyba nie ulega wątpliwości, że fajnie jest poznać kogoś, kto się realizuje, ma pasję, dobrze zarabia, a przy tym jest normalny i nie zachowuje się jak lowelas. Wojciech: W każdym razie zaręczyliśmy się dopiero po dwóch latach. Kiedy się oświadczałem, wiedziałem, że to z Mariną chcę spędzić całe życie. Okropnie się bałem zadać jej to pytanie, chociaż byłem pewien, że się zgodzi. Ale mimo wszystko nogi mi drżały. To była jedna z najbardziej stresujących sytuacji w moim życiu. Marina: Zaskoczył mnie na mojej imprezie urodzinowej. Wojciech: Kiedyś Marina mi powiedziała: „Jeśli kiedykolwiek zdecydujesz się oświadczyć, to nie zapomnij tego nagrać, żebym mogła pokazać to nagranie rodzicom i przyjaciółkom”. Pomyślałem sobie wtedy, że zrobię to przy jej rodzinie i przyjaciołach. Marina: Minutę po tym, kiedy powiedziałam „tak”, wybuchły fajerwerki, wszyscy na balkonie podziwiali girlandy świateł. Było naprawdę bardzo romantycznie. To piękne wspomnienie zostanie w Was już na zawsze. Czy ślub coś w ludziach zmienia? Marina: Pojawia się poczucie odpowiedzialności za siebie i za tego drugiego człowieka. Wojciech: Ale nie jestem w stanie powiedzieć, że wiele się zmienia w miłości. Uważam, że swoją kobietę należy traktować w sposób wyjątkowy, bez względu na to, czy jest narzeczoną, żoną czy dziewczyną. Należą im się pełne oddanie, zaangażowanie, szacunek i codzienna walka o ich miłość. Ale zmienia się poczucie bezpieczeństwa. Jest większe. Kiedyś Marinie powiedziałem w formie żartu, że zaklepałem ją sobie i już mi nie ucieknie. I to prawda. I tak ma pozostać. Bo miłość to siła napędowa życia. Wojciech: Tak, i my już o to zadbamy. Marina: To tak pięknie brzmi, ale zdajemy sobie sprawę, że nie zawsze będzie tak kolorowo. Będzie po prostu inaczej. Miłość przechodzi przez różne etapy. A każdy z nich jest fascynujący. Teraz pewnie żyjecie czasem teraźniejszym. Korzystacie z życia, nie martwiąc się o pieniądze… Wojciech: Ale większość pieniędzy odkładamy, bo trzeba się zabezpieczyć, kiedy już skończę piłkarską karierę. Przecież planujemy dzieci, musimy je wykształcić, wychować, stworzyć im komfortowe warunki na start. Marina: Nie jest tak, jak piszą gazety, że my nieustannie podróżujemy, że szastamy pieniędzmi. Piłkarze mają jeden wolny miesiąc w roku i wtedy są nasze wakacje, nie mają wolnych weekendów, a w lidze angielskiej trenują i grają nawet w święta. Dziwne, gdybyśmy nie wykorzystali wolnego czasu na zwiedzanie pięknego świata, skoro możemy sobie na to pozwolić raz bądź dwa razy w roku, a Wojtek na to ciężko zapracował. Wojciech: Gdyby ktoś podejrzał nasz normalny dzień w Rzymie, przekonałby się, że milionerzy – jak o mnie mówią – żyją na poziomie średniej krajowej. We Włoszech mieszkamy w małym, skromnym, starym budynku. W dwupokojowym mieszkaniu. I jest nam tam dobrze. Marina Łuczenko-Szczęsna i Wojciech Szczęsny, sesja magazynu VIVA!, 2016 rok Ludzie, którzy się kochają, dobrze się czują nawet w kawalerce. Wojciech: Tak, bo jest fajnie, przytulnie i blisko do kuchni. Kiedyś pragnąłem tego, by zarobić duże pieniądze i pozwolić sobie na wszystko, co mi się zamarzy. A teraz te marzenia się przewartościowały. Co masz na myśli? Wojciech: Najbardziej doceniam to, że mam możliwość pomóc swojej rodzinie i bliskim. Marina: Często dostaję wzruszające maile z prośbami o pomoc i po cichu komuś pomagam. Wojciech: Bo jak się komuś pomaga, to z dobrego serca, a nie dla poprawienia własnego wizerunku. Ja od kilku lat co roku biorę udział w balu charytatywnym, gdzie przekazuję moje tygodniowe zarobki na szczytne cele, o czym też nigdy nie mówiłem. Ale pani Krystyna jest bardzo dociekliwa (śmiech). Marina: Teraz będą nas hejtować, że nie mówimy, ale mówimy. Tak źle i tak niedobrze. Wezmę to na siebie. Przeżyłaś już falę hejtu, kiedy Twoja kariera spowolniła z powodu operacji gardła. Marina: Niestety, tak, nie chciałam nikomu tłumaczyć, co się ze mną dzieje, dopóki nie będę wiedziała, czy odzyskam głos. A media dobrowolnie kreowały sobie mój wizerunek tak, by inni mogli myśleć o mnie najgorsze. Ludzie uwielbiają anonimowo zwracać komuś uwagę i krytykować, w szczególności ci, którzy sami niewiele więcej robią w życiu. Ale przecież przed Tobą jest przyszłość. Masz świetny głos i świat – moim zdaniem – się o Ciebie upomni. Marina: Dziękuję. Priorytetem zawsze jest rodzina, ale na pewno nie zrezygnuję ze swojego rozwoju zawodowego. Choć przenieśliśmy się do Rzymu i nagrywanie mojego nowego albumu się spowolniło, to w głębi serca cieszę się, że poukładało mi się życie prywatne, które jest najważniejsze! Wojciech: Kiedy decydowałem, że zmieniam klub i idę „na wypożyczenie” do Rzymu, Marina nigdy nie prosiła, żebyśmy zostali w Londynie, gdzie jest nasz dom, ogród, nasza jabłoń i jej życie zawodowe, choć zdawałem sobie sprawę, że dla niej będzie to cios. Marina dała mi ogromne wsparcie w podjęciu tej decyzji i zapewniała, że wszędzie damy sobie radę i nie jest nam we Włoszech wcale gorzej, a sportowo wyszło na moją korzyść. Zresztą najlepsze utwory moja żona nagrała już właśnie po przeprowadzce do Rzymu. Słuchasz jej piosenek? Wojciech: Jestem pierwszym ich recenzentem. Słucham ich już na etapie pomysłów, kiedy przy fortepianie wymyśla akordy i linie muzyczne, a potem ze studia od razu wysyła mi nagrania, żebym powiedział, co o nich myślę. Najpiękniejsze jej piosenki jeszcze nie ujrzały światła dziennego, choć są już gotowe. Ale teraz, widząc to od zaplecza, wiem, jaki to długi i złożony proces nie tylko twórczy, lecz także jak dużo siły i wytrwałości potrzeba w pewnych kwestiach, by przetrwać w świecie Mariny. Nie wszystko jest zależne od artysty, ale myślę, że słuchacze będą zaskoczeni jej nowym materiałem na płytę. Marina: Nie poddaję się. Dlatego tak się cieszę, że w tej najważniejszej sferze jest spokój i mam w domu swojego psychologa, który mnie potrafi uspokoić, odstresować i zmotywować, a zarazem zainspirować. Marina Łuczenko-Szczęsna i Wojciech Szczęsny, sesja magazynu VIVA!, 2016 rok [Tekst opublikowany na Viva Historie 27.03.2024 r.]
Matteo Bocelli poszedł w ślady sławnego ojca. Dziś zachwyca nie tylko głosem, ale i... urodą
Syn Andrei Bocellego obchodzi dziś 27. urodziny
Ma wielkie nazwisko i tak samo wielkie szanse na międzynarodową karierę. Matteo Bocelli, młodszy syn słynnego artysty, odziedziczył po ojcu mocny głos i urok, który przyciąga fanów. Dziś obchodzi 27. urodziny, już kilkukrotnie stawał na scenie u boku uwielbianego na całym świecie ojca. Pytany, czy pójdzie w ślady Andrei Bocellego, odpowiedział: „Jeśli ludzie będą chcieli, abym został tenorem, to nim zostanę”. Dziś sam jest gwiazdą. [Artykuł aktualizowany 08.10.24 r.] Dzieci Andrei Bocellego: Amos, Matteo i Virginia Andrea Bocelli ma trójkę dzieci. Matteo i starszy o dwa lata Amos urodzili się, kiedy artysta był w związku z pierwszą żoną, Enricą Cenzatti. Z drugą małżonką, Veronicą Berti, Bocelli wychowuje Virginię. Ze zdjęć, publikowanych na portalach społecznościowych Bocellich wynika, że rodzeństwo jest ze sobą zżyte, a cała rodzina spędza ze sobą dużo czasu. Matteo i Amos poszli w ślady ojca, jeśli chodzi o karierę, jednak wybrali zupełnie inne kierunki rozwoju. Amos jest utalentowanym pianistą, a Matteo śpiewa. „Każdy ma swoje pasje i talenty. Zadaniem ojców i matek jest zapewnienie dzieciom podatnego gruntu, aby mogły znaleźć własną drogę”, podkreśla Andrea Bocelli na swojej stronie internetowej. „Amos ma dyplom z pianistyki, ale studiował również inżynierię przestrzenną. [...] Chociaż ma bardziej naukowy umysł, w przeszłości stanął przed poważnymi muzycznymi wyzwaniami, w tym towarzyszeniem mi na fortepianie podczas Festiwalu Muzycznego w Sanremo w 2013 roku [...]”, opowiadał starszym synu artysta. „Matteo żyje i oddycha muzyką”, czytamy o młodszym synu tenora. „Wydaje się, że jest skłonny podążać śladami ojca, chociaż kariera artystyczna zależy od wielu czynników [...] Ale dobry początek dobrze wróży. Myślę, że w muzyce Matteo ma to wyjątkowe coś, czego nie można się nauczyć, czyli talent. Ale jego determinacja, ciężka praca i duch poświęcenia są równie ważne”, twierdził Andrea Bocelli. Córkę Virginię nazywa „księżniczką”. „Myślę, że ojcostwo teraz, gdy jestem dojrzałym mężczyzną, pomogło mi być silniejszym rodzicem, bardziej zdolnym do doceniania każdej chwili z moimi dziećmi”, wyznaje tenor na swoim portalu. ZOBACZ TEŻ: Matteo Bocelli o dzieciństwie u boku sławnego ojca: „Jego stres przekładał się na nas wszystkich” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLfFDam-66910a4.jpg" width="1600" height="2373" alt="HOLLYWOOD, CA - JUNE 06: Matteo Bocelli, Amos Bocelli and Virginia Bocelli arrive at the Celebration Of All Fathers Gala dinner at Paramount Studios on June 6, 2013 in Hollywood, California. (Photo by Gregg DeGuire/WireImage)" title="A Celebration Of All Fathers' Gala Dinner With Andrea Bocelli" /> Matteo Bocelli: kariera syna Andrei Bocellego, relacja z ojcem Chociaż miłość do muzyki przejął po ojcu, w przeszłości buntował się przeciwko lekcjom śpiewu i gry na fortepianie. „Musiały upłynąć lata, żebym naprawdę docenił muzykę i to, co robię. Już się nie buntuję, co jednak nie oznacza, że zniknęły wszystkie moje wątpliwości. Chciałbym powiedzieć, że jestem gotowy na podporządkowanie życia muzyce, ale jeszcze nie mogę tego zrobić”, przyznawał Matteo Bocelli w jednym z wywiadów. „Kiedy byłem w brzuchu mojej mamy, słyszałem już, jak mój ojciec śpiewa, bo on śpiewa cały czas. Codziennie. Więc muzyka była dla mnie od początku naturalnym środowiskiem – kiedy byłem dzieckiem, trudno mi było sobie wyobrazić, że ojcowie innych dzieci nie są tenorami i nie śpiewają operowo. Zacząłem uczyć się gry na fortepianie, kiedy miałem siedem lat i wtedy jeszcze bardziej zbliżyłem się do świata muzyki. Zawsze, kiedy mogłem, jeździłem z moim tatą na jego koncerty, sesje nagraniowe w studiu…”, opowiadał Magdalenie Felis dla VIVY! w 2021 roku. W najnowszej rozmowie z Wprost 27-letni muzyk opowiedział także o nieco innej perspektywie dorastania w domu, którego głową jest sławny tenor. Praca, która wymagała od niego obecności w wielu miejscach na świecie sprawiała, że Andrea Bocelli nie zawsze był blisko żony i synów. „Życie i koncerty na całym świecie, które dawał mój tata, były dla niego niezwykle stresujące, a ten stres przekładał się na nas wszystkich. Miałem sześć lat, może siedem i dochodziło do sytuacji, że nie widziałem mojego taty przez wiele miesięcy. Cierpiałem wtedy, że nie ma go przy wielu ważnych, ale i nieważnych momentach z mojej codzienności”, czytamy. W 2015 roku Matteo Bocelli rozpoczął studia w Conservatorio Boccherini w mieście Lucca, a rok później zadebiutował jako tenor na scenie Teatro del Silenzio w Toskanii. Sławę zyskał jednak w 2018 roku, kiedy zaśpiewał w duecie ze słynnym ojcem. Ich wspólny utwór Fall on me trafił na album Bocellego Si, a później znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Dziadek do orzechów. Cztery królestwa. To był przełom. „Wtedy poczułem, że muzyka to już nie tylko moja pasja. Że staje się czymś większym: moim powołaniem, moją życiową drogą", mówił. Dla Matteo muzyka jest bardzo ważna. „Dla mnie była i przewodnikiem, i schronieniem. Kiedy rodzisz się w takiej rodzinie, jak ja, muzyka nie jest możliwością – raczej koniecznością. Oczywiście w pozytywnym znaczeniu. Bez muzyki nie żyjesz naprawdę – to proste! Jednocześnie muzyka pomagała mi przejść przez różne trudne doświadczenia w moim życiu – rozstania, zawody, jakieś małe porażki. To moje bezpieczne miejsce – można się w nim trochę ukryć, ale też przepracować emocje w coś konstruktywnego”, opowiadał w 2021 roku na łamach VIVY!. W 2019 roku Andrea i Matteo występowali przed członkami rodziny królewskiej w ramach Royal Variety Performance, a rok później młodszy Bocelli wydał solowy singiel – piosenkę Can You Feel the Love Tonight z bajki Król Lew. „Jestem podekscytowany tym projektem. Król Lew to jeden z bardziej cenionych filmów z mojego dzieciństwa, dlatego zaśpiewanie głównej piosenki to dla mnie zaszczyt. Elton John jest jednym z moich idoli, zarówno ze względu na jego umiejętności wokalne, jak i wyjątkowy styl”, mówił wówczas 24-letni artysta. Singiel pochodzi z albumu Disney Goes Classical w wykonaniu Royal Philharmonic Orchestra. Andrea i Matteo Bocelli na festiwalu Sanremo, 2019 rok Sprawdź również: Andrea Bocelli i Veronica Berti: poznali się, gdy miała 18 lat, dla niej unieważnił poprzednie małżeństwo <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjjWGsI-c0f4c6b.jpg" width="1600" height="2099" alt="SANREMO, ITALY - FEBRUARY 05: Matteo Bocelli and Andrea Bocelli perform on stage during the first night of the 69th Sanremo Music Festival at Teatro Ariston on February 05, 2019 in Sanremo, Italy. (Photo by Daniele Venturelli/Daniele Venturelli/WireImage)" title="Sanremo 2019 - Day 1" /> View oEmbed on the source website „Technicznie nasze głosy są różne, ale jest jedna rzecz, która je łączy – nastawienie. Ten charakterystyczny sposób wyrażania siebie poprzez głos. To jest coś, w czym jesteśmy z Matteo podobni. Tego nie można się nauczyć, z tym trzeba się urodzić”, mówił Andrea Bocelli w rozmowie z magazynem Billboard. W wywiadzie z People tenor wyznał, co sądzi o karierze syna. „Mam nadzieję, że pozostanie tym, kim jest, że pozostanie wierny wartościom, z którymi dorastał. Mam nadzieję, że nie wpadnie w pułapki, w które wpadło wielu innych artystów. [...] Musi pozostać skromny i pokorny”. Początkowo artysta nie chciał, aby Matteo debiutował na jego albumie, ponieważ uważa, że młody Bocelli musi najpierw skończyć szkołę. Podczas nagrania programu This Morning światowej sławy śpiewak zaskoczył wyznaniem, że nie zdawał sobie sprawy, jak utalentowany jest jego młodszy syn. To była żona Bocellego zwróciła jego uwagę na możliwości Matteo. „Pewnego razu przyszła i zapytała, czy słyszałem, jak Matteo śpiewa. Odpowiedziałem, że nie. Odparła: „Posłuchaj go, bo jest bardzo dobry”. 27-latek przyznał, że śpiewał tylko przy mamie, bo był nieśmiały. „Stwierdziłem jednak: będzie lepiej, jeśli otrzymam jakieś wskazówki od taty”, tłumaczył. CZYTAJ TEŻ: Żyje jak księżniczka, wychodzi z cienia ojca. 12-letnia córka Andrei Bocellego wyrasta na światową gwiazdę Zapytany o współpracę ze sławnym ojcem, mówił: „Tego typu momenty są naturalną częścią naszego życia, jednak uważam, że są bardzo skomplikowane. [...] To nie jest dla mnie duet z Andreą Bocellim. To jest duet z tatą – śpiewałem z nim od kiedy byłem dzieckiem i daje mi to niewyobrażalną radość”, podkreślił. A czy trudno było i jest być mu synem najpopularniejszego tenora świata? Matteo Bocelli wyznał z pełnym przekonaniem, że nie. „Nie jest bardzo trudno być synem mojego… taty. Mówię taty, ponieważ nigdy nie postrzegałem go jako wielkiego artystę, ale po prostu jako mojego ojca. Myślę, że tak powinno być. Dorastać przy nim przyniosło mi wiele korzyści. To tata nauczył mnie jak śpiewać, jak podchodzić do występów przed kamerą czy do wywiadów. Możliwe, że ludzie porównują mnie z tatą i to dla mnie oczywiste. Ale każdy ma swoją karierę i drogę. Jak ma się pasję, to powinniśmy za nią podążać i nie zastanawiać się nad tym, co inni mówią”, opowiadał Matteo w rozmowie dla VIVY!. Dzisiaj sam stał się gwiazdą. Media piszą o jego koncertach i debiutanckich singlach „Solo” oraz „Close”, a 22 września 2023 roku miała miejsce premiera albumu „Matteo”. O relacji ze swoim sławnym ojcem, o domu, w którym zawsze była muzyka, i o tym, jak w takiej rodzinie odnaleźć własną drogę z Matteo Bocellim rozmawiała w 2021 roku dla VIVY! Magdalena Felis. Poniżej prezentujemy fragment wywiadu. Wszyscy wiedzą, że Twój ojciec to Andrea Bocelli, jeden z najwybitniejszych tenorów świata. Masz jeszcze starszego brata, Amosa, który jest pianistą. To trudne wybić się w takiej rodzinie na niepodległość, nie być ciągle porównywanym do ojca i brata, znaleźć swoją własną drogę. To prawda, musiałem w pewien sposób walczyć o swoje miejsce w tej rodzinie. Ale z drugiej strony mój brat zawsze stał po mojej stronie i często pomagał mi zdobywać to, czego chciałem. Nasz ojciec obu nas wprowadził do świata muzyki i był szczęśliwy, kiedy zacząłem grać na fortepianie. Ale gdy wyznałem mu, że tak naprawdę chcę śpiewać, nie przyjął już tego z takim samym entuzjazmem. Dlaczego? Myślę, że to było na zasadzie: jestem śpiewakiem, wiem, ile kosztuje ten zawód, ile wyrzeczeń wymaga, nie chcę tego samego dla mojego syna. Bał się – nie o to, czy mam talent, ale o to, czy nie zapłacę zbyt wysokiej ceny. I wtedy to mój brat przekonał ojca, żeby pozwolił mi rozwijać się w kierunku śpiewu, żeby mnie nie zniechęcał. A porównania do ojca są chyba naturalne. Kocham piłkę nożną i gdybym dowiedział się, że syn Ronaldo wychodzi na boisko, też porównywałbym go do ojca. Z ciekawości, a nie w stylu: eee, i tak mu nie dorówna! Myślę, że wszyscy prawdziwi fani Ronaldo z sympatią obserwowaliby, jak rozwija się jego syn, więc mam nadzieję, że wszyscy prawdziwi fani Andrei Bocellego z sympatią będą obserwować mnie. I nigdy się nie zbuntowałeś? Przecież dzieciństwo muzyka to wciąż ćwiczenie i ćwiczenie, bez żadnej gwarancji, czy w ogóle coś z tego kiedyś będzie. Wiesz, byłem tak zatopiony w muzyce, że nawet nie zdawałem sobie sprawy, że ćwiczę! Po prostu grałem na pianinie. Wydawało mi się, że to jest normalna rzecz, którą się robi codziennie. Ale oczywiście chciałem czasem robić inne rzeczy: grać w piłkę, bawić się, spędzać czas z kumplami. I czasem trochę zaszaleć? To też (śmiech). I miałem przez to czasem na pieńku z tatą. Ale dziś uważam, że wszystko mieściło się w granicach klasycznego buntu syna przeciwko ojcu czy przeciwko rodzicom. To przecież konieczność – zgadza się? W ten sposób dorastamy. Więc ja też musiałem się czasem pobuntować. [...] Matteo Bocelli, VIVA! 25/2021 To nie jest łatwe być ojcem dorastającego syna. No właśnie. Więc zanim go ocenię, muszę się najpierw przekonać na własnej skórze, jak to jest. Jestem przekonany, że nawet jeśli czasem się mylił, wszystkie decyzje co do mnie i mojego brata podejmował z miłością. Więc błędy, jeśli były, są już dawno wybaczone. [...] A jacy są Twoi włoscy bohaterowie? Hmm… Właściwie to mój tata jest moim bohaterem. Wow! Czy on o tym wie? Dobrze o tym wie. Zawsze mieliśmy wspaniałą relację. To dla mnie naturalne – kto bardziej niż ojciec może stać się bohaterem dla syna? Zwłaszcza syna, który idzie tą samą drogą. A co najbardziej w nim podziwiasz? Wiele rzeczy, ale gdybym musiał wybrać jedną, to na pewno to, że wciąż fascynuje go tyle rzeczy i nigdy nie ma dość nauki. Tata ma umysł otwarty na 360 stopni. Codziennie researchuje coś nowego. A kiedy coś zainteresuje go szczególnie, staje się ekspertem w tej dziedzinie. Myślę, że to dobry sposób na życie, bo im więcej wiemy o świecie, im lepiej go rozumiemy, tym lepiej możemy żyć. A co Cię w nim wkurza? Bo nie wierzę, że nie ma takiej rzeczy. Nie chciałbym wchodzić w szczegóły, ale powiedzmy, że czasem jest nieco męczące, kiedy obsesyjnie wchodzi w pewne tematy, w jakąś konkretną rzecz, która go zafascynowała. I przez pewien czas, no cóż, zamęcza wszystkich tym tematem. Do tego ojciec uważa, że jeśli coś jest dobre dla niego, jest dobre dla nas wszystkich. Powiedzmy – gluten. Tata miał problemy ze zdrowiem i okazało się, że wywołuje je gluten, więc wyeliminował gluten całkowicie ze swojej diety. Ale jego lekarz powiedział mu: „Słuchaj, Andrea, twoim problemem nie jest gluten, ale nowy typ ziaren”. To znaczy, że tata może jeść pieczywo i makaron z glutenem, ale to muszą być produkty zrobione z antycznych odmian ziaren, jak kamut – stara odmiana pszenicy. I to stało się jedną z obsesji mojego ojca. Więc nawet jeśli ktoś nie miał problemów z glutenem, teraz w domu każdy musi jeść tylko te ziarna co on. A gdybyś miał dzisiaj wskazać jedną najważniejszą lekcję, której nauczyłeś się od taty, to co by to było? Mój ojciec zawsze powtarzał nam: „Gromadź złoto w skarbcu swojego umysłu, bo jeśli twoje myśli będą złote, cały świat będziesz miał w kieszeni”. Uważam, że nie ma na świecie nic cenniejszego niż wiedza, ani większego bogactwa niż rozumienie świata, w jakim żyjemy. Świadomość czyni nas bogatymi – choć niewykluczone, że przyniesie nam również materialne bogactwo. Ale najcenniejsze dla mnie jest rozumieć ten skomplikowany mechanizm, jakim jest świat, i mieć świadomość, jakim elementem tego mechanizmu jesteśmy. To jest złoto, jakiego szukam. *** Matteo Bocelli ma również inną ciekawą pasję, a jest nią modeling. Pojawia się w sesjach dla różnych magazynów, a kilka lat temu wziął udział w kampanii marki Guess, do której pozował z Jennifer Lopez. Wiedzieliście, że to taki zdolny młodzieniec? Źródło: andreabocelli.com, Plejada, People, Viva! Zobacz również: Doczekali się dwójki dzieci, rozstali się po dekadzie. Tak wyglądało małżeństwo Andrea Bocellego z pierwszą żoną View oEmbed on the source website Veronica Bocelli, Andrea Bocelli, Matteo Bocelli, 2016 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjS6CXr-4840b8d.jpg" width="2216" height="1600" alt="FLORENCE, ITALY - SEPTEMBER 11: Veronica Bocelli, Andrea Bocelli and Matteo Bocelli attend the Celebrity Fight Night gala at Palazzo Vecchio as part of Celebrity Fight Night Italy benefiting The Andrea Bocelli Foundation and The Muhammed Ali Parkinson Center on September 11, 2016 in Florence, Italy. (Photo by Jonathan Leibson/Getty Images for Celebrity Fight Night)" title="2016 Celebrity Fight Night Italy Benefiting The Andrea Bocelli Foundation" /> Matteo Bocelli, VIVA! 25/2021
Andrea Bocelli i Veronica Berti: poznali się, gdy miała 18 lat, dla niej unieważnił poprzednie małżeństwo
Wspierająca żona, utalentowani synowie... Kim są najbliżsi cenionego artysty?
Śmiało można powiedzieć, że jest wybitnym artystą naszych czasów i jako jeden z niewielu z powodzeniem łączy klasykę z nowoczesnością. Andrea Bocelli to Włoch z krwi i kości, który zyskał międzynarodową sławę i zdobył miliony fanów na całym świecie. Mimo to jego największą wartością pozostaje rodzina. Muzyk od wielu lat pozostaje w związku z Veronicą Berti, z którą doczekał się córki Virginii. Doskonały kontakt ma także z dwoma synami z poprzedniego małżeństwa. Okazuje się, że młodzi mężczyźni odziedziczyli po sławnym tacie to, co najlepsze - talent. Co wiemy o najbliższych artysty? Andrea Bocelli: kariera Urodził się w 1958 roku w małej miejscowości Lajatico w Toskanii. W dzieciństwie zdiagnozowano u niego wrodzoną jaskrę, wzrok przyszłego artysty gwałtownie się pogarszał. Przeszedł wiele operacji, a podczas najtrudniejszych momentów uciekał w świat muzyki. Godzinami słuchał włoskich oper, ucząc się ich na pamięć. Stopniowo opanował grę na fortepianie, a później na flecie, puzonie, czy saksofonie. W wieku 12 lat, grając w piłkę, doznał urazu głowy. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok – wylew krwi do mózgu, który sprawił, że dziecko oślepło. Jednak to nie powstrzymało Bocellego przed spełnianiem marzeń. Dostał się na studia prawnicze, a jednocześnie pobierał lekcje śpiewu i brał udział w lokalnych konkursach muzycznych. Aby opłacić swoją edukację, występował w kawiarniach i restauracjach. Rok 1992 okazał się punktem zwrotnym w biografii Bocellego. Jego wykonanie utworu Miserere zrobiło wrażenie na Luciano Pavarottim, który zaproponował młodemu artyście wspólny występ. Rok później otrzymał nagrodę na festiwalu w Sanremo w kategorii „Odkrycie roku”. Pierwszy album tenora, Il mare calmo della sera, wyprzedał się w milionach egzemplarzy we Włoszech i w całej Europie. Andrea Bocelli próbował swoich sił w operze, jednak krytykom nie podobała się jego technika śpiewu. Mówiono, że ma po prostu za słaby głos. Te „wady” nie przeszkadzały jednak podczas występów w salach koncertowych, dlatego tenor skoncentrował się na czymś innym. Umiejętnie połączył muzykę klasyczną z popularną, tworząc gatunek nazwany poperą. Utwór Time to say Goodbye, wykonany w duecie z Sarah Brightman, wkrótce stał się znany na całym świecie. Andrea Bocelli cieszy się wielkim uznaniem w branży, śpiewał z Celine Dion, Larą Fabian, Arianą Grande, Edem Sheeranem, Mary J. Blidge, czy Christiną Aguilerą. Nagrał też duet ze swoim synem, Matteo. Czytaj też: Krzysztof Warlikowski jest gejem, ale wciąż trwa przy żonie. Nazywa ją towarzyszką życia Andrea Bocelli uznawany jest za jednego z najwybitniejszych artystów naszych czasów Kim jest Matteo Bocelli, syn Andrei Bocellego? Pod koniec lat 80. Andrea Bocelli poznał pierwszą żonę. W 1992 roku tenor i Enrica Cenzatti stanęli na ślubnym kobiercu, a kilka lat później zostali rodzicami. Narodziny synów, Amosa i Matteo, zbiegły się ze wzrostem popularności artysty. Ciągłe podróże i nieustanna obecność mediów w życiu małżeństwa męczyły Cenzatti, więc złożyła pozew o rozwód. W 2002 roku ich relacja się rozpadła, a Bocelli przyznawał w wywiadach, że była to jego wina. Artysta ma doskonały kontakt z synami. 27-letni Amos i 24-letni Matteo idą w jego ślady, a talent zdecydowanie odziedziczyli po słynnym ojcu. Wybrali jednak różne ścieżki kariery: Amos zyskał uznanie jako pianista, a Matteo postawił na śpiew. W 2018 roku zaśpiewał z ojcem piękną balladę Fall on Me, która znalazła się na płycie Si. Andrea Bocelli w rozmowie z Billboardem opowiedział o talencie syna. „Technicznie nasze głosy są bardzo różne, ale jest jedna rzecz, która je łączy – nastawienie. Ten charakterystyczny sposób wyrażania siebie poprzez głos. To jest coś, w czym jesteśmy z Matteo podobni. Tego nie można się nauczyć, z tym trzeba się urodzić”, stwierdził w wywiadzie. Na łamach magazynu People Bocelli wyznał, co sądzi o karierze Matteo. „Mam nadzieję, że pozostanie tym, kim jest, że pozostanie wierny wartościom, z którymi dorastał. Mam nadzieję, że nie wpadnie w pułapki, w które wpadło wielu innych artystów”, wytłumaczył śpiewak. „Musi pozostać skromny i pokorny”, dodał. Początkowo artysta nie chciał, aby Matteo zadebiutował na jego albumie. „Nie było tego w moich planach. Właściwie nie chciałem, żeby uczestniczył w nagraniach, ponieważ uważam, że najpierw musi skończyć studia w konserwatorium”, podkreślił. „Skorzystaliśmy z okazji, ponieważ była to świetna piosenka. Ale to nie oznacza, że ​​Matteo może porzucić naukę”. Sam Matteo Bocelli przyznał, że kiedyś nawet nie myślał o duecie ze swoim ojcem. „Śpiewałem od zawsze, jeszcze w dzieciństwie, ale robiłem to tylko przy mamie, ponieważ byłem nieśmiały. Pewnego dnia stwierdziłem jednak: prawdopodobnie będzie lepiej, jeśli otrzymam jakieś wskazówki od taty”, ujawnił. Jak wskazują krytycy, 24-latek odziedziczył po ojcu mocny głos i ma wielką szansę na międzynarodową karierę. Czytaj także: Wychowywali dwójkę dzieci, zostawił ją dla młodszej. Małżeństwo Andrea Bocellego z pierwszą żoną przetrwało dekadę Matteo Bocelli - kim jest syn Andrei Bocellego? View oEmbed on the source website Andrea Bocelli i Veronica Berti: historia miłości Wkrótce po rozwodzie z Enricą Cenzatti, Andrea Bocelli poznał 18-letnią wówczas Veronicę Berti. Chociaż para oficjalnie pobrała się po dwunastu latach związku, artysta przyznał kiedyś w wywiadzie z The Guardian, że „ich małżeństwo zaczęło się właściwie wtedy, kiedy się poznali”. W 2012 roku urodziła się ich córka Virginia. Według Bocellego, 25-letnia różnica wieku sprawiła, że ​​„było im łatwiej, a nie trudniej”. „Kiedy dwoje ludzi chce być razem w każdy możliwy sposób po wielu latach, oznacza to, że jedna dusza uzupełnia drugą. Veronica i ja byliśmy bratnimi duszami od samego początku. [...] Pobraliśmy się po długiej wspólnej podróży, żyliśmy razem 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i wciąż mamy to samo pragnienie wzajemnego wspierania się każdego dnia”, tłumaczy Bocelli na stronie andreabocelli.com. „Jest moją towarzyszką, moją najlepszą przyjaciółką, moją kochanką, moją partnerką w radości i w bólu. Wnosi pokój i jedność do naszej rodziny. Jest także moim managerem. Mogę powiedzieć, że mam szczęście dzielić nie tylko moje życie prywatne, ale także zawodowe z kobietą, którą kocham”, dodaje tenor. Veronica Berti zawsze jest u boku męża. Towarzyszy mu w trasach koncertowych i reprezentuje go podczas wielu uroczystości. Co ciekawe, para nagrała też kilka romantycznych utworów, które przypadły do gustu słuchaczom Bocellego. Muzyka zawsze odgrywała bardzo ważną rolę w ich relacji miłosnej. Małżeństwo angażuje się również w akcje charytatywne i prowadzi Fundację Andrea Bocellego. W 2020 roku zbierali środki na rzecz pracowników służby zdrowia, walczących z koronawirusem. W ramach wsparcia, tenor podarował światu niesamowity występ w katedrze Duomo w Mediolanie, a później wziął udział w koncercie online One World: Together At Home. Czytaj także: Dzieci Andrei Bocellego są dla niego całym światem. Kim są i czym się zajmują? Veronica Berti i Andrea Bocelli
Syn Kayah i Rinke Rooyensa ma 25 lat, to prawdziwy przystojniak. Mało kto wie, czym się zajmuje
„Staram się szanować wybory mojego syna” — mówił jego ojciec
Jest oczkiem w głowie sławnych rodziców i ich wielką dumą. Kayah i Rinke Rooyens nie ukrywają, że zgodna opieka nad synem i wypełnianie obowiązków pomimo rozstania były dla nich priorytetem. Mimo że, zakończyli związek wiele lat temu, udało im się zachować przyjacielskie stosunki. Spoiwem tej relacji na zawsze będzie syn Roch Rooyens, który już w grudniu skończy 26 lat. Jak potoczyły się jego losy? [Ostatnia aktualizacja: 05.11.2024 rok] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 07.11.2024 r.] View Ediplayer on the source website Kayah i Rinke Rooyens — historia związku. Tak mówili o relacjach z synem Wokalistka i Rinke Rooyens poznali się w 1998 roku na planie „To było grane”, muzycznego show stacji TVN. On był producentem, a ona prowadzącą. W tym samym roku para wzięła ślub, niedługo potem Kayah była w ciąży i już w grudniu powitała na świecie syna Rocha. Po czterech latach związku zdecydowali się na separację, ale rozwiedli się po kolejnych ośmiu latach. Byli małżonkowie rozeszli się w zgodzie, nie komentowali plotek i udowodnili, że rozstanie nie oznacza końca przyjaźni. CZYTAJ TAKŻE: Kayah wspomniała trudne dzieciństwo: „Ojciec mnie nie kochał. I tę traumę noszę w sobie od lat” Kilka lat temu producent telewizyjny związał swoje życie z projektantką Joanną Przetakiewicz, a jesienią 2020 roku zakochani wzięli ślub. Na pięknej uroczystości i weselu nie mogło zabraknąć byłej żony Rinke Rooyensa. Kayah z przyjemnością towarzyszyła państwu młodym w tym wyjątkowym dla nich dniu. Wyścig Mydelniczek Red Bull, Warszawa, Agrykola, Kayah z synem Rochem, 07.09.2003 rok Rinke Rooyens, Kayah z synem, Express Polarny - premiera Silverscreen, 02.12.2004 rok Roch ma świetny kontakt z ojcem i jego wybranką Joanną Przetakiewicz, która wychowała trzech synów. Dyrektorka kreatywna marki La Mania przyznała w jednym z wywiadów, że traktuje 25-latka jak jednego z nich. Młody mężczyzna unika medialnego zgiełku i nie dzieli się szczegółami życia prywatnego, ale z nielicznych informacji na jego temat wynika, że poszedł w ślady taty i współpracuje z nim przy projektach zleconych dla przedsiębiorstwa produkcyjnego „Rochstar”. Praca przy projektach telewizyjnych ojca to nie wszystko — Roch planuje ponoć działania na własną rękę. „Często rzeczy wielkich dokonują osoby, które potrafią myśleć nieszablonowo, idą pod prąd. Staram się szanować wybory mojego syna. Chciałbym, żeby szedł w kierunku, w którym sam czuje się dobrze”, mówił Rinke Rooyens w wywiadzie dla portalu dadhero.pl, odpowiadając na pytanie o przyszłość syna. ZOBACZ TAKŻE: Podłoga i sufit ze szkła, spektakularny widok za oknem. Tak mieszka Kayah w Wenecji „Jest bardzo kreatywny i wrażliwy, ale nie ma jeszcze takiej potrzeby działania na rzecz innych jak ja. Ja w tej empatii znajduję bardzo dużo spełnienia. Kocham otaczać się ludźmi, którzy mają podobnie. Widzę w tym sens i Roch również, z czego jestem dumny. Te wartości przyswajał również dzięki mamie Kasi, która całe życie opiekowała się Rochem. To jest zresztą piękna polska tradycja, że babcie zajmują się wnukami. Na początku miałem z tym problem. Teraz bardzo cenię to, co mama robiła. W tej chwili jest w trochę słabszej formie, więc zawsze pytam: „Rochu, zrobisz coś dla babci, pomożesz jej?”. I robi to, bo czuje, że tak trzeba, i bardzo ją kocha”, zdradził natomiast w rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” w lutym 2022 roku. Kayah i Roch Rooyens, sesja dla magazynu VIVA!, 2009 rok Roch Rooyens — jak teraz wygląda syn Kayah i Rinke? Dumny ojciec nie mógł w 2021 roku pominąć ważnego święta, czyli Dnia Dziecka i złożył synowi wzruszające życzenia na Instagramie. „Świat jest twój Roch! Jestem dumny i dziękuję, że wybrałeś mnie, abym był twoim ojcem. Zawsze będę cię wspierał i prowadził najlepiej, jak potrafię. Jesteś najpiękniejszym prezentem w moim życiu i kocham cię niesamowicie mocno”, napisał wtedy Rinke Rooyens i udostępnił kilka jego zdjęć. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Kayah tłumaczy, co kryło się za jej krytykowanym występem w Opolu. Artystka opowiada o stanie zdrowia Również Kayah nigdy nie kryje pozytywnych emocji, związanych z synem. Dwa lata temu artystka była jedną z gwiazd Lubliner Festival. Kiedy śpiewała utwór „Jidisze Mame”, na ekranie za nią pojawiły się zdjęcia matek z dziećmi – także samej wokalistki z Rochem. Nie wiedziała jednak, że 25-latek postanowił zrobić jej niespodziankę i przyszedł na koncert z przyjaciółmi. Kayah przyznała ze sceny, że cieszy ją obecność syna, ale też nieco stresuje. „To dla mnie nowość”, wyznała publiczności. Jak komentują internauci, Roch Rooyens to przystojniak i „kopia” ojca, chociaż nie brakuje opinii, że ma w sobie wiele z mamy. Zobaczcie zdjęcia – do kogo Waszym zdaniem jest podobny? View Burdaffi on the source website
Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz są razem 23 lata: „Czarek jest męski, ale wrażliwość ma na szczęście kobiecą”
Poznali się we Wrocławiu, gdy Grażyna Wolszczak była świeżo po maturze a Cezary Harasimowicz uczył się w Studium Aktorskim przy Teatrze Polskim. Potem ich drogi rozeszły się na wiele lat. Założyli swoje rodziny i utracili kontakt. Los sprawił jednak, że znów się spotkali i w sobie zakochali. Aktorka miała za sobą trudne doświadczenia. Pożegnała męża, Marka Sikorę. Z czasem otworzyła się na miłość. Odnalazła szczęście u boku Cezarego Harasimowicza. U swojego boku trwają od ponad dwóch dekad. W ramach cyklu Archiwum Vivy! przypominamy rozmowę Katarzyny Sielickiej z Grażyną Wolszczak i Cezarym Harasimowiczem. Wywiad ukazał się we wrześniu 2015 roku w magazynie VIVA!. Artykuł aktualizowany 07.12.2023 [Ostatnia publikacja na FB VIVA! 20.08.2024] Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz wywiad VIVA! 2015 Piękni i dojrzali. Ona to wulkan energii, w biegu od rana do wieczora. On – jak sam o sobie mówi – „heroiczny optymista”. Rzadko się kłócą. Nigdy się nie nudzą. Są zupełnie różni i właśnie dlatego tak świetnie im się razem żyje i pracuje. O tajemnicach swojego związku, panierowanych kotlecikach, nowych wyzwaniach i o tym, dlaczego nigdy nie zobaczymy ich na działce, Grażyna Wolszczak i Cezary Harasimowicz rozmawiali z Katarzyną Sielicką. Pana najnowszy film „Żyć nie umierać” to wielki sukces. Cezary Harasimowicz: No daj Panie Boże... To jest historia prawdziwa? C.H.: Historia nie jest prawdziwa. Jest zainspirowana postacią mojego przyjaciela Tadeusza Szymkowa, który był tak niesamowitą osobowością, że postanowiłem ją uwiecznić. Kiedy Szymek, bo tak go nazywaliśmy, był już bardzo ciężko chory, ale wciąż wydawało się, że wyjdzie z tej choroby, pomyślałem, że jak wyzdrowieje, to napiszę dla niego rolę i on zagra w tym filmie. Życie, niestety, dopisało inne zakończenie, ale ja już z tym pomysłem zostałem. Film balansuje między humorem a tragizmem. Ale to nie jest film biograficzny. Podkreślam, że wątek rodzinny jest fikcją. Filmowy Bartek Kolano to samotnik, Tadeusz Szymków, gdy umierał, miał przy sobie żonę i córkę. SPRAWDŹ TEŻ: Dorosły syn Małgorzaty Rozenek wybrał prestiżową uczelnię za granicą! Co będzie studiował? Tadeusz Szymków był jednym z takich Pana przyjaciół, który został też przyjacielem Grażyny, kiedy Państwo się związali. Grażyna Wolszczak: Miałam w swoim życiu epizod wrocławski i poznałam ekipę ze szkoły teatralnej… C.H.: Właściwie Studium Aktorskiego przy Teatrze Polskim. Nazywaliśmy to Zasadnicza Szkoła Aktorska. G.W.: Kiedy, już po latach, zaczęliśmy się spotykać z Czarkiem, nikt z wrocławskich znajomych o tym nie wiedział. Któregoś dnia jego przyjaciele przyjechali do Warszawy, żeby poznać tajemniczą nieznajomą, to miała być niespodzianka. C.H.: Po drodze robili konkurs, z kim ja jestem, bo wiedzieli, że jestem z kimś, ale nie wpadli na to, że z Grażyną. Padały różne nazwiska, nie będziemy wymieniać. G.W.: Kiedy już się wydało, że to ja, Szymek wziął mnie na bok i powiedział: „Jak skrzywdzisz mojego przyjaciela, to urwę ci łeb i będzie się tak toczył po schodach: puk-puk, puk-puk”. Jak widać nie musiał spełniać groźby, ale niestety nie dożył naszego wspólnego dalszego ciągu. A dalszy ciąg to wspólne życie, a teraz też wspólna praca. Fundacja Garnizon Sztuki i projekt Scena Garnizon. Pierwsza premiera to spektakl „Pozytywni” Pana autorstwa. Znów tytuł jest przewrotny. Bohaterowie są „pozytywni”, ale nie wprost. C.H.: To jest kawałek historii z tej samej półki co „Żyć nie umierać”. Będzie o poważnych sprawach w sposób tragikomiczny. W gabinecie prowadzonym przez terapeutkę spotyka się troje pacjentów: chłop spod Mławy, który jest gejem, arystokratka, która jest antysemitką i odkrywa, że ma pochodzenie żydowskie, oraz szczęśliwy ojciec dzieciom, który czuje się kobietą. W drugim akcie okazuje się, że pani terapeutka zakaziła się wirusem HIV. I teraz ją trzeba terapeutyzować. Kończy się to mimo wszystko pozytywnie. Można z tym wszystkim żyć. G.W.: Spektakl będzie miał premierę 1 grudnia w światowy dzień HIV/AIDS jako początek kampanii społecznej Projekt Test, która już po raz siódmy realizowana jest dzięki wsparciu Mac Aids Found. Jestem jednym z ambasadorów projektu. Pani tam gra? G.W.: Nie. Nie po to wymarzyłam sobie Scenę Garnizon, żeby na niej grać, ale dlatego, że zaczęła kręcić mnie ta druga strona teatru. Nie zamierzam rezygnować z aktorstwa, lubię swój zawód i uważam, że jestem niezłą aktorka. Nie genialną, ale niezłą. Jak to? G.W.: Genialny aktor ma w sobie jakieś pęknięcie, jakiś ból. I to stanowi o jego wyjątkowości. Ja jestem normalnym, poukładanym, zadowolonym z życia człowiekiem. Mam wielką frajdę z tego, co robię teraz. Oczywiście zastrzegam się, nawet sama przed sobą, że może się nie udać, ale wtedy też powiem: trudno, dziękuję, spróbowałam, idziemy dalej. C.H.: Grażyna jest ewenementem w tym zawodzie i w ogóle nie ma parcia na karierę. Oczywiście czuje się świetnie, gdy jest doceniana, ale jak coś jest nie tak, to jej to nie dotyka. G.W.: Lepsza jest ode mnie tylko Renata Dancewicz, która mówi: „Wiesz, właściwie to ja nie lubię, jak na mnie patrzą”. Ja jednak lubię (śmiech). A dlaczego „garnizon”? Jak trafiła pani do wojska? G.W.: Pewnego dnia jechałam sobie Alejami Niepodległości, obok miejsca, które mijałam setki razy, i przypomniało mi się, że tu kiedyś grał teatr Kwadrat. Wygooglowałam, że to jest Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa, a dowódcą jest generał Wiesław Grudziński. Właściwie z marszu wpadłam do generała. A potem od słowa do słowa, od spotkania do spotkania okazało się, że uzupełniamy się w wizji, w myśleniu. I tak zostałam prezesem Fundacji Garnizon Sztuki. Jest Pani osobą niezwykle dynamiczną, mówi Pani, że to, co najlepsze, wciąż przed Panią. G.W.: Rzeczywiście mam poczucie, że jeszcze wiele przede mną. Zaczynam przyspieszać, bo też mam świadomość, że czas mi się kurczy. Nie ma co udawać, że człowiek jest tak samo piękny i młody jak 20 lat temu. Ta świadomość nie wpędza mnie w depresję, wręcz przeciwnie, powoduje jakąś taką pazerność, żeby wyciągnąć z tego czasu, który został, maksymalnie dużo. Macie dość różne podejście do życia. Pan jest taki słodko-gorzki pesymista. Nie udaje się Pani zarazić Cezarego tym optymizmem? C.H.: Ależ ja jestem optymistą, tylko heroicznym. Od lat walczę ze swoim pesymizmem. Tak naprawdę kiedy ktoś zobaczy „Żyć nie umierać”, może odczyta kawałek mojego myślenia o tym świecie. To znaczy, że to nie jest najpiękniejszy ze światów, życie nie jest najpiękniejszą bajką, ale trzeba czerpać z niego, ile się da i póki jeszcze czas. Jest Pan człowiekiem szczęśliwym? C.H.: Tak. Odpukuję. G.W.: Wiadomo, że życie nie składa się z samych przyjemności. Cały czas coś się wali, coś idzie nie tak. Ja to traktuję jak rzeczy, które trzeba rozwiązać albo obejść i machnąć na nie ręką. Czarkowi jest trudniej. To ja jestem od tego, żeby mówić: „Weź przestań!”. I mówię. Pomaga? G.W.: Czasem tak. A czasem nie. C.H.: No już nie róbcie ze mnie takiego smutasa! G.W.: Nie jesteś smutasem. Jesteś człowiekiem wrażliwym. A ja takim bardziej betonowym. A przecież to Pan powiedział, że fajnie by było, gdyby kobieta była prezydentem, bo kobiety są wrażliwe i mają szerszy ogląd rzeczywistości. G.W.: Bo Czarek jest kobietą! Kolejną premierą Sceny Garnizon jest projekt Soni Bohosiewicz „10 rzeczy, których nie wiecie o Marilyn Monroe”. Zaproponowała, żeby Cezary napisał jej tę opowieść. Kiedy dostała gotowy tekst, stwierdziła: „Boże, jak to jest napisane! On ma duszę kobiety!”. C.H.: Mam tylko nadzieję, że nie będę musiał zmieniać płci. Piszę powieść, której bohaterką jest kobieta, oficer ABW, analityczka kontrwywiadu, którą wplątano w szpiegowską aferę. Muszę naprawdę głęboko penetrować kobiecą duszę, żeby zrozumieć, o co chodzi, i myślę, że to jest o wiele bardziej fascynujące niż świat męski. Czy lepiej być mężczyzną, czy kobietą? G.W.: Ja w dzieciństwie chciałam być chłopcem. Wydawało mi się, że męski świat jest znacznie bardziej atrakcyjny niż to bawienie się lalkami. C.H.: Zdecydowanie łatwiej być mężczyzną. Rządzi stereotyp, kobietom jest trudniej, bo mają wpisane kulturowo inne funkcje, macierzyństwo... G.W.: Ale kobiety konsekwentnie od lat wybijają się na niepodległość! Słusznie zresztą, ale ta ewolucja zmierza w niebezpiecznym kierunku... Kobieta jest coraz pewniejsza siebie, realizuje się zawodowo, coraz później ma dzieci albo w ogóle nie ma. Faceci zaś są spychani do kąta i albo boją się kobiet, albo są egoistyczni i nie życzą sobie poważniejszych zobowiązań. A przecież kochamy mężczyzn męskich. C.H.: No, przed chwilą powiedziałaś, że mam cechy kobiece! Mężczyzna nie może mieć cech kobiecych? G.W.: Ty jesteś męski, tylko wrażliwość masz na szczęście kobiecą. U Was podział ról wcale nie jest oczywisty. Swój dzień opisał Pan kiedyś tak: „Rano pracuję, potem robię obiad, przychodzi Grażyna i jej smakuje albo nie. Raczej smakuje”. Zajmuje się Pan domem? G.W.: Nie. Bez przesady! Jest równowaga. Ja piorę, prasuję, Czarek gotuje. C.H.: Kiedy się związaliśmy, okazało się, że Grażyna tak beznadziejnie gotuje, że musiałem się tym zająć, bo mi po prostu nie smakowało. G.W.: Oj, kotleciki robiłam w panierce, a jemu ta panierka nie przypadła do gustu. Były naprawdę dobre, między nami mówiąc. C.H.: Blee... Co Pan gotuje? C.H.: Nie jestem jakimś wybitnym kucharzem, ale lubię gotować, bo to jest dla mnie relaks. Jak człowiek siedzi przy komputerze od ósmej rano... G.W.: ... dzisiaj od piątej, bo mieliśmy sesję zdjęciową i musiał wyrobić normę, którą sobie założył. Ta dyscyplina, którą Czarek jest w stanie sobie narzucić, jest niesamowita. C.H.: Tak, jestem bardzo systematyczny. Ale mam umowę z wydawnictwem na konkretny termin, więc mam wyliczone, ile dziennie muszę napisać, żeby zdążyć. Są trzy źródła tej mojej systematyczności. Pierwsze to szkoła muzyczna. Trzeba codziennie wyćwiczyć swoje, bo inaczej natychmiast jest regres. Drugie to sport, który zawsze uprawiałem, i ostatnie to scenariopisarstwo, które jest moim głównym zawodem. A scenarzysta pisze przeważnie na zamówienie i na termin. Pani też jest taka systematyczna? G.W.: Nie, ale pracuję nad sobą. Czytam dużo książek związanych z rozwojem osobistym. Na przykład „Zarządzanie czasem”. Rozwijam się. Może późno, ale lepiej późno niż wcale. Dlaczego późno? G.W.: 56 lat to nie jest wcześnie. Często mówi Pani, że nie chciałaby mieć już 18 lat. G.W.: 18 nie, ale 30 – bardzo proszę. Wtedy wie się już, co jest ważne w życiu, a co nie, a jeszcze całe to życie przed człowiekiem. Teraz już czasu znacznie mniej. Pan miał niedawno 60. urodziny. C.H.: No miałem, niestety. Piękna rocznica, wszystkiego najlepszego. C.H.: Są pewne plusy. Odkryłem niedawno, jadąc pociągiem, że istnieje coś takiego jak bilet dla seniora – 30-procentowa zniżka. A zatem już mam bilet dla seniora i jest to prawdopodobnie bilet w jedną stronę. Wasze dzieci są już dorosłe. Być może niebawem zostaniecie dziadkami. G.W.: Powiem szczerze, że już od paru lat jestem na to gotowa. „Babciostwo” rozumiem jako pojawienie się kolejnej osoby do kochania. Stare dzieci są mniej poręczne do przytulania. I to komfortowe zaplecze, w każdej chwili można powiedzieć: „Babcia teraz nie ma czasu, idź do mamusi albo do tatusia”. C.H.: Ja jeszcze tego nie przerabiałem w swojej głowie. Poza tym wiem, że zawsze się tak mówi, ale ja naprawdę czuję się młodo, mimo tego pesymizmu. Jest coś w rodzaju presji, że każdy będzie tłumaczył się ze swojego wieku – mam tyle i tyle lat, ale czuję się młodo. G.W.: A dla nas nawet trzy dni leżenia na plaży to męka. Ostatnio polecieliśmy na dwa tygodnie do Malezji. Opracowałam hardcore’owy plan zwiedzania, pędziliśmy z wywieszonym jęzorem. Ale trzy ostatnie dni przeznaczyliśmy na odpoczynek na plaży. No i po pierwsze, pożarły nas tam jakieś meszki, a po drugie, już drugiego dnia zaczęliśmy się nudzić. My się po prostu do tego nie nadajemy! CZYTAJ TEŻ: "Pukam z prośbą o wsparcie". Natalia Kukulska zamieściła w sieci przejmujący apel To jak odpoczywacie? G.W.: No właśnie tak – zasuwamy po prostu! C.H.: Tu też zahaczamy o te stereotypy – jeśli kobieta, to niech siedzi w domu, a 60-latek niechby od razu umarł. G.W.: Albo na działce siedział. Nie wyobrażam sobie Państwa na działce. C.H.: My siebie też nie. Można w tym wieku żyć pełnią życia.
Piotr Woźniak-Starak stracił tatę, gdy był kilkuletnim chłopcem. Jerzy Woźniak zmarł na nowotwór, syn był dla niego najważniejszy
Piotr Woźniak-Starak wychowywał się w kochającej rodzinie, lecz bardzo wcześnie doświadczył straty jednej z najbliższych osób — swojego taty. Jerzy Woźniak był adwokatem, który w czasach PRL-u bronił opozycjonistów. Niestety zachorował na raka, gdy jego syn miał zaledwie kilka lat. W tym krótkim czasie udało im się jednak zbudować piękną więź. "Jurek zawsze był z Piotrusia dumny" — wspominał bliski przyjaciel rodziny. Kim byli rodzice Piotra Woźniaka-Staraka? Piotr Woźniak-Starak był synem Anny Woźniak-Starak, byłej modelki Mody Polskiej, oraz Jerzego Woźniaka, niezwykle cenionego prawnika. Mecenas bronił opozycjonistów w głośnych procesach politycznych lat 70. i 80., a także udzielał bezpłatnych porad prawnych osobom związanym z Solidarnością. Bronił między innymi Jacka Kuronia i Adama Michnika. „To niezwykle istotna postać dla opozycji. Był obrońcą w ważnych sprawach. Spotykaliśmy się przez ponad 17 miesięcy w procesach kierownictwa KPN”, wspomina go scenarzysta Krzysztof Piesiewicz w rozmowie z Faktem. CZYTAJ TAKŻE: Piotr Woźniak-Starak był dla mamy całym światem. Gdy odszedł, zaopiekowała się jego żoną Anna Woźniak-Starak zawsze zaznaczała niezwykłe podobieństwo syna do biologicznego ojca. Byli wzorową i kochającą się rodziną. "Ania zawsze podkreślała, że mały Piotr jest jak ojciec i ma nadzieję, że pójdzie w jego ślady. Nie wiem, czy tak do końca się stało. Ale jedno muszę powiedzieć. Matka nigdy nie ukrywała, że Piotr jest synem Jurka. To było dla niej bardzo ważne, nawet wówczas, gdy po raz drugi wyszła za mąż. Gdy teraz myślę o tamtych dawnych czasach, to od razu mam przed oczyma szczęśliwą rodzinę. Anna była zawsze piękną kobietą, modelką Mody Polskiej. A do tego Jurek był szalenie przystojnym mężczyzną i wzbudzał powszechne zainteresowanie", wspominał Romuald Szeremietiew — opozycjonista polityk i były wiceminister MON, prywatnie serdeczny przyjaciel Jerzego Woźniaka i jego żony. Piotr Woźniak-Starak — miał siedem lat, gdy stracił tatę W pewnym momencie Anna i Jerzy Woźniakowie postanowili przeprowadzić się do Stanów Zjednoczonych, stąd uwielbienie Piotra do USA. Gdy wrócili do Polski, Jerzy Woźniak wybudował dom dla swojej rodziny. "Ojciec Piotra, Jurek Woźniak, zbudował ten dom po powrocie z USA dla ukochanej żony Anny i synka. To właśnie tutaj Piotruś spędził pierwsze lata życia", mówił Romuald Szeremietiew w rozmowie z Faktem. ZOBACZ TAKŻE: Syn Władysława Komara wcześnie stracił ojca. Musiał zostać głową rodziny i zaopiekować się matką Niestety, rodzinie nie było dane długo nacieszyć się szczęściem i spokojem... Bowiem biologiczny ojciec producenta filmowego zmarł w 1987 roku na raka. Trzy lata wcześniej nastąpił nawrót śmiertelnej choroby. "Czerniak zżarł go błyskawicznie. Ania stawała na głowie, organizowała leczenie w Anglii, a nawet sprzedawała różne rzeczy z domu. To nic nie dało", wspominał Szeremietiew, i dodał: "To była dziwna historia z tą chorobą. Gdy zajął się moją obroną i wszystkimi sprawami związanymi z moim uwięzieniem, to nowotwór nagle się uspokoił, zatrzymał się. Nie było żadnych postępów choroby. Nawet mieliśmy taki czarny humor, żartowaliśmy, że ja siedzę i czerniak siedzi". Jerzy Woźniak, adwokat, Warszawa 1983 Piotr Woźniak-Starak stracił ukochanego tatę jako zaledwie 7-letni chłopiec. „Jurek zawsze był z Piotrusia dumny, a ja przyznam, że uwielbiałem patrzeć na tę rodzinę. Niezwykle fajne małżeństwo, urocza, piękna żona, szczęśliwy ojciec i miłe dziecko. Tak to zapamiętałem”, wspominał z kolei Krzysztof Piesiewicz w Fakcie. Po kilku latach Anna Woźniak wyszła za Jerzego Staraka, i w 1990 roku na świat przyszła siostra Piotra, Julia Starak. Miliarder ma również syna Patryka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Był dla niej ogromnym wsparciem, zginął w tragicznym wypadku... Tak wyglądały ostatnie chwile i zdjęcie Piotra Woźniaka-Staraka z żoną Niestety na Annę Woźniak-Starak po latach spadła kolejna tragedia. 18 sierpnia 2019 roku straciła ukochanego syna w tragicznym wypadku na jeziorze Kisajno... Bardzo trudno nam uwierzyć, że od dramatu mijają właśnie cztery lata.
Robert Makłowicz jest dumny z synów! „Kulinaria nie są im obce”, przyznaje krytyk
Czym zajmują się bracia Mikołaj i Ferdynand?
Przez tak wiele lat gościł na małych ekranach, że niektórzy zaczęli traktować go jak członka rodziny. Kiedy zerwał z telewizją na rzecz internetu, założył swój kanał na portalu YouTube, zaczął prowadzić Instagrama, dołączył do ekipy newonce.radio i... zyskał na popularności jeszcze bardziej. Robert Makłowicz obchodzi dziś urodziny! Ten uwielbiany krytyk kulinarny i zapalony podróżnik, ma naprawdę liczne grono fanów, którzy z wielkim zainteresowaniem poznają tajniki jego pracy. Jednocześnie wywiady o żonie Agnieszce i synach są dla wielbicieli kucharza „na wagę złota” – tak rzadko mówi o życiu prywatnym. Czy Mikołaj i Ferdynand poszli w ślady znanego ojca? View Ediplayer on the source website Robert Makłowicz — życie prywatne. Żona i dzieci krytyka kulinarnego Program Roberta Makłowicza zawsze cieszył się dużą oglądalnością, i nic w tym dziwnego – dziennikarz przekazywał wiedzę kulinarną w niezwykle ciekawy sposób, podróżował po najróżniejszych zakątkach świata i dzielił się z widzami historiami, których po prostu chciało się słuchać. Wielbiciele krytyka nie kryli zdziwienia, kiedy po dwudziestu latach ogłosił koniec współpracy z Telewizją Polską. Ku uciesze fanów, Robert Makłowicz nie zniknął wtedy na długo – szybko odnalazł się w sieci i teraz podbija portale społecznościowe. Robert Makłowicz o jedzeniu potrafi rozmawiać godzinami, ale nie jest tak otwarty, jeśli chodzi o szczegóły życia prywatnego. Wiadomo jednak, że od 32 lat jest szczęśliwym mężem swojej żony, Agnieszki Makłowicz. Poznali się na planie telewizyjnym – to właśnie ona była pomysłodawczynią słynnego programu kulinarnego podróżnika, a także była jego producentem wykonawczym. Dość szybko przyjaźń przerodziła się w miłość, a w 1991 roku para wzięła niezwykły ślub w Armenii. Zobacz też: Robert i Agnieszka Makłowiczowie są małżeństwem od 30 lat! Wiemy, jak zaczęła się ich historia Państwo Makłowiczowie doczekali się dwóch synów – 31-letniego Mikołaja i 27-letniego Ferdynanda. Czym zajmują się synowie Roberta Makłowicza i czy idą w ślady ojca? Robert Makłowicz z żoną 2008 rok Robert Makłowicz w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Synowie Roberta Makłowicza — czym się zajmują? Mikołaj – starszy syn krytyka – skończył prestiżową szkołę hotelarsko-gastronomiczną. „W Szwajcarii takie szkoły są najlepsze w świecie, więc była to dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał. Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców”, podkreślał dumny Robert Makłowicz w rozmowie z Show. Mikołaj Makłowicz jest także jest dyplomowanym sommelierem, a wino to jego wielka pasja. Młodszy syn – Ferdynand – wybrał inną ścieżkę kariery i studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale jak przyznał Robert Makłowicz na łamach tygodnika Świat i ludzie, „obu synom kulinaria nie są obce”. Panowie mają na koncie udany – i bardzo smakowity – projekt, czyli dania gotowe „Makłowicz Menu”. Robert Makłowicz, Mikołaj Makłowicz, 25.01.2020 Na początku tego roku Polskę obiegła informacja, że krytyk kulinarny wraz z synami założyli własną firmę pod nazwą Makłowicz i Synowie. Zajmie się ona dystrybucją, a w przyszłości produkcją dań gotowych. Starszy z synów, a równocześnie wiceprezes ujawnił więcej szczegółów w rozmowie z serwisem Money.pl. "Do tej pory zrealizowaliśmy już liczne współprace w branży spożywczej, dlatego uważam, że zostanie producentem żywności jest dla naszej rodziny naturalnym następstwem. Co więcej, kulinaria od zawsze były u nas obecne. Wizyta z tatą w sklepie czy na targu była dla mnie i brata frajdą. W końcu przyszedł czas, kiedy postanowiliśmy stworzyć produkty, które sami chcielibyśmy kupować. Ponadto chcemy także pokazać, że jakościowe jedzenie wcale nie musi być drogie" — podkreślał Mikołaj Makłowicz. Fani są wdzięczni synom krytyka za jeszcze jedną rzecz – to dzięki nim Robert Makłowicz ma profil na Instagramie. „Jak to powiedzieli moi synowie – kto nie ma Instagrama, ten nie żyje – zatem żyję”, napisał żartobliwie pod pierwszym postem. Zobaczcie wspólne zdjęcie „męskiej części” rodziny Makłowiczów!
Jacek Poniedziałek żył w upokarzającej biedzie, nikt nie chciał go znać. Był na skraju przepaści
„Lęk i niepewność zostały mi przekazane w DNA”, zadeklarował aktor
Aktor wybitny, silna, ale skomplikowana osobowość. Ma naturę hedonisty a jednocześnie wrażliwą, poranioną duszę. Tygiel skrajnych emocji. Taki właśnie jest Jacek Poniedziałek. W wywiadach nie owija w bawełnę. W 2005 roku dokonał publicznego coming outu, co było jak na tamten czas bardzo odważne i imponujące. Ale on taki już jest... Bez ogródek rozlicza się z demonami przeszłości, które sprawiły, że stoczył się na dno. „Ile ja potrzebowałem lat, ile przeżyć, ile rzeczy musiałem s*ierdolić, żeby zacząć nad sobą pracować?!”, mówił w 2021 roku Beacie Nowickiej dla VIVY!. Zmagał się z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Ale zawalczył o siebie i obecnie jest innym człowiekiem... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 07.01.2025 r.] Jacek Poniedziałek o swoich demonach Kilka lat temu zdobył się na szczere wyznanie. Przyznał się wówczas do dwóch uzależnień. „Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem”, tłumaczył w podcaście Rozmowy w kuchni Patrycji Wanat w 2020 roku. Dziś życie aktora wygląda zupełnie inaczej. Jacek Poniedziałek był na odwyku. Swoje wspomnienia związane z uzależnieniem opisał w książce (Nie)Dziennik. Otrzymuje wiadomości z podziękowaniami od ludzi, którzy dzięki niemu nie czują się osamotnieni ze swoimi problemami. „Po latach szaleństwa wytrzeźwiałem. Jestem niepijącym alkoholikiem. To niesamowite, że znalazłem się w innym mentalnie miejscu niż byłem. Opisywanie swoich losów, oczywiście upraszczam, ale uratowało mi życie”, opowiadał Patrycji Wanat. Czytaj też: 17 lat temu Jacek Poniedziałek przyznał publicznie, że jest gejem. Ile i czy stracił na coming oucie? Podkreślał, że trafił na odwyk, gdy poczuł, że traci kontrolę. Zdarzyło się, że nie pamiętał wielu rzeczy. Nie pił codziennie, ale za każdym razem bardzo szybko i bardzo dużo, więc urywał mu się film. Wtedy zrozumiał, że stoi na skraju przepaści. „Nie dotarłem do etapu delirki, budzenia się w nocy, białych myszek, padaczki alkoholowej. Przeraziły mnie tylko urwane filmy. To, że nie wiedziałem, co robiłem przez długie godziny, a zupełnego braku kontroli nad swoim życiem nie toleruję”, opowiadał w Noizz.pl Karolinie Rogaskiej. Jacek Poniedziałek już wcześniej zwracał uwagę na to, że znajdował się w środowisku, które nie bardzo zwracało uwagę na ilość używek. „Nikt by mi tam nie zwrócił uwagi, bo musiałby usłyszeć to samo ode mnie”, tłumaczył. Same etapy trzeźwienia przypominały mu przejście przez pewien rodzaj żałoby. Na to składało się pozbycie zachowań, sposobów interakcji z ludźmi. „Wchodzi się w strefę szorstkiej realności, która w pierwszych miesiącach bez rauszu i zamroczenia, jest bardzo przykra. U mnie skończyło się depresją. Jestem na lekach i to mi pomogło, bo przez kilka tygodni odczuwałem… Nawet nie smutek, ogarnął mnie taki brak sensu...”, dodawał Karolinie Rogaskiej w Noizz w 2021 roku. Jacek Poniedziałek, aktor, Wrocław, 2003 rok Jacek Poniedziałek o uzależnieniach Nabrał pokory i zauważył, że w jego życiu w końcu następuje przełom. Jacek Poniedziałek nie pije od 15 grudnia 2019. W VIVIE! podkreślał, że wciąż nie do końca wierzy w siebie i sobie. Czy aktor bał się któregoś z nałogów bardziej? ,,To wszystko jest jeden i ten sam nałóg. Zmieniają się substancje, ale mechanizm jest zawsze ten sam", tłumaczył. Przed opuszczeniem ośrodka terapeutycznego zanotował: „Wracamy z myślą o tym, co było. Nie o tym, co jest i co będzie. Dlatego nie ma powrotu do tamtego życia. Muszę zmienić wszystko, nie jakiś modus vivendi ani modus operandi, ale wszystko”. Na pytanie Beaty Nowickiej, jak teraz się czuje, odpowiedział w 2021 roku: ,,Różnie. Zależnie od tego, co się w danym momencie dzieje. Ale o wiele lepiej, niż myślałem, idąc na odwyk, zwłaszcza w kontekście życia solo. To jest pewna trudność, zwłaszcza wieczorami. Oczywiście często przebywam z ludźmi, bo mam teraz dużo roboty. Mój kolega, rysownik satyryczny, woła: „Niech żyje pandemia!”, bo dla komentujących życie społeczno-polityczne ten czas to eldorado. Ale ja też mam sporo szczęścia. Teatr był długo przyblokowany, za to otworzył się wielki wór produkcji filmowych i telewizyjnych. Nie mam czasu myśleć o imprezach". Czytaj także: Jacek Poniedziałek żył z partnerem i jego żoną pod jednym dachem. Relację z Krzysztofem Warlikowskim zakończyła niewierność „Czy kiedykolwiek udało się komuś dokonać radykalnej zmiany w sobie? Czy da się wyciąć raka poranionych pokoleń?” - to cytat z jego książki. ,,Osobiste doświadczenia, lektury, spotkania czy obserwacje ludzi dotkniętych traumą ukształtowały mój pogląd, że dopiero, gdy upadniemy na samo dno albo gdy dostaniemy wielkie lanie od życia, przeżyjemy katastrofę i na przykład otrzemy się o śmierć, jesteśmy w stanie się zmienić. Podnieść. Zresetować naprawdę, a nie tylko w deklaracjach i słowach. Wielu z nas nie potrafi wyciągać wniosków z tego, co im się przydarza. Ile ja potrzebowałem lat, ile przeżyć, ile rzeczy musiałem s*ierdolić, żeby zacząć nad sobą pracować?! Żeby zrozumieć, że życie wymyka mi się z rąk", odpowiadał w VIVIE! w 2021 roku Jacek Poniedziałek wierzy w teorię, że nasze czyny, przeżycia, doświadczenia to też wynik zdarzeń sprzed narodzin. To także wspomnienia z dzieciństwa. „Jesteśmy wypadkową zarówno tego, czego doświadczyliśmy sami jak i tego, co przeżyli nasi przodkowie. Lęk i niepewność zostały mi przekazane w DNA. [… ] Noszę to w sobie i jednocześnie jestem pierwszym pokoleniem, które chce i może się tego pozbyć. […] Picie i ćpanie wzięło się z potrzeby zatłuczenia w sobie niepokoju. On utrudnia tworzenie relacji i bardzo przeszkadza na planie filmowym i na scenie”, mówił w 2021 roku w rozmowie z Noizz.pl. Zobacz też: Przyjaźń Jacka Poniedziałka i Redbada Klynstry zniszczyła polityka. Było jednak coś jeszcze W rozmowie z dziennikarką aktor otworzył się także na temat swojego dzieciństwa. W rodzinnym domu nie było presji, przemocy... Była „upokarzająca” bieda. Od tego wszystkiego chciał uciec. „Brak ogrzewania, prysznica, bieżącej wody, toalety. Jako dziecko, przyjmowałem to za oczywistość. Wraz z dorastaniem zacząłem to zauważać. Upadlało mnie to wiadro z nieczystościami stojące w sieni. Od tego chciałem uciec. […] Ucieczka z Krakowa, chęć bycia artystą, wzięła się z potrzeby wolności, stanowienia o sobie, odzyskania godności”, zwierzał się w Noizz.pl. W domu nie mówił też o swojej orientacji. O tym, że jest homoseksualistą bliscy dowiedzieli się, gdy był już dorosłym człowiekiem i mieszkał w Warszawie. ,,Nie mówiłem jej [mamie przyp. red. ], że jestem homoseksualistą, w pewnym momencie zaczęła się domyślać. Urodziła mnie w wieku 40 lat. Gdy miałem 20, ona miała 60, była nieszczęśliwą starszą kobietą, zajętą prozą codzienności. Trudno nam było się porozumieć, nawiązać autentyczną więź. Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać. Ale już to wszystko przepracowałem i nie chcę do tego wracać. Dała mi życie, dom, umożliwiła edukację. To najważniejsze. [...] W tej rodzinie nie rozmawiało się o sprawach intymnych. Właściwie nigdy. Dowiedziała się od mojej siostry. A potem przeczytała w gazetach. Przez jakiś czas nie dzwoniłem do niej, w końcu zrobiła to pierwsza i powiedziała coś w rodzaju: „Przecież ja ich znam. To są bardzo kulturalni ludzie, zawsze mili, czyści…” (śmiech). Takie rzeczy. Potem przez jakiś czas nie wychodziła z domu, bo wstydziła się sąsiadów i kioskarek z jej ulicy. Kochała mnie, ale wstyd był silniejszy. Jednak trochę nas to zbliżyło. Dopiero po tym wydarzeniu udało nam się przeprowadzić kilka naprawdę istotnych, osobistych rozmów", zwierzał się Beacie Nowickiej.
Piotr Szwedes zniknął z ekranów, ale wciąż robi to, co kocha. Czym teraz zajmuje się aktor?
Kiedyś robił spektakularną karierę, potem nagle słuch o nim zaginął. Zagrał między innymi w serialu „Złotopolscy", w filmie „Cwał" czy na deskach stołecznych teatrów. Wcześniej regularnie pojawiał się na małych ekranach, jednak w pewnym momencie było go coraz mniej. Nie oznacza to, że przestał pracować. Co więcej - spełnia się w tym co kocha. Jak dzisiaj wygląda życie Piotra Szwedesa? View Ediplayer on the source website Piotr Szwedes - kariera Zanim Piotr Szwedes zdecydował, że przyszłość chce związać ze światem filmu, miał inne pomysły na siebie – w dzieciństwie chciał być policjantem, potem prawnikiem, ale ostatecznie w 1992 roku ukończył Wydział Aktorski na Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W młodości pracował za granicą, żeby opłacić studia. „Cóż, studia, mimo tego, że bezpłatne, były bardzo drogie. Podczas każdych wakacji namiętnie saksowaliśmy w Norwegii. Malowaliśmy domy, sprzątaliśmy. Pot i łzy. Dawaliśmy ogłoszenie o pracę, siedzieliśmy w apartamencie i paląc papierosy, czekaliśmy na telefon. Kiedy pieniądze się kończyły, zaczynał się strach. Ale w końcu pojawiała się praca i dalej się kręciło”, zwierzał się w rozmowie z „Galą” w 2006 roku. Piotr Szwedes występował na deskach teatrów: Studio, Ochoty czy Na Woli. W 1995 roku Piotr Szwedes otrzymał angaż do głośnego filmu „Cwał” Krzysztofa Zanussiego, a rok później zagrał w jego „Niepisanych prawach”, u boku Krystyny Jandy. Widzowie doskonale pamiętają go również z roli Roberta „Prymusa” Ratackiego w filmie sensacyjnym „Młode wilki” Jarosława Żamojdy z 1995 roku. „Na pewno zagrałem kilka ról "na fali" popularności po „Młodych wilkach”, ale na przykład występ u boku Krysi Jandy w „Opowieściach weekendowych” u Krzysztofa Zanussiego musiałem sobie wywalczyć”, opowiadał w rozmowie z wio.waw.pl. CZYTAJ TEŻ: Kabula znowu w Polsce! Martyna Wojciechowska opowiedziała o wakacjach adoptowanej córki! Jedno zaskoczyło fanów Piotr Szwedes na planie filmu „Opowieści weekendowe: Niepisane Prawa”, 1996 rok W 1997 roku zagrał Tomka Gabriela w serialu „Złotopolscy”, i właśnie ta postać przyniosła mu największą popularność. Z produkcją związany był do ostatniego odcinka w 2010 roku. „Żałowałem, tym bardziej, że to nie my zakończyliśmy ten serial, ale to nas zakończono. Nie z przyczyn politycznych co prawda, ale jednak decyzję podjęto odgórnie. W tym wypadku jestem konserwatystą, nie lubię, gdy coś się zmienia, gdy coś się kończy... ale przyzwyczajam się”, mówił o decyzji twórców w komentarzu dla wio.waw.pl. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Czubówna ze swoim partnerem zdecydowała się na dziecko, ale nie na ślub W późniejszych latach zagrał też w takich serialach, jak „Na Wspólnej”, „Pierwsza miłość”, „Plebania” czy „W rytmie serca”. Był też prowadzącym hitowych show stacji TVN, czyli „We dwoje” i „Ciao Darwin”. „To były wspaniałe rzeczy. Uwielbiam kontakt z ludźmi, a tego typu programy dawały mi tę szansę”, wspominał po latach na łamach „Super Expressu”. W 2007 roku aktor był uczestnikiem pierwszej edycji show „Jak oni śpiewają”, a trzy lata później sprawdził się na parkiecie programu „Taniec z gwiazdami”, w którym jego partnerką była Anna Głogowska. Piotr Szwedes na planie programu „We Dwoje”, 2002 rok Piotr Szwedes i Anna Głogowska, show „Taniec z gwiazdami”, 2010 rok W 2016 roku Piotr Szwedes pojawił się w serialu „Bodo". „Niezwykle cenne dla mnie doświadczenie i… mimo tylu już lat spędzonych w zawodzie znów cenna nauka. Początkowo zamierzałem bowiem grać Boczkowskiego ostrzej. Pokazać o wiele więcej emocji A tu reżyser Michał Kwieciński zaczął mnie wstrzymywać. Mówił mi, bym powstrzymał swoją energię. Że i tak mam to w oczach. Oj, jak bardzo chciałem się o to pokłócić! A już po obejrzeniu pierwszych nagranych materiałów dostrzegłem, że ma rację. Uwielbiam takie role, które muszę grać wbrew swoim pierwszym pomysłom. Te role rozwijają aktora najbardziej”, opowiadał w jednym z wywiadów. SPRAWDŹ TEŻ: Po latach wspólnego życia postawił jej ultimatum. Historia Grażyny Szapołowskiej i drugiego męża Piotr Szwedes - życie prywatne. Historia miłości Prywatnie Piotr Szwedes jest szczęśliwym mężem i ojcem. Wraz z żoną Anną wychowuje troje dzieci – córki Martynę i Zuzannę, oraz synka Szymona. Małżonka często towarzyszy mu na ważnych wydarzeniach, ale nie dzielą się szczegółami życia prywatnego. „Widzimy, jaki styl życia jest teraz preferowany. Nam z Anią udaje się iść wbrew tym trendom”, tłumaczył aktor w 2006 roku w rozmowie z portalem kobieta.pl. Jak informuje portal Pomponik, para poznała się w 1995 roku, kiedy Piotr Szwedes był u progu kariery po roli w „Młodych wilkach”. Anna, którą poznał na wakacjach w Mikołajkach, początkowo nie zwracała na niego uwagi. „Zbywała mnie, ciągle uciekała. Przez to stała się moim wyzwaniem”, opowiadał w jednym z wywiadów. Kiedy para zrozumiała, że rodzi się uczucie, aktor musiał wracać do Warszawy. Anna została w rodzinnych Mikołajkach, ale odwiedzał ją, kiedy tylko mógł. W końcu postanowiła, że przeprowadzi się do stolicy, żeby studiować pedagogikę. Zakochani nie zamieszkali wtedy razem, przede wszystkim ze względu na obawy rodziców Anny. „Tata uspokoił się, kiedy się z Piotrem zaręczyliśmy”, opowiadała małżonka aktora. Od wielu lat tworzą zgodne małżeństwo, i jak sami przyznawali w nielicznych wywiadach, bardzo rzadko się kłócą. „Stale budujemy między sobą więzi. To najważniejsze, kiedy chce się tworzyć udaną rodzinę. Trzeba być ze sobą i cieszyć się swoją obecnością”, mówił kilka lat temu aktor. „Wiem, że mogę polegać na swoim mężczyźnie. Kiedy jest mi źle, zawsze jest obok mnie. Imponuje mi wiedzą i osobowością, dlatego odkąd z nim jestem, inni mężczyźni mnie nie interesują”, dodała jego żona [cyt. za pomponik.pl]. Piotr Szwedes z żoną Anną i dziećmi w 2013 roku Piotr Szwedes - czym zajmuje się teraz? Jak wygląda dziś życie Piotra Szwedesa? I dlaczego tak rzadko pojawia się na ekranach? „Zawodowy aktor wybiera po prostu ciekawą propozycję. Oczywiście, są tacy aktorzy, którzy pozostają albo tylko w filmie, albo tylko w teatrze. Dla mnie podstawą bycia zawodowym aktorem jest bycie w teatrze”, odpowiedział na to pytanie w 2017 roku, przy okazji wywiadu z portalem kuriermlawski.pl. „Ja od 20 lat jestem w teatrze, w wielu teatrach w Polsce. Wreszcie sam zacząłem produkować sztuki, żeby być sobie sterem i okrętem. W tych sztukach grają tylko dobrzy aktorzy. Są to moi przyjaciele. Człowiek w teatrze nie „zasypia” jako aktor. Wcielanie się w role rozwija nas jako ludzi. Pięknie jest doświadczać publiczności na żywo. Żywy kontakt z człowiekiem jest dla mnie podstawą, bazą”, dodał w tej rozmowie. Występował w wielu warszawskich teatrach, między innymi w Teatrze Studio, w Teatrze Na Woli, w Teatrze Nowym, oraz w teatrach Komedia, Bajka i Kamienica. Do 2015 roku był etatowym aktorem Teatru Syrena. Teraz kontynuuje przygodę z „Kompanią Teatralną”. Oprócz grania, jego pasją jest niesienie pomocy potrzebującym. Od 2002 organizuje „Gwiazdozbiór Piotra Szwedesa”, czyli koncerty charytatywne na rzecz szpitala w Lidzbarku Warmińskim, skąd pochodzi. W tym roku będziemy mogli zobaczyć aktora w nowym serialu "Kurierzy" TV puls.. Źródło: Pomponik, WP, Plejada SPRAWDŹ TEŻ: Na studiach pracował jako taksówkarz w Norwegii, zrobił wielką karierę. Piotr Szwedes nagle zniknął z show-biznesu Piotr Szwedes w spektaklu „Samoobsługa”, 2019 rok