Nazywany był przyszłością telewizji, miał wielki talent. Dwie dekady temu Marcin Pawłowski przegrał nierówną walkę z nowotworem
Był jednym z najbardziej cenionych i znanych polskich dziennikarzy. Marcin Pawłowski związany z redakcją Faktów TVN był niemal od samego początku. Toczył długą, heroiczną, lecz nierówną walkę z nowotworem złośliwym. Mimo cierpierpienia, widzów nie opuścił niemal do końca. Jak mówił, praca była dla niego „ważną częścią walki” z chorobą. W tym samym czasie diagnozę usłyszał także Kamil Durczok, który zmarł 17 lat później... Marcin Pawłowski zmarł dokładnie dwie dekady temu, czyli 20 listopada 2004 roku. [Artykuł aktualizowany 20.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 21.11.2024 r.] Kim był Marcin Pawłowski? Kariera dziennikarska i życie prywatne Urodził się 30 września 1971 roku w Kielcach. Był synem Antoniego Pawłowskiego, dziennikarza publikującego m.in. dla lokalnego Echa Dnia czy też Gazety Wyborczej. Marcin Pawłowski od dziecka wiedział, że pójdzie w ślady ojca. Swoją działalność rozpoczął już w liceum, gdzie współtworzył szkolne pismo Nota Bene. Pracę zawodową podjął jeszcze przed maturą w 1989 roku. Pisał wtedy o sporcie w redakcji kieleckiego Echa Dnia, którą doskonale znał od dziecka. W trakcie studiów na Uniwersytecie Warszawskim udzielał się w dziale sportowym dziennika Nowy Świat. Następnie rozpoczął współpracę z Radiem Kolor. Karierę w telewizji rozpoczął w Warszawskim Ośrodku Telewizyjnym, gdzie pracował jako reporter oraz prezenter. Widzowie mogli zobaczyć Marcina Pawłowskiego przede wszystkim w programach Filmidło, który prowadził wspólnie z Karoliną Korwin-Piotrowską oraz Telewizyjny Kurier Warszawski, emitowanych przez TVP. „Nie znał się na filmie, ale to był strzał w dziesiątkę. Miał luz i był naturalny. Nie było dubli. Szybka piłka. Megaprofesjonalizm”, mówiła Koralina Korwin Piotrowska w rozmowie dla czasopisma Press. Marcin Pawłowski dołączył do redakcji Faktów TVN-u kilka miesięcy od chwili jej powstania w 1997 roku. Dziennikarz szybko stał się drugą twarzą programu informacyjnego, zaraz po Tomaszu Lisie. Pracował zarówno jako reporter, jak i prezenter. Marcin Pawłowski zastępował głównego prowadzącego, Tomasza Lisa w weekendy oraz święta. Relacjonował także wydarzenia, takie jak pielgrzymka Jana Pawła II do Polski czy też atak terrorystyczny na WTC 11 września 2001 roku. „Miał w sobie wszystko to, co miał Lis, plus jakąś aurę. Coś, co sprawiało, że ludzie go zauważali i akceptowali”, przyznała Korwin-Piotrowska Pressowi. Marcin Pawłowski przyjaźnił się z dziennikarką od czasu współpracy w Radiu Kolor. Czytaj także: Marzyła o wielkiej karierze muzycznej, postanowiła studiować aktorstwo. To wiemy o Maszy Wągrockiej z hitu „Matki Pingwinów” Marcin Pawłowski oprócz życia zawodowego miał także bardzo udane życie prywatne. Od 1993 r. był szczęśliwym mężem Aleksandry Pawłowskiej. „Potrafił czekać na mnie pod blokiem o piątej rano z kwiatami. Potrafił wydać całą pensję na perfumy Armaniego. Był radosnym człowiekiem. Był koneserem sytuacji przyjemnych: dobrych ubrań, jedzenia, prezentów, które lubił sprawiać, dobrej siłowni czy basenu. Typowy hedonista, ale oczywiście nie tylko” opowiadała o ukochanym w rozmowie z „Press”. Marcin Pawłowski, Grand Press 2004, 17.12.2004 Dziennikarz, który odchodził na wizji. Marcin Pawłowski heroicznie walczył z chorobą W 2002 roku u Marcina Pawłowskiego został zdiagnozowany nowotwór, wyjątkowo złośliwy. Zawiesił wtedy działalność zawodową, żeby poddać się leczeniu. Niestety, pomimo chemioterapii, opieki wykwalifikowanego personelu oraz wsparcia finansowego, jego stan się nie polepszał. „Rozmawiałem z lekarzem. Mam superrzadkiego raka. Widzisz, jaki jestem wyjątkowy? Nawet chorobę wybrałem sobie oryginalną. Jest nas w kraju dwóch, może trzech takich” próbował załagodzić żartem swój stan w rozmowie z Aleksandrą Bajką. Dziennikarz nie zamierzał spędzić ostatnich miesięcy swojego życia przyklejony do szpitalnego łóżka. W 2004 roku postanowił wrócił na antenę. „Winien jestem państwu słowo wyjaśnienia. Widzimy się po raz pierwszy po półrocznej przewie, trudno też nie zauważyć, że nieco się zmieniłem. To prawda, jestem chory, a ważną częścią walki z moją chorobą jest dla mnie praca, dlatego postanowiłem do niej wrócić. Rozumieją to moi lekarze, szefowie, koleżanki, koledzy. Mam nadzieję, że zrozumiecie także państwo”, rozpoczął swoje pierwsze wydanie Faktów po przerwie. Na wizji pojawił się po raz ostatni 10 września. Zmarł ponad dwa miesiące później, 20 listopada 2004 roku. Zobacz także: Płakała z bezsilności, nikt nie chciał z nią pracować. Poważna operacja zmieniła wszystko View oEmbed on the source website Tak Karolina Korwin Piotrowska wspominała Marcina Pawłowskiego Marcin Pawłowski został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pośmiertnie przyznano mu nagrodę Dziennikarza Roku Grand Press. W 2024 roku mija 20 lat od jego odejścia. Pamięć o dziennikarzu zdecydowanie nie zgasła. Dwa lata temu Karolina Korwin-Piotrowska wspomniała dziennikarza w nostalgicznym wpisie, który skierowała do osób, które zaczęły kojarzyć ją dopiero z programu Magiel Towarzyski. Wcześniej miłośniczka kina prowadziła też inne formaty. Jeden z Marcinem Pawłowskim. „Filmidło miało potężną oglądalność, nieosiągalną dzisiaj; można sprawdzić, jak i moje CV w Wikipedii. Naprawdę duuuuużo literek. Warto przeczytać, zanim napisze się głupotę, która wystawia kiepskie świadectwo nie mnie, ale wyłącznie tym, którzy ją piszą. I tęsknie za Marcinem, który gdyby żył, byłby dzisiaj największą gwiazdą dziennikarstwa informacyjnego w Polsce”, napisała Karolina Korwin Piotrowska i pokazała archiwalne zdjęcie... View oEmbed on the source website Marcin Pawłowski, Drugie urodziny kawiarni „Café Szparka”, 23.07.2004, Warszawa
W pracy i w życiu tworzyli duet idealny. Miłość Anity Sokołowskiej i Bartosza Frąckowiaka przetrwała 15 lat
„Zachwycił mnie swoją energią i intelektem. Z nim nigdy nie jest nudno”, mówi aktorka
Od wielu lat zachwyca swoim talentem i osobowością. Ogromną sympatię widzów przyniosła jej rola Zuzanny w serialu Przyjaciółki. W zawodzie Anita Sokołowska osiągnęła wiele, a jak wygląda jej życie poza planem zdjęciowym? Przez lata związana była z reżyserem i dramaturgiem Bartoszem Frąckowiakiem, którego poznała w 2007 roku podczas wspólnej pracy nad spektaklem Przebudzenie wiosny. Szybko zrozumieli, że łączy ich prawdziwe uczucie, które jednak nie przetrwało próby czasu. Aktorka przyznała, że około dwóch lat temu postanowili iść przez życie innymi ścieżkami. Jak wyglądała historia ich związku? [Artykuł aktualizowany 25.10.2024 r.] Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak przez piętnaście lat tworzyli zgrany duet Zanim się poznali, Anita Sokołowska miała już za sobą jedno zakończone małżeństwo. Przez kilka lat ulubienica widzów była związana z aktorem Rafałem Malinowskim. Relacja pary nie przetrwała, a byłych partnerów łączą dziś bardzo dobre relacje. „Oboje pochodzimy z tradycyjnych domów, więc nie było tak łatwo powiedzieć rodzinom, że się rozwodzimy. Choć rozstanie zawsze jest trudne, to dziś oboje jesteśmy szczęśliwi. Rafał ma dwójkę dzieci, świetną żonę. Czasem się widujemy, nasze dzieci biegają razem po placu zabaw”, mówiła artystka w jednym z wywiadów [cytat za Pomponik.pl]. Anita Sokołowska nie zamknęła się na miłość i niedługo później stworzyła szczęśliwy związek z reżyserem Bartoszem Frąckowiakiem. Pracowali wówczas nad spektaklem Przebudzenie Wiosny w bydgoskim Teatrze Polskim. Nie od razu narodziło się między nimi uczucie. Pojawiła się jednak fascynacja. „Po jednej z pierwszych prób byłam totalnie pod wrażeniem Bartka. Poszłam do garderoby, wzięłam do ręki leżącą tam książkę i na pierwszej stronie natknęłam się na wstęp, który on napisał. Zaczęłam czytać i miałam wypieki na twarzy. Co za język! Sposób myślenia. Już wiedziałam, że wpadłam po uszy”, wyjaśniała. Choć Anita Sokołowska nie jest nader wylewna o swoim życiu prywatnym, zdarzają się wyjątki. Jednym z nich był wywiad udzielony Twojemu Stylowi, w którym opowiedziała o swoim związku z Bartoszem Frąckowiakiem. Nie miała wówczas wątpliwości, że byli dla siebie stworzeni! „Bartek zachwycił mnie swoją energią i intelektem. Jest facetem pełnym pasji, z nim nigdy nie jest nudno. Zakochałam się tez w jego dobrych oczach, jest ciepły, rodzinny”, zwierzyła się Anita Sokołowska. Czytaj też: Była kobietą, która za wszystko dziękuje, przeprasza i zawsze jest zawstydzona. Dziś Anita Sokołowska wyzwala się od kompleksów Anita Sokołowska, Bartosz Frąckowiak, 2015 rok Z czasem ich relacja zaczęła nabierać tempa. Zrozumieli, jak wiele ich łączy — pasja do teatru, a także podróżowania. Chcieli stworzyć poważny związek i jak sami twierdzą: nie odczuwali potrzeby wzięcia ślubu, aby stworzyć trwałą relację. Co więcej, w 2013 roku zakochani doczekali się syna Antosia. To był dla nich wspaniały czas. Aktorce zależało na wychowaniu swojej latorośli. „Gdy Antek był malutki i karmiłam go piersią, niania przywoziła go na plan i spędzali w kamperze dwie-trzy godziny, co przekładało się na dwa karmienia. Uważam jednak, że kamper nie jest dobrym miejscem dla dziecka. Powietrze jest w nim suche, wszędzie pełno kurzu. To nie Ameryka, gdzie kampery aktorów są wielkości ciężarówki, u nas to budki, w których siedzą cztery aktorki, więc nie ma tam miejsca dla małych dzieci. Uznałam, że nie będę zaspokajała swojego głodu macierzyństwa, trzymając synka w kamperze z nianią. Gdy przestałam go karmić piersią, Antek nie pojawiał się już na planie”, mówiła. Gdy Antoś dorastał, było im coraz łatwiej. Chodził z mamą do teatru i do przedszkola. Chłopiec chłonie artystyczny świat i kto wie, może w przyszłości wybierze ścieżkę rodziców. Czytaj również: Każde z nich żyło własnym życiem, kilka lat temu odnaleźli się na nowo. Brat wspiera Anitę Sokołowską na każdym kroku Anita Sokołowska, Bartosz Frąckowiak, Gala 30-lecia magazynu Pani, 2019 rok Tak Anita Sokołowska mówiła o relacji z partnerem W 2014 roku Bartoszowi Frąckowiakowi zaproponowano stanowisko zastępcy dyrektora Teatru Polskiego w Bydgoszczy. Tej pracy oddał się w stu procentach. Co więcej, wraz z ukochaną stworzył spektakl zatytułowany „Komornicka. Biografia pozorna”. I choć na początku parze było cudownie, to czas pokazał, że trudno jest pogodzić intensywną pracę z życiem prywatnym. Anita Sokołowska na co dzień mieszkała w Warszawie. Ulubienica widzów podróżowała wówczas między stolicą a Bydgoszczą. Życie na walizkach nie było możliwe, ponieważ synek pary chodził już do przedszkola. „Przecież Antek nie może chodzić do dwóch przedszkoli w dwóch różnych miastach”, wyjaśniała gwiazda. „Kiedy pojawił się na świecie Antoś, uświadomiłam sobie, że nie możemy pozwalać, by cokolwiek nas od niego odsuwało”, mówiła aktorka [cytat za Fakt]. Ta wymagająca sytuacja nie była w stanie jednak ich poróżnić. Anita Sokołowska wspierała ukochanego w działaniach artystycznych. Gdy w 2017 roku Bartosz Frąckowiak stracił pracę na stanowisku dyrektora bydgoskiego teatru, wrócił na stałe do Warszawy. Po pewnym czasie objął stanowisko dyrektora Teatru Scena Prezentacje. Współtworzy Biennale Warszawa, a od 2017 roku jest zastępcą dyrektora oraz jednym z jej kuratorów. Oprócz tego Bartosz Frąckowiak współprowadzi kurs poświęcony relacjom między technologiami a społeczeństwem oraz studio projektowania przyszłości w School of Ideas SWPS. Jest też współzałożycielem filmy szkoleniowo-badawczej. Czytaj też: Przytulnie, naturalnie i z klasą. Mieszkanie Anity Sokołowskiej zachwyca Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak: Wspólna praca ich do siebie zbliżyła Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak od lat pracują w tej samej branży. To dało im możliwość nawiązywania współpracy przy wielu projektach teatralnych i nie tylko. Doskonale rozumieli charakter swojej pracy, znali jej blaski i cienie. Dla wielu związków wspólna praca może stanowić źródło konfliktów, jednak nie było tak w przypadku Anity i Bartosza. „Niektórzy uważają, że wspólna praca niszczy związek. Inni z kolei są zdania, że pary, które świetnie dogadują się w życiu, stanowią idealny duet w pracy. My należymy do tej drugiej grupy. Twórcza współpraca pozwala nam się rozwijać i budować wspólną przestrzeń”, mówiła Anita Sokołowska na łamach magazynu Gala kilka lat temu. Według aktorki współpraca zawodowa z partnerem nie tylko nie stanowi dla nich problemu, lecz jest wręcz motywacją i inspiracją do dalszych starań. „Dzięki niej dostajemy mnóstwo nowych bodźców do dyskusji, które pobudzają naszą ciekawość świata. Te rozmowy przekładają się na konkretne pomysły na nowe role i spektakle. Zdajemy sobie sprawę, że jak wszyscy artyści jesteśmy egocentrykami, ale staramy się nad tym panować, tak by nie okazało się destrukcyjne dla naszego związku”, kontynuowała. Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak dzielili pasję do podróży Nie każdy wie, że Anita Sokołowska i Bartosz Frąckowiak to zapaleni odkrywcy. Pasję do podróżowania zaszczepili także w swoim 11-letnim synu. Antek towarzyszył rodzicom podczas wielu wypraw, co mogliśmy podziwiać na wspólnym profilu pary, który założyli w 2019 roku. „Będziemy tam opowiadać nasze historie z podróży i zastanawiać się, w jaki sposób podróżować świadomie i odpowiedzialnie. Oprócz naszych odkryć, zachwytów i wrażeń, chcemy przyglądać się temu, w jaki sposób nasze podróże i nasza obecność wpływają na odwiedzane miejsca — ludzi, kultury i krajobrazy — i w jaki sposób ograniczać ich negatywny wpływ, nie tracąc zarazem tego, co najcenniejsze w podróżach: poznania i relacji, przyjemności i doświadczeń”, pisali. Ostatni post pojawił się na ich koncie w 2020 roku, co mogło wróżyć, że w ich związku nie działo się już wówczas najlepiej. W jednym z najnowszych wywiadów dla Party.pl Anita Sokołowska przyznała, że kilka lat temu para postanowiła iść przez życie osobno. „To prawda, ponad dwa lata temu rozstałam się z moim partnerem. Pozostajemy w życzliwej relacji” czytamy. Aktorka prosiła także o to, by nie zadawać jej już więcej pytań na ten temat: „Z uwagi na dobro naszego syna, proszę o uszanowanie prywatności” zakończyła. Sprawdź również: Po 10 latach odeszła z „Przyjaciółek”, wywołała poruszenie. Ta decyzja otworzyła przed nią kolejne możliwości
Dziś ma 38 lat, wychowywali go dziadkowie. Tak jedyny syn Kasi Figury podsumował relację z mamą
„Kiedy wyjeżdżałaś, w głębi serca chciałem, żebyś była ze mną”
Katarzyna Figura jest matką trójki dzieci – syna Aleksandra i dwóch córek, Koko i Kaszmir. Syn przyszedł na świat 1987 roku, kiedy kariera aktorki dopiero nabierała tempa. „Kiedy wyjeżdżałaś, tęskniłem i w głębi serca chciałem, żebyś była ze mną”, mówił 37-letni dzisiaj syn gwiazdy we wspólnym archiwalnym wywiadzie z mamą dla VIVY!. Aleksander Chmielewski wychowywał się przede wszystkim pod opieką ojca i dziadków, ale jest mocno związany ze sławną mamą. Kim jest i jak wygląda jego relacja z Katarzyną Figurą? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 15.10.2024 r., zaś na VIVA.pl: 22.03.2025 r.] Katarzyna Figura szczerze o relacji z synem Aleksandrem Chmielewskim Aleksander jest owocem miłości Katarzyny Figury i jej pierwszego męża, Jana Chmielewskiego. Urodził się w 1987 roku, w tym samym, kiedy powstała komedia „Pociąg do Hollywood” Radosława Piwowarskiego. Katarzyna Figura zagrała w niej główną rolę, która była dla niej wielkim przełomem. Gdy jej syn miał około pół roku, na ekranach ukazał się film „Kingsajz”. Udział w obu produkcjach zapewnił aktorce uznanie i wielki rozgłos. Katarzyna Figura zyskała miano polskiej seksbomby, a jej kariera dynamicznie nabrała tempa. CZYTAJ TAKŻE: Długo nikt nie wiedział o jej osobistej tragedii. Mama była dla Katarzyny Figury całym światem „Urodziłeś się w innych, socjalistycznych czasach. Teraz aktorki mają nawet po kilkoro dzieci i spokojnie robią kariery. Wówczas aktorka z dzieckiem na ręku była postrzegana tak, jakby jej kariera przynajmniej na jakiś czas została przekreślona”, wspominała Katarzyna Figura na łamach VIVY! w 2012 roku. „Zagrałam już w »Pociągu do Hollywood« i w »Kingsajzie«. Nie mogłam być tylko szczęśliwą matką, zapominając, że jestem aktorką. Ale nigdy nie myślałam o tobie jako zagrożeniu dla mojej kariery. Kiedy dostałam stypendium we Francji, skorzystałam z niego. Miałam w sobie taki imperatyw, żeby podbić świat także dla ciebie, żebyś mógł być ze mnie kiedyś dumny”, dodawała, zwracając się do syna. Katarzyna Figura, Aleksander Chmielewski, Warszawa, ok. 1995 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6iI5dw-8c79cc1.jpg" width="2386" height="1600" alt="Warszawa, ok. 1995. Katarzyna Figura z synem Aleksandrem Chmielewskim.,Image: 428407188, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jakub Ostalowski / Forum" title="Katarzyna Figura i jej syn Aleksander Chmielewski" /> Katarzyna Figura z synem Aleksandrem Chmielewskim <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjbIDnI-87be4bf.jpg" width="2305" height="1600" alt="Katarzyna Malgorzata Figura - polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna.,Image: 428144917, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jan Trojanowski / Forum" title="Katarzyna Malgorzata Figura" /> Aleksander Chmielewski, syn Katarzyny Figury, III Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach, lipiec 1998 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNtyjlz-8111b32.jpg" width="1600" height="2223" alt="Miedzyzdroje, 07.1998. III Festiwal Gwiazd, n/z Aleksander Chmielewski, syn Katarzyny Figury.,Image: 428984914, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Darek Majewski / Forum" title="Aleksander Chmielewski, syn Katarzyny Figury" /> Aleksander Chmielewski wychowywał się z ojcem i dziadkami Katarzyna Figura jest absolwentką Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Krótko po tym, jak zaczęła odnosić sukcesy w kraju, kontynuowała edukację w Paryżu, gdzie zaproponowano jej stypendium. W celach zawodowych udała się następnie do Stanów Zjednoczonych. „Zostawałeś z tatą i z dziadkami. Byłeś bezpieczny, a ja starałam się nie wyjeżdżać na długo. A jeśli moje pobyty za granicą były dłuższe, przerywałam je powrotami. Może tylko wtedy, gdy spodziewałam się narodzin Koko, byłam w Ameryce około sześciu miesięcy”, tłumaczyła Katarzyna Figura w wywiadzie sprzed lat. ZOBACZ TAKŻE: Przeszła przez piekło, walczyła o normalne życie. Katarzyna Figura po latach wybaczyła byłemu mężowi Aktorka rozstała się ze swoim pierwszym mężem, kiedy Aleksander miał dwa lata. Pomimo skomplikowanej sytuacji rodzinnej i trudnego życia na walizkach, gwiazda dbała o regularny kontakt z synem. „W czasie, który mieliśmy już tylko dla siebie, rozmowom nie było końca. A poza tym był również telefon, przez który słyszałam, jak mówisz: „bardzo kocham cię, mamo”, zwierzyła się. O relacji z mamą opowiadał też Aleksander Chmielewski. „Cieszę się, że tak dużo rozmawiamy. Zarówno ty, jak i tata jesteście moimi wielkimi przyjaciółmi. Jeżeli jest w sercu miłość, odległość nie ma znaczenia. Kiedy wyjeżdżałaś, tęskniłem i w głębi serca chciałem, żebyś była ze mną”, wyznał w wywiadzie VIVY!. Katarzyna Figura z synem, Aleksandrem Chmielewskim, na Festiwalu Filmowym w Gdyni, 12.05.2012 rok Aleksander Chmielewski: kim jest syn Katarzyny Figury? Po ukończeniu szkoły średniej syn Katarzyny Figury dość długo szukał odpowiedniej ścieżki rozwoju. „Na początku poszedłem na europeistykę, ale okazało się, że takie przedmioty, jak ekonomia, prawo czy finanse nie są tym, czego szukam. Ty nie wpływałaś na moje wybory. Niczego mi nie sugerowałaś. Chyba chciałaś, żebym uczył się na swoich błędach”, opowiadał Aleksander Chmielewski. Swojego szczęścia w edukacji wyższej próbował także na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiował dwa lata. W końcu postanowił pójść w ślady swojej mamy i dostał się na aktorstwo w Warszawskiej Szkole Filmowej Macieja Ślesickiego i Bogusława Lindy. Potem uczył się w nieistniejącej już Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia. Dlaczego wybrał aktorstwo? „Po pierwsze, to niesamowita sprawa wchodzić w emocje i postaci innych, a po drugie, chciałem lepiej zrozumieć, z czym się zmagasz, z czym sobie radzisz na co dzień, a przez to lepiej zrozumieć ciebie jako człowieka”, wyznał mamie podczas wspólnego wywiadu dla VIVY!. 38-letni dziś Aleksander Chmielewski nadal czeka na swój wielki przełom, ale debiut ma już dawno za sobą. Zagrał w kilku popularnych serialach jak „Komisarz Alex”, „Diagnoza” czy „Ludzie i bogowie”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Kroczy własną drogą, właśnie zadebiutowała jako modelka. Tak wygląda starsza córka Katarzyny Figury Zarówno jego pasją, jak i źródłem utrzymania jest tenis – Aleksander od kilku lat jest instruktorem. Ale nie jest to tylko sposób, żeby zarobić – jak sam to powiedział – „na waciki”. Obecność na korcie przynosi mu ogrom szczęścia, ale i uczy go ważnych wartości. „Sport pomaga mi w wyładowaniu złych emocji. Wiele nauczyłem się na korcie. Kiedy czuję gigantyczne emocje, staram się uspokoić, żeby przeciwnik nie był górą. Mimo że w pewnej chwili przegrywam, wyczekuję momentu, w którym mogę wyskoczyć, odbić piłkę, po prostu zaatakować”, tłumaczył syn Katarzyny Figury. Ogromną rolę w jego życiu odgrywa także rodzina. Aleksander Chmielewski przyznał, że pomimo rozwodu rodziców, jest z nimi bardzo zżyty. „Nasza włoska rodzina (śmiech). Trochę krzykliwa i wybuchowa, ale bardzo solidarna i kochająca się. A ty mimo rozwodu przyjaźnisz się z tatą. Nie każdy to potrafi. Dla mnie najważniejsze, patrząc z perspektywy czasu, było to, że nie walczyliście ze sobą o mnie, postępowaliście fair play i dlatego też bardzo Was kocham. Mam też świetny kontakt z moimi braćmi i siostrami z waszych związków. Daliście mi coś wspaniałego, taką fajną, dużą rodzinę”, opowiadał we wspólnej rozmowie dla VIVY! przed laty. Katarzyna Figura i Aleksander Chmielewski w sesji zdjęciowej dla VIVY! z 2012 roku
Nazywano go „polskim Waltem Disneyem”. Pierwowzorem „Bolka i Lolka” byli jego synowie
Wiele momentów życia Władysława Nehrebeckiego nie przypominało bajki...
Władysław Nehrebecki był reżyserem, scenarzystą, autorem komiksów, a także jednym z pionierów polskiej animacji. Zainspirowany swoimi synami, to on stworzył kultowe już dzisiaj postaci Bolka i Lolka. Ponadto był pomysłodawcą i autorem wielu innych animowanych serii dla dzieci, takich jak Miś Kudłatek czy też Porwanie Baltazara Gąbki. Przez wielu nazywany jest polskim Waltem Disneyem, na które miano z pewnością zasłużył. Niestety, wiele momentów jego życia bynajmniej nie przypominało bajki. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 27.11.2024 r.] Władysław Nehrebecki: nie stać go było na studia na ASP, droga do kariery Urodził się 14 czerwca 1923 roku w Borysławiu, ukraińskim mieście określanym wówczas mianem galicyjskiego piekła. Jego ojciec był cieślą, który z trudem wiązał koniec z końcem. Rodzina pogrążona była w biedzie do tego stopnia, że młodzi Władysław Nehrebecki oraz jego starsza siostra Janina zamieszkać musieli sierocińcu. Dom dziecka, do którego trafili, prowadzony był przez siostry z zakonu felicjanek. Po wybuchu II wojny światowej przyszły filmowiec przymusowo wysłany został na roboty do Niemiec. Wywieziono go w okolice Hannoveru, gdzie pracował na polach naftowych. W 1945 roku trafił do punktu repatriacyjnego w Czechowicach-Dziedzicach. Władysław Nehrebecki po wojnie pragnął rozpocząć studia na Akademii Sztuk Pięknych, jednak nie było go stać na realizację swojego marzenia. Ukończył za to sporo kursów artystycznych, a jego talent szczęśliwie zauważony został przez katowickie czasopismo Nowy Świat Przygód. Była to powojenna kontynuacja tygodnika Świat Przygód, na łamach którego publikowano komiksy. Władysław Nehrebecki posadę redaktora graficznego otrzymał w 1947 roku. Napisał wówczas komiksy, takiej jak Bicz Południa i Przesław znad Odry. Współpracował także z krakowskim wydawnictwem Reklama. Jeszcze tego samego roku redakcja Nowego Świata Przygód przeniosła się jednak do Warszawy. On postanowił pozostać na Śląsku. Miał nową pasję - animacje. "Z grupą przyjaciół założyli spółdzielnię filmową w Katowicach, która po wędrówce przez kilka miejsc ostatecznie wylądowała w Bielsku-Białej", opowiadał jego syn, Roman. To właśnie wtedy powstało Studio Filmów Rysunkowych. Ich początki nie były łatwe. "Nasza działalność przechodziła różne formy organizacyjne. Zaczynaliśmy od bardzo luźnego zespołu rysowników entuzjastów, coś w rodzaju klubu amatorów", wyznał filmowiec w wywiadzie dla Gazety Południowej. Reżyserski debiut Władysława Nehrebeckiego - animowany film Traktor A1 - okazał się klapą. Jego kolejne produkcje odnosiły już z kolei ogromne sukcesy. W 1952 roku ukazała się animacja Kimsobo podróżnik, natomiast sześć lat później - Kotek i Myszka. Obie produkcje zostały niezwykle docenione, dzięki czemu Studio Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej zyskało rozpoznawalność nawet poza granicami Polski. Czytaj także: Dla niej odszedł od żony i dzieci, Zofia Kucówna kochała go nad życie. W obliczu choroby Adam Hanuszkiewicz zostawił ją samą Władysław Nehrebecki: to on stworzył "Bolka i Lolka". Pierwowzorem byli jego synowie W 1963 roku Telewizja Polska wyemitowała pierwszy odcinek kultowej już serii dla dzieci Bolek i Lolek. Przy produkcji kreskówki Władysław Nehrebecki współpracował m.in. z Leszkiem Lorkiem. Bajka o dwóch braciach stała się fenomenem na skalę międzynarodową. Obejrzana przez ponad miliard widzów na całym świecie, była wówczas jedyną europejską animacją wyświetloną w Iranie. Stała się także kanwą komiksów publikowanych w Japonii. Przez 23 lata nakręcono ponad 150 odcinków serii, a także dwa filmy pełnometrażowe. Pierwszy z nich, czyli Wielka podróż Bolka i Lolka, obejrzana została w polskich kinach przez około 9 milionów widzów. To rekord, którego nie pobiła do tej pory żadna polska animacja. "Filmy realizowane były dla dzieci, a jak się okazuje, oglądają je bardzo chętnie również dorośli. Seria ta zaspokaja tęsknotę dzieci za przygodami, podróżami, za pewną fantastyką świata", mówił Władysław Nehrebecki o swoim dziele. Chociaż sam nigdy publicznie tego nie przyznał, to pierwowzorami kultowych postaci Bolka i Lolka najprawdopodobniej byli jego synowi - Jan i Roman. "Byłem małym, spokojnym grubaskiem. Mój brat na odwrót - był wysoki, szczupły, zadziorny. Bawiliśmy się w Wilhelma Tella, Zorro, Robin Hooda, Robinsona, bo ich przygody leciały w telewizji. Tata nas obserwował i pewnego dnia postanowił zrobić film o przygodach dwóch chłopców o przeciwstawnych charakterach. Tak powstał Bolek i Lolek", przyznał Roman Nehrebecki w wywiadzie dla Wysokich Obcasów. Zobacz też: Mimo wielkiej sławy sypiał w garderobach. Rola Zbyszka z Bogdańca zrujnowała jego karierę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9zLr7K-5de78a5.jpg" width="1772" height="1243" alt="W plebiscycie na Dobranockê Wszech Czasów pierwsze miejsce zajê³a kreskówka z bielskiego Studia Filmów Rysunkowych "Bolek i Lolek". Pomys³odawc¹ Bolka i Lolka by³ W³adys³aw Nehrebecki, który postacie sympatycznych ch³opców wzorowa³ na swoich synach. PAP/CAF Stanis³aw Momot k-428883/33 28.12.97" title="Bolek i Lolek" /> Władysław Nehrebecki: udział w jego sukcesie miała żona Maria Ogromny wpływ na życie Władysława Nehrebeckiego miała jego żona Maria, której z pewnością można przypisać udział w sukcesie zawodowym polskiego pioniera animacji. Mieli razem trójkę synów - Zbigniewa, Jana i Romana. Kobieta zasadniczo sama prowadziła dom oraz zajmowała się nie tylko dziećmi, ale i mężem. Władysław Nehrebecki pochłonięty był pracą, której poświęcał się w stu procentach. Podobno, gdy któregoś dnia pozostał sam w domu ze swoimi synami, musiał dzwonić do znajomych z prośbą o pomoc. Chciał się dowiedzieć, czy może nakarmić ich bigosem. Zapytany o wiek swoich synów miał odpowiedzieć: "Nie wiem, dwa lata?". Poza pracą uwielbiał jednak także podróże. "Tata był wielkim fanem podróży. W każde wakacje starał się, abyśmy spędzili je możliwie najatrakcyjniej. Dlatego początki lat 60. to wyjazdy nad morze. W roku 1962 kupił pierwszy swój samochód, syrenę 101, i od tego czasu datują się nasze częste wyjazdy w różne regiony Polski, najczęściej nad camping, z namiotem. Wtedy był organizatorem ognisk, zabaw terenowych, podchodów. Prawie co tydzień wyjeżdżaliśmy na biwaki w najbliższe okolice", wspominał jego syn Roman. Zobacz też: Żył na emigracji, żadne z jego małżeństw nie przetrwało... Jak potoczyły się losy Piotra Garlickiego? Władysław Nehrebecki: śmierć żony, choroba Wraz z latami 70. nadszedł jednak kolejny trudny moment w życiu artysty. W 1972 roku zmarła jego żona, krótko po tym rozpętała się afera o prawa autorskie do postaci Bolka i Lolka, a rok później zdiagnozowany został z żółtaczką zakaźną. Los jednak ponownie się do niego uśmiechnął. Kiedy wydawało się, że skazany będzie na cierpienie, Władysław Nehrebecki ponownie odnalazł miłość. W 1974 roku poślubił Elżbietą Mihal, z którą doczekał się czwartego dziecka. Jego córka Marzena do dzisiaj kolekcjonuje prace ojca. "Udało mi się nawet dotrzeć i nabyć jedyny znany w Polsce egzemplarz komiksu autorstwa mojego ojca, wydany w 1947 r. Chciałabym, żeby ludzie znali jego dorobek. Kiedyś zmierzam przekazać to do muzeum", wyznała w wywiadzie. "My, dzieci twórców, mamy to wyjątkowe szczęście, że nawet kiedy nasi rodzice odchodzą, nie tracimy ich zupełnie. Jakaś część ich osobowości zostaje w tym, co stworzyli: znamy ich plany, obserwacje, marzenia...", wyznała Marzena Nehrebecka w rozmowie dla kultura.onet.pl. Córka Nehrebeckiego podzieliła się w ubiegłym roku ciekawą informacją dotyczącą "Bolka i Lolka", mianowicie w żadnym scenariuszu chłopcy nigdy nie zostali nazwani braćmi. Dodała, że być może wynikało to z wychowania w sierocińcu, gdzie przyjaciele zastępowali rodzinę. „Zawsze mówię, że ojciec uciekał trzy razy, pierwszy raz po przybyciu do sierocińca, drugi raz z niemieckiego obozu pracy, trzeci raz w świat wyobraźni” (cytat za festiwalnnw.pl). Władysław Nehrebecki zmarł 28 grudnia 1978 roku w Katowicach. Miał zaledwie 55 lat. Nie żyją także jego synowie. Jan, pierwowzór postaci Bolka zmarł w lipcu 2013 roku, z kolei w 2021 roku rodzina pożegnała Romana Nehrebeckiego, który zainspirował ojca do stworzenia postaci Lolka. Zobacz również: Jarosław Boberek zostawił żonę dla koleżanki z planu. Nowej miłości zwierzał się z kryzysów małżeńskich
Na początku była nieosiągalna, on się jednak nie poddawał. Po trzech miesiącach znajomości wzięli ślub
Oliwier Janiak i Karolina Malinowska od niemal 21 lat tworzą piękną parę
Ich związek rozwinął się jak burza. Ślub wzięli zaledwie po trzech miesiącach znajomości, ale już wtedy wiedzieli, że będą ze sobą na zawsze. Są razem od 21 lat, a ich miłość nie gaśnie. Olivier Janiak, który dzisiaj obchodzi urodziny i Karolina Malinowska to przykład wyjątkowej, szczerej i prawdziwej miłości, której czasem ze świecą szukać w show-biznesie. A jednak można! Olivier Janiak i Karolina Malinowska są 21 lat po ślubie Od 2001 roku Olivier Janiak prowadzi magazyn telewizyjny „Co za tydzień” emitowany przez stację TVN. W swojej karierze był gospodarzem wielu wydarzeń kulturalnych, takich jakich Miss Polonia czy festiwal w Sopocie. Przez długi czas prowadził również panel dyskusyjny z artystami podczas festiwalu filmowego Mastercard OFF Camera. Był też współprowadzącym "Dzień Dobry TVN". W 2005 roku w parze z Kamilą Kajak zwyciężył pierwszą polską edycję „Tańca z gwiazdami”. Jednak początkowo zajmował się modelingiem, podobnie jak jego żona Karolina Malinowska. Świat mody to nie jedyna branża, w której miała okazję się zaprezentować, prowadziła też u boku swojego partnera m.in. program „Projekt Plaża” na antenie TVN-u. Para jest małżeństwem od 20 lat. Pobrali się we wrześniu 2003 roku. Ślub cywilny wzięli w Łodzi, a ceremonię kościelną postanowili wyprawić w urokliwej romańskiej kaplicy w Tumie. Olivier Janiak i Karolina Malinowska doczekali się trójki dzieci. Wspólnie wychowują synów Fryderyka, Christiana i Juliana. Chłopcy przyszli na świat kolejno w 2009, 2011 i 2013 roku. O rodzicielstwie Olivier Janiak opowiedział m.in. Annie Lewandowskiej w ramach cyklu „Wywiadówka” na jej blogu. „Nikt nie jest gotowy na rodzicielstwo. Bez względu na to, co wiesz o sobie samym, o życiu, dziecko rewolucjonizuje wszystko. Możesz to sobie zaplanować, poukładać, przygotować odpowiednio wcześniej wyprawkę czy pokoik, ale na tę bombę emocjonalną nie sposób być gotowym”, mówił dziennikarz. Czytaj także: W przeszłości poroniła, pierwsza ciąża była zagrożona. Tak wyglądała droga Zofii Zborowskiej do wymarzonego macierzyństwa View Burdaffi on the source website Olivier Janiak i Karolina Malinowska — tak wyglądali przed laty Dziennikarz i modelka tworzą wyjątkową parę. Trzy lata temu, z okazji 18. rocznicy ich ślubu, Karolina Malinowska postanowiła podzielić się z fanami fotografią z ceremonii zaślubin. Trzeba przyznać, że wyglądali wówczas zjawiskowo. Modelka sama przyznała na Instagramie, że tego dnia poczuła się jak w bajce. „Dawno, dawno (18 lat) temu w nie tak bardzo odległej krainie pewien Książę pocałował żabę i od tego momentu była to już zupełnie inna bajka. Prawda Oli?
„Powiedział, że odchodzi. Była inna kobieta…”. Po rozstaniu nie mieli dobrych relacji, dziś umieją się przyjaźnić
Oto historia Anny Nowak-Ibisz i Krzysztofa Ibisza
Już od czternastu lat Anna Nowak-Ibisz i Krzysztof Ibisz nie są małżeństwem. Wspólnie jednak wychowują syna Vincenta. Zanim jednak udało się im poukładać sprawy z przeszłości i znów patrzeć sobie w oczy bez żali, musiało minąć trochę czasu. Dziś tworzą trwałą relację na zupełnie nowych zasadach. Dzięki wielu rozmowom i pracy, daleko im do eksmałżonków, którzy pozostają w konflikcie. Przypominamy historię relacji ulubienicy publiczności - która dziś obchodzi 57. urodziny - i jej byłego męża. View Ediplayer on the source website Anna Nowak-Ibisz i Krzysztof Ibisz - historia poznania Na ślubnym kobiercu stanęli w 2005 roku, natomiast rok później powitali na świecie syna Vincenta. Ich znajomość rozpoczęła się jednak o wiele wcześniej. Zupełnym przypadkiem. ,,My się z Krzyśkiem znamy od kiedy mamy 17 lat", podkreśliła Anna Nowak-Ibisz w poświęconym jej odcinku programu Uwaga: Kulisa Sławy w 2020 roku. Tak z kolei wspominała pierwsze spotkanie ze swoim przyszłym mężem w rozmowie z Magdą Mołek dla TVN Style: ,,To było w Teatrze Ochota. Pamiętam do dzisiaj, jak go zobaczyłam. Stanął na schodach i pomyślałam - koniec, Matko Boska, to jest ten". Niedługo później oboje znaleźli się w tej samej szkole wyższej. ,,Byliśmy razem w szkole filmowej w Łodzi, ja byłem rok wyżej, Ania przyszła rok później (...) To jakieś przeznaczenie, że my się ciągle w tym życiu spotykaliśmy i potem, po 20 latach niewidzenia nagle spotkaliśmy się w Juracie i wtedy to wszystko do mnie wróciło i odnalazłem tę eteryczną i piękną dziewczynę, w której kochałem się w liceum", opowiadał Krzysztof Ibisz w Kulisach Sławy. Jak Anna Nowak-Ibisz wspomina pierwsze motylki w brzuchu? Niektórzy ją ostrzegali... „Czarek Pazura mnie bronił przed Ibiszem, mówił mu, żeby przestał mnie dręczyć…”, zdradziła w programie W roli głównej. Z czasem oboje zaczęli wspólną pracę. „Trafiliśmy do jednego teatru, to ja dalej nie byłam już nim zainteresowana. Pewnego dnia na korytarzu Teatru Studio stanął i powiedział: "Kiedy będzie znowu taki czas, że ja nie będę nikogo miał i ty nie będziesz nikogo miała i znowu będziemy razem?". Ja tak popatrzyłam na niego i pomyślałam: "Kretyn. Przecież ja już nigdy z tobą nie będę". Nie powiedziałam mu tego, co pomyślałam”, ujawniła gwiazda w TVN Style. „Później spotkaliśmy się w Juracie. On mnie zaczepił. To były imieniny Anny. Ja stałam plecami otoczona znajomymi z bukietem czerwonych róż. Krzysiek spytał naszego wspólnego znajomego, czy to jest Ania. Marek odpowiedział, że tak to jest Ania. I on wtedy podszedł do mnie i mnie przytulił. Powiedział: "Czuję się, jakbym wrócił do domu"”, dodawała Anna Nowak-Ibisz w programie Magdy Mołek. Krzysztof Ibisz, Vincent Ibisz, Anna Nowak, 2019, Powązki Rozstanie i obecne relacje Krzysztofa Ibisza i Anny Nowak-Ibisz Ich związek jednak nie przetrwał próby czasu. Małżeństwem byli przez cztery lata. Dla obojga rozstanie było bolesnym doświadczeniem. Przechodzili poważny kryzys. Między nimi stanęła trzecia osoba... „To był proces. On powiedział, że odchodzi. Była inna kobieta”, wyjaśniła na antenie TVN Style była żona Krzysztofa Ibisza. Wtedy małżonkowie bardzo oddalili się od siebie i przez lata nie wypowiadali się o sobie w pozytywny sposób. Anna Nowak-Ibisz pisała nawet na swoich social-mediach, że popularny prezenter nie interesuje się życiem i problemami ich wspólnego syna. Czas pokazał, że potrafi wyleczyć wszystkie rany. Ulubieniec widzów wyciągnął wnioski i dzisiaj cała trójka bardzo lubi spędzać czas ze sobą. „Z Anią przyjaźnimy się, bardzo kochamy naszego synka i po prostu jest nam miło, kiedy się spotykamy. Wtedy razem gdzieś idziemy, na przykład w niedzielę na spacer do lasu, potem jemy wspólnie obiad. Ania w ogóle świetnie gotuje. To są po prostu cudowne chwile dla całej rodziny” mówił Faktowi Krzysztof Ibisz. ,,Czy jest drugie takie eksmałżeństwo, gdzie drugi eksmąż zna kod do telefonu swojej żony?", podkreślał ewenement swojej relacji z byłą żoną. Oboje przyznają, że łączy ich silna przyjaźń. Jak sami po czasie się zorientowali, Anna Nowak-Ibisz i Krzysztof Ibisz okazali się znacznie lepszymi kumplami, niż małżonkami. „Krzysiek dobrze wie, że mój dom zawsze będzie dla niego otwarty, a ja dobrze wiem, że zawsze będę mogła na niego liczyć”, mówiła w ostatnim wywiadzie VIVY! Pani Gadżet. Zobacz też: Artur Barciś zagrał w nowej ekranizacji Znachora. Na początku był sceptyczny, później nie mógł powstrzymać łez W rozmowie z Katarzyną Piątkowską Anna Nowak-Ibisz tak opowiadała o relacji z Krzysztofem Ibiszem. Poniżej publikujemy jej fragment. Czytałam, że jest Pani w przyjacielskich stosunkach z byłym mężem Krzysztofem Ibiszem. To prawda. Panią to dziwi? Trochę, bo to nie zdarza się często. Przy rozstaniu ludziom przecież towarzyszą zazwyczaj negatywne emocje. Każda rozwiedziona osoba to wie, że to jest bardzo trudny czas. Szczególnie dla kobiety, która zostaje z małym dzieckiem. W pojedynkę jest to bardzo ciężkie, a ja nie miałam wsparcia najbliższych, a bardzo by mi się w tym momencie przydało. Ale moi rodzice zmarli przed narodzinami Vincenta, a przyjaciółki, jak to przyjaciółki, mają swoje życie, swoje dzieci, swoich mężów, swoje problemy. Ze wszystkim musiałam sobie poradzić sama, a żeby to zrobić, trzeba być bardzo poukładaną i ogarniętą osobą. Ale też, co ważniejsze, trzeba umieć improwizować w biegu. Nie było nikogo, kto by Pani pomógł? Czasem się zastanawiam nad tym, jak dałam sobie wtedy radę. Po prostu musiałam. [...] Nie od razu, ale po latach udało nam się dogadać z Krzyśkiem, bo przecież łączy nas syn. Vincent jest naszym wspólnym dobrem. I ja wiem, że gdyby cokolwiek mu się złego stało, to ja będę pierwsza, która da się za niego pociąć, a Krzysiek będzie stał tuż za mną. I zawsze to Vincentowi powtarzam: „Pamiętaj, że gdyby cokolwiek ci się wydarzyło złego, na ojca możesz liczyć na milion procent. On kosmos zwiedzi, żeby cię z czarnej dziury wyciągnąć”. Myślę, że ta świadomość jest dla Vincenta bardzo ważna. Poza tym Krzysztof bardzo dobrze mnie zna i potrafi bardzo pięknie o mnie mówić. Poznaliście się już, kiedy byliście nastolatkami? Tak, w Ognisku Teatralnym „U Machulskich” na warszawskiej Ochocie. Mieliśmy wtedy po 17 lat. Krzysiek jest moją pierwszą miłością. Potem jednak wiele razy się rozstawaliśmy i wracaliśmy do siebie. Tak że rozwód to nie było nasze pierwsze rozstanie. Poza tym, biorąc ślub, mogłam się tego spodziewać. Zakładała Pani, że się rozwiedziecie? Każdy, biorąc ślub, może się spodziewać rozwodu. [...] Pani wiedziała, a mimo to się zdecydowała. Krzysiek bardzo nalegał. Pewnego dnia, gdy byłam na planie mojego serialu „Lindenstrasse”, zadzwonił i powiedział, że termin już jest wyznaczony, 24 czerwca i w ogóle nie ma tematu i nie ma na co czekać. Żałuje Pani? Absolutnie nie! Nasz ślub był przepięknym momentem w moim życiu. Jednak szłam do niego ze świadomością, że różnie może być. Anna Nowak-Ibisz i Krzysztof Ibisz o swoim synu Vincencie Vincent urodził się w 2006 roku. Jak sama prezenterka przyznawała, znajduje się on przede wszystkim pod jej opieką. Kilka lat temu nie miał też wielu okazji, by widywać się z tatą. ,,Pamiętaj Vincent, może się nie widujecie, różnie bywa, ale musisz wiedzieć jedną rzecz, że gdyby cokolwiek ci się stało, to twój tata poruszy niebo i ziemię, żeby ci pomóc, żeby cię znaleźć. On zrobi wszystko, co w jego mocy, żeby było ci dobrze. Może być zajęty, zapracowany, ale w sytuacjach kryzysowych jest nieoceniony", wyznała w rozmowie z Dobrym Tygodniem. Rodzice Vincenta nie ukrywali też, że ich rozwód odbił się właśnie na nim. Byli zakochani odrobili jednak lekcję i dziś mają świetny kontakt. Tata z synem także. Wszystkim udało się zbudować relacje oparte na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Zobacz też: Pracuje w branży artystycznej, odnosi sukcesy. Kim jest ukochany Doroty Wellman? Krzysztof Ibisz z synem, marzec 2023 roku, Teatr Polski ,,Oboje rozumiemy, że dobro naszego syna jest najważniejsze - domowy spokój, wzajemny szacunek. On widzi, jak ze sobą rozmawiamy, jakie mamy relacje. On to potem będzie niósł jako wielki kapitał na życie. (...) uważam, że to, co zbudowaliśmy, ma ogromną wartość i takie relacje, jakie mamy, są po prostu wspaniałe. Wymagało to pracy obu stron i przyszło z czasem, ale Ania wie, że zawsze może na mnie liczyć", wyznał prezenter w programie Uwaga: Kulisa Sławy Krzysztof Ibisz. „Jest niezłomny i ma to po mnie. Ma też w sobie wariactwo i komediowość, również po mnie, ale i po Krzyśku”, dodawała Anna Nowak-Ibisz w VIVIE!. Przy okazji urodzin tak pisała o ukochanym dziecku. „Vincent jest dzieckiem wielkiej miłości. I choć wychowałam go samodzielnie i często miałam poczucie osamotnienia w roli matki, to warto pamiętać, skąd przychodzimy... Jeśli dzieci przychodzą z miłości, są upragnione i wyczekiwane, to miłość będzie je prowadzić przez resztę”… I tej dalszej miłości życzymy na kolejne lata.
Grzegorz Ciechowski był tatą czwórki dzieci. Jak wygląda ich życie? Nie poszły w jego ślady
Bez wątpienia był jednym z najwybitniejszych polskich muzyków. W pamięci fanów na zawsze pozostanie wybitnym pianistą, kompozytorem, tekściarzem, poetą i przede wszystkim: liderem oraz wokalistą grupy Republika. Obywatel G.C. niestety opuścił nas niemal 22 lata temu. Nagle i niespodziewanie, 22 grudnia 2001 roku, po przebytej operacji serca. Pozostawił po sobie nie tylko kultowy dorobek artystyczny, ale przede wszystkim czworo swoich dzieci. Weronika, Helena i Bruno dalej musieli wychowywać się bez ojca... Najmłodsza córka słynnego muzyka Grzegorza Ciechowskiego, Józefina, w ogóle nie zdążyła poznać swojego taty. Jak dziś wygląda ich życie? Przypominamy w dniu kolejnej rocznicy urodzin artysty. View Ediplayer on the source website Weronika Ciechowska: kim jest najstarsza córka Grzegorza Ciechowskiego? Aktorka Małgorzata Potocka i Grzegorz Ciechowski w 1987 roku doczekali się córki, Weroniki. Dziewczynka momentalnie stała się oczkiem w głowie swojego ojca. Poświęcał się jej, jak tylko mógł. „Robił dla córki kaszkę, kąpał w wanience, przewijał. Wszystko sam”, wspominała niania dziewczynki. Była nią 19-letnia wówczas Anna Wędrowska. Ze względu na specyfikę swoich zawodów, rodzice potrzebowali pomocy w opiece nad Weroniką i prowadzeniu domu. Nieoczekiwanie, między młodą dziewczyną a Grzegorzem Ciechowskim pojawiło się uczucie. Aby uciec od tego uczucia, uniknąć komplikacji oraz negatywnego wpływu na córeczkę muzyka, Anna w końcu wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Jednak po czterech miesiącach koncertować w Nowym Jorku przyjechał Grzegorz Ciechowski. Oświadczył się swojej ukochanej przy pierwszej okazji, jeszcze na lotnisku. Pobrali się w 1994 roku. Rozstanie rodziców było dla Weroniki bolesnym ciosem. Dziewczynka nie potrafiła poradzić sobie z nową sytuacją. Dopiero po latach na chłodno spojrzała na nowy związek swojego ojca z perspektywy. ZOBACZ TEŻ: Ale wyrosły! Zobacz, jak zmieniły się dzieci Tomasza Karolaka i Violi Kołakowskiej! „Czas, który tata spędził z mamą, był dla niego ważny, bardzo rozwinął się wtedy artystycznie, ale przyszedł moment, gdy zapragnął spokoju i prywatności. Kochał nas - mnie, mamę, moją przyrodnią siostrę Matyldę - ale w pewnym momencie zapragnął zmiany. I potrzebował zmiany. Pokochał inną kobietę”, wyznała w 2018 roku w wywiadzie dla Wysokich Obcasów. Kolejny cios nadszedł pod koniec 2001 roku. 14-letnia wówczas Weronika straciła swojego ukochanego ojca. Jej świat legł w gruzach. „Po jego śmierci przez kilka lat nie byłam w stanie słuchać jego piosenek. Dopiero gdy skończyłam 18 lat, ostrożnie zaczęłam puszczać je sobie na nowo. Dorastałam do tekstów taty. Tych o wolności i polityce, ale też tych o uczuciach. (…) Na początku w ogóle nie dopuściłam do siebie myśli, że odszedł. Wbiłam sobie do głowy, że wyjechał i zaraz wróci. To, że już go nie ma, dotarło do mnie znacznie później”, powiedziała w wywiadzie dla Gali. W wieku 20 lat Weronika Ciechowska wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie zbudowała sobie życie. Ukończyła tam studia z ochrony środowiska oraz ekonomię. Usamodzielniła się, wzmocniła, stała się bogatsza o nowe doświadczenia. Nigdy nie ciągnęło jej do show-biznesu. Jak samo to określiła, pragnęła normalności. W 2018 roku w wywiadzie dla Wysokich Obcasów zdradziła, że zajmuje się konsultingiem budowlanym - pracuje przy projektach związanych z energią słoneczną. „Czuję się szczęśliwa, ale długo do tego dochodziłam. Przechodziłam przez problemy finansowe, kłopoty małżeńskie, niedawno rozwód. Gdy teraz patrzę na swoje życie, myślę, że zabrakło mi właśnie tej siły, którą miał tata. (…) Nie planowałam tego wyjazdu. Wyjechałam na chwilę, poznałam chłopaka, zakochałam się. Postanowiłam ukończyć studia z ochrony środowiska w Nowym Jorku. Mama była zachwycona tym pomysłem i wspierała go, sama kocha Nowy Jork. Po studiach udało mi się zdobyć wizę pracowniczą, zaczęłam pracować. (...) Bywały momenty, gdy miałam cztery prace. Bywało ciężko. Nabrałam ogromnego szacunku dla pieniędzy”, wyznała. Po raz drugi na ślubnym kobiercu stanęła w 2019 roku. Jej wybrankiem jest Victor Alexander Polanco. W marcu 2021 roku Weronika Ciechowska została mamą. Jej synek dostał imię po zmarłym dziadku. W programie Dzień Dobry TVN mówiła, że ma przed sobą ważne i jednocześnie trudne zadanie, by nauczyć małego Grzegorza języka polskiego. Wszystko po to, żeby w przyszłości mógł słuchać piosenek jej ojca. „Oczywiście mój Grzegorz będzie zupełnie innym Grzegorzem. Myślę, że to, że ma imię swojego dziadka, może mu da w pewnym momencie do myślenia, jak ważną osobą dla mnie był Grzegorz Ciechowski. (...) Każdy dzień bez mojego ojca jest smutnym dniem. Myślę o nim i wyobrażam sobie, jakby to było, gdyby był i gdyby mógł przyjechać, odwiedzić”, wyznała w programie. Gdy 22 grudnia 2021 roku minęło 20 lat od śmierci Grzegorza Ciechowskiego, jego córka Weronika zamieściła z tej okazji wzruszający wpis na swoim Instagramie. „20 lat. DWADZIEŚCIA. Od razu można powiedzieć, że prehistoria, że strasznie dawno. Miałam 14 lat. Co w ogóle o życiu wiedziałam…. Mało, to prawda, ale od razu nauczyłam się, czym jest strata bliskiej osoby. Strata miłości. Strata druha. Strata przyjaciela i opiekuna. Strata Taty. Mało go miałam. Wszyscy mieliśmy go za mało. Muszę jednak pamiętać o tym, ile miałam szczęścia, że miałam Tatę, który szalał za mną (…) Teraz mogę jedynie pójść na Powązki i podziękować mu, że zawsze jest ze mną i tak naprawdę nigdy mnie nie opuścił. Dziękuje Ci, Tato”, napisała. Weronika Ciechowska, Dzień dobry TVN, 2013 rok: Helena Ciechowska: kim jest druga córka Grzegorza Ciechowskiego? Anna Wędrowska (obecnie Skrobiszewska) i Grzegorz Ciechowski wspólnie doczekali się trójki dzieci. Niestety, ich trzecia potomkini poznała tylko swoją mamę. Helena Ciechowska urodziła się w 1995 roku. Starsza córka muzyka i jego drugiej żony stroni od mediów. W 2016 roku zrobiła jednak wyjątek i pojawiła się ze swoim bratem w programie Dzień dobry TVN. Wspominali wspólnie swojego zmarłego ojca. W przeciwieństwie do swojej starszej, przyrodniej siostry, miłość Heleny do muzyki jest nie tylko bierna, ale i czynna. „Grałam kiedyś na basie i trochę śpiewam w chórkach Fonetyki”, przyznała w porannym programie TVN-u. Więcej na temat swojej córki zdradziła Anna Skrobiszewska w wywiadzie dla Gali. „Hela to artystyczna dusza, żyjąca trochę w chmurach. Po Grzegorzu często zamyślona, skupiona na tym, co dzieje się w jej głowie. Bardzo twórcza i uzdolniona. Ma talent pisarski, muzyczny, plastyczny. Bardzo przypomina ojca, kiedy z zapałem rozpracowuje interesujące ją zagadnienia. Pisze piosenki, na razie do szuflady”, powiedziała matka 28-latki. Jej brat natomiast przyznał, że ponadto jest utalentowaną graficzką. CZYTAJ TEŻ: Syn Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty to ich najwieksza duma. Jak dziś wygląda Jovan Jakimowicz? Bruno Ciechowski: kim jest syn Grzegorza Ciechowskiego? Rok po swojej starszej siostrze na świat przyszedł Bruno Ciechowski. Wielu widzi w nim uderzające podobieństwo do sławnego ojca. 27-latek ukończył studia na wydziale zarządzania. Zajmuje się marketingiem dla korporacji finansowych. „Jest bardzo podobny do ojca. Już kiedy był w przedszkolu, ustawiał wszystkich w szeregu, patrzył, czy równo stoją. Jest konkretny i lubi mieć wszystko poukładane. Jest rozsądny i odpowiedzialny, choć nieśmiały”, mówiła jego matka w wywiadzie dla Gali. Jak sam przyznaje, po Grzegorzu Ciechowskim nie odziedziczył jednak miłości do muzyki. „Nie śpiewam, nie gram, nie piszę. Nie ciągnie mnie do muzyki”, powiedział w programie Dzień dobry TVN kilka lat temu. Ma jednak swój wkład w sztukę. Bruno Ciechowski aktywnie kultywuje pamięć po swoim ojcu. W 2016 roku koordynował wydanie albumu fotograficznego z portretami Obywatela G.C. i Republiki. Potem zorganizował natomiast zbiórkę pieniędzy na dokument o historii miłości swoich rodziców, który pragnął wydać na DVD. „Moja Mama Ania zdecydowała się opowiedzieć historię trudnej i pięknej miłości z Grzegorzem Ciechowskim, moim Tatą. Kamerę trzymał jej obecny mąż – Wojtek. Opowieść ta odkrywa nieznaną część życia Taty i to nie jako muzyka, ale jako człowieka poszukującego zwykłego domowego ciepła. Człowieka, który nie zawahał się zapłacić za nie dużą cenę. Ale podobną, a może wyższą cenę, zapłaciła Mama”, napisał na stronie internetowej zbiórki. Film Obywatel Miłość do tej pory obejrzeli jedynie najwierniejsi fani Obywatela G.C. i Republiki na specjalnie organizowanych pokazach. Bruno pragnie, żeby mógł go zobaczyć każdy zainteresowany. Bruno jest też znany w sieci przez relacjonowanie swoich podróży. Próbował życia Polską, ale dziś mieszka już w naszym kraju. „Rok temu, w tym samym miesiącu, podjąłem decyzje o zrobieniu sobie przerwy i ruszeniu w podróż. Wtedy też zakładałem, że dopiero w dniu dzisiejszym będziemy wracać do PL. Po Meksyku planowaliśmy odkrywać piękno Uk.rainy. Niestety ten plan musi poczekać.
Elżbieta Sommer była legendarną "Chmurką" z TVP. Telewizji poświęciła całe życie
Wraz z Czesławem „Wicherkiem” Nowickim przez lata stanowili zgrane duo
Widzowie pokochali ją nie tylko za jej urodę i piękny uśmiech, ale przede wszystkim ogromny profesjonalizm. Elżbieta Sommer przez około 40 lat związana była z redakcją TVP. W latach 60. pałeczkę głównego prezentera pogody przejęła od Czesława "Wicherka" Nowickiego. Szybko zyskała pseudonim "Chmurka" i stała się ulubienicą widzów. W 2004 r. pogodynka przeszła na zasłużoną emeryturę. Niestety 7 grudnia 2023 r. pojawiła się smutna wiadomość o jej śmierci... Tekst aktualizowany 7.12.23 r. Elżbieta Sommer była legendarną "Chmurką" z TVP Zanim Elżbieta Sommer zadebiutowała na wizji w 1963 roku, zatrudniona była w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym (obecnie Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej). Gdy zaczynała więc pracę w TVP, miała już imponujące zaplecze. Jej początki w redakcji nie były jednak łatwe. Jedynym prezenterem pogody Telewizji Polskiej był wówczas Czesław Nowicki. Dziennikarz znany pod pseudonimem "Wicherek" był typem showmana. Przez lata wykreował swój unikalny styl prowadzenia programu. Urozmaicał widzom prognozę pogody licznymi żartami czy też anegdotami. Swoją karierę w TVP jako prezenterka pogody Elżbieta Sommer zaczęła w duecie właśnie z Czesławem Nowickim. Byli oni swoimi przeciwieństwami. "Jestem z wykształcenia meteorologiem. Zawsze starałam się rzeczowo i przystępnie wytłumaczyć widzom zmiany zachodzące w przyrodzie. Bez zbędnego show", tłumaczyła Chmurka. Telewizyjna para z początku za sobą nie przepadała. Z czasem znaleźli jednak wspólny język, a nawet się do siebie zbliżyli. "Zaczęło się od wrogości, potem przyszła zgoda i akceptacja, a skończyło się na przyjaźni", powiedziała Elżbieta Sommer w wywiadzie dla Polityki. CZYTAJ TAKŻE: Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem niemal pół wieku. Mieli dwójkę dzieci: syna Dawida i teatr Prezenterka pogody później zrozumiała, że jej redakcyjny kolega czuł się po prostu zagrożony. "Wicherek mnie tępił, aż doszedł do wniosku, że mu nie zagrażam, jestem kobietą i zapowiadam pogodę w swoim stylu", cytuje jej słowa Plejada. Jednak w pierwszej połowie lat 70. Czesław Nowicki stracił posadę w Telewizji Polskiej, a główną prezenterką pogody została wówczas Elżbieta Sommer. Taki stan rzeczy był powodem spekulacji, jakoby pogodynka miała ostatecznie wygryźć swojego antenowego partnera. "Wiele bzdur na swój temat słyszałam i przeczytałam", skomentowała kiedyś plotki. A trochę ich było. Jak wyglądało życie Elżbiety Sommer? O życiu prywatnym Elżbiety Sommer wiadomo niewiele. Prezenterka nigdy nie była na ten temat wylewna. Pewne jest, że miała męża, z którym w latach 70. doczekali się córki. Niewiedza o jej życiu osobistym wzmagała jedynie rozmaite spekulacje. Elżbieta Sommer córkę urodziła w szpitalu wojskowym. "Kto to jest ta pani, co ma takie dobre warunki w izolatce?", pytały wówczas pacjentki. "Salowa wypaliła, że jestem córką Bieruta i to poszło w Polskę", tłumaczyła genezę słynnej plotki. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To on śpiewa hit „Beata z Albatrosa”. Tak wygląda życie Janusza Laskowskiego Chmurka zakończyła swoją ponad 40-letnią karierę w 2004 roku. Od kiedy przebywała na emeryturze, Elżbieta Sommer stroniła od mediów. Unikała wywiadów oraz występów w telewizji. Byłą prezenterkę pogody udało się namówić na wywiad w 2011 roku, co było ewenementem. Komentowała wówczas pracę dzisiejszych pogodynek, która w jej ocenie nie jest na najwyższym poziomie. „Obecnie pogodynki słabo znają się na tym, co robią. Poza urodą nie mają często nic, czym mogłyby zainteresować widza […]. Nie są zbyt inteligentne, a przede wszystkim nie mają wiedzy o meteorologii, a to przecież podstawa w tym zawodzie. Kiedyś było to nie do pomyślenia. Głupi uśmieszek nie zatuszuje braku wiedzy", cytowała Elżbietę Sommer Plejada. 7 grudnia 2023 r. niespodziewaną informację o jej śmierci przekazał jej zięć, Jerzy Kozak. „Dziś rano zmarła moja teściowa, telewizyjna Chmurka Elżbieta Sommer” pisał w poście na Facebooku. W komentarzach legendarną pogodynkę pożegnało setki wielbicieli, którzy pamiętają „Panią Chmurkę” sprzed lat... Elżbieta Sommer z córką, 50-lecie Telewizji Polskiej, 2002: Elżbieta Sommer, 12.1990
Michał Szpak musiał pogodzić się ze stratą mamy. Niedawno w wyjątkowy sposób uczcił jej pamięć
Tak relację z nią wspominał w wywiadach: „Nagle zmieniło się całe moje życie”
Gdy osiem lat temu, po długiej chorobie, odeszła mama Michała Szpaka, jego życie na zawsze się zmieniło... „To było jak odcięcie pępowiny”, mówił w wywiadzie dla VIVY! z 2017 roku. Mama była dla artysty mentorką, autorytetem, najważniejszą kobietą w życiu. Po jej śmierci na jakiś czas wycofał się z życia medialnego. Dopiero po paru latach otworzył się na temat tej wyjątkowej relacji oraz niewyobrażalnego bólu... W wywiadach zawsze czule ją wspominał. Michał Szpak o śmierci ukochanej mamy Mama Michała Szpaka - pani Grażyna - zmarła 9 marca 2015 roku po długiej i ciężkiej chorobie. Gdy trzy miesiące później wokalista odbierał w Opolu nagrodę podczas SuperPremier, zadedykował ją właśnie jej. Podobnie jak debiutancką płytę Byle być sobą, wydaną w listopadzie 2015 roku. Śmierć ukochanej mamy była dla artysty ogromnym ciosem, który pozostawił w nim nieodwracalne piętno. „To było jak odcięcie pępowiny. Nagle zmieniło się całe moje życie. Przez to, że wiele lat mieszkała za granicą, wydaje mi się, że ona nadal tam jest. Mam wrażenie, że w każdej chwili mogę wsiąść w samolot i ją odwiedzić. Później uświadamiam sobie, że jej po prostu nie ma”, zwierzył się w rozmowie dla VIVY! w czerwcu 2017 roku. Gdy Michał Szpak miał zaledwie 10 lat, jego mama wyjechała do Włoch, by tam pracować. W tym czasie przyszłym gwiazdorem i trójką jego rodzeństwa - starszym bratem Damianem, starszą siostrą Marleną oraz młodszą siostrą Ewą - opiekował się ojciec. Pochodzący z Jasła wokalista odwiedzał swoją mamę w każde wakacje. Rozstania były dla niego bardzo trudne. Pomimo rozłąki, artysta był silnie związany ze swoją mamą. Była najważniejszą kobietą w jego życiu. „Gdyby była złym rodzicem, mógłbym się od tego szybko odciąć. Mama pozostała dla mnie wielką inspiracją. Była, jest i będzie najważniejszą kobietą w moim życiu. I nic tego nie zmieni. Przekazali mi z tatą bardzo dużo wartości. Na pewno jestem uparty jak ona”, przyznawał. Zobacz też: Maciej Musiał pokazał zdjęcie ze swoim tatą. Okazja była szczególna Michał Szpak w sesji zdjęciowej VIVY! z 2017 roku: Michała Szpaka z mamą łączyła wyjątkowa więź Niestety, nie dość, że wokalista większość swojego młodzieńczego życia spędził bez mamy, to jeszcze tak szybko musiał się z nią pożegnać na zawsze. „Chciała dla mnie dobrze. Żebym się spełniał i był szczęśliwy. Poczucie straty będzie zawsze i jest to nieodwracalna część życia. Bo inaczej jest, kiedy umiera mama w wieku 80 czy 90 lat, i my jesteśmy dorosłymi ludźmi. A inaczej jest, kiedy człowiek ma 10 lat i mama wyjeżdża. I za jakiś czas odchodzi już na zawsze. Ale wszystko, co się w życiu dzieje, jest po coś. Musi nas czegoś nauczyć”, powiedział Michał Szpak w rozmowie z Magdą Mołek dla TVN Style w 2018 roku. Michała Szpaka łączyła z mamą silna relacja emocjonalna i artystyczna. Uzupełniali się i dogadywali na wielu płaszczyznach. Artysta przyznał, że mama zawsze pozostanie dla niego także źródłem inspiracji, wspierała go na każdym kroku. Jej odejście skłoniło go do refleksji nad swoim życiem. „Przede wszystkim uświadomiłem sobie, jak bardzo ją kocham. Jak ogromny wpływ miała na moje życie artystyczne. Jej odwaga, determinacja... To była wspaniała kobieta. Moja mama była niezwykle waleczną osobą, która miała wiele talentów. Pisała wiersze, teksty piosenek, sama tworzyła piosenki, grała w skeczach. Międzyczasie trenowała sztuki walki, miała nawet czarny pas w karate. Kilka razy widziałem ją w akcji”, opowiadał dalej o swojej mamie w programie W roli głównej. Michał Szpak w sesji VIVY!, 2017 rok W przejmującym wywiadzie wyznał: "Straciłem część swojego serca, która już nigdy nie zostanie zastąpiona”. I dodawał: „Nie wiem, czy tematy żałobne w Polsce są wielkim tabu, natomiast na pewno owiane są wielkim smutkiem. Niechętnie o nich rozmawiamy, ponieważ zazwyczaj dotykają naprawdę bolesnych spraw”. Przetrwał dzięki ludziom, którzy byli obok. „Moja mama była kobietą w sile wieku, dlatego tak ciężkie było to pożegnanie i tak ogromna strata, którą odczuwam do dzisiaj. Było mi niezwykle ciężko pogodzić się z tym faktem, a z drugiej strony wiedziałem, że już nic nie mogę zmienić. Moje życie wciąż trwa, wiec muszę wziąć się w garść właśnie dla niej - dla najodważniejszej kobiety na świecie”, mówił w rozmowie z Bartoszem Sąderem dla Onet.pl. Michał Szpak nie może pogodzić się z jej przedwczesnym odejściem. „Nikt nie zasługuje na to, żeby tracić rodzica w tak młodym wieku. Moja mama miała 49 lat. Była tak zwariowana, że chyba nawet ja nie jestem tak zwariowany, jak moja mama. (...) To naprawdę była postać niezwykle inspirująca, bardzo silna i psychicznie, i fizycznie. Ciężko mi się pogodzić z taką stratą, bo w niej miałem kompana, bezwarunkowe zrozumienie", mówił niedawno u Żurnalisty. Michał Szpak uczcił pamięć mamy poruszającym wpisem Z okazji Dnia Mamy 2022 Michał Szpak podzielił się z fanami poruszającym wspomnieniem o mamie. W ten sposób uczcił jej pamięć. „Kiedy myśle o wolności myślę o Mamuśce Kiedy myśle o miłości myślę o Mamie Kiedy myśle o bezkompromisowości myślę o Mamci Kiedy myśle o szaleństwie myślę Mami Nie ma jej obok, a zarazem wypełnia sobą każda moją komórkę Mama”, napisał. Fani pospieszyli ze słowami wsparcia. W komentarzach przesyłają artyście mnóstwo dobrej energii. „Pięknie i tak prawdziwie ❤Mama jest Zawsze przy Tobie ...❤ jak Anioł ”„Mama byłaby z Ciebie dumna ❤ Jesteś silnym człowiekiem”, „Mama cały czas czuwa nad tobą i jest w twoim sercu. Jesteś bardzo podobny do mamy. Pozdrawiam”, „Pamiętaj mama zawsze będzie żyła w twoim sercu, miej zawsze dobre wspomnienia z nią, ale przede wszystkim pamiętaj Misiek, że mama wciąż cię kocha”, czytamy. Wierzymy, że pani Grażyna czuwa nad artystą z góry. Czytaj też: Stan zdrowia Shannen Doherty się pogarsza. Pojawiły się przerzuty w mózgu [Ostatnia publikacja na Viva Historie 08.06.2024 r.]
Była ikoną elegancji i luksusu lat 80. Jak dziś wygląda życie Lindy Evans z Dynastii?
Losy serialowej Krystle Carrington śledziły tłumy widzów
Dynastia zawładnęła sercami Polaków ponad 30 lat temu. Niezwykłe losy bohaterów śledzili widzowie w całym kraju. Serialowa rodzina Carringtonów była synonimem luksusu, elegancji i ekstrawagancji. Odtwórczyni roli Krystle Carrington, Linda Evans dziś ma 81 lat. Jak wygląda jej życie? Linda Evans — odtwórczyni słynnej roli Krystle Carrington z serialu "Dynastia" Amerykańska aktorka telewizyjna i filmowa urodziła się 18 listopada 1942 roku w Hartford, w stanie Connecticut. Zaledwie po kilku miesiącach od przyjścia na świat małej Lindy Evans, a właściwie to Evanstad, jej rodzina wyprowadziła się do Hollywood. Tam dziewczynka dorastała. Karierę aktorską zaczynała od gry w spotach reklamowych. Linda Evans występowała przede wszystkim na małym ekranie. Swój debiut zaliczyła w wieku 18 lat w sitcomie emitowanym przez stację NBC, Bachelor Father. W pełnometrażowej produkcji zagrała po raz pierwszy trzy lata później. Na dużym ekranie pojawiała się co jakiś przez pierwsze 20 lat swojej kariery. W sali kinowej widzowie ostatni raz mogli zobaczyć aktorkę w westernie Tom Horn, gdzie wystąpiła u boku Steve'a McQueena. Niestety, film okazał się box office'ową klapą, chociaż swoją rolą, sławna już wtedy aktorka zdobyła uznanie krytyków. Niewątpliwie największy rozgłos Linda Evans zyskała jednak jako słynna Krystle Carrington. Amerykańska, wysokobudżetowa opera mydlana emitowana była przez stację ABC na przestrzeni lat 1981-1989. Aktorka zagrała w nim żonę bogatego i wpływowego magnata naftowego, Blake'a Carringtona. Dzięki swojej kultowej roli Linda Evans szybko stała się ikoną stylu, elegancji, ekstrawagancji i luksusu lat 80. W 1982 roku została wyróżniona za nią nagrodą Złotego Globu. Z kolei trzy lata później za tę samą rolę otrzymała People’s Choice Award. Nominowana była także do nagrody Emmy. Do roli powróciła w 1991 roku. Światło dzienne ujrzała wtedy kontynuacja kultowej opery mydlanej, miniserial Dynastia: Pojednanie. Dynastia była emitowana w Polsce przez stację TVP 1 przez trzy lata, począwszy od 1990 roku. Zarówno za oceanem, jak i w naszym kraju serial bił rekordy popularności. "Nigdy nie przeszkadzało mi to, że kojarzą mnie głównie z rodziną Carringtonów. Prawdę mówiąc, zawsze marzyłam o roli Krystle. Polubiłam tę postać od samego początku. Dzięki tej roli zdobyłam olbrzymie doświadczenie zawodowe i przeżyłam rzeczy, o których wcześniej nie mogłam nawet śnić", powiedziała Linda Evans podczas jednego z wywiadów, udzielonego w Polsce w 1993 roku. Dlaczego odeszła z produkcji przed zakończeniem zdjęć do opery mydlanej? „Ostatnie trzy lata 'Dynastii' były tak ogromnym sukcesem, że nie miałam nawet wolnego dnia. Nie narzekałam strasznie, bo był to dar od Boga, ale wiedziałam, że chcę czegoś więcej od życia. Jednocześnie nie przeczuwałam, że serial skończy się za rok. Gdybym o tym wiedziała, to wytrzymałabym do samego końca", tłumaczyła. Zobacz też: Katarzyna Figura przykuła uwagę podczas zamknięcia festiwalu. Legenda polskiego kina postawiła na odważną stylizację Jak wygląda dziś życie Lindy Evans? Życie miłosne Lindy Evans było równie emocjonujące, co losy słynnych bohaterów „Dynastii”. Jeszcze jako nastolatka zaręczona była z producentem filmowym, Patrickiem Curtisem, który został później mężem równie słynnej gwiazdy filmowej, Raquel Welch. Odtwórczyni roli Krystle Carrington wyszła za mąż dwukrotnie. W 1968 roku poślubiła aktora i reżysera, Johna Dereka. „Byłam tak podekscytowana, że ledwo mogłam oddychać (...) Gdy byłam nastolatką, miałam plakat z Johnem przyklejony nad łóżkiem. Spędziłam całe lata, wpatrując się w jego oczy”, mówiła. Filmowiec miał duży wpływ na rozwój kariery aktorki. Obsadził ją w swoim długometrażowym filmie z 1969, a nawet werbował jako operatorkę filmową. To również za jego namową wzięła udział w sesji zdjęciowej Playboya w 1971 roku, która po tym, jak gwiazda zyskała rozgłos jako Krystle Carrington, została opublikowana ponownie dekadę później. Związek pary nie przetrwał jednak próby czasu. W innym wywiadzie opowiadała tak o byłym już partnerze: „John to mocna indywidualność, uwielbia kierować. Chciał, żebyśmy pracowali tylko razem. Zapowiadało się wspaniale, ale to, co planował, dla mnie oznaczało stopniowe wycofywanie się z kariery. Nasze małżeństwo wynikło z niedojrzałości z mojej strony. Szukałam ideału, kogoś, kto miał mi zastąpić ojca”. Linda Evans ponownie wyszła za mąż w 1975 roku za producenta filmowego, Stana Hermana. Małżeństwo rozpadło się po czterech latach. „Po kolejnych stadiach smutku i wściekłości pomyślałam, że teraz w końcu zajmę się sobą. I moja kariera natychmiast poszybowała”, mówiła. Gwiazda kina zwierzała się, że nie marzyła o karierze, ale o rodzinie. Tego pragnienia nie udało jej się spełnić. „Pragnęłam być żoną i matką. Nie udało się. Miałam 38 lat i drugą porażkę za sobą, więc pomyślałam: Małżeństwo nie jest dla mnie. Wychodzę za mąż i rozwodzę jak Elizabeth Taylor. Chyba pora skupić się na karierze”, wspominała. Linda Evans, John Derek, 1972 Chociaż potem już nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, nie oznacza to, że nie próbowała szczęścia w miłości. Na przestrzeni lat związana była m.in. z restauratorem, Georgem Santo Pietro, Lee Majorsem z Wielkiej doliny, biznesmenem, Dennisem Steinem czy też greckim muzykiem nowej ery, Yannim. W latach 80. aktorka cierpiała na idiopatyczny obrzęk, czyli gromadzenie się płynu w przestrzeni pozakomórkowej i w jamach ciała, mające niejasną lub nieznaną przyczynę. Zainteresowała się wtedy tajnikami naturopatii, wschodniej idei zaliczanej do paramedycyny. W 2009 roku Linda Evans wzięła udział w czwartej edycji brytyjskiego programu kulinarnego Hell's Kitchen i decyzją widzów została zwyciężczynią. Pięć lat później, w 2014 roku ponownie zrobiło się o niej głośno, kiedy została aresztowana za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu. W 2021 roku pojawiła się na ekranie w filmie Łabędzi śpiew. Linda Evans świętowała właśnie 81.. urodziny Wyczucie stylu oraz klasyczna elegancja są jej nieodłącznymi cechami, zupełnie jak u Krystle Carrington, w którą się wcielała. Przeczytaj też: Joanna Kulig niedawno zakończyła zdjęcia do filmu. Teraz zaszczyciła obecnością wyjątkową galę Linda Evans na imprezie charytatywnej: Linda Evans w marcu 2020 roku na ulicach Los Angeles:
Władysław Szpilman - legendarny pianista. Dlaczego próbowano go zniesławić?
Dziś 80. rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim
Wybitny polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia. Za sprawą jego twórczości światło dzienne ujrzało ponad 500 utworów. To on był twórcą kultowego sygnału dźwiękowego Polskiej Kroniki Filmowej, a także pomysłodawcą festiwalu muzycznego w Sopocie. Co więcej, przypisuje mu się odkrycie talentu równie sławnej Violetty Villas. Jego historia poruszyła miliony na całym świecie. Dramatyczne przeżycia artysty z czasów II wojny światowej na duży ekran przeniósł Roman Polański. Film Pianista z 2002 roku nagrodzony został aż trzema Oscarami. Według niektórych, znakomity życiorys Władysława Szpilmana zawiera jednak także mroczny sekret. Wszystko za sprawą piosenkarki, zwanej często polską Edith Piaf. Wiera Gran wysnuła niegdyś poważne oskarżenia wobec kompozytora, które po latach wzburzyły opinię publiczną wraz z premierą jej biografii. Kontrowersyjny spór rozstrzygnięto dopiero w sądzie. Dlaczego próbowano zniesławić legendarnego pianistę? Dziś 80. rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim. Władysław Szpilman: wybitny polski pianista i kompozytor Władysław Szpilman przyszedł na świat 5 grudnia 1911 roku w Sosnowcu. Z muzyką związany był od najmłodszych lat. Miłość do fortepianu zaszczepiła w nim matka, która uczyła swojego syna gry na instrumencie. Można nawet stwierdzić, że kariera kompozytora od zawsze była jego powołaniem. Jego nazwisko w luźnym tłumaczeniu oznacza grajka, muzykanta (z niem. spielen: grać). Już w wieku 16 lat kunsztu muzycznego uczył się murach Konserwatorium im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1931 roku uzyskał stypendium berlińskiej Akademii Sztuk. To właśnie tam skomponował swoje pierwsze utwory. Po powrocie do kraju rozpoczął współpracę z Polskim Radiem. Od 1935 roku pracował jako etatowy pianista rozgłośni. Tworzył wówczas swoje pierwsze szlagiery, a także muzykę filmową. Kompozycje te zaczęły przynosić artyście zarówno uznanie, jak i popularność. Współpracę z Polskim Radiem wznowił od razu po wojnie. Został wówczas zastępcą dyrektora działu muzycznego, a następnie szefem działu muzyki rozrywkowej. Grał koncerty muzyki klasycznej, pisał kompozycje do filmów, a także tworzył popularne piosenki, takie jak Trzej przyjaciele z boiska, Tych lat nie odda nikt, W małym kinie czy też Nas zaczarować musiał deszcz. W 1947 roku artysta skomponował kultowy sygnał dźwiękowy Polskiej Kroniki Filmowej. Do 1961 roku pełnił funkcję prezesa Związku Polskich Autorów i Kompozytorów (ZAKR). Tego samego roku zorganizował pierwszą edycję Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie (dzisiaj Sopot Festival), którego był też pomysłodawcą. Dwa lata później założył Kwintet Warszawski, z którym koncerty grał niemalże na całym świecie. Władysław Szpilman w trakcie II wojny światowej przeżył prawdziwe piekło W 1940 roku Władysław Szpilman wraz z całą rodziną osadzony został w getcie warszawskim. Artysta utrzymywał swoich bliskich z gry w kawiarniach i salkach koncertowych. Występował m.in. w Café Sztuka, gdzie poznał Wierę Gran, której akompaniował. "Ludzie żyli w wielkiej ciasnocie. Wszędzie panoszyły się wszy. Codziennie widziałem ludzkie zwłoki. Bardzo popuchnięte. Wykładano je przed domostwa i okrywano gazetami. To były straszne obrazy", wspominał realia życia w getcie w wywiadzie Rzeczpospolitej. Najgorsze jednak miało dopiero nadejść. Kompozytor jest jedynym członkiem rodziny, któremu udało się ujść z życie. W 1942 roku Szpilmanowie wysłani zostali do obozu zagłady w Treblince. Władysław Szpilman uniknął wywozu dzięki pomocy żydowskiego policjanta, który rozpoznał go z występów. Następnie kompozytor pracował niewolniczo jako robotnik budowlany. W 1943 roku szczęśliwie udało mu się uciec z getta. Ukrywały oraz utrzymywały go polskie rodziny w Warszawie. Po tragicznym w skutkach powstaniu warszawskim w 1944 roku artysta pozostał w zgliszczach miasta. Zdany sam na siebie ukrywał się w ruinach jednej z kamienic w dzielnicy kontrolowanej przez Niemców. "Właściwie przestałem jeść, bo nie było nic do jedzenia. Panował mróz. Wodę brałem z zamarzniętych wanien. Kawałki porozbijanego lodu wkładałem w jakiś garnek, następnie ogrzewałem go własnym ciałem, leżąc w łóżku. W ten sposób mogłem gasić pragnienie. Człowiek starał się być silnym i przeżyć to wszystko. Ale przychodziły chwile załamania, kiedy chciałem się otruć. Miałem przy sobie 30 pastylek. Ktoś jednak chciał, bym żył. I przeżyłem całą okupację", powiedział Władysław Szpilman w 2000 roku Rzeczpospolitej. Na kurczowo trzymającego się życia artystę natknął się kapitan Wehrmachtu Wilm Hosenfeld. Wbrew oczekiwaniom, postanowił mu jednak pomóc. "Hosenfeld mógł mnie zastrzelić. Mógł wyjąć rewolwer i wystrzelić jedną jedyną kulę. Ale jednak tego nie zrobił. Mało tego, on mi bardzo pomógł. Nadzwyczajny człowiek", przyznał Władysław Szpilman. Hosenfelda, który zmarł w 1952 r. w radzieckiej niewoli, prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 2007 roku. Dwa lata później, za sprawą Andrzeja Szpilmana, syna kompozytora, jerozolimski Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holocaustu Jad Waszem przyznał mu miano Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. W 2002 roku dramatyczną historię polskiego kompozytor poznał cały świat. Film Pianista w reżyserii Romana Polańskiego nagrodzony został aż trzema Oscarami, w tym za najlepszy film. W rolę Władysława Szpilmana wcielił się Adrien Brody, którego aktorski popis zapewnił mu właśnie tę prestiżową nagrodę. Trzecia statuetka Akademii Filmowej trafiła do Ronalda Harwooda za scenariusz, oparty na książce autorstwa Władysława Szpilmana. Władysław Szpilman oskarżony o współpracę z Gestapo Podczas niemieckiej okupacji Władysław Szpilman poznał Wierę Gran. Piosenkarka żydowskiego pochodzenia, określana często mianem polskiej Edith Piaf, występowała z pianistą w kawiarniach getta warszawskiego. Wizerunek jej został jednak w późniejszych latach nadszarpnięty. Wielokrotnie oskarżana o współpracę z Gestapo, sama o to samo pomówiła Władysława Szpilmana. Jej słowa przytoczone zostały w książce Oskarżona: Wiera Gran autorstwa Agaty Tuszyńskiej. Biografia artystki ujrzała światło dzienne w 2010 roku. "Wszystko to są kłamstwa wyssane z palca", podkreślał wówczas syn kompozytora Andrzej Szpilman. Sprawa rozstrzygnięta została w sądzie. Rodzina Władysława Szpilmana wygrała proces przeciwko autorce, jak i wydawnictwu, które zobowiązane były usunąć sporne fragmenty z kolejnych wydań książki. Wiera Gran w ostatnich latach swojego życia nie była w dobrej kondycji, co nie stanowiło z resztą tajemnicy. Była przekonana, że cały świat spiskuje przeciwko niej. Pomimo że w procesach sądowych została uniewinniona, nigdy nie zdołała całkowicie oczyścić się z podejrzeń o współpracę z Gestapo. Łatka zdrajczyni ciążyła nad nią przez całe życie. Być może jedną z osób, które nigdy nie uwierzyły w niewinność artystki, był Władysław Szpilman, który miał odmówić jej po wojnie dalszej współpracy w Polskim Radiu. Nie ma na to jednak dowodów. CZYTAJ TEŻ: Fryderyk Chopin, czyli najwybitniejszy polski kompozytor, którego życiorys skrywa mroczne tajemnice... Piosenkarka publicznie oskarżyła polskiego kompozytora o kolaborację z Niemcami tylko raz. "Był naprzeciwko, tuż przede mną, widziałam wyraźnie. Szpilman w czapce policjanta. Wywlekał kobiety za włosy. Chronił dłonie. Nigdy o tym nie mówiłam, nie chciałam mu szkodzić. Teraz chcę, żeby wiedział, że ja wiem", zacytowała słowa artystki z 1996 roku Agata Tuszyńska w swoim dziele. Zarzut pod adresem Władysława Szpilmana skandal wywołał dopiero, kiedy książka Oskarżona: Wiera Gran została wydana. Była ona jednak jedynym źródłem informacji o rzekomej współpracy kompozytora z Gestapo. Podczas późniejszego dochodzenia ustalono, że w żadnych innych dokumentach, archiwach czy też wspomnieniach nie znaleziono o tym nawet najmniejszej wzmianki. Tym samym pamięć po wybitnym polskim kompozytorze pozostała bez skazy. Władysław Szpilman zmarł 6 lipca 2000 roku. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim, a także Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski artysta pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Siedem lat później w Paryżu odeszła Wiera Gran. Odznaczona była Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".
Pierwsza transpłciowa polska posłanka. Jak wygląda życie Anny Grodzkiej?
Działaczka pojawiła się na kwietniowej inauguracji 14. edycji LGBT+ Film Festival
Polska działaczka społeczna, przedsiębiorczyni, pierwsza otwarcie transpłciowa posłanka. Anna Grodzka przez lata walczyła o prawa osób transpłciowych w Polsce. Jest współzałożycielką Fundacji Trans-Fuzja. W trakcie swojej aktywności politycznej oraz społecznej na co dzień mierzyła się z aktami nietolerancji, a wręcz nienawiści. To jej jednak nigdy nie zniechęciło. Z determinacją, siłą oraz pogodą ducha walczy o sprawiedliwość dla tych pominiętych przez społeczeństwo. Dziś ogranicza obecność w mediach, ma też kłopoty ze zdrowiem. Jak wygląda życie Anny Grodzkiej? Choć na dobre wycofała się z przestrzeni publicznej, ostatnio kilkukrotnie zrobiła wyjątek... Kim jest Anna Grodzka? Historia pierwszej otwarcie transpłciowej posłanki na Sejm „Było piękne letnie przedpołudnie. Miałam na sobie czarną spódnicę do połowy łydki, biały cienki żakiecik, biżuterię i sandałki na obcasie. W torebce dowód osobisty na nazwisko Anna Grodzka. Szłam ulicą Puławską, przeglądałam się w szybach wystaw sklepowych, pachniałam perfumami Angel Or Devil. Ktoś powiedział: przepraszam panią, bo chciał mnie wyminąć. Poczułam łzy pod powiekami. Nareszcie byłam kobietą, także dla innych”, mówiła w 2011 roku w wywiadzie dla VIVY!. Anna Grodzka wyznała, że po raz pierwszy poczuła się kobietą, gdy miała około 11 lat. Urodziła się 16 marca 1954 roku jako Krzysztof Bęgowski. Od końca lat 70. była w związku małżeńskim z kobietą. Na ukazanie światu swojego prawdziwego ja zdecydowała się dopiero, gdy jej syn osiągnął pełnoletność. Postanowiła tym samym przejść długi i kosztowny proces korekty płci. W 2007 roku wzięła rozwód, natomiast począwszy od 2010 roku proces ten oficjalnie został zakończony. Kluczowym operacjom Anna Grodzka poddała się w Bangkoku. CZYTAJ TAKŻE: Anna Samusionek i Paweł Burczyk byli małżeństwem jak z obrazka. Mało kto wiedział o ich miłości... Jest jedną z założycielek organizacji pozarządowej, działającej na rzecz ochrony praw oraz wsparcia osób transpłciowych. Fundacja Trans-Fuzja powstała w 2008 roku. Trzy lata później Anna Grodzka jako pierwsza otwarcie transpłciowa osoba w Polsce otrzymała mandat poselski. W 2011 roku została posłanką na Sejm VII kadencji z ramienia partii Ruch Palikota. Była wiceprzewodniczącą klubu poselskiego Ruchu Palikota, wiceprzewodniczącą Komisji Kultury i Środków Przekazu, członkinią sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, a także wiceprzewodniczącą Parlamentarnej Grupy Kobiet. W 2015 roku starała się o reelekcję, jednak bez skutku. Niedługo po tym tygodnik Polityka uznał Annę Grodzką za jedną z kilkunastu najlepszych posłów VII kadencji Sejmu. W 2019 roku bezskutecznie ubiegała się także o mandat do Parlamentu Europejskiego. Startowała z listy koalicji Lewica Razem. Anna Grodzka: jak dzisiaj wygląda jej życie? Problemy ze zdrowiem „Ja jestem teraz zwykłą emerytką. Ktoś może sobie wyobrażać, że mam jakąś poselską emeryturę – nie, mam zupełnie zwykłą, jaką wypracowałam w toku życia. A przez wiele lat byłam przedsiębiorcą i nierozważnie płaciłam minimalne składki. Teraz muszę spinać budżet z miesiąca na miesiąc”, wyznała Anna Grodzka. Nie tylko pierwsza otwarcie transpłciowa członkini parlamentu w Polsce, ale i Europie udzieliła Joannie Podgórskiej wywiadu dla tygodnika Polityka. Była posłanka opowiedziała w rozmowie, jak wygląda dzisiaj jej życie. Media dotarły też kilka lat temu do informacji, że Anna Grodzka ma stenozę kręgosłupa, czyli zwężenie kanału kręgowego. By uzbierać na zabieg ratujący zdrowie posłanki, dzięki Robertowi Biedroniowi założono specjalną zbiórkę. Szczodrość ludzi dobrej woli wystarczyła, by zebrać potrzebną kwotę. ZOBACZ TAKŻE: Zasłynęła rolą w Niani, żyje u boku 73-letniego reżysera... Jak potoczyły się losy Iwony Wszczołkównej? Anna Grodzka jeszcze kilka lat temu chciała powrócić do szerokiej aktywności politycznej, jaką prowadziła ponad sześć lat temu. Niestety, starania nie przyniosły skutku. Była posłanka przyznała, że czuje się wykluczona przez środowisko polskich polityków. Była posłanka próbowała zapisać się do partii Lewica Razem, funkcjonującej jeszcze wtedy pod nazwą Partia Razem. "Złożyłam deklarację o przyjęcie, ale nie dostałam odpowiedzi, olali mnie. Chyba dlatego, że byłabym wtedy jedyną osoba rozpoznawalną w tej partii. A do tego jeszcze dość charakterystyczną. (…) Miałam trochę żalu do Razem, ale szybko im darowałam", wyznała szczerze. Ostatecznie Anna Grodzka wstąpiła do Polskiej Partii Socjalistycznej. Anna Grodzka, wrzesień 2022 W ostatnich miesiącach na publicznych wydarzeniach zjawiła się kilkukrotnie! Była posłanka zrobiła wyjątek m.in. podczas gali wręczenia nagród Kampanii Przeciw Homofobii, gdzie otrzymała nagrodę specjalną. Wielu zmartwił widok Anny Grodzkiej, która podczas imprezy podpierała się laską. Okazuje się, że operację, na którą szczodrze zebrano pieniądze, wykonano za późno. "Zablokowanie nerwów w kręgosłupie. Nasi lekarze się specjalizują, więc jak boli kręgosłup, wysyłają do ortopedy. A powinni też do neurologa. Ortopedzi przez ponad dwa lata zalecali rehabilitację, a kiedy w końcu zrobiono mi operację, było już za późno" — wyznała na łamach "Newsweeka" w 2019 r. Od tamtej pory była posłanka porusza się o lasce. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Samantha Fox była naczelną seksbombą lat 80. Później podbiła branżę muzyczną i ułożyła życie z kobietą Swoją obecnością zaszczyciła również ostatnie wydarzenie w postaci inauguracji 14. edycji LGBT+ Film Festival, która miała miejsce w kwietniu 2023 roku. Na zdjęciach widać, że problemy zdrowotne nadal bardzo mocno jej doskwierają — była posłanka również tutaj musiała wspomagać się laską. Życzymy pani Annie dużo sił i wszystko dobrego! Anna Grodzka, Warszawa, 14.04.2023, 14. Festiwal Filmów LGBT Wywiad z Anną Grodzką z 2011 roku - archiwum VIVY! Poniżej prezentujemy zapis rozmowy Anny Grodzkiej i Krystyny Pytlakowskiej. Wywiad ukazał się w VIVIE! w 2011 roku. Krystyna Pytlakowska: Jak to było, kiedy pierwszy raz wyszła Pani z domu jako pełnoprawna kobieta? Anna Grodzka: Było piękne letnie przedpołudnie. Miałam na sobie czarną spódnicę do połowy łydki, biały cienki żakiecik, biżuterię i sandałki na obcasie. W torebce dowód osobisty na nazwisko „Anna Grodzka”. Szłam ulicą Puławską, przeglądałam się w szybach wystaw sklepowych, pachniałam perfumami Angel Or Devil. Ktoś powiedział: „Przepraszam panią”, bo chciał mnie wyminąć. Poczułam łzy pod powiekami. Nareszcie byłam kobietą, także dla innych. – Kiedy odkryła Pani, że urodziła się nie w swojej skórze? Miałam 11, może 12 lat. Pisałam pamiętnik z najskrytszymi myślami i na tym zeszycie nagle, niespodziewanie napisałam imię „Ania”. I rzeczywiście poczułam, że jestem Anią. Że jestem dziewczynką. – Przestraszyła się Pani? Chyba tak, bo schowałam ten pamiętnik pod obluzowaną deskę w szafie, a z nim wsadziłam do szafy Anię. Pamiętam, że zrobiło mi się wtedy smutno, jakby odszedł ktoś bliski. Ten smutek towarzyszył mi przez większość życia. Nasilał się, kiedy obniżał mi się głos, rozrastałam się w klacie i robiłam się coraz większa. Potem był to smutek pomieszany ze złością. Wszyscy mówili do mnie „chłopcze”, używali mojego męskiego imienia „Krzysztof”. Byłam wyższa o głowę od chłopaków w klasie, ale nie umiałam się z nimi zintegrować. Mnie nie interesowała rywalizacja, byłam daleka od chłopięcej agresji. Mało tego, nie umiałam sobie radzić z agresją kolegów. – Drwili z Pani? Tak. Przezywali mnie „babski król”, czasem używali słowa „pedał”. – Myślała Pani, że jest gejem? Nie, bo takie słowo wówczas nie istniało. A nawet wtedy, kiedy zakochałam się w koledze, z mojego punktu widzenia wszystko było w porządku, bo przecież uważałam siebie za dziewczynę. Tylko on o tym nie wiedział. – Próbowała Pani nawiązać z nim erotyczny kontakt? Erotyczny? Nie. Ja nie chciałam seksu, pragnęłam bliskości, przytulenia się. Ale on się przestraszył i dostałam kosza. Miałam wtedy 17 lat. – Nie przyznała mu się Pani? Nie. Nie zrozumiałby. Najtrudniejsze momenty to powiedzieć rodzicom, przyjaciołom, dziecku. – I zdecydować się na operację? To jest bardzo trudne. Wielu transseksualistów decyduje się na operacyjną zmianę płci dopiero koło czterdziestki. Tak długo muszą dojrzewać do tej decyzji. A wielu w ogóle nie poddaje się operacji. Nadal żyją w swojej dwoistości – w rozdźwięku między ciałem a psychiką. – Czytałam niedawno wstrząsająco szczegółowy opis operacji zmiany płci. Odcinanie penisa i jąder, formowanie z nich waginy. Niepewność, czy się uda. Ból, lęk przed okaleczeniem… To wszystko prawda, lecz potem… Budzisz się z narkozy i ogarnia cię euforia. Całe życie myślałam, że muszę to zrobić. I zrobiłam. Byłam zmęczona, obolała, ale mój smutek i strach gdzieś się ulotniły. W szafce nocnej obok łóżka miałam szminkę i lakier. Pomalowałam usta. Spojrzałam w lusterko. Boże… Ja naprawdę jestem już kobietą. Mogę żyć w zgodzie ze sobą. Efekt operacji spełnił moje oczekiwania. Ale nie chcę mówić o szczegółach. Miałyśmy rozmawiać o uczuciach, a nie o odcinaniu penisa. – Powiedziała Pani kiedyś mamie: „Jestem dziewczynką!”? Nie, chociaż ona się domyślała. Nie umiałyśmy zresztą nazwać tego zjawiska. Były lata 60., nikt o takich sprawach nie mówił. Kiedy miałam osiem, dziewięć lat, mama mnie namawiała: „Idź do chłopaków bawić się”. „No dobra, myślałam, nie mam wyjścia, nie chcę jej martwić, muszę być chłopakiem”. A potem, gdy już schowałam „Anię” do szafy, to ukryłam ją również przed mamą. – Ale przebierała się Pani po cichu w dziewczęce ciuszki? Nawet się nie przebierałam, chciałam mieć tylko swoje symbole kobiecości. Podkradałam więc mamie kosmetyki, zużyty puder czy pomadkę i chowałam do skrytki. Miałam swoje lalki. Kilka razy wzięłam lalkę do szkoły, co skończyło się przykrym pobiciem. Mama próbowała dociekać, dlaczego unikam szkoły, dlaczego dochodzi tam do różnych spięć, dlaczego wracam zapłakana. Nie czułam się odrzucana czy potępiana przez nią. Ona była po prostu zmartwiona. A ojciec w ogóle nic nie podejrzewał. – Pani była ich jedynym dzieckiem? Jedynym, adoptowanym. O czym dowiedziałam się, będąc już dorosłą. Chciałam zmienić płeć prawną, a proces korekty płci trzeba przeprowadzać poprzez sąd. Musiałam złożyć pełny akt urodzenia. Poszłam wziąć dokument i zobaczyłam, że był wystawiony 18 lat po moim urodzeniu. Naprowadził mnie na ślad mojego pochodzenia. Widniało tam też nazwisko mojej biologicznej matki i adres, pod którym mieszkała pięćdziesiąt parę lat temu. Moi rodzice już nie żyli, a ja weszłam jakby w drugie życie. Pojechałam na Podlasie, odnalazłam moją mamę, jeszcze jako mężczyzna. Okazało się, że mam trzy młodsze siostry. To im pierwszym powiedziałam o moim transseksualizmie. Mamie potem. Ale w pełni mnie zaakceptowała jako córkę pierworodną. Szybko nawiązałyśmy bardzo bliską więź emocjonalną. Myślę, że było jej ciężko żyć ze świadomością, że nie wiadomo co stało się z jej dzieckiem. Jest dobrą, uczuciową osobą. Oddała mnie do adopcji, bo w tamtych czasach nie mogła wrócić na wieś z nieślubnym dzieckiem. Ludzie transseksualni często zmieniają środowisko, uciekają, chowają się, zrywają korzenie z rodziną. Nie mają odwagi, by po skorygowaniu płci żyć wśród tych samych ludzi. Natomiast ze mną było odwrotnie. Ja zyskałam rodzinę, nie ukrywałam się. – To odwaga? Nie wiem, może głupota? Ja chcę z otwartą przyłbicą działać na rzecz poprawy sytuacji osób transseksualnych. Nie mogę ukrywać więc mojej transseksualności. Założyłam przecież Fundację „Trans-fuzja” dla osób takich jak ja, prowadzę grupy wsparcia. – Kiedy zobaczyłam Panią w dniu wyborów w telewizji, obok Janusza Palikota, niewiele o Pani wiedziałam. Pomyślałam: fajna kobieta, z poczuciem humoru, z uśmiechem, z energią. Silna. Mogłabym więc być sobie taką kobitką, fajną, dużą, 187 centymetrów wzrostu i sto ileś kilo wagi. Jako taka kobieta funkcjonowałam, zanim stałam się znana, i było dobrze. To dzisiaj, po wyborach, sytuacja się zmieniła. To mnie męczy. Chcę działać, a nie być celebrytką. Ściganą, podglądaną. Niedawno zadzwoniła dziennikarka z tabloidu: „Mamy pani zdjęcia z mężczyzną. Całujecie się”. Okazało się, że z ukrycia sfotografowano mnie z synem. Nie chcę, żeby on był w to zamieszany, żeby cierpiała moja rodzina. – Trudno było się przyznać synowi? Bardzo. Podsunęłam mu film o transseksualiście. Obejrzał, spodobał mu się. „Widzisz, powiedziałam, ja też jestem kimś takim”. A potem wszystko wyjaśniłam mu szczegółowo w liście. – I co? I mówi do mnie „Aniu”. Lub „Dede”, jak kiedyś. Kocha mnie. Traktuje mnie z szacunkiem, co dla mnie jest bardzo ważne. Dwa lata temu kupił mi perfumy. To był znak, że zaakceptował. – To wielkie szczęście, bo najczęściej rodzina nie jest w stanie zaakceptować inności. Są nawet rodzice, którzy wyrzucają takie osoby z domu albo zniewalają, uniemożliwiają im odnalezienie siebie. Dla mojej matki adopcyjnej problemem nie było to, że jestem inna, tylko że ludzie mogą mnie skrzywdzić. Chciała, żebym uniknęła tego bólu. Przy czym nie mówiliśmy wtedy, 40 lat temu, o zmianie płci, tylko o tym, że ja się źle czuję w swojej skórze. Wielokrotnie prowokowałam ją do takich rozmów. Załamywała ręce: „Nie wygłupiaj się! Przecież ludzie cię nie zaakceptują”, kiedy naciskałam, żeby kupiła mi koronkową bluzeczkę. – Kiedy powiedziała Pani żonie? A może wcześniej sama się domyśliła? Nie, chociaż zastanawiało ją, że golę sobie ręce. Nie chciałam być taka owłosiona. Powiedziałam jej, gdy postawiono mi diagnozę. W połowie lat 80. profesorowie Stanisław Dulko i Kazimierz Imieliński otworzyli ośrodek leczenia transseksualizmu. Pojechałam tam. Po dwóch latach badań i testów orzekli: „To transseksualizm. Można zmienić płeć”. Wtedy pierwszy raz poczułam, że moje życie nie musi być takie beznadziejne, że mogę się ujawnić. Wtedy zaczęłam kupować kosmetyki i wkładać damskie stroje. Chodziłam w nich po domu, gdy nikogo nie było. Wychodziłam nocami na ulicę ubrana jak kobieta. Powiedziałam kilku przyjaciołom. No i żonie. – Szok? Tak. Poczuła się oszukana. „Czemu mi nie powiedziałeś?”. „Jak mogłam ci powiedzieć? Nie byłabyś już ze mną”. Nie chciałam jej utracić, obiecałam wtedy, że już nie poruszę tej sprawy. Będę mężczyzną, postaram się tę kobietę, która jest we mnie, unicestwić. Będziemy żyli jak normalne małżeństwo. I zamierzałam dotrzymać słowa. Przez wiele lat chowałam tę kobietę głęboko, w umownej szafie. Ale kiedy wykryto u mnie raka nerki i wyszłam po operacji ze szpitala, poczułam że już dłużej nie umiem zabijać tego, co czuję. Mam tylko jedno życie. – Podjęła Pani decyzję o operacji w obliczu ostateczności? Tak. – Rozwiedliście się w 2007 roku? I od razu się Pani wyprowadziła? Jeszcze nie, jeszcze mieszkaliśmy razem. Niestety, żona nie mogła zaakceptować mojego transseksualizmu. Wcale się jej nie dziwię. Szukaliśmy kompromisu, ale on był oczywiście niemożliwy. – Transseksualiści M-K umieją kochać kobiety, tak jak mężczyźni? Na pewno umieją kochać. Ja bardzo kochałam swoją żonę. Orientacja seksualna i tożsamość płciowa nie powinny być ze sobą kojarzone. To zupełnie coś innego. Genitalia to nie płeć, płeć jest w głowie. Niektórzy pytają też, czy jestem biseksualna. To nie jest dobre pytanie. Mogłabym kochać mężczyznę, mogłabym kochać kobietę. Właściwie nie mam orientacji seksualnej. W ogóle seksualność u mnie jest na dalekim planie. Znam wiele takich przypadków, kiedy miłość u transseksualistów jest tak wielka, że zmiana płci nic nie zmienia. Muszą się rozstać pod względem formalnoprawnym, ale często się zdarza, że zostają razem. Nawet dzieci razem wychowują. Chociaż już tylko jedno z rodziców dostaje prawa do nich. To bardzo skomplikowane. Bo kim ja jestem dla swojego syna? Matką czy ojcem? Matką nie, bo on ma przecież matkę. Ojcem też trudno mnie nazwać, chociaż go spłodziłam. Na pewno jestem rodzicem, ale polskie prawo rodzinne mówi o matce i ojcu w razie jakiegokolwiek sporu. Dlatego tak walczę o związki partnerskie, bo trzeba to wszystko wyprostować. – Zastanawiam, się dlaczego Pani się ożeniła, wiedząc, że nie jest mężczyzną? Myślałam, że nie ma innej opcji. Weszłam w to podwójne życie z premedytacją. Sądziłam, że już tak zostanie: Będę kobietą w męskim ciele. Ożeniłam się, urodził się nam syn, cieszyliśmy się nim oboje. Byłam dobrym aktorem. Nauczyłam się tego już w szkole średniej, umiałam zachowywać się jak chłopak i jakoś sobie z tym radziłam. Ale to była straszna rola. – Nienawidziła Pani swojego penisa? Był dla mnie kłopotem. Nienawiść to za duże słowo. Dwadzieścia lat temu, kiedy domagałam się lekarskiej diagnozy, wszyscy naciągaliśmy rzeczywistość do teorii. By uzyskać akceptację lekarską o zmianie płci, trzeba było nienawidzić penisa. Są tacy ludzie, którzy nawet obcięli go sobie. Ale są i osoby, które nie czują nienawiści do swoich genitaliów. Ich operacyjna zmiana dotyczy tylko zewnętrzności. Dla większości transseksualistów najważniejsza jest zmiana społeczna, czyli relacji swoich z otoczeniem. Bo czują się, jakby byli podwójni. Niedopasowani. I ja też tak się czułam. – Miała Pani depresję? Myśli samobójcze? Nie jestem typem samobójcy, chociaż cierpienie transów jest niewyobrażalne. Przeżywałam głębokie stany depresyjne. Zniechęcenie do życia, złość, że nie jestem kobietą. Zazdrościłam żonie, że może być sobą, że mogła urodzić dziecko. Tak naprawdę wybuchy złości, gniewu i płacz z bezsilności wywoływała u mnie ta zazdrość. Kiedy widziałam na ulicy zwykłą kobietę, nie modelkę czy piękność, ale dużą, przy kości, w średnim wieku, zaciskałam pięści: Ona może być kobietą, a ja nie?! – Dlaczego poszła Pani studiować psychologię kliniczną? Żeby pomóc sobie samej? Kiedy miałam 18 lat, zgłosiłam się do profesora Lwa Starowicza, żeby się dowiedzieć, czy jestem transseksualistą. Diagnozy nie postawił, ale skierował mnie do takiej grupy ludzi, niezmiernie interesujących i rozpatrujących życie od strony psychologii. To mnie zafascynowało, postanowiłam kontynuować naukę w tym kierunku. – Osoby takie jak Pani są skazane na osamotnienie psychiczne? Nie czułam się samotna. Miałam piękną, wspaniałą miłość. Moje życie emocjonalne było cudowne. Przecież problem płciowy nie dotyczył całego mojego życia. Czułam się samotna tylko z pewną sferą swoich niepokojów. A transseksualność popychała mnie w kierunku bardzo ciężkiej pracy, żeby zapomnieć o tym problemie. Spełniałam się. Miałam osiągnięcia zawodowe, sukcesy. – Jest Pani nadal wydawcą i producentem filmowo-telewizyjnym? Jestem, tylko muszę odnaleźć się w życiu zawodowym na nowo. Dawni znajomi nie wiedzą, jak zareagować, gdy dzwonię. Są zażenowani. Ale teraz czekają mnie nowe wyzwania w sejmie. I o nich myślę, a nie o tym, co straciłam. – Życie kobiety jest trudniejsze niż życie mężczyzny? Zawodowo pewnie było mi łatwiej jako Krzysztofowi, ale zalety bycia kobietą równoważą te trudności. Wielką przyjemność mi sprawił sposób, w jaki traktują mnie mężczyźni. Przepuszczanie w drzwiach, czasami zaczepki. Bywa to zabawne. Wjechałam zimą na krawężnik i trochę naderwał mi się zderzak. Podbiega dwóch mężczyzn: „O, to my pani pomożemy”. Klęcząc, podwiązali czymś ten zderzak. Gdy skończyli, zanim zdążyłam im podziękować, musiałam wysłuchać długiego wykładu, jak należy jeździć samochodem, a czego robić nie wolno. Gdy już poszli, pomyślałam, że jakbym była facetem, to żaden z nich nie zaoferowałby mi pomocy. A po drugie, nie ośmieliłby pouczać mnie. To jest różnica, jaką dostrzegam między byciem mężczyzną a byciem kobietą. Chociaż jako kobieta mam wiele kompleksów. Byłam przystojnym facetem… – Są mężczyźni, którzy uwielbiają takie kobiety jak Pani, o dużych gabarytach. To mnie pociesza (śmiech). – Czy jest Pani z kimś w związku? (Chwila milczenia). Nie. Ale wolałabym być. Tylko to nie jest łatwe. Nie muszę zaraz wychodzić za mąż. Mam prawie 60 lat, po co mi małżeństwo? Ale chciałabym mieć związek z kimś, kto stanie mi się bliski, a ja będę bliska jemu. – Może Pani kocha jeszcze swoją żonę? Tak. Ale ona nie chce już mieć ze mną nic do czynienia. Unika kontaktów. Pewnie gdzieś tam się jeszcze spotkamy, przypadkiem. – Będziecie mieć wspólne wnuki. Może jak przeczyta ten wywiad, coś zrozumie. Ona czyta różne bzdury i paszkwile na mnie. Ja staram się nimi nie przejmować. Ale ona… – Nie byłoby paszkwili, gdyby nie weszła Pani w politykę i nie została najbardziej znaną posłanką. No tak, Janusz Palikot dostał największą ilość głosów, a ja zaraz po nim. Transseksualistka! Jednak wiele się w Polsce zmieniło. – Jest Pani dumna z tego? Oczywiście, przypisuję to swoim zaletom osobistym i przymiotom (śmiech). – Jest Pani kimś, kto łamie tabu. Trochę jak małpka w cyrku, na zasadzie inności. I dowodem na tolerancję. Usiłują ze mnie zrobić małpkę w cyrku, a ja usiłuję się nie dać. Czasami jak mam gorszy humor, myślę sobie: Cholera, przecież oni po prostu jeżdżą sobie po mnie i nie ma jak się obronić. Ale z drugiej strony dostaję tyle ciepłych słów. Od obcych i od przyjaciół, słów miłości, wsparcia i przyjaźni. Gdyby nie one, nie wiem, czy byłabym w stanie to wszystko znieść. Nie mogę być pewna, że dam radę. A może dam? Przecież nie byłam idiotką, wiedziałam, co robię w momencie, kiedy się na to decydowałam. Moje oczekiwania przerosło poparcie i ta popularność, która tak nagle wybuchła. – Pani Aniu, co będzie dalej? Jestem oszołomiona, nie mam pojęcia, co będzie dalej. Chciałabym mieć jeszcze i wielką miłość, i chciałabym zrobić w sejmie coś dobrego. To, że się tu znalazłam, to też przypadek, przecież nie zmierzałam do sejmu. Zostałam jakby do niego przez Janusza Palikota zaproszona, a teraz myślę, że to dobra droga. Moje życie jest pełne zbiegów okoliczności. – Było warto przejść przez to wszystko? Mimo wszystko było, chociaż moje życie w pewnym sensie zostało zniszczone. Przekreśliłam moje małżeństwo, ale odzyskałam tożsamość. Czasem mi się wydaje, że największą moją zaletą jest uroda (śmiech). I to, że należę do ludzi normalnych. Anna Grodzka w sesji zdjęciowej VIVY! z 2011 roku:
Niezwykły talent, wspaniała charyzma... Jej życie przerwała potworna choroba. Kim była Kasia Markiewicz?
„Najważniejsze jest, by cieszyć się każdym dniem”
W pierwszej chwili wszyscy myśleli, że chce po prostu zaistnieć w muzycznym show. Gdy Kasia Markiewicz wyszła na scenę czwartej edycji „The Voice of Poland” w 2014 roku, była mocno zestresowana. Nie zaśpiewała czysto flagowego przeboju Ozzy'ego Osbourne'a o wymownym tytule „Dreamer”. A jednak sprawiła, że swój fotel w ostatniej chwili odwróciła Justyna Steczkowska. Sama nie wiedziała, dlaczego to zrobiła. Ale dzięki jej reakcji cała Polska poznała przejmującą historię 38-latki. Okazało się, że Kasia Markiewicz zmaga się z rakiem szyjki macicy. Dramatyczną diagnozę usłyszała dwa lata wcześniej. Nie miała wiele czasu. Mimo osobistej tragedii korzystała z każdej danej jej chwili. Do końca. Przypominamy chwytającą za serce historię Kasi Markiewicz, która odeszła jedenaście lat temu. Prosiła kobiety tylko o jedno... [Ostatnia odświeżenie na Viva.pl: 23.03.2025 rok] Kasia Markiewicz — niezwykle utalentowana uczestniczka The Voice of Poland Katarzyna Markiewicz, polska wokalistka i autorka tekstów, urodziła się 17 kwietnia 1976 roku. Śpiewać zaczęła już w szkole podstawowej. Współtworzyła polski zespół nowej fali — One Million Bulgarians, z którym nagrała dwa albumy studyjne. Na płycie kapeli z 2003 roku, Bezrobocie, wystąpiła gościnnie. Dużo większy wkład twórczy miała natomiast w krążek Rocklad Jazzdy z 2006 roku. Prowadziła także imprezy karaoke w wielu warszawskich klubach. W grudniu 2012 roku zdiagnozowano u niej raka szyjki macicy. „Przypadkiem. Przez pół roku byłam leczona na pęcherz. Dopiero potem wyszło, że to rak. Złośliwy i bardzo nietypowy, bo odporny na wszelkiego rodzaju leczenie, chemię też”, zwierzyła się tuż przed swoją śmiercią w rozmowie z Onetem. Potworna choroba uświadomiła jej, że trzeba czerpać z życia garściami i niczego nie można odkładać na później. W 2014 roku wzięła udział w talent show „The Voice of Poland”. Na Przesłuchaniach w ciemno wykonała przebój Ozzy'ego Osbourne'a o wymownym tytule „Dreamer”. Mimo nieczystości, fotel w ostatniej chwili odwróciła Justyna Steczkowska i to do jej drużyny trafiła Kasia Markiewicz. Artystka nie ukrywała jednak, że była to spontaniczna decyzja. CZYTAJ TAKŻE: Co dziś robi Piotr Galiński? Właśnie kończy 64 lata, trzynaście lat temu zniknął z Tańca z gwiazdami „Przeczysz wszystkiemu temu, czego wymagam od wokalisty”, podkreśliła. „Ale dlaczego to zrobiłam? Powiem Ci, że nie wiem. Czasem działają różne magiczne stwory, które powodują, że coś robisz ponad to, co tak naprawdę się dzieje w realu. Po prostu to jest ten jeden moment. I teraz być może też chciałabym pokazać państwu wszystkim, że chcę być Twoim nauczycielem i że jestem w stanie w ciągu niedługiego czasu, bo dużo czasu nie mamy, spowodować, że Ty będziesz lepszą wokalistką”, podkreśliła artystka. Marek Piekarczyk również uwagę, że wykonanie przeboju Ozzy'ego Osbourne'a było „rozpaczliwe”. „Może dlatego, że jest mi bardzo bliska a no ja jestem w takim, powiedzmy – delikatnie mówiąc – rozpaczliwym momencie mojego życia. To są emocje, które chciałam przekazać. I cieszę się, że tak mówisz, bo to znaczy, że mi się udało”, zwierzyła się na wizji. Po pytaniu Justyny Steczkowskiej ujawniła, że choruje na raka i że przerwała leczenie... Wszyscy trenerzy nie potrafili powstrzymać łez. Zaś mentorka Kasi Markiewicz podbiegła do niej i mocno ją przytuliła. „Zostało mi już niewiele czasu, trzeba więc cieszyć się z tego, co jest i wreszcie zacząć spełniać swoje marzenia. Wiele osób już wcześniej namawiało mnie, bym spróbowała swoich sił w jakimś talent show. W końcu stwierdziłam, że czemu nie”, opowiadała. To właśnie wtedy usłyszała o niej cała Polska. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Kasia Markiewicz o śmiertelnej chorobie i sensie życia Po czterech różnych, nieskutecznych chemioterapiach pogodziła się z faktem, że nie ma sensu dalej walczyć. Podjęła wtedy decyzję o przerwaniu kuracji. Po ostatniej chemii poddała się jednak jeszcze badaniom. „Kaśka, czy ty k...a zawsze musisz mieć rację”, powiedział jej lekarz, kiedy zadzwonił z wynikami. Wokalistka opowiedziała o pamiętnej dla niej rozmowie telefonicznej tygodnikowi Wysokie Obcasy. „Oboje wiedzieliśmy, że nie ma już szans, żeby cokolwiek zadziałało. Ta chemia pioruńsko mnie osłabiała. Jestem przekonana, że odebrała mi przynajmniej kilka miesięcy życia, a raka w ogóle nie ruszyła. Czułam całą sobą, że chcę mieć już święty spokój”. Kasia Markiewicz doskonale wiedziała, czego chciała od życia. Zamartwianie się nad swoim losem w ostatnich chwilach nie wchodziło w grę. Kilka tygodni przed śmiercią udzieliła szczerego wywiadu dla Onetu. Opowiedziała wtedy, czego nauczyła ją choroba. „Pozbyłam się kompleksów, przestałam planować, poczułam się wolna. Teraz najważniejsze jest, by cieszyć się każdym dniem. I robię to. Cieszę się każdym dniem, który spędzam z rodziną, z przyjaciółmi, kiedy mogę zrobić i doświadczyć czegoś nowego”. Wokalistka na każdym kroku starała się wpajać innym, że trzeba żyć chwilą. Sama dobrze wiedziała, że często się o tym zapomina. Wielu wpada w pułapkę gonitwy przez życie i z klapkami na oczach mija się z jego sensem. Dopiero silny i wyraźny bodziec potrafi przywrócić im właściwą perspektywę. „Ważni są ludzie, ważne są chwile i przeżycia. Przez całe życie, nie wiadomo po co, gonimy za pieniędzmi, a szkoda nam wydać dwóch stówek na przyjemności. Trzeba pozwalać sobie na przyjemności i doceniać ludzi, którzy są dookoła i którzy sprawiają, że życie jest bardziej kolorowe”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tomasz Szczepanik z grupy Pectus uciekł sprzed ołtarza. Potem przy żonie walczył o życie Kasia Markiewicz zmarła 23 marca 2014 roku. Po tym, jak odeszła, wyemitowano specjalny odcinek „The Voice of Poland”, w którym trenerzy i młodzi wykonawcy uczcili jej pamięć i oddali hołd. Justyna Steczkowska wraz z Michałem Sobierajskim, swoim podopiecznym, w przejmujący sposób zaśpiewali piękny utwór „Wracam do domu” – dla wielu fanów najpiękniejszy z jej repertuaru. Na widowni zasiedli synowie tej dzielnej wojowniczki, Kasi Markiewicz. Pół roku po jej odejściu pod nagraniem z „Przesłuchań w ciemno” w serwisie Youtube komentarz zamieściła najbliższa jej osoba, Pani Izabela. „Minęło pół roku od śmierci mojej córki, chciałabym wszystkim bardzo podziękować za wszystko, co dobre. Pozdrawiam Mama Kasi”, podkreśliła. Mija właśnie jedenaście lat od śmierci tej niezapomnianej artystki... Kasia Markiewicz w programie The Voice of Poland
Kiedyś był największą gwiazdą, dziś wzbudza kontrowersje. O tej miłości mówiła cała Polska!
Tak potoczyły się losy Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty
W tę historię aż trudno uwierzyć... To była prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia! Jarosław Jakimowicz i Joanna Sarapata poznali się we wrześniu 1998 roku, a zaledwie trzy miesiące później... wzięli ślub. Bajkowa miłość niestety nie zakończyła się happy endem. Dlaczego? Jak prezenter i artystka się poznali? Co ich poróżniło? Oto niezwykła historia miłości Joanny Sarapaty i Jarosława Jakimowicza. View Ediplayer on the source website Jarosław Jakimowicz i Joanna Sarapata - niezwykła historia miłości, poznanie, ślub Aktor i malarka zaraz po swoim ślubie w grudniu 1998 roku udzielili VIVIE! ekskluzywnego wywiadu, w którym zdradzili nieprawdopodobną historię swojej miłości. Para poznała się podczas wernisażu w Warszawie. Jednak już kilka miesięcy przed pierwszym spotkaniem oboje czuli, że są dla siebie pisani. "Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcie Jarka w jakiejś gazecie, zaraz zadzwoniłam do znajomej dziennikarki i zapytałam, kto to jest. Usłyszałam tylko, że kocha się w nim pół Polski i nie mam żadnych szans. Wyrzuciłam więc gazetę do kosza, a zdjęcie z pamięci. Aż do momentu, kiedy spotkałam go na imprezie w jednej z warszawskich galerii", mówiła Joanna Sarapata. Malarka wspominała, że czuła wtedy złość. Nie chciała zaprzątać sobie głowy mężczyzną, za którym ogląda się połowa kobiet w kraju. Jednak nie była w stanie stłumić swoich uczuć. "Byłam wściekła, że w facecie, który mi się podoba, tyle innych kobiet się kocha". Zdjęcie ze wspólnej sesji zdjęciowej Joanny Sarapaty i Jarosława Jakimowicza dla VIVY! z 1998 roku: Jarosław Jakimowicz czuł dokładnie to samo. Wydawałoby się, że parę trafiła strzała Amora. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Joanna Sarapata po raz pierwszy ujrzała swojego przyszłego męża, aktor podziwiał zdjęcie malarki. "Kiedy przeglądałem jedno z pism, zobaczyłem tam jej zdjęcie i poczułem to coś, czego nie umiem nawet nazwać. Zrobiła na mnie silne wrażenie. Za jakiś czas poczułem, że muszę jeszcze raz zobaczyć jej zdjęcie. Dla przypomnienia tego niesamowitego uczucia, którego doznałem. Za kilka miesięcy idę na jakąś imprezę i przeżywam szok: ona tam jest! Wiedziałem, że to był znak", wspominał z kolei Jarosław Jakimowicz. Pomimo, że oboje poczuli wtedy, że los próbuje ich połączyć, nie zareagowali. Na następną okazję nie musieli jednak długo czekać. Spotkali się ponownie podczas castingu do reklamy. "Musiałem znaleźć Francuzkę do reklamy. Najczęściej nie uczestniczę w castingach, ale tym razem pojechałem", mówił dwie dekady temu aktor. Okazało się, że wzięła w nim udział Joanna Sarapata, której pierwszym mężem był Francuz. "Choć źle się czułam, postanowiłam, że nie mogę dać tego po sobie poznać, bo on tam jest. Robiłam wszystko, żeby podobać się właśnie jemu i zupełnie nie myślałam o tej reklamie", wyznała malarka. Trzy miesiące później byli już małżeństwem! Natomiast w 2000 roku na świat przyszedł ich syn, Jovan. Czytaj także: Alicja Resich i Stanisław Modliński: doczekali się dwójki dzieci, rozstali się w przyjaźni Joanna Sarapata o byłym mężu, Jarosławie Jakimowiczu. Rozwód Niestety, ich miłość, choć od pierwszego wejrzenia, nie przetrwała próby czasu. Para zamieszkała wraz z synem w Hiszpanii, jednak Jarosław Jakimowicz oczekiwał od życia czegoś innego. Aktor nudził się za granicą, co chwila szukał okazji, żeby wracać do Polski. Kiedy jego żona malowała i spełniała się zawodowo, on nie potrafił znaleźć sobie zajęcia. W rodzimym kraju miał natomiast rodzinę, wszystkich znajomych oraz możliwość pracy. Po kilku latach okazało się, że Jakimowicz spędza więcej czasu w Polsce, niż ze swoją żoną i synem w Hiszpanii. Przez długi czas małżeństwo tkwiło w związku bez przyszłości. Ich uczucie zgasło równie szybko, jak się pojawiła. Podczas jednego z samotnych pobytów w Polsce Jarosław Jakimowicz poznał Joannę Gołaszewską. W 2004 roku na świat przyszedł ich syn, Jeremiasz. Nie wiadomo, dlaczego Sarapata i Jakimowicz trwali w związku, który przez tak długi czas był fikcją. Rozwiedli się dopiero w 2010 roku. Choć z początku wydawało się, że para nie rozstała się w dobrej atmosferze, Joanna Sarapata wyznała później, że nie trzyma urazy. "Nie kłócę się ani z pierwszym, ani drugim mężem, z nikim. Uważam, że to jest rodzina, a ona jest podstawą w naszym życiu i nie widzę powodu, abyśmy się nie lubili czy nie szanowali", powiedziała w rozmowie z Faktem. W rozmowie z Super Expressem zapewniała, że mimo rozstania wciąż mają dobre relacje. „Jarek pamięta o naszych świętach. Zawsze sobie składamy życzenia, jak nie telefonicznie, to sms-owo. W święta też życzymy sobie wszystkiego najlepszego. Jest tak, jak w rodzinie być powinno”, zdradziła Joanna Sarapata. Dopiero w czasie pandemii artystka wyznała, że wybaczenie partnerowi zdrady trwało długi czas. Czas, w którym musiała wspierać się lekami. „Jak już zaczęłam się z tym wszystkim godzić, dowiedziałam się, że mój mąż ma dziecko z inną kobietą, i na abarot zaczęłam brać Prozak. Rozpoczęło się życie w obłokach, bo ten lek powoduje, by nie myśleć, by zapomnieć. To był bardzo trudny czas dla mnie”, tłumaczyła Joanna Sarapata w rozmowie z Plejadą. Artystka nie jest także zaskoczona kontrowersjami, jakie wzbudza wokół swojej osoby Jarosław Jakimowicz. „Jarek zawsze był prowokatorem. Często miał inne zdanie niż jego znajomi (...). Ale był bardzo pomocny, więc ludzie go lubili. Nie wiem, jaki jest teraz, ale ludzie się zmieniają. Więc gdy ktoś mnie pyta, jak mogłam kiedyś związać się z Jarkiem, to odpowiadam, że on kiedyś był inny i ja byłam inna”, mówiła w rozmowie z Super Expressem. Warto przypomnieć, że medialna aktywność prezentera od długiego czasu analizowana jest przez Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, a ostatnio były mąż Joanny Sarapaty został nawet podany do sądu. Sprawdź także: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Oto historia miłości Ewy Kuryło i Piotra Pręgowskiego Syn Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty. Kim jest Jovan? Dziś artystka skupia się na szczęściu swoim i swoich dzieci. Owoc związku z Jarosławem Jakimowiczem – syn Jovan – jest już dorosły. Młodego mężczyznę i jego ojca diametralnie różnią poglądy. Student politologii w Londynie popierał w wyborach prezydenckich Rafała Trzaskowskiego, a kilka miesięcy później wspierał Marsze Kobiet. Jak na to reaguje ojciec Jovana, który na co dzień pracuje w Telewizji Polskiej i nie kryje się ze swoimi odmiennymi poglądami? „On jest dorosły, niezależny. Ma swoje życie do przeżycia. To mądry chłopak”, odpowiadał Jarosław Jakimowicz pewnemu internaucie. To miłe, że panowie dogadują się ponad różnicami światopoglądowymi. Sprawdź również: Grzegorz Świątkiewicz był trzecim i ostatnim mężem Katarzyny Dowbor. Dlaczego ich związek nie przetrwał? Joanna Sarapata, 2021
Te potrawy poprawią Ci humor w każdej sytuacji!
Ponure zimowe miesiące to czas kiedy potrzebujemy dużo przyjemności, żeby poprawić sobie nastrój. Czasami wystarczy dobre jedzenie, muzyka, czy książka, żeby poczuć się lepiej. Ale co gotować? Co przygotować najbliższym, żeby poprawić im humor i wprowadzić do życia optymistyczną nutę. Zobaczcie potrawy, które zawsze poprawią Wam i Waszym bliskim nastrój. Warto ich skosztować nie tylko zimą. CZYTAJ TAKŻE: Pyszne i nietuczące? Wypróbuj te ciasteczka owsiane! Potrawy, które poprawią humor - krewetki na maśle z chili i białym winem Potrzebne składniki: 250 g krewetek 1 ząbek czosnku 1 papryczka chili 1 łyżeczka oliwy 1 łyżka masła garść świeżej natki pietruszki 50 ml wytrawnego białego wina Sposób przygotowania: Rozgrzej na patelni masło oraz oliwę. Dodaj przeciśnięty przez praskę (ewentualnie posiekany) ząbek czosnku oraz pozbawioną pestek posiekaną papryczkę chili. Delikatnie mieszając smaż wszystko przez ok. pół minuty. Następnie dodaj krewetki - wymieszaj, aby obtoczyły się w maśle oraz podsmaż przez 2-3 min. Wlej potem białe wino i zredukuj powstały w ten sposób sos według preferencji. Na koniec dopraw solą i pieprzem do smaku oraz posyp posiekaną świeżą natką pietruszki. Najlepiej serwować z bagietką. Wykwintność tkwi w prostocie. Smacznego! Potrawy, które poprawią humor - crêpes Suzette Potrzebne składniki: przygotowane wcześniej 4 naleśniki 3 łyżki cukru sok z 1/4 cytryny skórka z 1 pomarańczy 1/2 szklanki soku z pomarańczy 3 łyżki masła opcjonalnie: 1 łyżka likieru pomarańczowego Sposób przygotowania: Rozgrzej patelnię na średnim ogniu. Wsyp cukier i wyciśnij sok z cytryny. Przez 2 minuty pozostaw wszystko bez mieszania. W tym czasie cukier zacznie się karmelizować i powstanie gęsty syrop. Gdy masa będzie brązowa (uważaj, aby nie spalić cukru!) dodaj skórkę oraz sok z pomarańczy. Wymieszaj. Następnie dodaj masło i likier pomarańczowy, po czym mieszaj aż syrop będzie gładki. Do tak przygotowanego sosu na patelni włóż pierwszego naleśnika. Złóż go w trójkąt i przesuń do boku, aby zrobić miejsce na pozostałe. Powtórz proces, aż wypełnisz patelnię naleśnikami. Voilà! Crêpes Suzette gotowe. Potrawy, które poprawią humor - crème brûlée Potrzebne składniki: 500 ml śmietanki 36% 6 żółtek jajka 1/3 szklanki cukru 1 laska wanilii do karmelizacji: 5 łyżek cukru Sposób przygotowania: Do małego garnka wlej śmietankę oraz dodaj cukier i wyłuskane ziarenka z przeciętej na pół laski wanilii. Samą laskę również możesz dodać, tylko pamiętaj, żeby później ją wyłowić. Zagotuj wszystko na małym ogniu, po czym odstaw z palnika. Ubij żółtka mikserem przez ok. pół minuty. Następnie cienkim, wolnym strumieniem (możesz lać po spodzie łyżki) dolewaj ciepłą śmietankę, cały czas miksując na małych obrotach. Uważaj, śmietanka nie może być zbyt gorąca! W przeciwnym wypadku żółtka się zetną. W ten sposób powinien powstać gładki krem. Gotową masę przelać do foremek przez sitko i piec w 100°C przez 50 min. Jeżeli krem jest ścięty, wyjąć desery i ostudzić w lodówce (najlepiej przez całą noc). Po schłodzeniu posypać wierzch deserów cukrem i opalić kuchennym palnikiem, aby stworzyły charakterystyczną skorupkę. Takiemu klasykowi kuchni francuskiej mało kto będzie w stanie się oprzeć! Potrawy, które poprawią humor - truskawki w czekoladzie Potrzebne składniki: 500 g truskawek 100 g ulubionej czekolady Sposób przygotowania: Na koniec banalny, lecz niezawodny przepis. Umyj i dokładnie osusz truskawki. Posiekaną czekoladę wsyp do miseczki osadzonej na garnku z gotującą się wodą. Jeśli nie jesteś wprawiona w rozpuszczaniu czekolady w kąpieli wodnej, możesz dodać łyżkę masła lub oleju roślinnego. Mieszaj energicznie, aż całość się rozpuści. Obtocz truskawki w płynnej czekoladzie i pozostaw do zastygnięcia. Gotowe! Czy przychodzi Ci do głowy prostszy i pyszniejszy deser? ZOBACZ TAKŻE: Bataty to najzdrowsze warzywa na świecie?
Urodziła dzieci Jacksonowi i zrzekła się do nich praw. Kim jest Debbie Rowe?
Była drugą żoną Michaela Jacksona oraz matką dwójki jego dzieci: Paris i Prince'a. Niedługo po narodzinach maluchów całkowicie zrzekła się do nich praw rodzicielskich, za co została sowicie wynagrodzona przez króla popu. Ich związek od lat jest przedmiotem spekulacji i budzi wiele kontrowersji. Muzyk podobno widział w niej jedynie szansę na poczęcie potomstwa, a małżeństwo zawarł z rozsądku. Pojawiają się nawet teorie, że 64-latka nie jest biologiczną matką rodzeństwa, ponieważ materiał genetyczny pochodził od innej kobiety... Kim jest Debbie Rowe i jak wygląda jej życie? View Ediplayer on the source website Debbie Rowe, druga żona Michaela Jacksona i matka jego dzieci Debbie Rowe była asystentką w gabinecie dermatologicznym Arnolda Kleina. To właśnie tam poznała Michaela Jacksona, który poddawał się kuracji na bielactwo. Muzyk przechodził wtedy bolesny rozwód z Lisą Marie Presley, córką Elvisa Presleya. Ubolewał nad faktem, że może już nigdy nie doczekać się potomstwa. Debbie Rowe będąc wielką fanką króla popu, postanowiła przyczynić się do realizacji tych marzeń. View Burdaffi on the source website Lisa Marie w wywiadzie dla Playboya przyznała kiedyś, że asystentka dermatologa od dawna podkochiwała się w jej mężu. Wiedziała o tym, że Debbie Rowe chciałaby urodzić Jacksonowi dzieci jeszcze przed ich rozwodem. Podobno Jackson postawił jej ultimatum – albo ona zostanie matką jego dzieci, albo zrobi to Debbie. „Michael nie był złą osobą, ale odebrałam to bardzo osobiście. Poczułam, że można mnie zastąpić”, wyznała wtedy. Michael Jackson i Debbie Rowe wzięli ślub w 1996 roku w Sydney, zaraz po koncercie króla popu. Ceremonia była przeprowadzona sprawnie i skromnie, a sam gwiazdor podobno był bardzo zmęczony po swoim występie. Wkrótce para ogłosiła, że spodziewają się dziecka. Rok później na świat przyszedł Michael Joseph Jackson Jr., który zyskał przezwisko Prince. W 1998 roku urodziła się natomiast jego siostra, Paris. Zobacz też: Lisa Marie Presley i Nicolas Cage byli małżeństwem 2 lata. „Jej oczy opowiadały smutną historię", mówił... Debbie Rowe i Michael Jackson - jak potoczyła się ich relacja? Ich małżeństwo miało jedynie charakter formalny. Muzyk podobno chciał, żeby ich dzieci pochodziły z prawego łoża. Na decyzję o zawarciu związku małżeńskiego miała wpłynąć też matka Jacksona. Decydującym czynnikiem były jednak zapewne uwarunkowania prawne i późniejsza kwestia przepisania całości praw rodzicielskich na muzyka. Ich związek od początku był przedmiotem spekulacji i budził kontrowersje. Podobno Debbie Rowe nie jest biologiczną matką Prince’a i Paris, a materiał genetyczny pochodził od anonimowej kobiety. Michael Jackson dementował jednak te doniesienia i zawsze utrzymywał, że poczęli potomstwo wspólnie i naturalnie. Związek Michaela Jacksona z Debbie Rowe nie trwał długo. Para wzięła rozwód w 1999 roku, podczas którego za obopólną zgodą opiekę nad dwójką dzieci przejął Jackson. Dwa lata później kobieta całkowicie zrzekła się swoich praw rodzicielskich, za co miała otrzymać od muzyka osiem milionów dolarów oraz posiadłość w Beverly Hills wartą ponad milion dolarów! „Zrobiłam to dla niego, żeby został ojcem. Nie dla siebie, żeby być matką. Nie zrobiłam nic, żeby zasłużyć na miano rodzica”, mówiła w jednym z wywiadów. W innej rozmowie Debbie Rowe tłumaczyła, jak traktuje dzieci. „Nie mówią do mnie »mamo«, bo ja tego nie chcę. Uważałam, że są na świecie ludzie, którzy powinni być rodzicami – on był jednym z nich. Zawsze był przy mnie. Zawsze, od kiedy go poznałam. Mogłam zrobić coś dla niego i to było właśnie to”, wyznała. Sprawy zaczęły się komplikować, kiedy Michael Jackson został oskarżony o molestowanie nieletnich. Debbie Rowe ubiegała się wtedy o przywrócenie praw do dzieci, jednak bez skutku. W 2006 roku ponownie trafiła z Jacksonem na salę rozpraw, lecz i tym razem nie udało się jej odzyskać praw rodzicielskich. Po śmierci króla popu w 2009 roku opieka nad jego dziećmi przypadła Katherine Jackson, jego matce. Muzyk wcześniej podjął odpowiednie środki prawne, żeby tak właśnie się stało na wypadek jego przedwczesnego zgonu. W tym samym czasie Debbie Rowe pozwała osoby odpowiedzialne o rozpowszechnianie plotek o tym, że nie jest biologiczną matką Prince’a i Paris. Po roku udało się jej dopiąć swego i zwyciężyła proces sądowy, choć wypłacone odszkodowanie stanowiło zaledwie ułamek tego, o co się ubiegała. Paris Jackson i Prince Jackson, 2021 rok Paris Jackson z matką Michaela Jacksona Debbie Rowe: jak dziś wygląda jej życie? Debbie Rowe związała się później z producentem muzycznym, Markiem Schaffelem, który współpracował z Michaelem Jacksonem. Para w 2014 roku ogłosiła zaręczyny. Schaffel regularnie odwiedzał Debbie Rowe na polecenie muzyka po ich rozwodzie i pomagał jej, kiedy zmagała się z problemami zdrowotnymi. Czytaj też: Ich małżeństwo było fikcją? Oto burzliwa historia miłości Michaela Jacksona i Lisy Marie Presley W 2016 roku zdiagnozowano u niej raka piersi, musiała przejść chemioterapię. W walce z chorobą wspierała ją córka Paris i w tym trudnym czasie mocno zbliżyły się do siebie. Zawsze miały skomplikowaną relację, której największy kryzys nastąpił w 2013 roku, po rzekomej próbie samobójczej Paris Jackson. Debbie Rowe w jednym z wywiadów przyznała, że jej córka była dla niej największym wsparciem podczas walki z rakiem. Dzisiaj była żona Michaela Jacksona mieszka na ranchu w kalifornijskim Palmdale. Od jakiegoś czasu Paris Jackson rozwija się w branży muzycznej i podąża śladami ojca. Gdy w 2021 roku pojawiła się w programie "Red Table Tak", opisała, jak dziś wyglądają relacje z jej matką. Podtrzymała to, co jej obserwatorzy mogli do tej pory wysnuć na podstawie postów na Instagramie. Panie stały się sobie bardzo bliskie, zaprzyjaźniły się. Paris zaczęła również nazywać Debbie mamą. "Po prostu fajnie jest mieć ją za bliską osobą. Jest bardzo wyluzowana - uwielbiam to. To idealne słowo, żeby ją opisać. Ciągle się poznajemy, widzę, jakie jesteśmy podobne. Lubi country i folk, więc wysyłam jej próbki projektów, nad którymi pracuję, a ona mówi mi, co o nich myśli", wyznała Paris Jackson (cytat za plejada.pl). Paris Jackson i Debbie Rowe, 2019 rok
Kevin sam w domu: jak dziś wygląda jego mama? Tak zmieniła się Catherine O’Hara
Aktorka odtworzyła kultową scenę z filmu
Wielu Polaków nie wyobraża sobie świąt Bożego Narodzenia bez tych dwóch kultowych filmów - Kevin sam w domu i Kevin sam w Nowym Jorku. W 2020 roku niespodziankę dla ich fanów przygotowała Catherine O'Hara. Odtwórczyni roli mamy Kevina opublikowała wówczas nagranie na TikToku, na którym odwzorowała kultową scenę z drugiej części serii o przygodach niesfornego chłopca. Tak wygląda teraz Kate McCallister! Ma 68 lat i wciąż zachwyca... Kevin sam w Nowym Jorku: Catherine O'Hara odtworzyła kultową scenę Postaci Kevina McCallistera nie trzeba przedstawiać nikomu. Kultowa już seria o przygodach pozostawionego bez opieki rodziców chłopca, a w szczególności dwie pierwsze jej części, to dla wielu pozycja obowiązkowa w okresie świątecznym. Kevin sam w domu, jak i Kevin w Nowym Jorku co roku gości na ekranach nie tylko Polaków, ale i widzów z całego świata. W główną rolę wcielił się Macaulay Culkin, dzisiaj 42-letni już aktor, dla którego była ona przepustką do sławy. Niestety, w późniejszych latach stał się on symbolem negatywnego wpływu, jaki sława, pieniądze i show-biznes wywierają często na popularne dzieci. Macaulay Culkin popadł w nałogi, a media na całym świecie rozpisywały się o ekscesach gwiazdy. Aktorowi dopiero kilka lat temu udało się ocieplić swój wizerunek publiczny. Dziś układa sobie życie u boku Brendy Song, z którą w 2021 roku doczekał się dziecka... Czytaj także: Depresja, uzależnienie od alkoholu i narkotyków... Smutne życie Macaulaya Culkina Catherine O'Hara: jak dziś wygląda mama Kevina? W rolę mamy słynnego Kevina wcieliła się natomiast Catherine O'Hara. Poza kultową produkcją, ma ona na koncie również wiele innych ról. Wystąpiła w takich filmach, jak „Sok z żuka”, „Pan i Pani Kiler” czy ekranizacji powieści „Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń”. Prywatnie od 1992 roku jest żoną kierownika produkcyjnego Bo Welcha. Para doczekała się dwóch synów: Matthew (urodzonego w 1994 roku) i Luke’a, który przyszedł na świat trzy lata później. Aktorka po latach postanowiła uraczyć fanów kultowej serii wyjątkowym nagraniem. W 2020 roku odtworzyła pamiętną scenę z drugiej części przygód chłopca, Kevin sam w Nowym Jorku. Kate McCallister dowiedziała się wówczas, że jej syn pozostał bez opieki. Nagranie zestawione z fragmentem filmu opublikowała na Tik Toku. Catherine O'Hara zagrała mamę Kevina zarówno w pierwszej, jak i drugiej części serii. Od tego czasu upłynęły ponad trzy dekady. Film Kevin sam w domu po raz pierwszy ujrzał światło dzienne w 1990 roku, natomiast jego kontynuacja, Kevin sam w Nowym Jorku, ukazała się dwa lata później. Tak na przestrzeni lat zmieniła się odtwórczyni mamy słynnego chłopca, Catherine O'Hara! Dziś ma 68 lat... Czytaj także: Smutne życie gołębiarki z filmu Kevin sam w Nowym Jorku. Los nie jest dla niej łaskawy View oEmbed on the source website Catherine O'Hara, Boston, Massachusetts, rozdanie The Earthshot Prize 2022, 02.12.2022 rok Catherine O'Hara, jej mąż Bo Welch, Boston, Massachusetts, rozdanie The Earthshot Prize 2022, 02.12.2022 rok
Leon Niemczyk przez lata zapracował sobie na łatkę kobieciarza, amanta i łamacza kobiecych serc
Leon Niemczyk zmarł 29 listopada 2006 roku po walce z nowotworem płuc. Był uwielbiany przez polskich widzów. Znany przede wszystkim ze swoich ról w Złotopolskich, Ranczu, Przedwiośniu czy też Szatanie z siódmej klasy aktor cieszył się sławą, sympatią, a także ciepłym wizerunkiem. Zawsze uchodził za radosnego i pogodnego człowieka. Jak się po latach okazało, Leon Niemczyk skrywał wiele tajemnic. Dopiero po jego śmierci wyszło na jaw, że mężczyzna wyrzekł się starszego brata, z jedną z córek w ogóle nie utrzymywał kontaktu, a w wywiadach często kłamał jak z nut. Tajemnicą okrył także wielkość swojego majątku. Aktor uchodził za bogatego, jednak jak sam przyznał niedługo przed śmiercią, żony puściły go z torbami. Leon Niemczyk o swoich związkach: był łamaczem kobiecych serc Leon Niemczyk utrzymywał, że ożenił się aż sześciokrotnie, a w planach miał zawarcie kolejnego związku małżeńskiego. "Byłem żonaty z Jugosłowianką, Rosjanką, Kubanką, Polkami, Niemką. Wie pani, byłem jakiś kochliwy. Człowiek jest zaślepiony, gdy się żeni, rozważny musi być potem, przy rozwodach. Trzeba je mądrze przeprowadzać, bez siekiery. Miałem mądrego adwokata. Śmiał się, że przy kolejnym rozwodzie dostanę rabat, ale nie zdążył mi go dać. Wydaje mi się, że żadna z kobiet, które ze mną były, nie ma do mnie pretensji", mówił aktor w "Gali". Jednak według innych źródeł, aktor miał co najwyżej dwie żony. Owocem jego pierwszego małżeństwa z Tatianą Zaunar jest ich córka, Monika Misiejuk. To właśnie ona dementowała doniesienia o licznych związkach swojego ojca. Nie utrzymywali oni jednak ze sobą kontaktu. O związku swoich rodziców opowiedziała na łamach VIVY!: "Nawet nie wiem, czy to była miłość. Zakochanie się na pewno. Ale miłość? Do tego potrzeba czegoś więcej, jakiejś głębi. A między nimi jej nie było. Zresztą ojciec jako człowiek był szalenie egocentryczny i egoistyczny. (...) Sąd nakazał spotykać się z dzieckiem, a więc się spotykał. Nie mam z dzieciństwa związanych z nim zbyt miłych wspomnień. Bo ja to ojca się trochę bałam, jak twierdzi moja mama. Raz zabrał mnie na sanki, z których się ześlizgnęłam. Zgubił mnie i szedł dalej". Nie dało się ukryć, że Leon Niemczyk był lekkoduchem, który zarówno do spraw rodzinnych, jak i kontaktów z kobietami podchodził z bardzo dużym dystansem. Aktor uwielbiał opowiadać o swoich rzekomych miłosnych podbojach. "Nic na to nie poradzę, że ciągle podobam się kobietom. Jestem rozrywkowym facetem, pędziwiatrem, który nie potrafi usiedzieć w miejscu", powiedział w programie Kawa czy herbata. Co do romansów można być pewnym, że aktor miał ich mnóstwo. Kochał kobiety i uwielbiał się nimi otaczać. Przez lata zapracował sobie na łatkę kobieciarza, amanta i łamacza kobiecych serc. Czytaj też: Polański uczynił z niej gwiazdę, lecz zafundował jej traumę. Jak potoczyły się losy Jolanty Umeckiej? Kadr z filmu "Nóż w wodzie" 1962 r., Jolanta Umecka i Leon Niemczyk Leon Niemczyk: tajemnice aktora O czym jednak nie chciał dyskutować, to o wielkości swojego majątku. Publicznie skrzętnie unikał tego tematu. Jak to zazwyczaj bywa, tajemnica jedynie wzmaga ilość plotek. Leon Niemczyk przez wielu uważany był za osobę niezwykle majętną. Jak się jednak miało później okazać, miał naprawdę niewiele. Dopiero po latach wyznał, że został puszczony z torbami. Aktor utrzymywał, że żyje bardzo skromnie, czego powodem miały być właśnie liczne małżeństwa oraz związki. "Kobietom, z którymi się wiązałem, zależało, jak się okazywało po czasie, nie na mnie, ale na moich pieniądzach. Cóż, popełniłem wiele błędów, a za błędy trzeba płacić", powiedział w rozmowie z Echem Dnia. Po każdym ze związków pozostawać miał zaledwie z jedną walizką, przez co pomimo dużych zarobków z gaż filmowych, nigdy nie zdążył się dorobić. Czytaj też: Barbara Kwiatkowska-Lass była żoną Romana Polańskiego, ale to dla drugiego męża porzuciła karierę Leon Niemczyk w scenie z filmu "Bezkresne łąki", 1976 r.
Wielka kariera zakończona przez śmiertelną chorobę. Niezwykła historia Steve'a Jobsa
Steve Jobs był jednym z najsławniejszych przedsiębiorców na świecie. Wraz ze swoim przyjacielem, Steve'em Wozniakiem w 1976 roku założył firmę Apple. Choć jego początki nie były łatwe, dzięki innowacyjnej wizji, pewności siebie i niezniszczalnemu uporowi osiągnął ogromny sukces, a jego karierę do dzisiaj podziwiają miliony. Niestety, ta została ukrócona przez śmiertelną chorobą. Jak wyglądały jego ostatnie chwile? Ostatnie słowa, ostatnia fotografia... Wszystko to przypominamy w 11. rocznicę śmierci. Steve Jobs - początki wielkiej kariery Steven Paul Jobs przyszedł na świat 24 lutego 1955 roku w San Fransisco. Jego biologiczni rodzice - Abdulfattah John Jandali i Joanne Carole Schieble krótko po jego urodzeniu oddali syna do adopcji. Wychowany został przez Paula i Clarę Jobs. W 1972 roku ukończył szkołę średnią. Przez jeden semestr uczęszczał na uczelnię Reed College w Portland w stanie Oregon, gdzie studiował prawo. W 1974 roku podjął pracę w Atari, kultowym już przedsiębiorstwie branży informatycznej. Pomimo braku wykształcenia i doświadczenia został tam zatrudniony jako technik. Podobno współpracownicy tak bardzo nie mogli znieść Steve'a Jobsa, że dla świętego spokoju pracował w nocnym trybie. Kilka miesięcy później po zaoszczędzeniu znacznej sumy pieniędzy postanowił wyruszyć w duchową podróż do Indii. Pobierał nauki od miejscowego guru, medytował, eksperymentował też z LSD. Spędził tam siedem miesięcy. SPRAWDŹ TAKŻE: Pamiętniki córki Steve’a Jobsa ujawniają wstrząsające kulisy ich relacji Steve Jobs - jeden z najsławniejszych CEO na świecie, współzałożyciel Apple W 1976 roku wraz ze swoim przyjacielem, Steve'em Wozniakiem oraz przedsiębiorcą, Ronaldem Wayne'em założył w garażu swoich rodziców firmę Apple. Przedsiębiorstwo było drugim na świecie, które sprzedawało komputery jako złożone. Firma szybko zyskiwała popularność oraz odnosiła co raz to większy sukces. Niestety, w 1985 roku na skutek nieporozumień z ich ówczesnym inwestorem, Steve Jobs został zmuszony do odejścia z Apple. Jednak absolutnie niezniechęcony przedsiębiorca jeszcze w tym samym roku założył firmę NeXT, która szybko zaczęła prosperować dużo lepiej niż ta, której symbolem jest nadgryzione jabłko. Po 9 latach NeXT ze Steve'em Jobsem na czele wykupiło Apple'a za ponad 400 milionów dolarów, a tym samym wizjoner powrócił do swojej macierzystej firmy. W 1997 roku został jej prezesem. Steve Jobs - wielka kariera, śmiertelna choroba Firma Apple, która początkowo produkowała komputery, poszerzyła swoją działalność o urządzenia mobilne, szybko stając się jednym z pierwszych oraz najbardziej popularnych przedsiębiorstw produkujących smartfony. Steve Jobs był wizjonerem, który zmienił oblicze branży informatycznej. Niestety, jego kariera podziwiana przez miliony na całym świecie, została ukrócana przez chorobę. Steve Jobs miał nowotwór trzustki. W 2004 roku poddał się operacji usunięcia guza. Pięć lat później przeszedł również przeszczep wątroby. Do opinii publicznej nie trafiało wówczas wiele informacji na temat stanu zdrowia przedsiębiorcy. Pomimo że operacje przebiegły pomyślnie, choroba postępowała, a Steve Jobs niknął w oczach. W 2011 roku zrezygnował z funkcji CEO Apple'a. Jego obowiązki przejął wówczas Tim Cook. Z powodu nawrotu leczonego przez lata nowotworu trzustki Steve Jobs zmarł 5 października 2011 roku około 15.00 w swoim domu w Kalifornii. CZYTAJ TEŻ: Życie w cieniu ojca. Eve Jobs wybrała własną drogę i to w modelingu. Jak wygląda życie córki twórcy Apple? Steve Jobs - ostatnie słowa, ostatnie zdjęcie Legendarny twórca odszedł wśród swoich bliskich. Jak brzmiały jego ostatnie słowa? „Jego ostatnie słowa były monosylabami, powtórzonymi trzykrotnie. Przed odejściem spojrzał na swoją siostrę Patty, potem długo patrzył na dzieci, potem na swoją życiową partnerkę Laurene i w końcu skierował wzrok ponad ich ramiona. Jego ostatnie słowa brzmiały: ‘Och wow, och wow, och wow'”, opowiadała jego siostra Moly. Poniżej prezentujemy ostatnie zdjęcie, jakie zrobiono publicznie Jobsowi. Fotografia została wykonana przed jego domem w Kalifornii, gdy przyjaciel założyciela firmy Apple pomagał mu wsiąść do auta.
Razem, choć osobno... Historia miłości Wisławy Szymborskiej i Kornela Filipowicza
„Byliśmy końmi, które cwałują obok siebie”
Mało kto pamięta, że Wisława Szymborska miał za sobą małżeństwo. Wyszła za mąż w wieku zaledwie 25 lat. Jednak związek z Adamem Włodkiem rozpadł się po sześciu latach. Nigdy później poetka nie zdecydowała się już na sformalizowanie żadnej swojej relacji. Ale nie oznacza to, że w jej życiu brakowało miłości! Tym jedynym był Kornel Filipowicz. Mimo że nigdy ze sobą nie zamieszkali, łącząca ich więź była bardzo silna i głęboka. Oto ich dyskretna, piękna i pełna czułości historia... [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 28.02.2024 r.] Historia miłości Wisławy Szymborskiej i Kornela Filipowicza Poznali się już w latach czterdziestych. Wisława Szymborska miała wtedy około 23 lat. „Siwiejący blondyn, opalony, w niebieskich wypłowiałych spodniach, bluzie w takim cudownym żółtym rozbielonym kolorze. Pomyślałam: Boże, jaki piękny mężczyzna. Ale to nie miało wtedy żadnych konsekwencji. Przez całe lata patrzyliśmy na siebie z daleka", wspominała po latach. Niedługo później poślubiła Adama Włodka, polskiego poetę. Chociaż z początku wydawali się parą idealną, ich związek nie przetrwał próby czasu. Rozwiedli się w 1954 roku. Kornel Filipowicz związany był wtedy z Marią Jeremą. Małżeństwo wychowywało wspólnie syna, Aleksandra. Niestety, polska malarka zmarła w 1958 roku. Niedługo później ponownie się ożenił. Wybranką jego serca była Maria Próchnicka. Wraz z historyczką sztuki Kornel Filipowicz począł drugiego syna, Marcina. Ich małżeństwo jednak nie przetrwało. To wtedy na stałe w jego sercu zagościła ta jedna i jedyna. "Myślę, że dopóki byłam w partii, nic między nami nie było możliwe”, wspominała poetka. Szymborska wystąpiła z partii w 1966 roku, na co wpływ miała na pewno znajomość z Filipowiczem. Później wielokrotnie podpisywała listy w obronie opozycji, ale nigdy nie była tak zaangażowana społecznie i politycznie jak Filipowicz. „Życie Wisełki było kameralne” – opowiadała jej przyjaciółka, poetka Ewa Lipska. – „Żyła tak, żeby mieć czas na pisanie wierszy. (…) Ważne było, że ma pojechać do siostry na obiad, zabrać słoiki”. W czwartki Nawoja, siostra Szymborskiej, wydawała wystawny obiad dla niej i jej najbliższych przyjaciół. To, co zostało, poetka zabierała ze sobą w słoikach do domu. Starczało na tydzień. Filipowicz ciągle gdzieś pędził – ze spotkania na spotkanie. W czasie wojny był w konspiracji, po wojnie udzielał się w Związku Literatów Polskich, zakładał Towarzystwo Kursów Naukowych, w stanie wojennym zajmował się rozdzielaniem stypendiów i pieniędzy, które napływały z PEN Clubu i od Jerzego Giedroycia. Był socjalistą w starym, przedwojennym tego słowa znaczeniu. „Kiedy już bardzo zapadł na zdrowiu i jego dni były policzone, przyjechał do niego Jan Józef Lipski i wręczył mu legitymację PPS z niskim, jednocyfrowym numerem. To była jego ostatnia radość” – opowiadała Szymborska. Wisława Szymborska i Kornel Filipowicz związali się w październiku 1967 roku. Ona była słynną poetką i przyszłą noblistką, on – prozaikiem i nowelistą. Głębokie uczucie nieprzerwanie łączyło ich przez następne 23 lata, aż do śmierci Kornela Filipowicza w 1990 roku. Nie byli małżeństwem, nigdy ze sobą nie zamieszkali. Nigdy też nie obnosili się publicznie. Tak naprawdę wiedziało o nich tylko najbliższe grono przyjaciół. Wybitna polska poetka dopiero po śmierci swojego ukochanego uroniła rąbka tajemnicy. "Byliśmy ze sobą 23 lata. Cudowny człowiek, świetny pisarz. Nie mieszkaliśmy razem, nie przeszkadzaliśmy sobie. To byłoby śmieszne: jedno pisze na maszynie, drugie pisze na maszynie... Byliśmy końmi, które cwałują obok siebie", wyznała w wywiadzie. Żyli razem, choć osobno. Na własnych warunkach. Czytaj również: Kalina Jędrusik i Daniel Olbrychski zagrali w najbardziej namiętnej scenie w PRL-u. Aktorka nie wspominała dobrze czułych scen z aktorem Wisława Szymborska i Kornel Filipowicz: korespodencja W 2016 roku światło dzienne ujrzał zbiór listów, którymi Wisława Szymborska i Kornel Filipowicz wymienili się na przestrzeni lat. Choć widywali się często, to jednak ze sobą nie mieszkali. Tę lukę komunikacyjną z zapałem wypełniali korespondencjami. Wertując zbiór zatytułowany "Najlepiej w życiu ma twój kot", wychodzi na jaw charakter ich relacji - choć często kąśliwy i ironiczny, to jednak żartobliwy, sentymentalny, lecz przede wszystkim czuły. Ich listy miłosne wzruszają powściąganą czułością. Więcej w nich delikatnej ironii niż wyznań. Erotyki nie ma wcale. Kiedy Filipowicz zapowiada, że zamierza zgolić wąsy, Szymborska odpowiada: „Wiadomość ta uderzyła we mnie jak grom z jasnego nieba. Chciałam przecież wypchać nimi poduszkę na szpilki”, ale zaraz dodaje „Kocham Cię, ale się tym nie przejmuj ani nie licz się z tym specjalnie”. – „Dla mnie te listy są prawdziwym odkryciem. Nie spodziewałam się, że łączyła ich taka czułość”– mówi Teresa Walas. – „Wzruszyłam się, kiedy je czytałam. Są sentymentalne, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Znając ich, spodziewałam się, że łączy ich jakiś rodzaj erotycznej przyjaźni, że to związek życiowo-intelektualny, cementowany też faktem, że obracają się w jednym środowisku. Tymczasem oni otaczali się wzajemnie opieką, byli dla siebie troskliwi, nieustannie pragnęli sprawiać sobie drobne przyjemności. Jest w tym jakaś niezwykła świeżość uczuć. A przecież gdy się ze sobą zeszli, byli dojrzałymi już ludźmi, każde ze swoim życiowym bagażem…” "Kochana Wisławo! W dniu moich imienin życzę Ci, abyś niczego sobie nie wmawiając, w sposób wolny i nieprzymuszony, długo mnie jeszcze lubiła. Może 1/2 roku – a nawet rok?!! Byłoby lepiej, jakbyś mnie lubiła jeszcze 1 rok, bo mielibyśmy przed sobą wiosnę i lato", napisał w jednym z listów Kornel Filipowicz. Jeszcze tego samego dnia jego ukochana odpowiedziała: "Kornelu! Bardzo Cię kocham. Proszę nie nadużywać telefonu, podając to w wątpliwość! Przez telefon trudno mi cokolwiek udowodnić. Ale bardzo mnie martwi, że i w listach mi się to nie udaje". W jednym z listów napisała z kolei: "Najlepiej w życiu ma Twój kot, bo jest przy Tobie". W listach pojawia się też często fikcyjna postać Gieni – uosobienie niezbyt bystrej, ale upartej rywalki, o którą Szymborska jest zazdrosna: „Dzisiaj jest piątek, imieniny Gieni” – pisała. – „Z pewnością bawisz się teraz wesoło, nastawiasz płyty z Ireną Santor, jesz tort biszkoptowy i pijesz wino porzeczkowe w towarzystwie gospodyni, pana Karola, pana Cześka i koleżanki Gieni – Dziuni. Właściwie pić wina Ci nie wolno, ale Ty wolisz się do tego nie przyznawać, bo zaraz nazajutrz miałbyś Gienię z walizką u siebie w domu. Nie myśl sobie, że ja tego wszystkiego nie widzę!”. W ich korespondencjach na wierzch wychodzi także niezaprzeczalny talent dwójki zakochanych. Tego, że Wisława Szymborska była wybitną artystką, udowadniać nikomu nie trzeba. Jednak Kornel Filipowicz także władał doskonałym piórem. Chociaż nie zyskał sławy równej, chociażby swojej ukochanej, to był jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy. Uważała tak zresztą sama Wisława Szymborska. ''Szkoda, że Kornel nie może tego zobaczyć. Dla mnie byłoby to coś więcej niż oficjalne splendory. To on powinien dostać jako prozaik wielką nagrodę'', powiedziała po otrzymaniu literackiej nagrody Nobla w 1996 roku krytykowi i dziennikarzowi Janowi Pieszczachowiczowi. "Zakochana kobieta gotowa byłaby ukochanemu nawet Nobla oddać", skomentował z kolei słowa poetki Jerzy Pilch. Zobacz także: Gerard Wilk zachwycał się Polą Raksą. Plotkowano o romansie tancerza z aktorką Wisława Szymborska i Kornel Filipowicz: wspólne wyjazdy i ostateczna rozłąka Mieli podobne poczucie humoru, lubili płatać innym figle. Często chodzili do sklepów z kuriozami. Kupowali tam sztuczne muchy, które kładli potem na maśle, kiedy przychodzili goście, raz sami uszyli ze skrawków futer szczura, którego podrzucili przyjaciółce w łazience. Kiedy Ewa Lipska wyjeżdżała do Niemiec, Filipowicz obarczył ją misją kupienia sztucznych kup. Przywiozła aż trzy, ale nie wie, komu zostały podłożone. – „Kiedy jechałam do Stanów, postanowiłam kupić im kaszlącą popielniczkę, oboje byli palaczami” – wspomina Teresa Walas. – „Wszystkim nam bliski był ten duch zabawy, często absurdalnej. Żyliśmy wtedy takimi idiotycznymi żartami. Był to sposób na odreagowanie szarej rzeczywistości, która nas otaczała”. Oboje z wyboru nie mieli samochodów i nie potrafili prowadzić. Na wakacje z reguły więc kogoś zapraszali. Spędzali je pod namiotem albo na kwaterze. Kwatery w Wielkopolsce. Biwaki w Nowosądeckiem nad Dunajcem, Rabą, Skawą. „Wyjeżdżaliśmy zwykle z Krakowa koło siódmej rano” – opowiadała Ewa Lipska. – „Z przodu mój mąż, Władzio, który prowadził, i Kornel, a ja z Wisławą z tyłu, z dżdżownicami. Jak zajeżdżaliśmy na brzeg, Kornel, w kapeluszu z wpiętymi złotymi rybkami, w milczeniu rozkładał wszystkie swoje zabawki – haczyki, spławiki. My obie brałyśmy zawsze ze sobą »Sterny«, »Spiegle« i wyszukiwałyśmy artykuły sensacyjne, skandale, zbrodnie. Wisława przygotowywała jedzenie, zbierała grzyby, wiązanki kwiatów albo stała z podbierakiem. Mówiliśmy o niej »Pani Podbierakowa«. Kiedy ryba była za mała, Filipowicz zdejmował ją z haczyka i wypuszczał ze słowami »Amnestionuję cię«. Te większe sam zabijał i patroszył”. Szymborska nie była typem biwakowiczki. Wrażliwości na przyrodę nauczył ją dopiero Filipowicz. Otwarcie mówiła o tym, że w młodości nużyły ją opisy przyrody i najczęściej je opuszczała. Zmieniło się to dopiero pod wpływem lektury opowiadań Filipowicza. Lata 80. Kornel Filipowicz Kiedy umarł w 1990 roku, nigdy więcej nie pojechała już do tych miejsc, gdzie bywali razem. „Przyjmuję do wiadomości, / że – tak jakbyś żył jeszcze – / brzeg pewnego jeziora pozostał piękny jak był. (…) / Na jedno się nie godzę. / Na swój powrót tam. / Przywilej obecności – / rezygnuję z niego (...)” – pisała w „Po-żegnaniu widoku”. I dopiero po śmierci Filipowicza po raz pierwszy publicznie (podczas rozmowy z niemiecką stacją telewizyjną) wyznała: „Byliśmy ze sobą 23 lata. Cudowny człowiek, świetny pisarz. Nie mieszkaliśmy razem, nie przeszkadzaliśmy sobie. Byliśmy końmi, które cwałują obok siebie”. – „O śmierci Kornela nigdy nie rozmawiała” – mówi Teresa Walas. – „Kiedy to się stało, zniknęła na miesiąc. Nie szukała współczucia i nie chciała obarczać nikogo swoim cierpieniem. Taką miała naturę”. Potem dwa razy do roku organizowała imprezy, na które zapraszała 20 gości: w rocznicę śmierci Włodka i w rocznicę śmierci Filipowicza. Wszyscy spotykali się najpierw na cmentarzu, a później byli zapraszani do niej na obiad. To podczas tych spotkań powstał pomysł wydania książki „Byliśmy u Kornela. Rzecz o Kornelu Filipowiczu”. Szymborska wybrała jego zapiski z dziennika i wiersze, zrobiła podpisy do zdjęć. Książka ukazała się w 20. rocznicę jego śmierci. Czytaj też: „Byliśmy blisko jak bliźniaki jednojajowe”, opowiadał Lech Wilczek o swojej partnerce, profesor Simonie Kossak z Białowieży "Umrzeć – tego się nie robi kotu. Bo co ma począć kot w pustym mieszkaniu. Wdrapywać się na ściany. Ocierać między meblami. Nic niby tu nie zmienione, a jednak pozamieniane. Niby nie przesunięte, a jednak porozsuwane. I wieczorami lampa już nie świeci"
Dlaczego Andrea Bocelli stracił wzrok? Smutna historia sławnego tenora
Lekarze doradzali jego rodzicom dokonanie aborcji
Andrea Bocelli jest jednym z najsławniejszych tenorów na świecie! Włoski śpiewak nieustannie bije rekordy popularności, a swoje albumy muzyczne sprzedaje w dziesiątkach milionów egzemplarzy. Muzyk jest także kompozytorem, multiinstrumentalistą oraz producentem muzycznym. To jednak imponujący głos przyniósł mu największą sławę. Włoski artysta nie zawsze był rozpieszczany przez życie. W wieku 12 lat całkowicie utracił wzrok, a z problemami zdrowotnymi zmagał się już od urodzenia. Lekarze doradzali nawet jego rodzicom aborcję. Jak do tego doszło? Poznaj historię światowej sławy tenora. Andrea Bocelli: dzieciństwo, kariera, żona, dzieci Andrea Bocelli świętuje dzisiaj swoje 64. urodziny! Muzyk przyszedł na świat 22 września 1958 roku w toskańskim miasteczku Lajatico, znajdującym się w okolicy Pizy. Włoski artysta od maleńkości zakochany był w muzyce, która do dzisiaj pozostaje jego największą pasją. Chociaż znany jest przede wszystkim ze swoich niesamowitych umiejętności wokalnych, jest również multiinstrumentalistą. Andrea Bocelli podjął się nauki gry na fortepianie już w wieku 6 lat i nie zamierzał na tym poprzestać. Dodatkowo, potrafi zagrać na saksofonie, trąbce, puzonie, flecie, gitarze czy perkusji. Muzyk zajmuje się także komponowaniem oraz produkcją muzyki. Świat jednak zna go przede wszystkim jako wybitnego tenora. Idolem Włocha był jego nieżyjący już rodak Luciano Pavarotti, prawdopodobnie jedyny śpiewak operowy przewyższający go sławą. Andrea Bocelli niejednokrotnie wspominał o ogromnym wpływie, jaki miał na jego karierę. Z całą pewnością można powiedzieć, że to właśnie Bocelli przejął pałeczkę po Pavarottim. Czytaj także: Andrea Bocelli o Veronice Berti: „Nasze małżeństwo zaczęło się właściwie wtedy, kiedy się poznaliśmy” Niewątpliwą motywacją artysty jest także kochająca żona i rodzina. Andrea Bocelli jest dumnym ojcem trójki dzieci. Ze swoją przyszłą żoną, Veronicą Berti, zaczął spotykać się kilka miesięcy po rozstaniu z byłą małżonką. Enrica jest matką dwóch synów muzyka - Amosa i Matteo. Z młodszą o 26 lat producentką doczekali się natomiast córki Virginii. Dwa lata po jej narodzinach, czyli w 2014 roku, para wzięła ślub. „Veronica i ja pobraliśmy się po długiej wspólnej podróży: walczyliśmy razem i żyliśmy razem 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i wciąż mamy to samo pragnienie wzajemnego wspierania się każdego dnia”, można przeczytać na oficjalnej stronie internetowej włoskiego artysty. Andrea Bocelli wykonuje przede wszystkim muzykę popularną. W skład jego repertuaru wchodzą m.in. takie przeboje włoskiej muzyki, jak Vivo per lei, O sole mio, Nessun dorma, Granada, Caruso czy też Un amore cosi grande. Artysta bywa krytykowany w środowisku operowym za braki w technice wokalnej oraz warsztacie muzycznym, czego pokłosiem ma być dobór bardziej popularnych kompozycji oraz dużo częstsze pojawianie się na scenie hal muzycznych, a nie teatrów i oper. Trzeba jednak przyznać, że niezależnie od głosów krytyki bardziej wymagających słuchaczy, Andrea Bocelli porusza swoim talentem miliony. Natomiast połączenie klasycznego stylu z bardziej przystępnym podejściem do muzyki wychodzi mu genialnie i właśnie za to jest uwielbiany na całym świecie. Czytaj też: Matteo Bocelli poszedł w ślady sławnego ojca. Dziś zachwyca nie tylko głosem, ale i... urodą Andrea Bocelli stracił wzrok w wieku 12 lat. Lekarze doradzali rodzicom aborcję Włoski tenor od urodzenia zmagał się z problemami ze wzrokiem. Andrea Bocelli przyszedł na świat z wrodzoną jaskrą. Jeszcze przed jego narodzinami lekarze dopatrzyli się powikłań w rozwoju płodu. Proponowali nawet jego rodzicom rozważenie aborcji. Na szczęście Alessandro i Edi Bocelli zdecydowali się dać życie swojemu, jak później się okazało, wybitnemu dziecku. Andrea Bocelli z wyjątkiem problemów ze wzrokiem był zdrowym dzieckiem. Jaskra dawała mu się we znaki, jednak nauczył się z nią funkcjonować. Niestety, w wieku 12 lat utracił wzrok całkowicie. Podczas gry w piłkę nożną doszło do nieszczęśliwego wypadku, w wyniku którego chłopak doznał wylewu krwi do mózgu. Przez ten incydent trwale utracił zdolność widzenia. Jednak jak widać tragiczny wypadek nigdy nie zniechęcił Włocha do realizacji swoich marzeń. Zobacz także: Żona Willa Smitha, Jada Pinkett Smith zmaga się z poważną chorobą Kontynuował naukę gry na instrumentach oraz nieprzerwanie szlifował swoje umiejętności wokalne. Ogromna i szczera pasja, determinacja, wiara w siebie oraz ciężka praca sprawiły, że Andrea Bocelli jest dzisiaj jednym z najsławniejszych tenorów na świecie. Włoski muzyk jest doskonałym przykładem na to, że niezależnie od przeciwności losu zawsze warto walczyć o swoje marzenia do samego końca! To, czy się spełnią, zależy wyłącznie od nas samych.
Posądzano ją o romans z księciem Williamem. Co stało się z Rose Hanbury?
Trzy lata temu plotki o ich romansie wstrząsnęły światem. W 2019 roku media donosiły o namiętnym uczuciu, jakie połączyło księcia Williama i Rose Hanbury. Pikanterii romansowi dodawał fakt, że kobieta była... najlepszą przyjaciółką księżnej Kate i traktowano ją na dworze z honorami. Przez lata była blisko rodziny królewskiej. Co stało się z domniemaną kochanką księcia Cambridge? Przez sensacyjne spekulacje całkowicie zniknęła z życia publicznego. Miała o to starannie zadbać małżonka syna Diany i Karola... Kim jest domniemana kochanka księcia Williama, Rose Hanbury? Brytyjski dziennikarz Giles Coren, który zajmuje się rodziną królewską w mediach od lat, nie miał co do tego wątpliwości. „Tak, to jest romans. Nie czytałem artykułów, ale wiem o tym romansie. Każdy o nim wie”, skomentował spekulacje, dotyczące intymnej relacji księcia Williama na Twitterze. Jego kochanką miała być Rose Hanbury. Co gorsza, była to długoletnia przyjaciółka księżnej Kate, zaś romans miał rozpocząć się, gdy ulubienica Brytyjczyków... była w trzeciej ciąży! Zanim wyszła za mąż, Rose Hanbury pracowała jako modelka. Była znana z zamiłowania do imprez i wyzywających strojów, podkreślających kobiecą figurę. Często wybierała głębokie dekolty, które przyciągały uwagę mężczyzn. Czytaj też: Fotograf zrobił zdjęcie Elżbiecie II wchodzącej do kaplicy. W ten sposób naraził się monarchii Rose Hanbury obraca się w tych samych kręgach towarzyskich, co książęca para. Jej babcia, Lady Elizabeth Lambert, była druhną na ślubie królowej Elżbiety II i księcia Filipa. Jej mężem jest natomiast obecny markiz Cholmondeley, jako filmowiec znany pod pseudonimem David Rocksavage, lord David George Philip Cholmondeley, z którym doczekała się trójki dzieci. Mieszkają w rezydencji w pobliżu Anmer Hall, letniej posiadłości księcia Williama i księżnej Kate. Dom markiza i jego żony został zbudowany w XVIII wieku dla premiera Wielkiej Brytanii i znajduje się zaledwie trzy mile od włości Cambridge'ów. Oba małżeństwa swego czasu utrzymywały ze sobą bliskie kontakty. Często widywani byli wspólnie podczas przyjęć organizowanych na dworze królewskim. Zmieniło się to jednak, kiedy media obiegła skandaliczna informacja o domniemanym romansie księcia Williama z Rose Hanbury. Skandal, który wstrząsnął Wielką Brytanią. Co stało się z domniemaną kochanką księcia Williama, Rose Hanbury? Kate Middleton i Rose Hanbury przez lata utrzymywały ze sobą bliskie kontakty. Podobno mocno się przyjaźniły, wspierały w trudnych chwilach, a nawet zwierzały się sobie z sekretów. Pod koniec marca 2019 roku media na całym świecie obiegła skandaliczna informacja o domniemanym romansie księcia Williama z przyjaciółką żony. Księżna Kate zerwała wówczas z nią kontakt, a podobno nawet nakazała swojemu mężowi wykorzystać swoje wpływy do wykluczenia rzekomej kochanki z kręgów towarzyskich elitarnych Brytyjczyków. Biorąc pod uwagę wysoką pozycję męża Rose Hanbury, żądanie księżnej Kate nie miało jednak możliwości się ziścić. Pozostało jej jedynie unikać byłej przyjaciółki. To także nie było takie łatwe, jakby się wydawało. Na liście gości uroczystej kolacji w Pałacu Buckingham z udziałem Donalda Trumpa w czerwcu 2019 roku znalazła się m.in. właśnie Rose Hanbury z mężem. Szybko zauważono wówczas, że na palcu byłej modelki brakuje obrączki ślubnej, przez co plotki o jej romansie z księciem Williamem powróciły. Sprawy nie poprawił fakt, że na bankiecie zorganizowanym przez królową Elżbietę II małżonków usadzono oddzielnie. Choć miało to oczywiście związek z zasadami protokołu, zwróciło uwagę światowych mediów. Rose Hanbury została posadzona dalej od swojego męża, za to blisko księcia Williama. Markiz Cholmondeley został z kolei posadzony niedaleko księżnej Kate. Książęca para siedziała zaś po przeciwległych stronach stołu. Co więcej, Rose Hanbury wybrała tego dnia zwiewną suknię z głębokim dekoltem w białym kolorze, która bardzo przypominała kreację księżnej Kate. Wielu spekulowało, że domniemana kochanka księcia Williama chciała w ten sposób dopiec swojej byłej przyjaciółce. Zobacz także: Zaskakujący wynik badań. Niemal połowa Brytyjczyków nie chce, by książę Karol zasiadł na tronie Kolejne niezręczne spotkanie byłych przyjaciółek miało miejsce na początku 2020 roku. Rodzina królewska wraz z księżną Kate oraz jej mamą, Carole Middleton, piątego stycznia brała udział w uroczystej mszy w kościele św. Marii Magdaleny w Sandringham w hrabstwie Norfolk. W świątyni było obecnych wówczas wielu innych przedstawicieli wyższych sfer brytyjskiego społeczeństwa, a wśród nich m.in. właśnie Rose Hanbury. Ze zdjęć wykonanych przez paparazzich wynika, że tym razem i była przyjaciółka księżnej Kate nie była zadowolona ze spotkania. Wyglądała na zawstydzoną i zmieszaną. Jak tylko dostrzegła fotografów, zniknęła w tłumie uczestników mszy. Co dziś robi Rose Hanbury? Przypomnijmy, że Pałac Buckingham zapytany o komentarz w sprawie romansu Williama nie udzielił żadnej informacji. Szybko pojawiło się jednak oświadczenie jednej z kancelarii, w którym zaprzeczono wszelkim pogłoskom o romansie księcia oraz poinformowano, że mogą mieć one konsekwencje prawne. Pikanterii całej sprawie dodawał fakt, że uczucie między synem Karola i Diany oraz przyjaciółką księżnej Kate miało wybuchnąć, gdy ulubienica Brytyjczyków była w trzeciej ciąży. Co więcej, miała wówczas podjąć decyzję o wyprowadzce z Pałacu Kensington - wraz z dziećmi zatrzymała się podobno u swoich rodziców. Z czasem relacje między małżonkami unormowały się, ale imię i nazwisko byłej przyjaciół pary do dziś budzi dreszcz grozy na plecach osób zatrudnionych na brytyjskim dworze... Nie da się nie zauważyć, że Rose Hanbury w krótkim czasie została wykluczona z towarzystwa i próżno widzieć ją w towarzystwie rodziny królewskiej. Ostatnią okazją do spotkania były obchody platynowego jubileuszy królowej Elżbiety II na początku czerwca 2022 roku. Wówczas jeden z internautów zamieścił zdjęcia Rose Hanbury i jej męża na Twitterze. Zmierzali do wnętrza katedry świętego Pawła i wydaje się, że nie zależało im na medialnym zainteresowaniu... „Czy to nie Rose Hanbury i jej mąż markiz Cholmondeley, którzy właśnie przybyli do katedry św. Pawła?”, pytał fan brytyjskich royalsów. Podobno jednak organizatorzy wydarzenia zadbali w najdrobniejszych szczegółach o to, by nie doszło do niezręcznego spotkania między księciem Williamem, księżną Kate a jej byłą przyjaciółką i jej mężem. Miała znajdować się daleko od członków brytyjskiej rodziny królewskiej oraz arystokratów. Wciąż wielu zastanawia się jednak, czy doniesienia o romansie były tylko plotką, a może faktycznie coś było na rzeczy. A Wy jak myślicie? Czytaj również: Na jaw wyszły kompromitujące fakty z życia Karola. Książę miał pisać listy do przestępcy seksualnego Rose Hanbury, Londyn, Wielka Brytania, nabożeństwo upamiętniające księcia Filipa, 29.03.2022 rok Ne seraient-ce pas Rose Hanbury et son mari le marquis de Cholmondeley qui viennent d’arriver à la cathédrale St Paul ? #PlatinumJubilee #HM70 pic.twitter.com/e88mfrzHSW — Maud Garmy (@GossiplyYours) June 3, 2022
Halina Mlynkova i Marcin Kindla tworzą szczęśliwą parę! Jaka jest historia ich miłości?
„Mogę powiedzieć, że jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie", mówiła
Halina Mlynkova jakiś czas temu zakończyła swój związek z Leszkiem Wronką. „Mogę powiedzieć tyle, że od dawna jestem bez jakichkolwiek zobowiązań", mówiła piosenkarka w programie Uwaga. Z czasem na nowo odnalazła szczęście i miłość. Układa sobie życie z producentem muzycznym Marcinem Kindlą. Doczekali się nawet dziecka o imieniu Leo. Warto przypomnieć, że to nie jest pierwsza pociecha piosenkarki. Wraz z pierwszym mężem - Łukaszem Nowickim wychowywali Piotra, który w tym roku kończy 18 lat! Natomiast Marcin Kindla w poprzednim związku doczekał się syna Nikodema. Kim jest obecny partner wokalistki oraz jak wyglądała ich historia miłości? Halina Mlynkova i Marcin Kindla: Historia miłości W 2021 roku w programie „Pytanie na śniadanie" artystka powiedziała, że wraz z Marcinem Kindlą spodziewają się dziecka: „Mogę powiedzieć, że jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Myślę, że będzie fajnie. Fajnie, że Piotrek będzie miał rodzeństwo, choć będzie między nimi spora różnica wieku”, wyznała. W ubiegłym roku w rozmowie dla Party opowiedziała, że planuje wrócić w sierpniu do pracy. „Plany są takie, że wrócę do koncertów już w sierpniu. Ale maluszek jedzie z nami. Nie planujemy żadnej rozłąki”, czytaliśmy. Podczas tej samej rozmowy wyznała: „Życie bardzo szybko płynie i dlatego nie warto godzić się na kompromisy, które nam szkodzą, i pytać samych siebie, komu co wypada i kiedy. Bo co ludzie powiedzą? A może… czy jestem za stara? Na co? Na szczęście?”, czytaliśmy. 2 lipca 2021 roku na swoim Instagramie napisała: „Kochani! We wtorek 29.06 o godzinie 9:05 w Szpitalu św. Anny w Piasecznie pod okiem cudownego dr Kuźlika przyszedł na świat LEO ❤️❤️❤️ Jeszcze teraz, kiedy to piszę lecą mi łzy szczęścia! Z całego serca dziękuję za 9 miesięcy opieki nad maluchem dr Kuźlikowi oraz całemu personelowi ze szpitala św. Anny za każdą chwilę, uwagę i profesjonalność w czasie naszego pobytu. Jesteśmy już wszyscy razem i to napełnia nas szczęściem! Leo dołączył do cudownej drużyny swoich braci Piotrka i Nikodema ❤️" Dwa lata temu w mediach pojawiły się informacje o tym, że Halina Mlynkova zaangażowała się w kolejny związek. Nowym partnerem artystki miał być producent muzyczny, Marcin Kindla. Parę zauważono razem podczas wspólnych zakupów. Podobno wybierali dekoracje do domu. Jak informowało Twoje imperium, to nie był pierwszy raz, kiedy Halina Mlynkova i Marcin Kindla byli widziani razem. Zjedli nawet romantyczną kolację. "Ten mężczyzna od kilku miesięcy często odwiedza Halinę w jej domu, spędzają razem dużo czasu. Znajomość, która na początku była zawodowa, przerodziła się w poważniejszą relację", powiedział informator tygodnika. Artyści pracowali razem m.in. przy najnowszym utworze Haliny Mlynkovej, Zanim stracisz. Marcin Kindla oświadczył się wokalistce, a w niedalekiej przyszłości zamierzają wziąć ślub. Dzisiaj piosenkarka kończy 45 lat. Z tej okazji mogliśmy przeczytać wiele ciepłych słów od jej ukochanego. „Dziś urodziny mojej drugiej połowy. Kochanie, niech każdy dzień będzie cudem. Tylko dobrych chwil, dobrych ludzi. Niech twój uśmiech nigdy nie gaśnie. Niech energia i światło, które ci towarzyszą nigdy nie znikają nawet na moment. Wielu wyjazdów i przygód, część z nich za nami, ale najwięcej przed nami! Wiem to! Kocham Cię. Wszystkiego naj naj naj", napisał Marcin Kindla na swoim Instagramie. Marcin Kindla to 40-letni wokalista, autor i producent muzyczny. Urodził się w Świętochłowicach, gdzie wraz z bratem, Robertem założyli grupę muzyczną Kindla. W 2002 roku zespół wydał swój debiutancki album Niebo bez gwiazd. Dziewięć lat temu zawiesili działalność, a Marcin Kindla rozpoczął karierę solową. W 2011 roku światło dzienne ujrzała jego pierwsza solowa płyta, Teraz i tu. W tym samym roku zaangażował się w wydanie albumu Odnalezione piosenki, który nagrano ku pamięci tragicznie zmarłego wokalisty zespołu Chłopcy z Placu Broni, Bogdana Łyszkiewicza. W projekcie wzięli udział też m.in. Muniek Staszczyk czy Andrzej Krzywy. Marcin Kindla współpracował również z Piotrem Kupichą. Owocem ich wspólnych starań jest utwór Jeszcze się spotkamy, który znalazł się w finałowym gronie konkursu SuperPremiery na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Wspólnie stworzyli także Więcej, jeśli się da, czyli utwór znany z serialu Rodzinka.pl. Jako autor tekstów współpracował również z Ewą Farną, Andrzejem Rybińskim czy też Stachurskym. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Joanna Górska wygrała walkę z rakiem. Dziennikarka przeszła prawdziwą metamorfozę! Halina Mlynkova, Marcin Kindla Marcin Kindla: Halina Mlynkova rozstała się z mężem, Leškiem Wronką W pewnym momencie życie prywatne Haliny Mlynkovej na dobre przyćmiło jej aktywność artystyczną. Wszystko za sprawą rozstania z Leškiem Wronką. Para wzięła ślub w 2015 roku, po czym zamieszkali wraz z synem artystki z poprzedniego małżeństwa w Pradze. Plotki o ich rozstaniu zaczęły pojawiać się, gdy Halina Mlynkova na stałe wróciła z 18-letnim Piotrem Nowickim do Warszawy. Jako powód przeprowadzki podawała początkowo dalsze edukacyjne plany syna swojego i aktora, Łukasza Nowickiego. Szybko jednak okazało się, że decyzja ma drugie dno. Przez długi czas zarówno Halina Mlynkova, jak i Lešek Wronka nie odnosili się do plotek o ich rozwodzie. Spekulacje zmieniły się, kiedy producent muzyczny opublikował nowy utwór swojego autorstwa, Kochałaś na niby. Wokalistka nie pozostała mu dłużna. Z czasem został opublikowany jej nowy singiel, Zanim stracisz. Oba utwory opowiadają o uczuciach związanych z bolesnym rozstaniem. W rozmowie z Party wyznała: „Ta piosenka była dla mnie taką grubą kreską, odcięciem od przeszłości. Chcę być głosem kobiet, ale nie zamierzam opowiadać o wydarzeniach z mojego prywatnego życia. Osobom, które nadal tkwią w toksycznych związkach, mogę tylko życzyć, by znalazły wokół siebie ludzi, którzy pomogą im przestać się bać. Bo lęk paraliżuje (...) Składam na nowo swoje życie już po raz enty. Jednak kiedy rozglądam się dookoła, widzę wiele osób w podobnej sytuacji, które nie z własnej winy decydują się podążać nową drogą. Z tych historii płynie dla mnie wielka siła i nadzieja”, mówiła. Zasłonę milczenia zniosła Halina Mlynkova w programie Uwaga emitowanym na antenie TVN w 2020 roku. "Mogę powiedzieć tyle, że od dawna jestem bez jakichkolwiek zobowiązań. Jesteśmy z Piotrkiem w Polsce już rok", wyznała artystka. Po rozmowie z Agatą Młynarską dla TVN Style fani nie mieli już wątpliwości, że wokalistka jest już po rozwodzie. "Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale czy to są moje relacje koleżeńskie, czy partnerskie, ja nie odchodzę z błahych powodów, nigdy. Bardzo długo walczę. Dlatego jeżeli jest taka sytuacja, to naprawdę musiało wydarzyć się coś bardzo poważnego, bo ja nie odchodzę sama, odchodzę z dzieckiem. A to jest wielka odpowiedzialność, jak sama wiesz. Synowie, dzieci są przyjaciółmi, ale trzeba je chronić, bo one też w tym biorą udział", tłumaczyła. ZOBACZ TEŻ: Tomasz Komenda i Anna Walter: planowali ślub i doczekali się syna. Ich związek jednak nie przetrwał Halina Mlynkova i Lešek Wronka w sesji zdjęciowej VIVY!:
Kiedyś śpiewała z Varius Manx. Później zniknęła. Co dziś robi i jak wygląda Anna Józefina Lubieniecka?
To ona 10. lat temu zastąpiła Monikę Kuszyńską w popularnym zespole
To ona dziesięć lat temu zastąpiła Monikę Kuszyńską w Varius Manx. Chociaż do dzisiaj wdzięczna jest za szansę, którą otrzymała, wokalistka nie spełniała się artystycznie. Po trzech latach odeszła z zespołu, żeby rozpocząć karierę solową. Życie ułożyła sobie jednak dopiero poza granicami Polski. Nadal tworzy muzykę, lecz stałe zatrudnienie zdobyła w innej dziedzinie. Anna Józefina Lubieniecka świętuje dziś swoje 34. urodziny. Czym się zajmuje? Anna Józefina Lubieniecka jako była wokalistka Varius Manx Zanim otrzymała propozycję współpracy z zespołem Varius Manx, miała już imponujące doświadczenie. W 2004 roku zagrała główną rolę w musicalu Janusza Stokłosy Romeo i Julia. Widowisko na podstawie dramatu Shakespeare’a Teatru Buffo wyreżyserował Janusz Józefowicz. Ponadto dwukrotnie brała udział w programie Szansa na sukces. Wokalistka zwyciężyła w odcinku z zespołem Wilki, czym zapewniła sobie występ na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Swój talent zaprezentowała podczas konkursu Debiuty, którego także została zwyciężczynią. Przez trzy lata była solistką w zespole Piotra Rubika. Anna Józefina Lubieniecka w 2010 roku weszła w skład grupy Varius Manx, zastępując tym samym Monikę Kuszyńską. Po roku wydali wspólnie płytę Eli. Chociaż do dzisiaj ceni sobie doświadczenie, które zyskała, będąc częścią zespołu, wokalistka nie ukrywa, że musiała też wiele poświęcić. „Musiałam zrezygnować ze wszystkiego! Ale czas w Varius Manx bardzo mnie wzbogacił. Robert stworzył mi doskonałe warunki do pracy, pomógł mi się ogarnąć... Czułam, że się rozwijam”, powiedziała w wywiadzie dla Echa Dnia. Po czasie zorientowała się jednak, że nie spełnia się już artystycznie. Odeszła z zespołu po trzech latach współpracy. „Czułam, że ta przygoda się skończyła; że nadszedł czas, aby wyfrunąć z gniazda”, przyznała. Czytaj także: Patricia Kazadi była na szczycie, potem zniknęła z show-biznesu. Co dziś robi i jak wygląda jej życie? Anna Józefina Lubieniecka z zespołem Varius Manx, 25.06.2011 rok Czym dziś zajmuje się Anna Józefina Lubieniecka? Anna Józefina Lubieniecka nie chciała być znana jako jedna z wokalistek Roberta Jansona, dlatego po odejściu z Varius Manx zniknęła z blasku reflektorów. Jak podaje Pomponik, wyjechała na wieś, zaszyła się w podwarszawskim domu rodziców, nie przyjmowała żadnych propozycji zawodowych, choć dostała oferty udziału w kilku projektach. Później okazało się, że przygotowywała się do rozpoczęcia kariery solowej. Pod koniec 2014 roku powróciła na polską scenę muzyczną pod pseudonimem Lari Lu. Wydała wtedy swój debiutancki album studyjny 11. Płyta jednak nie przyniosła artystce sukcesu. „Przeszła bez echa, ale i tak jestem z niej dumna”, powiedziała wokalistka w jednym z wywiadów. Nie mogąc znaleźć swojego miejsca w polskim przemyśle muzycznym, Anna Józefina Lubieniecka szczęścia postanowiła szukać za granicą. Dostała pracę w agencji zajmującej się organizacją eventów w Berlinie, gdzie mieszka do dziś. Współpracuje z muzykami związanymi z niezależną wytwórnią Alexa Stolza. „Pewnego dnia zaczęłam rozmawiać sama ze sobą i doszłam do wniosku, że nie chcę mieszkać w Polsce, bo nic mnie tu nie trzyma. A że od zawsze kochałam Berlin, wybór nowego miejsca zamieszkania był oczywisty”, cytuje słowa artystki Pomponik. Anna Józefina Lubieniecka nadal tworzy. Rozpoczęła pracę nad nową płytą, która ukazać ma się niebawem. „Jestem szczęśliwa, ale nie mam wielkich oczekiwań. Wiem, że marzenia nie zawsze się spełniają”, przyznała wokalistka. Czytaj także: Piotr Kupicha obchodzi kolejne urodziny! Tak zmienił się wokalista zespołu Feel Anna Józefina Lubieniecka podczas Festiwalu Opole 2011: Anna Józefina Lubieniecka, Festiwal w Opolu, 10.06.2011 rok Anna Józefina Lubieniecka, Festiwal w Opolu, 10.06.2011 rok Anna Józefina Lubieniecka, Śniadanie w chmurach z radiem WAWA, 19.09.2011 rok Anna Józefina Lubieniecka przed studiem "Dzień Dobry TVN", Warszawa, 06.03.2021 rok Anna Józefina Lubieniecka przed studiem "Dzień Dobry TVN", Warszawa, 12.05.2021 rok
Tak wygląda grób Anny Przybylskiej. Siostra aktorki zdążyła go odwiedzić
Utalentowana aktorka na zawsze pozostanie w naszej pamięci...
Jedna z najpopularniejszych aktorek odeszła siedem lat temu po długiej walce z chorobą... Śmierć Anny Przybylskiej pogrążyła w żałobie nie tylko rodzinę, ale także fanów. Co roku jej grób na Cmentarzu Parafialnym w gdyńskim Oksywiu zdobi wiele zniczy oraz kwiatów, złożonych przez tych, którzy pragną oddać Ani hołd. Ci którzy ją znali, kochali i szanowali cały czas pamiętają o 36-latce, a w miejscu jej pochówku często można spotkać rodzinę, przyjaciół oraz fanów kobiety... Anna Przybylska: minął siódmy rok od śmierci aktorki Ania Przybylska zmarła po długiej i wyczerpującej walce z rakiem trzustki. Miała zaledwie 36 lat. 5. października minął siódmy rok od jej śmierci, która wstrząsnęła setkami tysięcy, jak nie milionami fanów jej talentu. Niestety, pomimo operacji, terapii oraz wszelkich starań znakomitych lekarzy, nie udało się uratować artystki. Śmierć aktorki pozostawiła w żałobie i tęsknocie przede wszystkim trójkę jej dzieci, Oliwię, Jana i Szymona, męża Jarosława Bieniuka, mamę oraz siostrę. Anna Przybylska spoczęła wraz ze swoim ojcem na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu. Pogrzeb artystki zgromadził tysiące mieszkańców z Trójmiasta oraz innych części Polski. Uroczystość żałobna częściowo była transmitowana na żywo. "Dla mnie to był szok, a zwłaszcza jak zobaczyłem, ile ona znaczyła dla ludzi. To moje filmowe dziecko, aktorka, kumpela, fajna dziewczyna. A raptem całe miasto na biało, ludzie stoją, płaczą. Policja zatrzymuje ruch, wojsko salutuje. Nigdy tak na nią nie patrzyłem, a wtedy dotarło do mnie, że na naszych oczach narodził się mit dlatego, że tak młodo umarła", mówił o tej wzruszającej uroczystości Radosław Piwowarski w rozmowie dla VIVY!. Czytaj też: Krystyna Przybylska o stracie córki: „Strasznie mi jej brakuje. Mam czasem takie wrażenie, jakby wyjechała i wróci” Anna Przybylska w sesji dla VIVY!, grudzień, 2011 rok Anna Przybylska: tak wygląda grób aktorki Co roku w trakcie Uroczystości Wszystkich Świętych grób Anny Przybylskiej odwiedza wielu fanów, aby w ten szczególny dzień oddać hołd znakomitej aktorce. Miejsce spoczynku artystki ozdabia wówczas ogromna ilość zniczy oraz kwiatów. Niestety, w zeszłym roku nie było to możliwe ze względu na decyzję rządu o zamknięciu cmentarzy w trakcie święta. Zarówno rodzina Anny Przybylskiej, jak i miliony innych zmuszone były oddać hołd swoim zmarłym bliskim w innym terminie. Tak wygląda miejsce pochówku uwielbianej aktorki. Przez cały rok pełne jest zniczy i kwiatów, nie brakuje także pogrążonej w zadumie rodziny, przyjaciół i fanów artystki. Ania na zawsze pozostanie w naszych sercach... Zobacz także: Oliwia Bieniuk oddała hołd Annie Przybylskiej w Tańcu z Gwiazdami