„Byli celebrytami epoki”. Historia miłości Tyszkiewicz i Wajdy zakończyła się po półtora roku
Jedno spotkanie na planie filmowym wystarczyło, by między Beatą Tyszkiewicz a Andrzejem Wajdą pojawiła się silna fascynacja. Ich relacja szybko przerodziła się w uczucie, które przez chwilę wydawało się spełnieniem romantycznej historii rodem z kina. Choć byli jedną z najbardziej podziwianych par świata artystycznego, codzienność okazała się dla nich znacznie trudniejsza niż filmowa opowieść. Co sprawiło, że ich związek zakończył się tak szybko?
Ona: hipnotyzująca, piękna, piekielnie zdolna aktorka. On wybitny i ceniony reżyser z niezwykłą charyzmą i osobowością. Poznali się na planie filmu i szybko narodziło się między nimi silne uczucie. Najpiękniejsza para lat 60. XX wieku. Ale ta bajka nie trwała zbyt długo, bo formalnie małżeństwo Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy zakończyło po zaledwie półtora roku... Dlaczego podjęli decyzję o rozstaniu? Co przyczyniło się do rozpadu ich związku? W 100. rocznicę urodzin Andrzeja Wajdy, przypominamy tę niezwykłą historię miłości. View Ediplayer on the source website Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda: historia miłości Poznali się w 1961 roku. Beata Tyszkiewicz została zatrudniona do roli Stasi w filmie Samson. Andrzej Wajda nie mógł oderwać od niej wzroku. Choć reżyser był wówczas mężem Zofii Żuchowskiej, młodsza o 12 lat Beata Tyszkiewicz przykuła jego uwagę. On zachwycił się jej urodą i inteligencją, ona jego delikatnością. Nie była to jednak miłość od pierwszego wejrzenia. Między artystami w końcu zaiskrzyło na planie Popiołów. Gdy w 1967 roku reżyser uzyskał rozwód, od razu poślubił Beatę Tyszkiewicz. Para doczekała się córki, Karoliny. „Choć jednak w tamtym okresie Andrzej był już twórcą z dużym dorobkiem, a ja zaczynałam jako aktorka, nigdy nie wiązałam z tym związkiem żadnych nadziei zawodowych. Pokochałam człowieka, a nie reżysera. Cieszyłam się, że komuś tak fantastycznemu będę potrzebna, że będziemy mieli dom i dzieci”, mówiła w rozmowie z Kultura.dziennik.pl Beata Tyszkiewicz. Niestety niecałe dwa lata później ich małżeństwo się zakończyło. Dlaczego? Zobacz także: Nie zdała matury, skończyła szkołę zakonną, wyrzucili ją ze studiów. Jak wyglądała droga do kariery Beaty Tyszkiewicz? Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, 1966 r. Ich prężnie rozwijające się kariery nie sprzyjały budowaniu życia rodzinnego. Oboje często wyjeżdżali za granicę. Lekiem na rozłąkę miał być dworek w podwarszawskich Głuchach. Niestety, związek na odległość nie był im pisany. Sama aktorka w wywiadzie z Kultura.dziennik.pl wyznała: „Nadal byliśmy w ciągłych rozjazdach, a remont dworku zdawało się, że nie miał końca. Czułam się samotna. Koniec przychodził powoli, w pewnym momencie dopadła nas bezsilność. Teraz widzę, że nie dorosłam do takiego związku, nie wiedziałam, czego oczekuję od życia. Pięć lat byliśmy razem. Andrzej był zbyt dobry, a ja tego nie potrafiłam docenić”. Teorię na temat ich rozstania przedstawił Sławomir Koper w Gwiazdach kina PRL, twierdząc, że para rozstała się przez... swobodę seksualną: „Nie można wykluczyć, że główną przyczyną był romans pani Beaty z Andrzejem Łapickim”. O kulisach rozstania Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz opowiedzieli przyjaciele pary, reżyser Janusz Majewski z żoną Zofią w książce Beata Tyszkiewicz. Portret damy Anny Augustyn-Protas, która wkrótce trafi do księgarń w całej Polsce. „Któregoś razu zaprosili nas na obiad. Nie było jeszcze weekendów, w soboty się pracowało, byliśmy umówieni na niedzielę. Pojechaliśmy do nich, ale jak tylko weszliśmy, obydwoje odczuliśmy – bo rozmawialiśmy potem o tym – że coś musiało się stać, coś niebezpiecznego”, wspomina Janusz Majewski. Czytaj również: Kim była Gabriela Obremba, pierwsza żona Andrzeja Wajdy? Zakochała się w nim bez pamięci Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, 1966 r. Wszyscy przebywali wtedy w domku letniskowym w Głuchach. Niestety Janusz i Zofia jako goście nie czuli się zbyt dobrze w domu pary, w powietrzu czuć było bowiem nadchodzącą awanturę: „Beata mówi do mojej żony: „Zosiu, chodź ze mną do kuchni, pomożesz mi”. Zostałem w salonie z Andrzejem. Widzę, że jest podenerwowany, nieskupiony. Nagle zwraca się do mnie per pan. Mówię: "Andrzej, co ty, zwariowałeś?". On patrzy na mnie nieprzytomnym wzrokiem: "Przepraszam, mam straszne zamieszanie". Zmieniamy temat, on się zaczyna uspokajać - relacjonuje przyjaciel pary”. Dopiero chwilę później na jaw wyszło, że tuż przed przybyciem pary, Andrzej Wajda i Beata Tyszkiewicz pokłócili się, a aktorka miała oznajmić reżyserowi, że od niego odchodzi. „Cały czas wyczuwamy napięcie, przejmujemy więc role gospodarzy i usiłujemy ich zabawiać. Marnie to idzie. Gdy kończy się obiad, Beata zbiera talerze, Andrzej się zrywa jej pomóc i na chwilę wychodzą. Żona, korzystając, że jesteśmy sami, mówi: "Beata właśnie mu powiedziała, że go opuszcza". Być może była jakaś sprzeczka, kłótnia i pewnie to padło w emocjach, akurat tego dnia. I rzeczywiście się rozstali”, opowiada Janusz Majewski w książce Beata Tyszkiewicz. Portret damy Anny Augustyn-Protas. Okazało się, że powodem rozstania był inny mężczyzna, który pojawił się w życiu aktorki: „Nie było drugiej takiej pary. Słynna, lubiana aktorka i reżyser numer jeden. Byli celebrytami epoki”, mówi Majewski, po czym dodaje: „Czy środowisko potępiało ją, jak obecnie potępiłby tak zwany ciemnogród? Bo jak to, żona opuszcza męża dla jakiegoś młodego chłopca? Wszyscy wiedzieli przecież, kto był tego powodem”. Przypomnijmy, że Beata Tyszkiewicz później jeszcze dwukrotnie wyszła za mąż, za Witolda Orzechowskiego i Jacka Padlewskiego. Każde z nich kończyło się rozwodem. Z kolei Andrzej Wajda aż czterokrotnie się żenił, jego ostatnią wybranką była Krystyną Zachwatowicz. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
Nie widzieli poza sobą świata, ich serca biły w jednym rytmie. Zbigniew i Anna Religowie byli razem mimo przeciwności
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Zamek, kapłon i 333 przepisy z XVII wieku – święta Lubomirskich-Lanckorońskich to inny świat
W ich domu święta pachną historią, tradycją i… staropolskimi recepturami. Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy zdradzają, kto zasiądzie z nimi do wigilijnego stołu i jak wygląda Boże Narodzenie w książęcym stylu.
Od 2001 do 2013 roku Jan Lubomirski-Lanckoroński był związany z Dominiką Kulczyk. U jej boku doczekał się dwójki dzieci: syna Jeremiego Sebastiana oraz córki Weroniki Konstancji. Po rozstaniu związał się z Heleną Mańkowską, współwłaścicielką „Uzdrowiska Szczawnica”. Ślub wzięli w sierpniu 2020 roku i niedługo potem powitali na świecie córeczkę Elisabeth Helene. Jak wyglądają święta księcia i hrabianki? Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy w wywiadzie opublikowanym na łamach „VIVY!” w grudniu 2021 roku zdradzili, czy spędzają święta w iście królewskim stylu w zamku i co znajduje się na ich świątecznym stole! Były mąż Dominiki Kulczyk przekazał wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie z Państwem do wigilijnego stołu? Jan: Nasza tradycja odnośnie do potraw sięga cztery wieki wstecz. W rodzinie Lubomirskich powstała pierwsza polska książka kucharska. Stanisław Czerniecki, kuchmistrz, który zaczął karierę na dworze mojego dziewięć razy pradziadka wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego na zamku w Wiśniczu – a rozwinął swoją sztukę kulinarną w czasach Michała Lubomirskiego, syna Stanisława – w 1682 roku wydał swoje przepisy pod tytułem „Compendium ferculorum albo zebranie potraw”. Są to 333 przepisy na potrawy mięsne, rybne, mleczne, pasztety, torty i ciasta. Niektóre z nich byłyby dziś trudne do zrealizowania, no chyba że dysponujemy ogonami bobra, chrapami łosia, mięsem z głuszca lub cietrzewia… Ulubionym bohaterem przepisów Czernieckiego był kapłon – kastrowany i tuczony kogut, na którego przyrządzenie podaje kilkadziesiąt przepisów. Niedawno, już po raz ósmy, książka została wznowiona i wydana przez Muzeum Pałac w Wilanowie i moją fundację. Zobacz: Dominika Kulczyk i Jan Lubomirski byli małżeństwem jak z bajki, lecz wspólne życie nie było im pisane Jan i Helena Lubomirscy z córeczką w obiektywie „VIVY!”, grudzień 2021 Na wigilijnym stole, tym razem na zamku w Lubniewicach, znajdą się potrawy według przepisów kuchmistrza Czernieckiego? Jan: Tak jest. Wigilia w Polsce tradycyjnie jest postna, więc jako zabawną ciekawostkę dodam, że nasza rodzina od paru wieków elegancko obchodziła tę zasadę – a Kościół się z tym zgadzał – mianowicie podawaliśmy ogony bobrze, dlatego że są pokryte łuską i mogą być traktowane jako ryba. Helena: W tym roku bobrów nie będzie, ale w pierwszy dzień świąt sama przygotuję francuską tradycyjną potrawę – indyka faszerowanego jadalnymi kasztanami. Brzmi wspaniale! Przyznam, że Wigilia u francuskich przyjaciół w Paryżu była dla mnie kulinarnym zaskoczeniem. Jadłam bliny z kawiorem, łososia, foie gras i ostrygi. Helena: Oprócz ostryg wszystko zagości na naszym stole. To będą święta polsko-francuskie. Na deser bûche de Noël, tradycyjne ciasto francuskie w kształcie polana drewna, czyli biszkopt z kremem maślanym o smaku orzecha laskowego, Grand Marnier lub kawy. Jan: À propos tradycji, od drugiego roku życia wychowywałem się właściwie w Austrii. Moja prababka była Austriaczką. Do dzisiaj pamiętam, jak moja mama patrzyła na to z ogromnym zaskoczeniem, że w Austrii podawano pasztet. Helena: Na deser…? (śmiech). CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Czekaliśmy na siebie całe życie” - oto historia związku Heleny i Jana Lubomirskich-Lanckorońskich Jan: Nie, w czasie Wigilii. Praktycznie wszystkie święta i wakacje spędzałem na zamku cioci – baronowej Doroty von Suttner-Gatterburg, która była moją zastępczą babcią, w przepięknej, otoczonej winnicami miejscowości Retz, gdzie kręcono „Trzech muszkieterów”. Na zamku panował austro-węgierski sznyt, babcia mnie musztrowała, ucząc między innymi właściwego siedzenia przy stole z książkami pod pachami. Jej ciotka, Bertha von Suttner, pisarka i dziennikarka, jako pierwsza kobieta została wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla. Pobyt w Austrii był dla mnie odskocznią od życia w komunistycznej Polsce, gdzie po wojnie byliśmy wrogo traktowani. Mojemu ojcu nie wolno było studiować, pracować, doznawał różnych szykan, ale to jest temat na inną rozmowę. Mam trójkę dzieci. Helenka wspaniale zajmuje się moimi dziećmi z pierwszego małżeństwa, jest właściwie ich drugą mamą i one zresztą tak ją traktują. Z moją byłą żoną Dominiką spędzamy też często święta. Helena: Tak, przepadam za dziećmi Jana, rok temu nasza rodzina powiększyła się o Elisabeth. Święta Bożego Narodzenia to bardzo ważny, rodzinny czas, dlatego często staramy się spędzać go razem. Łączy nas magia świąt. Co pojawia się najczęściej na świątecznym stole u Lubomirskich? W wywiadzie, którego Jan Lubomirski-Lanckoroński udzielił dla „Faktu” zdradził, że z dzieciństwa pamięta na wigilijnym stole przede wszystkim mięso - dziczyznę, gęś i pasztet. Jego ulubioną potrawą był jednak deser o nazwie Linzer Augen. To nic innego, jak kruche ciasteczka z marmoladą, posypane cukrem pudrem i z wzorkami. Obecnie Wigilia u małżeństwa to kultywowanie różnych tradycji. Na naszym stole królują głównie polskie dania, czyli uszka z grzybami, uszka z mięsem — to też nam się zdarza. Barszcz. Kompot z suszonych owoców. Jemy też oczywiście ryby. Nie jestem wielkim fanem karpia, ale lubię go w wersji pieczonej. Karp w galarecie do mnie nie przemawia. Przepadam za to za pieczonym łososiem, którego pamiętam jeszcze z austriackich Wigilii mojej ciotki. No i oczywiście musi być zupa grzybowa. Obowiązkowo. Bez zupy grzybowej nie ma dla mnie świąt. Podajemy też krokiety – jako alternatywę do uszek. Zajadają się nimi moje córki. Żona, która ma ojca Polaka i matkę Francuzkę, przygotowuje indyka z kasztanami. Jest przepyszny! To jedno z moich ulubionych świątecznych dań. - mówił Lubomirski dla Fakt.
Mogli się nie spotkać, mało kto wie, że wzięli dwa śluby. 12 lat temu zaczęli bajkę, o której Polska wciąż mówi
12 lat temu powiedzieli sobie „tak”. Uroczystość była iście bajkowa: pełna luksusu, przepychu i niecodziennych atrakcji. Ale Anna i Robert Lewandowscy wzięli też drugi ślub, o którym mało kto wie. Poznaj ich sekrety.
Ślub Anny i Roberta Lewandowskich do dziś budzi emocje. Zorganizowany z rozmachem, z udziałem gwiazd i z bajkowymi detalami — od kościoła w Serocku po luksusowe przyjęcie w Trębkach Nowych. Poznaj kulisy jednego z najbardziej spektakularnych ślubów w polskim show-biznesie i zobacz niepublikowane wcześniej zdjęcia! Tak para świętowała jego 12. rocznicę. View Ediplayer on the source website Mogli się w ogóle nie poznać. Historia ich pierwszego spotkania On od roku grał w Zniczu Pruszków. Ona trenowała karate. Poznali się w 2007 roku na studenckim obozie na Mazurach. Mało brakowało, a ich losy potoczyłyby się zupełnie inaczej. „Mogłem nie jechać na obóz integracyjny, gdzie spotkałem Anię. Mogłem nie zdążyć… Ale dojechałem na jeden dzień. Pamiętam, że zobaczyłem piękną blondynkę… Ania trochę się zmieniła przez te lata (śmiech). Oczywiście, że na korzyść. Wydoroślała. Ja zresztą też. Ostatnio oglądałem swoje zdjęcia sprzed trzech lat i już zauważyłem w sobie zmiany", wspominał piłkarz na łamach VIVY! w 2014 roku. A jak tamten moment wspominała Anna Lewandowska? „Nasze pierwsze spotkanie było zabawne. Robert myślał, że gram w tenisa albo tańczę w balecie. Kiedy się dowiedział, że trenuję karate, z początku nie uwierzył. Powiedział mi, że ma na imię Andrzej. Umówiliśmy się w kawiarence przy Chmielnej. I okazało się, że ćwiczymy w tym samym miejscu…", opowiadała w tym samym wywiadzie. Czytaj także: Szymon Hołownia pokazał córki, rodzinny kadr skradł serca internautów. „Masterchefki” w kuchni Robert Lewandowski i Anna Stachurska od razu wpadli sobie w oko, choć ona początkowo miała wątpliwości co do związku. „Lewy ma dobrą bajerę nie tylko na boisku, mówiąc mi: „Słuchaj, daj sobie poznać faceta, którego jeszcze nie znasz” — mówiła w rozmowie z reporterem WP. Jednak szybko okazało się, że mają ze sobą dużo wspólnego. Połączyła ich miłość do sportu oraz... zbiegi okoliczności, który kilka lat później zaprowadził ich pod bramy kościoła. „Dziś mówię, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo gdyby Robert nie przeszedł z Legii do Znicza, nie wiadomo, czybyśmy się lepiej poznali”, wspominała trenerka VIVIE!. W 2011 roku piłkarz oświadczył się Annie na Malediwach. Dwa lata później para powiedziała sobie sakramentalne tak. Ceremonia ślubna w Serocku: początek wspólnej drogi Anna Stachurska i Robert Lewandowski powiedzieli sobie „tak” w kościele św. Anny w Serocku, oddalonym o 40 km od Warszawy. Ślub odbył się po sześciu latach znajomości, a wydarzenie szybko zyskało miano jednego z najgłośniejszych ślubów w świecie polskich celebrytów. Ceremonia była publicznym wydarzeniem, które przyciągnęło uwagę mediów i fanów. Wśród zaproszonych gości znaleźli się m.in. Wojciech Szczęsny, Cezary i Edyta Pazurowie, Sławomir Peszko, Marco Reus oraz Mario Goetze. Luksusowe wesele w Złotopolskiej Dolinie Po ceremonii ślubnej nowożeńcy zaprosili gości na huczne wesele do Trębek Nowych koło Zakroczymia. Przyjęcie odbyło się w eleganckim dworku „Złotopolska Dolina”. Koszt imprezy oszacowano na około 250 tys. euro. Dla gości przygotowano wyjątkowe atrakcje, w tym motorówki, kajaki, a nawet profesjonalny masaż stóp dla tych, których zmęczyły taneczne pląsy. Oprawą muzyczną wydarzenia zajął się Marek Sierocki. Zadbano o każdy szczegół, tworząc atmosferę luksusu i rozrywki na najwyższym poziomie. Suknia marzeń Anny Lewandowskiej: dzieło Macieja Zienia Na ten wyjątkowy dzień panna młoda wybrała kreację z atelier Macieja Zienia. Projekt był gotowy, ale został przerobiony po konsultacjach z panną młodą. „Na przykład odkryto w nim plecy i dodano halki” – zdradził projektant w rozmowie z „Fashion Magazine”. Suknia została uszyta z jedwabnej organzy łączonej z tkaniną satynową, co nadało jej niepowtarzalny połysk i bajkowy charakter. Stylizacja Anny wpisywała się w klasyczny krój księżniczki i na długo zapadła w pamięci fanów pary. Czytaj także: Są razem ponad dekadę, kibicowała im cała szkoła. Tak kochają się Paweł Domagała i Zuzanna Grabowska Ślubna podróż i wspomnienia: co dziś mówią Lewandowscy? Po pierwszym ślubie Anna i Robert Lewandowscy wybrali się w podróż poślubną na Seszele. Wspomnienia z tego okresu do dziś są dla nich wyjątkowe. „Po ślubie poczułam, że rzeczywiście jesteśmy ludźmi, którzy rozumieją się bez słów, którzy żyją dla siebie wzajemnie, wspierają się na każdym kroku” – przyznała Anna Lewandowska. Odnowienie przysięgi: intymna ceremonia bez zapowiedzi W 2023 roku, dokładnie dziesięć lat po swoim ślubie, Anna i Robert Lewandowscy zdecydowali się na odnowienie przysięgi małżeńskiej. Tym razem ceremonia miała zupełnie inny charakter – była cicha, prywatna i bez zapowiedzi w mediach społecznościowych. Dopiero po fakcie para opublikowała zdjęcia z uroczystości. Anna Lewandowska tym razem wybrała dopasowaną, koronkową suknię w klimacie boho, z odkrytymi plecami. Robert Lewandowski z kolei postawił na jasny garnitur i beżowe zamszowe mokasyny. Zdjęcia z uroczystości spotkały się z ogromnym entuzjazmem fanów i potwierdziły, że Lewandowscy potrafią zaskoczyć nawet po latach. Ślub Roberta i Anny Lewandowskich — niepublikowane zdjęcia Dziś Anna i Robert Lewandowscy są jednym z najgorętszych małżeństw polskiego show-biznesu. Właśnie świętują 12. już rocznicę ślubu, choć razem są już od osiemnastu lat. W 2022 roku para podzieliła się z fanami wspólnymi fotografiami z Majorki — tak świętowali swoją dziewiątą rocznicę. Jednak ta okrągła, w 2023, była dla małżonków szczególna. Z tej okazji Robert Lewandowski pokazał wiele niewidzianych dotąd zdjęć z ukochaną — nie brakowało fotografii dokumentujących początki ich związku, ciążę Anny, a także wspólnych z dwójką pociech. „Każdego dnia kocham cię coraz mocniej, ostatnie dziesięć lat, które spędziłem z tobą były najlepszymi w moim życiu. Dzisiaj celebrujemy naszą miłość. Dziękuję za bycie przy mnie. Moje życie jest kompletne z tobą” — napisał piłkarz, a sekcję komentarzy natychmiast zalały życzenia poruszonych fanów. Czytaj także: Tomasz Jakubiak nie doczekał urodzin. Ale jego żona pokazała, że miłość nie umiera Robert Lewandowski, Anna Stachurska, Anna Lewandowska, 22.06.2013 rok, Serock <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjM3r7y-a22da61.jpg" width="1600" height="2517" alt="Robert Lewandowski, Anna Stachurska slub Roberta Lewandowskiego i Anny Stachurskiej, Parafia Rzymskokatolicka Pw. sw. Anny w Serocku, 22.06.2013,Image: 427830715, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maciej Cyran / Studio69 / Forum" title="Robert Lewandowski, Anna Stachurska" /> Tymczasem z okazji 12. rocznicy ślubu pary przypominamy niepublikowane dotąd zdjęcia z ceremonii zaślubin Lewandowskich! Suknia ślubna Ani Lewandowskiej wciąż robi spektakularne wrażenie! Kreacja prezentuje się naprawdę zjawiskowo! Zobaczcie sami. Dziś to dzieci są dla nich najważniejsze. Dwie córki stanowią dla Anny i Roberta Lewandowskich cały świat. 4 maja 2017 roku urodziła się Klara. 6 maja 2020 roku na świat przyszła z kolei Laura Lewandowska. Czytaj także: Wyjątkowy taniec, kwartet smyczkowy i poruszające życzenia... Tak wyglądał drugi ślub Anny i Roberta Lewandowskich! Robert Lewandowski, Anna Lewandowska, 22.06.2013 rok, Serock <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgOqnSkZ-738fc75.jpg" width="1600" height="2314" alt="Robert Lewandowski, Anna Stachurska slub Roberta Lewandowskiego i Anny Stachurskiej, Parafia Rzymskokatolicka Pw. sw. Anny w Serocku, 22.06.2013,Image: 427830729, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maciej Cyran / Studio69 / Forum" title="Robert Lewandowski, Anna Stachurska" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3nBQ4R-30e9fdd.jpg" width="2050" height="1600" alt="Robert Lewandowski, Anna Stachurska slub Roberta Lewandowskiego i Anny Stachurskiej, Parafia Rzymskokatolicka Pw. sw. Anny w Serocku, 22.06.2013,Image: 427830786, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maciej Cyran / Studio69 / Forum" title="Robert Lewandowski, Anna Stachurska" /> View Burdaffi on the source website
Córka Izabeli Trojanowskiej ma podwójne obywatelstwo i prestiżowy zawód. Tak dziś wygląda Roxanna
Izabela Trojanowska od lat skupia się na karierze scenicznej, ale od czasu do czasu uchyla rąbka prywatności. W mediach społecznościowych dzieli się wyjątkowymi momentami z życia, a gdy publikuje zdjęcia z dorosłą córką, fani nie kryją zachwytu. Roxanna Trojanowska jest niezwykle podobna do słynnej mamy – uroda to zaledwie jeden z elementów, który łączy je najmocniej.
Jest największą dumą słynnej mamy, ale unika medialnego zgiełku. Roxanna Trojanowska w tym roku kończy 34 lata. Choć Izabela Trojanowska rzadko pokazuje ją publicznie, od czasu do czasu robi wyjątek. I kiedy to się dzieje, trudno oderwać wzrok! Córka artystki odziedziczyła po niej nie tylko urodę, lecz także muzyczny talent. Czy zdecyduje się pójść w ślady mamy? To pytanie zadaje sobie wielu fanów... View Ediplayer on the source website Córka Izabeli Trojanowskiej: tak wygląda ich relacja. Padły poruszające słowa Artystka w rozmowie z magazynem VIVA! ujawniła, że jej córka nie przepada za blaskiem fleszy i sławą mamy. – „Nie podoba jej się takie życie, jakie wiodę. To, że brak mi prywatności, że kiedy jesteśmy razem, nie możemy spokojnie przejść ulicą, aby ktoś nas nie zaczepił i nie porównał córki z mamą", zwierzyła się wówczas. W jednym z poruszających wspomnień wróciła myślami do wspólnego wyjazdu nad morze. „Pamiętam nasz wyjazd do Jastrzębiej Góry. Zamieszkałyśmy w hotelu w lesie, a obok harcerze rozbili obóz. Jak tylko wyszli z namiotów, każdy chciał mieć mój autograf. Słyszałam szept: „A kto to jest?”. I odpowiedź: „Nieważne, bierz”. A dziecku nie można odmówić. W pewnym momencie zobaczyłam, że moja sześcioletnia córka stoi pod płotem i płacze. Trudno, ten zawód tak ma. Są gorsze” – wyznała wokalistka na łamach naszego magazynu. Zawód artysty bywa wymagający, a życie w świetle reflektorów ma swoją cenę. Co dziś robi córka Izabeli Trojanowskiej? Czytaj także: Księżna Kate olśniła uśmiechem i stylizacją, ale o jej córce jest równie głośno. Księżniczka Charlotte to wykapana mama Co dziś robi córka Izabeli Trojanowskiej? Ma podwójne obywatelstwo i prestiżowy zawód Roxanna Trojanowska trzyma się z dala od blasku fleszy i konsekwentnie realizuje własne cele. Mieszka poza Polską – ukończyła prawo i antropologię na Uniwersytecie Wiedeńskim, a dziś pracuje w renomowanej kancelarii adwokackiej w Berlinie. – „Trzymam za nią kciuki, bo ma bardzo ciężko” – mówiła z dumą Izabela Trojanowska. Córka wokalistki ma podwójne obywatelstwo – polskie i niemieckie – i pasję do podróży oraz nauki. Jej napięty grafik nie pozwala na częste spotkania z mamą. – „Nie mamy dla siebie za dużo czasu. Ciężko to czasem znoszę, jak słyszę przez telefon: ‘Mamo, już muszę kończyć, czeka mnie mnóstwo pracy’” – opowiadała artystka w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA!. Mimo dzielących je kilometrów, ich więź jest silna. – „Dzięki córce dziś już nie boję się niczego. Jak dopada mnie lęk, to słyszę jej słowa: „Mamo, nie bój się żyć. Życie to piękny dar, trzeba się cieszyć każdym dniem” – wyznała z wzruszeniem. Choć Roxanna pojawiła się kiedyś w jednym z odcinków serialu „Klan”, show-biznes nie jest jej światem. – „Moja córka śpiewa, gra na gitarze i na pianinie, ale dla przyjemności. Wychodzi jej to świetnie i sprawia radość, przede wszystkim jej samej. Nie chciałabym, aby robiła karierę w naszym kraju. Nie zamierzam jej do niczego namawiać. Nie ma parcia na szkło" – mówiła Izabela Trojanowska. Roxanna to bez wątpienia artystyczna dusza, która zrezygnowała z medialnego życia po trudnych doświadczeniach. – „Bardzo nie chciała. Nie chciała od momentu, kiedy zorientowała się, że nie mam życia prywatnego” – dodała w wywiadzie dla magazynu „Party”. Z uroczej dziewczynki zmieniła się w piękną, pewną siebie kobietę. Zobaczcie, jak zmieniała się córka Izabeli Trojanowskiej. Ostatnie zdjęcie pochodzi z początku 2021 roku. Podobna do mamy? Naszym zdaniem wyjątkowo – takiej urody nie sposób przeoczyć! Czytaj także: Opole 2025. Wygrała "Premiery" i nie odpuściła hejterom. Anna Iwanek pokazała klasę! Izabela Trojanowska z córką. 2003 rok Izabela Trojanowska z córką Roksaną, "Valley Golf & Country Club", 30.07.2005, Kraków Izabela Trojanowska, córka Roxana Trojanowska, Warszawa, Hotel Sheraton, Gala Moda i Styl, 16.05.2010 rok
Babcia widziała w nim księdza, on został aktorem. Piotr Trojan zdradza, co zaważyło na jego wyborze
25 lat niewinności. Sprawa Tomasza Komendy
Piotr Trojan, urodzony 6 czerwca 1986 roku w Tarnowskich Górach, to aktor, scenarzysta i reżyser, który zyskał rozgłos dzięki poruszającym rolom w filmach "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy" oraz "Johnny". Jego droga do sukcesu była pełna wyzwań, ale dzięki determinacji i talentowi zdobył uznanie zarówno widzów, jak i krytyków.
Historia, która porusza i budzi sprzeciw – Piotr Trojan wcielił się w Tomasza Komendę w „25 latach niewinności”, pokazując niezwykłą głębię aktorstwa. Zaskoczył też w filmie „Johnny”, oddając emocje przemiany i empatii. Dziś świętuje 39. urodziny – a jaki jest prywatnie, z dala od kamer? Artysta, który zawsze strzeże swojej prywatności, w rozmowach rzadko uchyla rąbka tajemnicy, ale jego historia to opowieść o autentyczności, odwadze i poszukiwaniu sensu. Miał zostać księdzem, został aktorem. Piotr Trojan szczerze o swojej drodze Aktorstwo pasjonowało go od dzieciństwa. W rodzinnych stronach (dorastał w Tarnowskich Górach) stawiał pierwsze kroki w środowisku artystycznym. Nic dziwnego, że regularnie wraca w rodzinne strony i dziś to on sam inicjuje warsztaty filmowe dla dzieci i młodzieży. Co ciekawe, zawsze miał w planach spełniać się nas scenie i przed kamerą. Robił wszystko, by się do tego zbliżyć. Co ciekawe, babcia aktora miała na niego zupełnie inny plan. „Zawsze to czułem, ale miałem też inne pomysły na siebie. Zresztą nie tylko ja. Babcia bardzo chciała, żebym został księdzem i ciągle o tym mówiła. W pewnym momencie pomyślałem sobie "no może". I choć od początku chciałem być aktorem, to nie wiedziałem, jak to ugryźć”, mówił w cozatydzień.tvn.pl. Po ukończeniu liceum Piotr Trojan wybrał się na egzaminy do szkoły teatralnej w Krakowie i w Warszawie. Bezskutecznie. Wtedy postanowił wybrać się do łódzkiej filmówki. Studiował na jednym roku z Agnieszką Więdłochą, Marcinem Korczem czy Justyną Wasilewską. „Teraz sobie myślę, że gdybym był wykładowcą i zobaczyłbym kogoś, kto zaciąga, lub mówi w swojej gwarze, to wziąłbym taką osobę, bo jest inna i wyjątkowa. Wtedy były inne czasy. Wszyscy musieli być poprawni. Na szczęście szkoła w Łodzi stawiała na różnorodność”, dodawał w tym samym wywiadzie. Po studiach otrzymał angaż w teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi oraz Teatrze Nowym, Teatrze Maat Projekt, Teatrze IMKA oraz TR Warszawa. Piotr Trojan spełniał się także jako wykładowca w Szkole Aktorskiej Machulskich. Jest dumny, gdy jego studencki trafili do szkół teatralnych. „Pamiętam, że kładłem nacisk na to, aby rozwijali się, żeby akceptowali swoje tzw. niedoskonałości, nauczyli się z nich korzystać i żeby zaczęli budować swoją indywidualność”, opowiadał w cozatydzień.tvn.pl. W ostatnim czasie aktora mogliśmy podziwiać w produkcjach tj. Diabeł, Emigracja XD, Skarbek czy Ukryta sieć. Piotr Trojan ma także na koncie reżyserski debiut podczas 46. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, na którym otrzymał wyróżnienie w Konkursie Filmów Krótkometrażowych za film "Synthol". Piotr Trojan — jaki jest prywatnie? W 2015 roku Piotr Trojan zaprezentował w TR Warszawa spektakl Grind/r, oparty na jego osobistych doświadczeniach z aplikacji randkowej Grindr. Przyznał, że występ był dla niego rodzajem coming outu, a decyzja o wystawieniu sztuki wiązała się z ryzykiem. „Ryzykowałem totalnie, bo wystawiając spektakl, postronni ludzie dowiedzieli się o Grindrze i o mnie, zdradziłem wiele rzeczy. Najbardziej bałem się, że będę teraz obrywał na ulicy. Dostaję już i pogróżki, i żale. Ale nie żałuję”, mówił w „Newsweeku”. ZOBACZ TEŻ: Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach W wywiadzie dla I-d.vice.com opowiadał o pracy z zespołem aktorów: „Chłopcy, którzy grają w spektaklu, są wszyscy, poza mną, heteroseksualni. Pokazywałem im, jak to działa, jak wyglądają takie spotkania, to był dla nich zupełnie nowy świat. Tłumaczyłem im, że w tych wszystkich perwersyjnych spotkaniach podświadomie chodzi o zatrzymanie kogoś na całe życie, że taka myśl pojawia się z tyłu głowy”. Dzięki Grindrowi aktor poznał również miłość. „Teraz nie mam potrzeby korzystania z tej aplikacji, chociaż muszę przyznać, że spotkałem tam dużo fajnych ludzi. Mnie się udało poznać kogoś na dłuższą metę, więc na pewno wielu się udało”, mówił kilka lat temu. Dziś rzadko wypowiada się o swoim życiu prywatnym. „Bardzo lubię to, że to życie jest moje, prywatne, a nie jest życiem portali plotkarskich. Nigdy nie chciałbym dostawać pracy za to, że z kimś jestem w związku lub z kimś się rozstałem. Chciałbym dostawać propozycje za moją pracę, osiągnięcia, wrażliwość, za mój talent, a nie za to, co pokazuję. Zawsze będę tego strzegł”, podkreślił w rozmowie z cozatydzien.tvn.pl. W rozmowach z mediami koncentruje się na sztuce i zawodowych wyzwaniach – to one stanowią dla niego najważniejszy temat. TYLKO NA VIVA.PL: Otacza się sztuką i kolorami, ma własną pracownię malarską. Tak mieszka Joanna Sarapata Aktor, który wciela się w Tomasza Komendę. Piotr Trojan o produkcji Historia Tomasza Komendy poruszyła całą Polskę. Skazany za brutalną zbrodnię, której nie popełnił, spędził 18 lat w więzieniu. Dopiero w 2018 roku został uniewinniony i odzyskał wolność. W 2020 jego dramat trafił do kin w filmie 25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy w reżyserii Jana Holoubka. Główną rolę zagrał Piotr Trojan. Choć wcześniej kojarzony głównie z serialami (Czas Honoru, Ojciec Mateusz, Wataha) i teatrem, to właśnie ta rola przyniosła mu ogromne uznanie. Jest absolwentem łódzkiej szkoły filmowej, choć wspomina ją jako trudny czas. „Wspomnienie szkoły to okres ściśniętego brzucha i lęku, ciągłej oceny… Dopiero z czasem nauczyłem się, że idąc na casting, muszę pokazać swoją siłę…”, mówił na TVN24.pl. Decyzję o udziale w filmie podjął po lekturze scenariusza. „Lektura scenariusza wywołała we mnie ogromną złość i bezradność. […] Jestem przekonany, że widzowie podzielą te emocje”. Szczególnie poruszyła go relacja bohatera z matką i brutalne sceny więzienne. „To są szczególnie sceny więzienne, które dla mnie były niewyobrażalne…” Tomasz Komenda zmarł w 2024 roku, pozostawiając po sobie historię, która wstrząsnęła opinią publiczną i stała się jednym z najmocniejszych symboli niesprawiedliwości w najnowszej historii Polski. Rola Piotra Trojana w produkcji "Johnny" O Piotrze ponownie zrobiło się głośno po roli Patryka Galewskiego – byłego więźnia i podopiecznego ks. Jana Kaczkowskiego. Piotr Trojan nie znał wcześniej historii duchownego i zanim przyjął rolę, miał wątpliwości. „Poprosiłem go, żeby podesłał mi scenariusz, bo nie byłem przekonany do filmu o księdzu. […] Okazało się, że scenariusz jest genialny – od razu poczułem, że ta rola jest jak marzenie: od zera do bohatera…”, wspominał w rozmowie z TVN24. Aby lepiej wczuć się w rolę, aktor odwiedził hospicja, by zrozumieć realia pracy wolontariuszy. Na początku było to dla niego bardzo trudne – jedno z miejsc opuścił po dwóch godzinach. Jednak wrócił, wspierany przez personel, i zmierzył się z bolesną rzeczywistością. „Wchodziłem w relację z podopiecznymi… W ciągu kilku dni zmarło kilka osób. Na początku szukałem w sobie siły, żeby nie zemdleć. Z czasem nauczyłem się funkcjonować w tej rzeczywistości”. Trojan wspominał także osobiste spotkania z Patrykiem Galewskim. Poznał jego rodzinę, wspólnie gotowali, rozmawiali. „To jest bardzo inteligentny facet, który ma w sobie taką mądrość ks. Jana Kaczkowskiego… To, co zostanie ze mną na zawsze to jedna z jego myśli – że nigdy nie wolno ot, tak skreślać ludzi. Trzeba im dawać wiele szans”. SPRAWDŹ TEŻ: Był ojcem tylko od święta. Jean Reno nie może sobie wybaczyć jednego. Teraz próbuje to naprawić
Córka Trzaskowskiego ma 21 lat. Internauci zgodni: "Wykapany tata!"
Rafał Trzaskowski, mimo intensywnej obecności w życiu publicznym, od lat konsekwentnie chroni prywatność swoich dzieci. Wraz z żoną Małgorzatą rzadko ujawniają szczegóły życia rodzinnego, unikając publikowania wizerunku Aleksandry i Stanisława. Każde pojawienie się ich dzieci w przestrzeni medialnej budzi tym większe zainteresowanie i emocje wśród internautów.
Rafał Trzaskowski, prezydent Warszawy i jeden z czołowych polityków w Polsce, od lat tworzy zgrane małżeństwo z Małgorzatą Trzaskowską. Para wychowuje dwójkę dzieci – Aleksandrę, urodzoną w 2004 roku, oraz Stanisława, który przyszedł na świat w 2009 roku. Mimo intensywnego życia publicznego, oboje konsekwentnie dbają o prywatność rodzinną, rzadko pokazując swoje dzieci w mediach. Ich podejście do życia osobistego od lat budzi uznanie, a nieliczne chwile ujawnione publicznie spotykają się z dużym zainteresowaniem opinii publicznej. Dlaczego Trzaskowski udostępnił zdjęcie córki? Rafał Trzaskowski od lat stanowczo strzeże prywatności swoich dzieci — Aleksandry (ur. w 2004 r.) i Stanisława (ur. w 2009 r.). Choć jego żona, Małgorzata Trzaskowska, często towarzyszy mu podczas wydarzeń politycznych, dzieci zazwyczaj pozostają poza zasięgiem kamer i aparatów. Wyjątkiem było spotkanie wyborcze z mieszkańcami Szczecina przed II tura wyborów prezydenckich w 2020 roku, kiedy to kandydat na prezydenta pojawił się na wiecu z całą swoją rodziną. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/KH200708018-4e93fa6.jpg" width="4928" height="3280" alt="08.07.2020 Szczecin , plac Solidarnosci . Od lewej: zona Malgorzata Trzaskowska , corka Aleksandra Trzaskowska , kandydat na stanowisko prezydenta RP Rafal Trzaskowski , syn Stanislaw Trzaskowski podczas spotkania wyborczego z mieszkancami Szczecina przed II tura wyborow .Fot. Krzysztof Hadrian / Agencja Wyborcza.pl" title="Rafal Trzaskowski w Szczecinie" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/KH200708009-7ffd959.jpg" width="4096" height="2720" alt="08.07.2020 Szczecin , plac Solidarnosci . Corka Aleksandra Trzaskowska (3L), zona Malgorzata Trzaskowska (4L), syn Stanislaw Trzaskowski (5L) podczas spotkania wyborczego kandydata na stanowisko prezydenta RP Rafala Trzaskowskiego z mieszkancami Szczecina przed II tura wyborow" title="Rafal Trzaskowski w Szczecinie" /> Z kolei 4 maja 2023 r., kiedy to rozpoczęły się egzaminy maturalne, na swoim profilu instagramowym Rafał Trzaskowski opublikował zdjęcie z córką w prywatnym, domowym anturażu. „Dziś egzaminy zaczynają maturzystki i maturzyści w całej Polsce. Życzę wam wszystkim powodzenia! Wybaczycie, że za jedną maturzystkę trzymam kciuki szczególnie mocno. Ola, połamania pióra!”, mogliśmy przeczytać pod zdjęciem. To jedno zdjęcie wywołało niemałe poruszenie w sieci. Reakcje internautów były błyskawiczne i niezwykle emocjonalne. W komentarzach pojawiło się wiele ciepłych słów i porównań wyglądu Aleksandry do ojca. Internauci pisali m.in.: „Piękna maturzystka. Wspaniały tata” „Jesteście śliczni” „Aleksandra ma dobre geny po tacie, widać!” „Powodzenia dla córki!” Zobacz też: Jeden rządzi stolicą, drugi stworzył legendy Krakowa. Ich więź zaskakuje Rafał Trzaskowski - żona i dzieci „Dziękuję za wsparcie w kampanii wszystkim, którzy byli ze mną przez te ostatnie miesiące. Szczególnie – mojej żonie, Gosi”, napisał na swoim Twitterze w 2018 roku, podsumowując kampanię wyborczą. Do tego czasu życie prywatne Rafała Trzaskowskiego trzymane było z dala od mediów, ale po wygranych wyborach wiele się zmieniło. Były minister i europoseł od ponad dwudziestu lat jest mężem Małgorzaty Trzaskowskiej. Para poznała się podczas studiów w Kolegium Europejskim w Natolinie. Pięć lat późnej byli już małżeństwem. Kim jest żona Rafała Trzaskowskiego? Małgorzata jest absolwentką Akademii Ekonomicznej w Krakowie, zajmowała się promocją Warszawy. W 2007 roku rozpoczęła pracę w Biurze Promocji Urzędu Miasta, ale po wygranych wyborach męża zrezygnowała ze stanowiska. Para wspólnie wychowuje dwójkę dzieci, syna Stanisława (urodził się w 2009 roku w trakcie... wieczoru wyborczego) oraz 21-letnią córkę Aleksandrę. Syn Rafała Trzaskowskiego chodzi do klasy sportowej, i podobnie jak tata, uwielbia pływać, a córka kocha jeździć na rolkach. O dzieciach polityka wiadomo niewiele, ponieważ stronią od mediów, jednak dumny ojciec podzielił się z internautami wzruszającym zdjęciem z okazji Dnia Dziecka. „Bycie ojcem dla tej wspaniałej dwójki to najlepsze, co mogłem sobie wyobrazić. Ola i Staś są mistrzami świata we wszystkim! Wspólnie z Gośką nauczyliśmy się od nich wiele i mamy nadzieję, że jeszcze sporo przed nami”, napisał Rafał Trzaskowski na swoim Instagramie. „Na #DzieńDziecka, wszystkim dzieciom życzę spełnienia marzeń!”, dodał. ZOBACZ TEŻ: Małgorzata Trzaskowska ma bliźniaczkę, o której mało kto wiedział. Ojciec wspomina dzień porodu: „Siadłem z wrażenia” Podczas kampanii prezydenckiej sprzed pięciu lat na profilu na Instagramie Rafała Trzaskowskiego pojawiły się nowe zdjęcia, na którym mamy okazję podziwiać jego pociechy. „Ten moment, kiedy w najważniejszych chwilach swojego życia masz obok siebie najważniejsze osoby swojego życia. Bezcenne. Gosiu, Olu, Stasiu – bardzo Wam dziękuję!”, podpisał rodzinną fotografię. Wsparcie rodziny w kampanii prezydenckiej Trzaskowskiego W czasie trwającej kampanii prezydenckiej Trzaskowski niezmiennie może liczyć na wsparcie żony, Małgorzaty. Choć nie zabiera głosu tak często jak mąż, jej zaangażowanie polityczne i społeczne jest widoczne od lat. W 2020 r. w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” wyrażała m.in. swój sprzeciw wobec milczenia Kościoła w kwestiach społecznych oraz krytykę rządów PiS. Choć Aleksandra i Stanisław pozostają poza światłem reflektorów, nie da się ukryć, że wartości rodzinne i prywatność stanowią dla Trzaskowskich fundament ich życia. Więcej zdjęć Rafała Trzaskowskiego i jego bliskich znajdziecie w naszej galerii. Zobacz także: Był wcześniakiem, lekarze nie dawali mu szans. Narodziny Rafała Trzaskowskiego wywróciły życie jego rodziców do góry nogami!
Rodzinne czułości przy okazji Dnia Mamy! Tak gwiazdy pozowały w naszych sesjach
Wspierają się, kochają i motywują. Mamy i ich dzieci wielokrotnie pojawiały się przed obiektywem VIVY!. Przy okazji Dnia Mamy przypominamy najpiękniejsze sesje z dziećmi, jakie udało się nam zrobić,
Dziś ich święto! Dzień Matki to wyjątkowy dzień dla milionów kobiet na całym świecie. Również dla tych, których twarze zdobią pierwsze strony gazet. Na naszych łamach uwiecznialiśmy ważne momenty gwiazd z rodzicielkami oraz popularnych kobiet z ich latoroślami. Przykład? Anna Kalczyńska i Hanna Rowicka, Anna Starmach w zjawiskowej sesji ciążowej czy Małgorzata Rozenek-Majdan z trójką swoich synów - Henrykiem, Tadeuszem i Stanisławem. Każdej sesji towarzyszyły niezwykłe emocje i jeszcze bardziej emocjonalne wyznania. Gwiazdy i mamy w sesjach VIVY! Rok 2021 rozpoczęliśmy sesją dwóch niezwykłych kobiet. To miała być rozmowa o więzi matki i córki. I była, ale zyskała także inny – egzystencjalny wymiar. Jak odnaleźć się w życiu po odejściu ukochanej osoby, w czym tkwi sekret udanych rodzinnych relacji i czy matka i córka mogą się przyjaźnić, Halina Rowicka i Anna Kalczyńska opowiedziały Krystynie Pytlakowskiej: „Byłyśmy bardzo blisko ze sobą, chociaż trudno to nazwać przyjaźnią. To głębsza więź niż przyjaźń”, mówiła nam Anna Kalczyńska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Macierzyństwo bez filtra. Agnieszka Hyży mówi, jak jest naprawdę: „Wiele bolesnych momentów” Macierzyństwem od 2020 roku po raz trzeci może cieszyć się Małgorzata Rozenek-Majdan. Wraz z mężem, Radosławem Majdanem byli nieustępliwi w walce o swoje dziecko. Po trzech latach odnieśli sukces. „Dar od losu”, mówili o Henryku i śmiali się, że rozpoznaliby go wśród miliona innych niemowlaków. O poświęceniu, wdzięczności i wyboistej drodze do szczęścia Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan w przejmujący sposób opowiedzieli Beacie Nowickiej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/malgorzata-rozenek-majdan-radoslaw-majdan-stanislaw-rozenek-tadeusz-rozenek-henryk-majdan-viva-202020-566772-GALLERY600-feae304-e1734645755351.jpg" width="599" height="530" alt="Małgorzata Rozenek-Majdan, Radosław Majdan, Stanisław Rozenek, Tadeusz Rozenek, Henryk Majdan, VIVA! 20/2020" title="malgorzata-rozenek-majdan-radoslaw-majdan-stanislaw-rozenek-tadeusz-rozenek-henryk-majdan-viva-202020-566772-GALLERY600-feae304" /> Poruszająco o relacji z mamą opowiedziała nam przed laty Patricia Kazadi. „Wzięłam od rodziny to, co najlepsze: charakter babci, mózg taty, a serce mamy”, mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2014 roku. „Rozumiem, dlaczego matki uważają, że ich dziecko jest niezwykłe”, mówiła nam z kolei Weronika Marczuk w 2020 roku, zaledwie kilka miesięcy po narodzinach córeczki Ani. „Magiczna chwila, której żadne obawy czy ból nie mogą zakłócić. Od pierwszego momentu czułam się tak, jakbym od dawna była jej matką. Nic mnie nie dziwiło. I ten jej nosek do góry, i usteczka wykrojone w kokardkę. Nie musiałam się uczyć odruchu opiekuńczości, on się od razu pojawia”, opowiadała o narodzinach córki Krystynie Pytlakowskiej. Za nami także kilka przepięknych sesji mam ze swoimi dziećmi, które zrealizowaliśmy w 2023 roku. Pamiątkowych fotografii doczekały się m.in.: Katarzyna Zdanowicz z mamą Ulą czy Karolina Szostak z mamą Marylą. Sprawdź też: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią" Wszystkim mamom życzymy dziś w dniu ich święta wszystkiego, co najlepsze! ZOBACZ TAKŻE: Rozstanie z mamą synów było dla niego bolesnym przeżyciem. Mówi wprost, jak dziś wygląda ich relacja
40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności
Przez cztery dekady tworzyli duet, jakiego próżno szukać. Ona – błyskotliwa, bezkompromisowa, z ciętym językiem i poczuciem humoru, które podbijało serca słuchaczy. On – wybitny muzyk jazzowy, mistrz improwizacji, o duszy romantyka. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli parą idealną w swojej nieidealności. Ich miłość była jak jazz – nieprzewidywalna, autentyczna, pełna emocji.
Nie rozstawali się niemal na krok. Ich związek łączyła nie tylko czułość, ale też wspólne spojrzenie na świat – pełne ironii, dystansu i wzajemnego zrozumienia. I choć ich codzienność była daleka od banału, nigdy nie przestawali być dla siebie wsparciem i inspiracją. Dziś mija 9 lat od chwili, gdy Maria Czubaszek odeszła – 12 maja 2016 roku. Wojciech Karolak nie ukrywał, jak bardzo brakowało mu ukochanej. Żył jeszcze pięć lat, ale jak sam mówił: „nie było już tak samo”. 23 czerwca 2021 roku i on odszedł, zostawiając po sobie ciszę, która została po dwojgu wyjątkowych ludzi. Teraz, po latach, możemy znów przywołać ich historię. Pełną czułości, śmiechu i niezwykłej bliskości. Historię miłości, która trwa mimo wszystko. View Ediplayer on the source website Historia miłości Wojciecha Karolaka i Marii Czubaszek „Prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”, mawiała Maria Czubaszek. Tą prawdą kierowała się w swoim związku z Wojciechem Karolakiem. I rzeczywiście ich miłość aż ciężko było przeoczyć. Ale trudno nie zauważyć było też poczucia humoru. Bo to właśnie żart mocno ich ze sobą połączył. W końcu ona nie lubiła jazzu, a on przyznał, że zakochał się w jej… nogach. Jak się poznali? Podczas wieczorku u wspólnych znajomych. „Zszedłem z tego okna, usiedliśmy gdzieś w kąciku i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. […] podczas tej pierwszej rozmowy u Dąbrowskich przekonałem się, że to kompletnie niepospolita dziewczyna i że umiemy ze sobą gadać na różne tematy, chociaż nawet gdybyś mnie zabiła, nie przytoczyłbym ci ani jednego zdania”, przyznał Wojciech Karolak przed laty. Później wyjechał jednak do Szwajcarii i ich kontakt się urwał. Chwilę później wrócił jednak do Warszawy i… od razu umówił się na spotkanie z Marią. Pierwsze spotkanie we dwoje zakończyło się… kłótnią, ale i szybkim pogodzeniem się. „Ale wracając do tej pierwszej randki, siedzę w jej domu, a ona na kanapie, oświetlona z tyłu przez telewizor, fika nogą. Myślę sobie: kur*a, jakie ona ma świetne nogi! To mnie już kompletnie wessało”, mówił. „Potem okazało się, że nogi to tylko jedna z jej piękności. Natomiast cała piękność leżała w jej duszy i usposobieniu”, opowiadał Wojciech Karolak Krystynie Pytlakowskiej. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu Sekrety związku Karolaka i Czubaszek W czym tkwił sekret ich związku? „To była chyba taka miłość połączona z przyjaźnią, co nieczęsto się zdarza, bo czasem, jak jest miłość, to nie ma przyjaźni, a tutaj było i jedno, i drugie. Oni sobie bardzo ufali i bardzo na sobie polegali. Wiedzieli, że tylko oni mogą być dla siebie nawzajem podporą. A przy okazji mieli świadomość, że nie mają umiejętności radzenia sobie w życiu”, cytuje słowa Andrzeja Andrusa Krystyna Pytlakowska w książce Małżeństwo doskonałe. Ona nie próbowała go naprawiać, akceptowała jego wady, ufała mu we wszystkim. On wiernie stał u jej boku, cenił jej humor i... pozwalał być sobą. Pobrali się w 1976 roku i do samego końca byli nierozłączni. „Absolutnie zgadzam się z zasłyszaną gdzieś tezą, że »mężczyzna potrzebny jest kobiecie, jak rybie narty«. Mówię tak, chociaż sama mam męża i biorąc pod uwagę mój wiek, zapewne będzie to już ostatni. I uważam, że powinniśmy się kochać, bo inaczej byśmy się pozabijali. Choć do miłości nie zawsze jest potrzebna druga osoba w pobliżu. Czasem nawet jest lepiej, gdy jej nie ma w okolicy”, mawiała Czubaszek. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak: duet idealny Wraz z Marią Czubaszek tworzyli zgrany duet nie tylko w życiu prywatnym. Specjalne piosenki komponował właśnie do jej tekstów. „Miłość to jedyny powód, dla którego z Karolakiem jesteśmy razem już ponad trzydzieści lat. I muszę przyznać, że Karolak jest fajny; oczywiście, ma przy tym mnóstwo wad. Pewnie dlatego też najlepiej się czujemy, kiedy jesteśmy sami. Nie jesteśmy jak papużki nierozłączki”, pisała w swojej książce. Jak w każdej relacji, tak i u nich, pojawiły się potężne kryzysy. Jednym z nich był alkoholizm Wojciecha Karolaka. Po jednej z imprez, gdy muzyk leżał upojony alkoholem, Maria Czubaszek wyszła z domu do znajomych: „Jak trochę wytrzeźwiał, to się przestraszył. Nagle sam, nie ma mu kto wódki przynieść". Miał kilka prób leczenia, w końcu rzucił alkohol, ale ja nie wróciłam »ot tak« [...]. Powiedziałam mu, że ma sobie wszyć esperal, inaczej nie zaryzykuję powrotu. Zresztą powiedziałam, że jeśli jeszcze raz się napije — rozwód natychmiast. Mógłby wtedy nawet umrzeć, trudno. Byłoby mi przykro, bo to fajny facet, ale uważam, że alkoholik ma prawo zapić się na śmierć, jego sprawa, nikt nie powinien mu w tym przeszkadzać”, mówiła w jednym z wywiadów. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości Wojciech Karolak o Marii Czubaszek Udało im się pokonać kryzys. Wojciech Karolak i Maria Czubaszek byli małżeństwem opartym na przyjaźni. Bardziej niż seks cenili sobie rozmowy. Nie mieli dzieci, ale całą troskę przelewali na siebie. „Gdy wracałem z trasy, zostawiała mi karteczki z instrukcją, co mam jeść i jak to należy przygotować”, wspominał Wojciech Karolak. Wraz z upływem czasu ich uczucie nie słabło: „Ja Marysię kochałem coraz bardziej. Im bardziej się starzała, im bardziej zasychała i się zmniejszała, i robiła się taką drobinką, tym bardziej ją kochałem. A najbardziej na samym końcu, kiedy już miała buźkę zmęczoną życiem”, mówił Wojciech Karolak po śmierci Marii Czubaszek w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Zobacz także: Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty Wojciech Karolak o śmierci żony „Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”, wspominał. Ona sama nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Obawiała się jedynie tego, jak poradzi sobie bez niej mąż. Szczególnie że widział, jak odchodziła: „liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre”, mówił w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2016 roku. „Skończyło się coś bardzo ważnego, coś, co nadawało życiu jakiś sens. Coś, wokół czego wszystko się kręciło. I tego już nie ma. Koniec”, dodawał w innej rozmowie. Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9.01.2002 Gdy Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku, pozostawiła męża pogrążonego w żałobie. Mimo odejścia żony, Wojciech Karolak nie załamał się. „Oboje byli samotnikami, ale to im się jakoś układało. Na pewno się kochali. Wielu muzyków, którzy byli blisko z Wojtkiem i często z nim grali, martwiło się, żeby on po śmierci Marysi nie wpadł w picie alkoholu. Można się było tego spodziewać, ponieważ przeżyłem z Wojtkiem kilka takich poważnych chwil, kiedy on był bardzo pijany. W takich stanach, w większości wypadków, to był bardzo śmieszny i dowcipny. Że Karolak nie wrócił do picia, to dla mnie świetna wiadomość. Naprawdę podziwiam, że wytrzymał”, mówił o przyjacielu Andrzej Dąbrowski. Jej ostatnim zmartwieniem przed śmiercią było, kto się nim zajmie. Miała powiedzieć, że mąż przyzwyczai się do jej nieobecności, bo w końcu „Kiedyś mnie nie znał, a żył…”: „Głupoty gadała. Tak jakby niczego nie wiedziała…”, komentował jej słowa Krystynie Pytlakowskiej, która tak podsumowuje śmierć Marii Czubaszek: „Umarła, tak jak chciała. Szybko i nieświadomie”, co Wojciech Karolak komentuje i krótko i dosadnie: „Tak, i to jedyne pocieszenie”. Teraz znów mogą być razem... Dzisiaj mija dokładanie 9 lat od jej śmierci. Źródła: M. Czubaszek Nienachalna z urody; K. Pytlakowska Małżeństwo doskonałe; Wywiady Krystyny Pytlakowskiej dla magazynu VIVA! z Wojciechem Karolakiem oraz Marią Czubaszek.
Zdrady, podsłuchy i zakazana namiętność... Odsłaniamy kulisy miłości króla Karola III i Camilli Parker Bowles
Była „tą drugą”, dziś jest królową. Jak Camilla zdobyła serce i tron?
Nazywano ich najbardziej rozpieszczonym księciem Wielkiej Brytanii i najbardziej znienawidzoną księżną. Jeszcze kilkanaście lat temu niewielu wierzyło, że ten związek ma szansę przetrwać. A jednak — osiemnaście lat po ślubie księcia Karola i Camilli brytyjskie społeczeństwo nie wyobraża sobie monarchii bez ich obecności. Co sprawiło, że kontrowersyjna miłość przekształciła się w trwały związek? Poznaj historię uczucia Karola III i jego ukochanej, które rodziło się w cieniu skandalu. Kulisy ślubu króla Karola III i królowej Camilli „Wyglądali na spiętych. Książę próbował żartować. Rzucił do najbliższych – swojego syna, księcia Williama, księcia Harry'ego i syna Camilli, Toma Bowlesa, którzy byli ich świadkami, że to bardzo piękny dzień. Chociaż jutro może wszystkiego żałować…”, pisała Mary Riddell dla The Observer. Mówiąc to Karol puścił oko do przyszłej żony, Camilli Parker Bowles. Oboje zdawali sobie sprawę, że ich ślub to dopiero początek wyzwania, jakie postanowili wspólnie podjąć. Nie było łatwo. Zobacz: Wielka Brytania. Podróżuje z łóżkiem ortopedycznym i osobistym sedesem? Oto wszystkie dziwactwa Karola Oboje nie mieli zbyt dobrej prasy - księciu Karolowi wypominano nonszalancki tryb życia i zły stosunek do byłej żony, księżnej Diany, z kolei o Camilli Parker-Bowles pisano jedynie posługując się nadanym przez media pseudonimem Rottweilerem (ze względu na wybuchowy charakter). Nie wróżono im wspólnej przyszłości. Brytyjska prasa nienawidziła Camilli, którą nazwali czarnym charakterem royal family. Wszystko za sprawą jej romansu z Karolem, gdy ten był jeszcze w związku z księżną Dianą. Jak się poznali się król Karol i królowa Camilla? Ich znajomość rozpoczęła się w 1970 roku, podczas meczu polo. Camilla ujęła Karola pewnością siebie i poczuciem humoru. Gdy się poznali, rzuciła z uśmiechem: „Moja praprababka była kochanką twojego prapradziadka. Co ty na to?”. Nawiązywała w ten sposób do Alice Keppel, która była kochanką króla Edwarda VII, prapradziadka Karola. Choć początkowo ich relacja wydawała się przelotna, z czasem okazało się, że historia rzeczywiście lubi się powtarzać. Kiedy Karol został wysłany na służbę wojskową, Camilla nie planowała na niego czekać. W 1973 roku wyszła za mąż za brygadiera Andrew Parkera Bowlesa, z którym doczekała się dwójki dzieci. Dla Karola była to osobista porażka. Wiadomość o ślubie Camilli złamała mu serce, tym bardziej że rodzina i otoczenie wywierały presję, by i on się ustatkował. Z Camillą nie było już przyszłości, musiał więc szukać nowej kandydatki. Według niektórych doniesień, to sama Camilla miała zasugerować Dianę Spencer jako idealną partnerkę dla księcia. Gdy ich romans dobiegł końca, para symbolicznie wymieniła się prezentami: Camilla podarowała Karolowi spinki z diamentami, on jej — złotą bransoletkę z wygrawerowaną dedykacją: „Od Freda dla Gladys” (pseudonimy, których używali w tajemnicy). Ślub księcia Karola z Dianą Spencer odbył się 29 lipca 1981 roku i zgromadził przed telewizorami niemal miliard widzów na całym świecie. Dla wielu była to bajka — księżniczka z ludu i książę z dynastii. Nikt nie przypuszczał, że ten spektakularny ślub zapoczątkuje dla młodej Diany życie w emocjonalnym potrzasku. Nawet wtedy, gdy Karol na pytanie dziennikarza: „Czy jesteście w sobie zakochani?” odpowiedział wymijająco: „Cokolwiek to znaczy…”, nie wzbudziło to powszechnych podejrzeń. Ale dla Diany miało to być pierwsze z wielu gorzkich rozczarowań. Czytaj też: Był w szpitalu, teraz przerwał milczenie. Król Karol wydał pilny komunikat. Syn o niczym nie wiedział Afera Camillagate Prawda zaczęła wychodzić na jaw, gdy z notatnika przyszłego króla wypadły zdjęcia Camilli. Wkrótce później, po czterech latach od ślubu, Karol i Diana przestali ze sobą sypiać. Dla Diany było to bolesne potwierdzenie — ich małżeństwo powoli dobiegało końca. W królewskim otoczeniu huczało od plotek. Gdy księżna przebywała w podróży, Camilla bez skrępowania nocowała w wiejskiej posiadłości Karola. Skandal wisiał w powietrzu. W 1992 roku media ujawniły transkrypcje prywatnych rozmów telefonicznych między Camillą a Karolem — był to jeden z największych kryzysów wizerunkowych brytyjskiej monarchii. Ten romans, trwający z przerwami przez ponad czterdzieści lat, wreszcie przestał być tajemnicą. Dziennikarze The Daily Mirror opublikowali kontrowersyjne fragmenty rozmów, w których Karol mówił m.in., że chciałby odrodzić się jako bielizna Camilli, a nawet... jej tampon. Ujawnienie tych intymnych detali wywołało falę oburzenia i zażenowania. Oficjalne potwierdzenie nadeszło dwa lata później — w wywiadzie Karol przyznał się do zdrady, choć nie wymienił Camilli z imienia. Wszyscy jednak wiedzieli, kim była kobieta, która na nowo rozpaliła uczucia następcy tronu. Zobacz też: Łzy wzruszenia króla Karola oraz symboliczny gest księcia Williama i księżnej Kate. Tak uczcili ważny dla Polaków dzień Camilla została uznana za winowajczynię rozpadu królewskiego małżeństwa i ochrzczona przez media „czarną owcą” rodziny królewskiej. Diana, jako zdradzona i porzucona żona, zyskała miano ofiary, a Karol — niegdyś najbardziej pożądany kawaler w Europie — usunął się w cień. „Wcześniej też wzbudzali olbrzymią sensację. Nie jest przecież tajemnicą, że ten romans trwa z przerwami od 40 lat” — komentował Robert Hardman z Daily Mail. W 1995 roku Camilla rozwiodła się z Andrew Parkerem Bowlesem, a niespełna półtora roku później Karol i Diana podjęli tę samą decyzję. Król Karol i królowa Camilla ulubieni arystokraci Brytyjczyków „Zawsze byliśmy w tym związku we troje. I to zmieniło wszystko” — mówiła Diana w jednym z najbardziej poruszających wywiadów. Media nie dawały spokoju nowej parze w rodzinie królewskiej. Camilla przez wiele miesięcy nie mogła swobodnie opuścić domu, osaczona przez paparazzi, którzy pragnęli uchwycić na zdjęciu „najbardziej znienawidzoną kobietę Wielkiej Brytanii”. Przełomem okazała się dopiero tragiczna śmierć księżnej Diany, 31 sierpnia 1997 roku. To wydarzenie na zawsze odmieniło losy Karola i Camilli. Z czasem presja medialna zaczęła słabnąć. Dzięki wsparciu specjalistów i bliskich, Camilla przetrwała okres nagonki. „Wychowano mnie, żeby cieszyć się życiem, a nie siedzieć w kącie i płakać” — powiedziała w jednym z wywiadów. Karol mógł wreszcie otwarcie pokazać światu swoją miłość, choć z decyzją o ślubie długo zwlekał. Dopiero siedem lat po śmierci Diany, pod naciskiem rodziny, oświadczył się Camilli. Podczas ceremonii świadkiem Karola był jego starszy syn, książę William — symbol pojednania i nowego początku. Z czasem Brytyjczycy zaczęli dostrzegać, że u boku Camilli Karol wygląda na naprawdę szczęśliwego. Mimo gaf i niezręczności, które co jakiś czas im się zdarzały, przestali być obiektem kpin. Wręcz przeciwnie — ich zwyczajność, potknięcia i pewna nieporadność zaczęły wzbudzać sympatię. „Są tacy uroczy. Widać, że im bardziej się starają, by nie zrobić głupstwa, tym częściej je robią” — skomentowała mieszkanka Londynu na stronie BBC. Tym zyskali sobie sympatię Brytyjczyków - wpadkami, gafami i zachowaniem określanym jako stereotypowe dla monarchów i arystokratów. „Mógł mieć zły dzień. Poza tym on nie zna realiów. Nie miał nigdy problemów, z którymi borykają się zwykli śmiertelnicy, więc jego słowa wynikają z niewiedzy” — tłumaczyli go lojalni poddani. Jak zauważyli socjologowie, im więcej wpadek zaliczali, tym bardziej rosły ich słupki poparcia. To zasługa Camilli, która tchnęła w Karola więcej luzu i człowieczeństwa. „Ludzie zobaczyli, że człowiek, który może mieć wszystko, cierpiał z powodu miłości. Windsor pokazał im, że nie można kupić szczęścia” — podsumował The Sun. Zobacz także: Król Karol III z wizytą w Polsce. Monarcha honoruje ofiary Holocaustu: „Święty i bardzo ponury moment”
Kurt Cobain i Courtney Love – burzliwa miłość, która przetrwała skandale, lecz nie śmierć
Mija 31 lat od śmierci wokalisty Nirvany
Kurt Cobain i Courtney Love – duet, który fascynował, szokował i inspirował. Ich związek był mieszanką miłości, uzależnień i dramatów, który na zawsze zapisał się w historii rocka. Jak wyglądała ich relacja, która przeszła do legendy? Czy ukochana wokalisty Nirvany jest z kimś związana? Poznaj ich niezwykłe losy. Połączyła ich muzyka, skandal i namiętność, ale też destrukcyjna siła uzależnień i medialna presja. Courtney Love i Kurt Cobain nie byli zwykłą parą – byli symbolem pokolenia, które żyło intensywnie i spalało się równie szybko. Ich historia to opowieść o miłości ekstremalnej, graniczącej z obsesją, która przetrwała wszystko poza śmiercią.​ Miłość od pierwszego wejrzenia czy gra pozorów? Ich pierwsze spotkanie – mit czy prawda? Kurt Cobain, lider Nirvany, i Courtney Love, charyzmatyczna wokalistka zespołu Hole, po raz pierwszy spotkali się na początku 1990 roku na koncercie w Portland, w klubie nocnym Satyricon. Prawdopodobnie. Bo tak naprawdę w tej historii jest wiele luk. Ona miała podejść do niego i powiedzieć: „Wyglądasz jak Dave Pirner”. Czy był to komplement, czy może wręcz przeciwnie – tego nie wiadomo. Ale jedno jest pewne: zapadła mu w pamięć. I jeszcze tego samego wieczoru leżeli przytuleni na podłodze klubu. Spędzili razem noc, ale o zobowiązaniach jeszcze wówczas nie było mowy. Taka była w każdym razie jej wersja. „Gdy dawałam wywiady dziennikarzom, o których wiedziałam, że będą rozmawiać z Nirvaną, opowiadałam im, że lecę na Kurta Cobaina”, przypominała. On w tej samej rozmowie wyznał, że owszem, zwrócił na nią uwagę, ale zajmowały go wówczas inne rzeczy. Ale ich los wydawał się już wówczas przypieczętowany... Wiedziała, że tak łatwo nie da mu spokoju. A już na pewno, że jest nim na tyle zainteresowana, że zrobi wiele, by dał jej szansę. W końcu jednak Courtney Love przykuła uwagę Kurta Cobaina na dłużej. A to za sprawą drobnych, ale znaczących i niezwykle romantycznych gestów. Drobiazgów, które mu podrzucała w formie niespodzianek. Do dziś osławione jest pudełko w kształcie serca, w którym umieściła list miłosny i głowę porcelanowej lalki. Ten podarunek zainspirował artystę do stworzenia słynnego dziś utworu Nirvany „Heart Shaped Box” (w tłumaczeniu na polski: „Pudełko w kształcie serca”). Ich znajomość początkowo była przelotna, ale z czasem przerodziła się w głębokie uczucie. Oboje byli silnymi osobowościami, co sprawiało, że ich relacja była pełna pasji, ale i konfliktów.​ Ona: odważna, rozmowna, bezkompromisowa. Nie liczyła się szczególnie ze zdaniem innych. Indywidualistka. On charyzmatyczny, ale też nieco skryty. Intrygujący. Ale ta kombinacja okazała się równie magnetyzująca, co destrukcyjna... Kurtowi imponowały jej cechy. Nie reagował, gdy wydawała kolejne zawrotne sumy, narzucała swoje zdanie. Nawet go to bawiło. Ona natomiast ceniła jego spokój, ale też otwartość. „Wydał mi się zaangażowany w to, co robił, i ładniutki. Nie mogłam jednak stwierdzić, czy jest inteligentny i czy jest w nim szczerość. Zaczęłam się nim interesować, może niezbyt natarczywie, ale pewnie kilka dziewczyn uznałoby, że właśnie zbyt natarczywie. To dlatego, że jestem bezpośrednia i dlatego wielu chłopców panikuje”, zwierzała się w jednym z wywiadów. Zobacz także: Tajemnice domu Kurta Cobaina i Courtney Love wyjdą na jaw? Ślub na Hawajach i szybka ciąża – rockowa codzienność Chętnie pozowali na okładkach, udzielali wywiadów. Ale nie wzbudzali sympatii. Na celownik brano zwłaszcza Courtney Love: nazywano ją pogardliwie „groupie” i twierdzono, że jest z wokalistą Nirvany wyłącznie dla pieniędzy i sławy, że nim manipuluje i go wykorzystuje. Początkowo nic sobie nie robili z tych medialnych doniesień. Oboje korzystali z uroków życia, wolności. Hollywood nazywało ich drugimi Yoko Ono i Johnem Lenonnem. Dla Kurta Cobaina Courtney Love była całym światem, co często sprawiało, że cierpiał na tym jego zespół: „Moje nastawienie drastycznie się zmieniło i nie mogę uwierzyć, jak bardzo jestem szczęśliwy. Czasami zapominam nawet, że jestem w zespole, tak bardzo zaślepiła mnie miłość. Wiem, że to brzmi zawstydzająco, ale to prawda. Właściwie to mógłbym odejść teraz z zespołu”, mówił w rozmowie z magazynem „Sassy”. Niestety, w ich związku szybko pojawiły się używki. Szukali wrażeń, dodatkowej stymulacji. Pogrążali się w świecie iluzji i miłości. Szczególnie on. Przytłaczała go sława i medialne zainteresowanie, które wzbudzał. Już wówczas trudno im było bez siebie wytrzymać. W lutym 1992 roku, zaledwie kilka miesięcy po rozpoczęciu związku, Kurt i Courtney pobrali się na plaży Waikiki na Hawajach. Ceremonia była nietypowa – Cobain wystąpił w zielonej piżamie, co było wyrazem jego nonkonformistycznego podejścia do życia. Ona z kolei miała na sobie atłasową, koronkową suknię. „Jestem żonaty i jestem zakochany w Courtney jeszcze bardziej. Nigdy wcześniej tak się nie czułem”, mówił. Wkrótce potem para ogłosiła, że spodziewa się dziecka.​ Frances Bean – dziecko miłości i kontrowersji. Uzależnienia, sądy i utrata opieki 18 sierpnia 1992 roku na świat przyszła Frances Bean Cobain. Narodziny córki były dla pary zarówno błogosławieństwem, jak i źródłem nowych problemów. Media nieustannie spekulowały na temat ich zdolności do wychowywania dziecka, biorąc pod uwagę ich styl życia i uzależnienia. Nie szczędziły im krytyki, przedstawiając ich jako nieodpowiedzialnych rodziców. W jednym z wywiadów po latach Courtney przyznała się do zażywania substancji psychoaktywnych podczas ciąży, co wywołało ogromne kontrowersje i zainteresowanie służb socjalnych.​ Problemy prawne i walka o córkę Zaledwie dwa tygodnie po narodzinach córki, stracili prawo do opieki nad córką. Sąd stwierdził, że ze względu na kłopoty z narkotykami, nie są w stanie odpowiednio zajmować się dzieckiem. Malutką Frances przygarnęła siostra Courtney Love. Dziecko odzyskali po kilku tygodniach, ale wszyscy wróżyli tej parze szybki rozwód. Ich problemy z uzależnieniami nie zniknęły... Zobacz: Jak teraz wygląda córka Kurta Cobaina? Zobaczcie, jak się zmieniła Śmierć Kurta Cobaina i życie po tragedii Tragiczny koniec lidera Nirvany Związek Courtney Love i Kurta Cobaina opierał się na kłótniach, kontrowersjach i skandalach. A wszystko to w szale narkotykowym i częstych próbach samobójczych. Bliscy mówią, że Kurt Cobain był piekielnie skupiony na pracy. Czasem poświęcał muzyce tak dużo czasu, że zapominał o całym świecie, wariował, szukał stałej inspiracji. Wzajemnie się więc napędzali, ostro kłócili, a później namiętnie godzili. 5 kwietnia 1994 roku świat obiegła wiadomość o śmierci Kurta Cobaina. Jego ciało znaleziono w domu w Seattle, a oficjalną przyczyną zgonu było samobójstwo. Śmierć artysty wstrząsnęła fanami na całym świecie i stała się symbolem tragicznego końca ery grunge'u. Wszyscy myśleli, że w rzeczywistości życia pozbawiła go żona. Powód był jeden: na śmierci męża więcej zyskała, niż straciła. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmItvVl-4dcca3c.jpg" width="2371" height="1600" alt="LOS ANGELES- DECEMBER 4: Kurt Cobain and Courtney Love pose for photograph, Kurt grimacing for the camera and Courtney waving, on VIP balcony during Mudhoney concert at the Hollywood Palladium on December 4, 1992 in Los Angeles, California. (Photo by Lindsay Brice/Getty Images)" title="Kurt Cobain And Courtney Love" /> Courtney Love po stracie – walka, samotność i relacja z córką Jeden z detektywów, który chciał udowodnić jej winę, twierdzi, że przy rozwodzie dostałaby zaledwie niewielki procent majątku Cobaina, ale już jako wdowa odziedziczyła prawa do wszystkich piosenek Nirvany. Choć zapierała się, że nigdy nie dopuściłaby się takiego czynu, w końcu nadmiar negatywnej prasy kompletnie ją przytłoczył i wpadła w szpony nałogu. Popadła również w problemy finansowe, straciła prawa do opieki nad jedenastoletnią Frances. Po dwóch latach trafiła na odwyk. Na chwilę wróciła na scenę. Wydawało się, że skandaliczne życie zostawiła za sobą. Nic bardziej mylnego. Została aresztowana za posiadanie nielegalnych substancji i znów musiała walczyć o opiekę nad córką. Próbowała popełnić samobójstwo. W 2009 roku córka Courtney Love pozbawiła ją praw rodzicielskich, ale po sześciu latach konfliktów, burz i ciągłych kłótni panie w końcu się pogodziły. Przełom nastąpił w 2015 roku. Wbrew wszystkim opiniom, że to ona stoi za śmiercią Kurta Cobaina, nigdy nie wyszła powtórnie za mąż. Twierdzi, że lider Nirvany był i do dziś pozostał miłością jej życia. Dziś żyje po swojemu, wciąż balansując na granicy. Czytaj także: Ich uczucie rodziło się na planie programu, trzymali swój związek w tajemnicy. Tak Martyna Kupczyk i Arkadiusz Woźniak mówią o swojej miłości Dziedzictwo ikony grunge’u i jego ukochanej Dlaczego świat nadal fascynuje się ich historią? Historia Kurta i Courtney wciąż budzi emocje i jest przedmiotem licznych analiz. Ich związek, pełen miłości, pasji, ale i destrukcji, stał się symbolem pokolenia lat 90. Fani na całym świecie wciąż wspominają ich jako parę, która na zawsze zmieniła oblicze muzyki rockowej.​ Courtney Love dziś – balansując między legendą a cieniem przeszłości Courtney Love kontynuuje karierę muzyczną i aktorską, choć jej życie nadal jest obiektem zainteresowania mediów. Stara się odnaleźć równowagę między byciem legendą rocka a prywatnym życiem, z dala od skandali i kontrowersji. Źródło: Plejada, Vouge, New York Times, Daily Mail <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-74702048-c5658f7.jpg" width="3000" height="2114" alt="Od prawej: Kurt Cobain, Courtney Love, Frances Bean Cobain, Sinead O'Connor, MTV Video Music Awards, Los Angeles, Kalifornia, 02.09.1993 rok" title="Od prawej: Kurt Cobain, Courtney Love, Frances Bean Cobain, Sinead O'Connor, MTV Video Music Awards, Los Angeles, Kalifornia, 02.09.1993 rok" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-1708538637-455a461.jpg" width="3685" height="5528" alt="Courtney Love, Enfants Riches Deprimes: Front Row - Paris Fashion Week - Womenswear Spring/Summer 2024, Paris Fashion Week, Paryż, Francja, 29.09.2023 rok" title="Courtney Love, Enfants Riches Deprimes : Front Row - Paris Fashion Week - Womenswear Spring/Summer 2024, Paris Fashion Week, Paryż, Francja, 29.09.2023 rok" />
Rodzinna więź czy milczący konflikt? Relacja Agaty Dudy z bratem zaskakuje, Pałac ukrywał to od lat
Agata Kornhauser-Duda znana jest z tego, że konsekwentnie unika publicznych wypowiedzi na tematy polityczne i stara się nie ujawniać szczegółów z życia prywatnego. Pierwsza dama rzadko dzieli się informacjami na temat swojej rodziny, dlatego dla wielu może być zaskoczeniem fakt, że ma rodzeństwo. Niewiele osób wie, że jej bratem jest Jakub Kornhauser — literaturoznawca i poeta. Jak wyglądają ich wzajemne relacje? Jak się okazuje, rodzeństwo od kilku lat nie utrzymuje ze sobą kontaktu. Co doprowadziło do tego rodzinnego dystansu? [Ostatnia aktualizacja: 2.04.2025] Sekrety rodziny Agaty Kornhauser-Dudy: relacje z bratem Gdy w 1995 roku światło dzienne ujrzała książka Juliana Kornhausera „Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna” nikt nie spodziewał się, że dwadzieścia lat później będą po nią sięgać wszyscy ci, którzy chcą poznać bliżej pierwszą damę, Agatę Kornhauser-Dudę. To właśnie jej ojciec jest autorem tego dzieła, ale to nie ono skrywało największe tajemnice. A kilka lat temu o sekretach rodziny opowiedział brat pierwszej damy. Odmienne poglądy polityczne często prowadzą do starć w rodzinie. Do takiej sytuacji doszło właśnie w rodzinie Agaty Kornhauser-Dudy. Jej brat, poeta Jakub Kornhauser, cztery lata temu w rozmowie z Gazetą Wyborczą zdradził kilka szczegółów z ich dzieciństwa. „Gdy byłem mały, obowiązywały w domu dwie narracje - jedna, że rodzina taty jest żydowska, druga, że austriacka. Bawiłem się tymi narracjami i dowolnie wymieniałem. Nazwisko Kornhauser - z końcówką er - jest przecież typowo austriackie. Nigdy nie miałem też problemu z tym, że mam żydowskich przodków, przeciwnie - był to dla mnie powód do dumy, szły za tym ciekawe historie, jak się okazało, również literackie”, wspominał brat Agaty Dudy, Jakub Kornhauser. Rodzeństwo długo starało się dowiedzieć czegoś więcej na temat życia swoich dziadków, szczególnie że po nich pozostały im dwa oddzielne groby — dziadka, Jakuba Kornhausera, na cmentarzu żydowskim oraz babci — na katolickim. „Dopiero jako dorosły człowiek zrozumiałem, jak bardzo symboliczne znaczenie miało dla niego to pośmiertne rozdzielenie rodziców. To było przecięcie jego tożsamości na pół”, mówił Jakub dla Wyborczej i dodał: „Przez lata przerażała mnie ta wizja rozdzielenia grobów. Na cmentarzu babci paliły się znicze, był porządek, trochę radośnie, trochę melancholijnie. A u dziadka cisza i koty. Jakbyśmy na tym samym skrawku przestrzeni pukali do zupełnie innego świata”. Zobacz też: Córka Roberta Leszczyńskiego wkroczyła do świata show-biznesu! Zobacz, jak się zmieniła Brat Agaty Dudy o rodzinnej walce o religię Jakub Kornhauser opowiedział także o tym, że w domu jego dziadków zawsze miała miejsce pewnego rodzaju walka o jego ojca, Juliana Kornhausera. „Rano dziadek, który aktywnie działał w gminie żydowskiej, zabierał tatę do domu modlitwy, wieczorem babcia próbowała nauczyć go pacierza. Jakby przeciągali linę”, tłumaczył. Przesiąknięty religią w domu Julian Kornhauser wyrósł na agnostyka. Brat Agaty Dudy wyznaje: „Mama jest katoliczką, w takim duchu wychowywała Agatę i mnie. Ja już w liceum przestałem wierzyć w tę wspólnotowość, choć podobnie jak tata, wierzę w coś nadprzyrodzonego. Nie jestem racjonalistą, racjonalne podejście do rzeczywistości bardzo mnie denerwuje. Może dlatego zajmuję się surrealizmem i magicznymi historiami, a zinstytucjonalizowane, zhierarchizowane religie bardzo mnie odstręczają”, mówił. Wiklinowy kosz rodziny Kornhauserów Jakub Kornhauser wyznał również jedną z rodzinnych tajemnic, jaką skrywał wiklinowy kosz. „Ten kosz, wepchnięty pod biurko, stanowi jego piątą nogę. Żeby się do niego dostać, za każdym razem muszę odsunąć mebel i przecisnąć się na czworakach. Ale warto, zawsze kryły się w nim największe tajemnice rodzinne”. Brat Agaty Dudy wyliczał, jakie: „Pochowane w teczkach lub albumach zdjęcia. Obozowe i powojenne dokumenty dziadka. Listy od krewnych. Wielkie paki z korespondencją od Barańczaka, Zagajewskiego, ale też Szymborskiej, Iwaszkiewicza...”. W domu Kornhauserów często dochodziło do podziałów przez poglądy religijne, ale niezbyt dobre relacje są także między Agatą Dudą a jej młodszym bratem. Chodzi przede wszystkim o działalność polityczną męża Agaty, Andrzeja Dudy. Zobacz: Córka Beaty Tyszkiewicz zabrała głos w sprawie zdrowia matki „Nie zdziwię się, jeśli prezydent Duda stanie za to przed Trybunałem Stanu. Uważałem, że jest to samodzielny, racjonalnie myślący człowiek”, wyznał Jakub w wywiadzie dla Dużego Formatu w 2016 roku. „Sądziłem, że będzie w stanie jako prezydent, który ma poważną legitymację społeczną, postawić na swoim. Ale z drugiej strony szczerze mu współczuję, bo widzę, jak on się męczy”, dodał Jakub Kornhauser. Od dłuższego czasu krążyły pogłoski, że relacje pomiędzy rodzeństwem Dudów są dość chłodne, a kontakt między nimi jest sporadyczny. Według niektórych doniesień, po zawarciu małżeństwa w 1995 roku Agata Duda miała zacieśnić więzi z rodziną swojego męża, co rzekomo wpłynęło na osłabienie jej relacji z własnymi bliskimi. Już w 2019 roku tygodnik Polityka donosił, że pierwsza dama i jej brat nie są ze sobą szczególnie blisko i od dawna nie pielęgnują rodzinnych kontaktów. Czy jest jeszcze szansa na odbudowanie tej więzi? Okres Wielkanocy to symboliczny moment pojednania – właśnie wtedy wiele osób, w tym również politycy i przedstawiciele Kościoła, nawołuje do przebaczenia i odnowienia rodzinnych relacji.
Początkowo go zignorowała. Dziś Anita Werner i Michał Kołodziejczyk tworzą jedną z najbardziej zgranych par w mediach
Anita Werner i Michał Kołodziejczyk od kilku dobrych lat tworzą wyjątkowo zgrany duet zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Choć oboje są dziennikarzami, to nie konkurują ze sobą, a raczej współpracują. Wspólnie udało im się również wydać dwie książki: „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka” wydaną w 2020 roku, a także druga pozycja pt. "Nadzieja FC", która ukazała się w ubiegłym roku. Oficjalnie zadebiutowali jako para podczas gali rozdania Telekamer 2019, kiedy dziennikarka znana z „Faktów” odbierała nagrodę za swoją pracę. Łączą ich wspólne pasje: sport, podróże, bieganie, ciekawość świata i ludzi. Przypominamy wyjątkową historię miłości Anity Werner i Michała Kołodziejczyka! [Ostatnia aktualizacja: 28.03.2025 rok]. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻu: 19.10.2024 rok] View Ediplayer on the source website Anita Werner i Michał Kołodziejczyk — wspólne chwile, sportowa pasja Widać, że u swojego boku są szczęśliwi. Anita Werner i Michał Kołodziejczyk nie ukrywają swojego uczucia. W ich mediach społecznościowych co jakiś czas dzielą się z internautami wspólnymi chwilami. Dziennikarze to wielcy entuzjaści sportu, po zimowej przerwie oficjalnie rozpoczęli sezon biegowy, co udokumentowali radosnym wpisem i zdjęciami z pierwszego treningu. „Dwa ociężałe bąbelki” – jak żartobliwie określili siebie – przebiegły ponad 5 kilometrów, zaznaczając, że to dopiero początek ich sportowych wyzwań w tym roku. Ich wspólna pasja do aktywności fizycznej nie tylko motywuje innych, ale także umacnia ich relację, pokazując, jak sport może łączyć ludzi. Ich piękne uczucie trwa do dzisiaj. Zakochani delektują się uczuciem i nie ma mowy o żadnych kryzysach w związku. A my przypominamy historię niezwykłej miłości dziennikarki TVN i dyrektora redakcji Canal+ Sport, Michała Kołodziejczyka. Czytaj też: Anita Werner opowiedziała o tym, jak z partnerem układają swoje wspólne życie. Przyznała, że Michał Kołodziejczyk ma kilka żelaznych zasad Anita Werner i Michał Kołodziejczyk. Wywiad dla magazynu VIVA! Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Kto zainicjował kontakt i dlaczego Michał Kołodziejczyk twierdzi, że Anita Werner zachowała się skandalicznie? Przypominamy fragment wywiadu pary z Beatą Nowicką, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2020 roku. Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?” – pytał Marek Grechuta w piosence „Niepewność”. Co było pierwsze – kochanie, przyjaźń, a może wspólna książka? Michał: Zdecydowanie kochanie. Platoniczne. Od momentu, kiedy zobaczyłem Anitę w telewizji. Mężczyźni często mają swój ideał: Angelinę Jolie czy Brigitte Bardot. Moim ideałem kobiety zawsze była Anita Werner. Mogą to poświadczyć wszyscy moi znajomi (śmiech). Anita: Kiedy ja to usłyszałam od Michała, pomyślałam: Serio?! Jaja sobie ze mnie robi. Ale znajomi rzeczywiście potwierdzili. Polecamy: Dla Anity Werner czas się zatrzymał? Zobacz, jak wyglądała dwie dekady temu Kiedy zobaczył swój ideał na żywo? Michał: Poznawaliśmy się dwa razy. Pierwszy raz, kiedy w dzienniku „Rzeczpospolita” pracowałem jako korespondent podczas Euro 2012. Tamtego dnia byłem we Wrocławiu w hotelu Etap, tanim, dwugwiazdkowym, ale miał tę zaletę, że stał właściwie na terenie stadionu. Nazywaliśmy go „dziennikarski”, bo wszyscy się tam kotłowaliśmy. To było przed meczem Polska – Czechy. Anita: Ja miałam wtedy wydanie „Faktów” spod stadionu. Michał: Piotrek Karpiński, też dziennikarz, z którym znałem się bardzo dobrze... Anita: ...a który jest jednocześnie moim kumplem z pracy... Michał: ...powiedział: „Dzisiaj jest Anita Werner, może chciałbyś ją poznać?”. Był wtajemniczony? Michał: Chyba nie. Ja oczywiście bardzo chciałem. No i poznałem Anitę, ale ona mnie nie poznała. To znaczy, przywitała się ze mną w taki sposób... Anita: Nie wiem, czy uda mi się pokazać to w gazecie, ale spróbuję. „Cześć...” (powiedziała pani Anita, patrząc w drugą stronę). Michał: (Śmiech). Tak właśnie „przywitaliśmy się”. Anita: W ogóle tego nie pamiętam. Michał: Kiedy popatrzyłem na swoje zdjęcia z tamtego czasu, podobnie bym to zapamiętał. Poczucie humoru w związku to poważna zaleta. Anita: Najlepsza. Michał: Zachowała się skandalicznie, a ponieważ duma jest cenniejsza niż cokolwiek innego, postanowiłem więcej nie wgapiać się w telewizor maślanymi oczami. Minęło parę lat... Michał: Dużo lat minęło, były urodziny naszego wspólnego kolegi, na których pojawiłem się, wiedząc, że będzie tam Anita. Anita: I ostentacyjnie mnie lekceważyłeś, pamiętając krzywdę, której ode mnie doznałeś. Michał: Po trzech godzinach rozmawiałem na tej imprezie ze wszystkimi, tylko nie z Anitą. Anita: W końcu sama podeszłam i powiedziałam: „Cześć, nazywam się Anita Werner. Jestem twoją fanką”. Wkręcacie mnie oboje. Nie wierzę... Razem: (Śmiech). Nie! Anita: Tak było. Dlatego uznał, że jednak da mi szansę. Michał: Pomyślałem, że tak absurdalnej sytuacji nie byłbym w stanie wymyślić. I puściłem w niepamięć to, co się wydarzyło wcześniej. Anita: Ja naprawdę tak uważałam. Znałam Michała jako dziennikarza sportowego, lubiłam go słuchać, ceniłam jego pióro, styl, interesowały mnie jego opinie. Michał: Przetańczyliśmy i przegadaliśmy całą noc. Zaopiekowałem się nią. Przynosiłem na przykład wodę, bo nie wypadało, żeby sama to robiła. Zobacz też: Anita Werner wraz z ukochanym odwiedzili słoneczną Maltę. Swoją majówkę spędzili bardzo nietypowo Druga randka po roku? Michał: Nie, następnego dnia. Anita: Spotkaliśmy się w takim momencie, kiedy już chyba oboje wiedzieliśmy, czego w życiu nie chcemy, a czego chcemy. Dobry punkt wyjścia dla „kobiety po przejściach i mężczyzny z przeszłością”. To z kolei Agnieszka Osiecka. Kobieta, która znała życie. Anita: Wydaje mi się, że kiedy dobiega się czterdziestki, człowiek nabiera właściwej perspektywy życiowej. Lepiej zna siebie, swoje potrzeby, rozumie, od czego powinien uciekać. To jest też wiek, kiedy nabiera się odwagi, żeby tych zmian dokonać. A czego Pan chciał? Michał: Mówiłem już, że Anita zawsze mi imponowała, zawsze mi się podobała, natomiast nie spodziewałem się, że na tym targowisku próżności znajdę najcieplejszą kobietę na świecie. Może chciałem ciepła, spokoju i tego, że dobrze czułem się w jej towarzystwie, pozostając sobą. Otrzymałem od Anity wsparcie, ale też podziw i szacunek. Już w pierwszym zdaniu, jakie do Pana wypowiedziała. Michał: (Śmiech). To na pewno też zadziałało. Nam się wszystko fajnie robi razem. Jesteśmy do tańca i do różańca. Wspaniale nam się podróżuje, czyta książki, pracuje, biega… Anita rozumiała moje poczucie humoru. Kiedy mówię Monty Pythonem wśród znajomych, Anitka od razu tłumaczy: „On żartował”, bo wszyscy dziwnie na mnie patrzą. Spotkaliście się w dobrym momencie. Anita: Fajny jest ten czas w życiu kobiety, kiedy suma różnych doświadczeń i przeżyć dodaje odwagi. Odwaga dodaje kobiecie skrzydeł w podejmowaniu ważnych decyzji, a decyzje przynoszą spokój i poczucie, że jest w dobrym miejscu. Przez większą część życia byłam samodzielna i samowystarczalna. Wychowana w towarzystwie kolegów, nie gadałam z przyjaciółeczkami o kosmetykach, facetach i ciuchach. Michał: Zabrzmi to komicznie, ale myślę, że faceci bali się Anity, ponieważ jest silną, piękną, samowystarczalną i niezależną kobietą. Rzeczywiście poziom jej samowystarczalności był przesunięty do granic absurdu. Kiedy przyjeżdżaliśmy na stację benzynową moim samochodem, to Anita wysiadała, żeby zatankować. Anita: Odruch bezwarunkowy. Michał: Kiedy już jej wytłumaczyłem, że ja tankuję, to gdy wracałem, były umyte szyby. Anita: W końcu M. opieprzył mnie na maksa… Michał: …ale kulturalnie. Anita: I już więcej tego nie zrobiłam. Michał: Tego typu sytuacji są tysiące. Kiedy prowadziłem samochód, nigdy nie spała, nawet gdy podróżowaliśmy nocą. Pierwszy raz zasnęła po… roku. Wracaliśmy z Chorwacji, o 22 poprosiła, żebym wyłączył klimatyzację, bo zimno, i obudziłem ją w Polsce. Siłowanie się z otwarciem butelki w restauracji było aż żenujące i zawstydzające dla mnie. Anita: Mam zapisane w genach, że lubię mieć wszystko pod kontrolą, ale wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że ta cecha jest aż tak rozwinięta. Michał nauczył mnie, że mogę pewne rzeczy odpuścić i nie muszę zarządzać światem jako jednoosobowa firma pod nazwą Anita Werner. Stworzył mi takie środowisko naturalne, w którym już nie musiałam być przewodnikiem stada. Ładnie powiedziałam? Michał: Ładnie. Anita: Muszę nauczyć się prosić o pomoc. Obowiązkowo, zwłaszcza M. Anita: (Śmiech). Podziwiam jego pracowitość. M. do wszystkiego doszedł sam, ciężką pracą. Ma pasję, która go ciągnie przez życie zawodowo i uskrzydla. Imponuje mi jego praskość. Z jednej strony ma wielkie, fantastyczne, wrażliwe serce, a z drugiej jest facetem z Pragi, który mówi, co myśli, i potrafi załatwiać trudne sprawy po męsku. Dżentelmen z Pragi. Wrażliwość z pazurem. Intrygujące połączenie, prawda? Od momentu pierwszej rozmowy minęło już sporo czasu, jednak Anita Werner i Michał Kołodziejczyk niezmiennie są w sobie bardzo zakochani. Wiedzą, że razem mogą zdobywać góry, dosłownie i w przenośni. Łączy ich podobne poczucie humoru, dlatego w ich związku nie ma miejsca na nudę. Wolne chwile spędzają, podróżując po świecie. Bogatsi o nowe doświadczenia z przyjemnością wracają do pracy dziennikarskiej. Ich przykład pokazuje, że miłość można znaleźć nawet w najmniej oczywistym momencie i że warto dać komuś drugą szansę. Z okazji dzisiejszych urodzin dziennikarki, życzymy Anicie Werner i Michałowi Kołodziejczykowi wielu cudownych chwil i nieustającej miłości. Zobacz także: Tak Anita Werner świętowała urodziny ukochanego! Padły czułe słowa
Księżna Diana i Hasnat Khan: połączyło ich wielkie uczucie. Żyli w celibacie do jej rozwodu
„Dał mi wszystko, czego potrzebuję. Był moim Panem Cudownym”
Co dziś robi Hasnat Khan? Jako jedyny kochanek księżnej Diany, gdy zmarła, nie zdradził jej sekretów. Dziś mówi się, że to on był jej wielką i prawdziwą miłością. Nic nie zapowiadało, że połączy ich coś wyjątkowego. Poznali się przez przypadek, ale wielu mówi, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. „Odnalazłam spokój” — powiedziała Diana jednemu ze swoich znajomych, kiedy zaczęła się spotykać z Hasnatem. „Dał mi wszystko, czego potrzebuję” — cytuje dalej jej słowa „Vanity Fair”. Miała nawet dla niego przezwisko: Natty. Kilka miesięcy później nazwała go „Panem Cudownym”, a jej przyjaciele mówili, że był miłością jej życia. Ich romans trwał dwa lata. Związek zniszczyły jednak odmienne oczekiwania - księżna Diana chciała pozostać w świetle reflektorów, ale też spełniać się w roli matki i żony, dr Hasnat Khan chciał kontynuować swoją karierę kardiochirurga, a do ożenku wcale mu się nie spieszyło. Jak potoczyła się ich historia? Artykuł aktualizowany 16.03.2025 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 18.03.2025 r.] View Ediplayer on the source website Księżna Diana i kardiochirurg Hasnat Khan: historia miłości Poznali się przez przypadek w 1995 roku w Royal Brompton Hospital. Księżna Diana odwiedzała w szpitalu swojego przyjaciela, Joego Toffola, który dochodził do siebie po ataku serca. To właśnie tam poznała kardiochirurga Hasnata Khana. „Kiedy doktor Khan opowiedział już o problemach zdrowotnych Joego, ta (Oonagh, żona Joego Toffola - przyp. red.) przedstawiła go Dianie, która stała z boku. Nie rozpoznając jej z początku, skinął jej głową jak człowiek, który miał nocny dyżur i nie ma wiele czasu na towarzyskie ceregiele”. Jak pisze o nim Andrew Morton, nie wyglądał jak ktoś, kto mógłby być bohaterem romansu. Miał skłonności do tycia, nie odmawiał sobie papierosów i chętnie spędzał wieczory w pubach, słuchając jazzu i pijąc piwo. Mimo to według biografa Diany, gdy księżna go zobaczyła, „jej serce zamarło”. Miała powiedzieć: „On jest niesamowicie atrakcyjny”. Z kolei przyjaciółka Diany wspominała jej pierwsze spotkanie z kardiochirurgiem, mówiąc wprost: „Nazwałabym to miłością od pierwszego wejrzenia. Była tak przejęta, że to mogło być jedynie spotkanie pokrewnych dusz”. Księżna Diana i doktor Khan: potajemny romans Księżna Diana i doktor Khan szybko wdali się w potajemny romans. Zwracała się do niego pieszczotliwie "Natty" - nie chciała, by z ich rozmów ktokolwiek mógł zgadnąć, kim jest jej tajemniczy mężczyzna. Szybko dało się zauważyć, że ktoś ma na nią dobry wpływ. Media pisały wprost, że jest ktoś, dzięki komu Diana wyleczyła złamane serce po zdradzie Karola, odzyskała pewność siebie i w końcu w pełni odkryła swoją kobiecość. Próbowano dociekać, kim jest tajemniczy mężczyzna, ale bezskutecznie. Nic dziwnego, że zachowanie związku w tajemnicy było dla nich niezwykle ważne: ona nie chciała informować mediów o nowym związku, dopóki nie była go stuprocentowo pewna, on z kolei nie przepadał za medialnym rozgłosem i nie chciał być gwiazdą okładek. Gdy wychodzili publicznie, Diana więc przebierała się, zakładała perukę i okulary sprawiając, że paparazzi nie zwracali na nią uwagi. Wydawało się, że są dla siebie stworzeni. „Poznałem ją jako normalną osobę o niezwykłych cechach, ale i pewnych wadach, takich jak złe nawyki”, powiedział Hasnat Khan. Moralność kardiochirurga jako muzułmanina sprawiła jednak, że wyznaczył granicę fizycznej intymności z zamężną jeszcze wtedy Dianą. Wszystko zmieniło się jednak, gdy jej rozwód stał się sfinalizowany. Lekarz chwilę później stał się częstym gościem w rezydencji Diany, która za cel postawiła sobie uszczęśliwienie ukochanego. Dawny pokój gościnny w pałacu Kensington przerobiła na gabinet, by mógł tam relaksować się po ciężkim dniu pracy. W tym czasie ona robiła za gospodynię domową. Odkurzała, prasowała mu koszule, próbowała gotować, zmywała. W końcu czuła się potrzebna, ale i doceniana. Księżna chętnie więc podtrzymywała zainteresowanie swoją osobą. Według kamerdynera księżnej, Paula Burrela, Diana pewnego razu powitała ukochanego ubrana „jedynie w futro i parę diamentowych kolczyków z szafirami”. Nie było wątpliwości, że wreszcie odnalazła w swoim życiu sens. Sfinalizowała sprawy rozwodowe i… zaczęła myśleć o ślubie z ukochanym. Jak najszybciej chciała rozpocząć nowe życie u jego boku. „Na szafce przy łóżku trzymała jego zdjęcie, każdego wieczoru posłusznie czytała Koran i przedstawiła Khana swoim dzieciom. Mówiła, że marzy, aby zostać zwykłą panią Khan, a także o ślicznej brązowej dziewczynce, którą nazwie Allegra”, pisze Andrew Morton. Pisano, że Lady Di popadła w obsesję na punkcie Khana Podobno para miała w planach otwarcie sieci szpitali i hospicjów, które będą się specjalizowały w opiece nad dziećmi, które zmagają się z chorobami serca. Niestety miłość do kardiochirurga szybko przeistoczyła się w małą obsesję na punkcie ukochanego. Diana za wszelką cenę próbowała dodać Hasnatowi odwagi. Zasypywała go smsami, często pojawiała się w szpitalu, przyglądała się operacjom na otwartym sercu. Media kpiły z Diany, wyśmiewając jej dziwne zachowanie. W końcu tabloidy zaczęły rozszyfrować, dlaczego Diana regularnie odwiedza londyński szpital i spędza tam tyle godzin. Czytaj także: Zachowane przywileje i nowe możliwości. Jak wyglądało życie księżnej Diany po rozwodzie? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnbufZv-a865482.jpg" width="1869" height="1600" alt="Mandatory Credit: Photo by British Sky Broadcasting Ltd/REX (257327bb) PRINCESS DIANA PRINCESS DIANA WATCHES OPERATION ON A CHILD AT HAREFIELD HOSPITAL, MIDDLESEX, BRITAIN - 1996 The truth behind Princess Diana's relationship with heart surgeon Dr Hasnat Khan has finally emerged after the doctor gave his first interview last weekend. Along with Paul Burrell's evidence at the Diana inquest this week, the revelations shed new light on one of Diana's most infamous publicity stunts. In 1996 Diana spent three and a half hours in the operating theatre at Harefield Hospital in Middlesex watching Cameroonian boy Arnaud Wambo, 7, receive open-heart surgery. Diana revealed later that it wasn't the first operation she had witnessed, and she attracted some criticism for her perceived voyeurism. Medical experts criticised Diana for wearing thick eye make-up and earrings in the theatre, and having a streak of her blonde hair sticking out from underneath her surgical cap. But it seems Diana was trying to send a clear message out to Hasnat Khan that she was taking an interest in his work - a move which was doomed to failure, as their two year relationship came to an end in June 1997." title="Ksi??? William w szpitalu jak ksi??na Diana" /> Księżna Diana i Hasnat Khan: dlaczego się rozstali? W ich związku pojawiły się pierwsze problemy. Diana dążyła do małżeństwa, ale zakochany bez pamięci kardiochirurg nie chciał się spieszyć: „Z jednej strony Khan czuł się zażenowany pozycją celebryty, a z drugiej - konflikt między żądaniami Diany a jego karierą, jak również różnice kulturowe i religijne coraz bardziej ich dzieliły. Co więcej, bał się zobowiązań; już dwa razy był zaręczony i dwa razy odwoływał termin małżeństwa, niemal w ostatniej chwili”, pisze Andrew Norton. Diana nie ukrywała jednak swoich planów względem lekarza, ale te kompletnie nie pokrywały się z planami rodziny Khana. W rozmowie z Daily Express, ojciec Hasnata Khana, dr Rashid Khan powiedział wprost, że Diana Spencer nigdy nie miała szansa na to, by być żoną jego syna: „Szukamy dla niego narzeczonej, ale jej (Diany- przyp. red.) nie poślubi. Powinna pochodzić z wyższej klasy średniej i być bogatą, pakistańską muzułmanką”, powiedział. Diana jednak nie poddawała się w walce o serce kardiochirurga. Spotkała się z jego rodziną, udała się nawet do Pakistanu z wizytą humanitarną. Co więcej, przestudiowała nawet podręcznik dla lekarzy, by lepiej poznać jego pracę. Dr Hasnat Khan szybko jednak zorientował się, jak wygląda życie w świetle reflektorów. To nigdy nie było coś, czego pragnął w swoim życiu. Jego przyszłość z Dianą stanęła pod znakiem zapytania. Co jakiś czas w mediach zaczęły pojawiać się wzmianki na temat „tajemniczego mężczyzny Diany”. Hasnat obawiał się, że gdy jego tożsamość wyjdzie na jaw, jego kariera kardiochirurga i anonimowość pójdą w zapomnienie. Gdy na jaw wyszło, że księżna sama podsuwała mediom plotki na temat jej romansu, Hasnat był zaskoczony i oburzony jej zachowaniem. Wówczas zaczął dostrzegać minusy bycia w związku z księżną. Media bacznie go obserwowały, sam zaczął nawet otrzymywać rasistowskie groźby. Czytaj także: Oto szczegóły ugody rozwodowej między Dianą a Karolem. Z czego musiała zrezygnować księżna? Mimo wielu zalet ukochanej, Hasnat nie chciał być gwiazdą okładek. Stanął więc przed sporym dylematem. Jak powiedział w 2012 roku w rozmowie z pisarzem Simonem Parym, że Diana również mierzyła się z trudnym wyborem - by wieść normalne życie para musiałaby przeprowadzić się do Pakistanu, a królowa z pewnością nie zgodziłaby się na to, by następca tronu (książę William) wiódł życie za granicą. „Sądzę, że podstawowym problemem było to, że nawet po dwóch latach ten związek się nie rozwijał, nie prowadził do żadnej konkluzji, i to był nasz największy kłopot. Każdy z nas chciałby, żeby jego związek dokądś zmierzał”, wyznał. Według relacji przyjaciół, związek Diany i Hasnata Khana skończył się między majem a lipcem 1997 roku. Ostatni raz Hasnat Khan miał widzieć się z ukochaną kilka tygodni przed jej śmiercią. Podczas tego spotkania Diana Spencer zakończyła związek z kardiochirurgiem. By zapomnieć o Khanie Diana rzuciła się w wir romansów, niektórzy biografowie piszą nawet, że publiczne pokazywanie się Dodim Al Fayedem miało wzbudzić zazdrość właśnie w lekarzu. Co dziś robi Hasnat Khan, wielka miłość księżnej Diany? Po śmierci Diany, Hasnat opuścił Londyn i na kilka lat wyprowadził się do Pakistanu. Jest jedynym z kochanków księżnej Diany, który nie sprzedał historii ich wspólnego romansu. Do dziś nie wyjawił, dlaczego tak naprawdę się rozstali. Za każdym razem mówi wprost: „To jest coś, o czym nie mogę mówić”. W końcu postanowił powrócić do Anglii - w 2000 roku rozpoczął pracę w szpitalu św. Barta, a później w szpitalu Harefield. Siedem lat później wyjechał do Malezji, gdzie kierował oddziałem kardiologicznym w tamtejszym szpitalu. Od 2013 roku pracuje w jednym z angielskich ośrodków kardiologicznych. I choć jego kariera zawodowa kwitła, to nie najlepiej radził sobie w życiu prywatnym. Hasnat Khan w 2006 roku poślubił dużo młodszą od siebie Hadię Sher Ali podczas muzułmańskiej ceremonii w Pakistanie. Zaaranżowane przez jego rodziców małżeństwo nie przyniosło mu szczęścia w miłości. Para rozstała się po dwóch latach, a media donosiły, że Khan nie ukrywa, że w jego sercu wciąż obecna jest Diana. Czy chodziło o wpomnienia łączącej ich relacji, a może ciągłe zainteresowanie mediów, które w tym czasie nie dawały mu spokoju? Nie wiadomo, ale jeszcze przez wiele lat kardiochirurg pozostał singlem. W 2017 roku zaręczył się z dużo młodszą od siebie muzułmanką Somi Sohail. W rozmowie z "Daily Mail" przyjaciel lekarza wyznał, że dziś prowadzi szczęśliwe życie i wraz z partnerką planują założyć rodzinę. Nie wiadomo, czy nadal są razem. Wielu internautów do dziś zastanawia się jednak, czy gdyby nie nieszczęśliwy wypadek, Hasnat Khan i Diana Spencer byliby dziś szczęśliwym małżeństwem... Czy para wspólnie wychowywałaby w Pakistanie córkę Allegrę i co jakiś czas odwiedzaliby Londyn dla Williama i Stany Zjednoczone dla Harry'ego? Tego już się nie dowiemy...
Anna Jantar w dniu śmierci miała przy sobie sentymentalny list od męża. Mógł zmienić wszystko...
Była najjaśniejszą gwiazdą lat 70. Anna Jantar zachwycała głosem, a jej piosenki nie schodziły ze szczytów list przebojów. Wokalistka zmarła zbyt wcześnie... Miała jeszcze wiele do zaprezentowania. Ostatnie lata przed katastrofą, do której doszło 45 la temu - 14 marca 1980 roku, wiązały się dla niej z rewolucją wizerunkową, repertuarową, osobistą... Nie zdążyła spełnić wielu marzeń. Odeszła, mając zaledwie 29 lat. Bliscy, przyjaciele, fani pogrążyli się w żałobie. Jakiś czas temu ujawniono, że w chwili wypadku miała przy sobie wyjątkowy list od męża. Jarosław Kukulski prosił w nim o jedną ważną rzecz... View Ediplayer on the source website Kulisy małżeństwa Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego W latach 70. byli na ustach wszystkich. Piękni, popularni, otoczeni życzliwymi ludźmi. Uwielbiana piosenkarka i utalentowany kompozytor. Anna Jantar i Jarosław Kukulski wydawali się parą idealną. Jednak jak się okazało, ich miłość daleka była od sielanki. W książce „Nie wrócą te lata. Autobiografia i listy do męża”, opisującej życie Ireny Jarockiej, zostały zawarte informacje o tym, jak naprawdę wyglądało małżeństwo Kukulskich. Pisano o romansach, zdradach... Jak podaje Fakt, artystka wracała do Polski, by powiadomić Jarosława Kukulskiego, że podjęła decyzję o rozwodzie. Według tabloidu miała nagrać piosenkę, w której ostatecznie chciała pożegnać się z mężem. „Dwa, może trzy tygodnie przed powrotem z USA do Polski Ania zadzwoniła do mnie i poprosiła, żebym napisał dla niej tekst o rozstaniu, o byłym mężu – tak powiedziała o Jarku, i o miłości, która umarła…”, wyznał Janusz Kondratowicz w książce Marioli Pryzwan „Bursztynowa dziewczyna. Anna Jantar we wspomnieniach”. Czytaj także: Tak wyglądało małżeństwo Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego. Połączyła ich miłość do muzyki... Anna Jantar, Natalia Kukulska, Jarosław Kukulski, lata 70. XX wieku Ostatni list Jarosława Kukulskiego do Anny Jantar 14 marca 1980 roku Anna Jantar zginęła tragicznie w katastrofie samolotu, który leciał z Nowego Jorku do Polski. Okazuje się, że w zgliszczach znaleziono wzruszający list, który Jarosław Kukulski napisał do Anny Jantar. Jego treść dopiero wiele lat po wypadku wyciekła do mediów. Uznany kompozytor zapewnił w nim żonę o swojej miłości do niej. To, co najbardziej jednak porusza to zdanie, w którym pisze, że jest to ostatni list do ukochanej. W świetle późniejszych wydarzeń, ta deklaracja brzmi wyjątkowo dramatycznie. "Kocham Cię całym sercem i możesz liczyć na mnie w każdej sytuacji, a czy Ty odczytasz moją spowiedź jako słabość, czy też jako miłość, której trzeba pomóc, to zależy tylko od Ciebie. Szczęście nasze, Anusiu, zależy tylko od nas samych. By jednak to było możliwe, musimy tego chcieć obydwoje. Całuję Cię mocno, Twój Jarek. PS. List taki do Ciebie jest jedynym i ostatnim. Gdybym musiał go pisać po raz wtóry, będziesz musiała chyba dokończyć go sama", pisał. "Powinniśmy stanowić nierozerwalną całość, mając na uwadze fakt, że tylko i wyłącznie skazani na własne siły doszliśmy do czegoś i z tego to właśnie okresu datują się Twoje i moje największe sukcesy [...]", opowiadał kompozytor. I podkreślał: „Wiem, że miłość tkwi w nas i od nas zależy, gdzie się ją ukierunkuje. Wydaje mi się, że wszystko zależy od nas samych [...] Mamy o co walczyć! Chodzi przecież o naszą miłość, chodzi o nasze życie". Jedna z wersji mówi, że do Polski ze Stanów Anna Jantar przyleciała tylko po to, by zabrać małą Natalię i pożegnać się z mężem. A może jednak też chciała podjąć próbę odbudowania związku? Tego niestety nigdy się nie dowiemy... Czytaj także: Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie Natalia Kukulska wspomina mamę, Annę Jantar w 45. rocznicę jej śmierci 14 marca 1980 roku samolot IŁ-62 "Mikołaj Kopernik", którym artystka wracała z Nowego Jorku rozbił się w pobliżu Okęcia w Warszawie. Czekali na nią ukochana córeczka i mąż. "To była moja taka najbliższa w sercu przyjaciółka. Pamiętam, że zadzwoniłam tego poranka do pani Halinki, czyli do mamy Ani Jantar z takim zapytaniem, to kiedy Ania wraca, bo bardzo na nią czekam. Nie było pani Halinki w domu, wyjechała już z Jarkiem i z Natalką na lotnisko, żeby odebrać Anię", wspominała w rozmowie z Dzień Dobry TVN Halina Frąckowiak. Natalia Kukulska miała wówczas cztery lata. Nie pamięta zbyt wiele z tamtego dnia, nie wraca też na miejsce katastrofy. Była tam sama tylko raz w życiu. „Pamiętam, jak babcia wyrwała mi z rąk bukiet frezji i rzuciła je na ziemię. Pamiętam karetki pogotowia, które reanimowały rodziny, rozlewał się alkohol podawany na uspokojenie”, wspominała na łamach Gali. Sprawdź też: Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie Na każdym kroku córka Anny Jantar troszczy się o pamięć wspaniałej artystki. Pewne jest, że pamięć o niej nigdy nie przeminie. W rocznicę śmierci mamy Natalia Kukulska zamieściła w sieci poruszający wpis. Zapowiedziała też kolejne koncerty, które wypełnione będą wspomnieniami rodziców i archiwalnymi materiałami, jakimi chciała podzielić się ze słuchaczami. "Dzisiaj, 14 marca mija 45 lat od tragicznej katastrofy lotniczej, w której zginęła moja mama Anna Jantar. Wiem, odczuwam to na każdym kroku, jak bardzo pamięć o niej nie gaśnie. To najpiękniejszy objaw sympatii… pamiętać, ciepło wspominać. Z mojej strony obiecuję czuwać nad wydarzeniami i tworzyć takie, które nie pozwolą o niej zapomnieć. Dla tych wszystkich, którym była bliska przygotowujemy wraz z @prestigemjm piękny koncert. 12 października zapraszamy na „Życia mała garść”, do łódzkiej @atlasarena. Multimedialny, pełen wzruszeń koncert, którego narrację stanowią wspomnienia przyjaciół moich rodziców i materiały archiwalne… Usłyszeć będzie można nowe i nieoczywiste interpretacje, piosenek śpiewanych przez mamę i skomponowanych przez mojego tatę w pięknych aranżacjach Adama Sztaby i wykonaniach wspaniałych artystów. To niesamowite jak te piosenki łączyły się z życiem moich rodziców. To cenna życia garść, którą chcemy się podzielić z Wami…", wyznała. Źródło: Via.pl, Onet, Dzień Dobry TVN, Plejada, Instagram
Historia niewidomej biegaczki poruszyła całą Polskę. Co dziś robi Joanna Mazur?
Tak mówiła o tańcu, treningach i miłości...
Jest szybka i zwinna jak pantera. Joanna Mazur mówi wprost, że kiedy biegnie, to nie boi się ciemności. Jej występ w Tańcu z Gwiazdami zachwycał i poruszał widzów do łez. Gdyby widziała, może zachwycałaby tańcem jak Isadora Duncan... Całe swoje serce oddała sportowi. „Przez ostatnie dwa lata spędziłam z rodziną jakieś 12 dni. Wszystko poświęciłam, by walczyć o medal”, przyznała wzruszona po tym, jak wraz ze swoim przewodnikiem zajęli 4. miejsce w finale biegu na 1500 m podczas Igrzysk paraolimpijskich Tokio 2020. Historia uzdolnionej sportsmenki kilka lat temu wzruszyła całą Polskę... Jak dziś wygląda jej życie? [Ostatnia aktualizacja: 13.03.2025] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 15.03.2025 r.] Historia Joanny Mazur Nie urodziła się jako osoba niewidoma. Wzrok zaczęła tracić w wieku siedmiu lat. „Najpierw zaczęłam widzieć jednym okiem ciemniej, a drugim jaśniej. Rodzice zabrali mnie do okulisty, stwierdził, że mam rzadką wadę wzroku, która nie ma nawet nazwy. Cierpi na nią parę osób na świecie i nie ma na nią lekarstwa. Postawiłam sobie na półce figurkę miśka i z dnia na dzień przestawałam go widzieć..”, mówiła w rozmowie z Przeglądem Sportowym. Joanna Mazur z powodu swojej niepełnosprawności wielokrotnie szykanowana była przez rówieśników. Szybko okazało się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną – dystrofię plamki żółtej. Joanna Mazur próbowała różnych metod konwencjonalnego leczenia, ale także medycyny eksperymentalnej. „Niestety, to ukryta dystrofia plamki, czyli wada genetyczna, która nie da się leczyć i łudzić, że się odzyska wzrok. Proces godzenia jest bardzo długi. Musiałam to zaakceptować i nauczyć cieszyć się życiem. Mam teraz bardzo fajny czas w życiu. Poznaję fajnych ludzi i to sprawia, że mam więcej uśmiechu. Nie mam monotonii i smutku”, mówiła wprost w rozmowie z Faktem. Mimo to nie poddawała się i walczyła o swoje marzenia. „Można zapamiętać ważne dla człowieka obrazy. Jak twarze rodziców i braci, czerwony rower, wygląd swojego pokoju… Teraz te wspomnienia bardzo mi pomagają. Nie tylko psychicznie. Jest mi łatwiej radzić sobie w rzeczywistości z wyobrażeniem świata, które pozostał mi w głowie”, opowiadała Joanna Mazur w rozmowie z Runner's World. W dorosłym życiu też nie było jej łatwo. Musiała zmagać się z ciężkimi warunkami mieszkaniowymi. Te odmieniły się dopiero, gdy jej historię poznali widzowie za pośrednictwem programu Taniec z Gwiazdami, w którym miała okazję wystąpić. Skończyła technikum, potem studia – pedagogikę terapeutyczną z rehabilitacją ruchową oraz szkołę masażu. Pracowała w zawodzie i próbowała łączyć z treningami. Gdy jej partnerem w bieganiu został Michał Stawicki, wiedziała, że znalazła osobę, przy której czuje się bezpiecznie. „Mam do Michała stuprocentowe zaufanie. On daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa”, mówiła w jednym z wywiadów. Czytaj także: Kroczy własną drogą, właśnie zadebiutowała jako modelka. Tak wygląda starsza córka Katarzyny Figury Co dziś robi Joanna Mazur? Kilka lat temu Joanna Mazur wraz z partnerem Michałem Stawckim zostali podwójnymi paralekkoatletycznymi mistrzami Europy. Wcześniej wyznała: „Przez ostatnie dwa lata spędziłam z rodziną jakieś 12 dni. Wszystko poświęciłam, by walczyć o medal”, przyznała wzruszona po tym, jak wraz ze swoim przewodnikiem zajęli 4. miejsce w finale biegu na 1500m podczas Igrzysk paraolimpijskich Tokio 2020. „Nie tak to miało wszystko wyglądać.... Nie tak to sobie wymarzyliśmy”, pisała para na Instagramie. „Mając świadomość, jak dobrze byliśmy przygotowani i jak duży błąd popełniliśmy podczas finiszu ta porażka boli jeszcze dotkliwiej”, czytamy dalej. Nie ma wątpliwości, że na igrzyskach para dała z siebie wszystko i jak zgodnie piszą pod postem sportowców internauci - już są zwycięzcami, niezależnie od wyniku. Joanna Mazur wielokrotnie udowadniała, że ma w sobie siłę walki i nie mamy wątpliwości, że jeszcze nieraz nas zaskoczy! Dziś nadal trenuje i nie zamierza się poddawać. Regularnie bierze udział w kolejnych biegach i dba o formę. Bardzo się zmieniła? Zobacz także: Annę Lewandowską i jej brata łączy szczególna więź! Kim jest Piotr Stachurski? Przypominamy historię Joanny Mazur, niewidomej mistrzyni świata w bieganiu, w niezwykle poruszającej rozmowie z Elżbietą Pawełek, która opowiedziała o tym, że warto walczyć do końca i zawsze być sobą. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w kwietniu 2019 roku. Zachwycasz od pierwszego występu w „Tańcu z Gwiazdami”. Czy miałaś na początku wielką tremę? Wielkiej tremy nie, ale gdzieś na dnie tlił się lęk, bo to występy na żywo, jest publiczność, orkiestra, jury, są moi rodzice na widowni. Ale czułam się swobodnie i bezpiecznie, mając obok tak wspaniałego tancerza, jakim jest Janek Kliment. Na próbach obeszliśmy całe studio i scenę, żebym mogła oswoić się z nowym miejscem, co też dodało mi pewności. Jan Kliment to perfekcjonista, pewnie wysoko zawiesił poprzeczkę? Nie narzekam. Trenujemy intensywnie, co bardzo mi odpowiada, bo jestem sportsmenką. A Janek to świetny nauczyciel, w dodatku ma w sobie dużo ciepła, ale nie okazuje mi współczucia, więc szybko robię przy nim postępy. Oczywiście nie pokaże mi układów tanecznych w lustrze. Muszę go dotknąć, czasem położyć rękę na jego pośladku, zbliżyć się do niego, żeby poznać ruch jego ciała. Na szczęście żadne z nas nie ma oporu przed tą bliskością. Wspaniale nam się współpracuje i to mnie napędza do pracy. Swoimi występami wzruszasz publiczność do łez. Twój ulubiony taniec to walc, samba, cza-cza? Trudno powiedzieć, jak na razie dopiero je poznaję. Na pewno więcej odwagi wymagają ode mnie tańce latynoamerykańskie, w których dochodzą odważne podnoszenia, prowadzenie tylko za rękę, więc muszę być maksymalnie samodzielna i skupiona. Ale Twoją koronną dyscypliną stał się sport. Skąd pomysł, żeby biegać? Zaczęłam tracić wzrok, a wraz z tym ochotę na życie. Szukałam sposobu, jak uwolnić się od myśli, że będę niewidoma. Poszłam w sport, żeby zapomnieć. Decydując się na ciężkie treningi lekkoatletyczne, skazałam się jednak na wcześniejszą utratę wzroku. Ale nie chciałam żyć zachowawczo, czerpiąc korzyści z resztek wzroku. To nie dla mnie. Chciałam żyć pełnią życia. Wiedziałam, że utrata wzroku to tylko kwestia czasu. Nastąpi nieuchronnie. Szybko połknęłam bakcyla sportowego i dziś to już nie jest dla mnie forma terapii, tylko droga do realizacji marzeń. Styl życia, część mnie. Jak zareagowała Twoja rodzina, kiedy wszystko postawiłaś na sport? Zrozumiała tę decyzję? Rodzina mnie zna i wie, że szybko się nie poddaję. Na początku rodzice mówili: „Nie męcz się, przecież to trudne”, ale widzieli w moich oczach radość i jak sport mnie odmienia. Myślę, że to ich przekonało. Zawsze mnie wspierają. Jestem im wdzięczna za to, że choć traciłam wzrok, nie byłam zwalniana z żadnej czynności domowej, że musiałam wypełniać swoje obowiązki, bo dzięki temu umiem dziś robić wszystko i jestem samodzielna. To ciekawe, co powiedziałaś, bo na ogół ludziom niepełnosprawnym mówi się: „Nie idź, usiądź, bo się przewrócisz, odpocznij…”. Mnie też tak mówili. Był taki moment, kiedy lekarze podejrzewali u mnie guza mózgu i zabronili wszelkiego wysiłku. Mogłam tylko chodzić, leżeć… Przez trzy dni cała rodzina, włącznie ze mną, żyła w niewyobrażalnym strachu. W pewnym momencie powiedziałam, że jeśli miałabym tego guza, to już dawno by mi pękł. I na kolejnych badaniach okazało się, że go nie ma, a ja mogę cieszyć się aktywnym życiem. Kiedy zaczęłaś tracić wzrok? Urodziłam się z dystrofią plamki żółtej, którą wykryto u mnie dopiero, jak miałam siedem lat, ale diagnoza została postawiona niemal 15 lat później. Ta wada występuje u ludzi w starszym wieku, choć sporadycznie u młodych ludzi. Znalazłam się w pierwszej dziesiątce opisanych przypadków na świecie. U mnie jest to schorzenie genetyczne, nie poddające się operacji i leczeniu. Gdybym miała siostrę, to prawdopodobnie cierpiałaby na to samo schorzenie co ja. Na szczęście mam trzech zdrowych braci, na których wsparcie mogę zawsze liczyć. W okresie dojrzewania zaczęłam bardzo szybko tracić wzrok, aż doszło do sytuacji, w której jestem teraz, że szczątkowo widzę tylko światło – cień i tak naprawdę dopiero teraz poznaję ten świat. Ale wchodzę w ciemność bez buntu i cierpienia jak na początku, tylko z nadzieją, że się w tym odnajdę. Z początku bardzo trudno było mi się przyznać przed sobą, że nie widzę. „Ja, niewidoma”, po takich słowach pojawiało się morze łez. Nie chodziłam z laską, zamiast niej brałam parasol. Ukrywałam fakt, że nie widzę, bo się tego wstydziłam i czułam się kimś gorszym. Ten etap mam już za sobą. „Ta niewidoma” stała się częścią mnie. Wiem, że już tego nie zmienię, ale mogę zmienić stosunek innych ludzi do mnie. Chciałabym, żeby oceniali mnie nie przez pryzmat mojej niepełnosprawności, ale przez to, jakim jestem człowiekiem, jakie mam osiągnięcia, cele i co sprawia mi radość… W szkole miałaś pod górkę? To były góry lodowe. Bardzo to przeżywałam. Nie miałam odpowiednich książek, a wstydziłam się używać lupy. A dzieci względem siebie bywają okrutne, więc mnie przezywały, szydziły ze mnie, podkładały nogi. Byłam wytykana palcami i wyśmiewana. To było dla mnie niezwykle bolesne. Nauczyciele nie reagowali? Niestety, w szkole w Szczucinie, do której chodziłam, choć byłam w klasie integracyjnej, dawali pełne przyzwolenie na takie zachowania i tym samym pokazywali uczniom, że nie ma w tym nic złego. Pomagała mi jedna z koleżanek, ale kiedy z jakiegoś powodu nie pojawiała się w szkole, był koszmar. Nie miałam po co tam iść. Któregoś dnia wróciłam do domu zalana łzami i powiedziałam: „Koniec, dłużej nie dam rady”. Myślę, że wszystko, co mnie wtedy spotkało, mocno wpłynęło na to, jakim teraz jestem człowiekiem. Kto wtedy okazał Ci największe wsparcie? Moi rodzice. Są wspaniałymi ludźmi, mają mnóstwo empatii i bardzo mnie kochają. No, jestem ich dzieckiem, więc nie mają wyjścia (śmiech). Ale moja mama jest prawdziwą fajterką, nigdy się nie poddała. Uczyła się ze mną codziennie, pomagała mi czytać, pisać, odrabiać zadania, bo lewym okiem nie rozróżniałam już liter, a prawe zaczęło odmawiać mi posłuszeństwa. A ja lubiłam się uczyć, najniższą oceną była dla mnie czwórka, nie tolerowałam trójek. Chyba tę waleczność mam po mamie, która zawsze dzielnie przyjmowała złe wiadomości przekazywane przez lekarzy i, przytulając mnie, mówiła, że sobie z tym poradzimy. Przeżyłam jednak moment grozy, kiedy moja szkoła w Szczucinie wysłała mnie na badania psychologiczne, licząc na to, że da się mi obniżyć poziom nauczania i dostosować do opóźnionych dzieci, gdyby testy wykazały u mnie niski iloraz inteligencji. Na szczęście badania wypadły pomyślnie, potrzebowałam tylko dostosowania metod nauki. I wtedy mama podjęła odważną decyzję, żeby przenieść mnie do szkoły dla niewidomych i słabo widzących w Krakowie, 140 kilometrów od domu. To była świetna placówka, w której dostałam skrzydeł. Mogłam wreszcie się normalnie uczyć. A potem poszłaś na studia. Tak, najpierw ukończyłam policealne studium masażu leczniczego, równocześnie zrobiłam licencjat z promocji zdrowia, a potem magistra pedagogiki terapeutycznej. Dodam, że krakowski AWF nie przyjął mnie na studia, bo lekarz wykonujący badania uznał, że nie dam sobie rady. A ja pracowałam jako masażystka w przychodni i w hotelu, trenowałam lekkoatletykę i dojeżdżałam w weekendy na uczelnię do Łodzi, gdzie studiowałam pedagogikę. Wkurzasz się, jak słyszysz narzekania zdrowych ludzi? Myślisz: Boże, mają wszystko i jeszcze im źle? Nie, nie myślę tak. W życiu każdego człowieka są trudne chwile, ja też mam gorsze dni, ale nie wolno się poddawać. Kiedy poczułaś się silna? Jak zdobyłaś złoty medal w Londynie? Nadal nie wiem, czy jestem silna. Staram się osiągać swoje cele, co daje mi zastrzyk energii. Od trzech lat startuję na zawodach z moim przewodnikiem i trenerem Michałem Stawickim. Biegam z opaską na oczach, w zupełnej ciemności, połączona z nim opaską owiniętą wokół nadgarstka. Michał może mnie wyprzedzić, ale nie wolno mu wpływać na tempo mojego biegu i to ja muszę wpaść pierwsza na metę. Jest dla mnie ważnym człowiekiem. Kiedy na Mistrzostwach Świata Osób Niepełnosprawnych w Londynie dwa lata temu zdobyliśmy złoto w biegu na 1500 metrów, poczuliśmy wielki zastrzyk adrenaliny. Kosztowało nas to mnóstwo wyrzeczeń i po przekroczeniu mety przed oczami przewinęły mi się wszystkie najgorsze momenty: jak dowiedziałam się, że stracę wzrok, szykany w szkole, kryzysy na treningach i jak nasz związek sportowy utrudniał nam pracę, w efekcie czego część zgrupowań finansowaliśmy sami. Ale w tym samym momencie spełniły się moje marzenia. Emocje puściły, a ja rozpłakałam się ze szczęścia. Żyjesz w treningowym reżimie. Jak wygląda Twój dzień? Przed szóstą pobudka, pierwszy trening na rozruch, potem śniadanie i chwila przerwy, trening tańca. Później trening lekkoatletyczny i tak do wieczora. Na koniec prysznic, kolacja i do łóżka, bo o szóstej znów pobudka… Ale nie odpuszczam. Przed nami mistrzostwa świata w Dubaju w listopadzie, walka o kwalifikację na igrzyska, potem igrzyska olimpijskie w Tokio i walka o wejście do finału. Wspomniałaś, że równie trudno jak o dobry wynik jest trudno o sponsorów. Budzimy mniejsze zainteresowanie niż sprawni sportowcy, choć to się powoli zmienia, bo nasze starty w Dubaju będą transmitowane w telewizji, to krok do łatwiejszego pozyskania sponsorów. Po mistrzostwach świata w Londynie rozesłaliśmy pisma do potencjalnych sponsorów z propozycją współpracy. Odzew był znikomy. To przykre, bo ciężko trenujemy, nasze osiągnięcia są imponujące, zasługujemy, by dać nam szansę. Film pokazany podczas „Tańca z Gwiazdami” mocno poruszył Polaków. Zobaczyli, jak mieszka niewidoma mistrzyni świata. W internacie, w ciasnym pokoiku bez z toalety! Mieszkanie w internacie to mój wybór wynikający ze sportowego zaangażowania oraz z poświęcenia, z jakim wiąże się życie sportowca. Jak wspominałam, sportowcowi z niepełnosprawnością trudno jest pozyskać sponsora, dlatego niezwykle mocno cenimy sobie każdą współpracę. Ministerstwo wspiera nas i kibicuje w drodze do osiągania kolejnych celów. Mówi się, że kiedy Pan Bóg coś nam zabiera, to w zamian coś daje. A Tobie dał sukcesy sportowe, o jakich inni mogą tylko pomarzyć. Myślę, że nie dał mi sukcesów, bo ciężko na nie zapracowałam wraz z trenerem. Na początku buntowałam się przeciw wszystkiemu, co sprawiło, że nie widzę, w tym przeciwko Bogu. To był dla mnie trudny okres w życiu, ale już dogadałam się z Górą i mamy pewien układ. Na razie wszystko idzie w dobrym kierunku, pracuję nad sobą, a Bóg podsyła mi wartościowych ludzi, którzy sprawiają, że mogę się realizować. Brak wzroku to jeszcze nie powód, żeby cierpieć i być nieszczęśliwym. Mogę czerpać przyjemność z życia, z podróży, czy kontaktów z poznawanymi ludźmi. Tylko to wszystko odbieram nieco inaczej. Niektórzy myślą, że podróże są bez sensu dla niewidomych, bo i tak nic nie zobaczą. Ale wyobraź sobie, że przechodzisz wąską uliczką w Barcelonie, gdzie dźwięk inaczej odbija się od ścian kamienic, wibruje i wraca, a w powietrzu unoszą się specyficzne zapachy. Tak jak inni kolekcjonują zdjęcia z wyjazdów, tak ja w ten sposób zbieram wspomnienia, zatrzymując w sobie te piękne chwile. Są one dla mnie tak samo ważne jak dla kogoś cudowne fotografie. Jesteś piękną dziewczyną. Czy ktoś Ci doradza, jak się ubrać, uczesać lub jaką fryzurę dobrać? To trudny temat, bo kiedy zaczęłam tracić wzrok, zupełnie nie przywiązywałam wagi do tego, jak wyglądam. Nie pamiętam nawet swojej twarzy, więc jak ktoś mówi, że jestem piękna, to nie wiem, co powiedzieć. A fryzury? To kwestia komfortu. Często zaplatam sobie warkoczyki, bo są wygodne i bardzo je lubię. Pamiętam, jak to się robi, i nieźle mi to wychodzi. W kwestii stroju często kieruję się opinią innych, którzy podpowiadają mi, w czym mi do twarzy i co założyć. Jak się już ubierzesz, zapleciesz sobie ulubione warkoczyki, to złościsz się, że nie możesz się w lustrze przejrzeć? Trochę. Lustro jest dla mnie taką magiczną sztuczką, bo nie widzę w nim swojego odbicia. Ale dotykam tkanin, z których uszyto ubrania. Przez plamkę w prawym oku mogę nawet dostrzec kolory ubrań, jeśli mocno przybliżę je do oka… Choć przyjdzie chwila, że będę widziała jedynie ciemność. Nie będziesz wtedy przeżywała pierwszych zmarszczek… Już je wyczuwam wokół swoich oczu (śmiech). Uważam, że zmarszczki są czymś pięknym, bo mówią, czy ktoś miał radosne życie, czy dużo trosk. To wszystko odbija się na naszej twarzy i kształtuje nasz charakter. Ale to coś pięknego widzieć, jak się zmieniamy. W tańcu uśmiech jest bardzo ważny. Jest taki moment, kiedy muszę skoordynować całe ciało, ręce, nogi, ustawienie bioder i pleców. A Janek na koniec rzuca: „Jeszcze uśmiech”. Tak samo w biegu… przy krańcowym zmęczeniu ciało się napina i Michał krzyczy: „Uśmiech” po to, by rozluźnić szczękę i chyba oszukać mózg. Powiedz, co zrobisz z tymi wielkimi pieniędzmi, jak wygrasz „Taniec z Gwiazdami”? Stawką jest 100 tysięcy złotych. Jak na razie tak daleko nie wybiegam myślami, skupiam się na tym, co tu i teraz. Ale postawiłam sobie cel, żeby popracować nad sobą w sytuacji stresowej. Chcę odkryć poniekąd swoją kobiecość, którą zaniedbałam przez utratę wzroku. Kiedyś ta sfera nie była dla mnie ważna i teraz w tańcu muszę się przełamywać, bo są to dla mnie nowe sytuacje, ruchy, dzięki którym coś w sobie odnajduję. Przed Tobą całe życie. Jest coś, co chciałabyś bardzo zobaczyć? Chciałabym zobaczyć twarze moich bliskich (łzy). Zapomniałam, jak wyglądają, nad czym ubolewam. Dużo jest rzeczy, które chciałabym zobaczyć. Ale tego wszystkiego mogę doświadczyć w inny sposób, bo będąc nad morzem, czuję wiatr, słyszę fale bijące o brzeg. To mogę sobie wyobrazić. Często buduję sobie obraz na podstawie tego, co opowiadają ludzie, którzy mi towarzyszą. A twarze są nie do odwzorowania. Ostatnio, kiedy dotykałam twarzy mojej mamy, uświadomiłam sobie, że zapamiętałam ją trochę inaczej. To są właśnie te piękne zmiany, o których mówiłam. Masz w planach założenie rodziny, dzieci? Oczywiście, że tak, rodzina jest dla mnie niezwykle ważna. To bardzo przyziemne marzenie, niezwykle ważny cel, jednak na wszystko przyjdzie czas. Muszę pokonywać sporo utrudnień jak wiele osób niepełnosprawnych, ale mając przy sobie życzliwych ludzi, którzy akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy, z optymizmem patrzę w przyszłość. Twoim największym marzeniem jest zdobyć kolejny złoty medal? Nie mogę zdradzić, bo się nie spełni. Mam cele sportowe i pozasportowe. Zawsze się śmieję, że jest lista rzeczy, które choć raz chciałabym zrobić w swoim życiu, na przykład przebiec maraton lub skoczyć ze spadochronem, poczuć wodospad Niagara, co jakiś czas dodaję nowe pozycje. Niezwykle istotny cel sportowy to dobrze się przygotować do mistrzostw świata, a w życiu spotykać szczerych i uczciwych ludzi. Kim jest Twój mistrz? W tańcu to bez wątpienia Jan, w biegach Michał, ale w życiu idę własną drogą. Ścieżki wydeptane przez wszystkich prowadzą donikąd. Chcę robić rzeczy, które sprawiają mi radość. Nie poddawać się, dążyć zawsze do celu. I zawsze być pierwsza na mecie? Nie do końca. To dość nieszablonowe podejście, ale dla nas ważne są założenia. Bardzo zależy mi, by realizować przyjętą przez nas strategię. A jeśli po wykonaniu planu uda się zająć pierwsze miejsce, to będzie pełnia szczęścia. Rozmawiała: Eżbieta Pawełek
Grzegorz Skawiński zmagał się z wieloma demonami, dziś jest silniejszy: „Nikomu nie życzę podobnych stanów”
Ikona polskiej muzyki. Tworzy pop, rock i...maluje. Grzegorz Skawiński to człowiek wielu talentów. Na scenie jest wulkanem energii, zaś jego przeboje nucą kolejne pokolenia. Prywatnie ceni sobie ciszę i spokój. Silna osobowość. Intrygujący człowiek. Zmagał się z wieloma demonami, ale w końcu odnalazł swoją drogę. [Ostatnia aktualizacja: 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Magazyn VIVA! Grzegorz Skawiński wywiad Przed kilku laty mówił, że ma wewnętrzny imperatyw tworzenia. Muzyki, malarstwa. I że gdyby nie robił nic przez rok, skończyłoby się to dla niego nawrotem depresji. Z tego, co podczas pandemii okazało się jego wybawieniem, Grzegorz Skawiński spowiadał się Krystynie Pytlakowskiej dwa lata temu. To wywiad do bólu szczery! Kiedy rozmawialiśmy pięć lat temu, mówiłeś, że bez pracy nie możesz żyć, że jest ona dla Ciebie wszystkim. Ale wiele się zmieniło, mamy pandemię. Zastanawiam się więc, jak teraz żyjesz. Jak większość muzyków. Jesteśmy w zasadzie bezrobotni. Zwłaszcza jeśli chodzi o koncerty. Ale w studiu robimy różne rzeczy zawodowe, udało nam się na przykład dokończyć płytę, pierwszą od sześciu lat. Jaki ma tytuł? Jeszcze nie wiemy, nie znamy jeszcze konkretnej daty, kiedy ten album się ukaże. Jedno, co mogę powiedzieć, to jest to zupełnie nowa muzyka. Nie chcemy tej płyty wydawać w momencie, kiedy wszyscy są zainteresowani czymś innym, na przykład nawrotem pandemii czy protestami ulicznymi. Chcielibyśmy, żeby ukazała się wtedy, kiedy wzbudzi jakieś zainteresowanie. I to ona będzie wydarzeniem, a nie tylko tłem… Ale sytuacja w kraju jest dynamiczna i pewnie niełatwo będzie się wstrzelić. Czytaj także: Ciemne okulary, ogolona głowa i czarna broda to jego znak rozpoznawczy. Grzegorz Skawiński pokazał się bez okularów Ale Ty jesteś z dala od polityki. Zawsze to podkreślałeś. Tak, chociaż mam swoje zdecydowane zdanie. Staram się jednak unikać tego politycznego bagienka. Pięć lat temu powiedziałeś, że jeżeli nic nie będziesz robił i gdybyś musiał mieć rok przerwy, skończyłoby się to u Ciebie depresją. Dlatego zawsze musisz działać na niwie artystycznej. To prawda, chociaż niekoniecznie musi to być muzyka. Sposobem na stargane nerwy jest też malowanie – to moja druga pasja. Ale w czasie pandemii czasami wysuwa się na pierwsze miejsce. To jest Twoja obrona przed depresją? Na pewno. Miałem do czynienia z depresją i nikomu nie życzę podobnych stanów. Niektórzy nawet przegrywają w walce z tą chorobą. I popełniają samobójstwa. To masz na myśli? To również. Podkreślam, że to naprawdę ciężka choroba, ale niedoceniana i niezrozumiana w społeczeństwie. Wiele osób ją bagatelizuje. Mówią: „Mam depresję”, a tak naprawdę to są wkurzeni na rzeczywistość i nie mają ochoty na radosne zabawy. A za chwilę zły nastrój im mija. Tymczasem prawdziwa depresja paraliżuje całkowicie. To jest tak, że nic człowieka nie interesuje, że nie jest w stanie niczego z siebie dać innym. Ale nie chcę się spowiadać na ten temat. Każdy wywiad jest swego rodzaju spowiedzią. Tak, z pewnością… Ale powody, okoliczności zdecydowanie zachowam dla siebie. Mówi się, że artysta powinien mieć depresję, bo wtedy tworzy z prawdziwymi emocjami i cierpieniem. A ja myślę, że prawdziwi artyści zawsze tworzą z prawdziwymi emocjami. Nawet jeśli niesie ich fala sukcesu. Ja niekoniecznie muszę popadać w depresję, żeby napisać czy namalować coś dobrego. Smutne piosenki powstają paradoksalnie wtedy, kiedy wcale nie jestem przygnębiony. A nawet kiedy sukces daje mi power i rozjaśnia aurę wokół mnie. Odskocznią od depresji była też dla Ciebie budowa domu. Czy już ją zakończyłeś? Szczęśliwie tak. Mieszkam w nim i nawet przestałem go traktować jako nowe miejsce. Jestem tu urządzony, osadzony, dobrze się w nim czuję i mam poczucie bezpieczeństwa. No i mieszkam w tym mieście, które zawsze było mi bliskie. Tyle tylko, że covid też Trójmiasta nie oszczędza, a to sprawia, że ludzie żyją w strachu i smutku. To pandemia spowodowała, że poczułem się gorzej. Ale dotyka ona wszystkich, choć to żadne pocieszenie. Kiedy jednak myślę, co się dzieje, dochodzę do wniosku, że epidemia jest czymś w rodzaju kary za lata nadmiernego konsumpcjonizmu, jaki dotyczy ludzkości. Ludziom od dobrobytu poprzewracało się w głowach i musiało wreszcie zdarzyć się coś, co przywróci podstawowy porządek rzeczy. Zdałem sobie sprawę, że my, ludzie, jesteśmy tylko częścią różnych zjawisk dziejących się na Ziemi. Jesteśmy tylko cząstką jakiejś układanki, a nie władcami tej planety, jak nam się czasami wydaje. Straciłeś kogoś bliskiego przez pandemię? Kilku znajomych i przyjaciół, to trudne do pojęcia, jak niewidzialny wróg zabija. Na szczęście moja o 14 lat starsza siostra i o siedem lat starszy brat nie zachorowali. Jestem z nimi bardzo emocjonalnie związany. Często się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, bo mieszkają daleko ode mnie. Bardzo byłeś związany też ze swoją mamą. I ciągle jest to dla mnie ważna osoba. Bardzo chciałbym się teraz z nią spotkać. I powiedzieć: „No widzisz, poradziłem sobie, a ty się tak o mnie bałaś”. Pamiętam, że obawiała się, czy będziesz mógł zarobić na swoje utrzymanie. Teraz przeżywałaby pewnie na nowo ten lęk o Ciebie. Bo teraz wszystko się zmieniło i nie wiem, jak to dalej będzie. Na szczęście mam tantiemy autorskie i kompozytorskie – w tej chwili z tego żyję. Zdaję sobie jednak sprawę, że większość ludzi z branży nie zarabia nic, na przykład w ZAiKS-ie, i jest im naprawdę bardzo ciężko. Ja też lekko nie mam, ale postanowiłem nie narzekać, bo to byłoby niesprawiedliwe. I nadal nie pijesz i trzymasz się z daleka od dragów? Czasami napiję się dla przyjemności, ale ostatnio siedem miesięcy przeżyłem bez kieliszka alkoholu. Zrobiłem sobie totalny detoks. A teraz pozwalam sobie na szklaneczkę whisky raz w tygodniu. Okazuje się, że alkohol nie jest konieczny, żeby się dobrze czuć, żeby się dobrze bawić. Kiedyś nie wyobrażałem sobie, że można się dobrze bawić bez alkoholu, bez whisky, bez wina czy czegokolwiek. Czy bez jointa. Nie, akurat jeśli chodzi o palenie, nigdy nie paliłem papierosów, marihuany też nie. Próbowałem, ale nie wszedłem w to, bo nie umiem się zaciągać. Mam to już za sobą, przetestowałem, wiem, o co chodzi, nie potrzebuję, nie uzależniłem się. Nie? A co to było, koka, hera… Różnych rzeczy próbowałem w życiu. Wydaje mi się, że wszystko jest dla ludzi, tylko niektórzy gdzieś w to grzęzną. Ja mam taką naturę, która się nie uzależnia, jestem w stanie powiedzieć z dnia na dzień: „Nie i koniec”. Zobacz: Agnieszka Chylińska i Grzegorz Skawiński byli skłóceni. Konflikt zażegnali w bardzo symboliczny sposób W ogóle nie potrafię sobie wyobrazić Twojego życia w tym dużym domu. Nie czujesz się w nim samotny? Nie, bo to bliźniak, za ścianą mam więc bliskich. Kiedy tylko zechcę, możemy się spotkać i porozmawiać. Poza tym lubię być sam, mieć własny rytm życia i spraw. A przybyło Ci chrześniaków, na których wyładowujesz swój instynkt ojcowski? Niczego nie wyładowuję, wyładować to można na przykład węgiel… ha, ha, ha! Mam pięcioro chrześniaków, dwoje z nich to już osoby dorosłe. Dużo tego, więc już wystarczy. Teraz przeszliśmy z chrześniakami i chrześnicą na inny poziom rozmowy, bo kiedy dzieciak ma już naście lat, rozmawiamy zupełnie inaczej. Fajnie, gdy dziecko dorasta i staje się kumplem? Bardzo fajnie. Można wyjaśnić wiele spraw niemal w dorosły sposób i już cię rozumie. Żałujesz, że nie masz własnego dziecka? Żałuję. Czasami jednak życie tak się ludziom poukłada i nie ma na to rady. Ale to nie jest najważniejsze. A co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu? Otaczanie się fajnymi ludźmi, przyjaciółmi. No i rozwijanie swojej pasji. Ja swoje uczucia ulokowałem właśnie w pracy i pasji. I Waldku Tkaczyku? Od początku łączyła nas wspólna pasja do muzyki. Założyliśmy razem pierwszy zespół rockowy, Kameleon. Przyjaciel od ilu lat? Od pięćdziesięciu? Coś koło tego. Poznaliśmy się w ogólniaku, no i gramy do dzisiaj. To jest niesamowite, bo drogi ludzi się rozchodzą, ich życia się rozchodzą. A Wy trwacie razem. Właśnie, a nam jakoś się udało, to jest nieprawdopodobne, mimo że jesteśmy przecież zupełnie innymi ludźmi, każdy z nas ma swoje sprawy. Macie inne życia. On ma inne życie, trójkę dzieci, rodzinę, wszystko inaczej. Ale łączy nas chyba jednak przyjaźń mimo wszystko, a przede wszystkim zespół, sztuka, muzyka, wspólne granie. Poza tym staramy się o higienę psychiczną i poza pracą raczej odpoczywamy od siebie… Nigdy się nie pokłóciliście? O, kłócimy się często, ale chyba nigdy nie pokłóciliśmy się tak na dobre. Choć „kłócimy” to złe słowo, są to raczej spory, kłótnia to już coś poważniejszego. Z Agnieszką Chylińską, z którą grałeś w O.N.A., masz już normalne relacje? Niezbyt często się kontaktujemy. Ona robi swoje, a ja swoje. Ale wszystko między nami się wyprostowało. Nie wchodzimy sobie w drogę, każde idzie własną. I myślę, że to jest dobre rozwiązanie. Uważam zresztą, że nie warto w życiu się z kimś kłócić, bo szkoda na to czasu. Staram się nie poświęcać dni na złe myśli. Chociaż oczywiście czasem miewam takie. I co wtedy? Wtedy uciekam. Ale nie do lasu, bo las mam tuż przy domu. Uciekam w malowanie i uciekam w muzykę. Teraz od nowa malowanie stało się dla mnie głównym zajęciem. W listopadzie miał się odbyć nawet mój wernisaż, ale z wiadomych względów nie mogło dojść do niego. Mam jednak w planach pokazanie wystawy w Poznaniu, Warszawie i Trójmieście. I bardzo wszystkich zapraszam. Powiem tylko tyle, że malowanie dało mi niesamowitą siłę i jest świetną terapią. Dzięki malarstwu uciekasz w świat równoległy? To bardzo ciekawy świat, na pograniczu surrealizmu. To interesujące, co ludzie sobie pomyślą, gdy zobaczą moje obrazy. Pokazałem niektóre profesjonalistom i usłyszałem zaskakujące opinie i różne skojarzenia. A bardzo ciekawe jest to, że malowałem coś innego, niż oni zobaczyli. Ale każda interpretacja jest przecież dopuszczalna. Ponieważ moje malarstwo to pomieszanie surrealizmu z abstrakcją i czasami zdaję się na przypadek. Gdy zaczynam jakiś obraz, mam wobec niego plan, wizję, ale ona często się zmienia w trakcie malowania. Malowanie obrazów to jak pisanie wiersza. Nie do końca się nad tym panuje. Oczywiście, że nie. A czasami pojawiają się elementy, które zaskakują nawet autora. Do pewnego stopnia obraz jest więc dziełem przypadku. Podstawą jest tło, a na nim wyrastają różne inne rzeczy. Pojawiają się jakieś twarze, zwierzęta, planety, przeradzając się w oniryczną wizję tej wyimaginowanej rzeczywistości. I nigdy nie będziesz samotny, bo Twoja wyobraźnia Ci na to nie pozwoli. No właśnie. A ja malowałem od zawsze i wcale nie byłem pewny, że zostanę muzykiem. Kiedyś całkiem poważnie myślałem o studiach na akademii sztuk pięknych. Ale jednak muzyka zwyciężyła i nadal jest moją królową. Twoja mama nie chciała, żebyś został muzykiem. Bała się tego zawodu. A jednak nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są takie emocje, które muszę namalować. I fantastyczne jest to, że się w tym odnalazłem. Teraz maluję właściwie codziennie. A czasem niemal na prawie gotowym już obrazie zamalowuję niektóre elementy na biało i zaczynam od nowa. Maluję inną twarz na przykład. Bo malarstwo jest jak myśli człowieka. Ciekawa jestem Twojego wernisażu. Czy muzyka też się tak zmienia? Cały czas się zmienia, ewoluuje. A nowa płyta, którą teraz nagraliśmy, jest bardzo stylistycznie zróżnicowana. Częściowo są na niej piosenki w stylu lat 80., a druga część jest mocno poprockowa. Myślę, że fani będą zaskoczeni, ale może im się spodoba. I że w końcu dojdzie do tego, żebyśmy mogli zaprezentować te piosenki na koncercie z publicznością. Muszą być żywe reakcje, inaczej jest pustka. Wierzysz, że pandemia się w końcu wycofa? Trudno mi powiedzieć. Może trochę mniej ją przeżywamy, bo się przyzwyczailiśmy do niej i nie reagujemy już takim strachem jak na początku. Ale noszę maseczkę, zaszczepiłem się na grypę i pneumokoki, dezynfekuję ręce. Noszę nawet przy sobie pojemniczek z płynem dezynfekcyjnym. A kiedy nadejdzie pora, zaszczepię się przeciw covidowi. Dlatego, że mimo wszystko lubisz żyć? Oczywiście, życie bardzo kocham. I wierzę, że nasza misja jest do zrobienia teraz, dzisiaj i jutro, a nie gdzieś tam w przyszłym życiu. Zresztą zostawmy kwestię wiary na boku. Czytaj także: Grzegorz Skawiński: „Nie wszystko da się opowiedzieć przez muzykę. Są emocje, które muszę namalować”. Wokalista powiedział też szczerze o depresji i konflikcie z Agnieszką Chylińską Boisz się upływu czasu? Sam nie wiem. Z jednej strony godzę się z nim, ale z drugiej…Każdy boi się czasu i kresu, bo trudno, żeby przyjmować ze spokojem to, co każdego z nas przecież czeka. Dlatego warto, żebyśmy coś zostawili po sobie: muzykę czy obrazy, wiersze albo rzeźby, architekturę itd. Dzięki temu stajemy się nieśmiertelni. Czy zauważyłeś, że w tym roku w Twoim wieku są dwie szóstki? 66? A właściwie trzy, bo urodziłem się szóstego lipca. Nie chcę być jednak przesądny i nie myślę o tym, że to jakiś znak dla mnie, chociaż moje koleżanki, które bawią się w numerologię, wyczytały w mojej dacie urodzenia, że dla mnie 2021 rok będzie nowym początkiem. Ciekawe, jak będzie on się objawiał. I początkiem nowego początku jest tatuaż, który sobie zrobiłeś na głowie? Musiałem zakryć ten stary, bo mi się nie podobał. Przez 20 lat się nieco zestarzał, a teraz jest już nowa technika robienia tatuaży. Postanowiłem więc zrobić sobie taki z motywami witrażowymi, odrysowanymi grubą kreską, przypominający moje obrazy. Dzięki temu mam je zawsze przy sobie. Grzegorz Skawiński dziś Obecnie zespół Kombii sporo koncertuje i nie może narzekać na brak zajęć. Czas pandemii mocno ograniczył koncertowanie muzyków, ale 3 lata po ogłoszeniu covidu lista występów Grzegorz Skawińskiego jest dość długa. Piosenkarz może cieszyć się nie tylko ze spotkań z publicznością, ale z czasu na prywatny wypoczynek. Kilka miesięcy temu odwiedził różne rejony Francji, a przed nim na pewno kolejne podróże. Tego życzymy w dniu urodzin!
Połączyła ich wspólna pasja, miłość dodaje skrzydeł. Lenka i Jan Klimentowie idą przez życie tanecznym krokiem
"Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat"
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodwałą jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalbym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najwazniejsze wartości. A w ostatnim czasie w ich życiu zawodowym nie brakuje wrażeń! Jan Kliment i Lenka Klimentova pojawią się w nowej, 16. edycji Tańca z Gwiazdami. Artystka pojawi się na parkiecie show w owarzystwie Macieja Kurzajewskiego. Do programu wrócił także Jan Kliment, pod którego okiem swoje taneczne umiejętności będzie rozwijała... Grażyna Szapołowska! Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
Nikt nie dawał im szans, udowodnili, że miłość zawsze zwycięży. Oto historia Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego
Dekadę temu przysięgali sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Ich ślub był towarzyską sensację, z zapartym tchem śledziły go media. On - milioner, swego czasu współwłaściciel największej w Europie fabryki świec, ona - piękna tancerka, która serca publiczności podbiła na parkiecie „Tańca z gwiazdami”. Zamieszkali razem po trzech tygodniach od pierwszej randki. Chociaż dzieli ich 27 lat, to oboje są przekonani, że są dla siebie stworzeni. Jednak gdy ich związek wyszedł na jaw, musieli mierzyć się z ostrymi komentarzami... Mało kto wierzył w szczerość tego uczucia. Twierdzono, że Izabela Janachowska związała się z biznesmenem tylko ze względu na jego imponujący majątek. Oto niezwykła historia miłości tancerki i Krzysztofa Jabłońskiego. [Ostatnia aktualizacjaL 14.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński są jak ogień i woda Najprawdopodobniej po raz pierwszy zobaczył ją w programie Taniec z Gwiazdami: „Pomyślałem, że chętnie był się z nią umówił”, mówił w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA!. Jak sami przyznają, Izę zaskoczyła w nim ogromna pewność siebie, ale pojawiły się drobne obawy: „Iza nie była pewna. Pamiętam, że zaprosiłem ją na pierwsze spotkanie. Ona się zgodziła, ale od razu zaznaczyła, że ma tylko 45 minut. Że właściwie wpadła tylko na chwilkę, bo zaraz musi dalej uciekać. A siedzieliśmy i rozmawialiśmy kilka godzin”, mówił biznesmen i nie ukrywał, że Izabela za wszelką cenę starała się go do siebie zniechęcić. „Jakie ja głupoty wygadywałam! Każdy normalny mężczyzna na miejscu Krzysztofa uciekłby, nie wiem, czy nie z krzykiem. Pomyślałam: Wariat, pasujemy do siebie. Zaintrygował mnie”, ujawnia. Zobacz też: W świetle prawa nigdy nie byli małżeństwem, ślub kościelny anulowano. On do dziś nosi obrączkę Tak o poznaniu swojego przyszłego męża Izabela Janachowska mówiła przed laty. „To on znalazł mnie. Mieliśmy tych samych znajomych. Wiele koleżanek opowiadało mi, że powinnam zwrócić na niego uwagę, ale ja w ogóle nie byłam zainteresowana. Byłam singielką i przyzwyczaiłam się do tego stanu. Chociaż czasem – jak każda kobieta – zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak, że wciąż jestem sama. Dopiero jak się z tym pogodziłam i odpuściłam, pojawił się on. Zawalczył i wywrócił życie do góry nogami”. Co zachwyciło ją więc w Krzysztofie? „Jego poczucie humoru, bardzo ostre, a potem zobaczyłam, że jest męski i zdecydowany. Dba o kobietę i wykonuje drobne szarmanckie gesty, takie jak otwieranie drzwi do samochodu. Kto dziś to jeszcze robi?”, zwierzała się niegdyś w rozmowie z Party. Ich uczucie stopniowo rozwijało się. „Dziś myślę, że tak naprawdę dobrze się dobraliśmy, ale na początku związku kompletnie nie wiedziałam, że mój mąż okaże się typowym, upartym, zodiakalnym Baranem. Świetnie się kamuflował (śmiech), a prawda jest taka, że jest po prostu wymagającym partnerem. Doskonale wiem, które tematy są dla niego drażliwe, więc gdybym chciała, to potrafiłabym wkurzyć go jednym słowem”, przyznaje Izabela Janachowska. Z kolei Krzysztof Jabłoński w ukochanej widzi przede wszystkim to, że jest życzliwą, pogodną i uśmiechniętą kobietą. „Nie ma w niej zawziętości, dlatego nie sposób się z nią pokłócić. Jesteśmy jak ogień i woda. Jestem trudnym partnerem i często powtarzam żonie, że jest prawie święta, bo oprócz niej nikt by ze mną nie wytrzymał. Moja żona gasi wszystkie pożary. U nas zazwyczaj jest tak, że jak palnę coś głupiego, to żona się nie obraża, tylko pyta: „Nie przemyślałeś tego?”. A ja wtedy nie odbieram jej słów jako pretensji. Gdyby mi wymyślała, to byłby punkt zapalny do awantury, a ona robi ze mną coś takiego, że łatwiej mi zwyczajnie powiedzieć „przepraszam”, mówił w wywiadzie dla Party. Zobacz także: Ich romans wywołał skandal, mąż nie chciał dać jej rozwodu. Żona Bogusława Lindy po latach ujawniła tajemnicę relacji Ich ślub był medialną sensacją. Śledziła go cała Polska Po romantycznych oświadczynach w Rzymie przy słynnej fontannie di Trevi, Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński wzięli bajkowy ślub w 2014 roku. Ten okrzyknięto jednym z najdroższych w polskim show-biznesie. Dziś są już razem od ponad dekady, a od jedenastu lat są szczęśliwym małżeństwem. Nie ukrywają, że wciąż o siebie zabiegają: „Staram się, jak mogę, bo trafiłem na kobietę, która jest w stanie ze mną wytrzymać. A to nie jest proste. Iza była też ze mną w bardzo złym okresie w moim życiu. Po 25 latach sprzedałem jedną ze swoich firm. Nagle poczułem, że nie mam celu, a chciałem, żeby Iza była ze mnie dumna. To był trudny czas, wiem, że byłem nie do wytrzymania. Na szczęście była przy mnie. To ona mnie z tego wyciągnęła. Inaczej to by się dla mnie wszystko źle skończyło. Teraz żartujemy, że dobrze, że wtedy mnie zatrudniła”, mówi Krzysztof Jabłoński. Zobacz: Seweryn Krajewski wciąż nie przyznaje się do nieślubnej córki. Kim jest Julitta Krajewska? Izabela Janachowska, Krzysztof Jabłoński, ślub pary w Iławie, 28.06.2014 rok Dzieli ich 27 lat, nikt nie dawał im szans. Różnica wieku w niczym im nie przeszkodziła „Czasami ludziom się wydaje, że jak ktoś ma pieniądze, to jego życie jest łatwe, lekkie i przyjemne. Że nie dotykają go żadne problemy. A tak nie jest. Oczywiście w niektórych sytuacjach mamy większy komfort, bo nie musimy się o pewne rzeczy martwić, ale to nie jest tak, że problemy omijają nas szerokim łukiem. I choroby nas dotyczą, i problemy, i depresja, i kryzysy w związku. Wszystko nas dotyka tak samo, bo jesteśmy takimi samymi ludźmi”, dodaje Izabela Janachowska. Para od początku nie miała lekko. Małżeństwo zmagało się z hejtem. Pojawiały się wulgarne komentarze dotyczące tego, że była tancerka jest z ukochanym dla jego pieniędzy. Wielokrotnie wypominano im różnicę wieku - parę dzieli 27 lat. Niektóre komentarze internautów były i wciąż są wyjątkowo krzywdzące, ale jak mówi Krzysztof Jabłoński: „My nie mamy pretensji, jeśli ktoś napisze, że między nami jest duża różnica wieku, ja jestem stary, a ona jest młoda. To jest fakt. Nam chodzi o rzeczy obraźliwe. Na to się nie godzimy. I z tym będziemy walczyć. Jeśli będzie trzeba, to nawet na drodze prawnej”. Nowy związek Izy Janachowskiej niełatwo było też zaakceptować jej ojcu. „Jak już mówiłam, jestem ukochaną córeczką tatusia. Kiedy dowiedział się o moim związku, nie ukrywał, że to dla niego trudne do zaakceptowania. Potrzebował czasu i ja to uszanowałam”, opowiadała tancerka w Gali. Z kolei w innym wywiadzie jej wypowiedź uzupełnił mąż. „Poznaliśmy nasze rodziny. Mama i siostra Izy bardzo szybko mnie zaakceptowały, trudniej było mi przekonać do siebie jej tatę”, dodał podczas wywiadu dla PANI. Syn Izy Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego jest ich oczkiem w głowie W maju 2019 roku Krzysztof Jabłoński i Izabela Janachowska po raz pierwszy zostali rodzicami. Na świecie pojawił się syn, któremu para dała na imię Christopher. Mąż tancerki nie ukrywa, że dla ich syna Iza jest najlepszą mamą na świecie. „Pod każdym względem. Przed narodzinami Christophera moja żona nie lubiła dzieci. Teraz to się zmieniło o 180 stopni. Nie ukrywam, że korzystamy z pomocy. Ale kiedy młody zapłacze, Iza biegnie pierwsza. Jest wtedy jak Speedy Gonzales. Nie wiedziałem, że ona umie tak szybko biegać. Wiem, że każda sekunda z naszym synem jest dla niej ważna”, mówił w wywiadzie VIVY!. Czytaj także: Jego hit „Ice Ice Baby” poznał cały świat, chwilę później stoczył się na dno. Dziś gwiazdor lat 90. zarabia krocie w zupełnie innej branży! Jabłoński i Janachowska o rodzinie Choć w synku Izabela Janachowska jest zakochana po uszy, to do pracy wróciła chwilę po porodzie. Mimo tego każdą wolną chwilę spędza z dzieckiem. W rozmowie z magazynem Flesz wyjawiła, że marzy o rodzeństwie dla syna, ale jest pełna obaw: „Kiedy patrzę na mojego synka, to widzę, że jemu bardzo przydałoby się rodzeństwo. Chris uwielbia dzieci, na placu zabaw bierze je za rękę i chce się bawić. A ja bardzo chciałabym mieć jeszcze jednego malucha. Fajnie, żeby byli w podobnym wieku. Sama mam siostrę, która jest 12 lat ode mnie starsza i tak naprawdę czułam się wychowywana jako jedynaczka. Siostra zawsze wydawała mi się dorosłą kobietą”, mówiła Izabela Janachowska. W wywiadzie dla VIVY! oboje zgodnie mówią jednak, że intensywnie myślą o powiększeniu rodziny. „Jak patrzę na Chrisa, to myślę, że w sumie trójkę takich słodkich dzieci mógłbym mieć”, mówi rozmarzony Krzysztof Jabłoński. „Moje koleżanki mówią, że najlepszy prezent, jaki mogę dać swojemu dziecku, to rodzeństwo. Zastanawiamy się, czy nie mają racji. Czy nie byłoby fajnie, gdyby był w domu jeszcze jeden taki uroczy maluch”, dodaje Izabela Janachowska. Pozostaje nam życzyć parze wszystkiego najlepszego. Mamy nadzieję, że ich marzenie o kolejnym dziecku niebawem spełni się! Sto lat miłości! Czytaj także: Przez lata nie przyznawała się, że jest córką znanego pisarza. Jaka relacja łączyła Idę Nowakowską z ojcem?
Ich bajkowy związek legł w gruzach, nie ma mowy o powrocie. Jennifer Lopez i Ben Affleck biorą rozwód
Miłość jak z bajki, która nie doczekała się szczęśliwego zakończenia
Historia miłości Jennifer Lopez i Bena Afflecka przypomina scenariusz filmu. Przed laty tworzyli jedną z ulubionych par w Hollywood. Ona zmieniała wówczas mężczyzn jak rękawiczki, on słynął z zamiłowania do hazardu. W 2002 roku połączyła ich gorąca i płomienna miłość. Niestety, ciągła obecność paparazzi w ich życiu prywatnym zrujnowała szanse na zbudowanie prawdziwego związku, który ostatecznie okazał się tylko złudzeniem. Media donosiły, że para planuje ślub, gdy nagle ogłosili rozstanie. Potem zaczęli układać swoje życia na nowo. Po latach J.Lo i Ben Affleck dali sobie jeszcze jedną szansę na miłość. Wzięli ślub i wydawało się, że już nic nie zniszczy ich harmonii. Do czasu... Dziś media obiegła informacja, że artyści podjęli ostateczną decyzję o rozwodzie. Jak Jennifer Lopez poznała Bena Afflecka? Pierwszy dzień planu filmu Gigli. Grudzień 2001. Jennifer Lopez od trzech miesięcy jest żoną tancerza, Crisa Judda. Ben Affleck ma na koncie udział w filmie Pearl Harbor. Jego nazwisko króluje w Hollywood. Gdy pojawił się na planie Gigli, Jennifer Lopez nie widzi w nim nic szczególnego. Podobno urzekł ją, gdy tylko spojrzała mu w oczy, ale wówczas zapewniała, że kompletnie nie rozumie, dlaczego uważany jest za najprzystojniejszego aktora. Czy już wtedy udawali, że nic ich nie łączy? Nie wiadomo. Kilka miesięcy później, sfotografowani przez paparazzi w klubie, udają, że ich wzajemne spotkanie to przypadek. W kwietniu 2002 roku już nikt nie miał wątpliwości, że są razem. On udzielił wywiadu magazynowi Variety, w którym powiedział: „Jennifer jest jedną z najsłodszych kobiet, z jakimi pracowałem”. Ona ogłasza swój rozwód. ZOBACZ: Jennifer Lopez jest zdruzgotana, atakuje fotoreporterów. Rozsypuje się na milion kawałków, a świat z politowaniem obserwuje jej upadek Zaczynają pojawiać się publicznie. Mówi się, że są bratnimi duszami. Oboje bogaci, popularni, z trudną przeszłością. Nagle lądują na pierwszych stronach prasy, a ich czułe fotografie biją rekordy popularności. Wielu zastanawia się, dlaczego przez tyle miesięcy ukrywali swój związek. Pojawiają się nawet plotki, że to tylko układ. „Tak promują wspólny film”, pisano. Para nie komentowała doniesień prasy, co tylko podsycało komentarze. Szczegóły 32. urodzin J.Lo wzbudziły jeszcze większe wątpliwości, czy nie jest to miłość tylko na pokaz. On kupił jej bransoletkę wysadzaną diamentami i otwarcie mówił o tym, co ich łączy. Ona podarowała mu Astona Martina i w obecności paparazzi okazywała mu czułość. Cały Hollywood żył ich związkiem, a prasa wietrzyła, że kolejnym krokiem w ich relacji będzie głośny i zjawiskowy ślub. Nie pomylili się. Para ogłosiła zaręczyny i zaczęła przygotowania do ceremonii. „Ben nie chciał mi kupić zwyczajnego pierścionka z brylantem. Poszukiwania zaczął od spotkania ze znawcami, którzy powiedzieli mu, co powinien wiedzieć o brylantach. Są białe, żółte i różowe. Kupił mi pierścionek z różowymi brylantami, bo są najrzadsze”, chwaliła się szczęśliwa Lopez. W mediach pojawiało się coraz więcej szczegółów dotyczących uroczystości. Mieli pobrać się w walentynki, świadkiem miał być Matt Damon, przyjaciel Afflecka, a świadkową siostra Lopez. Artystka zamówiła suknię od Very Wang i nie mogła się doczekać. Podobno mówiła „do trzech razy sztuka”. Już wtedy media okrzyknęły ich najgorętszą parą Hollywood, a fani nazywali skrótem „Bennifer”. Kiedy nagle przesunęli termin ceremonii, fani nie wiedzieli, co o tym myśleć. Media pytały – udają związek czy pojawiły się pierwsze problemy? Zaczęto plotkować, że aktor niechętnie podchodzi do ślubu, odkąd wokalistka zażądała podpisania intercyzy. W końcu ustalili nową datę – 14. września. Jednak na cztery dni przed wyznaczonym terminem Jennifer Lopez i Ben Affleck odwołali ceremonię. „Z powodu nadmiernego zainteresowania mediów zdecydowaliśmy się przełożyć nasz ślub”, poinformował w imieniu pary rzecznik artystki. Zachowywali się tak, jakby nic ich nie łączyło. 12. września on poleciał do Savannah, ona do Miami. Ostatecznie ślub nigdy się nie odbył. Para rozstała się po dwóch latach związku, w 2004 roku. Dopiero czternaście lat później J.Lo zdecydowała się opowiedzieć o tym, co faktycznie działo się w jej życiu po rozstaniu. „Zostałam wypatroszona. Straciłam poczucie własnej wartości i zastanawiałam się, czy należę jeszcze do tego biznesu, czy może pozbawił mnie wszystkiego. [...] Mój związek zniszczył się na oczach całego świata. Potrzebowałam dwóch lat, żeby się podnieść”, powiedziała w rozmowie z Vanity Fair. Czytaj także: A jednak, to już koniec. Jennifer Lopez chce rozwodu z Benem Affleckiem! Jennifer Lopez i Ben Affleck wrócili do siebie po latach Fani nie spodziewali się, że Jennifer Lopez i Ben Affleck znowu zaczną się spotykać. Ona zerwała zaręczyny z wieloletnim partnerem Alexem Rodriguezem, a on rozstał się z aktorką Aną De Armas, z którą budował relację przez kilkanaście miesięcy. Plotkowano, że nieprzypadkowo to wszystko wydarzyło się w jednym czasie.... Dwa lata temu zachodnie media donosiły, że Jennifer Lopez i Ben Affleck spędzali razem czas w Miami, w rezydencji wokalistki. Według informatora magazynu In Touch, nie chowali się w domu, ale swobodnie pojawiali się razem publicznie, na przykład na siłowni. Podczas treningu zakochani okazywali sobie sporo czułości. Internauci zauważyli też wtedy, że Ben Affleck nosi srebrny zegarek, który J.Lo dała mu w 2002 roku, kiedy razem kręcili teledysk do piosenki „Jenny From the Block”. W tamtej chwili, Lopez i Affleck postanowili nie komentować żadnych plotek, a znajomi z ich bliskiego kręgu tłumaczyli w mediach, że chcą jak zachować prywatność. „Na razie po prostu planują widywać się tak często, jak to możliwe. Nadal mają wiele spraw do omówienia, zanim publicznie ogłoszą, że znowu są razem. Jest dość oczywiste, że ponownie się w sobie zakochali, ale nie chcą znowu być pod presją i tym zrujnować swój związek”, donosiło People. Ben Affleck i Jennifer Lopez w 2021 roku Magazyn E!, powołując się na anonimowego informatora, zauważał, że aktor zaczął zabiegać o względy wokalistki, ponieważ jest świadom, że skrzywdził ją w przeszłości. „Ben dołożył wszelkich starań, aby wszystko poszło zgodnie z planem. Naprawę bardzo się stara. J.Lo uważa, że bardzo się zmienił, i jej się to podoba. Oni są sobą oczarowani i już na pierwszy rzut oka widać, że są ze sobą bardzo szczęśliwi”, twierdziło źródło. Czytaj także: Mąż Jennifer Lopez zdecydował się ostateczny krok. Zrobił to tuż przed urodzinami artystki Jennifer Lopez o miłości do Bena Afflecka Oficjalnie jako para pokazali się światu na 78. Festiwalu Filmowym w Wenecji we wrześniu 2021 roku. Ben Affleck zagrał jedną z ról w filmie "Ostatni pojedynek" Ridleya Scotta, a Jennifer z dumą towarzyszyła ukochanemu na premierach produkcji. „Jestem najszczęśliwsza w życiu” – wyznała z radością J.Lo w jednym z wywiadów. Niedługo potem otworzyła się na temat ich relacji w rozmowie z magazynem People. Miłość ją wówczas uskrzydlała i w końcu czuła się naprawdę szczęśliwa. „Nigdy nie czułam się lepiej […] Po prostu wszyscy jesteśmy w bardzo pięknym momencie. […] To piękna historia miłosna, że ​​dostaliśmy drugą szansę”, powiedziała w People. Po raz pierwszy wokalistka była tak szczera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgenU0dB-0b3a67e.jpg" width="2000" height="1333" alt="US actor Ben Affleck and US actress and singer Jennifer Lopez arrive for the screening of the film "The Last Duel" presented out of competition on September 10, 2021 during the 78th Venice Film Festival at Venice Lido. (Photo by Filippo MONTEFORTE / AFP)" title="78. Festiwal filmowy w Wenecji" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgpMQ9QD-a82f2bd.jpg" width="1333" height="2000" alt="US actor Ben Affleck and US actress and singer Jennifer Lopez arrive for the screening of the film "The Last Duel" presented out of competition on September 10, 2021 during the 78th Venice Film Festival at Venice Lido. (Photo by Filippo MONTEFORTE / AFP)" title="78. Festiwal filmowy w Wenecji" /> Ben Affleck i Jennifer Lopez na 78. Festiwalu filmowym w Wenecji Jennifer Lopez nie ukrywała, że ich związek wyglądał zupełnie inaczej. Oboje mieli za sobą trudne doświadczenia. Wiedzieli, czego chcą. A pragnęli jednego - budować przyszłość razem. Wokalistka wierzyła, że tym razem nic nie zakłóci ich miłości. Opowiedziała także o tym, jakim partnerem jest Ben Affleck. „Jesteśmy teraz starsi, mądrzejsi, bogatsi o nowe doświadczenia. Jesteśmy w różnych miejscach naszego życia, mamy teraz dzieci i musimy być bardzo świadomi tych rzeczy. Jesteśmy tak opiekuńczy, ponieważ to jest tak piękny czas dla nas wszystkich […] Po prostu czuję się bardzo szczęśliwa, że ​​jestem w związku, który jest szczęśliwy i kochający, i chcę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby to chronić i zapewnić bezpieczeństwo. Zasługuje na to, naprawdę. Uważamy to za święte”, zwierzyła się artystka na łamach People. Następnie Jennifer Lopez postanowiła odnieść się do krążących plotek, z których wynikało, że zakochani się zaręczyli. Wokalistka potwierdziła te informacje i podzieliła się z fanami cudowną nowiną. „Mam bardzo ekscytującą i wyjątkową wiadomość, którą chciałabym się podzielić”, zapowiadała w swoim biuletynie On the JLo. Gwiazda pokazała pierścionek, który otrzymała od ukochanego i nie ukrywała, że dla niej jest on idealny! Fani z niecierpliwością wyczekiwali informacji o ślubie. Czytaj także: Nie je z rozpaczy, rozsypuje się na oczach fanów. Koniec małżeństwa Jennifer Lopez i Bena Afflecka jest bliski Jennifer Lopez i Ben Affleck zostali małżeństwem, dziś czekają na rozwód Hollywoodzka para postanowiła dokończyć to, czego nie zdołali przed laty. Jak donosił TMZ, Jennifer Lopez i Ben Affleck wzięli ślub 16 lipca 2022 roku w atmosferze tajemnicy i wielkiego sekretu! Uroczystość miała miejsce w Nevadzie, a zaproszeni zostali wyłącznie najbliżsi. „Zrobiliśmy to. Miłość jest piękna. Miłość jest łaskawa. I wychodzi na to, że miłość jest cierpliwa. Cierpliwa przez 20 lat", pisała piosenkarka na swojej stronie onthejlo.com. Aby sformalizować związek, zakochani polecieli do Vegas i czekali w kolejce po licencję. A jak wyglądała ceremonia aktorów? „Z najlepszymi świadkami, jakich moglibyśmy sobie wymarzyć, w sukni jak ze starego filmu i w marynarce z szafy Bena, odczytaliśmy swoje przysięgi w małej kaplicy i wręczyliśmy sobie obrączki, które będziemy nosić do końca życia (…) To był najlepszy ślub, jaki mogliśmy sobie wyobrazić. Ślub, o którym marzyliśmy od dawna, a który teraz stał się rzeczywistością. (...) Kiedy miłość jest prawdziwa, jedyną rzeczą, która tak naprawdę liczy się w małżeństwie to ludzie i obietnica miłości, opieki, zrozumienia, cierpliwości i dobroci dla siebie nawzajem", czytamy we wzruszającym wpisie. Niestety w tym roku ich bajkowy świat się zawalił. Zaczęło się od wielkich porażek wizeunkowych Jennifer Lopez. Kolejny album nikogo nie zainteresował, a trasa koncertowała nie przyciągnęła wystarczającej ilości osósb. Co więcej, w meidach zarzucano piosenkarce kłamstwa i budowanie wizerunku na fałszywej historii. Do tego wszystkiego doszły problemy w małżenstwie z Benem Affleckeim, tuż przed 2. rocznicą ślubu. I choć wokalistka odwołała trasę koncertową, by naprawić związek, okazuje się, że nic nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Oboje nie mają już sił, by walczyć o tę miłość. Z inforamcji, jakie podaje TMZ, wszystko jest już jasne. Po zaledwie killku latach od ślubu, artyści postanowili się rozstać. Ten sam informator podaje, że Jennifer Lopez już we wtorek złożyła papiery rozwodowe w Sądzie Najwyższym Hrabstwa Los Angeles. Przypomnijmy, że już wcześniej małżonkowie wystawili na sprzedaż wspólną rezydencję. I choć oboje nie podali oficajlnej przyczyny rozstania, ponieważ wciąż milczą, to z niektórych źródeł wynika, ze Bena Afflecka przytłoczyło zbyt częste pokazywanie się na ściankach. On wolał skupiać się na zaciszu domowym, zaś ona uwielbia blichtr sławy oraz ostaczaczenie się wśród kolegów i koleżanek z branży. To jest jeden z powodów, który zaważył o ich dalszej przyszłości. CZYTAJ TEŻ: Jej kariera legła w gruzach, a tu takie wieści. Jennifer Lopez już się nie podniesie
Sinéad O'Connor zmieniła wiarę, straciła ukochanego syna. Po tragedii zniknęła ze sceny
Odeszła dwa lata temu. Zostawiła po sobie pustkę, której nie da się wypełnić...
Gdy trzeciego października 1992 roku Sinéad O’Connor była pojawiła się w programie „Saturday Night Live”, nikt nie podejrzewał, że będzie to jeden z największych skandali dekady. Każdy znał jej nazwisko, bo przebój „Nothing Compares 2U” od dwóch lat święcił triumfy. W 17 krajach w tym samym czasie okupował pierwsze miejsca list przebojów. Według scenariusza piosenkarka miała zaśpiewać jeden ze swoich utworów. Ale Sinéad najpierw wykonała a cappella utwór Boba Marleya „War” ze słowami zmienionymi tak, by nikt nie miał wątpliwości, że śpiewa o ofiarach molestowania w Kościele katolickim, a następnie, ze słowami na ustach: „Walczcie z prawdziwym wrogiem”, przedarła na pół zdjęcie papieża Jana Pawła II. Niemal 20 lat później wróciła wspomnieniami do tego dnia. I podkreśliła, że niczego nie żałuje, mimo że za wszystko zapłaciła bardzo wysoką cenę. Dziś mijają dwa lata od jej niespodziewanej śmierci... [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 27.07.2025 r.] CZYTAJ TAKŻE: Magdalena Samozwaniec za pierwszego męża wyszła, żeby wyrwać się z domu. Drugiego odbiła córce Sinead O'Connor: powrót do grania po skandalu Gdy w 1992 uczyniła ten dla wielu skandaliczny gest, na widowni zapadła grobowa cisza. Nie było braw. Nie było gwizdów. Nic. Cisza. Gwizdy były za to kilkanaście dni później podczas jubileuszowego koncertu Boba Dylana. Rozległy się natychmiast, gdy na scenę wyszła Sinéad. Znów zaśpiewała „War”. Zeszła ze sceny wsparta na ramieniu piosenkarza country Krisa Kristoffersona, który szeptał jej do ucha, by nie dała się złamać. Płakała. „Zniszczyli ją za ten gest. Zaszczuli. Jedna z najwybitniejszych współczesnych wokalistek. Chciałabym, żeby odzyskała spokój”, napisała dziennikarka radiowa Agata Całkowska. Udało jej się to osiągnąć, ale w ostatnich latach los wystawił Sinead na trudną próbę. W styczniu 2022 roku dotarła do nas tragiczna wiadomość, że syn artystki, 17-letni Shane, odebrał sobie życie. Potem zniknęła z mediów... Sinéad O'Connor po incydencie z 1992 roku wycofała się na jakiś czas z życia publicznego. Zrezygnowała z koncertów. A gdy wróciła… nic już nie było tak, jak przedtem. W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”, którego udzieliła w 2020 roku, powiedziała, że ani odrobinę nie była zdziwiona taką reakcją na to, co się wydarzyło. „Każdy, kogo znałam, był w szoku”. A jej chodziło tylko o zwrócenie uwagi na to, że według niej Watykan i Jan Paweł II tuszują sprawy pedofilów z Irlandii. „Mało kto wtedy wierzył, że księża molestują dzieci, a polski papież zamiata to wszystko pod dywan. Nie mieściło się nam w głowie, że coś takiego było w ogóle możliwe. Wiedziałam, że zaszokuję ludzi”. W wywiadzie, którego jakiś czas temu udzieliła w „New York Times”, wyznała: „Nie żałuję tego, co zrobiłam. To było cudowne. Ale jednocześnie było to traumatyczne doświadczenie. Wszyscy zaczęli mnie traktować jak stukniętą su*ę”. ZOBACZ: Jennifer Lopez w odważnej naked dress wkracza w kolejny rok życia… Sinead O'Connor: dorastanie, zmiana wyznania Wydawało się, że wychowana w katolickiej irlandzkiej rodzinie nigdy nie odwróci się od Kościoła. We „Wspomnieniach” O’Connor pisała: „Ojciec mojej matki jest dostawcą pieczywa. Dom jego i babci przypomina większość domów starych ludzi. Cała ściana nad kominkiem obwieszona jest wyblakłymi portretami papieży wraz z Ojcem Pio i Matką Bożą, i Chrystusem. W połowie wąskich schodów wisi kinkiet w kształcie Najświętszego Serca Jezusa. Jest naprawdę przerażający”. Razem z matką pojechały nawet na pielgrzymkę do Lourdes. Sinéad pisała, że gdy pewnego dnia matka się nad nią znęcała, ukazał jej się Jezus. Innym razem wspierał ją obecnością Duch Święty. Po latach odeszła jednak od Kościoła i w kwietniu 1999 roku została wyświęcona przez nieuznawanego biskupa Michaela Coksa. W 2013 roku na jej prośbę papież Benedykt XVI nałożył na nią ekskomunikę. Co takiego wydarzyło się w życiu Sinéad, że nie tylko odeszła od Kościoła, lecz także w przedmowie do swojej książki napisała: „Nie pamiętam nic ponad to, co przekazałam mojemu wydawcy. I niż to, co osobiste, oraz to, co pragnę zapomnieć. Zresztą to wszystko, czego nie jestem w stanie przywołać, zapełniłoby dziesięć tysięcy bibliotek, więc pewnie na jedno wychodzi, czy to pamiętam, czy nie. Nie jestem w stanie tego wszystkiego przywołać głównie dlatego, że dopiero od sześciu miesięcy jestem w swoim życiu tak naprawdę obecna. A kiedy piszę te słowa, mam pięćdziesiąt cztery lata. Jest wiele powodów, dla których tak się stało. Możecie znaleźć je w tej książce. A przynajmniej ich większość. Byłam naprawdę obecna do czasu ukazania się mojej pierwszej płyty. Później udałam się w jakieś miejsce wewnątrz siebie. Zaczęłam też palić zioło. W sumie nie przestałam tego robić do połowy 2020 roku. Więc owszem – nie bardzo kontaktowałam, a w takiej sytuacji trudno jest przypomnieć sobie różne wydarzenia”. Sinead O'Connor: trudna relacja z matką „Moja matka nie lubi małych dziewczynek”, wyznała. W wywiadzie udzielonym Phillipowi McGraw w programie „Dr. Phil” na pytanie: „Za co najbardziej kochasz swoją matkę?”, odpowiedziała: „Pierwsze, co mi przychodzi do głowy, to fakt, że umarła”. Matka Sinéad zginęła w wypadku samochodowym, gdy ta miała 18 lat. Do dzisiaj się z tym nie pogodziła, choć matka zafundowała jej prawdziwe piekło. Napisać, że dzieciństwo Sinéad było trudne to tak, jakby nic nie napisać. Gdy miała dziewięć lat, jej rodzice się rozwiedli, a ojciec John jako pierwszy mężczyzna w historii Irlandii wywalczył prawo do opieki nad dziećmi. Sinéad i jej brat mieszkali z nim i z macochą tylko pół roku, bo tęsknili za matką. Wspomnienia Sinéad są wstrząsające. „Jestem zazdrosna, kiedy patrzę, jak matki obejmują inne dziewczyny ze szkoły Merrion Avenue i tak się z nimi przechadzają. To dlatego, że jestem dzieckiem, które płacze ze strachu w ostatnim dniu lekcji, przed letnimi wakacjami. Muszę udawać, że zgubiłam swój kij do hokeja na trawie, bo wiem, że matka będzie mnie nim tłukła przez całe lato, jeśli go wezmę do domu. Ale ona zamiast niego bierze kij od szczotki. Każe mi rozebrać się do naga, położyć na podłodze, rozłożyć nogi i ręce, a wtedy okłada mnie miotłą po miejscach intymnych. Każe mi raz po raz powtarzać: »jestem niczym«, bo w przeciwnym razie nie przestanie mnie tłuc. Mówi, że chce roztrzaskać mi łono. Każe mi siebie błagać o »zmiłowanie«. (…) Kocham Jezusa, bo ukazał mi się w głowie pewnego wieczoru, kiedy matka robiła mi to na podłodze w kuchni. Zobacz również: Ani myślała o małżeństwie, nazywała je więzieniem. Helen Mirren ślub wzięła, gdy skończyła 50 lat Byłam naga, cała obsypana płatkami śniadaniowymi i kawą w proszku. Matka mówiła mi te wszystkie przerażające rzeczy, a ja leżałam zwinięta, żeby mogła mnie kopać w pupę. Nagle w moich myślach ukazał się Jezus, na niewielkim, kamienistym pagórku, na swoim krzyżu. Nigdy Go nie wzywałam, sam przybył. Miał długą białą szatę, a z Jego serca płynęła krew, w dół szaty, w dół pagórka, a potem na podłogę w kuchni i do mojego serca. Powiedział, że odda mi całą krew, jaką odebrała mi matka, i że Jego krew sprawi, że moje serce będzie mocne. Więc po prostu skupiłam się na Nim. Kiedy matka skończyła ze mną, leżałam na podłodze, aż byłam pewna, że zamknęła za sobą drzwi do sypialni. Wtedy posprzątałam to wszystko, co porozrzucała, i nakryłam stół do śniadania”. Sinead O'Connor: droga do sławy Początkowo nazywano ją „celtycką niegrzeczną dziewczyną, gdzieś pomiędzy Kate Bush a Siouxsie Sioux”. Ale potem nagrała „Nothing Compares 2U”, którą w latach 80. napisał Prince, i stała się sławna. Poznał ją cały świat, a ona… szczerze tego nienawidziła: „Czułam się, jakby mnie zamknięto w więzieniu”. Ale z drugiej strony śpiewanie to było całe jej życie. Podobno matka uspokajała się tylko wtedy, gdy dzieciaki jej śpiewały. Sinéad śpiewała więc najpiękniej, jak umiała. A miała wspaniały głos. Nauczyła się grać na gitarze, którą dostała od siostry przełożonej Margaret ze szkoły dla trudnej młodzieży. „Kiedy zaprowadziła mnie do sklepu, wybrałam taką akustyczną z metalowymi strunami, żeby być jak mój starszy brat, Joe. Jako że to ona płaciła, przeszperałam regały i znalazłam jeszcze śpiewnik z piosenkami Boba Dylana, z tekstami i rysunkami chwytów. Naciągnęłam ją na niego. (…) Pierwszą piosenką, którą nauczyłam się grać, była »To Ramona«. Wytrzymałam tylko jakieś dwie czy trzy lekcje, po czym zaczęłam uciekać. Ciągnęło mnie na scenę. Wolałam grać w parkach, łapiąc obolałymi palcami chwyty gitarowe na podstawie fotografii ze śpiewnika”. Sinead O'Connor: została piosenkarką i mamą Zaczęła śpiewać covery Boba Dylana, o którym w każdym wywiadzie wspominała, że miał wielki wpływ na jej rozwój duchowy. W każdym barze, w którym występowała, ludzie byli zachwyceni, a ona… mogła w końcu przestać kraść, by zaspokoić oczekiwania matki. W 1985 roku, gdy była już frontmanką zespołu Ton Ton Macoute, związała się z wytwórnią Ensign Records (w tym samym roku, w którym zginęła jej matka) i wyjechała do Londynu. Rok później współpracowała z gitarzystą zespołu U2 Edge’em nad utworem „Heroine”. Jej debiutancki album „The Lion And The Cobra” okazał się wielkim sukcesem. Trzy tygodnie przed premierą Sinéad po raz pierwszy została mamą. Miała 20 lat. „Lekarz powiedział mi, że Nigel (producent) już do niego dzwonił i wyraził życzenie, by wywrzeć na mnie wpływ, co ów lekarz przekazał mi następującymi słowami: »Twoje wydawnictwo płytowe wydało sto tysięcy funtów na nagrywanie twojej płyty. Nie powinnaś rodzić tego dziecka, jesteś im to winna«. Następnie poinformował mnie, że jeśli będę latać w ciąży samolotem, dziecko będzie miało wady. A poza tym, jeśli zamierzałam zostać muzyczką, nie powinnam mieć dzieci, ponieważ kobieta nie może zostawić dziecka i wyjechać w trasę, a nie może przecież zabrać go ze sobą”. Przyznała też, że nigdy tak dużo nie płakała jak po tej wizycie. Robert Sankowski pisał: „»The Lion And The Cobra« spodobał się publiczności. Dziennikarze chwalili piękne kompozycje i pełne emocji teksty. Bardziej jednak niż muzyką interesowali się samą Sinéad. Okrzyknęli ją rebeliantką, symbolem nowego kobiecego rocka. Była zaprzeczeniem wizerunku kobiecej gwiazdy. Żadnego epatowania seksem, żadnego wdzięczenia się do publiczności. W zamian emocjonalna muzyka i mocne, wręcz radykalne deklaracje w wywiadach”. Kolejna płyta, z której pochodzi utwór „Nothing Compares 2U”, również okazała się wielkim sukcesem. Ale potem nastąpił incydent z podartym zdjęciem papieża i kariera Sinéad załamała się. Ona sama zresztą zrezygnowała z koncertów. Sinead O'Connor: choroba psychiczna Była ładna. Zawsze trochę smutna. W teledysku do „Nothing Compares 2U” płakała (to dlatego, że mimo wszystko tęskniła za matką). Jej wizerunek z początków kariery był zadziorny. Czasem nawet arogancki, bo cały swój ból głęboko ukrywała. Aż w końcu przestała. W 2012 roku trafiła do szpitala z powodu depresji. Kolejny pobyt w szpitalu nastąpił po tym, gdy zapłakana oznajmiła światu, że jest samotna, nieszczęśliwa i nikt jej nie kocha, i że od dwóch lat ma myśli samobójcze: „Jestem zupełnie sama. W moim życiu nie ma nikogo, za wyjątkiem lekarza – mojego psychiatry, najmilszego człowieka na świecie, który mówi, że jestem bohaterką. To jedyna rzecz, która obecnie trzyma mnie przy życiu. Jeśli to zależałoby tylko ode mnie, już dawno bym odeszła, prosto do mamy. Od dwóch lat chodzę po świecie, denerwując się, że nikt się mną nie interesuje. To jest zbrodnia, to nie powinno być tolerowane przez nikogo, kto mnie zna i twierdzi, że mnie kocha”. To nie był zresztą pierwszy raz. Informowała już fanów o świadomym przedawkowaniu leków (odnaleziono ją wtedy w jednym z irlandzkich hoteli, zameldowaną pod innym nazwiskiem). Gdy w 2016 roku zaginęła na dwa dni, podejrzewano, że znów przechodzi załamanie nerwowe. I tym razem fani zaczęli się niepokoić o swoją idolkę. Okazało się, że cierpi nie tylko na depresję, ale też na chorobę afektywną dwubiegunową (zdiagnozowano ją w 2003 roku). Mówiła o tym podczas wywiadu u Oprah Winfrey. Poza tym wyznała, że rzadko wychodzi z domu, cierpi też na agorafobię i jest nieufna wobec ludzi, bo rzadko spotykała tych, którzy chcieli się z nią przyjaźnić tylko dlatego, że ją lubią. A jednak znów się podniosła. Jak zawsze po najtrudniejszych przejściach. Sinead O'Connor przeszła na islam W 2003 roku Robert Sankowski pisał w „Wysokich Obcasach”: „Była zbuntowaną nastolatką. Gwiazdą rocka. Bojowniczką o prawa kobiet. Zaangażowaną artystką wojującą z Kościołem katolickim. Zwolenniczką terroryzmu. Niedoszłą samobójczynią. Szczęśliwą matką i żoną. Zdeklarowaną lesbijką (szybko jednak się z tej deklaracji wycofała – przyp. red.). Była nawet księdzem i Matką Boską (zagrała ją w filmie „Chłopak rzeźnika” z 1997 roku – przyp. red.). Teraz chce być nikim. Tylko czy jej się to uda?”. Sinéad zmieniła imię na Shuhada Davitt i przeszła na islam. Piękna dziewczyna, której nigdy nie zależało, by być kobiecą, zawsze nosiła króciutko ostrzyżone włosy, a jej piękne ciemne oczy zawsze były smutne. Przez lata, kiedy przeżywała załamania nerwowe, przechodziła kryzysy wiary, miała próby samobójcze, przybyło jej tatuaży, zmarszczek, a jej piękna twarz stała się opuchnięta od narkotyków. Przybyło jej też kilogramów. Ludzie nie mogli uwierzyć, że tak bardzo się zmieniła. Ale to nie miało znaczenia, bo wszystko ukrywała pod hidżabem. I choć początkowo niechętnie pokazywała się fanom w muzułmańskim stroju, później nie stroniła od zdjęć. Wszystko, co działo się w jej życiu, wyjaśniła w liście do ojca, zamieszczonym we „Wspomnieniach”: „Mój Najszanowniejszy Ojcze, piszę do Ciebie ten liścik, bo pragnę, byś go wydrukował albo wytatuował sobie wewnątrz swoich wspaniałych powiek. Chcę, żebyś nigdy nie wątpił ani nie winił siebie i/lub mojej matki za moje zachowanie czy za moje choroby psychiczne. A oto i on… Sinéad, która za sprawą zupełnie niezrozumiałej decyzji Allaha jest ukochaną córką Twoją i Marie, urodziła się – przy zerowej odpowiedzialności za ten fakt Twojej lub jej matki – z serią nieprawidłowości w mózgu wyrastających z DNA O’Gradych i przejawiających się w formie choroby psychicznej. Sinéad stała się również ofiarą, w wieku lat jedenastu, wyjątkowo poważnego urazu głowy, kiedy to w pociągu przejeżdżającym z pełną prędkością przez stację Blackrock pewien chłopak otworzył drzwi na zewnątrz, które uderzyły ją stojącą na peronie. Zostało naukowo udowodnione, że urazy głowy tego rodzaju mogą spowodować chorobę psychiczną lub pogorszyć istniejącą, jeśli tylko dusza już przyszła z taką na świat. Tym samym wiedz, proszę, że Twoja córka byłaby porąbana jak drzewo na zimę i szurnięta jak ostatni głupek, nawet gdyby jej rodzicami byli święty Józef i Dziewica Maryja i gdyby dorastała w domku na prerii. Nic ze środowiska bądź doświadczeń Sinéad z dzieciństwa nie spowodowało jej chorób psychicznych. Dowodem na to jest fakt, że pozostała trójka Twoich dzieci z Marie jest absolutnie przy zdrowych zmysłach. Badania psychiatryczne i muzyczne udowodniły z pełną mocą, że jednostki, w które Allah postanowił tchnąć choćby szept swojego muzycznego ognia, są również, z konieczności, obdarzone szaleństwem. I wszyscy muzycy z autentycznego, boskiego powołania to obłąkańcy…”. Zapowiedziała też, że płyta „No Veteran Dies Alone” będzie jej ostatnią: „Chcę ogłosić moją emeryturę w kwestii koncertowania i pracy w branży fonograficznej. Dorosłam i jestem zmęczona. To nie jest smutna wiadomość. To oszałamiająco piękna wiadomość. Wojownik wie, kiedy powinien się wycofać. To była czterdziestoletnia podróż. Czas spełnić inne marzenia”. Sinead O'Connor: jej syn odebrał sobie życie Zanim na dobre postanowiła zniknąć, jej nazwisko ponownie wybrzmiało na świecie z powodu tragicznej wiadomości, którą Sinead przekazała za pośrednictwem Twittera. „Mój piękny syn, Nevi'im Nesta Ali Shane O'Connor, światło mojego życia, postanowił dzisiaj zakończyć swoją ziemską walkę i jest teraz z Bogiem. Moje kochanie. Tak bardzo cię kocham. Spoczywaj w pokoju”, pisała na początku 2022 roku w poruszającym poście. Trzeciego stycznia w miejscowości Newlands Cross niedaleko Dublina miały miejsce uroczystości pogrzebowe, w których według życzenia Shane’a uczestniczyli tylko rodzice. Niestety ostatnie pożegnanie dziecka okazało się dla artystki na tyle trudne, że chwilę później ona sama groziła w sieci, że odbierze sobie życie. Obwiniała się o jego śmierć, stwierdziła wprost, że „jej życie nie ma już sensu”. „Rujnuję wszystko, czego się dotknę. Zniszczyłam swoją rodzinę. Moje dzieci nie chcą mnie znać. Jestem g*****ną osobą. A wy wszyscy myślicie, że jestem wspaniała tylko dlatego, że umiem śpiewać. Nie jestem”, żaliła się. Na szczęście w porę znalazła się pod opieką służb medycznych. „Ludzie złamali mi serce i mnie zabili. Ale nie umarłam. Próbowali mnie pogrzebać, ale nie zdawali sobie sprawy z tego, że jestem ziarnem", wyznała Sinead. Sinead O'Connor nie żyje 26.07.2023 roku świat obiegła smutna informacja o śmierci wokalistki. Przez lata zmagała się z chorobą afektywną dwubiegunową i depresją. „Z wielkim smutkiem ogłaszamy odejście naszej ukochanej Sinead. Jej rodzina i przyjaciele są zdruzgotani i proszą o prywatność w tym bardzo trudnym czasie" - przekazali w oświadczeniu bliscy piosenkarki. Ponad trzy lata temu temu zmarł jej ukochany syn Shane, który w wieku 17 lat popełnił samo*ójstwo. Dziś mijają dwa lata od niespodziewanej śmierci wokalistki, która swoim niezwykłym głosem czarowała świat. Choć była nieszczęśliwa, starała się żyć tak, jak potrafiła. Kochała swoje dzieci, chciała dla nich jak najlepiej. Świat nigdy o niej nie zapomni, a jej utwory - już legendarne, pozostaną na zawsze na naszych listach przebojów. Zobacz także: Sinead O'Connor zdradziła kulisy ostatniego pożegnania syna. Do trumny włożyła symboliczną rzecz <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imghsyHEs-9cbc5fd.jpg" width="2400" height="1600" alt="DUBLIN, IRELAND - MARCH 09: Sinead O'Connor recieves the Classic Irish Album award for "I Do Not Want What I Haven’t Got" at the RTÉ Choice Music Prize at Vicar Street on March 09, 2023 in Dublin, Ireland. (Photo by Kieran Frost/Redferns)" title="RTÉ Choice Music Prize At Vicar Street" /> Sinéad O'Connor, Dublin, Irlandia, 9.03.2023 rok
Chciał tylko skorzystać z telefonu i został na zawsze. Oto historia miłości Krystyny i Henryka Losków
Znali się od młodości, miłość przyszła później
Znali się niemal od zawsze, bo od dzieciństwa. Jednak motylki w brzuchu pojawiły się później. Miłość między nimi narodziła się przypadkowo. Krystyna Loska i Henryk Loska z czasem doczekali się jedynego dziecka. Jest to uwielbiana do dzisiaj — Grażyna Torbicka. Niestety ich szczęśliwe małżeństwo przerwała śmierć. W 2016 roku życie słynnej spikerki zmieniło się z dnia na dzień. Aktualnie wraz ze swoją ukochaną córką pielęgnuje pamięć o mężu oraz spełnia jego ostatnie życzenie. Prezenterka od czasu do czasu lubi wracać wspomnieniami do wspólnych chwil... Z okazji urodzin Krystyny Loski, przypominamy historię wiecznej miłości. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 25.07.2024 r.] Krystyna Loska dla wielu stała się spikerką legendarną Krystyna Loska do dziś pozostaje wzorem dla wielu dziennikarek. „Znana była z tego, że potrafiła przez cały dzień, nie patrząc w kartkę, zapowiedzieć program telewizyjny z pamięci w czasach, gdy wszyscy w telewizji bez żadnej żenady przekładali kartki, bo nie było jeszcze teleprompterów. A Krystyna patrzyła widzom prosto w oczy. Ale nie tylko to stanowiło o jej wyjątkowości: była najmniej nabzdyczona ze wszystkich spikerów. Miała znacznie większy luz, czym się różniła od spikerek patetycznie i poważnie traktujących owe zapowiedzi. A Krystyna Loska potrafiła łączyć patos z luzem i dowcipem, zażartować na wizji. Urzekała bezpośredniością”, powiedział Piotr Tymochowicz w rozmowie z Aleksandrą Szarat na potrzeby książki Prezenterki. Dla wielu była legendarną spikerką, jedną z najbardziej znanych polskich prezenterek telewizyjnych, ale prywatnie Krystyna Loska świetnie odnajdywała się także w roli żony i matki. Swojego przyszłego męża poznała, mając zaledwie kilka lat. Henryk Loska był jej sąsiadem, a jego siostra chodziła z nim do klasy. Był cztery lata starszy i bardziej zafascynowała go piłka nożna niż dziewczynką, która jest koleżanką jego siostry. Już wtedy połączyła ich miłość, ale... do muzyki. On grał na skrzypcach, ona na akordeonie. Oboje jednak nie wiedzieli jeszcze, że są sobie przeznaczeni. „Ponieważ był od nas o cztery lata starszy, jako dziewczynka nie zwracałam na niego uwagi”, przyznała Krystyna Loska w książce Prezenterki. CZYTAJ TAKŻE: Najpierw była wielka miłość, a potem walka w sądzie o dziecko - historia związku Krystyny Mazurówny i Krzysztofa Teodora Toeplitza Krystyna Loska i Henryk Loska: historia wielkiej miłości On zdał na Wydział Przeróbki Mechanicznej na Politechnice Śląskiej, ona zainteresowała się aktorstwem i zdała do krakowskiej szkoły teatralnej. Plotka głosi, że Henryk któregoś dnia wpadł do jej rodzinnego domu, aby skorzystać z telefonu i… przesiedział tam cztery godziny. Tak zaczęła się ich wielka miłość. Pobrali się, gdy Krystyna Loska była studentką PWST. Prezenterka szybko studia jednak przerwała z powodu ciąży. Po kilku latach wróciła na uczelnię, skończyła studia eksternistycznie i rozpoczęła pracę w telewizji. „Byłam z Grażynką przez pierwsze cztery lata, bo uważam, że nikt nie zastąpi dziecku mamy. Przerwałam z tego powodu na jakiś czas studia aktorskie w Szkole Teatralnej w Krakowie. Warto było. A tak w ogóle to nie oczekiwałam od życia zbyt wiele. Brałam i biorę je takim, jakie jest, niczego nie żałuję, cieszę się z tego, co mam”, mówiła w wywiadzie dla magazynu Zwierciadło. Zobacz też: Randka w ciemno ze szczęśliwym zakończeniem. Oświadczał się jej pięć razy, długo walczył, by w końcu powiedziała "tak" Grażyna Torbicka, Krystyna Loska i Henryk Loska, 1991 r. Krystyna Loska, Henryk Loska, Koncert z okazji 50-lecia Telewizji Polskiej w Teatrze Narodowym w Warszawie, 26.10.2002 Krystyna Loska szybko zyskała popularność i świetnie odnalazła się w roli spikerki. Znana była z tego, że zapowiadała programy z pamięci, kompletnie nie zerkając na kartkę: „Uważam, że jeśli już mam zapraszać na jakiś program, to przecież jest to o wiele bardziej przyjemne, jeśli zapraszam, patrząc telewidzowi w oczy, a nie zaglądając do kartki”, przyznała w jednym z wywiadów. Telewizja była dla niej ważna, to tam mogła się realizować i spełniać zawodowo, ale jak sama przyznała, nigdy w jej życiu nie zajęła pierwszego miejsca. To zawsze należało do rodziny: „Mąż bardzo rzadko zwracał mi na coś uwagę. Miał swoją pracę, ja miałam swoją. Jak się spotykaliśmy, mieliśmy wiele innych tematów do omówienia. Nie tylko telewizję. Poza tym nigdy nie dopuściłam do tego, żeby telewizja dominowała w naszym domu. Kiedy kończyłam pracę, jechałam do domu i ważny był dom, a nie telewizja. Uważam, że robiłam dobrze, bo to mi cały czas procentuje”, wyznała Krystyna Loska Aleksandrze Szarat. CZYTAJ TAKŻE: Byli razem ponad 40 lat, zmarł w dniu ich rocznicy ślubu. Andrzeja Turskiego i żonę Zofię rozdzieliła choroba Kim był Henryk Loska? Zawód Córka i mąż byli dla niej najważniejsi. Kim był Henryk Loska? Mąż Krystyny Loski pracował jako kierownik oddziału wydobywczego kopalni „Ziemowit”. Był znanym działaczem sportowym i inżynierem górnictwa. W końcu Henryk Loska musiał zrezygnować z zajęcia z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Pod koniec życia pełnił funkcję przewodniczącego Klubu Seniora PZPN. Krystyna Loska i Henryk Loska latami byli nierozłączni, a ich miłość przerwała dopiero jego śmierć w 2016 roku. Odejście ukochanego męża i ojca mocno wstrząsnęło Krystyną Loską i jej córką, Grażyną Torbicką. Panie, by ukoić żal i na co dzień udzielać sobie wzajemnego wsparcia, zamieszkały razem. Jakiś czas temu na jaw wyszło, że u Krystyny Loski dwadzieścia lat temu zdiagnozowano zespół złamanego serca (zespół takotsubo). Choroba daje o sobie znać w sytuacji silnego stresu, objawia się silnym bólem w klatce piersiowej i dusznościami. Nad zdrowiem legendy PRL-u czuwa m.in. jej zięć, mąż Grażyny Torbickiej, kardiochirurg. Adam Torbicki. Krystyna Loska, Henryk Loska, 25-lecie Towarzystwa Przyjaciół Śląska, Warszawa 07.05.2014 Choroba Krystyny Loski — z czym zmaga się prezenterka? Kilka lat temu pojawiła się informacja, że Krystyna Loska ma problemy ze zdrowiem, które szybko zostały skomentowane przez jej córkę: „Dziękuję za zainteresowanie stanem zdrowia mojej mamy. Potwierdzam, że ma założony stent z powodu zawału serca i to, czego najbardziej teraz potrzebuje, to spokoju”, mówiła w 2017 roku Grażyna Torbicka. Sama Krystyna Loska wyznała w rozmowie z Show: „Wbrew temu, co piszą, jestem w dobrej formie. To jednak przykre uczucie, kiedy zerkam na gazetę i czytam, że jestem ciężko chora. A ludzie stojący wokół mnie dziwią się, że ja z nimi stoję i rozmawiam. Na szczęście czuję się znakomicie, to dla mnie najważniejsze i bardzo mnie cieszy”. Choć u jej boku nie ma już męża, to legendarna spikerka może liczyć na wsparcie córki. Razem starają się spełnić obietnicę złożoną przed śmiercią Henrykowi Losce i często odwiedzają Tychy, jego rodzinne miasto. Dzięki temu pamięć o Henryku Losce wciąż jest żywa. CZYTAJ TAKŻE: Gdy drugi mąż opuścił Annę Dymną, on pomógł wychować jej syna. Połączyła ich niechęć do miłości Źródła: Aleksandra Szarat, Prezenterki; Zwierciadło; Plejada; Show
Randka w ciemno ze szczęśliwym zakończeniem. Oświadczał się jej pięć razy, długo walczył, by w końcu powiedziała "tak"
Historia miłości Joe i Jill Bidenów porusza
Prezydent Stanów Zjednoczonych, Joe Biden wiele w życiu przeszedł. Na szczęście w obliczu ogromnych tragedii miał oparcie w żonie. Jill Jacobs z dnia na dzień odmieniła jego spojrzenie na świat. Jak się poznali i dlaczego Joe Biden mówi o niej jak o spoiwie rodziny? Dziś również prezydent może liczyć na jej ogromne wsparcie. Niedawno ogłosił, że wycofuje się z wyborów prezydenckich i nie będzie ubiegał się o kolejną kadencję. Podkreślił, że w najlepszym interesie jego partii i kraju leży, aby ustąpił i skupił się na wypełnianiu dotychczasowych obowiązków przez pozostały okres kadencji. A my przypominamy niezwykłą historię miłości Joe Bidena i Jill Biden. Zanim Joe Biden poznał Jill, przeżył potworną tragedię Już sama ich pierwsza randka to historia na dobry romans. Gdy Jill Jacobs otworzyła drzwi swojego domu, jej wzrok przykuły... buty Bidena. Spotykając się z mężczyznami w dżinsach i T-shirtach, widok starszego o dziewięć lat Joego Bidena w mokasynach i sportowym płaszczu mocno ją zaskoczył. „Pomyślałam, Boże, to nigdy się nie uda, nawet za milion lat”, mówiła w wywiadzie z magazynem Vogue. Wybrali się na randkę do kina, później Joe przyprowadził Jill do domu i uścisnął jej dłoń na dobranoc. Szarmanckim zachowaniem zrobił na niej ogromne wrażenie. „Mamo w końcu spotkałam dżentelmena”, miała powiedzieć matce przez telefon. Początkowo oboje dobrze czuli się w swoim towarzystwie i po prostu spędzali razem czas. Oboje byli bowiem po przejściach. Joe Biden był już raz żonaty - w 1996 roku stanął na ślubnym kobiercu u boku koleżanki ze studiów, Neilli Hunter. Doczekali się trójki dzieci: Naomi Christiny, (Roberta) Huntera oraz Josepha Robinette’a III, którego nazywano Beau. Niestety w 1972 roku doszło do ogromnej tragedii. Żona Joego Bidena, Neilla i ich jedyna córka Naomi zginęły w wypadku samochodowym, podczas rodzinnej wyprawy po bożonarodzeniowe drzewko. Synowie polityka przeżyli, ale doznali poważnych obrażeń. "Sześć tygodni po tym, jak zostałem wybrany na senatora, moje życie się rozpadło. W Waszyngtonie organizowałem mój zespół. Wtedy zadzwonił telefon. Moja żona z trójką dzieci jechała na gwiazdkowe zakupy, gdy w bok ich samochodu uderzyła ciężarówka, która zabiła Neilię i naszą córkę. Nie było pewne, czy nasi dwaj synowie przeżyją. Niesamowita więź, która łączy mnie z dziećmi, jest darem, który nie wiem, czy otrzymałbym, gdyby nie to, przez co przeszedłem. Wybawiło mnie to, że skupiłem się na synach”, mówił Joe Biden podczas przemówienia na Uniwersytecie w Yale. Polityk przyznał w jednym z wywiadów, że długo mu zajęło poradzenie sobie ze stratą najbliższych. Doświadczył potwornego bólu: „Po wypadku zrozumiałem, że po to, by popełnić samobójstwo, wcale nie trzeba być chorym ani słabym. Wystarczy świadomość, że byłeś na szczycie góry, a potem cię z niej zepchnięto. I wiesz, że nigdy nie masz szans wrócić na szczyt”, wyznał. Zobacz także: Córka Joe Bidena upodabnia się do Meghan Markle! Czym zajmuje się Ashley? Joe Biden, Jill Biden, 1988 rok Joe Biden i Jill Jacobs: historia miłości Dla Jill Jacobs, studentki języka angielskiego, los również nie był łaskawy. Nieudane małżeństwo, długi i burzliwy proces rozwodowy mocno zachwiały jej pewnością siebie i poczuciem własnej wartości. Oboje nie spodziewali się więc, że randka w ciemno okaże się tak udana! „Dzięki niej odzyskałem chęć życia. Sprawiła, że znów pomyślałem, że mogę mieć pełną rodzinę”, mówił Joe Biden. Chwilę później poznała jego synów. Podobno to właśnie Beau i Hunter namówili ojca na ślub. Jill jednak nie chciała tracić swojej niezależności i nie do końca chciała po raz kolejny wchodzić w poważny związek: „Po rozczarowaniu związanym z moim rozwodem, miałam przeświadczenie, że nigdy więcej nie pozwolę, by moje serce znów wymknęło się spod kontroli”. Obawiała się, że bycie żoną Joego sprawiłoby, że stałaby się w centrum uwagi, a chciała uniknąć życia na świeczniku. Podobno odmówiła Bidenowi zaręczyn aż pięć razy! „Albo zdecydujesz, czy za mnie wyjdziesz, albo to koniec. Nie zapytam ponownie. Za bardzo Cię kocham, by być tylko przyjaciółmi. Potrzebuję odpowiedzi: tak lub nie. Nie musisz mówić, kiedy się pobierzemy. Po prostu powiedz mi, czy się pobierzemy", cytowała słowa męża w Time. W końcu jednak zgodziła się i przyjęła oświadczyny ukochanego. Joe i Jill Bidenów połączyło wielkie uczucie. „Zakochałam się w tym mężczyźnie i dwóch małych chłopcach, którzy przeżyli ogromną stratę, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że w wieku 26 lat, będę pytać samą siebie o to, jak sprawić, by ta rodzina na nowo stała się pełna”, wspomina. Para stanęła na ślubnym kobiercu 17 czerwca 1977 roku. To była prywatna ceremonia, w której wzięło udział zaledwie 40 osób. Cztery lata później rodzina Bidena powiększyła się - Joe i Jill powitali na świecie córkę Ashley. Czytaj też: Joe Biden wycofał się z walki o reelekcję. Jego droga do prezydentury była długa i pełna tragedii... Jill i Joe Biden u swojego boku przetrwali największe kryzysy Małżeństwo szybko musiało zmierzyć się z przeciwnościami losu - w 1988 roku Joe Biden usłyszał wyrok: tętniak mózgu. Przeszedł poważną operację, która na szczęście przebiegła pomyślnie. Jill wiernie trwała u jego boku. Niestety kilkanaście lat później ich związek znów został wystawiony na ciężką próbę. W 2010 roku Beau, syn Joego Bidena doznał łagodnego udaru. Trzy lata później zdiagnozowano u niego guza mózgu. Choć zmianę usunięto, poddawany był leczeniu. Niestety dwa lata później nowotwór powrócił. Mimo leczenia Beau Biden zmarł 30 maja 2015 roku w wieku 46 lat. „Zobaczyłem wtedy, jak ważne jest posiadanie wysokiej jakości opieki medycznej. Oznacza to spokój ducha, że rachunki cię nie dobiją i nadzieję, że sytuacja się poprawi”, wyznał poruszony Joe Biden. Wsparciem w trudnych chwilach zawsze była dla niego ukochana żona, o której zawsze mówi jako o spoiwie rodziny i miłości swojego życia. „Ma tendencję do wyciąganie mnie z mojej skorupy, z kolei ja pomagam mu trzymać się ziemi. Jest wystarczająco czuły za nas obojga”, komentowała jego słowa Jill Biden. I faktycznie, para nie ukrywa, że mimo upływu lat wciąż darzy się ogromnym uczuciem. Małżeństwo w przeciwieństwie do byłej pary prezydenckiej, Donalda i Melanii Trump, chętnie okazuje sobie wzajemną miłość, a ich zdjęcia pełne czułości szybko stały się hitem sieci. Niedawno Jill i Joe Biden obchodizli 47. rocznicę ślubu. Czytaj też: Marzyła, by zdobywać szczyty. Kamala Harris może zostać pierwszą kobietą prezydent USA
Joe Biden wycofał się z walki o reelekcję. Jego droga do prezydentury była długa i pełna tragedii...
Jeden telefon na zawsze odmienił życie polityka
Joe Biden zdecydował się wycofać z wyścigu o reelekcję na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych. Co o nim wiemy? Ma 81. lat i obecnie piastuje urząd 46. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Na najważniejszym stanowisku świata zastąpił Donalda Trumpa. Droga kandydata demokratów na polityczny szczyt była niezwykle długa i pełna osobistych tragedii. Oto Joe Biden i jego historia autorstwa Katarzyny Piątkowskiej. [Artykuł aktualizowany 21.07.24 r.] Kim jest Joe Biden? Wciśnięty pomiędzy Maryland, Pensylwanię i New Jersey leży jeden z najmniejszych stanów w Stanach Zjednoczonych (mniejszy od niego jest tylko Rhode Island). To Delaware, który przez 30 lat reprezentował w senacie Joe Biden. Teraz to stan, z którego wywodzi się 46. prezydent Stanów Zjednoczonych, drugi po Johnie F. Kennedym katolik na prezydenckim fotelu. Joe Biden, a właściwie Joseph Robinette Biden Jr., lubi być „naj”. Był jednym z najmłodszych senatorów w historii. I najdłużej urzędującym. Gdy w 1972 roku zaczął reprezentować w senacie stan Delaware, miał niecałe 30 lat. Później też była „naj”. Ameryka bowiem nigdy nie miała prezydenta, który w momencie obejmowania urzędu byłby tak stary jak Joe Biden. Weteran wyborów Wybory prezydenckie to dla niego nie pierwszyzna. Startował wcześniej dwa razy i dwa razy wycofał się. W 1987 zarzucono mu, że skopiował przemówienie Neila Kinnocka, lidera brytyjskiej Partii Pracy. Może nie dosłownie. Podczas debaty Partii Demokratycznej cytował Kinnocka, tylko zapomniał powiedzieć, że go cytuje. Próbował też oszukać, że jego przodkowie pracowali w kopalni. Biden wycofał się wtedy i zwołał konferencję. Poszedł za ciosem i przy okazji wyznał, że podczas studiów prawniczych na Syracuse University College of Law splagiatował artykuł prawniczy, bo błędnie zrozumiał wówczas prawo do cytowania i podawania źródeł. Dziwne jak na studenta prawa. Jakkolwiek było, był to błąd, który być może kosztował go wtedy prezydenturę. Biden na wiele lat zrezygnował z pomysłu ubiegania się o najwyższą godność w państwie. Do czasu. W 2004 roku znów zaczął myśleć o kandydowaniu, ale tu wkroczyła Jill Biden. Dosłownie, bo wspominała, że gdy tylko jej mąż zaczął przebąkiwać o wyborach, weszła do biblioteki ubrana w kostium kąpielowy z wielkim napisem „nie” zrobionym markerem na brzuchu. Mąż zrozumiał przekaz. Jednak już trzy lata później to ona, zniechęcona rządami George’a W. Busha, zaczęła namawiać Joe do startu w wyborach. Jego kontrkandydatami zostali Barack Obama i Hillary Clinton. Niestety, w prawyborach w stanie Iowa uzyskał niecały jeden procent głosów i znów się wycofał. Obama zaproponował mu wtedy, by kandydował u jego boku na stanowisko wiceprezydenta. „Wracałem właśnie pociągiem do Wilmington, kiedy zadzwonił telefon. Barack spytał, czy może mnie zgłosić, na co odparłem, że nie. »Pomogę, jak będę mógł – powiedziałem – ale nie chcę być wiceprezydentem«. Oczywiście nie była to łatwa odpowiedź. Czułem się zaszczycony tą propozycją, ale od 35 lat pracowałem jako senator. Uwielbiałem tę pracę i szanowałem samą instytucję, dlatego nie chciałem zmian”, wspominał w książce „Obiecaj mi, tato. Rok z życia wiceprezydenta USA”. Po konsultacji z najbliższymi członkami rodziny jednak zmienił zdanie. Król gaf „Pierwszy mainstreamowy Afroamerykanin, który jest elokwentny, bystry, czysty i dobrze wygląda”, powiedział publicznie Joe Biden o Baracku Obamie, gdy jeszcze byli rywalami w 2007 roku. Barack wybaczył mu tę i inne wpadki (jak tę, kiedy wiceprezydent wyszeptał mu do ucha: „Zajebisty sukces!”, ale tak, że wszyscy słyszeli), bo wiedział, że Joe Biden sam mówi o sobie „maszyna do popełniania gaf”. Gdy kończyła się jego prezydentura, wręczył Bidenowi najwyższe odznaczenie państwowe, a ten zaskoczony… publicznie się rozpłakał. Być może dlatego Amerykanie traktują go trochę jak „swojego chłopa”, który palnie głupotę (co próbował wykorzystać Donald Trump i twierdził, że to z powodu wieku i demencji starczej), nie będzie wstydził się łez i który całe życie poświęcił polityce. Bo przecież Joe Biden do prezydentury szykował się niemal pół wieku. Telefon, który zmienia życie Gdy w 2012 roku przemawiał do rodzin żołnierzy poległych w Iraku i Afganistanie, mówił: „Ja też odebrałem taki telefon, jak wy odebraliście. Dobrze znam ten strach, to nagłe przeczucie przeszywające kości, że stało się coś złego”. I tym razem nie kłamał. On takich telefonów odebrał w życiu kilka. 30 maja 2015 poinformowano go, że jego starszy syn Beau zmarł po długiej chorobie. Ale pierwszy taki telefon zadzwonił wiele lat przed tym wydarzeniem. 18 grudnia 1972 roku w biurze w Waszyngtonie. Sześć tygodni wcześniej Joe Biden został po raz pierwszy w życiu senatorem. Wtedy w słuchawce usłyszał głos mówiący, że jego żona Neilia i półtoraroczna córeczka Naomi zginęły w wypadku samochodowym, a synowie Hunter i Beau są w szpitalu i nie wiadomo, czy przeżyją. A pojechali tylko rodzinnym chevroletem po choinkę. „Po wypadku zrozumiałem, że po to, by popełnić samobójstwo, wcale nie trzeba być chorym ani słabym. Wystarczy świadomość, że byłeś na szczycie góry, a potem cię z niej zepchnięto. I wiesz, że nigdy nie masz szans wrócić na szczyt”, wspominał tamten straszny czas. Na szczęście synowie Bidena przeżyli, a Joe został mianowany na senatora 5 stycznia 1973 roku, stojąc przy szpitalnym łóżku Beau. Sprawdź także: Sebastian Fabijański dosadnie o wierze. Aktor wyznał, że Bóg uratował mu życie Kobiety Bidena Gdyby nie siostra Valerie, która przez cztery lata zajmowała się chłopcami, Joe nie dałby rady być senatorem. Codziennie wsiadał do pociągu, który wiózł go 150 kilometrów do Waszyngtonu. Wieczorem pokonywał tyle samo kilometrów, by dać synom buziaka na dobranoc. „Zwykle tylko zdążyłem ucałować ich przed snem, wymienić kilka zdań. Pozornie niewiele, ale dziecko czasem chce ci powiedzieć coś ważnego, a jeśli nie będzie miało okazji, zapomni i już nie powie”, mówił w jednym z wywiadów. A potem poznał Jill. Randkę w ciemno zaaranżował jego brat. „Byłam na ostatnim roku studiów i spotykałam się z chłopakami w dżinsach, T-shirtach i chodakach. Kiedy przyszedł po mnie Joe ubrany w płaszcz i mokasyny, pomyślałam: Boże, to się nigdy nie uda”, wspominała w wywiadzie dla „Vogue’a” w 2008 roku Jill Biden. I dodała: „Poza tym był ode mnie dziewięć lat starszy. Ale poszliśmy do kina i naprawdę dobrze się bawiłam. Kiedy odprowadził mnie do domu, uścisnął mi rękę na dobranoc. A ja od razu zadzwoniłam do mamy, o pierwszej w nocy, i powiedziałam: »Mamo, w końcu spotkałam dżentelmena«”. Zanim jednak powiedzieli sobie „tak” w Nowym Jorku w kaplicy w siedzibie ONZ, Joe prosił ją o rękę pięć razy. Jill znalazła się w trudnej sytuacji. Joe miał przecież dwóch synów, którzy stracili matkę. A ona była odpowiedzialna i nie chciała, żeby znów spotkało ich nieszczęście. Dopiero gdy usłyszała od Beau: „Mama nam ciebie przysłała”, zgodziła się wyjść za mąż za Joe Bidena. Pracująca dama „Jestem mężem Jill Biden”, przedstawił się Joe Biden na sierpniowym konwencie demokratów. Mógł się przedstawić: „były wiceprezydent” albo „były senator”. Wybrał jednak taką formę, by podkreślić, jak ważna jest rola jego żony, ale też, że jest feministą. To przecież dzięki niemu wiceprezydentem Stanów Zjednoczonych zostanie pierwszy raz w historii kobieta, Kamala Harris. Wracając do żony Joe Bidena… Jill jest pierwszą w historii drugą damą, która nie zrezygnowała z kariery naukowej na rzecz politycznej kariery męża. Będzie też pierwszą w historii pierwszą damą, która nadal będzie wykonywać swoją pracę zawodową. Już zapowiedziała, że nie ma zamiaru rezygnować z zajęć ze studentami. Kiedyś mówiła: „Od najmłodszych lat wiedziałam, że chcę własnych pieniędzy, własnej tożsamości i własnej kariery”. I nie przeszkodziło jej w tym ani to, że została najpierw macochą, potem matką, ani start męża w wyborach. Przez lata jej studenci nie wiedzieli nawet, że mają zajęcia z drugą damą, bo używała panieńskiego nazwiska. W tym roku wzięła jednak urlop w Northern Virginia Community College, gdzie wykłada, by wspierać męża w walce o fotel prezydencki. I choć na początku ich związku mówiła: „Bycie żoną Joe oznaczałoby życie w centrum uwagi, takie, jakiego nie chciałam”, właśnie znalazła się w oku cyklonu. Zobacz również: Zmarła 61-letnia partnerka 94-letniego Clinta Eastwooda. Aktorowi runął cały świat, nie może się z tym pogodzić Dzieci prezydenta „Oboje z Jill przyjechaliśmy do Obserwatorium (miejsce zamieszkania wiceprezydenta – przyp. aut.) po południu i weszliśmy po wielkich schodach na pierwsze piętro, gdzie znajdował się nasz prywatny apartament. Pokoje były niezbyt wielkie i dosyć zagracone, ale czuliśmy się w nich bardziej swojsko w tej instytucji przeznaczonej do publicznego użytku. W salonie stały kanapy ze skórzanym obiciem, takie jak w naszej bibliotece w Wilmington, a na półkach ulubione książki i rodzinne zdjęcia. W kącie stał niewielki stolik, przy którym nawet w lecie, kiedy było długo widno, jadaliśmy kolacje przy świecach”. Joe nie ukrywa, jak wiele zawdzięcza swojej żonie. W 2007 roku mówił: „Dzięki niej zacząłem myśleć, że znowu mogę mieć całą rodzinę”. A ta cała rodzina początkowo liczyła cztery osoby – nawet w podróż poślubną wybrali się razem z jego synami, bo – jak mawiali – „w tym małżeństwie są cztery osoby”. W 1981 roku na świat przyszła Ashley, córka Joe i Jill i małżeństwo Bidenów stało się pięcioosobowe. Teraz oprócz dzieci u jego boku stoją też wnuki (wnuczka Naomi w 2016 roku ukończyła studia na University of Pennsylvania School of Arts and Sciences, a jej koleżanką z klasy była Tiffany, córka Donalda Trumpa). Rodzina jest jego wielkim wsparciem. W trakcie kampanii robiła mu dobry PR (z wyjątkiem syna Huntera, ale o tym za chwilę). Szczególnie dużą sympatią cieszy się 40-letnia Ashley, działaczka społeczna, która założyła markę modową, a część dochodu przekazuje na wsparcie różnych fundacji. „Pasja do pracy społecznej zaczęła się w bardzo młodym wieku. Mój tata przez całe życie był urzędnikiem państwowym; moja mama była nauczycielką w szkole publicznej. Pomaganie jest w moim DNA”, mówiła podczas jednego z wystąpień. W drugim twierdziła: „Mój tata zawsze uczył mnie, że milczenie jest przyzwoleniem na złe działania i że muszę stanąć w obronie każdego, kto jest traktowany niesprawiedliwie”. Sam Biden doświadczył niesprawiedliwości. Do 20. roku życia jąkał się. Dzieci i młodzież byli dla niego złośliwi i dręczyli go. Nadali mu nawet ksywkę „Bye-Bye” – od powtarzanej przez niego pierwszej sylaby nazwiska. Bye, bye kłopoty Żeby nie było tak różowo, w trakcie kampanii prezydenckiej Donald Trump zaczął wywlekać na światło dzienne ciemne strony Bidena i jego rodziny – od rzekomej demencji, przez operacje plastyczne, po ciemne interesy z Ukrainą i Chinami. Jednak to sprawkami Huntera Bidena próbował skompromitować przeciwnika. Od dawna wiadomo, że Hunter jest „czarną owcą” w rodzinie Bidenów. Jednak ojciec nigdy nie dał powiedzieć na niego złego słowa. Nawet wtedy, gdy ten porzucił żonę i wdał się w romans z wdową po starszym bracie Beau. Biden wydał wtedy oświadczenie: „Cieszymy się, że Hunter i Hallie odnaleźli się po tym, jak odbudowywali swoje życie po tragedii. Ja i Jill całkowicie ich wspieramy i cieszymy się ich szczęściem”. I wtedy, gdy okazało się, że Hunter jest narkomanem i przyłapano go kupującego narkotyki od bezdomnych mieszkańców Los Angeles: „Mój syn, jak wiele osób, walczył z nałogiem. Udało mu się wygrać. Naprawił sytuację i jestem z niego dumny”. Nie skomentował, gdy okazało się, że Hunter ma nieślubne dziecko ze striptizerką Lunden Roberts, którą poznał w jednym z waszyngtońskich barów (teraz Amerykanie zastanawiają się, czy również ta wnuczka i jej matka otrzymają ochronę Secret Service). Ani wtedy, gdy po sześciu dniach znajomości wziął ślub z pochodzącą z RPA reżyserką Melissą Cohen. Ale w wieczór wyborczy stał u boku ojca z nową żoną i siedmiomiesięcznym synem Beau (chłopiec otrzymał imię na cześć Beau Bidena) i z całą resztą rodziny. I wszyscy zapewne myśleli, że Beau byłby zadowolony. Jeden z przyjaciół Bidenów mówił na łamach „Wall Street Journal”: „To nie tajemnica, że Beau chciał, żeby jego ojciec wystartował w wyborach prezydenckich. Jeśli więc zapragnie spełnić wolę syna, to wystartuje”. Zwycięstwo ludzi Wiele lat po tragicznym wypadku, w którym Joe Biden stracił żonę i córkę, mówił o synach: „Dzisiaj, po latach, rozumiem, że to ja ich bardziej potrzebowałem niż oni mnie”. I tak samo jest dzisiaj. Bo choć wyczyny Huntera mogły narobić ojcu kłopotów, Amerykanie przymknęli oko na wyskoki niesfornego 51-latka, a Bidenowi było potrzebne wsparcie z każdej strony, bo przeciwnika miał zdesperowanego. Pod koniec prezydentury Barack Obama zapytał Bidena, co ma zamiar robić przez resztę życia. „Barack Obama był moim przyjacielem, ale nie mogłem mu do końca zawierzyć. Powiedziałem mu to, co wiedziałem: »Mam dwa wyjścia. Mogę następne 10 lat poświęcić rodzinie, dbając o jej zabezpieczenie finansowe i spędzając z nią więcej czasu. Mogę też spróbować zmienić na lepsze nasz kraj i cały świat. Jeśli to drugie znajdzie się w moim zasięgu, to będę wiedział, co chcę robić przez resztę życia« – odparłem”. Tak jak chciał jego syn Beau, Joe Biden wybrał drugie wyjście. 20 stycznia 2021 roku spełniło się wielkie marzenie obu Bidenów. Joe Biden został zaprzysiężony na 46. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Podczas pierwszego przemówienia w Wilmington, tuż po wyborach, mówił: „Naród tego kraju przemówił. Dał nam pewne zwycięstwo. Zwycięstwo dla nas, ludzi. Wygraliśmy największą liczbą głosów oddanych”. Bo czymże są wyskoki syna Bidena w obliczu wszystkiego, co Amerykanom i światu zafundował Donald Trump. Teraz Joe Biden spokojnie może cytować ukochany wiersz Seamusa Heanya „The Cure at Troy”: „Historia mówi, nie miej nadziei Po tej stronie grobu, Ale cóż, raz w życiu Może się podnieść Upragniona fala sprawiedliwości I Nadzieja zrymuje się z historią”. Teraz jednak Joe Biden zdecydował się zrezygnować z walki o reelekcję na stanowisko. Przez wiele miesięcy twardo stał przy twierdzeniu, że wciąż czuje się dobrze i nie zamierza wycofać się ze względu na swój wiek. „To był największy zaszczyt w moim życiu służyć jako wasz prezydent. I chociaż moim zamiarem było ubieganie się o reelekcję, uważam, że w najlepszym interesie mojej partii i kraju jest ustąpienie i skupienie się wyłącznie na wypełnianiu obowiązków prezydenta do końca mojej kadencji” napisał w oświadczeniu. Wskazał także, kto zastąpi go w wyścigu do zamieszkania w Białym Domu będzie to Kamala Harris. Czytaj także: Krystyna Mazurówna pojawiła się publicznie, wszyscy oniemieli. Ma 85 lat i wciąż zachwyca
Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop byli sobie pisani. Oto wyjątkowa historia ich miłości
Przypadkowe spotkanie było przeznaczeniem
Szukacie historii miłosnej niczym z filmu? Idealnym przykładem będzie Marcin Prokop i jego żona, Maria Prażuch-Prokop. Oboje bardzo chronią swoje życie prywatne i nigdy nie epatowali w mediach informacjami na temat swojego związku. On, znany dziennikarz telewizyjny, Ona, joginka żyjąca w cieniu męża. View Ediplayer on the source website Kim jest żona Marcina Prokopa? O żonie Marcina Prokopa zrobiło się głośno za sprawą wywiadu, którego udzieliła Beacie Sadowskiej dla portalu Mentalist.pl lutym 2021 roku. Maria Prażuch-Prokop opowiedziała o tym, jak rozwijała się jej pasja do jogi i jak udało się jej zarazić do nią córkę. Przypomnijmy, że żona Marcina Prokopa profesjonalnie zajmuje się jogą, jest instruktorką w jednej z warszawskich szkół. Wcześniej jej życie wyglądało jednak kompletnie inaczej. Maria Prażuch-Prokop pracowała w jednej z warszawskich korporacji: „Siedziałam 15 lat w tej branży. Ja przez chwilę się nie zastanawiałam, czy ja tam jestem szczęśliwa, ja po prostu robiłam tę robotę. Wiadomo, pracowałam w marketingu, więc coś tam zahaczało o jakąś kreatywność, nie było to siedzenie po prostu w tabelce […], gdzieś tam miałam kreatywny wentyl w tej pracy. To mnie trzymało przy życiu. Ja naprawdę nie byłam świadoma, dokąd to moje życie będzie prowadziło”, opowiadała Beacie Sadowskiej. W pewnym momencie zwróciła uwagę, że kariera w marketingu i nieruchomościach powoli przestaje jej wystarczać. Praca zaczęła przysłaniać jej całe życie. W końcu podjęła decyzję, że czas to zmienić: „Całe nasze życie i cała nasza droga prowadzą nas do miejsca, w którym jesteśmy i nie zamieniłabym tego doświadczenia, ani w pracy, nieruchomości komercyjne, centra handlowe. Zajmowałam się też biurowcami. Nie wyobrażam sobie bardziej męskiej branży, wiesz, te nieruchomości komercyjne są tak okupowanym silnie miejscem energią yang, że nawet kobiety tam zapominają, że są kobietami. Tam na miękkość i lekkość nie ma żadnej przestrzeni. I tak jak z bieganiem, że od razu na 200%, bo to jest moja natura, bo to jest w moim DNA, żeby robić na 200%, ale jeszcze do tego jest to amerykańskie wychowanie, które jeszcze bardziej tak na konkurencję i na ambicję mnie nakierowało i nacechowało właśnie czymś takim […]”, zwierzyła się. Żona Marcina Prokopa instruktorką jogi Ucieczką od pracy stało się… bieganie. „Ja to nazywam, że było to wdeptywanie stresu w beton. To nie było mądre i świadome bieganie z oddechem […] Na nieszczęście nie w lesie, a na betonie, co oddziaływało fatalnie na mój kręgosłup, co do dziś czuję. […] Biegałam jak korpoludek wypuszczony na trening po robocie […]”, opowiadała. Niestety uczestnicząc w jednym z maratonów na Malcie zasłabła z odwodnienia: „Ja nie pamiętam niczego od 11 do 20 km […] Biegłam jakimś szalonym tempem. Teraz to wiem, ale wtedy nie było takiego myślenia, było, że robimy na 300%. Biegłam nieprzytomna, padłam na 800 m przed metą i wylądowałam w szpitalu [...] To spowodowało we mnie ogromną zmianę, ale nie od razu. Jak ja już byłam pomiędzy tym światem a tamtym, oni mnie tam reanimowali w karetce, to ja nie myślałam o mężu, dziecku, rodzicach, tylko o pracy, że nie przekazałam budżetu, bo nie przekazałam budżetu i oni nie będą wiedzieli czegoś ważnego. W jakim ja byłam tunelu, gdzie były moje priorytety?! Crazy. To się skończyło nerwicą napadowo-lękową. To trwało 3 lata. Wiem, że bez tej jogi, bez tej ścieżki duchowej, na którą trafiłam tuż po tym wydarzeniu, to bym się jeszcze długo leczyła”, wyznała. To dało jej do myślenia. Maria Prażuch-Prokop zdecydowała całkowicie zrezygnować z korporacyjnego życia i w pełni poświęciła się jodze. Dziś jest trenerką, a jej życie wygląda kompletnie inaczej. Spełnia się zawodowo także w roli menadżerki. Pod jej opieką znajduje się finalistka siódmej edycji Top Model, Anna Markowska: „To jest cudowna osoba. Bardzo ciepła i o to mi chodziło. O uczciwą, kochaną, ciepłą osobę i taka właśnie Marysia. Absolutnie nie chciałam wyjadacza biznesu, chciałam swoją bratnią duszę i super. Rozwijamy się. Działamy jako przyjaciółki, również team. Chyba o to chodzi, żeby czuć się ze sobą dobrze, a przy okazji rozwijać się. I tak się dzieje”, przyznawała w rozmowie z JastrząbPost, nie ukrywając, że swój sukces zawdzięcza właśnie żonie Marcina Prokopa. Marcin Prokop i Maria Prażuch-Prokop: historia miłości Dziennikarz nie ukrywa, że jest dumny ze swojej ukochanej, a w wywiadzie dla magazynu VIVA! w rozmowie z Piotrem Najsztubem wyznał wprost, co uważa za swój największy sukces: „Mam kochaną, wyrozumiałą, wspierającą mnie rodzinę”, powiedział w 2017 roku. Dziś nie wyobrażają sobie bez siebie życia, ale co ciekawe, niewiele brakowało, a nigdy by się nie spotkali! TYLKO W VIVIE: Marcin i Maria Prokop: „Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach” W 2003 roku przez przypadek znaleźli się na tym samym przyjęciu. Oboje stronili od szalonego imprezowego życia, los jednak chciał, by doszło do ich spotkania. Maria Prażuch wróciła wówczas do Polski po ukończeniu studiów w Stanach Zjednoczonych. Wspólna impreza, parę spotkań i… chwilę później oficjalnie byli parą. „Byliśmy ze sobą dopiero od roku. Chociaż przyznam, że ja od początku naszego związku chciałam mieć z Marcinem dziecko. Wiedziałam, że albo ten facet, albo żaden”, wyznała Maria Prażuch w rozmowie z serwisem Polki.pl. Marcin Prokop zdradził w rozmowie z Żurnalistą, że ukochana nie miała z nim łatwo. „Moja naturalna dyspozycja to jest bycie samemu, a to nie jest dobry materiał do tworzenia relacji. Natomiast moja żona to jest osoba, która śmiało mogłaby zdobywać ośmiotysięczniki przy swojej determinacji, swoim uporze. Te cechy pozwoliły jej się przez tę skorupę przebić. Nie wiem zresztą, dlaczego to robiła, bo pewnie sporo się natrudziła i nacierpiała, bo nie zawsze byłem dla niej taki dobry. Natomiast faktem jest, że udało jej się dowiercić do jądra Ziemi”, mówił. "Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach. A osią jego symetrii jest konflikt buzujący gdzieś w tle. Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie" - dodał Prokop. Niedługo potem na świat przyszła córka pary, Zofia. „Chciałbym, aby moje dziecko choćby w bazowych sprawach nie musiało korzystać z tego zewnętrznego mózgu. Chciałbym też zaszczepić jej jak najdalej idącą niezależność. Poczynając od niezależności od głupich owczych pędów, od presji grupy, poprzez niezależność ekonomiczną, czyli nie licz na to, że w dorosłym życiu cokolwiek od kogokolwiek ci się należy. A żyjemy w czasach, kiedy takie roszczeniowe nastroje są bardzo silne. Do tego dorzuciłbym niezależność rozumianą jako samosterowność, to znaczy podejmowanie suwerennych decyzji, zgodnych ze swoimi przekonaniami”, mówił o wychowywaniu córki Marcin Prokop w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Zofia ma już szesnaście lat, ale jej zdjęć próżno szukać w sieci. Dziennikarz bardzo dba o prywatność pociechy. Stara się być dla pociechy najlepszym człowiekiem. ZOBACZ TEŻ: Marcin Prokop jest ojcem nastoletniej córki. Opowiedział o łączącej ich relacji „Zacząłem w sobie mierzyć i ważyć to, co we mnie dobre i co mogę wnieść do tej relacji, i to, co należało odciąć. Postanowiłem, że będę taką tamą, na której zatrzyma się sztafetą różnych demonów, która biegła przez pokolenia przez rodzinę Prokopów i że dale jej nie przepuszczę. […] I myślę, że to się udało”, dodawał w rozmowie u Żurnalisty. Na ślub Marcin Prokop i Maria Prażuch-Prokop zdecydowali się kilka lat później. Na ślubnym kobiercu stanęli podczas rodzinnych wakacji w Portugalii w 2011 roku. Marcin Prokop rzadko komentuje swoje życie prywatne, ale nie ma wątpliwości, że żona i córka są w jego życiu najważniejsze: „Nie widzę siebie w roli faceta, który kompletnie traci rozum oraz kontrolę nad swoim rozporkiem, bo zakręciła mu w głowie inna kobieta”, powiedział w jednym z wywiadów. „Nie nudzimy się, to ważne. Ścieramy, ale nie towarzyszy temu, jak na początku naszego związku, wielkie napięcie. Dziecko nas łączy. A poza tym robimy to wszystko, co inne pary – bywamy w knajpach, spotykamy się ze znajomymi, kotłujemy na kanapie..." - mówiła żona dziennikarza. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 13 lat, teraz ujawnił prawdę o relacji z żoną. Marcin Prokop przyznał to z trudem Marcin Prokop zwykle stroni od ujawniania szczegółów na temat rodziny. Para chroni prywatność i wygląda na to, że właśnie to jest ich przepis na udany związek. I choć próżno szukać w sieci wspólnych wywiadów zakochanych, to nie ma wątpliwości, że są dla siebie stworzeni, w końcu jak podsumowuje swoje małżeństwo Marcin Prokop: „Moja połówka jest moja właśnie dlatego, że jest inna niż reszta połówek”. Zakochanym życzymy wielu wspólnych lat w szczęściu i zdrowiu!